Τελικά ὁ εἰκονιζόµενος εἰσαγγελέας τῆς Χάγης, Λουίς Μορένο – Ὀκάµπο, ἐξέδωσε ἔνταλµα σύλληψης τοῦ Σουδανοῦ προέδρου Ὀµάρ Ἀλ Μπασίρ γιά «ἐγκλήµατα γενοκτονίας» στό Νταρφούρ. Ἔτσι κατάφερε νά µπεῖ στά διεθνῆ ΜΜΕ τό ὄνοµά του γιά δεύτερη φορά - ἡ πρώτη ἦταν ὅταν πρίν δυό χρόνια κατηγορήθηκε γιά σκάνδαλο σεξουαλικῆς παρενόχλησης σέ βάρος Νοτιοαφρικανῆς δηµοσιογράφου. Ὁ ὅποιος συσχετισµός µεταξύ τοῦ κουκουλώµατος (ἤ καί δηµιουργίας) ἐκείνης τῆς ὑπόθεσης καί τῆς τωρινῆς του στάσης εἶναι ἄκρως συνωµοσιολογικός.

Πάντως, καί πρίν µποῦµε στήν οὐσία τῶν κατηγοριῶν γιά τό Νταρφούρ, ὅπου ἡ πολιτική ὑποκίνηση ἀπό τή Δύση βγάζει µάτια, σηµειώνουµε ἁπλῶς ὅτι γιά τόν µέν Τζώρτζ Μπούς ἔχουν καταλογογραφηθεῖ 269 (!) ἐγκλήµατα πολέµου στό Ἰράκ (βλέπε τήν ἀποκαλυπτική δουλειά τοῦ Ἀµερικανοῦ συγγραφέα Michael Hass), γιά τά δέ συνεταιράκια του στό Ἰσραήλ τό πρόβληµα εἶναι ὅτι κανείς δέν προλαβαίνει νά τά καταγράφει…

Read the rest of this entry…

Ὁ ἐκδηµοκρατισµός πού ξεκίνησε µέ τόν Ἐρντογάν στήν Τουρκία ἔβγαλε στή φόρα τό τεράστιο σκάνδαλο «Ἐργενέκον», πού εἶναι στήν πραγµατικότητα τό σκάνδαλο τῆς κρυµµένης φύσης τοῦ τουρκικοῦ κράτους. Τό συγκεκριµένο ὄνοµα τό πῆρε τό 2001 ἀλλά ὁ ρόλος ἦταν ἀπό δεκαετίες ἀπαράλλαχτος.

Παρά τίς ἀποκαλύψεις, ὅµως, γιά τόν ρόλο τῆς δολοφονικῆς ὀργάνωσης στό ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας, καµµία ἀποκάλυψη δέν ἐµφανίστηκε ἀναφορικά µέ τή δράση της στήν Κύπρο ἤ στή Θράκη. Κι αὐτό τή στιγµή πού ὁ ἀπόστρατος τῆς JΙΤΕΜ, Βελή Κιουτσούκ, ἐκ τῶν ἐγκεφάλων τοῦ κυκλώµατος, χρηµάτισε διευθυντής τοῦ ἀνοιχτά φασιστικοῦ καί ἀλυτρωτικοῦ περιοδικοῦ Yeni Bati Trakiya! Τό γράψαµε κι ἐµεῖς πέρυσι, τό γράφει ὅµως κι ὁ Ἰµπράµ Ὀνσούνογλου στό περιοδικό «Azinlikca» (τ. 44, Φεβρ. 09) τῆς Κοµοτηνῆς, µαζί µέ πλῆθος στοιχείων πού συνδέουν τό τουρκικό παρακράτος µέ τόν θανόντα βουλευτή Ἀχµέτ Σαδίκ, τόν «ἥρωα» τῆς µειονότητας!

Read the rest of this entry…

Τά δηµοσιεύµατα στόν τοπικό Τῦπο σχετικά µέ τήν ΔΕΥΑΚ θυµίζουν τό λαϊκό ρητό «Φωνάζει ὁ κλέφτης νά φοβηθεῖ ὁ νοικοκύρης». Φτάσαµε στό ἔσχατο σηµεῖο τῆς κοινωνικῆς κατάπτωσης, νά βρίσκει τόν µπελά του σήµερα ὄχι ὅποιος κλέβει ἤ ἐπιτρέπει νά ἁλωνίζουν τά λαµόγια, ἀλλά ἐκεῖνος πού δέν συναινεῖ στό γιουρούσι κατά τοῦ δηµοσίου καί δηµοτικοῦ χρήµατος! Ἔτσι, βλέπουµε κάποια συγκεκριµένα πρόσωπα, γνωστά ἀπό τήν ἐµπλοκή τους στήν πολύπαθη ΔΕΥΑΚ νά τά βάζουν µέ τόν Ἀναστάσιο Παράσχου, πού ἐπί 20 µῆνες ὄχι µόνο πάλαιψε µέ τόν βόθρο τῶν ἔργων τους ἀλλά καί κατάφερε νά στήσει στά πόδια της τήν ἐπιχείρηση. Τό παλιό µπουρδέλο (καί ζητῶ συγγνώµη ἀπό τίς ἐκεῖ ἐργαζόµενες κυρίες γιά τήν παροµοίωση) ἀπέκτησε γιά πρώτη φορά ἐπίσηµο ὀργανισµό, κανονισµό προµηθειῶν, ISO 9001, διαχειριστική ἐπάρκεια γιά τό ΕΣΠΑ, ἀληθινό ἐργαστήριο (φωτό), γραφεῖο ἐξυπηρέτησης τοῦ πολίτη καί, κυρίως, διαφανή λειτουργία! Καί γιατί ὅρµηξαν σέ ἕναν ἄνθρωπο τοῦ ὁποίου τήν ἀκεραιότητα κανείς δέν τολµᾶ ν’ ἀµφισβητήσει; Γιατί χάλασε τήν «πιάτσα» ἐµπλέκοντας τόν Εἰσαγγελέα!

Τά πρόσφατα δηµοσιεύµατα στόν ἔντυπο καί στόν ἠλεκτρονικό Τῦπο γύρω ἀπό τήν Δηµοτική Ἐπιχείρηση Ὕδρευσης καί Ἀποχέτευσης Κοµοτηνῆς (ΔΕΥΑΚ) ἀφορµῶνται ἀπό τήν αὔξηση τοῦ προσωπικοῦ τῆς ὑπηρεσίας. Ἡ ἀντιπολίτευση λοιπόν ἐπιτίθεται στή σηµερινή διοίκηση τόσο γιά τό θέµα τῶν πρόσφατων δεκάδων «προσλήψεων» (µέσῳ STAGE*, ΟΑΕΔ ἤ ἄλλων προγραµµάτων), ὅσο καί γιά τό δάνειο πού θά καλύψει τίς «λειτουργικές της ἀνάγκες». Μάλιστα ἐπισηµαίνει µεγάλη αὔξηση τῶν δαπανῶν τῆς ΔΕΥΑΚ καί τήν «ἀναπόφευκτη αὔξηση τῶν τιµολογίων της».Παράλληλα, κι ἐνῷ µέ τή νέα χρονιά ἔχει φύγει πιά ἀπό τή µέση ὁ κ. Παράσχου (τροµερό σφᾶλµα τοῦ δηµάρχου), ὁ ὁποῖος ἔβαλε µία τάξη στήν πολύπαθη ὑπηρεσία, κάποιες «παλιές» οἰκονοµικές της ἐκκρεµότητες (;) γεννοῦν νέα µέτωπα ἀντιπαράθεσης.

Read the rest of this entry…

Γράφαµε στό προηγούµενο φῦλλο µας γιά καταπάτηση τοῦ νόµου περί ἀσυµβίβαστου ἀπό τόν ἀντιπρύτανη κ. Καραµπίνη. Κανείς δέν ἐξέφρασε τήν παραµικρή ἀντίδραση, οὔτε διάψευση, οὔτε ἐνδιαφέρον. Μένει κανείς ἄφωνος ἀπό τήν εὐαισθησία τῶν ἁρµοδίων! Θυµίζουµε ὅτι τό ἀσυµβίβαστο συνεπάγεται τήν ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗ παραποµπή µέσῳ τοῦ Πρύτανη ἤ τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας στό Πειθαρχικό Συµβούλιο καί ἐπισύρει τήν ποινή τῆς ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΥΣΗΣ. Ἡ ἀπόφαση ἀπό τό Πειθαρχικό λαµβάνεται ἐντός 6 µηνῶν ἀπό τήν παραποµπή. Ἄρα τώρα περιµένουµε τήν παραποµπή ὰπό τόν …Πρύτανη ἤ τό ΥΠΕΠΘ;;;!!! Πάντως λάβαµε µία ἐπιστολή συνδροµητοῦ µας, πού µεταξύ ἄλλων γράφει τά κάτωθι ἐνδιαφέροντα:

Διάβασα στό φῦλλο 266 γιά τό θέµα τοῦ καθ. Καραµπίνη καί τή µελέτη. (…) Ὁ νόµος πού διέπει τίς ἀναθέσεις µελετῶν Δηµοσίου εἶναι ὁ 3316/2005 καί οἱ συνοδευτικές του ἀποφάσεις καί ἐγκύκλιοι. Ἕνας µελετητής πρέπει νά κατέχει τό λεγόµενο πτυχίο µελετητῆ (ἐκδίδεται ἀπό τό ΥΠΕΧΩΔΕ) γιά νά συµµετέχει σέ διαγωνισµούς πρός ἀνάθεση µελέτης τοῦ Δηµοσίου. Μέ τόν παλαιότερο νόµο ἀπαγορεύονταν σαφῶς ἡ συµµετοχή τῶν καθηγητῶν, ὅµως µέ τόν καινούργιο ὑπάρχουν κάποια παραθυράκια. Ὁ κ. Καραµπίνης, σύµφωνα µέ τά ἀρχεῖα τῆς Δ/νσης Δ15/ΓΓΔΕ/ΥΠΕΧΩΔΕ (www.ypex-mele.gr), εἶναι κάτοχος πτυχίων 8Γ καί 13Α, µέ ἀριθµό µητρώου 5309. Ἄρα δικαιοῦται – ἄν δέν ἔχει ἄλλο κώλυµα, ὅπως αὐτό πού µνηµονεύετε – νά συµµετέχει σέ διαγωνισµό. Γιά τόν συγκεκριµένο διαγωνισµό, µοιάζει σά νά ἔχει γίνει µέ τό ἄρθρο 12, ἄν δέν κάνω λάθος, γιά κατεπείγουσες περιπτώσεις (πχ πυρκαγιές). Μέ τό ἄρθρο αὐτό γίνεται ἀπευθείας πρόσκληση ἀπό τήν ἀναθέτουσα ἀρχή σέ τρεῖς µελετητές καί καλοῦνται νά δώσουν προσφορά. Ἡ ἐπίκληση τοῦ κατεπείγοντος ἔχει πολύ συγκεκριµένες ἀπαιτήσεις καί περνᾶ ἀπό κάποιο συµβούλιο, πιθανῶς τῆς Περιφέρειας γιά νά ἐγκριθεῖ..

