Ὁ ἐκδηµοκρατισµός πού ξεκίνησε µέ τόν Ἐρντογάν στήν Τουρκία ἔβγαλε στή φόρα τό τεράστιο σκάνδαλο «Ἐργενέκον», πού εἶναι στήν πραγµατικότητα τό σκάνδαλο τῆς κρυµµένης φύσης τοῦ τουρκικοῦ κράτους. Τό συγκεκριµένο ὄνοµα τό πῆρε τό 2001 ἀλλά ὁ ρόλος ἦταν ἀπό δεκαετίες ἀπαράλλαχτος.

Παρά τίς ἀποκαλύψεις, ὅµως, γιά τόν ρόλο τῆς δολοφονικῆς ὀργάνωσης στό ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας, καµµία ἀποκάλυψη δέν ἐµφανίστηκε ἀναφορικά µέ τή δράση της στήν Κύπρο ἤ στή Θράκη. Κι αὐτό τή στιγµή πού ὁ ἀπόστρατος τῆς JΙΤΕΜ, Βελή Κιουτσούκ, ἐκ τῶν ἐγκεφάλων τοῦ κυκλώµατος, χρηµάτισε διευθυντής τοῦ ἀνοιχτά φασιστικοῦ καί ἀλυτρωτικοῦ περιοδικοῦ Yeni Bati Trakiya! Τό γράψαµε κι ἐµεῖς πέρυσι, τό γράφει ὅµως κι ὁ Ἰµπράµ Ὀνσούνογλου στό περιοδικό «Azinlikca» (τ. 44, Φεβρ. 09) τῆς Κοµοτηνῆς, µαζί µέ πλῆθος στοιχείων πού συνδέουν τό τουρκικό παρακράτος µέ τόν θανόντα βουλευτή Ἀχµέτ Σαδίκ, τόν «ἥρωα» τῆς µειονότητας!

Read the rest of this entry…

Τά δηµοσιεύµατα στόν τοπικό Τῦπο σχετικά µέ τήν ΔΕΥΑΚ θυµίζουν τό λαϊκό ρητό «Φωνάζει ὁ κλέφτης νά φοβηθεῖ ὁ νοικοκύρης». Φτάσαµε στό ἔσχατο σηµεῖο τῆς κοινωνικῆς κατάπτωσης, νά βρίσκει τόν µπελά του σήµερα ὄχι ὅποιος κλέβει ἤ ἐπιτρέπει νά ἁλωνίζουν τά λαµόγια, ἀλλά ἐκεῖνος πού δέν συναινεῖ στό γιουρούσι κατά τοῦ δηµοσίου καί δηµοτικοῦ χρήµατος! Ἔτσι, βλέπουµε κάποια συγκεκριµένα πρόσωπα, γνωστά ἀπό τήν ἐµπλοκή τους στήν πολύπαθη ΔΕΥΑΚ νά τά βάζουν µέ τόν Ἀναστάσιο Παράσχου, πού ἐπί 20 µῆνες ὄχι µόνο πάλαιψε µέ τόν βόθρο τῶν ἔργων τους ἀλλά καί κατάφερε νά στήσει στά πόδια της τήν ἐπιχείρηση. Τό παλιό µπουρδέλο (καί ζητῶ συγγνώµη ἀπό τίς ἐκεῖ ἐργαζόµενες κυρίες γιά τήν παροµοίωση) ἀπέκτησε γιά πρώτη φορά ἐπίσηµο ὀργανισµό, κανονισµό προµηθειῶν, ISO 9001, διαχειριστική ἐπάρκεια γιά τό ΕΣΠΑ, ἀληθινό ἐργαστήριο (φωτό), γραφεῖο ἐξυπηρέτησης τοῦ πολίτη καί, κυρίως, διαφανή λειτουργία! Καί γιατί ὅρµηξαν σέ ἕναν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τήν ἀκεραιότητα κανείς δέν τολµᾶ ν’ ἀµφισβητήσει; Γιατί χάλασε τήν «πιάτσα» ἐµπλέκοντας τόν Εἰσαγγελέα!

Τά πρόσφατα δηµοσιεύµατα στόν ἔντυπο καί στόν ἠλεκτρονικό Τῦπο γύρω ἀπό τήν Δηµοτική Ἐπιχείρηση Ὕδρευσης καί Ἀποχέτευσης Κοµοτηνῆς (ΔΕΥΑΚ) ἀφορµῶνται ἀπό τήν αὔξηση τοῦ προσωπικοῦ τῆς ὑπηρεσίας. Ἡ ἀντιπολίτευση λοιπόν ἐπιτίθεται στή σηµερινή διοίκηση τόσο γιά τό θέµα τῶν πρόσφατων δεκάδων «προσλήψεων» (µέσῳ STAGE*, ΟΑΕΔ ἤ ἄλλων προγραµµάτων), ὅσο καί γιά τό δάνειο πού θά καλύψει τίς «λειτουργικές της ἀνάγκες». Μάλιστα ἐπισηµαίνει µεγάλη αὔξηση τῶν δαπανῶν τῆς ΔΕΥΑΚ καί τήν «ἀναπόφευκτη αὔξηση τῶν τιµολογίων της».Παράλληλα, κι ἐνῷ µέ τή νέα χρονιά ἔχει φύγει πιά ἀπό τή µέση ὁ κ. Παράσχου (τροµερό σφᾶλµα τοῦ δηµάρχου), ὁ ὁποῖος ἔβαλε µία τάξη στήν πολύπαθη ὑπηρεσία, κάποιες «παλιές» οἰκονοµικές της ἐκκρεµότητες (;) γεννοῦν νέα µέτωπα ἀντιπαράθεσης.

Read the rest of this entry…

Γράφαµε στό προηγούµενο φῦλλο µας γιά καταπάτηση τοῦ νόµου περί ἀσυµβίβαστου ἀπό τόν ἀντιπρύτανη κ. Καραµπίνη. Κανείς δέν ἐξέφρασε τήν παραµικρή ἀντίδραση, οὔτε διάψευση, οὔτε ἐνδιαφέρον. Μένει κανείς ἄφωνος ἀπό τήν εὐαισθησία τῶν ἁρµοδίων! Θυµίζουµε ὅτι τό ἀσυµβίβαστο συνεπάγεται τήν ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗ παραποµπή µέσῳ τοῦ Πρύτανη ἤ τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας στό Πειθαρχικό Συµβούλιο καί ἐπισύρει τήν ποινή τῆς ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΥΣΗΣ. Ἡ ἀπόφαση ἀπό τό Πειθαρχικό λαµβάνεται ἐντός 6 µηνῶν ἀπό τήν παραποµπή. Ἄρα τώρα περιµένουµε τήν παραποµπή ὰπό τόν …Πρύτανη ἤ τό ΥΠΕΠΘ;;;!!! Πάντως λάβαµε µία ἐπιστολή συνδροµητοῦ µας, πού µεταξύ ἄλλων γράφει τά κάτωθι ἐνδιαφέροντα:

Διάβασα στό φῦλλο 266 γιά τό θέµα τοῦ καθ. Καραµπίνη καί τή µελέτη. (…) Ὁ νόµος πού διέπει τίς ἀναθέσεις µελετῶν Δηµοσίου εἶναι ὁ 3316/2005 καί οἱ συνοδευτικές του ἀποφάσεις καί ἐγκύκλιοι. Ἕνας µελετητής πρέπει νά κατέχει τό λεγόµενο πτυχίο µελετητῆ (ἐκδίδεται ἀπό τό ΥΠΕΧΩΔΕ) γιά νά συµµετέχει σέ διαγωνισµούς πρός ἀνάθεση µελέτης τοῦ Δηµοσίου. Μέ τόν παλαιότερο νόµο ἀπαγορεύονταν σαφῶς ἡ συµµετοχή τῶν καθηγητῶν, ὅµως µέ τόν καινούργιο ὑπάρχουν κάποια παραθυράκια. Ὁ κ. Καραµπίνης, σύµφωνα µέ τά ἀρχεῖα τῆς Δ/νσης Δ15/ΓΓΔΕ/ΥΠΕΧΩΔΕ (www.ypex-mele.gr), εἶναι κάτοχος πτυχίων 8Γ καί 13Α, µέ ἀριθµό µητρώου 5309. Ἄρα δικαιοῦται – ἄν δέν ἔχει ἄλλο κώλυµα, ὅπως αὐτό πού µνηµονεύετε – νά συµµετέχει σέ διαγωνισµό. Γιά τόν συγκεκριµένο διαγωνισµό, µοιάζει σά νά ἔχει γίνει µέ τό ἄρθρο 12, ἄν δέν κάνω λάθος, γιά κατεπείγουσες περιπτώσεις (πχ πυρκαγιές). Μέ τό ἄρθρο αὐτό γίνεται ἀπευθείας πρόσκληση ἀπό τήν ἀναθέτουσα ἀρχή σέ τρεῖς µελετητές καί καλοῦνται νά δώσουν προσφορά. Ἡ ἐπίκληση τοῦ κατεπείγοντος ἔχει πολύ συγκεκριµένες ἀπαιτήσεις καί περνᾶ ἀπό κάποιο συµβούλιο, πιθανῶς τῆς Περιφέρειας γιά νά ἐγκριθεῖ..

Read the rest of this entry…

Θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες, ιδίως όσοι ενδιαφέρονται για τα θέματα του ΔΠΘ, τη σειρά δημοσιευμάτων που κάναμε πριν από ενάμιση χρόνο, με αφορμή την αποκάλυψη πλαστής εργασίας που είχε καταθέσει ο αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής κ. Ν.Π. προκειμένου να εξελιχθεί στον βαθμό του τακτικού. Το πολύ πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην υπόθεση αυτή όμως, ήταν η συμμετοχή και του κ. Πρύτανη στην εκπόνηση της πλαστής εργασίας (τελευταίο όνομα στη λίστα των συγγραφέων). Ακολούθησαν και άλλες αποκαλύψεις με καταγγελίες για πλαστές διατριβές καθηγητών και γιών καθηγητών, για επιστημονικές εργασίες (σε κάποιες από τις οποίες συμμετείχε επίσης ο κ. Πρύτανης) που αποσύρθηκαν από διάφορα βιογραφικά μελών ΔΕΠ της Ιατρικής, χωρίς μία λογικοφανή έστω εξήγηση (τόσος επιστημονικός κόπος χαμένος!), για εξαναγκασμό σε παραίτηση (λόγω επίσης πλαστής εργασίας) επίκουρης καθηγήτριας υποψήφιας για αναπληρώτρια η οποία θα ανελάμβανε και τη διεύθυνση Κλινικής αιχμής του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Αποτέλεσμα; Μια ΕΔΕ, το πόρισμα της οποίας ουδέποτε κοινοποιήθηκε, μια εν εξελίξει δικαστική έρευνα με τους …γνωστούς ρυθμούς, επί της ουσίας δεν άλλαξε τίποτε.

Η πρόσκληση του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ για συνέχιση της εκλογικής διαδικασίας του κ. Ν.Π. στις 24 Μαρτίου 2009, ύστερα από το υπ. αριθ. Α 1447/ 15-10-2008 έγγραφο της Πρυτανείας, επικαιροποιεί από μόνη της το ζήτημα, οδηγώντας μας σε νέες σκέψεις και ερωτηματικά:

Read the rest of this entry…

 Ἡ ἐπίσκεψη Μακντούγκαλ τό περασµένο φθινόπωρο στήν Ἑλλάδα (Ἀθήνα, Μακεδονία καί Θράκη) γέννησε τελικά τήν ἔκθεση πού δηµοσιοποιήθηκε πρό ἡµερῶν. Κατόπιν τό µπαλλάκι πέρασε στήν Ἑλληνική κυβέρνηση πού ἀπάντησε στίς 13-3-09 τά …καθιερωµένα στό Συµβούλιο τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωµάτων στή Γενεύη. Τί µᾶς καταλόγισε ὅµως ἡ «ἀνεξάρτητη ἐµπειρογνώµων» γιά τήν µειονοτική µας πολιτική στή Θράκη;

Κατέγραψε τούς ἰσχυρισµούς τουρκοφρόνων καί ἑλληνικῶν Ἀρχῶν καί στά συµπεράσµατά της φαίνεται µία προσπάθεια νά συγκεράσει τά διεστῶτα καί νά µήν πολυδυσαρεστήσει κανέναν.

Σηµειώνει λοιπόν τόσο τίς αἰτιάσεις τῶν Τούρκων γιά τόν χαρακτηρισµό τῆς µειονότητας (καί τά λόγια κάποιων ὅτι οἱ λέξεις «Τοῦρκος» καί «Μουσουλµάνος» γι’ αὐτούς συµπίπτουν), τίς ἑλληνικές ἀντιρρήσεις µέ βάση τήν τριµερή ἐθνοτική σύνθεση τῆς µουσουλµανικῆς κοινωνίας µά καί τήν ἐπισήµανση ἀπό τήν πλευρά µας τῶν πολιτικῶν σκοπιµοτήτων τῆς Τουρκίας πίσω ἀπό τό ψευδεπίγραφο αἴτηµα τοῦ «συλλογικοῦ αὐτοπροσδιορισµοῦ». Τό σπουδαιότερο ὅµως εἶναι ὅτι ἀναφέρεται καί στίς συναντήσεις της µέ ἐκπροσώπους τῆς µή τουρκογενοῦς µουσουλµανικῆς κοινωνίας: «Ὡστόσο, ἡ ἀνεξάρτητη εἰδικός συναντήθηκε µέ ἄτοµα πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Ποµάκοι καί Ροµά, οἱ ὁποῖοι περιέγραψαν τίς πιέσεις νά µάθουν καί νά µιλοῦν τουρκικά ἀντί γιά ποµακικά καί νά ἐξοµοιωθοῦν µέ τούς Τούρκους. Κάποιος περιέγραψε ἕνα κλῖµα ἐκφοβισµοῦ καί πίεσης στά παιδιά τους νά πᾶνε στά µειονοτικά σχολεῖα. Μερικοί σηµείωσαν ὅτι µέλη τῶν κοινοτήτων τῶν Ποµάκων καί τῶν Ροµά ὑφίστανται διακρίσεις ἄν δέν αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς Τοῦρκοι.»

Ἡ ἔκθεση µάλιστα µᾶς ἐπεφύλασσε καί µία θετική ἔκπληξη, καθώς γράφει στό καταληκτικό της κεφάλαιο: «Ἐνῶ τά µέλη τῆς µουσουλµανικῆς µειονότητας εἶναι πλήρως πολίτες τῆς Ἑλλάδος, ἐπιτρέπεται στήν Τουρκία νά ἔχει ἕνα Προξενεῖο στήν περιοχή τῆς Δυτικῆς Θράκης καί νά ἐµπλέκεται σέ θέµατα πού ἀφοροῦν τήν µουσουλµανική µειονότητα σχετικά µέ τή Συνθήκη τῆς Λωζάνης»! Τί ἔχουµε νά ἀπαντήσουµε ὡς πολιτεία στήν εὔλογη αὐτή ἀπορία; Ὅτι τό αἴτηµα αὐτό ἔχει σχεδόν ποινικοποιηθεῖ ἀπό χρόνια; Ὅτι δέν τολµᾶµε νά πράξουµε τό αὐτονόητο, ξηλώνοντας τό Προξενεῖο ἀπό τήν Κοµοτηνή, µήπως καί µᾶς κάνει ντά ἡ καλή µας γειτόνισσα;

Πάντως κατά τά ἄλλα ἡ ἔκθεση ἦταν ἄθλια σέ βάρος µας, κυρίως σέ σχέση µέ τούς Ψευτοµακεδόνες. Γιά τή Θράκη µᾶς σύστησε νά καταργήσουµε τή Σαρία, νά ἐκλέγουµε τούς µουφτῆδες*, νά δίνουµε δίγλωσση προσχολική ἐκπαίδευση κτλ κτλ. Ἄν ἀναλογιστεῖ κανείς ὅτι αὐτή ἡ τελική µορφή τῆς ἔκθεσής της εἶναι ἡ καλύτερη πού µπορέσαµε νά πετύχουµε, µπορεῖ νά φανταστεῖ κανείς τί θά µᾶς περίµενε στήν πρωτόλεια µορφή της. Τό ζήτηµα ὅµως εἶναι νά τρέχουµε κάθε φορά πίσω ἀπό ὅποιον ἀµολύσει ἡ Τουρκία ἐναντίον µας; Ἡ Κύρα Ἀδάµ στήν «Ἐλευθεροτυπία» (6-3-09) ἔγραψε τό πῶς ἀπαγόρεψε ἡ γείτων τίς ἁπα-νταχοῦ ἐπιθεωρήσεις. Ἐµεῖς γιατί δέν βάλαµε τή ρήτρα πού µιλᾶ µόνο γιά τίς ἀναγνωρισµένες µειονότητες; Μπορεῖ ὁ καθένας νά ἔρχεται καί νά µᾶς ἐγκαλεῖ γιά ὅ,τι θυµᾶται καί µεῖς νά πασχίζουµε νά τοῦ ἐξηγήσουµε ὅλα τά παιχνίδια πίσω ἀπό τή βιτρίνα πού ἐκεῖνος προλαβαίνει νά δεῖ; Καί πότε θά ξυπνήσει ἡ τοπική κοινωνία γιά νά ἀντιδράσει σέ τοῦτο τό χάλι; Πῶς τοποθετεῖται στά ζητήµατα αὐτά πού τήν ἀφοροῦν ἄµεσα καί πῶς συνδράµει τήν ἀµυνόµενη πολιτεία; Ποιά σωµατεῖα, ποιές ΜΚΟ ἀσχολοῦνται στοιχειωδῶς; Πρέπει νά φτάσει σέ κοσοβάρικες καταστάσεις γιά νά ξυπνήσει καί νά ἐνδιαφερθεῖ; Ἄµ, τότε θά εἶναι πολύ ἀργά…

«Ἀπὸ ὅταν θυµᾶµαι τὸν ἑαυτὸ µου ἀγωνίζοµαι», λέει ἡ ἴδια, ὅµως ἀπὸ τὸ 2006 ποὺ ἱδρύθηκε ὁ σύλλογος, τὸ ἔργο της ἔχει γίνει ἐµβληµατικὸ γιὰ ὅλη τὴ Θράκη (εἴχαµε γράψει σχετικὰ παλαιότερα).

