Ἱστορία ἐνδεικτική τοῦ δικοµµατικοῦ, δηµοκρατικοφανοῦς συστήµατος πού µᾶς διαφεντεύει: Μέ ζέον τό σκάνδαλο Καραβέλα, ὅλο τό σύστηµα (ΠαΣοΚ καί µή) δέν βγάζει ἄχνα γιά τήν κουµπαριά τῆς ἐπικεφαλῆς τοῦ κυβερνητικοῦ ψηφοδελτίου µέ τόν φυγόδικο!

Read the rest of this entry…

Ήμασταν, ως έντυπο και «χώρος», από τους εκείνους που όχι απλώς επιδοκιμάσανε την κυβερνητική επιλογή για τον ρωσοελληνικό αγωγό φυσικού αερίου (South Stream) αλλά και την θεωρήσανε κορυφαίο δείγμα γραφής μιας ελληνικής άποψης για την γεωοικονομία της περιοχής μας. Δυστυχώς και σ’ αυτόν τον τομέα φαίνεται ότι η κυβέρνηση Καραμανλή – ή τουλάχιστον κάποια σεσημασμένα μέλη της – έχει βαλθεί να αναιρέσει ό,τι καλό έχει πράξει, εκθέτοντας παράλληλα τους ουδέτερους πολίτες που κάποια στιγμή επιδοκίμασαν συγκεκριμένες επιλογές της.

Read the rest of this entry…

 Σάββατο, 6/7/09: Αύριο είναι οι ευρωεκλογές. Μια «γιορτή της δημοκρατίας», σύμφωνα με τα λαμόγια των ΜΜΕ και της κυβερνώσας ολιγαρχίας. Το λεγόμενο «δημοψήφισμα» κατά την αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν βλέπει την ώρα να ξαναγυρίσει στην εξουσία για να ολοκληρώσει το (γνωστό) έργο της. Η ευκαιρία «διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής πολιτικής», σύμφωνα με τους κομπάρσους του 5%. Βεβαίως έχω προγραμματίσει όλες μου τις δουλειές για κείνη τη μέρα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από την εκλογική μου περιφέρεια, εμένα συνεργό τους δεν θα με κάνουν οι λεχρίτες. Είχα μόνο έναν ενδοιασμό, λόγω των φίλων μου στο «Μακεδονικό Μέτωπο», αλλά τον ξεπέρασα εύκολα με ρεαλισμό που θα τον ζήλευε και εν ενεργεία υπουργός, με το συμπάθειο.

Read the rest of this entry…

Οι διαδηλώσεις των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην Αθήνα τις προηγούμενες μέρες ίσως ήταν ένα κομβικό σημείο για το αύριο της ελληνικής πρωτεύουσας. Η μετάλλαξη του μέχρι πρότινος ομοιογενούς ελληνικού κράτους σε ένα ανθρωπολογικό πάρκο είναι πια γεγονός και οι συγκρούσεις έρχονται. Όχι βέβαια λόγω ρατσισμού ή προκαταλήψεων των ιθαγενών αλλά λόγω των αναπόδραστων συνεπειών της συσσωρευμένης εξαθλίωσης, της δημιουργίας τριτοκοσμικών γκέτο και μιας ύποπτης ξενολαγνείας από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Η επίκληση ψευτοανθρωπιστικών ιδεωδών και κίβδηλων αξιών (όπως η «ανοχή» στο διαφορετικό) έκαμψαν τελικά την ευθυκρισία του ελληνικού λαού και τον έφεραν, εκόντα άκοντα, με την πλάτη στον τοίχο. Μάλιστα για να φτάσουν να γράφουν δημοσιογράφοι σαν τον Σταύρο Λυγερό («Καθημερινή», 17/5/09) ότι «το γεγονός πως ακόμα δεν έχουμε μαζική εκδήλωση ρατσιστικών φαινομένων είναι ένα θαύμα, που, όμως, αποκλείεται να κρατήσει πολύ», είναι προφανές το πού βρισκόμαστε.

Read the rest of this entry…

Η ερώτηση είχε κατατεθεί εγκαίρως στη Βουλή από τη Βάσω Παπανδρέου και τον Μιχάλη Καρχιμάκη, στις 5/2/09 για τις συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου χρόνου του Υπουργείου Άμυνας. Το αποτέλεσμα το …προέβαλε ο Δήμος Βερύκιος στο «ΕΘΝΟΣ»: Διορίστηκαν πενήντα πέντε (55) «ειδικοί επιστήμονες» μεταξύ των οποίων και «γαλάζια παιδιά» με κύριο προσόν την κομματική τους ταυτότητα! Ο διαγωνισμός έγινε εκτός διαδικασιών ΑΣΕΠ με τη μέθοδο της συνέντευξης το απόγευμα του Σαββάτου του Λαζάρου και τα αποτελέσματα βγήκαν με συνοπτικές διαδικασίες μέσω Διαδικτύου αργά το απόγευμα της …Μεγάλης Πέμπτης!

Δέν ξέρω, ἀγαπητοί συνέλληνες τί ἀκριβῶς γιορτάζετε ἐσεῖς τίς µέρες ἐτοῦτες, γιατί πραγµατικά µπερδεύτηκα. Κάποτε τά πράγµατα ἦταν πολύ ἁπλά: Τά θεῖα πάθη, ἡ Σταύρωση, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Πάσχα τῶν Ἑλλήνων, µέ ἔκδηλα τά ἴχνη τῆς προχριστιανικῆς µας παράδοσης. Μετά ἦρθε ἡ νεωτερική ἐποχή κι ὅλες οἱ γιορτές ἔγιναν γιορτές τῆς Ἀγορᾶς, ἁπλῶς ἀλλάζει κάθε φορά τό χαρτί περιτυλίγµατος (ἄλλοτε ἔχει στολισµένα δέντρα, ἄλλοτε χαρταετούς, ἄλλοτε κόκκινα αὐγά…). Ταυτόχρονα ἦρθε καί ἡ τηλεόραση, ἡ ὁποία ὅµως µᾶλλον δείχνει νά …µπερδεύει κάπου τίς γιορτές. Δῶστε βάση στό πρόγραµµα τῶν ἡµερῶν:

Ἡ κρατική ΕΤ 3 ἔχει ἕνα ρεσιτάλ µέ ἀφιερώµατα στούς κάτωθι: Μωυσῆς, Ἱερεµίας, Ἀβραάµ, Ἰακώβ, Δαβίδ…! Δέν ξέρω σίγουρα ἀλλά θαρρῶ πώς κάποιος πρέπει νά ἐξηγήσει στούς ἁρµόδιους τοῦ καναλιοῦ ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Ἀνάσταση ΔΕΝ εἶναι περίπου τό ἴδιο µέ τίς ἱστορίες γιά τά γκοµενικά τοῦ Δαβίδ, π.χ. πού σκότωσε τόν Οὐρία γιά νά πάρει τή γυναίκα του τή Βηθσαβέ ὡς 12η (νοµίζω) σύζυγό του, τίς αἱµοµιξίες τοῦ Ἀβραάµ µέ τή Σάρα καί τό φανάρι πού κρατοῦσε στόν Φαραώ, τά µαγικά χάλκινα φίδια τοῦ Μωυσῆ τοῦ θαλασσοδιώκτη κτλ κτλ. Ὄχι βέβαια ὅτι τά ἰδιωτικά κανάλια εἶναι καλύτερα. Γιά τή Μεγάλη Παρασκευή διαβάζουµε: «Δαβίδ καί Βηθσαβέ», «Οἱ 10 ἐντολές», «Ἡ Ἐσθήρ καί ὁ Βασιλιάς» στόν ΑΝΤ1, «Ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε» καί «Ὁ Σολοµών καί ἡ βασίλισσα τοῦ Σαβά» στό Στάρ. Τήν προηγούµενη µέρα στό Ἄλτερ θά ἀποθαυµάσουµε τούς «Θησαυρούς τοῦ Σολοµῶντος» καί στήν ΕΤ3 τή Γένεση, τό δέ Μέγα Σάββατο τό «Μπέν Χούρ» (προφανῶς χάριν πρωτοτυπίας)!

