-
29
Sep
Παραμονές τῆς πρωθυπουργοποίησης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, μέσῳ τῶν ἐκλογῶν τῆς 4ης Ὀκτωβρίου (ἤ τῶν ἀμέσως ἑπόμενων), κάνουμε ἀναπόφευκτα μερικές μαῦρες σκέψεις πού θέλουμε νά μοιραστοῦμε μαζί σας. Τό τί ἀκριβῶς θά σημάνει γενικά ἡ παραπάνω πολιτική ἐξέλιξη δέν εἴμαστε σέ θέση νά τό ποῦμε – καί, γιά νά ἀκριβολογοῦμε, δέν τολμᾶμε νά τό βάλουμε μέ τόν νοῦ μας. Εἰδικά ὅμως γιά τήν ἰδιαίτερη πατρίδα μας, τή Θράκη, δέν μποροῦμε νά μήν τό ἀναλογιστοῦμε.
Πρῶτον καί κύριον εἶναι οἱ σχέσεις μας μέ τήν Τουρκία καί τήν ὑποχείριά της μειονοτική ἡγεσία. Χρόνια τώρα τό ἐκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ ἔχει υἱοθετήσει πλήρως (τόσο στά λόγια – βλέπε π.χ. τίς θέσεις τοῦ ΙΣΤΑΜΕ – ὅσο καί στήν πράξη) τήν ἀτζέντα καί τίς περισσότερες θέσεις τῆς Ἄγκυρας. Ἡ μαζική ὑπερψήφιση τῶν πασόκων ὑποψηφίων (βουλευτῶν, δημάρχων, νομαρχῶν), μειονοτικῶν καί μή, δέν εἶναι καθόλου τυχαία.
Σέ Ροδόπη καί Ξάνθη χρόνια τώρα αὐτό ἀποτυπώνεται στό πρασίνισμα τοῦ χάρτη τῶν ἑκάστοτε ἐκλογῶν, κάτι πού ἴσχυσε ἀκόμη καί στά τελευταῖα χρόνια τῆς νεοδημοκρατικῆς ἰσχύος! Τό τί θά συμβεῖ λοιπόν στίς 4 Ὀκτωβρίου εἶναι ἀπολύτως δεδομένο, καί μόνον ἕνας παράγοντας μπορεῖ νά τό ἐπηρρεάσει: Ἡ προσπάθεια τῆς Τουρκίας νά ἐξαφανίσει πολιτικά τόν Εὐριπίδη Στυλιανίδη, ἀβαντάροντας περαιτέρω τόν ἐσωκομματικό του ἀντίπαλο Ἀχμέτ Ἰλχάν, μέ τήν προσδοκία νά ἀποσπάσει ὁ τελευταῖος τήν μοναδική ἕδρα πού θά πάρει τό κυβερνόν κόμμα στόν νομό Ροδόπης. Τά γαλάζια ψηφοδέλτια, δηλαδή, πού θά δεῖ ἀπό τή μειονότητα ἡ ΝΔ θά εἶναι ἐκεῖνα πού θά πασχίζουν νά θάψουν τό μοναδικό ὑπερέχον τοπικό στέλεχός της ἐδῶ καί δεκαετίες!
Ὁ ἴδιος προσωπικά ὁ Παπανδρέου εἶναι μία ἐγγύηση γιά τήν Ἄγκυρα ὅτι οἱ ἀντιστάσεις θά εἶναι οἱ λιγότερες δυνατές. Δέν ἀναφέρομαι στά φιλομειονοτικά του μέτρα τοῦ παρελθόντος, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἦταν καί ἀναγκαῖα. Μιλῶ γιά τίς μικρές μά καίριες ὑποχωρήσεις στά ἐλάσσονα ζητήματα τῆς καθημερινότητας. Κι ἀπό τήν ἄλλη τό στελεχιακό δυναμικό τοῦ χώρου ἔχει πλέον ἀποψιλωθεῖ ἀπό ἑστίες
ἀντιστάσεως, μέ εὐάριθμες φωτεινές ἐξαιρέσεις (Πεταλωτής, Σγουρίδης…). Ἀντιθέτως, βρίθει ἀπό ἀπίθανους τύπους πού εἴτε ἔχουν μία προσέγγιση γιά τό θέμα λές καί μιλᾶμε γιά τό ἀντάρτικο τῶν Οὐαζίρων στό Πακιστάν εἴτε ἔχουν ἀναλάβει τήν ἁπλή διεκπεραίωση τῶν τουρκικῶν αἰτημάτων πρός τήν ἑλληνική διοίκηση. Νά φανταστοῦμε καί μία κυβέρνηση ΠαΣοΚ μέ 152 βουλευτές, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 2 θά εἶναι μειονοτικοί; Καθόλου ἀπίθανο καί …καθόλα τρομοκρατικό!
