-
28
Jul
Το γράφαμε ήδη από πέρυσι – κάπου εκεί στις αρχές του φθινοπώρου – όταν ο (απειροελάχιστος) επικεφαλής της προηγούμενης κυβέρνησης, νικημένος από την ίδια του την ανεπάρκεια, την αδιαφορία και τη δειλία του, υποταγμένος προδήλως και σε πιέσεις, εκβιασμούς και ψευδεπίγραφες ανάγκες ισορροπίας, έπαιρνε την προφανή απόφαση να ηττηθεί και να παραδώσει τη χώρα στη Σκύλα (και το κόμμα του βεβαίως στη…Χάρυβδη, ασχέτως ασφαλώς του ότι εκεί οι εξελίξεις πήραν τελικά μάλλον απρόβλεπτο δρόμο). Το γράφαμε τότε ξεκάθαρα (ήτανε το «G.A.P. ANTE PORTAS» στον «Α» της 15/9/2009) ότι «το μέλλον ανοίγεται πλέον μπροστά μας πιο σκοτεινό από κάθε άλλη φορά», ότι «βρισκόμαστε μπροστά στη χειρότερη στιγμή της ούτως ή άλλως άθλιας ιστορίας του γελοίου ελλαδικού ψευδοκράτους», ότι «βρισκόμαστε λίγες μόλις μέρες πριν από την παλινόρθωση του πλέον ελεεινού και δυσώνυμου πολιτικού συρφετού που πέρασε ποτέ από αυτόν τον τόπο, ενός συρφετού μάλιστα που υπό τις εντολές (;) του συγκεκριμένου αστείου προεδρεύοντος και εμπλουτισμένος από τη γνωστή φασίζουσα αριστερογενή ελληνοφοβική συμμωρία, θα είναι πολύ χειρότερος ακόμη και από τις τραγικές μέρες της σημιτικής καταισχύνης». Και ταυτόχρονα αναρωτιόμασταν για το «τι μπορεί πλέον να μας αποτρέψει κι εμάς από το να μην πάρουμε τα βουνά, κηρύσσοντας όχι απλώς αντάρτικο, αλλά ανένδοτη και μέχρις εσχάτων μετωπική σύγκρουση απέναντι στον εφιάλτη αυτής της αθλιότητας».
Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι αυτά που περνάμε αυτή τη στιγμή εκτείνονται δυστυχώς πολύ πέραν του…κωμικά απλοϊκού όρου «επαλήθευση των φόβων μας». Για την ακρίβεια, βρισκόμαστε 10 μόλις μήνες μετά και η απίστευτη πραγματικότητα την οποία ζούμε έχει ξεπεράσει πλέον εδώ και πολύ καιρό τη μακράν χειρότερη φαντασία. Μιλάμε για ένα απερίγραπτο εσμό, που όσο περνούν οι μέρες, τόσο και εμπεδώνει με τα έργα και τις ημέρες του στον εγκέφαλο και του πλέον ανυποψίαστου ηλίθιου ελληνέζου την ιδέα ότι ήρθε στα πράγματα σε διατεταγμένη υπηρεσία και με μία απολύτως συγκεκριμένη αποστολή: να καταστρέψει τα πάντα (ξεχαρβαλώνοντας δηλαδή εντελώς ότι απέμεινε ακόμη μισο-όρθιο από την επέλαση που επιχειρεί εδώ και 30 χρόνια όλο ετούτο το παμμίαρο σκυλολόι που τολμά να αυτοαποκαλείται «πολιτικό σύστημα» ή…«μεταπολίτευση») και αφού ξεπουλήσει στη συνέχεια όλο το καταπτωχευμένο και ρημαγμένο οικόπεδο στα ξένα της αφεντικά, να φύγει νύχτα. Βιαστική παράδοση της χώρας σε στυγνό σύστημα ξένης κατοχής, οικονομική καταστροφή όλων των μικρομεσαίων εργαζομένων, βίαιη κατάργηση όλων των αυτονόητων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, άρον-άρον παράδοση των επόμενων γενεών σε καθεστώς πλήρους αιχμαλωσίας, αποπεράτωση της εθνικής αποδόμησης μέσα από τους προκλητικούς λαθρομεταναστευτικούς νόμους (αλλά φυσικά και την ελληνοφοβική εκπαιδευτική…μεταρρύθμιση της Άννας και της Θάλειας), συμφωνίες συνεκμετάλλευσης και άλλων…παραχωρήσεων με την Τουρκία και βεβαίως πλήρης ακυβερνησία σε όλα τα υπόλοιπα, είναι τα έως τώρα έργα όλης αυτής της κατοχικής συμμωρίας των χυδαίων ανδρεικέλων. Και όλα αυτά μάλιστα, ενώ τα βοθροκάναλα και άπαντα τα υπόλοιπα εγκάθετα παπαγαλάκια σε αθηναϊκό αλλά και σε τοπικά επίπεδα, συνεχίζουν να εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας, υπερασπιζόμενοι ακόμη και τώρα τον…δήθεν μονόδρομο του ΔΝΤ, και φυσικά να εντείνουν την οργή μας.