Στὴν ἐκδήλωση µίλησαν ὁ Ἀµερικανός Πρόξενος Χόιτ Μπράιαν Γί, ὁ πρόεδρος τοῦ ΠΑΚΕΘΡΑ Στέλιος Σκιάς καὶ ἡ ἐκδότρια τοῦ «Παρατηρητῆ τῆς Θράκης» Τζένη Κατσαρὴ – Βαφειάδη. Παρέστη ἐπίσης ὁ Κ. Τσιτσελίκης. Θυµίζουµε ὅτι τὸ 2007 ἡ Σαµπιχὰ εἶχε τιµηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Δηµοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Ἐλπίζουµε οἱ βραβεύσεις αὐτές, πέρα ἀπό τόν συµβολικό τους χαρακτήρα νά ἔχουν καί µία ἀκόµη χρησιµότητα: Νά λειτουργήσουν ὡς µία ἀσπίδα προστασίας τῆς γενναίας (πλήν συχνὰ µόνης) Σαµπιχά πού κινεῖται στά πόδια τῶν τουρκοφρόνων καί τοὺς χαλάει τά σχέδια γιὰ τὸν ἐκτουρκισµὸ τῶν µουσουλµάνων Ροµὰ τῆς Θράκης.

Ἐπανερχόµαστε σέ παλαιότερο – καί διαρκῶς ἀναπάντητο – ἐρώτηµά µας γιά τήν ἐξωπανεπιστηµιακή ἐργασία τῶν καθηγητῶν τοῦ Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου, µέ µία καινούργια ἀφορµή: Τόν διαγωνισµό (καί τήν ἀνάθεση) µιᾶς µελέτης δηµόσιου ἔργου καί τήν συµµετοχή προβεβληµένου καθηγητῆ τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Ξάνθης. Καραµπινάτη παρανοµία ἤ ἐµεῖς εἴµαστε κάπου λάθος;

 Πρίν λίγους µῆνες γράφαµε γιά τό ἀσυµβίβαστο τοῦ πανεπιστηµιακοῦ καθηγητῆ ἀποκλειστικῆς ἀπασχόλησης καί τοῦ ἐπαγγελµατία. Ἡ ἀφορµή τότε ἦταν τό δικηγορικό γραφεῖο τοῦ ἀντιπρύτανη κ. Σταµατόπουλου στήν Ἀθήνα. Παρά τά βάσιµα τεκµήρια πού κοµίζαµε τότε, δέν εἴδαµε κανένας νά συγκινεῖται. Ἄς εἶναι. Ἐπανερχόµαστε σήµερα στό ἴδιο θέµα µέ νέο παράδειγµα, αὐτό τοῦ ἀντιπρύτανη κ. Ἀθανασίου Καραµπίνη.

Ὁ κ. Καραµπίνης εἶναι καθηγητής τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς, καί µάλιστα πλήρους ἀπασχόλησης, ἀφοῦ διαφορετικά δέν θά µπο-ροῦσε νά ἀσκεῖ διοίκηση. Ἐκ τοῦ νόµου λοιπόν δέν µπορεῖ νά ἔχει δουλειές ὡς ἰδιώτης µηχανικός. Παρά ταῦτα βλέπουµε στό ἔγγραφο τῆς ἀνωτέρω φωτογραφίας µία τοὐλάχιστον ἀτοµική συµµετοχή του σέ περσινό (Ἀπρίλιος 2008) διαγωνισµό τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ γιά τήν ἀνάθεση µελέτης «στήριξης καί ἀντικατάστασης ἀκροβάθρου γέφυρας Ἄρδα», προϋπολογισµοῦ 35.700 (µέ ΦΠΑ). Μεταξύ τῶν τριῶν ὑποψηφίων εἶναι τά ὀνόµατα α) Νικόλαος Πετρόπουλος, β) Ἀθανάσιος Καραµπίνης καί γ) ΕΥΕΡΓΟΣ ΑΕ. Στήν τελευταία αὐτή ἑταιρεία κατακυρώθηκε καί ἡ δουλειά, ἀφοῦ, σύµφωνα µέ τό ἔγγραφο πού φέρει τό ὄνοµα τοῦ γ.γ. τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ κ. Δ. Σταµάτη, ἔκανε τήν πλέον συµφέρουσα προσφορά (29.400 εὐρώ).

Τό ποιός παίρνει τή δουλειά φυσικά καί δέν ἀλλάζει κάτι στό γεγονός ὅτι ἡ ὑποψηφιότητα ἑνός ἀντιπρύτανη σέ τέτοιον διαγωνισµό εἶναι παράνοµη. Ὅµως παρατηροῦµε καί κάτι ἄλλο στό τέλος τοῦ ἐγγράφου: Ἡ µειοδότρια ἑταιρεία ἔχει τήν ἴδια διεύθυνση, τό ἴδιο τηλέφωνο καί τό ἴδιο φάξ µέ τόν Α.Κ.! Ἄν ὑποθέσουµε ὅτι πρόκειται γιά µία ἑταιρεία στήν ὁποία εἶναι κεντρικό πρόσωπο (µαζί µέ τόν Ἀργύρη Πλέσια, πρ. πρόεδρο τοῦ ΤΕΕ) θά εἴµαστε ἐκτός πραγµατικότητας; Καί πῶς σᾶς ἀκούγεται ἕνας διαγωνισµός, στόν ὁποῖο οἱ δύο ἀπό τούς τρεῖς διεκδικητές …ταυτίζονται;

Τό ξαναγράφουµε ὅτι δέν ἔχουµε τίποτε προσωπικό µέ κανέναν παραβάτη τοῦ νόµου. Ὅµως ἄν θέλουµε ἕνα Πανεπιστήµιο πού προωθεῖ ἀκαδηµαϊκούς στόχους µέ διδάσκοντες ἀφιερωµένους στό ἔργο πού ὑποδηλώνει ὁ τίτλος τους, ἡ συµµόρφωση µέ τή νοµι-µότητα εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ. Διαφωνεῖ κανείς;

Κ.Κ.

Πρό ἡµερῶν ἄγνωστοι ἔκλεψαν ἀπό τό Ἡρῶον τῆς Κοµοτηνῆς τή λαβή τοῦ τεράστιου, µεταλλικοῦ σπαθιοῦ του, χωρίς κανείς νά τούς ἀντιληφθεῖ. Ἐπρόκειτο µᾶλλον γιά µία συµβολική ἐνέργεια τῶν ἀναρχοαυτόνοµων τῆς πόλης κατά τοῦ ἡρώου τό ὁποῖο ἔχει κατά καιρούς συγκεντρώσει τά πυρά κι ἄλλων (ἐπιλεκτικά) «εὐαίσθητων» κι ἔχει γίνει στόχος γιά …αἰσθητικούς λόγους! Βέβαια τό ἡρῶο (βλ. φωτό) ἀποκαταστάθηκε ἐντός τριηµέρου καί ἡ ζηµία εἶναι ἀµελητέα. Ὅµως δέν µποροῦµε παρά νά ἐπισηµάνουµε τήν µετάσταση τῶν φαινοµένων τοῦ ὑποπατριωτισµοῦ καί ἑνός φαντασιακοῦ «ἀγώνα» κατά ἀνεµόµυλων στήν περιοχή µας. Ἐπιµένει, π.χ., ὁ «Συνασπισµός τῆς Ἀριστερᾶς καί τῆς Προόδου» στήν παραµυθολογία τῆς «δεκεµβριανῆς ἐξέγερσης», µέ ἀνακοινώσεις καί ἐκδηλώσεις τῶν ὁποίων τό περιεχόµενο ἄν δέν σέ κάνει νά γελάσεις νιώθεις νά σέ προσβάλει. Εἴχαµε σχολιάσει καί τό κείµενο τῆς σχετικῆς ἐρώτησης τοῦ ΣΥΝ στή Βουλή γιά τόν ἴδιο λόγο. Τώρα ἦρθαν καί οἱ Δ. Τζανακόπουλος – Γ. Μπουρνούς στήν Κοµοτηνή γιά νά µᾶς µεταφέρουν τό «ἀγωνιστικό πνεῦµα τῆς νεολαίας τοῦ ΣΥΝ», ἡ ὁποία «δέν τροµοκρατεῖται» ἀπό τίς «δυνάµεις ἐκεῖνες πού πολιόρκησαν τή Νοµική Κοµοτηνῆς στίς 11 Δεκεµβρίου».

Ἐντάξει, κατανοοῦµε τήν ἀνάγκη ἑνός ψευτοαριστεροῦ χώρου νά κολλήσει µερικά ἀγωνιστικά ἔνσηµα κατακεραυνώνοντας παρακρατικούς ἱππότες καί γίγαντες ἀλλά καλά εἶναι νά διατηρεῖ κανείς καί τήν αἴσθηση τοῦ γελοίου – εἰδικά ὅταν ἡ Δουλτσινέα του εἶναι ἡ ἐξουσία.

Ντοκυµαντέρ µέ θέµα τούς Ἀρχαίους Θρᾶκες ἑτοιµάζει Βούλγαρος σκηνοθέτης, µέ γυρίσµατα σέ Βουλγαρία, Ἑλλάδα, Αἴγυπτο καί Τουρκία. Ὁ Στυλιάν Ἰβανώφ, πού ἐξασφάλισε ἀµερικάνικη χρηµατοδότηση ἀπό κινηµατογραφική ἑταιρεία διανοµῆς ἔχει ξανασχοληθεῖ µέ τό θέµα ὅταν γύρισε τήν «Ἀλήθεια γιά τόν Ὀρφέα».

Ἐµεῖς δέν ἔχουµε δεῖ τήν προηγούµενη παραγωγή του καί δέν προτρέχουµε. Ὅµως ξέρουµε ποιά εἶναι ἡ βουλγαρική ἄποψη γιά τό θέµα καί αὐτἠ ἡ ἐµµονή τοῦ σκηνοθέτη µέ τόν Ὀρφέα φοβούµαστε πώς δέν εἶναι ἄσχετη µέ τίς ψευτοµακεδονικοῦ τύπου φαντασιώσεις τῶν συµπατριωτῶν του γιά τούς Θρᾶκες «προγόνους τους». Ἄραγε νά ξέρει κάτι παραπάνω κάποιος Ἕλληνας ἁρµόδιος, ἀπό αὐτούς π.χ. πού τοῦ δώσανε τήν ἄδεια γιά γυρίσµατα στούς ἀρχαιολογικούς µας χώρους;

Κι ἀπό τήν ἄλλη, ἀπό τήν δική µας δηλαδή πλευρά, τί ὑπάρχει; Τί παρουσία ἔχουµε ὡς κράτος ἤ ὡς ἐπιστηµονική κοινότητα στό θέµα τῶν ἀρχαίων Θρακῶν καί τοῦ Ὀρφέα; Μήπως τό ὁµώνυµο ντοκυµαντέρ τοῦ Λάκη Κοµνηνοῦ, πού γυρίστηκε πρόσφατα µέ ἔξοδα τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ καί παραµένει (εὐτυχῶς!) στά ἀζήτητα; Ὅσο οἱ «ἀπαντήσεις» µας κινοῦνται µεταξύ ἁρπαχτῆς καί κωµωδίας, φῶς δέν θά δοῦµε.

Ἔγιναν καί τά ἐγκαίνια τῆς Ziraat Bankasi στήν Κοµοτηνή, µέ ἄκρως ὑποβαθµισµένη ἐκπροσώπηση ἀπό ἑλληνικῆς πλευρᾶς, χάρη στήν καίρια ἀντίδραση τοῦ γ.γ. τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ, Δηµήτρη Σταµάτη. Ὁ Περιφερειάρχης, ἐπιδεικνύοντας µιάν εὐαισθησία πού πολλοί ἀπό χρόνια ἔχουν ξεχάσει, ἐπέστρεψε ὡς ἀπαράδεκτη τήν πρόσκληση / πρόκληση τῆς τούρκικης τράπεζας, ἀφοῦ ἦταν γραµµένη µόνο στά τουρκικά καί στά ἀγγλικά (!). Ἔτσι δέν ἐµφανίστηκαν οὔτε καί οἱ αὐτοδιοκητικοί τῆς πόλης – ὑπερνοµάρχης, νοµάρχης, δήµαρχος – καί ἔµειναν (σχεδόν) µόνοι τους οἱ µειονοτικοί. Μά καί ἀπό αὐτούς, πέραν τῶν ἐπαγγελµατιῶν Τούρκων, ἐλάχιστοι ἦταν παρόντες.

…Ὀργή καί ἀγανάκτηση ὄχι µόνο γιά τήν ἄνανδρη ἐπίθεση ἀλλά κυρίως γιά ὅ,τι τήν προκάλεσε καί γιά ὅ,τι ἀκολούθησε. Ὁ Ἀµπντουλχαλίµ Ντεντέ θά δεχόταν τήν ἐπίθεση αὐτή ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτά πού θά ἔλεγε, καθώς τό κλῖµα πού εἶχε δηµιουργηθεί τίς τελευταῖες ἡµέρες στή Θράκη µέ ἀφορµή τά ἐγκαίνια ὑποκαταστήµατος τουρκικῆς τράπεζας, ἦταν ἐµπρηστικό. Τό εἶχαν ἐντέχνως προετοιµάσει οἱ ἀνέξοδοι παλικαρισµοί τοῦ περιφερειάρχη Ἀν. Μακεδονίας – Θράκης καί τά δηµοσιεύµατα τοῦ τοπικοῦ καί ἀθηναϊκοῦ Τύπου πού ἀνακάλυπταν ἐκ νέου τόν ἐξ Ἀνατολάς (sic) κίνδυνο. Ἡ ἀναγραφή τοῦ τουρκικοῦ ὀνόµατος τῆς Κοµοτηνῆς (Γκιουµουλτζίνε) στήν πρόσκληση ἐγκαινίων τῆς τράπεζας ἦταν γιά τό ἐπίσηµο κράτος καί τόν µισαλλόδοξο Τῦπο τῆς χώρας µία ἀκόµα «πρόκληση», γιά τήν ὁποία ἔπρεπε νά «ἐνηµερωθεῖ» ἡ ἑλληνική κοινωνία ὥστε νά ἀντιδράσει «αὐθόρµητα»…»! Ἀναρωτιέσαι ἄν αὐτά πού διαβάζεις προέρχονται ἀπό γραφεῖο γιά γλωσσικά ἤ …πρακτορικά θέµατα! Καπάκι ἦρθε καί δελτίο Τύπου τοῦ South East Europe Media Organisation (SEEMO), ὅπου πέρα ἀπό τήν συµπαράσταση, διαβάζουµε καί γιά τίς «µέρες νοσηλείας τοῦ Ντεντέ µετά τό συµβάν»! Ἔ, τούς στείλαµε κι ἐµεῖς µία χεστήρια (µέ τό γάντι) ἐπιστολή γιά τό θέµα, ὑπενθυµίζοντας τό γνωστό βίντεο µέ τούς «γκιαούρηδες», γιά νά ξέρουν καί ποιόν τίµησαν (!) τό 2006…

 Στίς 25 Φεβρουαρίου δόθηκε στή δηµοσιότητα ἡ Ἔκθεση τοῦ Στέητ Ντηπάρτµεντ γιά τά Ἀνθρώπινα Δικαιώµατα ἀνά τόν κόσµο. Παρότι σιχαινόµαστε τήν ἐπιθεώρηση ἀπό ἐκείνους πού εἶναι οἱ βασικοί καταπατητές τῶν ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν, ἐντός κι ἐκτός ΗΠΑ, παρακολουθοῦµε τίς ἑκάστοτε ἐκθέσεις τόσο λόγῳ τῆς ἀµερικανοελληνικῆς σχέσης ἰσχύος ὅσο καί λόγῳ τῆς γενικότερης βαρύτητας πού ἔχουν αὐτές (π.χ. στήν …Βασιλίσσης Σοφίας). Πάντως ἡ ἔκθεση καί φέτος εἶναι καλή γιά τή Θράκη.

