-
28
Jul
Το γράφαμε ήδη από πέρυσι – κάπου εκεί στις αρχές του φθινοπώρου – όταν ο (απειροελάχιστος) επικεφαλής της προηγούμενης κυβέρνησης, νικημένος από την ίδια του την ανεπάρκεια, την αδιαφορία και τη δειλία του, υποταγμένος προδήλως και σε πιέσεις, εκβιασμούς και ψευδεπίγραφες ανάγκες ισορροπίας, έπαιρνε την προφανή απόφαση να ηττηθεί και να παραδώσει τη χώρα στη Σκύλα (και το κόμμα του βεβαίως στη…Χάρυβδη, ασχέτως ασφαλώς του ότι εκεί οι εξελίξεις πήραν τελικά μάλλον απρόβλεπτο δρόμο). Το γράφαμε τότε ξεκάθαρα (ήτανε το «G.A.P. ANTE PORTAS» στον «Α» της 15/9/2009) ότι «το μέλλον ανοίγεται πλέον μπροστά μας πιο σκοτεινό από κάθε άλλη φορά», ότι «βρισκόμαστε μπροστά στη χειρότερη στιγμή της ούτως ή άλλως άθλιας ιστορίας του γελοίου ελλαδικού ψευδοκράτους», ότι «βρισκόμαστε λίγες μόλις μέρες πριν από την παλινόρθωση του πλέον ελεεινού και δυσώνυμου πολιτικού συρφετού που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο, ενός συρφετού μάλιστα που υπό τις εντολές (;) του συγκεκριμένου αστείου προεδρεύοντος και εμπλουτισμένος από τη γνωστή φασίζουσα αριστερογενή ελληνοφοβική συμμωρία, θα είναι πολύ χειρότερος ακόμη και από τις τραγικές μέρες της σημιτικής καταισχύνης». Και ταυτόχρονα αναρωτιόμασταν για το «τι μπορεί πλέον να μας αποτρέψει κι εμάς από το να μην πάρουμε τα βουνά, κηρύσσοντας όχι απλώς αντάρτικο, αλλά ανένδοτη και μέχρις εσχάτων μετωπική σύγκρουση απέναντι στον εφιάλτη αυτής της αθλιότητας».
Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι αυτά που περνάμε αυτή τη στιγμή εκτείνονται δυστυχώς πολύ πέραν του…κωμικά απλοϊκού όρου «επαλήθευση των φόβων μας». Για την ακρίβεια, βρισκόμαστε 10 μόλις μήνες μετά και η απίστευτη πραγματικότητα την οποία ζούμε έχει ξεπεράσει πλέον εδώ και πολύ καιρό τη μακράν χειρότερη φαντασία. Μιλάμε για ένα απερίγραπτο εσμό, που όσο περνούν οι μέρες, τόσο και εμπεδώνει με τα έργα και τις ημέρες του στον εγκέφαλο και του πλέον ανυποψίαστου ηλίθιου ελληνέζου την ιδέα ότι ήρθε στα πράγματα σε διατεταγμένη υπηρεσία και με μία απολύτως συγκεκριμένη αποστολή: να καταστρέψει τα πάντα (ξεχαρβαλώνοντας δηλαδή εντελώς ότι απέμεινε ακόμη μισο-όρθιο από την επέλαση που επιχειρεί εδώ και 30 χρόνια όλο ετούτο το παμμίαρο σκυλολόι που τολμά να αυτοαποκαλείται «πολιτικό σύστημα» ή…«μεταπολίτευση») και αφού ξεπουλήσει στη συνέχεια όλο το καταπτωχευμένο και ρημαγμένο οικόπεδο στα ξένα της αφεντικά, να φύγει νύχτα. Βιαστική παράδοση της χώρας σε στυγνό σύστημα ξένης κατοχής, οικονομική καταστροφή όλων των μικρομεσαίων εργαζομένων, βίαιη κατάργηση όλων των αυτονόητων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, άρον-άρον παράδοση των επόμενων γενεών σε καθεστώς πλήρους αιχμαλωσίας, αποπεράτωση της εθνικής αποδόμησης μέσα από τους προκλητικούς λαθρομεταναστευτικούς νόμους (αλλά φυσικά και την ελληνοφοβική εκπαιδευτική…μεταρρύθμιση της Άννας και της Θάλειας), συμφωνίες συνεκμετάλλευσης και άλλων…παραχωρήσεων με την Τουρκία και βεβαίως πλήρης ακυβερνησία σε όλα τα υπόλοιπα, είναι τα έως τώρα έργα όλης αυτής της κατοχικής συμμωρίας των χυδαίων ανδρεικέλων. Και όλα αυτά μάλιστα, ενώ τα βοθροκάναλα και άπαντα τα υπόλοιπα εγκάθετα παπαγαλάκια σε αθηναϊκό αλλά και σε τοπικά επίπεδα, συνεχίζουν να εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας, υπερασπιζόμενοι ακόμη και τώρα τον…δήθεν μονόδρομο του ΔΝΤ, και φυσικά να εντείνουν την οργή μας.