none










Στίς 10 Ὀκτωβρίου στή Ζυρίχη ἔπεσαν οἱ ἱστορικές ὑπογραφές: Ἀρµενία καί Τουρκία ὑπέγραψαν δύο πρωτόκολλα γιά ἀποκατάσταση διπλωµατικῶν σχέ-σεων καί ἀνάπτυξη διµερῶν σχέσεων, µετά ἀπό 16 χρόνια ἀντιπαράθεσης τῶν δύο κρατῶν (καί µετά ἀπό 8 αἰῶνες σύγκρουσης τῶν δύο λαῶν). Τό προξενειό κανόνισε µετά ἀπό 10 χρόνια προσπάθειας τό International Crisis Group, µέ τίς εὐλογίες Ἀµερικανῶν (καί Ρώσων). Τά δύο πρωτόκολλα πρέπει νά ἐπικυρωθοῦν τώρα ἀπό τά Κοινοβούλια τῶν δύο χωρῶν.
Ἐπειδή πολύς λόγος ἔγινε προεκλογικά ἀπό τόν ΓΑΠ περί πράσινης ἀνάπτυξης καί πολλοί μας φίλοι ἀναρωτιοῦνται ἄν ὑπάρχει τίποτε πραγματικό πίσω ἀπό τό σύνθημα αὐτό, σᾶς προσφέρουμε σήμερα ἕνα δεῖγμα πράσινης ἀνάπτυξης, ἔτσι ὅπως αὐτή ἔγινε πράξη ἀκόμη ἐπί σημιτικοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ».
Πρό μηνῶν γράφαμε γιά τή δημόσια δήλωση τῆς μειονοτικῆς ἄτυπης «Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς», ὅπου συνοψίζονταν οἱ διεκδικήσεις τῆς Ἄγκυρας στή Θράκη. Ἐκεῖ ὅπου πρακτοράντζες τύπου Μετέ καλοῦσαν τή χώρα μας σέ «διάλογο», μιά πού ἔχει δῆθεν περιέλθει σέ δύσκολη θέση μέ τίς ἀναφορές γιά τό μειονοτικό ζήτημα τῆς περιοχῆς (Χάμαμπεργκ, Μακ Ντούγκαλ, Ὑνώ, Στέητ Ντηπάρτμεντ).
…Το ζήτημα ως τίτλος, ως γενικό πλαίσιο, είναι χιλιοειπωμένο αλλά νομίζω ότι ποτέ δεν εκτέθηκε συστηματικά, διαχρονικά και λεπτομερειακά. Επειδή όμως η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια, αποφασίσαμε ως “Αντιφωνητής” να αναζητήσουμε και κατόπιν να εκθέσουμε στην τοπική μα και στην ελλαδική κοινωνία μερικά στοιχεία επιπλέον από όσα λέγονται - ή μάλλον ψιθυρίζονται. Γιατί ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αφορά το σύνολο του μειονοτικού ζητήματος στη Θράκη είναι ότι όλα συζητούνται σε παρέες και καφενεία. Το μείζον δηλαδή θέμα της περιοχής βρίσκεται εκτός δημοσίου διαλόγου και πολιτικής ατζέντας, λες και δεν υπάρχει. Ειδικά η πτυχή αυτή για την οποία σήμερα μιλάμε, η δράση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, θίγεται σπανίως και μονάχα είτε από κάποιον τολμητία πολιτευτή είτε σε κάποιαν ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών (που μπορεί και να μην κοινοποιηθεί ποτέ στο κοινό) είτε σε κάποιο ανώδυνο παραπολιτικό σχόλιο του Τύπου.