Μήπως ὅμως ὁ νέος πρωθυπουργός θά βοηθήσει τόν τόπο μας στά ἄλλα θέματα; Ἀφήνω κατά μέρος ὅτι κατά κανόνα δέν μπορεῖ οὔτε τόν ἑαυτό του νά βοηθήσει σέ βασικά πράγματα, καί προσπαθῶ, ὅλος αἰσιοδοξία, νά βρῶ ποῦ μπορεῖ νά κάνει κάτι παραπάνω ἀπό τό γαλάζιο τσοῦρμο τῶν ἀχρήστων πού φεύγει. Στόν θνήσκοντα ἀγροτικό τομέα ὅπου ὅλα (καπνοκαλλιέργεια, τιμές ἀγροτικῶν
προϊόντων, ἐπιδοτήσεις…) ἔχουν κριθεῖ ἐκτός συνόρων; Στόν χῶρο τῶν μικρομεσαίων ἐπαγγελματιῶν ὅπου ξέσπασε ἡ κρίση μιᾶς παρασιτικῆς ἀπό τά γεννοφάσκια της οἰκονομίας; Στόν τομέα τῆς δημόσιας διοίκησης ὅπου τό ΠαΣοΚ πρωτοέφερε τήν διάλυση; Ἤ μήπως στά μείζονα τοπικά θέματα, ὅπως εἶναι οἱ ἑλληνορωσικοί ἀγωγοί; Τί εἶπε σχετικά προχθές ὁ ΓΑΠ στήν Ἀλεξανδρούπολη; Ὅτι «ἡ διακρατική συμφωνία γιά τόν ἀγωγό Μπουργκάς – Ἀλεξανδρούπολης κατοχυρώνει τά συμφέροντα μόνο τῆς μιᾶς πλευρᾶς» κι ὅτι «θά ἐπιμείνει στή διασφάλιση τῶν περιβαλλοντικῶν ὅρων σέ ξηρά καί θάλασσα» ὥστε, λέει, «ἡ Ἑλλάδα νά διασφαλίσει τά συμφέροντά της, τόσο στήν κατασκευή ὅσο καί στή λειτουργία τοῦ ἀγωγοῦ αὐτοῦ»! Δηλαδή ἀφοῦ φάγανε 10 χρόνια (1994-2004) χωρίς νά βάλουν μία τελική ὑπογραφή (κάτι πού ἔκανε ὁ Καραμανλής), τώρα θά ἔρθουν νά ξανακάνουν «διάλογο», πετώντας πάλι τή μπάλλα στήν ἐξέδρα, μέχρι νά ἀγανακτήσει ὁ Ρῶσος συμπαίκτης μας καί νά φύγει! Κάθε ὁμοιότητα μέ τίς θέσεις τῆς ἀμερικανόστροφης νέας βουλγαρικῆς κυβέρνησης θά εἶναι ἀπολύτως τυχαία*…
Κι ἕνα τελευταῖο: Ὁ μέλλων πρωθυπουργός σας** εἶχε τό θράσσος νά μιλήσει καί γιά τό θέμα τῶν ματαιωθέντων χρυσωρυχείων, οἰκειοποιούμενος ξεδιάντροπα ξένους ἀγῶνες, κι αὐτό μάλιστα τή στιγμή πού κατεβάζει ὑποψήφιο βουλευτή τόν ὑπεύθυνο δημοσίων σχέσεων τῶν Χρυσωρυχείων Θράκης! Προφανῶς ἦταν βέβαιος πώς ἀπευθύνεται σέ χαχόλους…
* Ἄσε πού ὁ Μπορίσωφ δέν εἶναι καί …σοσιαλιστής
** Γελούσαμε μέ τούς γιάνκηδες πού εἶχαν πρόεδρο τόν κρετίνο Μπούς, ἔ; Ἐδῶ τώρα πού αὐτός θά κάνει καί κουμάντο, ἐλλείψει administration;
Ἀπό τό 1998 πᾶνε πιά 11 χρόνια. Ὅσο κι ἄν τίς βαρυόμαστε τίς ἐπετειακές ἀναφορές, κάθε 3η Σεπτεμβρίου, ἐνθυμούμενοι τήν ἐπέτειό μας, κάνουμε μερικές σκέψεις γιά τό ἐγχείρημα τοῦ «Ἀντιφωνητῆ». Κάποτε δείχνει νά πρυτανεύει ἡ ἀνάγκη νά διαπιστώσουμε ἕνα κάποιο «ἔργο» πίσω μας, κι ἄλλοτε πάλι – μέ μιά ὀπτική πέραν τοῦ τάφου – καταλήγουμε στό γνωστό «ματαιότης ματαιοτήτων…». Τελικά τό ἐκκρεμές ἰσορροπεῖ πρός τήν πρώτη μᾶλλον μπάντα, ἀπόδειξη δέ αὐτοῦ ὅτι τό ἔντυπο συνεχίζει νά κυκλοφορεῖ, μά καί νά ἀγαπιέται καί νά σκανδαλίζει, καταγράφοντας σήμερα αὔξοντα ἀριθμό …278! Ἑνα νούμερο τρελλό γιά τίς ἀρχικές προσδοκίες μας, πού ὡστόσο εἶναι ἀπολύτως πραγματικό, ἕνα μικρό θαῦμα. Θαῦμα πού συνίσταται ὄχι μόνο στήν ἀνελιππή ἔκδοση 15νθήμερου πολιτικοσατιρικοῦ ἐντύπου ἀπό ἐρασιτέχνες ἀλλά καί στόν χαρακτήρα τοῦ ἐντύπου αὐτοῦ, πού εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν τό μπερδεύεις μέ κανένα ἄλλο.