Ρέ παιδιά, εἴπαµε νά κάνουµε Ἀνάσταση, οἱ χριστιανοί, δέν ἀλλαξοπιστήσαµε, κι οὔτε καµµιά µαλάκυνση ἐγκεφάλου µᾶς χτύπησε. πρός τί ὅλο αὐτό τό (ἄς µήν τό χαρακτηρίσω, µέρες πού εἶναι) ὑλικό;

Εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το ψήφισμα για την «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Ολοκληρωτισμό» που ταυτίζει τον φασισμό με τον κομμουνισμό και το ναζιστικό καθεστώς με τις σοσιαλιστικές χώρες. Το κοινό ψήφισμα των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των Φιλελευθέρων, της Ενωσης για την Ευρώπη των Εθνών και των Πρασίνων, με τη θετική ψήφο και των Σοσιαλιστών, πέρασε με 553 ψήφους υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές, κλιμακώνοντας την εκστρατεία που ξεκίνησε το σχετικό Μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον Γενάρη του 2006. Είναι προφανές ότι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας δεν σκοπεύει μόνο στην ανατροπή του εθνοσυναισθήματος των λαών αλλά και την ποινικοποίηση κάθε κοινωνικού οράματος, με βάση την αποτυχία του κομμουνιστικού εγχειρήματος.

Το ψήφισμα δηλώνει ξεκάθαρα ότι στόχος είναι το ξαναγράψιμο της Ιστορίας: «η Ευρώπη δε θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της, να αναγνωρίσει το ναζισμό, το σταλινισμό και τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής Ιστορίας της και αν δεν διεξαγάγει τίμιο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα των καθεστώτων αυτών κατά τον περασμένο αιώνα». Επίσης καλεί την Κομισιόν και τα κράτη – μέλη «να καταβάλουν περαιτέρω προσπάθειες, για να ενισχυθεί η διδασκαλία της ευρωπαϊκής Ιστορίας και να τονιστούν το ιστορικό επίτευγμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και η έντονη αντίθεση, μεταξύ του τραγικού παρελθόντος και της ειρηνικής και δημοκρατικής κοινωνικής τάξης στη σημερινή ΕΕ». Ζητά την πολιτική στήριξη και οικονομική ενίσχυση των ΜΚΟ «που δραστηριοποιούνται στην έρευνα και τη συλλογή εγγράφων σχετικά με εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου», καθώς και «την καθιέρωση βήματος Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης που να στηρίζει τη δικτύωση και τη συνεργασία των εθνικών ερευνητικών ιδρυμάτων που ειδικεύονται στον τομέα της ιστορίας του ολοκληρωτισμού, και τη δημιουργία πανευρωπαϊκού κέντρου/μνημείου τεκμηρίωσης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων» και την «ενίσχυση των υπαρχόντων σχετικών χρηματοοικονομικών μέσων, ώστε να υποστηριχτεί η επαγγελματική ιστορική έρευνα για τα ανωτέρω θέματα». Τέλος, καλεί σε καθιέρωση της 23ης Αυγούστου «ως Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων». Η ημερομηνία επιλέχτηκε ως η επέτειος της υπογραφής του γερμανοσοβιετικού συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.

Πάντως αξιοπρόσεκτη ήταν η στάση στην ψηφοφορία των Ελλήνων ευρωβουλευτών. ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ δεν συμμετείχαν καν στη διαδικασία, η ΝΔ «απήχε», το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το ψήφισμα σημειώνοντας ότι «ο ναζισμός και ο σταλινισμός ως δύο μοναδικά φαινόμενα είχαν ουσιαστικές διαφορές» και «θεωρεί ότι η καθιέρωση κοινής ημέρας μνήμης εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας, που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του πολίτη», ενώ το ΚΚΕ, φυσικά, καταψήφισε και καταδίκασε το ψήφισμα και την «αντικομμουνιστική υστερία που λαμβάνει χώρα στην ΕΕ».

Πάντως έχει πράγματι ενδιαφέρον αυτή η εμμονή της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά του κομμουνιστικού παρελθόντος των ανατολικών χωρών. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι αυτές οι νομοθετικές πρωτοβουλίες έχουν απλώς ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα για τα θύματα – με ή χωρίς εισαγωγικά – της Σοβιετίας, είκοσι χρόνια μετά την οριστική κατάρρευση της τελευταίας. Ένας στόχος ίσως είναι η απάλειψη κάθε νοσταλγίας, ελπίδας και διεξόδου, στο μυαλό των ευρωπαίων πολιτών, από το σημερινό και αυριανό αδιέξοδο της κρίσης. Ένας άλλος είναι ενδεχομένως η απαξίωση όλων των (επικίνδυνων) κοινωνικών συνομαδώσεων έξω από τη λογική του κρατούντος συστήματος. Ένας τρίτος μπορεί να είναι το ρήγμα που ανομολόγητα θέλει να διατηρήσει ζωντανό μεταξύ των χωρών αυτών και της σημερινής Ρωσίας που διεκδικεί τη θέση που της αρμόζει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Πάντως και από μόνη της αυτή η συντριπτική πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δείχνει ότι πρόκειται για κάτι εξόχως …ύποπτο.

Όσον αφορά εμάς, κομμουνιστές δεν είμαστε, όμως ούτε και αντικομμουνιστές. Δεν θεωρούμε ότι όλες οι ιδέες του κομμουνισμού είναι για πέταμα, ούτε και το ιστορικό του παράδειγμα (άραγε ο Στάλιν ήταν χειρότερος για την ανθρωπότητα ή ο Μπους;). Επίσης η θυσία τόσων έντιμων ανθρώπων για χάρη κάποιων ιδεών αξίζει αν μη τι άλλο τουλάχιστον τον σεβασμό μας σήμερα. Και πολύ περισσότερο δεν είμαστε υπέρ της ποινικοποίησης ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ιδέας! Εδώ ανεχόμαστε τις κυρίαρχες του καζινοκαπιταλισμού, της σιωνιστικής απανθρωπίας, του θρησκειοποιημένου «Ολοκαυτώματος», του πρόστυχου εθνομηδενισμού, την αλητεία που καθημερινά βρίζει και προσβάλλει την ελληνικότητά μας, το παρελθόν μας, τα ιερά και τα όσια του τόπου μας, η …ΕΣΣΔ μας πείραξε;

Πρό ἡµερῶν διεξήχθη στην Ἀθήνα τό 5ο Διεθνές Συνέδριο τοῦ Ἰνστιτούτου Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς καί τοῦ …ἀµερικανικοῦ του ἀντίστοιχου (Μigration Policy Institute), µέ θέµα «Μεταναστευτικές συνεργασίες καί διαδικασίες – Βελτιώνοντας τά ἀναπτυξιακά ἀποτελέσµατα τῆς µετανάστευσης». Πέρα ἀπό τό περίεργον τῆς …συνδιοργάνωσης, σταθήκαµε στόν λόγο πού ἐκφώνησε ἐκεῖ ὁ ὑπουργός Ἐσωτερικῶν Προκόπης Παυλόπουλος. Ἦταν πραγµατικά ἐξαιρετικός, µόνο πού δέν καταλάβαµε σέ ποιάν χώρα κι ἐµπειρία ἀναφερόταν – γιατί ὅλα ὅσα εἶπε δέν εἶχαν τήν παραµικρή σχέση µέ τά ἐν Ἑλλάδι τεκταινόµενα. Προσέξτε φράσεις:

- «…Η εφαρµογή σύγχρονων πολιτικών που θα επιτρέψουν την, κατά το δυνατόν, επωφελή και συντονισµένη διαχείρισή του φαινοµένου, πάντοτε µε σεβασµό προς την αξία του ανθρώπου και, ειδικότερα, προς την ισοτίµως ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του».