Read the rest of this entry…

Θα θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες, ιδίως όσοι ενδιαφέρονται για τα θέματα του ΔΠΘ, τη σειρά δημοσιευμάτων που κάναμε πριν από ενάμιση χρόνο, με αφορμή την αποκάλυψη πλαστής εργασίας που είχε καταθέσει ο αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής κ. Ν.Π. προκειμένου να εξελιχθεί στον βαθμό του τακτικού. Το πολύ πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην υπόθεση αυτή όμως, ήταν η συμμετοχή και του κ. Πρύτανη στην εκπόνηση της πλαστής εργασίας (τελευταίο όνομα στη λίστα των συγγραφέων). Ακολούθησαν και άλλες αποκαλύψεις με καταγγελίες για πλαστές διατριβές καθηγητών και γιών καθηγητών, για επιστημονικές εργασίες (σε κάποιες από τις οποίες συμμετείχε επίσης ο κ. Πρύτανης) που αποσύρθηκαν από διάφορα βιογραφικά μελών ΔΕΠ της Ιατρικής, χωρίς μία λογικοφανή έστω εξήγηση (τόσος επιστημονικός κόπος χαμένος!), για εξαναγκασμό σε παραίτηση (λόγω επίσης πλαστής εργασίας) επίκουρης καθηγήτριας υποψήφιας για αναπληρώτρια η οποία θα ανελάμβανε και τη διεύθυνση Κλινικής αιχμής του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και άλλα ων ουκ έστι αριθμός. Αποτέλεσμα; Μια ΕΔΕ, το πόρισμα της οποίας ουδέποτε κοινοποιήθηκε, μια εν εξελίξει δικαστική έρευνα με τους …γνωστούς ρυθμούς, επί της ουσίας δεν άλλαξε τίποτε.

Η πρόσκληση του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής του ΔΠΘ για συνέχιση της εκλογικής διαδικασίας του κ. Ν.Π. στις 24 Μαρτίου 2009, ύστερα από το υπ. αριθ. Α 1447/ 15-10-2008 έγγραφο της Πρυτανείας, επικαιροποιεί από μόνη της το ζήτημα, οδηγώντας μας σε νέες σκέψεις και ερωτηματικά:

Read the rest of this entry…

 Ἡ ἐπίσκεψη Μακντούγκαλ τό περασµένο φθινόπωρο στήν Ἑλλάδα (Ἀθήνα, Μακεδονία καί Θράκη) γέννησε τελικά τήν ἔκθεση πού δηµοσιοποιήθηκε πρό ἡµερῶν. Κατόπιν τό µπαλλάκι πέρασε στήν Ἑλληνική κυβέρνηση πού ἀπάντησε στίς 13-3-09 τά …καθιερωµένα στό Συµβούλιο τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωµάτων στή Γενεύη. Τί µᾶς καταλόγισε ὅµως ἡ «ἀνεξάρτητη ἐµπειρογνώµων» γιά τήν µειονοτική µας πολιτική στή Θράκη;

Κατέγραψε τούς ἰσχυρισµούς τουρκοφρόνων καί ἑλληνικῶν Ἀρχῶν καί στά συµπεράσµατά της φαίνεται µία προσπάθεια νά συγκεράσει τά διεστῶτα καί νά µήν πολυδυσαρεστήσει κανέναν.

Σηµειώνει λοιπόν τόσο τίς αἰτιάσεις τῶν Τούρκων γιά τόν χαρακτηρισµό τῆς µειονότητας (καί τά λόγια κάποιων ὅτι οἱ λέξεις «Τοῦρκος» καί «Μουσουλµάνος» γι’ αὐτούς συµπίπτουν), τίς ἑλληνικές ἀντιρρήσεις µέ βάση τήν τριµερή ἐθνοτική σύνθεση τῆς µουσουλµανικῆς κοινωνίας µά καί τήν ἐπισήµανση ἀπό τήν πλευρά µας τῶν πολιτικῶν σκοπιµοτήτων τῆς Τουρκίας πίσω ἀπό τό ψευδεπίγραφο αἴτηµα τοῦ «συλλογικοῦ αὐτοπροσδιορισµοῦ». Τό σπουδαιότερο ὅµως εἶναι ὅτι ἀναφέρεται καί στίς συναντήσεις της µέ ἐκπροσώπους τῆς µή τουρκογενοῦς µουσουλµανικῆς κοινωνίας: «Ὡστόσο, ἡ ἀνεξάρτητη εἰδικός συναντήθηκε µέ ἄτοµα πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Ποµάκοι καί Ροµά, οἱ ὁποῖοι περιέγραψαν τίς πιέσεις νά µάθουν καί νά µιλοῦν τουρκικά ἀντί γιά ποµακικά καί νά ἐξοµοιωθοῦν µέ τούς Τούρκους. Κάποιος περιέγραψε ἕνα κλῖµα ἐκφοβισµοῦ καί πίεσης στά παιδιά τους νά πᾶνε στά µειονοτικά σχολεῖα. Μερικοί σηµείωσαν ὅτι µέλη τῶν κοινοτήτων τῶν Ποµάκων καί τῶν Ροµά ὑφίστανται διακρίσεις ἄν δέν αὐτοπροσδιοριστοῦν ὡς Τοῦρκοι.»

Ἡ ἔκθεση µάλιστα µᾶς ἐπεφύλασσε καί µία θετική ἔκπληξη, καθώς γράφει στό καταληκτικό της κεφάλαιο: «Ἐνῶ τά µέλη τῆς µουσουλµανικῆς µειονότητας εἶναι πλήρως πολίτες τῆς Ἑλλάδος, ἐπιτρέπεται στήν Τουρκία νά ἔχει ἕνα Προξενεῖο στήν περιοχή τῆς Δυτικῆς Θράκης καί νά ἐµπλέκεται σέ θέµατα πού ἀφοροῦν τήν µουσουλµανική µειονότητα σχετικά µέ τή Συνθήκη τῆς Λωζάνης»! Τί ἔχουµε νά ἀπαντήσουµε ὡς πολιτεία στήν εὔλογη αὐτή ἀπορία; Ὅτι τό αἴτηµα αὐτό ἔχει σχεδόν ποινικοποιηθεῖ ἀπό χρόνια; Ὅτι δέν τολµᾶµε νά πράξουµε τό αὐτονόητο, ξηλώνοντας τό Προξενεῖο ἀπό τήν Κοµοτηνή, µήπως καί µᾶς κάνει ντά ἡ καλή µας γειτόνισσα;

Πάντως κατά τά ἄλλα ἡ ἔκθεση ἦταν ἄθλια σέ βάρος µας, κυρίως σέ σχέση µέ τούς Ψευτοµακεδόνες. Γιά τή Θράκη µᾶς σύστησε νά καταργήσουµε τή Σαρία, νά ἐκλέγουµε τούς µουφτῆδες*, νά δίνουµε δίγλωσση προσχολική ἐκπαίδευση κτλ κτλ. Ἄν ἀναλογιστεῖ κανείς ὅτι αὐτή ἡ τελική µορφή τῆς ἔκθεσής της εἶναι ἡ καλύτερη πού µπορέσαµε νά πετύχουµε, µπορεῖ νά φανταστεῖ κανείς τί θά µᾶς περίµενε στήν πρωτόλεια µορφή της. Τό ζήτηµα ὅµως εἶναι νά τρέχουµε κάθε φορά πίσω ἀπό ὅποιον ἀµολύσει ἡ Τουρκία ἐναντίον µας; Ἡ Κύρα Ἀδάµ στήν «Ἐλευθεροτυπία» (6-3-09) ἔγραψε τό πῶς ἀπαγόρεψε ἡ γείτων τίς ἁπα-νταχοῦ ἐπιθεωρήσεις. Ἐµεῖς γιατί δέν βάλαµε τή ρήτρα πού µιλᾶ µόνο γιά τίς ἀναγνωρισµένες µειονότητες; Μπορεῖ ὁ καθένας νά ἔρχεται καί νά µᾶς ἐγκαλεῖ γιά ὅ,τι θυµᾶται καί µεῖς νά πασχίζουµε νά τοῦ ἐξηγήσουµε ὅλα τά παιχνίδια πίσω ἀπό τή βιτρίνα πού ἐκεῖνος προλαβαίνει νά δεῖ; Καί πότε θά ξυπνήσει ἡ τοπική κοινωνία γιά νά ἀντιδράσει σέ τοῦτο τό χάλι; Πῶς τοποθετεῖται στά ζητήµατα αὐτά πού τήν ἀφοροῦν ἄµεσα καί πῶς συνδράµει τήν ἀµυνόµενη πολιτεία; Ποιά σωµατεῖα, ποιές ΜΚΟ ἀσχολοῦνται στοιχειωδῶς; Πρέπει νά φτάσει σέ κοσοβάρικες καταστάσεις γιά νά ξυπνήσει καί νά ἐνδιαφερθεῖ; Ἄµ, τότε θά εἶναι πολύ ἀργά…

Σίγουρα θα γνωρίζετε αλλά και θα χρησιμοποιείτε την Wikipedia (Γουικιπαίδεια), την ελεύθερη διαδυκτιακή εγκυκλοπαίδεια, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες και διαμορφώνει συνειδήσεις στην εποχή μας. Με γνώμονα την αγάπη για τον Πόντο και ειδικότερα για τη διάλεκτο, την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα η οποία συνεχίζει να ομιλείται σήμερα όπου υπάρχουν Πόντιοι, την 23η Σεπτεμβρίου 2007 τέθηκε σε λειτουργία από τρεις νέους ανθρώπους, η δοκιμαστική έκδοση της Ποντιακής Wikipedia, με πρότυπο την ελληνική και την αγγλική.