Ἐπίσης καταγράφεται ξανά (ὅπως καί πέρυσι) ἡ πραγµατικότητα πού ἀρνοῦνται οἱ τουρκόφρονες τῆς περιοχῆς: «Μερικά µέλη τῆς Ποµάκικης κοινότητας ἰσχυρίστηκαν ὅτι πιέζονταν ἀπό µέλη τῆς τουρκόφωνης κοινότητας γιά νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη ποµάκικης ταυτότητας ξέχωρης ἀπό τήν τουρκική. ΜΜΕ στή Θεσσαλονίκη ἀνέφεραν τόν Ὀκτώβριο ὅτι δύο ἐκδότες τῆς «Μιλέτ», τοπικῆς ἐφηµερίδας πού τυπώνεται στήν τουρκική, καταδικάστηκαν σέ 12 µῆνες φυλάκιση γιά διασπορά µίσους κατά τῆς Ποµάκικης κοινότητας.» Ποµάκικη κοινότητα, µέ τό «Π» κεφαλαῖο, καί «τουρκόφωνη κοινότητα»! Φανταστεῖτε τά µοῦτρα τῶν ἐπαγγελµατιῶν Τούρκων ὅταν τό πληροφορηθοῦν!

Βεβαίως δέν ἀποσιωπῶνται καί τά τούρκικα αἰτήµατα: «Πολλά ἄτοµα πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς µέλη µειονότητας δυσκολεύονται νά ἐκφράσουν τήν ταυτότητά τους ἐλεύθερα καί νά διατηρήσουν τόν πολιτισµό τους. Ἡ χρήση τῶν ὅρων Τοῦρκος καί Τουρκικός ἀπαγορεύεται στόν τίτλο σωµατείων, παρότι οἱ ἰδιῶτες νοµίµως αὐτοαποκαλοῦνται Τοῦρκοι.» Σηµειώνεται ἐπίσης τό ἑλληνικό καραγκιοζλίκι, µέ τήν ψήφιση νόµων πού δέν ἐφαρµόζονται ποτέ: «Οἱ προϋποθέσεις τοῦ νόµου τοῦ 2007 γιά τά ΜΜΕ, περί βασικῆς χρήσης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σέ ραδιόφωνα καί τηλεοπτικούς σταθµούς, δέν εἶχε καµµία πρακτική ἐπίπτωση στούς ὑπάρχοντες τουρκόφωνους ραδιοσταθµούς τῆς Θράκης». Τέλος, γίνεται µία ὕποπτα ἐκτενής ἀναφορά στή Σαρία, στίς ἱεροδικαστικές ἁρµοδιότητες τῶν µουφτήδων. Ἰσορροπηµένη µέν, ἐκτενής δέ. Μαγειρεύεται τό πρᾶγµα γιά τήν κατάργησή τους (καί τήν συνακόλουθη ἐκλογή τοῦ µουφτῆ), εἶναι προφανές…

Ἕνα σηµεῖο πού ἀγνοούσαµε ἦταν ὅτι µετά τό νοµοσχέδιο γιά τήν µισθοδοσία τῶν 240 ἰµάµηδων ἀπό τό ἑλληνικό Δηµόσιο, ἡ ἑβραϊκή κοινότητα ζήτησε ἀπό τήν Κυβέρνηση νά πληρώνει καί τούς µισθούς τῶν ραββίνων, ὅπως κάνει ἤδη καί µέ τούς ὀρθόδοξους ἱερεῖς (!) ἀλλά ἀκόµη δέν ἔλαβε ἀπάντηση. Ἄραγε αὐτοί δέν φοβοῦνται τόν ἔλεγχο τῶν θρησκευτικῶν τους λειτουργῶν ἀπό τίς ἀλλόδοξες Ἀρχές, πού ἐπικαλοῦνται οἱ τουρκόφρονες πρακτοράντζες οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν στή Θράκη;

Ἀντιθέτως, ἄκρως ἐπικριτικός ἦταν ὁ ἐπίτροπος τοῦ Συµβουλίου τῆς Εὐρώπης γιά τά Ἀνθρώπινα Δικαιώµατα, Τόµας Χάµαρµπεργκ. Ὄχι µόνο ζητᾶ ν’ ἀναγνωρίσει ἡ Ἑλλάδα κι ἄλλες µειονότητες ἀλλά καί πιέζει ν’ ἀποδώσουµε τήν ἰθαγένεια σέ ὅσους τήν στερήθηκαν βάσει τοῦ ἄρθρου 19 τοῦ Ἑλληνικοῦ Κώδικα Ἰθαγένειας (καί στούς ἐπιγόνους τους!) καί νά τούς ἀποζηµιώσουµε δεόντως! Καί βεβαίως ἀνησυχεῖ γιά τή «Σαρία» κι αὐτός, τί θά ΄ταν κανένας ὀπισθοδροµικός, ν’ ἀνέχεται τήν προαιρετική διατήρηση ἀνατολικῶν παραδόσεων; Θά χρειαστεῖ µεγάλος ἀγώνας γιά νά περιφρουρήσουµε τά ἐθνικά µας δίκαια καί συµφέροντα καί δέν βλέπουµε ποιός θά εἶναι αὐτός πού θά τό πράξει…

Λίγο καθυστερηµένα ἀποφασίσαµε  µία περιδιάβαση στά γεγονότα τοῦ 2008 πού κατέγραψε ὁ «Ἀντιφωνητής» σέ σχέση µέ τό µειονοτικό θέµα τῆς Θράκης. Παρότι βαρυόµαστε τίς ἀνασκοπήσεις, κρίναµε ὅτι θά εἶναι χρήσιµο καί γιά µᾶς καί γιά τούς ἀναγνῶστες µας, κι ἔτσι παραθέτουµε κατωτέρω ἐν συντοµίᾳ ὅ,τι σηµαντικό µεσολάβησε τήν παρελθούσα χρονιά.

Ἰανουάριος ‘08:

Ἐπισκέπτεται τή Θράκη ὁ στρατιωτικός ἀκόλουθος τῆς τουρκικῆς Πρεσβείας στήν Ἀθήνα, Ἀτίλα Σερίν καί «ἐγγυᾶται» στόν Ἐχῖνο τήν ἀσφάλεια τῶν µειονοτικῶν κατοίκων! 

Πενήντα µέλη τῆς Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης ἐπισκέπτονται τήν Ἄγκυρα καί συναντῶνται µέ ἀξιωµατούχους τοῦ κεµαλικοῦ κόµµατος CHP καί τοῦ ἀκροδεξιοῦ ΜΗΡ. Τό περιεχόµενο τῶν συζητήσεων αὐτῶν ἄδηλο.

Ὁ «Ἀντιφωνητής» περαιώνει τήν πρωτοβουλία του γιά συλλογή ὑπογραφῶν στή Θράκη µά καί στήν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα κατά τοῦ νοµοσχεδίου γιά τά βακούφια καί τήν ποσόστωση τῶν µουσουλµάνων στό Δηµόσιο. Οἱ 6.228 ὑπογραφές σέ ἕναν µήνα ἐνοχλοῦν κάποιους ἰθύνοντες καί στέλνουν ἕνα µήνυµα ὅτι δέν θά περνᾶνε ὅλα ἀβρόχοις ποσί.

Ἀναδηµοσιεύουµε στόν «Α» ἄρθρο τῆς «Χουριέτ» (τοῦ Χάντι Οὐλουενγκίν) πού ἀνέφερε τόν ἐκτουρκισµό τῶν Ποµάκων. Ἡ ἀλήθεια στήν Τουρκία γράφεται, στήν Ἑλλάδα ἀγνοεῖται.

Ὁ Σύλλογος Ἐπιστηµόνων Μειονότητας, συνεχίζοντας τό ἐκτουρκιστικό καί διχαστικό του ἔργο, ὀργανώνει ἐκδήλωση καί ἔκθεση φωτογραφίας γιά τά γεγονότα τῆς 29ης Ἰανουαρίου.

Φεβρουάριος ‘08:

Ὁ κάτοικος τοῦ Μεγάλου Δερείου, Ὀσµάν Κασάϊκα, χτυπᾶ τή δασκάλα Χαρά Νικοπούλου µέσα στό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ. Ὁ δήµαρχος Β. Πουλιλιός καλεῖ τή δασκάλα «ἄν φοβᾶται νά φύγει» καί πάει µάρτυρας ὑπεράσπισης τοῦ δράστη στή δίκη πού ἀναβάλεται.

Πρώτη καταδίκη τῆς τουρκοφυλλάδας «Μιλέτ», γιά συκοφαντική δυσφήµηση τοῦ δηµάρχου Μύκης Μ. Ἀγκά. Θά ἀκολουθήσουν κι ἄλλες γιά ἀθλιότητες πού ἔγραψε σέ βάρος τοῦ Ν. Κόκκα καί τῶν Ποµάκων τοῦ νεοϊδρυθέντος συλλόγου.

Ἐπιστολή ποµάκικων καί τσιγγάνικων συλλόγων τῆς Θράκης στόν ὑπουργό Ἐσωτερικῶν γιά καθιέρωση καί τῶν δικῶν τους γλωσσῶν παράλληλα µέ τήν τουρκική.

Μάρτιος ‘08:

Στό Μαυροβούνιο συναντῶνται οἱ Τοῦρκοι µουφτῆδες βαλκανικῶν χωρῶν, µέ τούς Μέτε – Σερήφ παρόντες.

Δηµοσιεύεται ἡ ἔκθεση τοῦ Στέητ Ντηπάρτµεντ γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώµατα στήν Ἑλλάδα, µέ δύο ἀναφορές στούς Ποµάκους καί στίς καταγγελίες τους γιά ἐκτουρκισµό.

Στήν «Τουρκική Νεολαία Κοµοτηνῆς» γιορτάζεται ἡ νίκη τῶν Ὀθωµανῶν στό Τσανάκαλε, µέ ὁµιλητές κι ἀπό τούς Τούρκους τῆς Βουλγαρίας.

Δηµοσιεύουµε στόν «Α» πλῆθος φωτογραφιῶν µέ τουρκικές σηµαῖες µέσα ἀπό διάφορα τζαµιά τῆς περιοχῆς. Καµµία ἀντίδραση.

Ὁ Μέτε βγάζει πύρινο, ἐθνικιστικό λόγο γιά τά βάσανα τῶν µειονοτικῶν τῆς Θράκης στό πανεπιστήµιο Μπαλίκεσιρ στήν Τουρκία.

Δηµοσιεύεται ἡ ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωµάτων µέ καταδίκη τῆς Ἑλλάδας κι ἀνοίγει ὁ δρόµος γιά τουρκεπώνυµα σωµατεῖα.

Ἀπρίλιος ‘08:

Ἀποκαλύπτουµε στόν «Α» τό σκάνδαλο τῶν δανείων στούς Ροµά καί τόν πρωταγωνιστή του στό Δροσερό Ξάνθης, Φεριδούν Χασάνογλου (εἶναι ὁ ἴδιος πού πρωταγωνιστεῖ στόν ἐκτουρκισµό τοῦ οἰκισµοῦ). Κανείς δέν συγκινεῖται.

Ἐπανακυκλοφορεῖ ἡ πρώτη ποµάκικη ἐφηµερίδα «Ζαγάλισα», µέ µεγάλη ἐπιτυχία καί ἀποδοχή. Παράλληλα στό Δροσερό οἱ ρωµανόφωνοι τσιγγάνοι ὑπό τήν δραστήρια Σαµπιχά ἐκδίδουν τό Andar Drosero.

Ὁ Σύλλογος Ποµάκων Ξάνθης κάνει τήν πρώτη του δηµόσια ἐκδήλωση, µέ ποµάκικη βραδυά µουσικῆς καί φαγητοῦ.

Στίς Βρυξέλλες ὁ «Α», µαζί µέ φίλους Ποµάκους καί Ρωµά, διαλύει τήν φιέστα πού πάει νά στήσει ἡ Εὐρωπαϊκή Ὁµοσπονδία Τούρκων Δ. Θράκης, ἐγκαλώντας τους γιά ρατσισµό καί φασιστικές διασυνδέσεις.

Μάιος ‘08:

Σηµειολογική ἀποτύπωση τῆς συνδιοίκησης στή Ροδόπη: Νοµάρχης καί δήµαρχος παρίστανται σέ ἀποχαιρετιστήρια ἐκδήλωση τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Κοµοτηνῆς γιά συνταξιοδοτούµενο ὑπάλληλό του!

Ἡ διοργάνωση τῆς διεθνοῦς ἡµερίδας «Τρεῖς γενοκτονίες – Μιά στρατηγική» στήν Κοµοτηνή, γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ποντιακῆς γενοκτονίας µπαίνει στό στόχαστρο τῶν Τούρκων. Συγχρόνως µέ τήν µειονοτική Συµβουλευτική Ἐπιτροπή, δεκαπέντε µειονοτικοί δηµοσιογράφοι ὑπογράφουν διαµαρτυρία γιά ἐπίθεση πού δῆθεν δέχθηκαν τρεῖς συνάδελφοί τους πού κάλυπταν τήν ἡµερίδα καί ζητοῦν τή λήψη …µέτρων!

Ἰούνιος ‘08:

Στήν ὁδό Ἄβαντος τῆς Ἀλεξανδρού-πολης οἱ τουρκόφρονες τσιγγάνοι προπηλακίζουν τίς γυναῖκες πού προσφέρουν κοινωνικό ἔργο στόν οἰκισµό. Ὁ δήµαρχος Γ. Ἀλεξανδρής καλύπτει τόν πρωταίτιο Ἀλή καί τίς ρατσιστικές του κραυγές.

Τό London School of Economics διοργανώνει στήν Κοµοτηνή (ναί!) ἡµερίδα γιά τήν µουσουλµανική µειονότητα καί τήν νοµιµοφροσύνη της στή δύσκολη δεκαετία τοῦ ‘40.

Ἄλλη µιά «Γιορτή Κερασιοῦ» στόν Σώστη Ροδόπης διοργανώνεται µέ µοναδικό στόχο τήν προώθηση τοῦ τουρκικοῦ χαρακτήρα τῆς περιοχῆς.

Ὁ Σύλλογος Κυπρίων Ξάνθης ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ δῆµος Μπεσίκτας πού πρόκειται νά ἀδελφοποιηθεῖ µέ τήν Ξάνθη ἔχει τήν ἴδια σχέση καί µέ τήν Κατεχόµενη Μόρφου. Οἱ ἐνστάσεις του πιάνουν (κάποιον) τόπο.

Ἐπισκέπτεται τήν Κοµοτηνή ὁ Γάλλος δικαστής Μισέλ Ὑνώ, ὡς ἀπεσταλµένος τοῦ Συµβουλίου τῆς Εὐρώπης, γιά νά ἐλέγξει τήν κατάσταση τῶν θρησκευτικῶν δικαιωµάτων τῶν µουσουλµάνων. Μεταξύ ἄλλων συναντᾶ κι ἐµᾶς (οἱ µόνοι µή µειονοτικοί του συνοµιλητές!) καί µᾶλλον κερδίζουµε τίς ἐντυπώσεις.

Ἐπίσκεψη 50 Τούρκων ἀστυνοµικῶν καί δικαστῶν στήν Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης καί ἀλλοῦ.