Καταλάβατε τώρα τί ἐννοῶ, ἔτσι; Τί εἰκόνα ἔχετε γιά τήν κατάσταση τῶν µεταναστῶν στήν Ἑλλάδα; Ἐλεύθερη ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας στά φανάρια καί στά χωράφια!

Read the rest of this entry…

Σίγουρα θα γνωρίζετε αλλά και θα χρησιμοποιείτε την Wikipedia (Γουικιπαίδεια), την ελεύθερη διαδυκτιακή εγκυκλοπαίδεια, που αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες και διαμορφώνει συνειδήσεις στην εποχή μας. Με γνώμονα την αγάπη για τον Πόντο και ειδικότερα για τη διάλεκτο, την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα η οποία συνεχίζει να ομιλείται σήμερα όπου υπάρχουν Πόντιοι, την 23η Σεπτεμβρίου 2007 τέθηκε σε λειτουργία από τρεις νέους ανθρώπους, η δοκιμαστική έκδοση της Ποντιακής Wikipedia, με πρότυπο την ελληνική και την αγγλική.

Τό ρεπορτάζ τῆς «Ἐλευθεροτυπίας» γιά τόν «σκηνοθέτη τῶν τολµηρῶν ταινιῶν» ἦταν ὁλοσέλιδο καί, προφανῶς, θά ἄξιζε τόν κόπο. Ἕνας Κώστας Ζάπας, πού µετά τίς δύο πρῶτες του ταινίες Uncut family (2003) καί The last porn movie (2006) ἐπέστρεψε γιά νά ξαναφωτίσει τό κοινό µέ τήν Τέχνη του, ἀφοδεύει ἀπό τίς 28/2 διά τῆς µεγάλης ὀθόνης στά µοῦτρα µας τήν νέα «αἱρετική» του δηµιουργία, «Μικρές ἐλευθερίες».

Ἡ ἄξια ἑλληνική οἰκογένεια, καί δή τῆς ἐπαρχίας, διαπρέπει στή µαστροπεία καί στήν αἱµοµιξία, διαβάζουµε στόν ὑπότιτλο κάποιας κυρίας Χρυσούλας Π. στήν «Ε» (18-2-09)! Ἔτσι, χωρίς κἄν εἰσαγωγικά, λές καί διατυπώνεται ἡ πλέον αὐτονόητη ἀλήθεια! Καί στό κείµενο: «Ἕνας ἄντρας στά ὀρεινά τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας ἐµπορεύεται µετανάστες καί νεαρές πόρνες. Μέχρι ἐδῶ τό ἔργο τό ἔχουµε ξαναδεῖ. Ἕνας πατέρας, ὅµως, πού ἐκπορνεύει τήν κόρη του, θέλει νά βγάλει στό κλαρί καί τόν γιό του, ἐνῶ τήν ἴδια ὥρα ἀναπτύσσεται ἐρωτική ἕλξη ἀνάµεσα στά δύο ἀδέρφια, αὐτό ὄχι, δέν εἶναι καθόλου συνηθισµένο θέµα στό ἑλληνικό σινεµά.» (!!!) Ὅταν αὐτή εἶναι ἡ εἰσαγωγή, χρειάζεται νά πάει κανείς καί παρακάτω, στίς δηλώσεις τοῦ «δηµιουργοῦ»; Ἀξίζει ὅµως νά σηµειωθεῖ ὅτι αὐτός ὁ τελευταῖος τσιτάρει τόν Μάρξ, µιλᾶ γιά «διαπαιδαγώγιση τοῦ θεατῆ» καί «ὑπέρβαση τοῦ νόµου διά τῆς Τέχνης» καί µᾶς …ἀπειλεῖ ὅτι ἀφοῦ τελείωσε – σάν τήν Πετρούλα κι αὐτός – µέ τήν οἰκογένεια, θά περάσει στό θέµα τῆς θρησκείας (φυσικά καί δέν θά τή γλυτώσει τό ἔθνος, µή χαίρεστε). Δηλώνει δέ ἀπό ἄµβωνος: «Ἡ ἑλληνική ἐπαρχία δέν εἶναι δοµηµένη σέ ἕναν εὐρωπαϊκό τρόπο ζωῆς. Εἴµαστε ἕνας λαός ἀνατολίτικος µέ θρησκευτικό φανατισµό, βαλκάνια ἀµορφωσιά καί λατινοαµερικάνικη διαφθορά»!!!

Δέν θά µείνουµε στίς ἠλίθιες δηλώσεις ἤ στίς ἀνώµαλες ὀνειρώξεις οἱουδήποτε. Τό ἔχουµε ἄλλωστε ξαναγράψει (καί ἀναλύσει, ἐν τινι µέτρῳ) ὅτι ἀπό συµπλεγµατικούς µισέλληνες ἔχει γεµίσει πιά ἡ χώρα, καί ἰδίως ἡ πρωτεύουσα χαβούζα. Ὅµως στεκόµαστε στό γεγονός ὅτι τό σαλόνι τῆς κορυφαίας ἐφηµερίδας τῆς χώρας προσφέρεται (δίς τοὐλάχιστον!) ἁπλόχερα σέ ἕναν σκηνοθέτη πού κάνει καί τόν σεναριογράφο καί τόν …κάµεραµαν (!), καί τοῦ ὁποίου οἱ ταινίες δέν φτάνανε ὥς τώρα ὄχι µόνο στίς αἴθουσες προβολῆς ἀλλά οὔτε σέ φεστιβάλ («δέν κάνω ταινίες γιά τό χωριό µου», λέει µέ χαρακτηριστική …σεµνότητα ὁ Κ.Ζ.)! Ποιός εἶναι λοιπόν ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο οἱ κρετινιές πού ἐκστοµίζει πλασάρονται µεγαλόπρεπα σέ δεκάδες χιλιάδες ἀναγνῶστες; Καί µήν πεῖτε τά γνωστά «αὐτά πουλᾶνε» ἤ «κι αὐτά συµβαίνουν» γιατί ἐδῶ εἴµαστε καταφανῶς ἐκτός κάθε ὁρίου.

Ὅταν ἡ πρωτογενής παραγωγή λάσπης καί ἡ συνειδητή προσπάθεια συκοφάντησης τῆς ταυτότητάς µας προβάλλονται ὡς κατόρθωµα καί ὁ δράστης παρά τήν ἐµετική ἔπαρση καί τήν παχυλή ἀµορφωσιά του ἡρωοποιεῖται, βρισκόµαστε γιά τά καλά στήν ἐπικράτεια τοῦ ἡροστρατισµοῦ. Καί τίποτε δέν δείχνει ἱκανό νά µᾶς σώσει ἀπό τόν ἐµπρηστή ἑαυτό µας.

Καθώς στό πολιτικό κλῖµα τῶν ἡµερῶν µας ἐπανῆλθε τό θέµα τῆς «τροµοκρατίας», ἀξίζει νά ἀκούσουµε ὄχι τίς «ἀναλύσεις» τηλεκφωνητῶν καί ξεπουληµένων δηµοσιογράφων ἀλλά ἀνθρώπους πού ἔχουν ἐµπειρία καί γνώση τοῦ χώρου. Στή συνέντευξή του στήν «Ε» ὁ Βασίλης Τζωρτζᾶτος τῆς «17Ν» λέει αὐτό πού ὅλοι κανονικά θά ἔπρεπε νά γνωρίζουµε: ὅτι δέν ὑπάρχει καµµία «ἔνοπλη ὀργάνωση» χωρίς πράκτορα τῆς ΕΥΠ (ἤ ἄλλης ἀνάλογης ὑπηρεσίας τοῦ ἐξωτερικοῦ, θά προσθέταµε). Θυµίζει τή σύλληψη ἑνός πράκτορα – γραµµατέα ἀριστερῆς νεολαίας (!) τό 1985, τήν τυχαία σύλληψη τῶν Ἀµερικανῶν πρακτόρων στήν πλατεία Ἀµερικῆς (µέσα σέ βάν µέ ὁπλισµό, ποµποδέκτες, περοῦκες κτλ) καί τήν δῆθεν ἀπόπειρα κατά τοῦ βουλευτῆ Μιχαλολιάκου τό 2001 προκειµένου νά ψηφιστεῖ ὁ τροµονόµος τοῦ ΠαΣοΚ.