Τό ρεπορτάζ τῆς «Ἐλευθεροτυπίας» γιά τόν «σκηνοθέτη τῶν τολµηρῶν ταινιῶν» ἦταν ὁλοσέλιδο καί, προφανῶς, θά ἄξιζε τόν κόπο. Ἕνας Κώστας Ζάπας, πού µετά τίς δύο πρῶτες του ταινίες Uncut family (2003) καί The last porn movie (2006) ἐπέστρεψε γιά νά ξαναφωτίσει τό κοινό µέ τήν Τέχνη του, ἀφοδεύει ἀπό τίς 28/2 διά τῆς µεγάλης ὀθόνης στά µοῦτρα µας τήν νέα «αἱρετική» του δηµιουργία, «Μικρές ἐλευθερίες».

Ἡ ἄξια ἑλληνική οἰκογένεια, καί δή τῆς ἐπαρχίας, διαπρέπει στή µαστροπεία καί στήν αἱµοµιξία, διαβάζουµε στόν ὑπότιτλο κάποιας κυρίας Χρυσούλας Π. στήν «Ε» (18-2-09)! Ἔτσι, χωρίς κἄν εἰσαγωγικά, λές καί διατυπώνεται ἡ πλέον αὐτονόητη ἀλήθεια! Καί στό κείµενο: «Ἕνας ἄντρας στά ὀρεινά τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας ἐµπορεύεται µετανάστες καί νεαρές πόρνες. Μέχρι ἐδῶ τό ἔργο τό ἔχουµε ξαναδεῖ. Ἕνας πατέρας, ὅµως, πού ἐκπορνεύει τήν κόρη του, θέλει νά βγάλει στό κλαρί καί τόν γιό του, ἐνῶ τήν ἴδια ὥρα ἀναπτύσσεται ἐρωτική ἕλξη ἀνάµεσα στά δύο ἀδέρφια, αὐτό ὄχι, δέν εἶναι καθόλου συνηθισµένο θέµα στό ἑλληνικό σινεµά.» (!!!) Ὅταν αὐτή εἶναι ἡ εἰσαγωγή, χρειάζεται νά πάει κανείς καί παρακάτω, στίς δηλώσεις τοῦ «δηµιουργοῦ»; Ἀξίζει ὅµως νά σηµειωθεῖ ὅτι αὐτός ὁ τελευταῖος τσιτάρει τόν Μάρξ, µιλᾶ γιά «διαπαιδαγώγιση τοῦ θεατῆ» καί «ὑπέρβαση τοῦ νόµου διά τῆς Τέχνης» καί µᾶς …ἀπειλεῖ ὅτι ἀφοῦ τελείωσε – σάν τήν Πετρούλα κι αὐτός – µέ τήν οἰκογένεια, θά περάσει στό θέµα τῆς θρησκείας (φυσικά καί δέν θά τή γλυτώσει τό ἔθνος, µή χαίρεστε). Δηλώνει δέ ἀπό ἄµβωνος: «Ἡ ἑλληνική ἐπαρχία δέν εἶναι δοµηµένη σέ ἕναν εὐρωπαϊκό τρόπο ζωῆς. Εἴµαστε ἕνας λαός ἀνατολίτικος µέ θρησκευτικό φανατισµό, βαλκάνια ἀµορφωσιά καί λατινοαµερικάνικη διαφθορά»!!!

Δέν θά µείνουµε στίς ἠλίθιες δηλώσεις ἤ στίς ἀνώµαλες ὀνειρώξεις οἱουδήποτε. Τό ἔχουµε ἄλλωστε ξαναγράψει (καί ἀναλύσει, ἐν τινι µέτρῳ) ὅτι ἀπό συµπλεγµατικούς µισέλληνες ἔχει γεµίσει πιά ἡ χώρα, καί ἰδίως ἡ πρωτεύουσα χαβούζα. Ὅµως στεκόµαστε στό γεγονός ὅτι τό σαλόνι τῆς κορυφαίας ἐφηµερίδας τῆς χώρας προσφέρεται (δίς τοὐλάχιστον!) ἁπλόχερα σέ ἕναν σκηνοθέτη πού κάνει καί τόν σεναριογράφο καί τόν …κάµεραµαν (!), καί τοῦ ὁποίου οἱ ταινίες δέν φτάνανε ὥς τώρα ὄχι µόνο στίς αἴθουσες προβολῆς ἀλλά οὔτε σέ φεστιβάλ («δέν κάνω ταινίες γιά τό χωριό µου», λέει µέ χαρακτηριστική …σεµνότητα ὁ Κ.Ζ.)! Ποιός εἶναι λοιπόν ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο οἱ κρετινιές πού ἐκστοµίζει πλασάρονται µεγαλόπρεπα σέ δεκάδες χιλιάδες ἀναγνῶστες; Καί µήν πεῖτε τά γνωστά «αὐτά πουλᾶνε» ἤ «κι αὐτά συµβαίνουν» γιατί ἐδῶ εἴµαστε καταφανῶς ἐκτός κάθε ὁρίου.

Ὅταν ἡ πρωτογενής παραγωγή λάσπης καί ἡ συνειδητή προσπάθεια συκοφάντησης τῆς ταυτότητάς µας προβάλλονται ὡς κατόρθωµα καί ὁ δράστης παρά τήν ἐµετική ἔπαρση καί τήν παχυλή ἀµορφωσιά του ἡρωοποιεῖται, βρισκόµαστε γιά τά καλά στήν ἐπικράτεια τοῦ ἡροστρατισµοῦ. Καί τίποτε δέν δείχνει ἱκανό νά µᾶς σώσει ἀπό τόν ἐµπρηστή ἑαυτό µας.

Στήν ἐκπληκτική δουλειά τοῦ «Ἱστορικοῦ καί Λογοτεχνικοῦ Ἀρχείου Καβάλας» (ΙΛΑΚ) καί τοῦ κ. Νικολάου Ρουδοµέτωφ εἴχαµε ἀναφερθεῖ καί στό παρελθόν. Πρόκειται γιά µία ἰδιωτική προσπάθεια πού ἔρχεται νά καλύψει τό τεράστιο κενό πού ἀφήνει τό ἀνεπαρκές (ἄν ὄχι καί ἐχθρικό) Δηµόσιο. Χωρίς εὐρωπαϊκά προγράµµατα, µέ ἐλάχιστες συνεισφορές σέ τυπογραφικές δαπάνες τῆς τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης καί µέ µόνο ἐφόδιο τήν …προσωπική περιουσία τοῦ προέδρου του, ἐδῶ καί 35 χρόνια τό ΙΛΑΚ παράγει καί προσφέρει στήν πόλη καί στήν Ἑλλάδα γνώση καί µόρφωση µέσα ἀπό ἐκδόσεις, µεταφράσεις καί συνέδρια διεθνοῦς κύρους.

Ἡ τελευταία παραγωγή τοῦ Ἀρχείου ἀφορᾶ δύο πρώτους τόµους τῶν «Τετραδίων Βουλγαρικῆς Κατοχῆς στήν Ἀνατολική Μακεδονία 1916-18» (θ’ ἀκολουθήσυν κι ἄλλοι τέσσερεις). Πρόκειται γιά τίς καταθέσεις καί τά συµπεράσµατα τῆς Διεθνοῦς Διασυµµαχικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία περιόδευσε σέ ὅλη τήν Ἀνατολική Μακεδονία, κατέγραψε θύµατα καί ἱστορίες ἐπιζώντων καί συνέταξε ἕνα πόρισµα γιά τά ἐγκλήµατα πολέµου τῶν βουλγαρικῶν κατοχικῶν στρατευµάτων. Ἡ µετάφραση τῶν πρακτικῶν ἀπό τά γαλλικά καί ἡ προσφορά τους στό ἑλληνικό κοινό δέν ἀποσκοπεῖ βεβαίως στήν καλλιέργεια κάποιου µίσους (ὅπως γράφει καί ὁ κ. Ρουδοµέτωφ) ἀλλά στήν ἄρση τοῦ σκότους πού κάλυψε τά τραγικά γεγονότα τῆς πρόσφατης ἱστορίας τοῦ τόπου. Ἡ ἀλήθεια δέν µπορεῖ νά ἀποκρύπτεται γιά χάρη οἱασδήποτε ψυχολογικῆς ἀνάγκης ἤ πολιτικῆς σκοπιµότητας!

Ἡ βουλγαρική Κατοχή…

Τά ἐγκλήµατα τῶν Βουλγάρων, πού ἦρθαν στήν περιοχή χωρίς κἄν νά πολεµήσουν (λόγῳ τῆς προδοτικῆς στάσης τῶν Ἀνακτόρων), ἦταν τροµακτικά. Τόσο πρίν τήν εἴσοδο τῆς Ἑλλάδας στόν Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, ὅσο καί µετά ἀπό αὐτήν, ὁ στόχος τους ἦταν ἡ ἐκδίωξη τῶν Ἑλλήνων ἀπό τήν Ἀνατολική Μακεδονία καί τή Θράκη καί τόν κυνήγησαν µέ κάθε µέσον: Συλλήψεις, ἐπιτάξεις, ἀγγαρεῖες, βασανιστήρια, ληστεῖες, φόνοι, βιασµοί, λεηλασίες, φόροι, παιδοµάζωµα… Τά πάντα, ἀλλά µέ κορυφαῖο µέτρο ἐθνοκάθαρσης τήν ἐπιβολή τοῦ λιµοῦ ἀπό τίς βουλγαρικές Ἀρχές. Χιλιάδες κόσµος πέθανε ἀπό τήν πείνα (εἴχαµε σέ δυό χρόνια ἀπώλειες 50.000 ψυχῶν, τό 1/5 τοῦ πληθυσµοῦ!), καί πολλοί περισσότεροι ἐπέζησαν τρώγοντας χόρτα, σκύλους, γάτες, χελῶνες κτλ. Τή φρίκη καί τόν θάνατο ἔζησαν στά «ντουρντουβάκια» τῆς Βουλγαρίας οἱ Ἕλληνες πού µεταφέρθηκαν ὡς ἐργάτες σέ στρατόπεδα συγκέντρωσης σάν τό Κίτσεφ, ἕνα κολαστήριο µπροστά στό ὁποῖο τό Νταχάου ἦταν παραθεριστικό κέντρο. Ἐγκλήµατα ἀποτρόπαια πού ὅµως δέν κατάφεραν νά ἐκδιώξουν τόν ἑλληνισµό ἀπό τίς ἑστίες του. Διαβάζεις τίς καταθέσεις ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τοῦ Δηµοσθένη ἀπό τή Θράκη, τοῦ Λεωνίδα ἀπό τήν Καβάλα, τοῦ παπα-Νικόλα ἀπό τήν Ἐλευθερούπολη, τῆς Χρυσάνθως ἀπό τή Νικήσιανη καί ἀπορεῖς πῶς κατάφερε ἡ ἑλληνική µαγιά, µέ τά συγκινητικά ὀνόµατα καί τίς τραγικές ἱστορίες, νά διασωθεῖ µέσα σέ τόσους χαλασµούς. Καί δέν µπορεῖς παρά νά ἀναλογισθεῖς ὅτι σήµερα βρισκόµαστε καί …κατηγορούµενοι γιά ἐγκλήµατα στήν ἱστορία µας ἀπό κείνους πού εἶναι βουτηγµένοι στό ἔγκληµα σάν τόν ποντικό στό λάδι.