Στίς 20 Αὐγούστου µία ἔκπληξη περίµενε τούς ἀµερικανούς ἀναγνῶστες τῶν LA Times. Σέ περίοπτη θέση φιλοξενεῖτο ἄρθρο τοῦ ἰσραηλινοῦ Νέβ Γκόρντον, καθηγητῆ στό Πανεπιστήµιο Ben Gurion, πολιτικοῦ ἐπιστήµονα καί γνωστοῦ εἰρηνιστῆ, τό ὁποῖο µιλοῦσε γιά τό Ἀπαρτχάιντ τῆς πατρίδας του καί κατέληγε στό συµπέρασµα ὅτι ἡ µόνη στρατηγική πού ἀπέµεινε γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀσφάλεια στήν περιοχή εἶναι µία µαζική διεθνής πίεση µέ µποϋκοτάζ, ἀποεπενδύσεις καί κυρώσεις κατά τῆς χώρας του! Οἱ (ἀναµενόµενες) ἀντιδράσεις περιελάµβαναν καί τῆς προέδρου τοῦ Πανεπιστηµίου, Rivka Carmi, πού δήλωσε στήν «Jerusalem Post» ὅτι «τό ἵδρυµα ἴσως δέν ἐνδιαφέρεται πλέον γιά τίς ὑπηρεσίες του καί ὅποιος νιώθει ἔτσι µπορεῖ νά ἀναζητήσει ἀλλοῦ προσωπική καί ἐπαγγελµατική ζωή»! Ὅταν κάποιοι στό Ἰσραήλ ρισκάρουν τόσα γιά νά ποῦν τήν ἀλήθεια, ἐπιτρέπεται σέ µᾶς νά ἀποσιωποῦµε τήν ἀλήθεια µή µᾶς …κακοχαρακτηρίσουν;
Μέ τήν τροµερή πυρπόληση τῆς Ἀττικῆς ἔχουµε ὅλοι ἀπελπιστεῖ καί πονέσει. Τό θέµα εἶναι ὅτι πέρα ἀπό τίς ἐτήσιες διαπιστώσεις καί τά στιγµιαῖα συναισθήµατα πρέπει κάποτε νά πᾶµε καί παραπέρα, ὀνοµάζοντας τίς αἰτίες καί τούς δράστες αὐτῶν τῶν φρικτῶν ἐγκληµάτων. Κι ἐπειδή γιά νά ἔχουµε ἐµπρησµούς πρέπει νά ὑπάρχουν καί ἐµπρηστές, ἄς σκεφτοῦµε ποιός θά εἶχε συµφέρον ἀπό τήν ἀποψίλωση τῆς Ἀττικῆς.
Πρωτεύουσα θέση μεταξύ των σημαντικότερων προβλημάτων της χώρας (δημογραφικό, εθνικά, καθολική διαφθορά κοκ), έχει χωρίς καμμία αμφιβολία αυτό καθεαυτό το Κλεινόν Άστυ. Το αδηφάγο τέρας που το μόνο κλέος που του απέμεινε είναι το όνομα, αφού κατασπάραξε όλη τη χώρα, καιρό τώρα τρώει τις σάρκες του. Το γνωστό και ως αθηνοκεντρικό μοντέλο οργάνωσης και ανάπτυξης, είναι ολοφάνερο ότι έχει εκμετρήσει προ πολλού το ζην του. Οι πρόσφατες πυρκαγιές ήταν ένα ακόμη κερασάκι στην τούρτα!