Οἱ ἀποκαλύψεις γιά τήν παρακρατική ὀργάνωση ΕΡΓΚΕΝΕΚΟΝ στήν Τουρκία συνδέονται µέ τή Θράκη µέσα ἀπό τά δηµοσιεύµατα τοῦ «Α» (ἤµασταν ἄλλωστε τό πρῶτο ἔντυπο τῆς χώρας πού ἀποκάλυψε τήν ὕπαρξή της).

Τριήµερη ἐπίσκεψη – περιοδεία στή Θράκη τοῦ Τούρκου Πρέσβη Οὐµίτ Τσελικόλ. Βλέπει τούς πάντες καί ἐπισκέπτεται µόνο ἕναν θρησκευτικό χῶρο, τόν …τεκκέ τῆς Ρούσσας! Οἱ ἀλεβίτες τόν ὑποδέχονται µέ ἀναγραφή συνθηµάτων ἀποδοκιµασίας.

Τό Κέντρο Ἔρευνας Μειονοτικῶν Ὁµάδων (ΚΕΜΟ) συνεχίζει τό ἔργο του ὑπέρ τοῦ τουρκοελληνισµοῦ, µέ συναντήσεις σέ Ἀδριανούπολη καί Ἀλεξ/πολη ὑπό τόν τίτλο «Ἡ Θράκη ὡς εὐρωπαϊκός πολιτισµικός χῶρος».

Ἀποκαλύπτουµε στόν «Α» τό πνεῦµα τῶν θρησκευτικῶν δῆθεν ἐγχειριδίων στά 150 Κοράν Κουρσού τῶν ψευτοµουφτήδων, µέ τή φάτσα τοῦ Κεµάλ προµετωπίδα καί ἐναρκτήριο µάθηµα τόν …ἐθνικό ὕµνο τῆς Τουρκίας.

Ὀκτώ Τοῦρκοι βουλευτές τοῦ ἀκροδεξιοῦ ΜΗΡ ἔρχονται στή Θράκη καί γίνονται δεκτοί ἀπό τούς τουρκόφρονες ἰθύνοντες τῆς µειονότητας καί τῆς …πλειονότητας.               

Ἰούλιος ‘08:

Συµµετοχή τοῦ δήµου Κοµοτηνῆς στό φολκλορικό φεστιβάλ τοῦ Κιουτσούκ Τσεκµετζέ στήν Πόλη, δίπλα σέ ἐπίσηµες ἀντιπροσωπεῖες ἀπό τό Κόσοβο καί τήν «Τουρκική Δηµοκρατία τῆς Βόρειας Κύπρου».

Ὁ δήµαρχος Ὀρφέα Β. Πουλιλιός ζητᾶ ἐγγράφως ἀπό τή Χ. Νικοπούλου νά ἐγκαταλείψει τό σπίτι τοῦ δασκάλου γιατί τάχα θά µείνουν ἐκεῖ ἄλλοι δάσκαλοι. Οἱ διαµαρτυρίες φίλων τοῦ «Α» πρός πάσα κατεύθυνση συµβάλουν νά ἀποδειχθεῖ τό γράµµα τζούφιο.

Ἀποκαλύπτουµε στόν «Α» (µέ σχετικό βίντεο) ὅτι στό ἐκτουρκισµένο πανηγύρι τοῦ Ἀλάν Τεπέ ἕνας ἀπό τούς ὀργανωτές (;) ἔπλεξε ἀπό µικροφώνου κι ἐνώπιον τῶν Ἑλλήνων ἐπισήµων τό ἐγκώµιο τοῦ τουρκισµοῦ, καταλήγοντας ὅτι «καί τήν Κύπρο τό 1974 ἄν ἤθελαν ὅλη θά τήν ἔπαιρναν»! Καµµία ἀντίδραση.

Αὔγουστος ‘08:

Προκηρύσσονται οἱ 240 θέσεις ἰµάµηδων, ὅπως προέβλεπε τό σχετικό νοµοσχέδιο πού ἐπιχειρεῖ νά βάλει τάξη στόν χῶρο (δυστυχῶς ἀκόµη δέν ὁλοκληρώθηκε).

Κορυφώνεται ἡ ἀντιπαράθεση γιά τήν  δηµιουργία προπονητικοῦ κέντρου τοῦ Πανθρακικοῦ, καθώς οἱ τουρκόφρονες δηµιουργοῦν παντοῦ προβλήµατα, παρότι ὁ δῆµος ἀναζητᾶ δικές του ἐκτάσεις πρός ἀξιοποίηση (καταλήγει στό Κηκίδιο).

Ἐπισκέπτεται τήν Κοµοτηνή ἡ εἰδικός γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώµατα Ἀµερικανίδα Γκέη ΜακΝτάγκαλ, ἐκ µέρους τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΟΗΕ.

Σεπτέµβριος ‘08:

Δηµιουργεῖται ζήτηµα ἐκ τοῦ µηδενός µέ ἀφορµή τίς ἐγγραφές µαθητῶν στό 1ο ἤ στό 2ο µειονοτικό σχολεῖο Ξάνθης.Ἀποχή τῶν µαθητῶν, µικροεπεισόδια µεταξύ γονέων, στήριξη ἀπό ΠαΣοΚ-ΣΥΝ καί …διαδήλωση στήν Ξάνθη µά εὐτυχῶς τό ΥΠΕΠΘ δέν ὑποχωρεῖ. Παράλληλα ξεκινᾶ ἀποχή τῶν µαθητῶν στό Μέγα Δέρειο µέ αἴτηµα τήν ἀποµάκρυνση τῆς δασκάλας Χαρᾶς Νικοπούλου (µέ τό ἔτσι θέλω!) ἀλλά οὔτε αὐτή τελεσφορεῖ.

Στίς 24/9 παρουσιάζουµε τίς θέσεις µας γιά τό µειονοτικό στό Ἰνστιτοῦτο Ἀριστοτέλης (στή Θεσσαλονίκη).

Ὀκτώβριος ‘08:

Στή Βαρσοβία, στή σύνοδο τοῦ ΟΑΣΕ γιά ἄλλη µιά φορά καταγγέλουν τήν Ἑλλάδα οἱ τουρκικοί σύλλογοι τῆς Εὐρώπης καί ὁ Σύλλογος Ἐπιστηµόνων Μειονότητας. Ἀπαντήσεις παίρνουν καί ἀπό τό ἑλληνικό κράτος καί ἀπό τούς συλλόγους τῶν µή Τούρκων µουσουλµάνων τῆς Θράκης.

Ὅλοι οἱ µειονοτικοί νοµαρχιακοί σύµβουλοι τῆς διευρυµένης Ξάνθης – Καβάλας – Δράµας ζητοῦν ἀπό τό συµβούλιο νά καταργήσει τίς ἀναφορές του σέ «ποµακοχώρια».

Ὁ Δήµος Κοµοτηνῆς γκρεµίζει ἐπιτέλους τά µαγειρεῖα τοῦ µειονοτικοῦ οἰκοτροφείου καί ὑλοποιεῖται ἡ διάνοιξη πού ἐκκρεµοῦσε ἀπό χρόνια, παρά τήν δοθείσα ἀποζηµίωση καί τίς δικαστικές ἀποφάσεις.

Νοέµβριος ‘08:

Γνωστοποιεῖται τό αἴτηµα τῆς ἀστικῆς µή κερδοσκοπικῆς «Πολιτιστικῆς Ἐκπαιδευτικῆς Ἑταιρείας τῆς Μειονότητας Δ. Θράκης» γιά παραχώρηση τοῦ ἀνωτέρω οἰκοτροφείου, προκειµένου νά στεγαστοῦν πολιτιστικές καί ἐκπαιδευτικές δράσεις. Ἀπάντηση δέν δόθηκε.

Ἐπίσκεψη Τσίπρα στήν Ξάνθη καί δηλώσεις εὐθυγραµµισµένες µέ τήν προξενική γραµµή περί (ἐπιλεκτικοῦ) αὐτοπροσδιορισµοῦ καί ἐκπαίδευσης.

Πενθήµερη ἐπίσκεψη ἀµερικανικοῦ κλιµακίου ἀπό τήν Πρεσβεία τῆς Ἀθήνας καί τό Προξενεῖο τῆς Θεσσαλονίκης στή Θράκη, στήν ὁποία συναντοῦν τούς πάντες (καί ἐµᾶς, ναί!), προκειµένου νά συντάξουν τήν ἀναφορά πρός τό Στέητ Ντηπάρτµεντ γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώµατα στήν περιοχή.

Διάλεξή µας γιά τό µειονοτικό θέµα  στήν Ξάνθη, στό πανελλήνιο συνέδριο Ξεναγῶν.

Τουρκοσύναξη ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων ἀπό 16 χῶρες στήν Ὁλλανδία, µέ εἰσηγητή γιά τή Θράκη τόν Ἀλή Χουσεΐνογλου τοῦ Συλλόγου Ἐπιστηµόνων Μειονότητας.

Δεκέµβριος ‘08:

Μήνυµα τοῦ Μέτε γιά τό Μπαϊράµ, γεµᾶτο ἐπιθέσεις κατά τῆς Ἑλλάδος (ὥς καί γιά τή Ρόδο), κατά τῶν Ποµάκων καί τῶν Ροµά (προδότες, ἁµαρτωλοί), κατά τῆς δηµόσιας ἐκπαίδευσης…

Ἀποκαλύπτουµε στόν «Α» τό αὐθαίρετο τοῦ ψευτοµουφτή Ἰµπράµ Σερήφ καί τήν σκανδαλωδῶς εὐνοϊκή µεταχείριση τῆς ὑπόθεσής του.

Στό φόρουµ ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων τοῦ ΟΗΕ στή Γενεύη, καί ἐνώπιον τῆς ΜακΝτούγκαλ, καλεῖται νά ἀπολογηθεῖ ἡ Ἑλλάδα γιά τήν πολιτική της στή Θράκη, πάλι ἐνώπιον τοῦ Καπζά καί τῆς Χαϊρουλά (σύλλογος Ἐπιστηµόνων Μειονότητας).

Ἦταν τελικά µιά µέτρια χρονιά γιά τή Θράκη µέσα σέ µιά γενικά κακή πορεία καί µιά γόνιµη χρονιά γιά τόν «Α».

Μετά τήν ἀλλαγή τοῦ Εὐριπίδη Στυλιανίδη ἀπό τό ὑπουργεῖο Παιδείας στό Μεταφορῶν κι Ἐπικοινωνιῶν, ὁ συντοπίτης µας πολιτικός (δέν) ἔκανε τίς κάτωθι δηλώσεις:

«Μετά τούς 15 µῆνες µου στό ΥΠΕΠΘ, ἔχω νά δηλώσω τά κάτωθι: Θά πρέπει τελικά νά εἶναι κάποιος πολύ µαλάκας γιά νά προσπαθήσει νά κάνει κάτι παραπάνω ἀπό ρουσφέτια κι ἁρπαχτές σέ ὁποιοδήποτε ὑπουργεῖο αὐτῆς τῆς χώρας. Ὅταν ξέρει ὅτι µέ τό πού θά στοχοποιηθεῖ ἀπό κάποιο µαφιοκάναλο ἤ κάποια κωλοφυλλάδα θά πάρει τόν ποῦλο (εἴτε ἔχει θριαµβεύσει εἴτε τά ἔχει σκατώσει), θά πρέπει νά εἶναι τρελλός γιά νά δουλέψει. Ὅταν ξέρει ὅτι ἀνά πάσα στιγµή µπορεῖ νά γίνει ἡ «Ἰφιγένεια» τοῦ πρωθυπουργοῦ µιᾶς ἀκυβέρνητης χώρας, καί νά ἀντικατασταθεῖ ἀπό τόν πρῶτο τυχόντα γκλαµουροτενεκέ, τί σχεδιασµό µπορεῖ νά κάνει; Καί µέ ποιούς ἰσχυρούς τοῦ χώρου τῆς ἁρµοδιότητάς του νά τά βάλει, ὅταν ἐκεῖνοι εἶναι πού θά µείνουν κι αὐτός δέν θ’ ἀφήσει πίσω του οὔτε ἀνάµνηση; Ν’ ἀναµετρηθεῖ µέ τούς κοπροκαθηγητάδες τῶν ΑΕΙ; Μέ τή µαφία τῶν κηφηνοτρωκτικῶν στό ὑπουργεῖο; Μέ τίς συνδικαλιστικές συµµορίες τῶν «λειτουργῶν»;

Καί νά πεῖτε ρέ παιδιά πώς δέν τά ‘ξερα, πώς πῆγα γυρεύοντας; Μέ κανέναν δέν προσπάθησα νά τά βάλω. τίς τοµές τίς ἀπέφυγα, τούς λαϊκισµούς τούς υἱοθέτησα, τίς µεγαλοκουράδες τίς ἀνέχτηκα… Τό «λάθε βιώσας» τήρησα στή θητεία µου, προσπαθώντας γιά τό αὐτονόητο, µά τό ἀποτέλεσµα… Ντάξει, θά µοῦ πεῖτε ὅταν Λιάπης, Φώλιας καί Ἀλογοσκούφης πᾶνε στά σπιτάκια τους, ἐσύ κλαίγεσαι γιά τό Μεταφορῶν; Ἤ µήπως εἶχες καµµιά εἰδική σχέση µέ τήν Παιδεία πρίν πᾶς ἐκεῖ; Ἀλλά νά, εἶναι πού χάνοντας ἀπό τά σαραντακάτι κάθε φιλοδοξία παραγωγῆς πολιτικοῦ ἔργου ἀκόµα καί στό ἐλάχιστο ἐπίπεδο, τί θἄµαστε στά ἑξήντα µας;…»

Ἔσκασε µύτη λίγο πρίν τίς γιορτές καί ἐπαναλήφθηκε ἀµέσως µετά. ἦταν µιά εἴδηση πού ἀναφερόταν στά «σχέδια» τῆς Κυβέρνησης νά προχωρήσει σέ ἀφαίρεση τῶν δικαστικῶν ἁρµοδιοτήτων τοῦ µουφτῆ καί νοµοθέτηση ἑνός τρόπου ἐκλογῆς του. Μάλιστα γράφτηκε ὅτι ἀφενός ὑπάρχει διακοµµατική συναίνεση στούς σχεδιασµούς αὐτούς κι ἀφετέρου ὅτι ἤδη ἐνηµερώθηκε ἡ τουρκική Κυβέρνηση, τῆς ὁποίας ἀναµένονται οἱ ἀντιδράσεις (µάλιστα ἡ µειονοτική ἡγεσία δέν ἔδειξε, λέει, ἰδιαίτερα ἐνθουσιασµένη).

Στόν βαθµό πού µπορέσαµε νά τό ψάξουµε, µόνο δηλώσεις ἄγνοιας τοῦ θέµατος εἰσπράξαµε, ὅµως αὐτές δέν σηµαίνουν βεβαίως τίποτε καί συντρέχουν πολλοί λόγοι γιά νά µήν κοιµόµαστε ἥσυχοι.

Πρῶτον ἀποτελεῖ τό µεῖζον αἴτηµα τῆς Ἄγκυρας γιά τή Θράκη, ἀφοῦ σέ ὅλους τούς ἄλλους τοµεῖς τά …βολεύει χωρίς τή βοήθεια τῆς Ἑλλάδας (τῆς ἀρκεῖ ἡ προϊούσα διάλυση τῆς τελευταίας).

Δεύτερον ἡ κατάργηση τῶν δικαστικῶν ἁρµοδιοτήτων τοῦ µουφτῆ εἶναι κάτι πού ἐδῶ καί δύο τοὐλάχιστον χρόνια προετοιµάζει – ὡς «κατάργηση τῆς Σαρίας» – τό ψευτοεκσυγχρονιστικό ἀδερφᾶτο τῶν Ἀθηνῶν (βλ. ἀρθρογραφία Ἀλιβιζάτου, Κτιστάκη, ΚΕΜΟ κτλ). Θυµίζουµε ὅτι, καθώς ὁ δικαστής δέν µπορεῖ νά εἶναι αἱρετός, ἡ Τουρκία καί κάποιοι «δικοί µας» ἔβαλαν στό στόχαστρο τίς δικαστικές του ἁρµοδιότητες (σήµερα µποροῦν νά καταφύγουν στόν µουφτή γιά ὑποθέσεις διαζυγίου καί κληρονοµιῶν οἱ πιστοί ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ), δῆθεν γιά νά ἀπαλλάξουν τή χώρα µας ἀπό τό ἰσλαµικό δίκαιο. Τό γεγονός ὅτι ποτέ κανένας µειονοτικός φορέας δέν ζήτησε κάτι τέτοιο δέν τούς ἐνοχλεῖ. Οὔτε καί τό βλέπουν ὡς ἐπέµβαση σέ ξένη πολιτισµική παράδοση ἡ ὁποία ἐπιβιώνει καί λειτουργεῖ ἱκανοποιητικά τό βλέπουν. ἀρκεῖ πού τό ἀποφάσισαν ἐκεῖ στό Κωλονάκι. Ἡ διακοµµατική λοιπόν ὑποστήριξη τοῦ κατήφορου εἶναι ἐξασφαλισµένη.