 Καί στόν ρόλο τῆς ὕαινας…

 Μία πτυχή τῆς ἱστορίας πού ἀναδύεται ἀπό τίς µαρτυρίες τῶν παθόντων εἶναι κι αὐτή τῆς ἄθλιας συµπεριφορᾶς τῶν Ἑβραίων συµπολιτῶν τους. Μιά συµπεριφορά πρόστυχης ἐκµετάλλευσης ἀπό κείνους πού διαρκῶς παριστάνουν τά θύµατα σέ ὅλες τίς χῶρες καί ὅλες τίς ἐποχές. Τό πρῶτο στοιχεῖο εἶναι ὅτι οἱ ἑβραϊκές κοινότητες τῆς Δράµας καί τῆς Καβάλας ἀπαλλάχτηκαν ἀπό τήν καταναγκαστική ἐργασία ἐξαγοράζοντάς την µέ 200.000 καί 122.000 λέβα ἀντίστοιχα. Τί στάση τήρησαν ὅµως ἀπό τήν πλεονεκτική θέση ὅπου βρέθηκαν ἔναντι τῶν – θυµάτων τῆς βουλγαρικῆς βίας; «Ὁ στρατηγός Μπουρνώφ (…) παραχώρησε σέ µερικούς Ἰσραηλίτες τίς προµήθειες, τίς ὁποῖες κατόπιν συµφωνίας µέ τόν διοικητή τῆς Καβάλας τίς πωλοῦσαν σέ ἐξωφρενικές τιµές». Στό στρατόπεδο συγκεντρώσεως στή Soumla: «ὁ Πετρώφ, σέ συµφωνία µέ ἕναν Ἰσραηλίτη ἀπό τήν Καβάλα πού ὀνοµαζόταν Ἀµιέλ, ἐπέτρεψε σ’ αὐτόν ν’ ἀνοίξει µία καντίνα πού πουλοῦσε τά εἴδη του σέ µυθώδεις τιµές. Ἀργότερα, ὅταν ἔστελναν τούς ἐργάτες σέ καταναγκαστικά ἔργα, παρατήρησα ὅτι ὁ Ἀµιέλ ὑποδείκνυε στόν λοχαγό τούς αἰχµαλώτους πού µποροῦσαν νά παραµείνουν στό στρατόπεδο γιά τό λόγο ὅτι ἦταν ἀπό οἰκονοµικῆς ἄποψης σέ θέση ἀρκετά ἱκανοποιητική». Ἄλλη µαρτυρία: «Οἱ Τοῦρκοι καί οἱ Ἑβραῖοι ἔβλεπαν µέ εὐνοϊκό µάτι τά ὄργια ἐναντίον τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσµοῦ…». Ἐπίσης: «Τά τρόφιµα πού ἔφταναν στήν πόλη δίνονταν κατά προτίµηση σέ Τούρκους καί Ἰσραηλίτες». Ἄλλος: «οἱ Βούλγαροι στρατιῶτες παραβίασαν τήν καπναποθήκη µου, ἀπ’ ὅπου ἐκλεψαν 3.628 ὀκάδες καπνοῦ, ἀπό τίς ὁποῖες οἱ 3.130 βρέθηκαν στήν κατοχή ἑνός Ἰσραηλίτη, τοῦ Ἰούδα Κουέν». Ἤ: «Τό ἄλευρο αὐτό τό ἀγόραζαν οἱ Ἰσραηλίτες καί τό πουλοῦσαν στόν κόσµο σέ ἐξοντωτικές τιµές (…) Νά λοιπόν γιατί ὁ κόσµος ὑπέφερε τόσο καί οἱ Ἑβραῖοι ἐκµεταλλεύονταν τήν πείνα καί τίς δυστυχίες καί πουλοῦσαν ἀντικείµενα µεγάλης ἀξίας µέ ἀντάλλαγµα µιά ὀκά ἄλευρο. Γνωρίζω ἕναν Ἑβραῖο, ὁ ὁποῖος (ἄλλοτε) πουλοῦσε οὖζο στούς περαστικούς σέ µιά γωνία τῶν δρόµων τῆς Καβάλας κι ἔγινε τώρα ἑκατοµµυριοῦχος χάρη στήν ἄγρια ἐκµετάλλευση τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου».

Σᾶς θυµίζει κάτι; Καί µᾶς!

«Ἀπὸ ὅταν θυµᾶµαι τὸν ἑαυτὸ µου ἀγωνίζοµαι», λέει ἡ ἴδια, ὅµως ἀπὸ τὸ 2006 ποὺ ἱδρύθηκε ὁ σύλλογος, τὸ ἔργο της ἔχει γίνει ἐµβληµατικὸ γιὰ ὅλη τὴ Θράκη (εἴχαµε γράψει σχετικὰ παλαιότερα).

Στὴν ἐκδήλωση µίλησαν ὁ Ἀµερικανός Πρόξενος Χόιτ Μπράιαν Γί, ὁ πρόεδρος τοῦ ΠΑΚΕΘΡΑ Στέλιος Σκιάς καὶ ἡ ἐκδότρια τοῦ «Παρατηρητῆ τῆς Θράκης» Τζένη Κατσαρὴ – Βαφειάδη. Παρέστη ἐπίσης ὁ Κ. Τσιτσελίκης. Θυµίζουµε ὅτι τὸ 2007 ἡ Σαµπιχὰ εἶχε τιµηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Δηµοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Ἐλπίζουµε οἱ βραβεύσεις αὐτές, πέρα ἀπό τόν συµβολικό τους χαρακτήρα νά ἔχουν καί µία ἀκόµη χρησιµότητα: Νά λειτουργήσουν ὡς µία ἀσπίδα προστασίας τῆς γενναίας (πλήν συχνὰ µόνης) Σαµπιχά πού κινεῖται στά πόδια τῶν τουρκοφρόνων καί τοὺς χαλάει τά σχέδια γιὰ τὸν ἐκτουρκισµὸ τῶν µουσουλµάνων Ροµὰ τῆς Θράκης.

Μπροστά σε 200 περίπου άτομα παρουσιάστηκε στήν Ξάνθη (Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, 7-3-09) το βιβλίο τού Γ. Καραμπελιά «1204» από τον Κώστα Καραΐσκο, τον Κώστα Ζουράρι και τον συγγραφέα. Ακολουθεί μέρος της ομιλίας του ΚΚ.

 Το «1204 – Η διαμόρφωση του νεότερου ελληνισμού» είναι χωρίς καμμία διάθεση υπερβολής ένα πραγματικό ευαγγέλιο, σε μία εποχή που η σύγχυση στα μυαλά των νεοελλήνων βρίσκεται στο απόγειό της. Πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν παρέχει μόνο πολύτιμες και δυσεύρετες πληροφορίες στον αναγνώστη αλλά μία καθολική θέα της συλλογικής μας ταυτότητας και των περιπετειών της τα τελευταία 1.000 (χονδρικά) χρόνια. Τι ισχυρίζεται ο Καραμπελιάς στο βιβλίο; Τα αυτονόητα, όπως λέει κι ο ίδιος στον επίλογο, που όμως στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι καθόλου αυτονόητα και χρήζουν επανατεκμηρίωσης. Σε γενικές γραμμές λοιπόν έχουμε τις κάτωθι βασικές θέσεις:

 Πρώτον ότι η νεοελληνική ταυτότητα, όπως την ξέρουμε σήμερα, αρχίζει να διαμορφώνεται ξεκάθαρα ήδη από τον 11ο αιώνα, κάπου μεταξύ 1071 και 1261, γύρω από την χρονολογία – σταθμό της Άλωσης της Πόλης από τους Φράγκους.

Δεύτερον ότι αυτή η ταυτότητα συγκροτείται με ένα πνεύμα διπλής αντίστασης τόσο έναντι της λατινικής Δύσης, η οποία εγκαινιάζει την αποικιοκρατική της περίοδο δια των ιταλικών πόλεων στο Βυζάντιο, όσο και έναντι της τουρκικής Ανατολής που κομίζει την βαρβαρότητα και την καθυστέρηση της στέπας.

Τρίτον ότι η ελληνική, πολιτισμική τουλάχιστον, συνέχεια δια μέσω των βυζαντινών χρόνων είναι μία πραγματικότητα που έχει αναδειχθεί μέσα από άπειρα τεκμήρια διαφορετικής προέλευσης και εξασφαλίζει την ελληνικότητα και την αυτοτέλεια του σύγχρονου έθνους μας.