Στίς 20 Αὐγούστου, 20 χρόνια µετά τήν ἔκρηξη στό ἀεροσκάφος τῆς Panamerican, πάνω ἀπό τό Λόκερµπυ τῆς Σκωτίας (270 νεκροί), ἔπεσαν οἱ τίτλοι γιά µία ἀκόµη ἀπίστευτα βρώµικη ἱστορία τῆς CIA σέ βάρος τοῦ ἀραβικοῦ κόσµου. Ἀπελευθερώθηκε ὁ καταδικασµένος σέ ἰσόβια γιά ἐκείνη τήν ἐνέργεια, ὁ 57χρονος Λίβυος Ἀµπντελµπασέντ ἀλ Μεγκράχι γιά λόγους ὑγείας καί ἐπέστρεψε στή χώρα του γιά νά ζήσει τίς τελευταῖες του µέρες (ἔχει καρκίνο τοῦ προστάτη σέ τελικό στάδιο). Στήν Λιβύη τόν ὑποδέχθηκαν ἑκατοντάδες ἄτοµα στό ἀεροδρόµιο ὡς ἥρωα καί τόν συνάντησε καί ὁ ἴδιος ὁ Καντάφι.
Διαβάσαμε πρόσφατα δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα για το λαθρομεταναστευτικό και πραγματικά επιβεβαιώθηκε η παγιωμένη πλέον αίσθησή μας: Με αυτούς τους ανθρώπους και συμπατριώτες μας δεν υπάρχει πεδίο συνεννόησης, τουλάχιστον σε μία σειρά ζητημάτων τέτοιας φύσεως. Παραθέτω επί λέξει και σχολιάζω αδρομερώς τις τοποθετήσεις του:
Ἦταν τό γεγονός τῆς χρονιᾶς γιά τόν πολιτισμό τῆς Θράκης: ἡ ἀναστήλωση καί ἐπαναλειτουργία τοῦ ἀρχαίου θεάτρου τῆς Μαρώνειας, τοῦ μοναδικοῦ ἀπό τά 3 πού γνωρίζουμε ὅτι λειτουργοῦσαν στήν ἀρχαία Θράκη (ἀπό ἐκεῖνα τῆς Σαμοθράκης καί τῶν Ἀβδήρων σώζονται μόνο σπαράγματα). Ἔτσι, μετά τίς ἀνασκαφές πού ξεκίνησαν στή δεκαετία τοῦ ‘80 καί τίς πρόσφατες ἀναστηλώσεις, στίς 29 Αὐγούστου ἦρθε ἡ στιγμή νά ξανακουστεῖ ὁ ἑλληνικός τραγικός λόγος στή θαυμάσια τοποθεσία μέσα στούς ἐλαιῶνες. Ἡ Λυδία Κονιόρδου ὑπῆρξε ἐκπληκτική στούς τρεῖς μονολόγους τῆς Ἠλέκτρας καί χάρισε τό ταλέντο της στούς 500 περίπου τυχερούς θεατές.
Στίς 10-11 Αὐγούστου 2009, διεξήχθη στήν ἕδρα τοῦ ΟΗΕ στή Γενεύη ἡ 75η Συνεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς γιά τήν Ἐξάλειψη τῶν Φυλετικῶν Διακρίσεων (CERD). Στήν Ἐπιτροπή συζητήθηκε ἡ ἔκθεση πού ἀφοροῦσε τή χώρα μας γιά πλῆθος θεμάτων, τόσο ἀναφορικά μέ τήν μειονότητα τῆς Θράκης καί τούς Ψευτομακεδόνες, ὅσο καί ἄλλα ζητήματα (π.χ. τῶν Ρομά). Οἱ ἑλληνικές θέσεις ἐκτέθηκαν ἀπό τόν μόνιμο ἀντιπρόσωπό μας κ. Φραγκῖσκο Βέρρο καί τήν νομική σύμβουλο τοῦ ΥΠΕΞ μας κ. Μαρία Τελανιάν. Ἐρωτήσεις ἔθεσαν διάφοροι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί δύο Τουρκάλες, ἡ Μελέκ Κιρματζή ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ὁμοσπονδία Τούρκων Δ. Θράκης καί ἡ – ἀπαραίτητη σέ κάθε φόρουμ ὅπου ἀπολογεῖται ἡ πατρίδα μας – Περβίν Χαϊρουλλάχ (στά δεξιά στή φωτογραφία) ἀπό τόν Σύλλογο Ἐπιστημόνων Μειονότητας.