Τρίτον ἡ πολιτική τοῦ ΥΠΕΞ πού σέ ὅλα τά θέµατα ἐπιλέγει χαµηλούς (µέχρι …παρεξηγήσεως) τόνους δέν δείχνει ἀσύµβατη µέ µία τέτοια πρωτοβουλία. Ὅταν στίς διεκδικήσεις κατοικηµένων ἑλληνικῶν νησιῶν – Φαρµακονήσι, Ἀγαθονήσι – ἀπαντᾶς µέ προτροπές γιά ψυχραιµία (!) ποιός θά παρεξηγηθεῖ µέ ἕνα ἀµφιλεγόµνο µέτρο στή Θράκη;

Ἐµεῖς φυσικά ἀπευχόµαστε µιά τέτοια προοπτική πού θά ἀφαιρέσει ἀπό τήν πατρίδα µας κάθε δυνατότητα λόγου στήν ἐπιλογή τῆς ἡγεσίας τῆς θρησκευτικῆς – µήν τό ξεχνᾶµε – µειονότητας. Θέλουµε ἕναν Μέτε ἐπισήµως κεφαλή τοῦ σύνοικου στοιχείου; Εἶναι δυνατόν;

Μαθαίνουμε ότι ο εισαγγελέας Ξάνθης παραπέμπει όλους τους διδάσκοντες στην Αρχιτεκτονική Ξάνθης για ψευδή δήλωση μόνιμης κατοικίας (δηλώνανε ότι μένουν εδώ, όπως προβλέπεται από τον νόμο, όμως όλοι είναι «ιπτάμενοι»).

Δεν ξέρουμε τι θα βγει, με την ευκαιρία θέλουμε να επισημάνουμε ότι καλά θα ήταν να μεριμνούσε το κράτος για τους καθηγητές της Νομικής Κομοτηνής, που οι καημένοι ζουν όλοι από χρόνια σε κοινόβιο. Παλιότερα όλοι οι ταλαίπωροι κοιμόντουσαν μέσα στη Σχολή (ναι, αφού δήλωναν διεύθυνση Παν. Τσαλδάρη 11!). Μετά, όσοι σταύρωσαν από κανένα φράγκο δήλωναν το Ξενία. Κι αργότερα τη βόλευαν σε 2-3 διαμερίσματα που είχε πάρει το ΔΠΘ από την ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ και εκεί – δέκα νομά σ’ ένα δωμά – άλλαζαν βάρδια στα δωμάτια, στο χωλ, στην τουαλέτα… Νομίζουμε ότι κάτι πρέπει να γίνει για το θέμα, τι λες κι εσύ Ευριπίδη;

Κ.Κ.

Προεκλογική συνάντηση τουρκοφρόνων μειονοτικών ταγών στις 03/09/2007στο χωριό Ζυγός Ξάνθης στο κέντρο “Χρυσή Φωλιά” με πρωτοβουλία της δημοτικής κίνησης “Ισότητα στο Δήμο Ξάνθης”.

Μίλησαν μεταξύ άλλων ο ψευτομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, ο πρόεδρος της αυτοαποκαλούμενης παράνομης “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” και δημοσιογράφος της προξενοφυλλάδας “Γκιουντέμ” Οζάν Αχμέτογλου, ο υποψήφιος -και εκλεγείς- βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ γιατρός βοήθειά μας Τσετίν Μάντατζη και το αγαπημένο παιδί των αθηναϊκών και όχι μόνο μίντια, προνομιακός συνομιλητής της ψευτοεκσυγχρονιστικής πολυπολιτισμικής πομφόλυγας Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ.

Αφιερωμένο εξαιρετικά, σε όσους εξακολουθούν να θεωρούν ειδυλλιακή την  κατάσταση στην περιοχή μας

http://www.youtube.com/watch?v=nYOIFIl6tqM

Για δεκαετίες παρακολουθούμε απογοητευμένοι τις ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων στη Θράκη. Συγκάλυψη των προβλημάτων, διαρκείς υποχωρήσεις στις απαιτήσεις της Αγκυρας, παραχώρηση εδάφους σε όσους επιβουλεύονται την κοινωνική γαλήνη και την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταίο κρούσμα, το πρόσφατο σχέδιο Νόμου που αφορά την διαχείριση των μουσουλμανικών Βακουφίων στην Θράκη και το οποίο κατατέθηκε στις 7/12/2007 στη Βουλή.

Πέρα από την ταπεινωτική συγκυρία που επιλέχθηκε (επίσκεψη του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν) για την προώθηση της «τακτοποίησης» ενός χρόνιου τουρκικού αιτήματος, το ίδιο το κείμενο έχει δύο μεγάλες υποχωρήσεις.

- Πρώτον αφαιρέθηκε από τον παλαιό νόμο (1091/1980) η «αρχή της διακρατικής αμοιβαιότητας». Έτσι, τα απομεινάρια της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο εγκαταλείπονται στις δικαστικές τους περιπέτειες!

- Και δεύτερον συγκροτούνται 3 μόνον Διαχειριστικές Επιτροπές για τα δεκάδες βακούφια των πόλεων της Θράκης, επιτροπές που θα αποτελέσουν (ειδικά στην Κομοτηνή) ένα νέο κέντρο τουρκικής παρέμβασης. Είναι το τελειωτικό χτύπημα στο φιλειρηνικό ισλάμ και η καθιέρωση του εθνικιστικού κεμαλικού ισλάμ.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο άρθρο 23 επιβάλλεται ποσόστωση 0,5% για όλες τις προσλήψεις στο ελληνικό δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ για τους μουσουλμάνους της Θράκης! Το αντίστοιχο προ δεκαετίας «προσωρινό» μέτρο της ποσόστωσης για την εισαγωγή μουσουλμάνων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας, επεκτείνεται και στην κατάληψη θέσεων στο ελληνικό Δημόσιο, καταρρακώνοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και συνταγματικότητας. Οι Έλληνες Χριστιανοί της Θράκης, οι «γκιαούρηδες» του γνωστού προεκλογικού βίντεο, οι οποίοι υφίστανται μια κρατική πολιτική επιβολής ανισοτήτων σε βάρος τους (με προσχήματα …υψηλών πολιτικών και… λεπτών χειρισμών), δεν παρηγορούνται πια με μυθολογήματα για αναξιοπαθούσες μειονότητες. Αν κάποιοι βιώνουν πραγματικές ανισότητες αυτοί είναι οι μουσουλμάνοι Ρομά και οι Πομάκοι της Θράκης και όχι το αναπτυγμένο κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά τουρκογενές κομμάτι της μειονότητας. Η συγκεκριμένη ποσόστωση διευρύνει ένα καθεστώς διακρίσεων σε βάρος των χριστιανών και σύντομα θα δημιουργήσει ανισότητες και εντάσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την περιοχή. Όσοι εντός και εκτός Ελλάδος σχεδιάζουν το μέλλον της Θράκης θα πρέπει να μη ξεχνούν ότι εδώ, εκτός από τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, ζουν και χριστιανοί.

Απαιτούμε: Διατήρηση της αρχής της αμοιβαιότητας για τα βακουφικά, ως ασπίδα προστασίας για τα αντίστοιχα ελληνικά βακούφια στην Τουρκία, όπως προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης (την οποία συνθήκη προτάσσει και το ίδιο το νομοσχέδιο στο άρθρο 1). Αποφυγή κάθε τεχνητής ενοποίησης βακουφίων σε παντοδύναμες διαχειριστικές επιτροπές που θα αποτελέσουν έναν ακόμη θεσμό της Θράκης, ελεγχόμενο από την Αγκυρα. Αναβάθμιση του ρόλου των νόμιμων μουφτήδων, οι οποίοι ως ανώτερη ιερή αρχή στο ισλάμ, θα πρέπει να έχουν λόγο και στη διαδικασία αποδοχής υποψηφιοτήτων στις διαχειριστικές. Απόσυρση της ρατσιστικής ποσόστωσης για τους διορισμούς στο Δημόσιο και μέριμνα για την παροχή ελληνικής παιδείας και ίσων ευκαιριών σε όλους τους κατοίκους της Θράκης, χριστιανούς και μουσουλμάνους.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΑΚΗ

In northern-eastern Greece, near the Greek-Turkish borders, in the area of Thrace exists a Muslim minority (100.000 people) consisting of Turkish-speaking, Pomac-speaking and Romani-speaking populations.

The Gypsies (self-appellation Roma) have lived in Greek lands for centuries. Most historians think that the first big settlements of Gypsies on the Balkans (or Hemus peninsula), and more specifically in Thrace, can be dated back to the beginning of the 9th century. Abundant historical evidence points to the presence of Gypsies in the Byzantine Empire and their entry into Serbia, Wallahia and Moldova in the period 11th-14th century.

There is a wealth of information about Gypsy presence in Thrace (Greek, Bulgarian and Turkish parts) at the time of Ottoman Empire. They were mentioned in many laws and other official documents, mostly tax registers, under the names Cengene or Kipti. Gypsies in the Ottoman Empire were actively setting in towns and villages. A new type of semi nomadic way of life was established too- the Gypsies had a permanent winter residence and an active nomadic season in the respective region. Often some Gypsies would break away from the traditional Gypsy occupations and take up farming or menial labour in the cities.

Gypsies had a special place in the overall social and administrative organization of the Ottoman Empire. They were differentiated according to the ethnic principle (some rather unusual for the Ottoman Empire), with no sharp differentiation between Muslims and Christians in social status. There were some small privileges for Muslim Gypsies of taxes payment.

The Muslim Romas of the Greek Thrace are a remarkable exception worldwide, as since 1923 judging by the religion, they have legally belonged to the homo-religious Muslim community, that has a totally different language (Turkish) and different cultural characteristics.

The education provided to the Muslim community overall, according to Greek-Turkish agreements, obliges the Gypsies to learn a foreign language (Turkish) apart from the official state language which is Greek.

The Gypsies today are roughly numbered in 20.000 people and in their vast majority they use the Turkish language and only a mere percentage of 10-15% actually uses the Gypsy language, (Romani). The two basic cores of the gypsy language in the Greek Thrace is the quarter at the end of Andrianoupoleos street in Komotini and in the village Drosero in Xanthi. In quite a big extent the gypsy language is familiar to the generation that is around forty years old, however it is less and less used in the community, whereas their children mainly speak Turkish, since they attend classes in Turkish in the schools of the minority where they are taught both Greek and Turkish.

The dwellers of the two settlements mentioned above have been permanently situated in the area during the 20th century and still maintain many aspects of their former nomadic life. However their permanent habitation had serious social and financial consequences. All their traditional occupations gradually became extinct and together with that came the loss of the freedom they had when they had been wandering around. This decay has reflected upon the language as well. The Gypsy songs and tales were gradually replaced by the Turkish and Greek ones. Moreover they lost their self-respect, as a result of the social and financial exclusion they were subjected to, and some of them even felt shame to declare in public their own identity and found it preferable to often borrow foreign identities, such as the ones of the coreligionist Turks.

In those quarters quite often certain attempts are made towards the recording of the language. Such an attempt of great importance is the publication of the first Gypsy dictionary in 1998. It is a recording of about 1500 words that have survived and their origins can be traced down to the Indian dialects. Of course in their everyday life they tend to use a lot of Greek and Turkish words. Their language is basically used in their quarters whereas on the outside they speak Greek and Turkish. The dictionary was accepted in a very positive way, even though the majority of the population is illiterate and thus cannot read it. The fact that the dictionary was presented in a positive way from the media supported their appreciation for it.

Towards the same direction of supporting the language is the broadcasting in the Romani language, named “Romano Give”, once a week in a private radio station of Komotini. The initial reaction to the hearing of their language for the first time “on the air” was surprise. As time went by, they all realized that their language was not to be looked upon and that it also has its own part in the lingual mosaic of the region. It was touching that people of all ages had the opportunity to communicate using their language through a platform of public communication, when up until then they were reluctant even to speak on the telephone, as they weren’t fluent speakers of either Greek or Turkish. In the broadcast, Gypsy music of all Balkan countries as well as news concerning the Gypsies are heard, and the audience can express their views live and devote songs to their beloved persons. The spokespeople of the broadcast are young Gypsies.

In the city of Komotini there has been established a Gypsy cultural club called “Rom” that has a significant social and educational role. In 1999 this cultural association presented a performance of shadow-theatre in the Gypsy language in a cultural hall in Komotini. For the first time their humble language was uttered in such a place packed with people. There was a mixed audience, consisting both of Muslim Gypsies and Christian Greeks. This event was a major expression of the support and enhancement of the language. Despite that fact it was never repeated in the future due to financial reasons, yet it was written down deeply in the hearts and minds of the habitants of the certain region.

The football association called “Roma” is also a creation of the recent years and has successfully participated in the football championships achieving remarkable results. The team unites all youngsters of the quarters, others as football-players and others as fans, who devotedly follow the team to all the matches of the season. The dwellers, although they have very low incomes, support their team financially as much as they can, so that all expenses are covered.

One of the basic aims of the association was the establishment of a primary school inside the limits of the quarter where Gypsy pupils would be able to attend. The total of 280 families in the year 1999 signed a text of request addressing to the local educational and political authorities and claiming the establishment of a state primary school, so that the children wouldn’t be obliged to go to other schools far away from their quarters. Their request was not taken into consideration at all as quite paradoxically such an action would be regarded as an action against the interests of the Turkish speaking Muslims and would consequently cause political reactions against the elected Christian local authorities. The representatives of the association have constantly put the issue forward to the local authorities. But they were always dealt with indifference and promises. The political situation in the area has prevented until today the foundation of the school. Thus the habitants are obliged to send their children to nearby schools, where either Christian students or Muslim students attend, and as a result the Gypsy children are often victims of discrimination. Such attitudes discourage them from regular attendance and in combination with the bad social conditions they live in they drop out of school.

A remarkable percentage of 20-25% of the little children do not go to school, whereas from the rest a vast majority will never finish school. The problems are even more intense among the girls who usually get married in an early age, between 14 and 17 years old. No student from the Gypsy quarter has ever continued his studies to upper high school (lyceum) and naturally no one has ever studied in university.

The constant change of residence of their parents at certain periods of time makes the attendance at school even more difficult. Furthermore, many children go to school in a higher age than appropriate and as a result additional problems are created concerning their relations with their schoolmates that are children of lower ages. The educators are obliged to teach them in faster pace some basic knowledge and then put them in classes according to their age.

However all parents agree that there should be classes with mere Gypsy children, at least for a number of years, as only in this way will the children be able to gain adequate knowledge. This is the reason why they claim a primary school in their own, so that their children will be able to exist in a familiar environment and not stick out from the rest of their fellow-students for the way they dress or other typical expressions of poverty. It appears that such a view actually finds support among the educators themselves. A similar view is expressed by a principle of a primary school in Athens, Ano Liosia), who in an interview he gave stated: “Before I came here to the Gypsy neighborhood to witness myself the actual situation it seemed absurd tome that solemnly Gypsy classes could exist. Something like that might sound racist in a way and it would seem that it makes the problem of the exclusion of the Gypsies more intense. However, my experience showed me that the creation of such classes is necessary. Only through those classes the Gypsy children will gain some knowledge even though they didn’t start school on time, without being a hindrance to the education of the children who attend classes regularly.

In the Gypsy quarter itself a peculiar situation exists as far as the knowledge gained is concerned, since others attend Muslim and others Christian schools. The experience that the children have and the level of their knowledge is quite different. Anyway their attendance in both cases faces serious problems.

Another request of the habitants is the operation of a kindergarten and a nursery school that will lead the way towards primary education. In the late nineties a kindergarten was established, which was unfortunately outside the neighborhood and as a consequence had very poor attendance. Despite this fact, during the two years of its operation, there were positive results to be presented, both in the socialization of the children and in the initiation of the basic hygiene rules. That was a private initiative and having no support by any instrumentality it stopped.

Although in a cultural level a group of Gypsies started getting organized, yet this isn’t the case in the political level. There is no form of political organizing, and no Gypsy candidate has ever been elected in an important post. From time to time some members of the local council have been elected, but they come from a Gypsy quarter where they do not accept their descent and so there is a great difficulty of political co-operation with those who are self-determined as Gypsies. Anyway, it is a fact in Europe as well that the number of those who are self-determined as Gypsies is much smaller than the actual number of the existing Gypsies.