Τέταρτον ότι τα χρόνια του Βυζαντίου δεν ήταν μία σκοταδιστική περίοδος καλογεροκρατίας και ανθελληνικού μένους αλλά μία πολύχρονη άνθιση ενός κράτους προνοίας με το πιο δημοκρατικό πολίτευμα στον τότε κόσμο, που μάλιστα τους τελευταίους αιώνες της ζωής του είχε εξελληνισθεί μέχρι τα νύχια.(…) Η συλλογή όλων αυτών των μαρτυριών και των στοιχείων δεν είναι μια άσκοπη επίδειξη ευρυμάθειας, η οποία άλλωστε δεν αμφισβητείται, αλλά είναι μία επιτυχημένη προσπάθεια ανατροπής μιας σειράς από ριζωμένους προϊδεασμούς ή αμφιβολίες μας για ένα πλήθος θεμάτων. Σημειώνω ενδεικτικά:

 Για την ελληνικότητα των βυζαντινών

. Το απόσπασμα του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη για την μετωνυμία των Ελλήνων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Την αναφορά του Λέοντος Στ του Σοφού στον εξελληνισμό των Σλάβων (με τη φράση «γραικώσας») Την μαρτυρία του Ιωάννη Ζωναρά (12ος αιώνας) για την ασυνείδητη διατήρηση εθνικών εθίμων. Τις μεταγενέστερες λόγιες μαρτυρίες για την ταύτιση των όρων Ρωμαίος-Γραικός-Έλλην (από τον επίσκοπο Μυρέων Ματθαίο το 1619). Την διατήρηση της ίδιας, ελληνικής συνείδησης και μέσα στον λαό (βλ. παραδείγματα Νικήτα Μάγιστρου, Άννας Κομνηνής, Νικήτα Χωνιάτη, Ιωάννη Βατάτζη, Θεόδωρου Λάσκαρι, Νικηφόρου Βλεμμύδη, Δημητρίου Κυδώνη, Γρηγορίου του Κυπρίου, Νικολάου Καβάσιλα κτλ κτλ). Το εκπληκτικό παράδειγμα του Πλήθωνος – Γεμιστού. Την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, με τις 88 αναφορές στον Όμηρο και τους άλλους αρχαίους συγγραφείς. Την εισαγωγή πολύ πάνω του 75% των ελληνικών κειμένων στη Δύση από το Βυζάντιο – όχι από τους Άραβες.Για το πνευματικό – πολιτιστικό επίπεδο των βυζαντινών

. Τους 23.000 στίχους της Παλατινής Ανθολογίας όπου συγκεντρώθηκαν ποιήματα από τον 7ο έως τον 10ο μ.Χ. αιώνα. Την Βελισαριάδα, ένα έμμετρο λαϊκό έργο του 14ου αιώνα που μιλά για την αξιοσύνη ενός λαϊκού ήρωα και την φαυλότητα των ευγενών. Την ερωτική και σατιρική ποίηση που φτάνει και ξεπερνάει τα όρια της ελευθεροστομίας. Την πρώτη εμφάνιση του μυθιστορήματος. Την διόρθωση του Ιουλιανού ημερολογίου από τον Γρηγορά. Την διεξαγωγή του διαλόγου πλατωνιστών – αριστοτελικών στη Φλωρεντία αποκλειστικά μεταξύ Ελλήνων στη Φλωρεντία μέχρι το 1470. Και λίγο αργότερα, στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, τις 80 επανεκδόσεις δύο Γραμματικών, του Θεοδώρου Γαζή και του Κων/νου Λάσκαρι, μέσα στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα!

Για τη φύση του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους

. Την χιλιόχρονη λειτουργία του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ανεξάρτητα από την Εκκλησία και τις εκκλησιαστικές σπουδές, τις οποίες εξυπηρετούσε η Πατριαρχική Ακαδημία. Την δήλωση του Μανουήλ Μοσχόπουλου ότι «το κοινόν είναι αποτέλεσμα συμβολαίου μεταξύ ισότιμων συμβαλλόμενων, που ελεύθερα αποφασίζουν να ορίσουν τον μονάρχη τους», ενώ οι πολίτες «είναι υποχρεωμένοι να τον υπακούουν μόνο στον βαθμό που εκπροσωπεί και προστατεύει το κοινόν». Την κατάργηση της θανατικής ποινής για εγκλήματα κατά της περιουσίας (η οποία ίσχυε στη δυτική Ευρώπη μέχρι τον 19ο αιώνα). Την πρώτη ιστορικά θεσμοθέτηση κράτους πρόνοιας με πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομεία. (…)

Με την ευκαιρία, αξίζει πραγματικά να σταθούμε σε δύο παραδείγματα που αλιεύω από το βιβλίο, και τα οποία αποδεικνύουν κατά τη γνώμη μου το αθηναϊκό μισελληνικό σύνδρομο που έχουμε περιγράψει στον «Αντιφωνητή» με άλλη, ανάλογη αφορμή. Το πρώτο αφορά τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την βυζαντινότητα της τέχνης του. Το δεύτερο αφορά την ελληνική συνέχεια, ιδίως στα χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας.

Αναφορικά με τον Θεοτοκόπουλο πρώτα. Μέχρι πρόσφατα η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι αυτός ο άφταστος ζωγράφος ήταν απλώς κρητικής καταγωγής και πριν τα 19 του πήγε στη Δύση και σπούδασε την ζωγραφική της στην Ιταλία πρώτα και στην Ισπανία έπειτα. Με λίγα λόγια ότι ως ζωγράφος γεννήθηκε στη Δύση και άρα η ελληνική του καταγωγή ελάχιστη σημασία είχε. Έλα όμως που πλέον έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Θεοτοκόπουλος πήγε στην Ιταλία κάπου 27 ετών, ήδη φτασμένος ζωγράφος και μάλιστα με διαφορά ο πιο ακριβοπληρωμένος του νησιού! Άρα βρέθηκε στη Δύση ως ζωγράφος που είχε ήδη χωνέψει την βυζαντινή παράδοση και, όπως αποδεικνύει το έργο του, την διατήρησε ανανεώνοντάς την μάλιστα ώς το τέλος. Έχει κάποια σημασία να διεκδικήσεις ως Έλλην έναν από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών, του οποίου η αξία ανακαλύφθηκε μόλις πρόσφατα; Να δεχθείς δηλαδή όσα μαρτυρούν πλέον οι Μάγιερ, Ράις, Βίλουμσεν, Κέλεμεν, Χάντερμαν κλπ για την βυζαντινότητα του έργου του; Η κοινή λογική λέει, βεβαίως, ναι! Κι όμως! Ο Γιάννης Μηλιάδης αρνείται ρητά την βυζαντινότητα της ισπανικής περιόδου του ζωγράφου. Ο Μαρίνος Καλλιγάς δεν βρίσκει καμμία σχέση μεταξύ της τέχνης του Ελ Γκρέκο και της βυζαντινής. Ο Μανώλης Χατζηδάκης επίσης. Και ο νεώτερος Νίκος Χατζηνικολάου, που βλέπει τον βυζαντινισμό του Θεοτοκόπουλου ως μανιερισμό (αγνοώντας ακόμη και την αποκαλυπτική τοποθέτηση του ζωγράφου στην επιστολή του προς τον Βαζάρι), τους δικαιώνει όλους, απονέμοντάς τους μάλιστα και το δαφνοστέφανο για τη «νηφάλια αντίστασή τους στο ρεύμα» και στη «στενόμυαλη εθνικιστική διεκδίκηση»!

Το άλλο παράδειγμα αφορά την εθνική μας συνέχεια. Δεν πρόκειται για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα αλλά για ένα κομβικό σημείο: Έχουμε κάποια σχέση με τους Έλληνες των προηγούμενων εποχών ή είμαστε μόνο παράγωγα του κρατιδίου που στήσανε οι Μεγάλες Δυνάμεις και της …εκπαιδευτικής του πολιτικής;! Δεν θα αναφερθώ στους Βρετανούς ή άλλους αμφισβητίες αλλά θα περιοριστώ στους δικούς μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής, η «Ελληνική Νομαρχία», ο Κ. Σχινάς, ο Νικ. Σαρίπολος, ο Στέφανος Κουμανούδης και άλλοι μιλούσαν για την σκλαβιά των Ελλήνων υπό τον βυζαντινό ζυγό. Κι ας γράφαν επιστήμονες του επιπέδου ενός Κρουμπάχερ (ή ενός Ράνσιμαν αργότερα) για τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική γλώσσα και τους ελληνικούς θεσμούς του Βυζαντίου… Μα και στον 20ο αιώνα άλλοι, σαν τον Πασχάλη Κιτρομηλίδη, ψάχνουν να βρουν πού οφείλεται η ταύτιση μαρξιστών και μη ιστορικών στο ζήτημα της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού (το να την αναζητήσουν στα πραγματικά γεγονότα ούτε που τους περνάει από το νου…). Άλλοι πάλι σαν τον Αντώνη Λιάκο τα βάζουν με τους νομπελίστες ποιητές μας και τη γενιά του ΄30 που έθεσε ζητήματα ελληνικότητας στην Τέχνη και κάποιοι ακόμη τολμηρότεροι χαρακτηρίζουν για τον ίδιο λόγο «φασίστες» κι «εθνικιστές» τον Εγγονόπουλο, τον Ελύτη, τον Ρίτσο και τον …Θεοδωράκη!

Εδώ νομίζω ότι το βιβλίο, που όντως μπορεί να λειτουργήσει ως αληθινό φάρμακο κατά της άγνοιας και της σύγχυσης, αποτυγχάνει. Κι αποτυγχάνει για δύο λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Πρώτον γιατί τίποτε δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτόν που βασίζει όλα του τα συμφέροντα, στην ακαδημαϊκή και άλλη προώθηση των γνωστών κυκλωμάτων. Όταν κάποιος είναι τόσο δειλός ή τόσο εξαρτημένος από το σύστημα που ελέγχει τον δημόσιο λόγο, δεν πρόκειται να παραδεχτεί τίποτε, ό,τι επιχειρήματα και να του κομίσεις. Αυτό είναι το κυρίαρχο ρεύμα στις ιστορικές σπουδές σήμερα και έτσι γίνεσαι κάποιος.

Και δεύτερον γιατί δεν έχει ακόμη βρεθεί το φάρμακο κατά της βλακείας. Αυτός είναι ένας παράγοντας που δεν λαμβάνεται συνήθως υπ’ όψιν, αλλά παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στα ανθρώπινα πράγματα. Και βεβαίως το γεγονός ότι κάποιος υπογράφει βιβλία ή διδάσκει στο Πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι δεν είναι και ιδεοληπτικός ή/και βλαξ. Δεν πειράζει όμως, σε μια αποικιοποιημένη, παρηκμασμένη χώρα το να βρίσκει κανείς αποικιοποιημένα, παρηκμασμένα μυαλά δεν είναι έκπληξη. Το ζήτημα είναι να προκύπτουν και δουλειές σαν αυτήν που παρουσιάζουμε απόψε εδώ, και που θα δείξουν στην πλειοψηφία των Ελλήνων τον δρόμο προς την αυτοσυνειδησία.

