Παγκόσμια Ἡμέρα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σήμερα (9/2) καί σκέφτηκα νά γράψω λίγα πράγματα γιά τήν παραδοσιακή γραφή της πού χρησιμοποιῶ, μιά πού βλέπω σχόλια ἐνδεικτικά κάποιας δυσανεξίας.

Τό μονοτονικό ἐπιβλήθηκε τό 1982, σέ μιά μεταμεσονύκτια συνεδρία τῆς Βουλῆς, μέ λιγότερους ἀπό 20 βουλευτές παρόντες. Καί μόνον αὐτό δείχνει τήν ἐλαφρότητα μέ τήν ὁποίαν ἀντιμετωπίστηκε ἡ δισχιλιετής μορφή τῆς πιό ἔνδοξης γλώσσας τῆς ἀνθρωπότητας ἀπό τούς τότε Πασοκυβερνῶντες. Τό ἐπιχείρημα ἦταν “νά φύγουμε ἀπό τούς τύπους καί νά πᾶμε στή μόρφωση τοῦ λαοῦ”. Τό ἀποτέλεσμα τό εἴδαμε, ἄλλωστε ἦταν προδιαγραμμένο γιά ὅποιον ἔβλεπε πέρα ἀπό τή μύτη του. Ἀπό τό κείμενο πού ἔγραψα πρίν 32 χρόνια ἐπιχειρηματολογώντας γιά τήν ἀναγκαιότητα ἐπαναφορᾶς τοῦ “πολυτονικοῦ” συστήματος, σήμερα συνοψίζω σέ λίγες ἀράδες:

Read the rest of this entry…