none








Μέ τήν τροµερή πυρπόληση τῆς Ἀττικῆς ἔχουµε ὅλοι ἀπελπιστεῖ καί πονέσει. Τό θέµα εἶναι ὅτι πέρα ἀπό τίς ἐτήσιες διαπιστώσεις καί τά στιγµιαῖα συναισθήµατα πρέπει κάποτε νά πᾶµε καί παραπέρα, ὀνοµάζοντας τίς αἰτίες καί τούς δράστες αὐτῶν τῶν φρικτῶν ἐγκληµάτων. Κι ἐπειδή γιά νά ἔχουµε ἐµπρησµούς πρέπει νά ὑπάρχουν καί ἐµπρηστές, ἄς σκεφτοῦµε ποιός θά εἶχε συµφέρον ἀπό τήν ἀποψίλωση τῆς Ἀττικῆς.
Πρωτεύουσα θέση μεταξύ των σημαντικότερων προβλημάτων της χώρας (δημογραφικό, εθνικά, καθολική διαφθορά κοκ), έχει χωρίς καμμία αμφιβολία αυτό καθεαυτό το Κλεινόν Άστυ. Το αδηφάγο τέρας που το μόνο κλέος που του απέμεινε είναι το όνομα, αφού κατασπάραξε όλη τη χώρα, καιρό τώρα τρώει τις σάρκες του. Το γνωστό και ως αθηνοκεντρικό μοντέλο οργάνωσης και ανάπτυξης, είναι ολοφάνερο ότι έχει εκμετρήσει προ πολλού το ζην του. Οι πρόσφατες πυρκαγιές ήταν ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα!
Διαβάσαμε πρόσφατα δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα για το λαθρομεταναστευτικό και πραγματικά επιβεβαιώθηκε η παγιωμένη πλέον αίσθησή μας: Με αυτούς τους ανθρώπους και συμπατριώτες μας δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης, τουλάχιστον σε μία σειρά ζητημάτων τέτοιας φύσεως. Παραθέτω επί λέξει και σχολιάζω αδρομερώς τις τοποθετήσεις του:
Όποιοι θεώρησαν ότι ο Απ. Κακλαμάνης με την ερώτησή του στη Βουλή (13/7) για τα δικαιώματα των Πομάκων και τη δράση του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής έλαβε μόνον εύσημα από κείνους που ενδιαφέρονται για τα θρακικά πράγματα, κάνει λάθος.
Δεῖγµα εἰδήσεων τῆς (ἰδιωτικῆς, βασικά) τηλεόρασης καί τῶν ἀντιπολιτευόµενων (κυρίως) ἀθηνοφυλλάδων:
Πάει πια ο απόηχος των ευρωεκλογών, σβήνει και η πρόσκαιρη ευφορία µας από την µεγάλη αποχή και επιστρέφουµε λίγο λίγο στη γνωστή µιζέρια αυτού που ονοµάζεται “πολιτική ζωή” στην Ελλάδα. Με τις εθνικές εκλογές µάλιστα σε απόσταση µερικών µηνών, το ξαµόλυµα των δύο µεγάλων κοµµάτων σίγουρα θα ξαναφέρει πλήθος αποχιτών πίσω στη λογική της κάλπης και της χαµένης δηµοκρατίας.
Ἱστορία ἐνδεικτική τοῦ δικοµµατικοῦ, δηµοκρατικοφανοῦς συστήµατος πού µᾶς διαφεντεύει: Μέ ζέον τό σκάνδαλο Καραβέλα, ὅλο τό σύστηµα (ΠαΣοΚ καί µή) δέν βγάζει ἄχνα γιά τήν κουµπαριά τῆς ἐπικεφαλῆς τοῦ κυβερνητικοῦ ψηφοδελτίου µέ τόν φυγόδικο!