Στή διπλανή φωτογραφία τό στενό ἐπιτελεῖο τοῦ Λευκοῦ Οἴκου συσκέπτεται: Τζό Μπάιντεν, Μπάρακ Ὀµπάµα, Πῆτερ Ὀρσάγκ καί Ράµ Ἐµάνουελ. Ἀναρωτιέστε ποιός εἶναι αὐτός ὁ τρίτος; Πρόκειται γιά τόν 40χρονο οἰκονοµολόγο πού, παρότι µόνο ἀποτυχίες ἔχει ὥς τώρα, ἐπελέγη ἀπό τόν νέο Πρόεδρο ὡς διευθυντής τοῦ κοµβικοῦ Ὁµοσπονδιακοῦ Γραφείου Management and Budget. Στά 24 χρόνια του ὑπῆρξε σύµβουλος τοῦ …ρωσικοῦ Ὑπουργείου Οἰκονοµικῶν (1992-1993), τόν καιρό πού ἡ χώρα ξεπουλήθηκε στούς ρωσοεβραίους ὀλιγάρχες καί διαλύθηκε. Στά 25 του µπῆκε ὡς προστατευόµενος τοῦ Ρόµπερτ Ρούµπιν στήν διοίκηση τοῦ Κλίντον. Τό 1998 ἵδρυσε τήν ἑταιρεία οἰκονοµικῶν συµβούλων Sebago Associates, ἕνας δέ µεγάλος πελάτης του ἦταν ἡ Κεντρική Τράπεζα τῆς Ἰσλανδίας πού πρόσφατα …χρεωκόπησε! Ρωτᾶµε: Τί ἄλλο διαβατήριο ἔχει, ἐκτός τοῦ ἀµερικανικοῦ;

Ἐπανερχόµαστε σέ παλαιότερο – καί διαρκῶς ἀναπάντητο – ἐρώτηµά µας γιά τήν ἐξωπανεπιστηµιακή ἐργασία τῶν καθηγητῶν τοῦ Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου, µέ µία καινούργια ἀφορµή: Τόν διαγωνισµό (καί τήν ἀνάθεση) µιᾶς µελέτης δηµόσιου ἔργου καί τήν συµµετοχή προβεβληµένου καθηγητῆ τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς Ξάνθης. Καραµπινάτη παρανοµία ἤ ἐµεῖς εἴµαστε κάπου λάθος;

 Πρίν λίγους µῆνες γράφαµε γιά τό ἀσυµβίβαστο τοῦ πανεπιστηµιακοῦ καθηγητῆ ἀποκλειστικῆς ἀπασχόλησης καί τοῦ ἐπαγγελµατία. Ἡ ἀφορµή τότε ἦταν τό δικηγορικό γραφεῖο τοῦ ἀντιπρύτανη κ. Σταµατόπουλου στήν Ἀθήνα. Παρά τά βάσιµα τεκµήρια πού κοµίζαµε τότε, δέν εἴδαµε κανένας νά συγκινεῖται. Ἄς εἶναι. Ἐπανερχόµαστε σήµερα στό ἴδιο θέµα µέ νέο παράδειγµα, αὐτό τοῦ ἀντιπρύτανη κ. Ἀθανασίου Καραµπίνη.

Ὁ κ. Καραµπίνης εἶναι καθηγητής τῆς Πολυτεχνικῆς Σχολῆς, καί µάλιστα πλήρους ἀπασχόλησης, ἀφοῦ διαφορετικά δέν θά µπο-ροῦσε νά ἀσκεῖ διοίκηση. Ἐκ τοῦ νόµου λοιπόν δέν µπορεῖ νά ἔχει δουλειές ὡς ἰδιώτης µηχανικός. Παρά ταῦτα βλέπουµε στό ἔγγραφο τῆς ἀνωτέρω φωτογραφίας µία τοὐλάχιστον ἀτοµική συµµετοχή του σέ περσινό (Ἀπρίλιος 2008) διαγωνισµό τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ γιά τήν ἀνάθεση µελέτης «στήριξης καί ἀντικατάστασης ἀκροβάθρου γέφυρας Ἄρδα», προϋπολογισµοῦ 35.700 (µέ ΦΠΑ). Μεταξύ τῶν τριῶν ὑποψηφίων εἶναι τά ὀνόµατα α) Νικόλαος Πετρόπουλος, β) Ἀθανάσιος Καραµπίνης καί γ) ΕΥΕΡΓΟΣ ΑΕ. Στήν τελευταία αὐτή ἑταιρεία κατακυρώθηκε καί ἡ δουλειά, ἀφοῦ, σύµφωνα µέ τό ἔγγραφο πού φέρει τό ὄνοµα τοῦ γ.γ. τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ κ. Δ. Σταµάτη, ἔκανε τήν πλέον συµφέρουσα προσφορά (29.400 εὐρώ).

Τό ποιός παίρνει τή δουλειά φυσικά καί δέν ἀλλάζει κάτι στό γεγονός ὅτι ἡ ὑποψηφιότητα ἑνός ἀντιπρύτανη σέ τέτοιον διαγωνισµό εἶναι παράνοµη. Ὅµως παρατηροῦµε καί κάτι ἄλλο στό τέλος τοῦ ἐγγράφου: Ἡ µειοδότρια ἑταιρεία ἔχει τήν ἴδια διεύθυνση, τό ἴδιο τηλέφωνο καί τό ἴδιο φάξ µέ τόν Α.Κ.! Ἄν ὑποθέσουµε ὅτι πρόκειται γιά µία ἑταιρεία στήν ὁποία εἶναι κεντρικό πρόσωπο (µαζί µέ τόν Ἀργύρη Πλέσια, πρ. πρόεδρο τοῦ ΤΕΕ) θά εἴµαστε ἐκτός πραγµατικότητας; Καί πῶς σᾶς ἀκούγεται ἕνας διαγωνισµός, στόν ὁποῖο οἱ δύο ἀπό τούς τρεῖς διεκδικητές …ταυτίζονται;

Τό ξαναγράφουµε ὅτι δέν ἔχουµε τίποτε προσωπικό µέ κανέναν παραβάτη τοῦ νόµου. Ὅµως ἄν θέλουµε ἕνα Πανεπιστήµιο πού προωθεῖ ἀκαδηµαϊκούς στόχους µέ διδάσκοντες ἀφιερωµένους στό ἔργο πού ὑποδηλώνει ὁ τίτλος τους, ἡ συµµόρφωση µέ τή νοµι-µότητα εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ. Διαφωνεῖ κανείς;

Κ.Κ.

Ὁ Ἀγγλοκαθολικός ἐπίσκοπος Γουίλιαµσον ἀπελάθηκε ἀπ’ τήν Ἀργεντινή, ὁ 73χρονος Χόρστ Μάλερ καταδικάστηκε σέ 6 χρόνια φυλάκιση

Ἡ µεγάλη µεσαιωνική παράδοση τῆς καύσης τῶν αἱρετικῶν συνεχίζεται στή Δύση, γιά τή σηµερινή της θρησκεία, τοῦ «Ὁλοκαυτώµατος».

Φονικοῦ ἀποκλεισµοῦ συνέχεια γιά 1,5 ἑκ. Παλαιστίνιους στή Γάζα, ἀφοῦ τό Ἰσραήλ ζητᾶ πρῶτα τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Γκιλάντ Σαλίτ

Ἔχετε δεῖ πιό κτηνώδη ἐκβιασµό, πιό πρόστυχη προσβολή τῆς ἀνθρωπιᾶς καί τοῦ πολιτισµοῦ;

Ἡ Κοµισιόν συντονίζει, λέει, «τήν µετάβαση ἀπό τήν ἀναλογική στήν ψηφιακή τηλεόραση, διότι ἐπιθυµεῖ νά διασφαλίσουν οἱ πολίτες τῆς ΕΕ τά πλεονεκτήµατα τῆς τελευταίας»

Μάλιστα κύριοι! Αὐτό νά διασφαλίσουµε καί σωθήκαµε, τό ἀναλογικό σκατό νά γίνει ψηφιακό λουκούµι! Μά πῶς µᾶς νοιάζεται αὐτή ἡ ΕΕ!

Καλά πού εἶναι ἡ Κύρα Ἀδάµ καί µαθαίνουµε κάτι γιά τίς τούρκικες κινήσεις (ἄσκηση «Ἡγεµών») καί τήν ἑλλαδική ἀκινησία στό Αἰγαῖο.

Αὔξηση εἰσακτέων στά ΑΕΙ, ὑποβάθµιση τῆς ἔκθεσης στίς Πανελλαδικές, οἱ 2 ἀλλαγές τοῦ Ἄρη στό ΥΠΕΠΘ. Εἴπαµε, tabula rasa.

Tήν ἴδια µέρα οἱ µαθητές τοῦ 20ου Λυκείου Τούµπας διαµαρτύρονταν γιά 4 ἀποβολές κλειδώνοντας στό γραφεῖο τούς … 31 καθηγητές τους

Καί τούς ἀπελευθέρωσαν 2,5 ὧρες µετά, ἐν ὄψει …Εἰσαγγελέα! Θ’ ἀσχοληθοῦν ἄραγε γονεῖς, ΟΛΜΕ, ὑπουργεῖο; Ἤ νά ποῦµε «πάλι καλά»;

Νέοι βανδαλισµοί στό παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου στήν Καµάρα. Ἄραγε οἱ ΜΚΟ θά γράψουν στίς ἐκθέσεις τους γιά τοῦτα τά αἴσχη;

Ἤ µήπως οἱ ἐτήσιες ἀναφορές τους νοιάζονται µόνο γιά προσβολές ἄλλων θρησκειῶν στήν Ἑλλάδα; Καί τί µέτρα θά ζητήσουν σχετικά;

Γιατί ψῆφο στά Προξενεῖα (φανταστεῖτε οὐρές στή Γερµανία!) κι ὄχι ἐπιστολική ψῆφο γιά τούς µετανάστες µας; Ὅλα πάντα στό ποδάρι;

Θά περάσει τό µετρό Θεσσαλονίκης ἀπό ἑβραίικα µνήµατα (κάτω ἀπό τό ΑΠΘ) καί γίνεται παζάρι. Πόσα θά χρειαστεῖ, λέτε, γιά νά προχωρήσει;

Γράψαµε δυό καλές κουβέντες γιά τόν Κεµάλ Ἀναντόλ, πού παρουσίασε τό µυθιστόρηµά του σέ Κοµοτηνή καί Σαλονίκη, καί µᾶς διέψευσε

Στήν τουρκική Ἐθνοσυνέλευση ὅταν τό ΜΗΡ ἔθεσε τό θέµα τῶν Τούρκων τῆς Θράκης, ὁ Ἀναντόλ θύµισε καί τούς Τούρκους σέ Ρόδο – Κῶ!