Ἐµεῖς θά προσθέταµε τήν ἀκόµη, πιό ἐξώφθαλµη περίπτωση τοῦ 1989, µέ τήν βόµβα πού εἶχε σκάσει στά χέρια πράκτορα τῆς ΕΥΠ στή Λέσβο, λίγο πρίν πάει νά µιλήσει ἐκεῖ προεκλογικά ὁ Κ. Μητσοτάκης.

Μέ τέτοιου τύπου δεδοµένα, ἀπορεῖ κανείς πῶς γίνεται νά µιλᾶµε ἀκόµη γιά «ἀριστερή» ἤ ἄλλη τροµοκρατία, χωρίς νά βλέπουµε µπροστά µας τούς προφανεῖς στόχους τοῦ (παρα)κράτους*. Καί καλά νά τά γράφουν οἱ ἐγνωσµένου ρόλου Πρετεντέρηδες, ἀλλά κι ὁ Στέλιος Κούλογλου νά παραλληλίζει τήν σηµερινή Ἑλλάδα µέ τήν Ἰταλία τοῦ ‘70; Ἀγνοεῖ ὁ Σ.Κ. τήν διάβρωση τῶν Ἐρυθρῶν Ταξιαρχιῶν ἀπό τή Μοσάντ; Ξέχασε τόν ρόλο πού ἔπαιξαν, ὡς δεύτερη «Κόκκινη Προβιά», στήν ἀποµάκρυνση τοῦ ΚΚΙ ἀπό τήν ἐξουσία; Καί τί σχέση ἔχει τό ἐκεῖνο τό πολιτικοκοινωνικό κλῖµα στήν Ἰταλία µέ τό σηµερινό στή χώρα µας; Ὅ,τι σχέση ἔχει καί ἡ µαφιόζικη φρασεολογία τῆς «Ἐπαναστατικῆς Σέχτας» µέ τίς µνηµειώδεις προκηρύξεις τῆς «17 Νοέµβρη».

Κ.Κ.

 * Μετά τό κλῖµα πού ζήσαµε στά Δεκεµβριανά, µέ µιά Κυβέρνηση ἀδύναµη καί τροµαγµένη, µιά κοινωνία πλήρως ἀποσαθρωµέ-νη καί µέ µία κρίση παγκοσµίων διαστάσεων, δέν θέλει καί πολλή σκέψη γιά νά τούς ἀντιληφθεῖς…

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

     Δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει τελικά (για φέτος τουλάχιστον – γιατί μακροπρόθεσμα βεβαίως μάλλον ξέρουμε) όλος αυτός ο θόρυβος που ξέσπασε γύρω από την τύχη του μαθήματος των Θρησκευτικών. Και δεν το γνωρίζουμε, επειδή ό,τι φάνηκε να καθιερώνεται με την πρώτη εγκύκλιο (που έδειχνε απολύτως καταδικαστική), μοιάζει να αμβλύνεται κάπως τώρα με την τελευταία, η οποία κάνει λόγο περί αλλοθρήσκων και αλλοδόξων, παρότι βεβαίως στην πραγματικότητα και αυτή κάθε άλλο παρά διευκρινίζει την κατάσταση. Και τούτο γιατί, εφόσον εξακολουθούν να ισχύουν τα περί δηλώσεως απαλλαγής από το μάθημα δίχως αιτιολόγηση – εξαιτίας αυτής της γνωστής γελοιότητας με τα …ευαίσθητα δεδομένα – το ποιος τελικά είναι αλλόθρησκος και αλλόδοξος και ποιος όχι, απλούστατα ΔΕΝ μπορεί να εξακριβωθεί! Κατά συνέπεια – και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας – αν ισχύσει τελικά η εν λόγω δήλωση, είναι προφανές ότι θα μπορούν να την κάνουν όχι μόνο οι αλλόθρησκοι και αλλόδοξοι, αλλά ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως! Εδώ φυσικά υπάρχει και ένα άλλο θέμα, το ότι και αυτή η εγκύκλιος είναι επίσης αντισυνταγματική (καθώς οποιαδήποτε μορφή προαιρετικής παρακολούθησης του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι προφανές για όσους ξέρουν πέντε γράμματα ότι δεν παρερμηνεύει απλώς, όπως κατά κόρον λέγεται, αλλά καταστρατηγεί κατάφωρα το άρθρο 16), αυτό όμως είναι ένα ζήτημα που δεν θα το αναλύσουμε αυτή τη στιγμή…

Read the rest of this entry…

 Φίλες και φίλοι, καλησπέρα

Το ζήτημα της χρήσης της γλώσσας στα ΜΜΕ είναι βεβαίως τεράστιο και δυσανάλογο με τις θεωρητικές μου προϋποθέσεις αλλά και πέρα από τις προσωπικές μου προθέσεις. Θέλω απλώς με την ευκαιρία της αποψινής βραδιάς να μοιραστούμε μερικές σκέψεις που αφορμώνται από την εμπειρία μας στον δεκαπενθήμερο ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ, ένα ιδιόρρυθμο έντυπο αδέσποτης γνώμης που βγάζουμε από δεκαετίας στην Κομοτηνή.

Αυτό που μας παρακίνησε αρχικά στην δημιουργία ενός εντύπου γνώμης ήταν η καταθλιπτική κυριαρχία των κατεστημένων ΜΜΕ στον δημόσιο βίο, τόσο των τοπικών όσο και των αθηναϊκών. Να ληφθεί εδώ υπ’ όψιν ότι μιλάμε για το 1998, εποχή της παντοδυναμίας του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού και της πολιτικής ορθότητας. Μέσα σε κείνες τις άθλιες συνθήκες, που εν πολλοίς βεβαίως διατηρούνται άθικτες, ξεκινήσαμε να ορθώσουμε από την περιφερειακή μας πόλη, την απολύτως ανυπόληπτη στον χώρο της παραγωγής λόγου, μια φωνή που θα λέει τα πράγματα με το όνομά τους και θα εκφράζει το δημόσιο αίσθημα, όσο τέλος πάντων από αυτό έχει απομείνει στις εποχές της ιδιώτευσης που ζούμε. Κανένας από την αρχική ομάδα δεν ήταν δημοσιογράφος, κανένας δεν υπήρξε μέλος οποιουδήποτε κόμματος αλλά όλοι μας είχαμε μια εμπειρία από τα κοινά και μας έπνιγε το αίσθημα πως ενώ ο βασιλιάς είναι όχι γυμνός αλλά ολοτσίτσιδος, ουδείς τολμούσε να το πει. Είτε επρόκειτο για τα τεκταινόμενα στο μειονοτικό ζήτημα της Θράκης – που είναι εξάλλου ένας προνομιακός χώρος της αρθρογραφίας μας – είτε για τα γεγονότα ελλαδικού ή και διεθνούς ενδιαφέροντος. Ο ρόλος του Τύπου, πέρα από τον βιοπορισμό που μπορεί να προσφέρει στους εμπλεκόμενους, ήταν για μας ξεκάθαρος: Είτε η συγκάλυψη της αλήθειας είτε η άσκηση ενός όχι και τόσο αξιοπρεπούς επαγγέλματος (συνυφασμένου κατά κανόνα με μορφές εκβιασμού: γράφω αυτό αν… ή δεν γράφω αυτό αν… ή το γράφω αλλιώς αν…).