The cultural club “Rom” has been a member of the Hellenic Association of Gypsies that was founded in the mid-nineties, and contributes with its small power to the evolution of the Gypsy movement. It is the first club of Muslim Gypsies that was politically attached to the Christian Gypsies of Greece (around 200.000 people). But the “Rom” club represents only that part of the Muslim Gypsies of Thrace that accept their Gypsy identity, and not the ones that are self-   as Muslims, as either Greek or Turkish Muslims. Even though among the later ones there is a move towards their unification with the Greek Gipsy movement, yet the conditions are not mature enough for such a development. This withdrawal is a hindrance to the exploitation of the positive measures taken by the Greek state, such as the provision of loans to homeless Gypsies.

In general, during the last years the policy of the Greek state towards the Gypsy populations has changed. The Gypsies themselves in co-ordination with the state and the local authorities take part meaningfully in the actual design of the policies and the projects that are of their interest. There are several development projects in process and Greece beyond the money given by the European Union provides money from the national account as well. The municipalities of Greece where Gypsy communities live have created a net in order to co-operate and solve the arising problems.

A serious hindrance to the development of a Gypsy movement among the Gypsies living in Thrace is the political conflict between Turkey and Greece. Turkey promotes the social and lingual unification of the Gypsies with the rest of the Muslim minority, the encouragement of the procedure of amplification of the Turkish influence, so that the population of the Muslim minority will increase and its political role in the region will be reinforced. As a consequence those Gypsies who attempt the promotion of their identity face hostility and even threats, officially or unofficially. Every move towards the conservation and promotion of the Gypsy identity is considered to be an anti-Turkish act, aiming to the tearing apart of the Muslim community and is dealt accordingly.

On the other side Greece refuses to take any kind of initiative in order to avoid reactions by the part of Turkey. So the defence of the Gypsy language and culture is left to the hands of private initiators and is subjected to failure since there is no political or financial reinforcement. The most important initiative in the field of the Gypsies is the one taken by a Greek businessman,

Mr Prodromos Emfietzoglou, who since 1996 has given a boost to the promotion and recognition of the Gypsy inheritance. He has been the main sponsor of a number of cultural events as well as social mediation particularly in the field of hygiene and children protection.

Representatives of the Greek state when suggesting Thrace as a model of peaceful co-operation between Christians and Muslims avoid any reference to the Gypsies. Even the over-estimated multi-cultural education excludes the Gypsies, who due to the designs of the two neighboring countries do not have the chance to be recognized as a special cultural group, with a language to become extinct. Information concerning the recording of the Gypsy language in other countries and the writing of educative books are pitiful.

As an aftermath to the “Rom” club establishment, followed the establishment of another Gypsy club called “The Friendship of the Roma” in a region about 10 km outside Komotini. However because of the reasons mentioned above it encountered many hindrances and reactions and practically put its works off.

The “Rom” club aims to its connection with the Gypsy movement in the rest of Greece that is quite developed. Actually the Christian Gypsies have established the association of Gypsy clubs of Greece. The “Rom” club actually participates as a founder member of the Association and is trying through these actions to reinforce its position in the particular, from a political point of view, area of Thrace.

Dr Antonis Liapis

Komotini, Greece

(Mercator Conference, Holland, 23-25/11/2004)

OI  ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και  την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης.  Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα».

Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης  με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.

Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν θέμα ενασχόλησης ιστοριοδιφών οι οποίοι αναζητούσαν τις ρίζες της ομάδας στις διάφορες ιστορικές περιόδους από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και το Βυζάντιο. Η τουρκική ιστοριογραφία από την πλευρά της είχε δημιουργήσει τους δικούς της μύθους για την καταγωγή της ομάδας, οι οποίοι όμως ήταν ευκολότερο να διαχυθούν μέσα στους Πομάκους για λόγους που θα αναλυθούν παρακάτω.

Μετά το 1997, η περίοδος του ρομαντισμού για τους Πομάκους φαίνεται ότι έληξε οριστικά. Το ΚΠΕ. έθεσε για πρώτη φορά το Πομακικό στην πολιτική του βάση ως πρόβλημα πολιτισμικής γενοκτονίας και αναγνώρισης της ιδιαιτερότητάς τους, ξεφεύγοντας έτσι από το επίπεδο των συχνά εξωπραγματικών προσεγγίσεων που πραγματοποιούνταν έως τότε από αρθρογράφους. Έδωσε νέες και άγνωστες ως εκείνη τη στιγμή προοπτικές στο ζήτημα και απελευθέρωσε μία τεράστια δυναμική η οποία προκάλεσε τρομακτικές σε ένταση ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των μουσουλμανικών ομάδων της Θράκης, ενώ αναπόφευκτα ίσως, κατέστη την περίοδο εκείνη θέμα πρώτης και επείγουσας προτεραιότητας για την τουρκική εξωτερική πολιτική όπως αυτή εκφραζόταν τοπικά από συγκροτημένους μηχανισμούς στη Θράκη. Οι πρωτεργάτες του ΚΠΕ με επικεφαλής τον πρώτο πρόεδρό του Ομέρ Χαμδή, γνώρισαν ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας που σκοπό είχε να εξουδετερώσει εν τη γενέσει του το πομακικό κίνημα. Τα μέλη του ΚΠΕ συκοφαντήθηκαν ως πράκτορες του ελληνικού κράτους και σκοτεινών δυνάμεων, ως «άπιστοι που επιθυμούν να εκχριστιανίσουν τους Πομάκους και να διασπάσουν την ενότητα της τουρκικής μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης».

Η ελληνική πολιτεία αρχικά αντιμετώπισε με αδιαφορία το ζήτημα, αλλά στη συνέχεια όταν ο τουρκικός παράγοντας πίεζε εκπροσώπους κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης και του τοπικού πελατειακού πολιτικού συστήματος, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι συντάχθηκαν με τις τουρκικές θέσεις. Κάποιοι μάλιστα συνέδεσαν την πολιτική τους πορεία με τη σκληρή στάση απέναντι στο πομακικό κίνημα, το οποίο πολέμησαν με οργανωμένο τρόπο. Πίστευαν ότι θα εξασφαλίσουν έτσι  την ψήφο των πολυπληθών μουσουλμάνων ψηφοφόρων εις το διηνεκές.

Σε αυτή την ήδη ζοφερή πραγματικότητα, δηλαδή ανάμεσα στη μέγγενη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και στην εχθρική στάση τοπικών παραγόντων, προστέθηκε άλλος ένας εξωγενής παράγοντας που επιβάρυνε το ήδη φορτισμένο κλίμα. Ήταν η βουλγαρική πλευρά, η οποία διείδε στο κίνημα έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα που θα μπορούσε δυνητικά να παρασύρει σε ιδεολογικό τουλάχιστον επίπεδο και τους εκατοντάδες χιλιάδες Πομάκους της βουλγαρικής ορεινής Ροδόπης. Η αντίδραση που προήλθε από τα βόρεια έδωσε ένα πρώτης τάξεως πολιτικό άλλοθι στους οπαδούς της απο-πομακοποίησης.

Στερεότυπες φράσεις, εκπροσώπων της ελληνικής διπλωματίας, που επί δεκαετίες κυριαρχούσαν, όπως για παράδειγμα τα «περί λεπτών ζητημάτων», «περί της επιταγής να μην ασχολούνται οι τοπικές κοινωνίες με τα ζητήματα αυτά διότι είναι ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δεν τα γνωρίζουν» ή ακόμα ότι «δεν έπρεπε να διαταραχθεί το ήπιο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών», απλώς συσκότιζαν την πραγματικότητα, επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τον ούτως ή άλλως αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων τοπικά, αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη και τέλος έδιναν άλλοθι και βάθαιναν όλο και περισσότερο την πολιτική  αφανισμού των Πομάκων.

Το Πομακικό εισήλθε σε μια νέα μεν ιστορική φάση, αλλά κάποιες διαχρονικές σταθερές της ελληνικής πολιτικής παρέμεναν αναλλοίωτες. Λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική που προκρίθηκε ήταν εκείνη της αποσιώπησης της πομακικής γλώσσας, διότι λόγω της συγγένειάς της με τις σλαβικές καθίστατο ύποπτη ως πιθανό υπόβαθρο κομμουνιστικής εξάπλωσης. Η διείσδυση της τουρκικής στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου ήταν μάλλον μια επιθυμητή προοπτική για την ελληνική και τη νατοϊκή πολιτική. Στη συνέχεια και μέχρι το 1974 οι εφήμερες ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις λειτούργησαν απολύτως αρνητικά για τους Πομάκους αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ανακινούσε ένα θέμα που θα ενοχλούσε την τουρκική πλευρά, έστω και αν αφορούσε μια περιοχή μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους, όπως η Θράκη. Τα ελληνοτουρκικά μορφωτικά πρωτόκολλα (1951 και 1968) υπογράφηκαν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και επικύρωσαν τα όσα περί γλώσσας και τουρκικής εκπαίδευσης προβλέπονταν (ή υπονοούνταν) στα άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη στη Λωζάνη (1923). Ο εκτουρκισμός  των Πομάκων ήταν πλέον κατοχυρωμένος, πέραν της διεθνούς Συνθήκης, και από νεότερες διμερείς διακρατικές συμφωνίες.

Και στη συνέχεια, το κλίμα φοβίας και αδράνειας που χαρακτήρισε τις μεταπολεμικές δεκαετίες συνέχισε να παράγει σταθερά τα αντιπομακικά του αποτελέσματα. Ακόμα και οι αρχές της πολυδιαφημισμένης πολυπολιτισμικότητας που μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε αρχίσει να ανατέλλει στη Θράκη, υποχώρησαν ραγδαία εμπρός στις πιέσεις του τουρκικού παράγοντα.

Εκδηλώσεις πολυπολιτισμικότητας στις οποίες παρουσιάζονταν και στοιχεία πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς, από φορεσιές μέχρι και φαγητά, πολεμήθηκαν από εκπροσώπους του τουρκικού εθνικισμού τοπικά και εν τέλει δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που όταν στη Θράκη, ελληνικό κράτος και φορείς μιλούν για πολυπολιτισμικότητα εννοούν τα πάντα εκτός από τους Πομάκους. Συγκεκριμένα στις 28 Αυγούστου 1998 στην Κομοτηνή, το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων διοργάνωσε εκδήλωση παραδοσιακών γεύσεων όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και πομακική κουζίνα με πίτες και γλυκίσματα. Η εκδήλωση πολεμήθηκε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις προς πολιτικούς παράγοντες από αντιδραστικά και ανθελληνικά στοιχεία, τα οποία όμως κατείχαν κορυφαίες θέσεις στη μειονοτική κοινωνία. Ξαφνικά οι ταπεινές πομακικές πίτες αναδείχθηκαν σε μείζον πολιτικό ζήτημα.

Σε άλλη περίπτωση πάλι στις αρχές του 2001, ο δήμος Σαπών, κυκλοφόρησε πολυδιαφημισμένο δισκάκι (CD) με τίτλο «Τα παιδιά του Ορφέα», που το απεκάλεσε πολυπολιτισμικό φιλοδοξώντας να συμπεριλάβει όλες τις μουσικές παραδόσεις της Θράκης. Και ενώ μεταξύ των θρακιώτικων, τσιγγάνικων, ποντιακών, τουρκικών και άλλων τραγουδιών -εκπροσώπων των τοπικών μουσικών παραδόσεων- υπήρχε και πομακικό τραγούδι το οποίο μάλιστα είχε ηχογραφηθεί σε στούντιο και γενικά είχε ολοκληρωθεί η τεχνική διαδικασία, μετά από τις οξείες και στερεότυπες εν πολλοίς αντιδράσεις που προέκυψαν, ο τότε δήμαρχος έσπευσε να αφαιρέσει το πομακικό τραγούδι ενθαρρύνοντας έτσι τις ρατσιστικές αντιδράσεις κατά των Πομάκων.

Η θρακική παραλλαγή της πολυπολιτισμικότητας προσέλαβε έτσι χαρακτήρα πανευρωπαϊκής πρωτοτυπίας. Οι Πομάκοι αν και αποτελούν μια από τις σπουδαιότερες πολιτισμικές συνιστώσες της Θράκης, είναι συνήθως αποκλεισμένοι από όλες τις εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν όλες οι άλλες πολιτισμικές ομάδες της Θράκης: οι τουρκογενείς, οι Καππαδόκες, οι Πόντιοι, οι Σαρακατσάνοι, οι Αρμένιοι, οι Ρωμά κ.ά.

Όμως τα τελευταία χρόνια και το εθνώνυμο Πομάκος μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν Ιερά Εξέταση, αφαιρέθηκε από πολλά έντυπα δημοσίων υπηρεσιών, νομαρχιών και δημαρχιών της περιοχής, όπως για παράδειγμα από πολυτελή έκδοση- τουριστικό οδηγό του νομαρχιακού διαμερίσματος Ροδόπης με τίτλο «Ροδόπη, Η Γη των Θρύλων», το έτος 1998. Μετά από αντιδράσεις των τουρκογενών τα χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου αποσύρθηκαν  προς πολτοποίηση και έγινε «πανομοιότυπη» επανέκδοση. Από τη σελίδα που αναφερόταν στην καταγωγή των Πομάκων, απαλείφθηκε όλη η σχετική αναφορά (σελ. 29). Είναι χαρακτηριστικό το με ημερομηνία 23.9.1998 έγγραφο του τότε νομάρχη προς τον αρμόδιο της έκδοσης, όπου ανέφερε ότι «…με μια πρόχειρη ανάγνωση…διαπιστώσαμε ότι παρεισέφρυσαν ορισμένα λάθη. Κατόπιν αυτού παρακαλούμε σε συνεννόηση μαζί μας, όπως διορθώσετε αυτά, σύμφωνα με τις προφορικές οδηγίες που θα σας δοθούν. Πέραν των ανωτέρω και μέχρι διόρθωσης των σχετικών σημείων να σταματήσει η έκδοση και διάθεση του οδηγού».

Παρόμοιο περιστατικό καταγράφηκε και φέτος τον Ιανουάριο (2004) σε επίσης εικονογραφημένο οδηγό με τίτλο «Νομός Ροδόπης», έκδοση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε κάποια σελίδα, ο συντάκτης των κειμένων, μεταξύ των παραδοσιακών γεύσεων της Θράκης ανέφερε και την πομακική κουζίνα, ενώ σε άλλο σημείο γινόταν απλά μία γενική αναφορά στα ορεινά χωριά των Πομάκων. Προκλήθηκαν εκ νέου αντιδράσεις και πιέσεις προς τοπικούς παράγοντες και ακολουθήθηκε η συνήθης οδός. Απόσυρση ή καταστροφή των αντιτύπων και επανέκδοση με ουσιαστική και συμβολική απάλειψη της πομακικής παρουσίας στα έντυπα της Περιφέρειας.

Σε παρόμοιας λογικής στάση οφείλεται και η απάλειψη της λέξης Πομάκοι, τον Νοέμβριο του 2003, ακόμα και από κείμενο προτάσεων που αφορούσε την καταπολέμηση των ναρκωτικών στην Ξάνθη (Κέντρο Ενημέρωσης και Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών), μετά από επιμονή ανώτατου αυτοδιοικητικού παράγοντα. Η αναφορά στους Πομάκους θεωρήθηκε περιττή και ανώφελη.

Τα τρία τελευταία χρόνια, από τη λαίλαπα των προγραφών δεν ξέφυγαν ούτε τα αναπτυξιακά ευρωπαϊκά προγράμματα κυρίως επαγγελματικής κατάρτισης, στα πλαίσια του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που ενώ από την ΕΕ έφθαναν στην Αθήνα ως απευθυνόμενα σε Κοινωνικά Ευπαθείς Ομάδες και ειδικά σε Πομάκους και Τσιγγάνους, στην ίδια τη Θράκη,  η λέξη Πομάκος εξαφανιζόταν και στη θέση της έμπαινε η λέξη μουσουλμάνος ή ορεινοί κάτοικοι ή ορεσίβιοι, μόνο και μόνο για να μην ενοχληθούν όσοι ελέγχουν τα νήματα στο μειονοτικό πληθυσμό. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που παρόμοια προγράμματα κινδύνευσαν να ακυρωθούν διότι οι συμμετέχοντες Πομάκοι υπέστησαν σοβαρότατες πιέσεις να εγκαταλείψουν τους χώρους διδασκαλίας. Έχει καταστεί κοινός τόπος στη Θράκη, ότι για να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα δεν πρέπει να περιλαμβάνει στον τίτλο του τη λέξη Πομάκος.