14 ἀπευθείας ἀναθέσεις σέ 23 θέµατα τοῦ δηµοτικοῦ συµβουλίου Ξάνθης! Tί συµπέρασµα βγάζετε;

Πάντως σίγουρα ἐκεῖ πληρώνει ὁ Δῆµος, γιατί ἄν ἔβαζε πινέζες, ὅπως στήν Κοµοτηνή, δέν νοµίζω ὅτι θά ἔβρισκε τόσους µουστερήδες…

Συγκροτηµένη ἐπερώτηση γιά τή Θράκη τοῦ ΛΑΟΣ στή Βουλή καί θά θέλαµε τίς θέσεις καί τῶν ἄλλων κοµµάτων γιά ὅσα ζητήµατα θίγει.

Μεθαύριο κληθήκαµε νά καταθέσουµε στόν εἰσαγγελέα γιά τήν ὑπόθεση Μακροπόταµου πού ἀποκαλύψαµε. Ἄντε νά δοῦµε…

Καθώς στό πολιτικό κλῖµα τῶν ἡµερῶν µας ἐπανῆλθε τό θέµα τῆς «τροµοκρατίας», ἀξίζει νά ἀκούσουµε ὄχι τίς «ἀναλύσεις» τηλεκφωνητῶν καί ξεπουληµένων δηµοσιογράφων ἀλλά ἀνθρώπους πού ἔχουν ἐµπειρία καί γνώση τοῦ χώρου. Στή συνέντευξή του στήν «Ε» ὁ Βασίλης Τζωρτζᾶτος τῆς «17Ν» λέει αὐτό πού ὅλοι κανονικά θά ἔπρεπε νά γνωρίζουµε: ὅτι δέν ὑπάρχει καµµία «ἔνοπλη ὀργάνωση» χωρίς πράκτορα τῆς ΕΥΠ (ἤ ἄλλης ἀνάλογης ὑπηρεσίας τοῦ ἐξωτερικοῦ, θά προσθέταµε). Θυµίζει τή σύλληψη ἑνός πράκτορα – γραµµατέα ἀριστερῆς νεολαίας (!) τό 1985, τήν τυχαία σύλληψη τῶν Ἀµερικανῶν πρακτόρων στήν πλατεία Ἀµερικῆς (µέσα σέ βάν µέ ὁπλισµό, ποµποδέκτες, περοῦκες κτλ) καί τήν δῆθεν ἀπόπειρα κατά τοῦ βουλευτῆ Μιχαλολιάκου τό 2001 προκειµένου νά ψηφιστεῖ ὁ τροµονόµος τοῦ ΠαΣοΚ.

Ἐµεῖς θά προσθέταµε τήν ἀκόµη, πιό ἐξώφθαλµη περίπτωση τοῦ 1989, µέ τήν βόµβα πού εἶχε σκάσει στά χέρια πράκτορα τῆς ΕΥΠ στή Λέσβο, λίγο πρίν πάει νά µιλήσει ἐκεῖ προεκλογικά ὁ Κ. Μητσοτάκης.

Μέ τέτοιου τύπου δεδοµένα, ἀπορεῖ κανείς πῶς γίνεται νά µιλᾶµε ἀκόµη γιά «ἀριστερή» ἤ ἄλλη τροµοκρατία, χωρίς νά βλέπουµε µπροστά µας τούς προφανεῖς στόχους τοῦ (παρα)κράτους*. Καί καλά νά τά γράφουν οἱ ἐγνωσµένου ρόλου Πρετεντέρηδες, ἀλλά κι ὁ Στέλιος Κούλογλου νά παραλληλίζει τήν σηµερινή Ἑλλάδα µέ τήν Ἰταλία τοῦ ‘70; Ἀγνοεῖ ὁ Σ.Κ. τήν διάβρωση τῶν Ἐρυθρῶν Ταξιαρχιῶν ἀπό τή Μοσάντ; Ξέχασε τόν ρόλο πού ἔπαιξαν, ὡς δεύτερη «Κόκκινη Προβιά», στήν ἀποµάκρυνση τοῦ ΚΚΙ ἀπό τήν ἐξουσία; Καί τί σχέση ἔχει τό ἐκεῖνο τό πολιτικοκοινωνικό κλῖµα στήν Ἰταλία µέ τό σηµερινό στή χώρα µας; Ὅ,τι σχέση ἔχει καί ἡ µαφιόζικη φρασεολογία τῆς «Ἐπαναστατικῆς Σέχτας» µέ τίς µνηµειώδεις προκηρύξεις τῆς «17 Νοέµβρη».

Κ.Κ.

 * Μετά τό κλῖµα πού ζήσαµε στά Δεκεµβριανά, µέ µιά Κυβέρνηση ἀδύναµη καί τροµαγµένη, µιά κοινωνία πλήρως ἀποσαθρωµέ-νη καί µέ µία κρίση παγκοσµίων διαστάσεων, δέν θέλει καί πολλή σκέψη γιά νά τούς ἀντιληφθεῖς…

     Μια που το Καρναβάλι μόλις τελείωσε, αγαπητοί φίλοι, εμείς πάντα πιστοί στο πνεύμα των ημερών, σας παρουσιάζουμε σήμερα ένα μικρό αφιέρωμα στις κυριότερες μεταμφιέσεις, που κυριολεκτικά έκαναν θραύση εφέτος! Όσοι τις προτίμησαν μάλιστα (και δεδομένου ότι στην Ελλάδα το Καρναβάλι συνεχίζεται επ’ αόριστον), θα μπορέσουν να τις κρατήσουν και για τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου, οπότε τους διαβεβαιώ ότι τα λεφτά τους έχουν πιάσει πραγματικά τόπο! Ξεκινάμε:

Read the rest of this entry…

Πρό ἡµερῶν ἄγνωστοι ἔκλεψαν ἀπό τό Ἡρῶον τῆς Κοµοτηνῆς τή λαβή τοῦ τεράστιου, µεταλλικοῦ σπαθιοῦ του, χωρίς κανείς νά τούς ἀντιληφθεῖ. Ἐπρόκειτο µᾶλλον γιά µία συµβολική ἐνέργεια τῶν ἀναρχοαυτόνοµων τῆς πόλης κατά τοῦ ἡρώου τό ὁποῖο ἔχει κατά καιρούς συγκεντρώσει τά πυρά κι ἄλλων (ἐπιλεκτικά) «εὐαίσθητων» κι ἔχει γίνει στόχος γιά …αἰσθητικούς λόγους! Βέβαια τό ἡρῶο (βλ. φωτό) ἀποκαταστάθηκε ἐντός τριηµέρου καί ἡ ζηµία εἶναι ἀµελητέα. Ὅµως δέν µποροῦµε παρά νά ἐπισηµάνουµε τήν µετάσταση τῶν φαινοµένων τοῦ ὑποπατριωτισµοῦ καί ἑνός φαντασιακοῦ «ἀγώνα» κατά ἀνεµόµυλων στήν περιοχή µας. Ἐπιµένει, π.χ., ὁ «Συνασπισµός τῆς Ἀριστερᾶς καί τῆς Προόδου» στήν παραµυθολογία τῆς «δεκεµβριανῆς ἐξέγερσης», µέ ἀνακοινώσεις καί ἐκδηλώσεις τῶν ὁποίων τό περιεχόµενο ἄν δέν σέ κάνει νά γελάσεις νιώθεις νά σέ προσβάλει. Εἴχαµε σχολιάσει καί τό κείµενο τῆς σχετικῆς ἐρώτησης τοῦ ΣΥΝ στή Βουλή γιά τόν ἴδιο λόγο. Τώρα ἦρθαν καί οἱ Δ. Τζανακόπουλος – Γ. Μπουρνούς στήν Κοµοτηνή γιά νά µᾶς µεταφέρουν τό «ἀγωνιστικό πνεῦµα τῆς νεολαίας τοῦ ΣΥΝ», ἡ ὁποία «δέν τροµοκρατεῖται» ἀπό τίς «δυνάµεις ἐκεῖνες πού πολιόρκησαν τή Νοµική Κοµοτηνῆς στίς 11 Δεκεµβρίου».

Ἐντάξει, κατανοοῦµε τήν ἀνάγκη ἑνός ψευτοαριστεροῦ χώρου νά κολλήσει µερικά ἀγωνιστικά ἔνσηµα κατακεραυνώνοντας παρακρατικούς ἱππότες καί γίγαντες ἀλλά καλά εἶναι νά διατηρεῖ κανείς καί τήν αἴσθηση τοῦ γελοίου – εἰδικά ὅταν ἡ Δουλτσινέα του εἶναι ἡ ἐξουσία.

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Νὰ λοιπὸν ἀπὸ τό στόµα τοῦ Ζινὰρ Φιντὶκ ἡ ἱστορία τῆς πρωτοχρονιάτικης ἐπίσκεψης ποὺ ἔγινε ἐφιάλτης: Στὶς 31-12-1995 µᾶς παίρνουν τηλέφωνο ἀπὸ τὸ ἀρχηγεῖο Jandarma (Στρατοχωροφυλακῆς) τῆς Σιλώπης καὶ µᾶς λένε «φέρτε µας µερικὲς γαλοποῦλες γιὰ τὴν πρωτοχρονιά». Ὁ πατέρας καί ὁ θεῖος µου ἔβαλαν στὸ ἁµάξι 8-9 γαλοποῦλες γιὰ τὸ ἀρχηγεῖο τῆς Στρατοχωροφυλακῆς, τὸ στρατόπεδο ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Ἀσφάλεια. Τὸ βράδυ δὲν γύρισαν πίσω. Μάλιστα τότε δὲν βγαίναµε ἔξω τὸ βράδυ. Ὅταν νύχτωσε καὶ δὲν ἦρθαν ἀρχίσαµε νὰ ἀγωνιοῦµε. Τρία αὐτοκίνητα γεµᾶτα ἀνθρώπους λοιπὸν πήγαµε στὸ ἀρχηγεῖο τῆς Στρατοχωροφυλακῆς. Μᾶς εἶπαν πὼς «ναὶ, ἦρθαν, ἀλλὰ ἀπὸ ἐδῶ πῆγαν στὴν Ἀσφάλεια». Πήγαµε καὶ ἐκεῖ καὶ µᾶς εἶπαν ὅτι εἶχαν φύγει πρὶν 15 λεπτά. Σκεφτήκαµε ὅτι µπορεῖ νὰ γύρισαν στὸ χωριὸ καὶ πήγαµε, ἀλλὰ κανένας δὲν ἦρθε. Ξαναπήγαµε στὴν Στρατοχωροφυλακὴ καὶ µᾶς εἶπαν «δὲν ἔχουµε κανένα νέο». Σύµφωνα µὲ αὐτόπτες µάρτυρες πρῶτα µπῆκε ὁ πατέρας µου στὴν Ἀσφάλεια. Ὅταν δὲν βγῆκε, πῆγε νὰ ρωτήσει ὁ θεῖος µου ὁ Ὀµέρ, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς δὲν ξαναβγῆκε. Ὅταν πήγαµε τὸ πρωὶ στὴν Ἀσφάλεια, οἱ γαλοποῦλες ἦταν ἀκόµη στὸν κῆπο. Διοικητὴς στήν Στρατοχωροφυλακὴ τῆς Σιλώπης ἦταν ὁ λοχαγὸς Χαλίλ. Αὐτοὺς ἐπισκέφτηκαν καὶ ἀνάµεσα στὶς δυὸ ὑπηρεσίες ἐξαφανίστηκαν. Ζητᾶµε νὰ ληφθοῦνε καταθέσεις ἀπὸ τὸν τότε διοικητὴ Ἀσφάλειας καὶ ἀπὸ τὸν λοχαγὸ Χαλίλ.