Πριν προχωρήσω σε κάποια παραδείγματα, ας μου επιτραπεί μια περιγραφή σε αδρές γραμμές της κυρίαρχης ιδεολογίας των αφεντικών. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ, παίζουν πια σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Όμως αυτό δεν τους αρκούσε, έπρεπε να διαλύσουν μαζί με τα απομεινάρια του κολλεκτιβισμού και κάθε αίσθημα συλλογικότητας. Τότε μόνο θα μπορούσαν να μοιραστούν ανενόχλητοι τον αμύθητο πλούτο που παράγει η νέα τεχνολογία και η ζαλισμένη ανθρωπότητα. Όταν καθένας άνθρωπος του πλανήτη δεν θα είναι πια παρά μια μονάδα παραγωγής και κατανάλωσης, δίχως ρίζες και δεσμούς με τον τόπο και την κοινωνία που τον ανέθρεψε, τότε η επικράτησή τους θα είναι απόλυτη. Έτσι μας προέκυψε η πολυπολιτισμικότητα και ο αντιεθνικισμός, η αγιοποίηση των μεταναστών και των μειονοτήτων, η κατασυκοφάντηση του παρελθόντος και των μεγάλων ενοποιητικών μορφών του, η αποδόμηση του εθνικού κράτους μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ΜΚΟ κτλ κτλ.

            Ποια είναι τα κόλπα με τα οποία περνάνε εμμέσως από τα έντυπα ΜΜΕ όλα τούτα; Η επιλογή των ειδήσεων: Τι θα δημοσιευθεί και τι όχι. Είναι για παράδειγμα είδηση προς αναπαραγωγή η τάδε προκλητική δήλωση ενός μειονοτικού παράγοντα της Θράκης ή όχι; Ακόμη κι όταν είναι δεδομένο ένα γεγονός, γίνεται είδηση στην συνείδηση του κόσμου μονάχα αν νομιμοποιηθεί από τα κατεστημένα ΜΜΕ. Το γραψε καμμιά αθηνοφυλλάδα; Το έπαιξε κανένα από τα βοθροκάναλα; Αν ναι, καλώς. Αλλιώς είναι σαν να μην συνέβη. Η αποσπασματικότητά τους: Όταν θέλουμε συνδέουμε μια είδηση με άλλες συναφείς για να φωτιστεί το νόημά της, αλλιώς την αφήνουμε μετέωρη και χωρίς νόημα. Τι σημαίνει ότι είχαμε μια επίθεση αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ; Μήπως αν παρετίθετο και η χθεσινή αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ κατά αμάχων έδειχνε αλλιώς; Τι σημαίνει μια δολοφονία τριών αλλοδαπών από Αλβανό ένοπλο; Μήπως η παράθεση μερικών στατιστικών για την βαρειά εγκληματικότητα των Αλβανών θα έλεγε κάτι; Η διατύπωσή τους: Είναι το ίδιο να γράψεις ότι «δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις στο Ιράκ» και να γράψεις ότι «οι Κατοχικές Δυνάμεις των ΗΠΑ επιτέθηκαν και σκότωσαν δέκα Ιρακινούς, εκ των οποίων οι 8 ήταν άμαχοι»; Ποιες μαρτυρίες παραθέτεις στο άρθρο (εμπλεκομένων ή ουδέτερων) και τι διαλέγεις να προβάλεις από αυτές; Ποια είναι η τελευταία φράση του άρθρου που εντυπώνεται καλύτερα στον αναγνώστη; Η τιτλοφορία τους: Ως γνωστόν ο τίτλος ενός άρθρου είναι το παν για τις εντυπώσεις του αναγνώστη, πόσο μάλλον που οι περισσότεροι σταματάνε την ανάγνωση εκεί. Όταν λοιπόν επιγράφεις την πώληση του ΟΤΕ, για να πάμε σε κάτι επίκαιρο, με τη φράση «στρατηγική συμμαχία με την Ντόιτσε Τέλεκομ» κι όχι π.χ. «στους Γερμανούς ξεπουλήθηκε ο ΟΤΕ», προφανώς προωθείς την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, ακόμη κι αν το κείμενο που ακολουθεί και τις δύο φορές δεν διαφέρει καθόλου. Οι συνοδευτικές φωτογραφίες: Μια ελκυστική φωτογραφία θα αναδείξει το κείμενο, η απουσία της το θάβει. Επίσης, για έναν κακό – τύπου Αχμαντινετζάντ – υπάρχουν μόνο φωτογραφίες με μορφασμούς, εκφράσεις κωμικές κτλ, ενώ για έναν καλό, έστω και διανοητικά καθυστερημένο σαν τον Μπους ή σήριαλ κίλερ σαν τον Μπλαίρ αυτό δεν το βλέπεις πουθενά. Η χρησιμοποιούμενη ορολογία: Ο Τσάβες είναι ένας «λαϊκιστής ηγέτης» ή ο «δημοφιλής πρόεδρος» της Βενεζουέλας; Η Χεζμπολά είναι μια «τρομοκρατική οργάνωση» ή «ο σωτήρας του Λιβάνου στον πόλεμο του 2006»; Το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Σερβίας είναι «το μεγαλύτερο κόμμα» της χώρας ή «το αντιευρωπαϊκό» της κόμμα; Η ετερόκλητη παράθεσή τους: Το βλέπουμε πια παντού, ότι μια επικείμενη μεταγραφή ποδοσφαιρικής ομάδας ή μία ανακοίνωση γάμου δύο κινηματογραφικών αστέρων παρατίθεται δίπλα σε ένα νομοθέτημα που καταστρέφει χιλιάδες ζωές ή και σε έναν πόλεμο. Η κατάργηση οποιασδήποτε αξιολόγησης των ειδήσεων και διάκρισης σημαντικών και ασήμαντων, είναι το μεταμοντέρνο δόγμα της αγοραίας ισοτιμίας των πάντων και έχει εφαρμογή παντού, όχι μόνο στην ειδησεογραφία. Εφόσον, λέει, κάποιοι ενδιαφέρονται τόσο ζωηρά για τον Μιζαναβολικό ή τον Παναθλιακό «δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις προτιμήσεις τους»! Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Χριστίνα Κουλούρη, η οποία είναι επικεφαλής της ομάδας συγγραφής βιβλίων ιστορίας κοινών για τους βαλκανικούς λαούς στο Κέντρο για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη, να μιλάει στην Κομοτηνή για τις πολλαπλές ταυτότητες καθενός μας (εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική…) και να αναφέρεται στην οπαδική που μάλιστα «πολλοί δείχνουν να την θεωρούν επικρατέστερη όλων στη ζωή τους»! Πόσο βολική είναι η λοβοτομή των μαζών για όσους θέλουν να μας σαλαγάνε σαν πρόβατα, έ;