Και πέρυσι από τα σχολικά εγχειρίδια του προγράμματος «Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων» του υπουργείου Παιδείας, την επιστημονική ευθύνη του οποίου έχει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Φραγκουδάκη, αφαιρέθηκαν δύο επικίνδυνες πομακικές λέξεις η λεσίτσα (στα πομακικά σημαίνει αλεπού) και η μάικα (που σημαίνει μητέρα), από τις οποίες υποτίθεται ότι απειλούνταν η εθνική ενότητα των Τούρκων της ελληνικής Θράκης. Η πομακική λέξη λεσίτσα στη νέα έκδοση του ελληνόγλωσσου σχολικού βιβλίου της Γ΄ δημοτικού της περιόδου 2003-2004 ακολουθώντας το πνεύμα του παραλογισμού μεταμορφώθηκε στο ομοιοκατάληκτο ελληνικό όνομα Λενίτσα! Αξίζει στο σημείο αυτό να παρατεθεί απόσπασμα από κείμενο διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησε ομάδα χριστιανών δασκάλων που συμμετέχουν στο παραπάνω πρόγραμμα (Πρωτοβουλία Δασκάλων για την Υπεράσπιση του Αυτονόητου), στη γενική συνέλευση του συλλόγου (Ξάνθη), τον Σεπτέμβριο του 2003 με τίτλο «Τι δουλειά έχει η lesitsa στο παζάρι;»:

«Στο παζάρι των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ψήφου του μουσουλμάνου ψηφοφόρου… μια αλεπού (lesitsa) ψάχνει τη χαμένη της τιμή και την πιεζόμενη ταυτότητά της. Μια νύμφη των βουνών, μια νεράιδα του δάσους, που – άραγε πώς -εμφιλοχώρησε στις σελίδες των βιβλίων της ελληνικής γλώσσας της τρίτης τάξης των μειονοτικών μας σχολείων, ενόχλησε τα μάλα την ηγεσία της μειονότητας στην περιοχή μας.

Περισσότερο από την ελεεινή φετινή τιμή του καπνού.

Περισσότερο από την επικινδυνότητα των δρόμων στην ορεινή περιοχή.

Περισσότερο από τα ολοένα συρρικνούμενα μεροκάματα.

…Ιπτάμενα άλογα, μαγικά χαλιά, πρίγκιπες, ξωτικά, μάγισσες παρελαύνουν μέσα στις σελίδες αυτών των τευχών και κάνουν τη διδασκαλία απόλαυση και για μας αλλά και για τα παιδιά…τα παιδιά των μειονοτικών σχολείων ελάχιστες φορές είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν τη μαγεία του λογοτεχνικού λόγου…πλην όμως δεν έχουμε καμία διάθεση (σ.σ. εννοείται ως δάσκαλοι), αμαχητί να αφήσουμε να θυσιαστεί εμπνευσμένο υλικό…στο βωμό σκοταδιστικών αντιλήψεων που θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα της μειονότητας είναι η ύπαρξη των Πομάκων…

Αυτοί αποκαλούν την αλεπού lesitsa. Από εκεί και η νεράιδα των βιβλίων που υπερασπιζόμαστε.

(Αυτοί αποκαλούν) τη μητέρα maika. Από εκεί και η μεγάλη σοφή γριά των κειμένων μας….

Αυτούς δεν θέλει να ξέρει η μειονοτική ηγεσία…αρνούνται να δεχθούν ακόμα και ενδείξεις της ύπαρξής τους…Ζητούμε… και από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου (σ.σ. Παιδείας) να αντιμετωπίσουν συνειδητά τις ποικίλες πιέσεις και στρέφοντας την πλάτη σε παλαιοκομματικές πρακτικές να υπερασπιστούν τα βιβλία…». Φυσικά τα βιβλία, πλην των ίδιων των δασκάλων δεν τα υπερασπίστηκε κανείς και τα περισσεύματα υποθέτουμε ότι ακολούθησαν τη γνωστή οδό της πολτοποίησης.

Οτιδήποτε λοιπόν θυμίζει τους Πομάκους στη Θράκη καταδιώκεται και αφανίζεται επίσημα. Η χρήση της λέξης Πομάκος έχει ποινικοποιηθεί στο πολιτικό και στο πολιτιστικό επίπεδο. Αν τα φαγητά τους, οι φορεσιές τους και τα δημιουργήματα του υλικού τους πολιτισμού αντί για «πομακικά» αποκληθούν «τουρκικά», τότε και μόνο τότε είναι αποδεκτά. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο με τα αντικείμενα, αλλά και με τους ανθρώπους. Άλλωστε η υποδούλωση και η αλλοτρίωση έχουν πολλά πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο έντονος φιλοτουρκισμός που αναπτύχθηκε σε μια μερίδα Πομάκων που συνδέθηκε με τα πιο ακραία στοιχεία των τουρκογενών ομοθρήσκων τους.

Ομως η πλειοψηφία δεν εκπροσωπείται από τους τουρκίζοντες, αλλά από μιαν άλλη μερίδα, τη μεγαλύτερη και ταυτόχρονα αφανή, αυτή που υπομένει και παραμένει βουβή, αυτή που παρακολουθεί και ζυγίζει τις εξελίξεις, τους ανθρώπους της σιωπής και του φόβου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν αφορούν την αδιερεύνητη σχέση της αφανούς και άφωνης πλειοψηφίας με την ισχυρή μειοψηφία που ωθεί τον πληθυσμό στην απο-πομακοποίηση και την διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι της ομάδας  με βίαιο τρόπο.

Είναι τέλος και η άλλη, η μερίδα των ενεργών, των ελεύθερων Πομάκων που κατάφεραν να αποτινάξουν το φόβο, τα δεσμά της άγνοιας και της ιδεολογικής χειραγώγησης. Είναι αυτή που δημιουργεί, αυτή που μάχεται. Το ΚΠΕ είναι ένας προνομιακός – αλλά ευτυχώς όχι πλέον ο μοναδικός – χώρος έκφρασης της μερίδας αυτής.

Στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Μουσικούς Αγώνες, που έγιναν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας από τις 17 έως τις 27 Δεκεμβρίου 1997 στο Ζάππειο Μέγαρο (Αθήνα), και ειδικότερα στην κατηγορία χορωδιών δημοτικής μουσικής, η χορωδία του Γυμνασίου Πολυσίτου Ξάνθης (αποτελούμενη στην πλειοψηφία της από Πομάκους μαθητές) υπό την διεύθυνση του Κομοτηναίου Ηλία Ιωαννάκη, κατέλαβε την πρώτη θέση με δύο πομακικά και τρία ελληνικά τραγούδια.

Όμως η τεσσαρακονταμελής χορωδία είχε βραχύ βίο, αφού όταν ξεκίνησε αποτελείτο από 70 μαθητές και μαθήτριες, ενώ την παραμονή της αναχώρησής της για την Αθήνα, πολλοί μαθητές και μαθήτριες παρέδωσαν με δάκρυα στα μάτια τις παραδοσιακές τους  στολές λέγοντας ότι φοβούνται και ότι οι γονείς τους δέχθηκαν απειλές. Τους κατηγόρησαν ως προδότες, ενώ μουσουλμάνοι δάσκαλοι είπαν στα παιδιά ότι εάν πάνε στην Αθήνα θα τους αναφέρουν γραπτώς στο τουρκικό κράτος και το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και όταν έρθει η ώρα δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν μια και η  Τουρκία δεν θα τους επιτρέψει ούτε καν τα σύνορά της να περάσουν. Μάλιστα σε σπίτια κοριτσιών από τα χωριά Γρήγορο, Φίλια και Λευκόπετρα, θυροκόλλησαν απειλητικές επιστολές, οι οποίες πανικόβαλαν τους φτωχούς και αγράμματους Πομάκους. Υπήρξαν όμως και μαθητές οι οποίοι υπερασπίστηκαν την ταυτότητά τους, όπως κάποιος από τη Λευκόπετρα, ο οποίος απείλησε με βία τουρκόφρονα δάσκαλο, λέγοντάς του «δεν σε φοβάμαι, αν με πειράξεις θα ανταποδώσω και θα φύγω στο βουνό όπου ζούσαν οι παππούδες μου…»

Το ένα από τα δύο τραγούδια που τραγούδησε η χορωδία, το «Γιένου-Γιένου…», ήταν το πομάκικο τραγούδι που επρόκειτο να συμπεριληφθεί στο πολυπολιτισμικό CD του δήμου Σαπών (όπως ανέφερα παραπάνω), αλλά αφαιρέθηκε μετά από πιέσεις τουρκοφρόνων προς το δήμο Σαπών.

Άλλη μια μικρή σελίδα της ιστορίας του πομακικού ζητήματος, με πρωταγωνιστές πάλι Πομάκους μαθητές, γράφτηκε στο δημόσιο γυμνάσιο της ορεινής Σμίνθης στις 22  Φεβρουαρίου του 2000, όταν οι μαθητές προχώρησαν σε κατάληψη, επειδή ο τότε τουρκόφρων Πομάκος δήμαρχος Μύκης Μουσταφά Αγγά αρνιόταν επί μήνες (από τον Οκτώβριο του 1999) να υδροδοτήσει το κτίριο. Όταν οι γονείς των παιδιών τον επισκέφθηκαν επιβεβαίωσε ότι σκοπίμως δεν παρέχει νερό, ώστε ή να κλείσει το σχολείο ή να υποχρεωθεί να εισαγάγει και τη διδασκαλία της τουρκικής. Η στάση αυτή εξαγρίωσε τους μαθητές οι οποίοι εξέδωσαν κείμενο διαμαρτυρίας με 123 υπογραφές και ανάρτησαν πανό στο γυμνάσιό τους με επιγραφή στα πομακικά. Η πομακική επιγραφή εξόργισε πιο πολύ τους τουρκόφρονες, οι οποίοι την χαρακτήρισαν ως βουλγαρική και κλιμάκωσαν τις επιθέσεις.

Οι εθνικιστικοί κύκλοι που ελέγχουν ιδεολογικά τη μειονότητα – έχοντας την υποστήριξη αντίστοιχων κύκλων της Τουρκίας – δεν διστάζουν να επιτεθούν και σε εκ Τουρκίας πρόσωπα, όταν αυτά αναφερθούν απλά και μόνο στους Πομάκους. Θύμα της αντιπομακικής πολιτικής υπήρξε και η δημοσιογράφος Νουρ Μπατού, ανταποκρίτρια στην Αθήνα της τουρκικής εφημερίδας Χουρριέτ, η οποία σε άρθρο της για τη Θράκη στις 8.11.2000 ανέφερε την ύπαρξη των Πομάκων στη Θράκη. Η απλή αναφορά της λέξης Πομάκοι, προκάλεσε τις εν χορώ αντιδράσεις των γνωστών κύκλων οι οποίοι με επιστολές τους στον διευθυντή της εφημερίδας, αλλά και στην ίδια εξέφραζαν την αγανάκτηση και τη θλίψη τους, ενώ άφηναν ακόμα και αιχμές για τον ύποπτο ρόλο της και τις σχέσεις της με το ελληνικό κράτος. Μάλιστα, η εκδότρια της τουρκόφωνης εφημερίδας «Γκιουντέμ» στην Κομοτηνή προέτρεπε όλους τους μουσουλμάνους ή να τηλεφωνούν στην εφημερίδα ή να στέλνουν ομαδικά τηλεομοιοτυπικά και ηλεκτρονικά μηνύματα ώστε να κατακλυστεί από τις διαμαρτυρίες (14.11.00).

Κύματα λοιπόν πανομοιότυπων κατευθυνόμενων αντιδράσεων εκδηλώνονται κάθε φορά που τίθεται το Πομακικό, με μοναδικό σκοπό να εκφοβισθούν όσοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προβολής του ζητήματος. Οι Πομάκοι όπως εύστοχα παρατήρησε Πομάκος μέλος του ΚΠΕ είναι οι Κούρδοι της Θράκης, αφού και οι δύο πληθυσμοί για τον τουρκικό εθνικισμό μέχρι και πριν λίγο καιρό ήταν «ορεινοί Τούρκοι».

Οι κάτοικοι του απομονωμένου ορεινού πομακικού χωριού Μυρτίσκη (νομός Ροδόπης) πρωταγωνίστησαν το 1997 σε ένα επεισόδιο που δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Με πρωτοβουλία 28 ατόμων ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μυρτίσκης, με στόχο να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης. Στο υπόμνημα που κυκλοφόρησε ο σύλλογος διατυπώθηκαν κατά σειρά τα ακόλουθα τρία μοναδικά αιτήματα: 1. να γίνει τσιμεντόστρωση του δρόμου μέσα στο χωριό σε μήκος 300 μέτρων, 2. να αγοραστεί υδραντλία για να ποτίζουν τα χωράφια τους με βυτίο και 3. να διαμορφωθεί μικρή αίθουσα – έδρα του συλλόγου, όπου θα γίνει λαογραφικό μουσείο και βιβλιοθήκη με τηλεόραση και βίντεο.

Κατ’ αρχάς οι κάτοικοι είχαν την ατυχία να είναι Πομάκοι και κατά δεύτερο λόγο να αναλάβουν μία πρωτοβουλία χωρίς την έγκριση των «πατρώνων» της Κομοτηνής. Ειδικά το τελευταίο αίτημά τους για ίδρυση λαογραφικού μουσείου ενέσπειρε πανικό στους τουρκόφρονες κύκλους και ενεργοποίησε τις αντιδράσεις τους. Προσωπικές πιέσεις, απειλές, κηρύγματα στα τεμένη της περιοχής και ανακοινώσεις είχαν σκοπό να διαλύσουν τον σύλλογο. Οι κάτοικοι φοβόντουσαν να βγουν από το χωριό γιατί όπου κι αν πήγαιναν είτε στα διπλανά χωριά είτε στην πόλη, τους κατηγορούσαν ως προδότες, καθώς τόλμησαν να  ζητήσουν λαογραφικό μουσείο και δεν προνόησαν ώστε στον τίτλο του συλλόγου να υπάρχει η λέξη «Τούρκοι». Ακόμη και όσοι από χρόνια είχαν μεταναστεύσει από τη Μυρτίσκη και ζούσαν σε πεδινά χωριά ή στην Κομοτηνή υπήρξαν αποδέκτες πιέσεων. Η κοινότητα Οργάνης στην οποία ανήκαν διοικητικά, τους απειλούσε ότι θα τους κόψει όλες τις επιδοτήσεις για τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία (τη κυριότερη πηγή επιβίωσης των φτωχών κατοίκων)  και ότι δεν θα τους ξαναδώσει κανένα πιστοποιητικό. Άτυπες οργανώσεις με ανθελληνικό προσανατολισμό όπως η Συμβουλευτική Επιτροπή (όργανο ελεγχόμενο από το τουρκικό προξενείο) με επικεφαλής τότε τους Αντέμ Μπεκήρογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ριτβάν Χατίπογλου, Ισμαήλ Ροδοπλού, Χούλια Εμίν κ.ά. κατάρτισαν ακόμη και πρόγραμμα περιοδειών «νουθεσίας» των Πομάκων το οποίο μάλιστα δημοσιοποίησαν μέσω του μειονοτικού Τύπου. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για περιοδείες τρομοκρατίας οι οποίες  ξεκίνησαν στις 17.10.1997 από την Οργάνη και κατέληξαν στις 27.12.1997 στη Δρανιά, με «θετικό» αποτέλεσμα, αφού ο σύλλογος διαλύθηκε πριν καν λειτουργήσει. Τα περισσότερα μέλη έντρομα δήλωσαν μετάνοια και ζήτησαν να διαγραφούν!

Κορυφαίοι σταθμοί στην πορεία εξαφάνισης ή μετάλλαξης του περιεχομένου της πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς ήταν τα δύο μεγάλα πομακικά πανηγύρια της ανατολικής ορεινής Ροδόπης στα υψώματα Ακρίτας (Αλάν Τεπέ ή Αλάνατ) και Χίλια (Σέτσεκ) αντίστοιχα, τα οποία συνέχιζαν μια μακραίωνη παράδοση στα ορεινά της Θράκης. Από πομακικές – εθνοτικές εκδηλώσεις θρησκευτικών προεκτάσεων, μετατράπηκαν σε τουρκικά – εθνικιστικά πανηγύρια μέσα από πρωτοφανείς ενέργειες απομάκρυνσης των παραδοσιακών διοργανωτών – χορηγών, των επονομαζόμενων «αγάδων». Ο διπλός σφετερισμός (εθνοτικός και θρησκευτικός) έγινε εν μέσω αντιδράσεων ειδικά των ορεινών κιζιλμπάσηδων αλλά επί ματαίω, μια και πολιτικά και θεσμικά δεν είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν το πελατειακό σύστημα της Θράκης, που αναφανδόν τάχθηκε υπέρ των τουρκοφρόνων.