Ἡ µυρωδιὰ τῶν καµένων πτωµάτων εἶναι ἴδια παντοῦ. Παρακαλῶ, ἂς εἴµαστε τίµιοι καὶ εἰλικρινεῖς. Ἡ µυρωδιὰ τῶν καµένων ἀπὸ τοὺς βοµβαρδισµοὺς πτωµάτων τῆς Γάζας, σᾶς ἐνόχλησε πολὺ περισσότερο ἀπὸ αὐτὴν τῶν καµένων πτωµάτων τῶν χωρικῶν ποὺ εἶχε κάψει στὸ Γκιουτλούκονακ ἡ JITEM; Μάλιστα αὐτὴ ἔγινε καὶ στὴν µούρη µας µπροστά. Ὅπως αὐτὰ ποὺ σκοτώθηκαν στὴ Γάζα στὸ σχολεῖο, στὸ νοσοκοµεῖο καὶ στὴν ἀκρογιαλιὰ ἦταν παιδιά, ἔτσι καὶ ἐκεῖνα ποὺ δολοφονήθηκαν τὸ 2006 στὸ Ντιαρµπακὶρ σὲ ἕναν καλοκαιρινὸ περίπατο ἦταν ἐπίσης παιδιά.

 1) Στίς 3 Μαρτίου 1957 πεθαίνει στά 28 του µαρτυρικά ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, δεξί χέρι τοῦ Γρίβα, ὅταν µετά ἀπό προδοσία οἱ Ἄγγλοι τόν περικύκλωσαν στό κρυσφύγετό του στόν Μαχαιρά. Ἀφοῦ ἀρνήθηκε νά παραδοθεῖ ὥς τό τέλος καί δεκάδες Ἄγγλοι ἔπεσαν στή µάχη, τελικά ἔριξαν βενζίνη καί τόν ἔκαψαν µέ ἐµπρηστικές βόµβες. Πεῖτε µας ποιός ἀπό τούς παρακάτω θά πρόδιδε σήµερα αὐτοβούλως τό κρυσφήγετο στούς Ἄγγλους καί θά ἔριχνε ὁ ἴδιος τή βενζίνη

Α) Ὁ νῦν πρόεδρος Χριστόφιας

Β) Ὁ πρώην πρόεδρος Βασιλείου

Γ) Ὁ ὑπ. Παιδείας Α. Δηµητρίου

Δ) Ὅλοι οἱ Νεοκύπριοι

2) Στίς 4 Μαρτίου 1878 οἱ Τοῦρκοι καταλαµβάνουν τό Λιτόχωρο, πού εἶχε ἐπαναστατήσει πρίν 2 ἑβδοµάδες, πυρπολοῦν 9 ἐκκλησίες καί 320 σπίτια καί ἐκτελοῦν τούς γέροντες κατοίκους του. Τά γυναικόπαιδα κατέφυγαν στήν προστασία τῶν ξένων Προξένων στή Θεσσαλονίκη. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐπανάστασης κρίθηκε µέ τήν προδοσία τοῦ Ἠπειρώτη διερµηνέα τῶν Βρετανῶν στή Θεσσαλονίκη Γιάννη Μπίτσιου, ὁ ὁποῖος φοβήθηκε γιά τήν τύχη τῶν τσιφλικιῶν του. Ποιό ἦταν τό πρακτικό ὄφελος τοῦ ξεσηκωµοῦ;

Α) Κανένα

Β)  Ἡ ἐγρήγορση τῶν ἑλληνικῶν πληθυσµῶν γιά τήν ἀπελευθέρωση πού ἦρθε µετά ἀπό 34 χρόνια

Γ) Ἡ ἐνίσχυση τῶν ἑλληνικῶν θέσεων κατά τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας πού δηµιουργοῦσε ἡ Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου

Δ) Ἡ στρατιωτική ἀποδυνάµωση τῶν Ὀθωµανῶν στήν περιοχή

 3) Στίς 5 Μαρτίου 1913 δολοφονεῖται ὁ βασιλιάς Γεώργιος ὁ Α’ στή Θεσσαλονίκη πού µόλις τήν εἶχε ἀπελευθερώσει ὁ ἑλληνικός στρατός. Τόν πυροβόλησε ὁ «ἀναρχικός» Ἀλέξανδρος Σχινᾶς, ὁ ὁποῖος µᾶλλον ἦταν ὄργανο τῶν Αὐστρογερµανῶν πού εἶχαν ἄλλα σχέδια γιά τήν περιοχή. Ὁ Σχινᾶς ἐκπαραθυρώθηκε ἀπό τό ἀστυνοµικό Τµῆµα, ἐπίσηµη ἔκθεση γιά τή δολοφονία οὐδέποτε συντάχθηκε, ὁ δέ φάκελος µέ τήν κατάθεσή του κάηκε στό ἀτµόπλοιο πού µετέφερε τόν µετέφερε στόν Πειραιά, ὅταν ξέσπασε φωτιά. Τέλος, ὁ ὑπασπιστής τοῦ Γεωργίου, Φραγκούδης, ὁ µόνος αὐτόπτης µάρτυρας τῆς δολοφονίας, δέν κλήθηκε ποτέ νά καταθέσει, κι ἀργότερα ἐστάλη στήν Οὐάσινγκτον ὡς στρατιωτικός ἀκόλουθος γιά νά µείνει ἐκεῖ µέχρι τόν θάνατό του, χωρίς ποτέ νά µιλήσει ἐπισήµως γιά τήν ὑπόθεση. Πῶς κρίνετε τό σκοτάδι πού ἐξακολουθεῖ νά κρύβει τό ζήτηµα;

Α)  Ποιό σκοτάδι; Ἀφοῦ εἴπαµε, τόν σκότωσε ἕνας ἀναρχικός, ἀφῆστε τίς συνωµοσιολογίες!

Β) Καλά τόν ἔκαναν τόν τζουτζέ τῆς Ἀγγλίας, χέστηκα γιά τά κίνητρα καί τίς λεπτοµέρειες.

Γ) Συγγνώµη, ξέρετε πόσο πῆρα χθές ἕνα λίτρο γάλα στό µάρκετ; Τί Γεώργιος καί Σχινᾶς µοῦ λέτε τώρα;

Δ) Γιατί, ὑπάρχει καί τίποτε στό φῶς ἀπό τήν νεότερη ἱστορία µας;

4) Στίς 8 Μαρτίου 1849 γεννιέται στή Βιζύη τῆς Θράκης ὁ Γεώργιος Βιζυηνός, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ θεµελιωτὴς τοῦ ἑλληνικοῦ …

Α) Διηγήµατος

Β) Ροµαντισµοῦ

Γ) Ὑπερρεαλισµοῦ

Δ) Μυθιστορήµατος 

5) Στίς 9 Μαρτίου 1907 δολοφονεῖται στόν Πυργετό Πιερίας ὁ Μαρῖνος Ἀντύπας. Ὁ Κεφαλλονίτης ἐπαναστάτης εἶχε ἀγωνιστεῖ γιά τά δικαιώµατα τῶν ἐξαθλιωµένων ἀγροτῶν τῆς Θεσσαλίας, καί κατάφερε νά τούς κινητοποιήσει µέ ἀποκορύφωµα τό συλλαλητήριο στό Λασποχώρι. Νωρίτερα εἶχε ἐκδόσει τήν ἐφηµερίδα «Ἀνάστασις» στό Ἀργοστόλι, εἶχε ἱδρύσει σοσιαλιστικούς συλλόγους καί ἐργατικούς συνδέσµους, στή δέ Κρητική Ἐπανάσταση (1896) εἶχε πολεµήσει ἐθελοντής, εἶχε τραυµατιστεῖ καί µάλιστα φυλακίστηκε ὅταν ἐπιστρέφοντας στήν Ἀθήνα…

Α) Κατηγόρησε τήν Κυβέρνηση γιά παθητική στάση στό ζήτηµα

Β) Κατήγγειλε τήν Κυβέρνηση γιά ἐθνικιστική πολιτική πού κατέστρεφε τίς πολύχρονες ἁρµονικές σχέσεις Ἑλλήνων καί Τούρκων στό νησί

Γ) Κατήγγειλε τή στάση τῶν ἀστικῶν κοµµάτων τῆς χώρας καί τῶν ξένων

Δ) Ζήτησε τήν καταδίκη ἀνωτέρων του γιά ἐγκλήµατα πολέµου στήν Ἐπανάσταση

6) Στίς 12 Μαρτίου 1943 οἱ Ἰταλοί κατακτητές καταστρέφουν τήν Τσαριτσάνη, ἀπό τήν ὁποία κατάγονταν τά παληκάρια πού εἶχαν ἱδρύσει τό 1942 τήν πρώτη ὁµάδα ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ Ὀλύµπου. Ὁ ἀπολογισµός ἦταν 40 νεκροί πού ἐκτελέστηκαν στήν πλατεία πρίν πυρποληθεῖ ἡ Τσαριτσάνη, πού ἐπονοµάστηκε …

Α) Κόκκινη

Β) Μαρτυρική

Γ) Ἀνταρτοµάνα

Δ) Παλικαρίσια

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

1Δ, 2Γ, 3Δ, 4Α, 5Α, 6Γ