            Θα μπορούσαμε να μπούμε σε άπειρες λεπτομέρειες και σε μιαν απέραντη περιπτωσιολογία, αν αυτό θεωρούσαμε ότι θα είχε νόημα, όμως δεν το βλέπω σκόπιμο. Πώς αντιμετωπίζεται, θα αναρωτιόταν εύλογα κανείς, αυτή η κατάσταση; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να μας ενδιαφέρει; Ναι, απαντούμε εμείς, εφόσον θέλουμε να λογαριάζουμε τον εαυτό μας για ανθρώπους ζωντανούς και αξιοπρεπείς. Κι αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, δεν είναι πια και τόσο αυτονόητο όπως ακούγεται. Αυτό που ζούμε στις μέρες μας είναι μια τεράστια παρακμή, μια προσχώρηση στη μοιρολατρεία και στο τίποτε. Δεν κατάλαβα, επειδή δηλαδή η επί χρόνια αριστερή πρωτοπορία της κοινωνίας παραιτήθηκε ενώπιον των αδιεξόδων της – ή και προσχώρησε στον αντίπαλό της – κι επειδή η καημένη η συντήρηση δεν γνωρίζει πια τι πρέπει να συντηρήσει και τι όχι, θα πάμε όλοι άκλαφτοι; Τον κόσμο ίσως δεν μπορούμε να τον αναποδογυρίσουμε, όμως και τους χαζούς δεν μπορούμε να τους παριστάνουμε. Την αλήθεια όλη δεν μπορούμε να τη γνωρίσουμε, όμως και τα χονδροειδή ψέμματα είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε. Και πετάμε στα μούτρα των προσκυνημένων και των ανεγκέφαλων τη φωνή μας. Γράφοντας για τα πάντα, από την άκρη της Ελλάδος, με τρόπο ρηξικέλευθο, ώστε να ενδιαφέρει Έλληνες σε όλη την επικράτεια. Χρησιμοποιώντας λόγο πρωτότυπο και αιρετικό, κάποιες φορές αυτοσχεδιαστικό, ακόμη και εκφράσεις που σοκάρουν, χωρίς κανέναν σεβασμό στα ταμπού της σύγχρονης κοινωνίας, με όλη την ψυχή μας στο χαρτί. Η γραφή μας κατά κανόνα στο παραδοσιακό, το λεγόμενο πολυτονικό, σύστημα θέλει να δώσει μιαν ακόμη μαρτυρία πως επιμένουμε στο δικαίωμα της μνήμης, της αισθητικής μέριμνας, της γλωσσικής συνέχειας. Θα ξαναπούμε τις αιώνιες ανθρώπινες αλήθειες, θα ξαναδιαβάσουμε την ελληνική Ιστορία, θα ξαναβρούμε στην τρέχουσα πραγματικότητα τον καημό της Ρωμηοσύνης με τρόπο όμως νεωτερικό, αφού όλοι είμαστε παιδιά της εποχής μας. Καταφέραμε κάτι; Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα μας δικαίωσε πέρα από κάθε μας αισιόδοξη πρόβλεψη. Άλλοι μπορεί να τα κατάφερναν ακόμη καλύτερα, μακάρι να υπάρξουν κι εύχομαι οι Σέρρες να είναι ο τόπος μιας τέτοιας αυριανής προσπάθειας. Παραμένουμε μικροί; Ναι, αλλά κι ο σπόρος είναι μικρός, ωστόσο μπορεί να γεννήσει ένα θεόρατο δέντρο. Ή, για να ανατρέξουμε στη φωτογραφία που έχουμε επιλέξει για εισαγωγή στην ιστοσελίδα μας και που χρησιμοποιούμε συνήθως στα γενέθλιά μας – είναι μια θαυμάσια φωτογραφία από τη «Θυσία» του Ταρκόφσκι, με ένα παιδάκι ξαπλωμένο κάτω από ένα ξερό δέντρο που το ποτίζει – φυτέψαμε ένα δέντρο σε συνθήκες απαγορευτικές, κρυφοελπίζοντας σε μια θαυματουργή του άνθιση.

Γενικώς…άνθρακες

     Έγινε πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα το 13^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, με τη συμμετοχή 505 εκλεγμένων αντιπροσώπων απ’ όλες τις ΕΛΜΕ της χώρας και με στόχους τη διαμόρφωση της συνδικαλιστικής πολιτικής της Ομοσπονδίας για την επόμενη διετία και την εκλογή νέου ΔΣ. Φυσικά μη φανταστείτε τίποτε ιδιαίτερο, καθώς στην ουσία είχαμε άλλη μια αναβίωση της όλης παρωδίας στην οποία έχει μετεξελιχτεί εδώ και καναδυό δεκαετίες το συνδικαλιστικό κίνημα, με τις γνωστές μπετόν αρμέ (μέσα στα κομματικά τους στεγανά) παρατάξεις να μεριμνώσι και να τυρβάζονται περί πολλά (αλλά πάντως όχι περί ων έστι χρεία), να διαφωνούν (ενώ ουσιαστικά μπορεί και να συμφωνούν) για λόγους κομματικής πειθαρχίας και γενικώς να αδυνατούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα. Υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει να θεωρείται ακόμη και επιτυχία το τελικό κείμενο που υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία ως απόφαση του Συνεδρίου (το καταψήφισαν ΔΑΚΕ και ΕΣΑΚ-ΔΕΕ), ένα κείμενο με πολλές μεν αδυναμίες, έλλειψη ιδεολογικής συνοχής, εμφανή σε κάποια σημεία «εκσυγχρονιστική» δυσοσμία, αλλά ωστόσο και κάποιες εύστοχες αναφορές στην άθλια πραγματικότητα της σύγχρονης εκπαίδευσης και στο περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης. Ένα κείμενο με άλλα λόγια που χωρίς να αποτελεί κάτι σπουδαίο, ήταν ωστόσο αρκετά καλύτερο από αντίστοιχα του παρελθόντος.

Read the rest of this entry…

     Τώρα ποὺ σιγά – σιγὰ ἀρχίζει νὰ καταλαγιάζει ἡ σκόνη ποὺ σήκωσαν οἱ σεξουαλικὲς παρεκτροπὲς μέσα σὲ κάποια δημόσια σχολεῖα καὶ τὸ ὅλο θέμα ἤδη ἀκολουθεῖ τὴν ἐκ τῶν προτέρων γνωστὴ (καὶ φυσικὰ προκαθορισμένη ἀπὸ τοὺς ἀνερυθρίαστους ἀγύρτες τῆς τηλεοπτικῆς μας χωματερῆς) μοίρα τῆς στυμμένης καὶ πεταμένης λεμονόκουπας, ἦρθε φυσιολογικὰ ὁ καιρὸς νὰ ποῦμε καὶ ὁρισμένα πράγματα πραγματικὰ πλέον μὲ τὸ ὄνομά τους. Καμμία ἐννοεῖται διάθεση γιὰ βαθυστόχαστες ἀναλύσεις καὶ βαρύγδουπες προτάσεις περὶ τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος. Κάποιες ἐπισημάνσεις μόνο θὰ καταθέσω ἐδῶ, κυρίως γιὰ ὅσους ἐπιμένουν ἀκόμη νὰ ἐκπλήσσονται ἢ καὶ νὰ ὀργίζονται μὲ φαινόμενα, ὅπως αὐτά. Γιατί στὴν πραγματικότητα, πρόκειται γιὰ ἀντιδράσεις τῶν ὁποίων ἡ αἰτία εἰλικρινά μοῦ διαφεύγει…

Read the rest of this entry…

      Προβλήματα σὲ σχέση μὲ τὴ διδακτική της Ἱστορίας

     Παρὰ τὸ ὅτι ἡ Ἱστορία ἀποτελεῖ μία συναρπαστικὴ ἐπιστήμη, ἡ μοίρα ποὺ τῆς ἐπιφύλαξε ἡ δημόσια ἐκπαίδευση σχεδὸν ἀπὸ καταβολῆς της, τὴν ἔχει ἀναγάγει σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ἀμφιλεγόμενα διδακτικὰ ἀντικείμενα τοῦ ὡρολογίου προγράμματος.