Ήδη, έχουν μετατραπεί σε φιέστες- κακέκτυπα αντίγραφα αντίστοιχων πανηγυριών της Τουρκίας- όπου κυριαρχούν οι πύρινοι λόγοι και οι εκθειαστικές αναφορές στην οθωμανική αυτοκρατορία, η συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας, τα αεροπανώ με φράσεις του Μουσταφά Κεμάλ, η έλευση τούρκων παλαιστών και η ταυτόχρονη προσπάθεια αποκλεισμού από τους αγώνες πάλης ελλήνων παλαιστών κλπ. Σε τοπικές ελληνόφωνες εφημερίδες της Κομοτηνής (και ειδικά στον «ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ»), έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά από το 1998 και μετά, όλα όσα διαδραματίστηκαν στην ορεινή Ροδόπη. Η επανα-νοηματοδότηση των πανηγυριών από τους νέους διοργανωτές/ σφετεριστές τους, φανερώνεται με απροσχημάτιστο τρόπο τέσσερα χρόνια μετά την «αρπαγή», στο ένθετο περιοδικό Μποντζούκ (αριθ. 43/4.6.2002) της μειονοτικής τουρκόφωνης εφημερίδας της Κομοτηνής «Γκιουντέμ», όπου αναφέρεται σε μετάφραση κατά λέξη ότι «ο πραγματικός σκοπός των πανηγυριών είναι ο εορτασμός της κατάληψης της δυτικής Θράκης» (σ.σ. εννοείται από τους Οθωμανούς).

Στην ορεινή πομακική Ξάνθη, έχουν επιλεγεί πιο μοντέρνοι και διεισδυτικοί τρόποι για την μεταφορά και εξοικείωση των Πομάκων με τη σύγχρονη τουρκική κουλτούρα: φεστιβάλ με συναυλίες από τουρκικά ροκ συγκροτήματα ή νέους προβεβλημένους τούρκους καλλιτέχνες κλπ. Οι εκδηλώσεις αυτές (καθόλου αυθόρμητες και με αξιόλογη χρηματοδότηση), την τελευταία δεκαετία παρουσιάζουν μια επαναλαμβανόμενη σταθερότητα και εντάσσονται στο ευρύτερο πρόγραμμα εκτουρκισμού των Πομάκων και ιδίως των νέων.

Πολύ γρήγορα οι επικεφαλείς του πομακικού κινήματος κατανόησαν ότι οι εθνικοί συσχετισμοί δυνάμεων τοπικά και η ελληνική πολιτική στη Θράκη, όχι μόνο δεν θα βοηθούσαν το  κίνημα αλλά αντίθετα με επιχειρήματα-προσχήματα που ευνοούσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων θα διευκόλυναν την αποδυνάμωσή του. Σύντομα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναδείχθηκαν ως η μόνη διέξοδος όπου θα μπορούσαν να ζητήσουν την αναγνώριση στοιχειωδών πολιτισμικών δικαιωμάτων. Το 2001 ο πρόεδρος του ΚΠΕ Χαμδή Ομέρ, παρά τις πιέσεις και τις αντιδράσεις, φθάνει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και θέτει σε μία σειρά συναντήσεων με έλληνες και ξένους ευρωβουλευτές για πρώτη φορά σε ένα διεθνές πεδίο το θέμα του εκτουρκισμού των Πομάκων και της άρνησης του ελληνικού κράτους να αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητά τους. Οφείλουμε εδώ να σημειώσουμε τη μεγάλη υποστήριξη στο θέμα του πρώην ευρωβουλευτή κ. Γιάννη Μαρίνου, ο οποίος με πρωτοβουλία του προσκάλεσε το Δ.Σ. του ΚΠΕ στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια τόσο ο ίδιος όσο και αργότερα ο ευρωβουλευτής κ. Σταύρος Ξαρχάκος, με ερωτήσεις τους έθεσαν με τον πλέον επίσημο τρόπο στο σώμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (της Κομισιόν και του Συμβουλίου Υπουργών), το ζήτημα του εκτουρκισμού των Πομάκων. Στις 5.2.2002, σε μία ιστορική απάντηση η τότε αρμόδια για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό στην Ε.Ε. επίτροπος κα Βίβιαν Ρέντινγκ απαντώντας σε ερώτηση του κ. Γιάννη Μαρίνου αναγνώρισε επίσημα την ύπαρξη των Πομάκων στην Ελλάδα και υπέδειξε ταυτόχρονα τρόπους για την χρηματοδότηση προγραμμάτων που αφορούν στη διδασκαλία των πομακικών. Η κα Ρέντινγκ ανέφερε μεταξύ άλλων  «ο σεβασμός της πολιτιστικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πλέον έχει παγιωθεί στο άρθρο 21 του χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων…Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει οριστικά μεγέθη σχετικά με τον αριθμό των ομιλούντων τα πομακικά στην Ευρώπη…κάθε γλώσσα μπορεί να διδαχθεί στα σχολεία».

Το πομακικό χάρη στις ενέργειες του ΚΠΕ, έχει ως ένα βαθμό γίνει γνωστό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και σύντομα θα τεθεί και σε άλλα διεθνή πεδία και εξειδικευμένους οργανισμούς.

Όμως οι πρωτοβουλίες αυτές δεν αρκούν από μόνες τους. Στη Θράκη υπάρχει μία πραγματικότητα την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε. Οι Πομάκοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία λειτουργούν κάτω από καθεστώς πίεσης, είναι εγκλωβισμένοι σε ποικιλόμορφες εξουσιαστικές σχέσεις και είναι δύσκολο στο δημόσιο λόγο τους να μεταφέρουν  ή να ισχυριστούν ό,τι αναφέρουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Η κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης έκφρασης και ο εκδημοκρατισμός στο εσωτερικό όλων των μουσουλμανικών ομάδων, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια πολυεπίπεδη ανάπτυξη και είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας να συμβάλλουν σε αυτό. Διαφορετικά νομιμοποιούμε τα αποτελέσματα του πολιτισμικού αφανισμού και όταν οι ίδιοι οι Πομάκοι που βιώνουν βαθιά το σκηνικό κυρίαρχων/ υποταγμένων στην καθημερινή τους ζωή, φοβούνται να αναφέρουν το εθνώνυμό τους, τότε το ελληνικό πελατειακό σύστημα δικαιώνεται όταν ισχυρίζεται απολύτως υποκριτικά ότι «αφού οι ίδιοι δεν θέλουν να ονομάζονται Πομάκοι, εμείς δεν μπορούμε να τους ετεροπροσδιορίζουμε…σεβόμαστε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού…».

Το γεγονός ότι οι Πομάκοι είναι μία μη αναγνωρισμένη νομικά μειονότητα σε συνδυασμό με την πλημμυρίδα των τουρκικών πολιτισμικών προτύπων που τους κατέκλυσε τις μεταπολεμικές δεκαετίες, τη στιγμή που το ελληνικό κράτος και οι τοπικές κοινωνίες ή τους υποτιμούσαν ή ακόμα τους τοποθετούσαν λόγω θρησκείας στην «απέναντι» πλευρά, αναδεικνύουν με μεγαλύτερη ενάργεια και άλλες πτυχές μιας ζοφερής πραγματικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι σήμερα ακόμη, ένα ποσοστό των πομακικών χωριών του νομού Ροδόπης (και εν μέρει της Ξάνθης) δεν έβλεπαν την πλειοψηφία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών. Η τηλεοπτική τους ενημέρωση και ψυχαγωγία ήταν υπόθεση της τουρκικής τηλεόρασης (η οποία αρκετά χρόνια πριν από την ελληνική, εξέπεμπε δορυφορικά τα προγράμματά της). Οι Πομάκοι αναπόφευκτα γνώριζαν καλύτερα τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Τουρκίας από κείνα της Ελλάδας. Οι επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις κατοίκων διαφόρων πομακοχωριών να τοποθετηθούν τηλεοπτικοί αναμεταδότες στα ορεινά, επειδή ακριβώς δεν ήταν ενταγμένες στο πλαίσιο των συναλλαγών τουρκικού εθνικισμού και εγχώριου ελληνικού πελατειακού συστήματος, έπεφταν στο κενό. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές στο νομό Ροδόπης, όπου κάτοικοι με σπίτια μέσα σε χαράδρες (χωρίς τηλεοπτικό σήμα), ανέβαιναν στις κορυφές λόφων όπου υπήρχαν άλλα σπίτια γειτόνων τους με προνομιακή θέση, για να παρακολουθήσουν  από κακής ποιότητας λήψεις, σπουδαία ή έκτακτα πολιτικά, κοινωνικά ή αθλητικά γεγονότα της Ελλάδας.

Οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι εξελίξεις στο χώρο αυτό δεν θα είχαν τα χαρακτηριστικά που έχουν σήμερα, αν η ιστορική συγκυρία δεν διαμορφωνόταν από τη δράση ειδικά ενός ανθρώπου. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με τις ιστορικές στιγμές της αφύπνισης της πομακικής συνείδησης και αναπόφευκτα δέχθηκε τον μεγαλύτερο όγκο των αντιδράσεων από την πλευρά των πολεμίων της πομακικής ταυτότητας, εντός και εκτός Ελλάδας. Επί μια δεκαετία, χάρη στο αδιάλειπτο προσωπικό του ενδιαφέρον και στη βαθιά σχέση που ανέπτυξε με την ορεινή Ροδόπη και τους ίδιους τους Πομάκους, στο φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο που κινητοποιήθηκε εξαιτίας του, μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τους Πομάκους μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Η γέφυρα του Εχίνου, η επιδιόρθωση των σπιτιών των δασκάλων στην ορεινή Ξάνθη, η υλικοτεχνική υποδομή σε πολλά ορεινά σχολεία, το ελληνοπομακικό και το πομακοελληνικό λεξικό, η γραμματική, το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού, οι πρώτες συλλογές πομακικών τραγουδιών, η πρώτη πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα», η μεταφορά της πομακικής σε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές είναι ένα ελάχιστο μόνο δείγμα δράσεων που φέρουν τη σφραγίδα του μεγάλου φίλου των Πομάκων.

Σήμερα δεν είναι εύκολο να είσαι Πομάκος στη Θράκη. Είναι δύσκολο να το δηλώνεις δημόσια και ακόμα δυσκολότερο να διεκδικείς το δικαίωμα να αναγνωριστείς επίσημα ως τέτοιος. Αντίθετα, είναι ευκολότερο και πολιτικώς ορθότερο να επιλέξεις τον αυτοπροσδιορισμό Τούρκος, προκειμένου να εισέλθεις σε μία σφαίρα αναγνωρισμένων και σεβαστών από τους άλλους πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων. Η διαχείριση της ταυτότητας Πομάκος αποκτά πλέον πολιτική σημασία και εναπόκειται στη δύναμη του κάθε μέλους ξεχωριστά να τη διαχειριστεί με όρους ψυχολογικούς, συνειδησιακούς ή ακόμα ωφελιμιστικούς. Αντίθετα, στην ίδια την Τουρκία οι Πομάκοι πρόσφυγες από την Βουλγαρία , όχι μόνο διατηρούν τη γλώσσα και τα έθιμά τους (ανατολική Θράκη, Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Σμύρνη κ.α.) αλλά φαίνεται ότι έχουν θέσει και το ζήτημα της διδασκαλίας της γλώσσας τους, ώστε όταν ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Νετζντέτ Τεκίν, ανακοίνωνε μέτρα εναρμόνισης της Τουρκίας με τα δεδομένα της ευρωπαϊκής Ένωσης, να δηλώσει μεταξύ άλλων ότι «δεν θα στραφούμε εναντίον κανενός…όπως διδάσκονται τα αγγλικά…εάν υπάρξει αίτημα (διδασκαλίας) για τις γλώσσες που μιλιούνται στην Τουρκία, κουρδικά, τσερκέζικα, πομάκικα…είμαι έτοιμος να ικανοποιήσω το αίτημά τους…» (εφημ. Χουρριέτ, 9 Αυγ. 2002).

Πιο πρόσφατο παράδειγμα ποινικοποίησης του αυτοπροσδιορισμού Πομάκος αποτελεί ο κ. Μουζαφέρ Καπζά, ο οποίος συμμετείχε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2004 στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Μουζαφέρ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΚΠΕ και ένας εκ των συντακτών του πομάκικου λεξικού. Η υποψηφιότητά του προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση των μηχανισμών χειραγώγησης των μουσουλμάνων και επαναλήφθηκε πλέον το γνωστό σκηνικό που στήνουν οι αντιδραστικοί κύκλοι κάθε φορά που νιώθουν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο των εξελίξεων:  κατευθυνόμενες διαμαρτυρίες, πιέσεις στα κόμματα, αντιπομακικά άρθρα, παρεμβάσεις σε επίπεδο προσωπικό και απειλές. Έφθασαν μάλιστα σε σημείο να απαιτήσουν από τον κ. Καπζά Μουζαφέρ να υπογράψει δήλωση μετανοίας θυμίζοντάς μας άλλες εποχές της Ελλάδας, να αποκηρύξει την ταυτότητά του και να δηλώσει ότι είναι Τούρκος. Στόχος είναι ένας και μοναδικός. Να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα στους συνειδητοποιημένους Πομάκους και στα κόμματα ότι όσοι ανακινούν το πομακικό ζήτημα θα υποστούν κυρώσεις και τα κόμματα πολιτική πανωλεθρία μεταξύ των μειονοτικών ψηφοφόρων οι οποίοι στους δύο νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του τοπικού εκλογικού σώματος.

Το επίσημο ιδεολόγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια στο μειονοτικό, επικαλείται την αυτονόητη ανάγκη ανάπτυξης του μουσουλμανικού πληθυσμού στο σύνολό του και την ισότιμη συμμετοχή στα αγαθά της παιδείας, στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Αυτό όμως που δεν είναι αυτονόητο και εκεί όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας είναι τα ζητήματα που αφορούν στις ταυτότητες των μειονοτικών ομάδων και των ατόμων, και ιδίως εκείνων που παρά την αφομοιωτική πλημμυρίδα των δεκαετιών που παρήλθαν επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι. Γι αυτούς η νέα πολιτική είναι το ίδιο παλιά, το ίδιο αφομοιωτική, όσο και στις ψυχροπολεμικές δεκαετίες.

Πριν εμπλακούμε λοιπόν σε ατέρμονες και άγονες συζητήσεις για το απώτατο παρελθόν πρέπει πρώτα να ερμηνεύσουμε το παρόν, αφού κατά ένα παράδοξο τρόπο η γνώση μας για το σήμερα φαίνεται να είναι συχνά πολύ φτωχότερη από αυτήν για το χθες.

Είναι γνωστό ότι καμιά εθνική ή εθνοτική ταυτότητα δεν μένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Στην περίπτωση των Πομάκων όμως δεν πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία μετασχηματισμού του περιεχομένου μιας περιφερειακής πολιτισμικής ομάδας η οποία ενσωματώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά ή εθνικά σύνολα, αλλά αντίθετα, για το βίαιο αποτέλεσμα μιας θεσμικά και πολιτικά κατοχυρωμένης ρατσιστικής πρακτικής.

Εξαιτίας του παραπάνω σκηνικού συνέβη το εξής εκπληκτικό: να περιληφθεί μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους μια ομάδα που στις αρχές του 20ου αιώνα στη συλλογική της συνείδηση η λέξη Ελλάδα ήταν συνώνυμο της ελευθερίας και εν τέλει η ίδια η Ελλάδα (ως συντεταγμένη εξουσία και ως κοινωνία) κατάφερε, μέσα από μία σειρά στάσεων και πρακτικών, να τους καλλιεργήσει αρνητικά συναισθήματα και να διευκολύνει η ίδια την διαδικασία αφανισμού της.

Το ελληνικό κράτος, μέσα από παλαιοκομματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, είναι σήμερα δέσμιο ενός ιδιότυπου ρατσισμού και μιας προκλητικής πομακοφοβίας, που προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε σκεπτόμενου πολίτη.

Δρ Αντώνης Λιάπης