Read the rest of this entry…

Προσπαθώντας νά συμβάλουμε, στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων μας, στήν καλλιέργεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, προσφέρουμε σήμερα μερικές ἀσκήσεις γραμματικῆς, ὅπως καί παλιότερα τό εἴχαμε ξανακάνει. Ἔκτοτε βέβαια ἀμελήσαμε τό καθῆκον μας αὐτό ἀλλά ἐπανερχόμαστε γιά νά ἐπανορθώσουμε, χρησιμοποιώντας ἁπλά παραδείγματα ὥστε νά εἶναι κατανοητά ἀπό ἄτομα κάθε πνευματικοῦ ἐπιπέδου. Δῶστε λοιπόν προσοχή στά παρακάτω καί μήν κοιτᾶτε ἔξω ἀπό τό παράθυρο (καί βγάλτε τό δάχτυλο ἀπό τή μύτη):
   Ξεκινᾶμε μέ τά μέρη τοῦ λόγου καί δή μέ τά οὐσιαστικά. Ὅλοι ξέρετε παραδείγματα οὐσιαστικῶν, γιαυτό θά σᾶς δώσουμε ἕνα ἀντιπαράδειγμα ὅπου δέν θά περιέχεται τίποτε τέτοιο: Ὁ λόγος τοῦ πρωθυπουργοῦ συγκίνησε τό ἀκροατήριο. Στήν ἀντιφώνησή του ὁ δήμαρχος τόν εὐχαρίστησε καί ὑπογράμμισε τό ἐνδιαφέρον τῆς κυβέρνησης γιά τήν περιοχή καί τήν ἀνάπτυξή της. Βρήκατε τίποτε οὐσιαστικό; Ὅλα εἶναι ἐντελῶς ἀνούσια! Προσπαθῆστε τώρα καί σεῖς νά γράψετε ἀνάλογα παραδείγματα χρησιμοποιώντας τίς λέξεις «σοσιαλιστής», «κεντροαριστερά», «φοιτητικό κίνημα» καί «συνδικαλιστικοί φορεῖς».
Περνᾶμε τώρα στά ἀνώμαλα οὐσιαστικά. Θά ξεκινούσαμε ἀπό τά ἀνώμαλα κατά τό γένος ἀλλά θά μᾶς κατηγορήσουν γιά ὁμοφοβικούς, ὁπότε προχωρᾶμε στά ἑτερόκλιτα: ὁ πρεσβευτής – οἱ πρέσβεις, ὁ τουρκοπρόξενος – οἱ ἑλληνοτζουτζέδες, ὁ γιωργανδριανόπουλος – οἱ ἀμερικανοτσολιάδες. Νομίζω ἔγινε σαφές…
Καί συνεχίζουμε μέ τά ἑτερόκλητα: ὁ ὑπουργός – ἡ ἠθική, ὁ δημοσιογράφος – ἡ τιμιότητα, ὁ τραπεζίτης – ἡ κοινωνία, ὁ Παναθηναϊκός – τό πρωτάθλημα Ἑλλάδος. Φτιάξτε τώρα δικά σας ζευγάρια μέ τίς λέξεις «βουλευτής», «τηλεπαρουσιαστής», «βιομήχανος» ἀφενός καί «παραγωγή», «ἐπάρκεια» καί «μόρφωση» ἀφετέρου.
Καί μπαίνοντας στά ἐπίθετα, ξεκινᾶμε μέ τούς βαθμούς τῶν ἐπιθέτων καί μάλιστα στά ἀνώμαλα παραθετικά. Π.χ. αἰσχρός – κομματικός – ὑπερκομματικός, κλέπτης – σύμβουλος Περιφέρειας – ἐκδότης, βλάξ – Μπούς – Μπούς (πιό βλάξ δέν γίνεται). Γράψτε τώρα παραθετικά γιά τά ἐπίθετα «τεμπέλης», «καλπαζάνης», «τενεκές», παρακαλῶ χωρίς νά ἐμπλέξετε τή συμπαθή τάξη τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων. 
Σέ προηγούμενο μάθημα παρουσιάσαμε τά πάθη τῶν φθόγγων (ἀποβολή, ἀνάπτυξη, μετάθεση, ἀνομοίωση, κτλ). Σήμερα θά ἀπαριθμήσουμε τά πάθη τῶν κομμάτων: ἀχρηστία, φλυαρία, ρουσφετολογία, σιμωνία, πατριδοκαπηλεία, μετριοκρατία, φατριασμός, παρασιτισμός.
Καί κλείνουμε μέ χρόνους καί ἐγκλίσεις τῶν ρημάτων, χρησιμοποιώντας  μερικά παραδείγματα χάριν μιᾶς πληρέστερης κατανόησης.
Πολιτικός ἀόριστος: Ὁ ὑπουργός διαβεβαίωσε ὅτι ἡ συμφωνία ὑπογράφτηκε (τίποτα, φυσικά, δέν ἔχει γίνει ἀλλά κάτι πρέπει νά ποῦμε στούς χαχόλους).
Ἐκλογικός ἐνεστώς: Οἱ μελέτες ὁλοκληρώνονται καί τό ἔργο ξεκινάει (εἴμαστε ἀκόμα στήν προεπιλογή τῆς μίζας).
Κεμαλικός μέλλων: Ἡ ἔνταξη τῆς Τουρκίας θά εἶναι ὠφέλιμη γιά τή χώρα μας (κι ὅποιος ἔχει ἀντίρρηση εἶναι ἐθνικιστής).
Σημιτικός ὑπερσυντέλικος: Ἐγώ ὅλα τά εἶχα κάνει τέλεια ἀλλά ὁ κρετίνος ὁ λαός δέν τό εἶχε ἐκτιμήσει (καί δυστυχῶς ἀκόμα ψηφίζει).
Ὑποτακτική θρακικοῦ ἐνεστῶτος: Κάθε χρόνο τιμᾶται ἡ μνήμη τῆς Ποντιακῆς γενοκτονίας κρυφά καί χαμηλόφωνα, καθότι δέν θέλουμε νά «προκαλοῦμε» (βασικά θέλουμε νά καταργηθεῖ, μέ τί μοῦτρα θά πᾶμε μετά νά ζητιανέψουμε τίς ψήφους τοῦ Προξένου;)
Μετοχή ἀορίστου γάμα: Ἐξωνημένος, προσκυνημένος, ἀνανισμένος, ξεφτιλι-σμένος, ἀμερικανισμένος (ὅλα εἶναι τῦποι τοῦ πλέον κοινόχρηστου ρήματος τῆς νεοελληνικῆς πού ἀρχίζει ἀπό -γ- καί σχηματίζεται ἀνώμαλα. Δοκιμάστε καί μέ τή ρίζα μητσοτακ-).
Ἀσκήσεις
1. Βρεῖτε τό μόριο στήν πρόταση: Ὁ κ. Γαϊδουροσκούφης σέ συνέντευξη Τύπου ἀνέλυσε τά κέρδη τῶν φορολογουμένων ἀπό τήν οἰκονομική του μεταρρύθμιση.
2. Συμπληρῶστε τίς λέξεις πού λείπουν παρακάτω ὥστε νά προκύπτει λογικό νόημα: Τόν Κοῦρδο ἡγέτη κάρφωσε ὁ τότε πρωθυπουργός ………. καί τόν παρέδωσε διά τῆς CIA στούς Τούρκους. Τό γεγονός ὅτι ἐντός 7 μηνῶν οἱ σεισμοί ἔκαναν τήν προδοσία νά ξεχαστεῖ ἦταν ………. Πρίν κλείσει χρόνος ξανακέρδισε τίς ἐκλογές ἀφοῦ ἔτσι ἤθελαν οἱ ………. μας «φίλοι».
3. Βρεῖτε ἕνα ρῆμα κοινό παράγωγο τῶν λέξεων: Διευθυντής νομαρχίας – Προϊστάμενος Πολεοδομίας – ὑπάλληλος ὑπουργείου. Ἀρχίζει ἀπό χρημα- καί τελειώνει σέ -τίζω.
4. Χαρακτηρίστε τά μέρη τοῦ λόγου στήν πρόταση: Ὁ ξεπουλημένος ναιναῖκος καλεῖ γενίτσαρους καί πρακτοράντζες σέ συστράτευση γιά κατάληψη τῆς πόλης.
5. Δίνεται ἡ πρόταση: Ὁ νομάρχης ξεπλένει τά κλεψιμέικα. Ἐντοπίστε σ’ αὐτήν μία λέξη ἀναπτύξεως σημαντική καί μία πού νά προέρχεται ἀπό τή ρίζα «σοσιαλ-».
Φτάνει γιά σήμερα, νά μήν λέτε πώς σᾶς φορτώνω ἐργασία καί δέν σᾶς μένει χρόνος οὔτε νά ξύσετε τ’ ἀχαμνά σας. Καλή ἐπιτυχία*!
Κ.Κ.

* Στίς ἀσκήσεις ἐννοῶ, στό ξύσιμο ξέρω πώς τά πᾶτε περίφημα

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

1. Τά «κέρδη», πού εἶναι τό μόριο τοῦ ὑπουργοῦ
2. Σιγά μή σᾶς ἀπαντῶ κι αὐτά πού τά ξέρει κι ἡ κάθε Τατιάνα
3. Ναί, χρηματίζω, μπράβο! «Χρημάτισε διευθυντής», ὅπως λέμε
4. Εἶναι ἁπλῶς ἀχαρακτήριστος. Ὅσο γιά τό κάλεσμά του θά πάρει ἀπάντηση στίς ἐκλογές – ἄν φτάσει ὥς ἐκεῖ…
5. Ἀνάπτυξη (ἀ λα ἑλληνικά) δηλώνουν ὅλες: νομάρχης, κλεψιμέικα, ξέπλυμα χρήματος. Ὅσο γιά τήν πρώτη ἄλλοτε προέρχεται ἀπ’ τή ρίζα σοσιαλ- κι ἄλλοτε ἀπό τήν κεντροδεξ-. Μόνη διαφορά ὅτι ἡ πρώτη ξεπλένει καλύτερα.

   Σέ πανελλήνια ἀποκλειστικότητα σήμερα παρουσιάζουμε στόν «Ἀντιφωνητή» τίς ὑποκλαπεῖσες μέσῳ τοῦ κοριοῦ τῆς Vodafone τηλεφωνικές συνδιαλέξεις τῆς πολιτικῆς καί στρατιωτικῆς ἡγεσίας τῆς χώρας. Πρόκειται γιά μία ἀκόμη ἐπιτυχία μας, πού πλέον μᾶς κατατάσσει στήν κορυφή τοῦ δημοσιογραφικοῦ κόσμου.
   Πῶς ὅμως ἔφτασαν αὐτά τά στοιχεῖα στά χέρια μας; Ἐπειδή δέν θέλουμε νά γράφουμε ψέμματα (καί νά καταντήσουμε σάν τούς ἄλλους ἐφημεριδᾶδες), θά γράψουμε τήν ἀλήθεια: Μᾶς τά πούλησε ἕνας ἀπό τούς πράκτορες πού παρακολουθοῦν τά τηλέφωνά μας. Κάποια στιγμή λοιπόν πού ξεκίνησε ἡ συνήθης ἠχώ στήν τηλεφωνική μας γραμμή, ἀρχίσαμε τό γνωστό, λιμενεργατικό μας μπινελίκι πρός τόν ἀνώνυμο ὠτακουστή. Ξεθάρρεψε λοιπόν κι αὐτός πιά – τόσες φορές μᾶς ἔχει ἀκούσει καί τόσα μας προβλήματα ἔχει μοιραστεῖ – καί μᾶς μίλησε. Καί τί εἶπε! Μᾶς πρότεινε νά ἀγοράσουμε μερικά dvd μέ ὑποκλαπεῖσες συνδιαλέξεις τοῦ πρωθυπουργοῦ, πολιτικῶν καί στρατηγῶν μας. Παζαρέψαμε τήν τιμή καί κλείσαμε στά 2 εὐρώ (+3 γιά τά ταχυδρομικά). Τά ἀποκτήσαμε λοιπόν, ἀπομαγνητοφωνήσαμε ὅσα εἶχαν ἕνα εὐρύτερο ἐνδιαφέρον καί σᾶς προσφέρουμε σήμερα τρία χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα, λογοκριμένα βεβαίως στίς εὐαίσθητες γιά τήν ἐθνική ἀσφάλεια λεπτομέρειές τους:

1ο dvd (Πρωθυπουργός – ἀνδρική φωνή)
- Ἔλα ρέ μα…α! Τί ἔγινε τό μάτς;
- Χάσαμε κ. Πρόεδρε. 1-0…
- Καλά ρέ π…η, εἶναι δυνατόν; Ἄντε, τή χώρα δέν μπορῶ νά τήν κυβερνήσω, οὔτε ἕνα μάτς δέν μπορῶ νά πάρω;.. Ποιός τὄβαλε;
- Ὁ Κ…
- Ὥς κι αὐτό τό παλτό βρῆκε δίχτυα; Γ… τή γκαντεμιά μου, μπάς καί στεκόταν ἀπό πίσω ὁ Μητσοτάκης;
- Δέν τόν εἶδα κ. Πρόεδρε.
- Κάτσε νά δῶ μήπως κάναμε τίποτε στό Στοίχημα… Ἔχεις τά ἀποτελέσματα;
- Μάλιστα κ. Πρόεδρε.
- Γιά πές με τό 144…
- Χ.
-Ὄχι ρέ γαμῶτο, πῆρε Χ ἡ Μπελενένσες μές στήν Ἀμαδόρα; Μᾶς κουβάδιασε ὁ Μπιλάρας μέ τόν ἄχαστο ἄσσο του! Πές τό 511.
- 2.
- Ἔ, ἄει σιχτίρ, πάει κι αὐτό τό δελτίο. Κι ἔδωσα καί 45 εὐρώ, 22 πίττα γῦρο θἄτρωγα μέ τόσα… Αὔριο ἔχουμε τίποτε σοβαρό;
- Ἔχετε ὑπουργικό συμβούλιο καί ἔχει καί Κύπελλο Ἰσλανδίας.
- Ἄ! Ἐκεῖ τά ξέρω καλά τά παρασκήνια! Αὔριο μέ τήν πρωινή μπουγάτσα φέρε  δελτία, «Πρωγνοσπόρ» καί «Match Money».
- Μάλιστα κ. Πρόεδρε. Καληνύχτα.

2ο dvd (ὑπουργός Ἄμυνας – ΑΓΕΕΘΑ)
- Ρέ μα…α, ποιό ἦταν αὐτό τό μ…ι σήμερα στό Ἐπιτελεῖο;
- Ποιό λές; Τό ξανθό μέ τό στρίγκ πού ξεχώριζε πάνω ἀπό τή φούστα;
- Ὄχι ρέ μα…α, αὐτό ἦταν μπάζο. Τό ἄλλο λέω, ἕνα καστανό πού κωλοτριβόταν στόν ΑΓΕΝ. Πού ὅταν μπῆκες στεκόταν μόνο του καί γιά μιά στιγμή πού ἔσκυψε ἔπεσε βουβαμάρα γιά δέκα λεπτά…
- Ἄαα, ναί! Καλά, τί μ…ι ἦταν αὐτό ρέ μ…α! Μιλᾶμε ὅτι ξέχασα γιατί ἦρθα στή σύσκεψη! Τήν ξέρεις;
- Ὄχι,  ἄν τήν ἤξερα θά σέ ρώταγα; Μάθε ρέ περί τίνος πρόκειται, μπάς καί μᾶς κάτσει! Τί σκατά, κοτζάμ ὑπουργός νά τόν τρώει ἡ ἀγαμία;!
- Καλά, πρόσεχε ὅμως γιατί τέτοιο παιδί μπορεῖ νά σοῦ φάει μέχρι καί μίζα Ἀπάτσι. Μή σοῦ πῶ καί F-16…

3ο dvd (γυναικεία φωνή – βουλευτής)
- Ἔλα μωράκι μου!
- Καλημέρα μωρό μου!
- Ποῦ εἶσαι τζουτζουκουλίνο μου;
- Στό γραφεῖο, ἔχω λίγη δουλίτσα…
- Πάλι ρουσφέτια κάνεις; Καί μένα δέν μοῦ βρῆκες οὔτε μία δουλίτσα!…
- Μά παιδάκι μου, σοῦ ἐξήγησα, δέν μπορεῖ μιά κομμώτρια νά πάρει τέτοια θέση…
- Τί μᾶς λές, ἐγώ ξέρω ἄλλες κι ἄλλες πού ἔγιναν ἀπ’ ὅλα! Πές πώς θές νά μ’ ἔχεις πάντα ἐξαρτημένη καί σπιτωμένη…
- Μή φωνάζεις παιδάκι μου καί σ’ ἀκούσει κανένας! Κάνω ὅ,τι μπορῶ, ἀλλά αὐτοί οἱ ἄχρηστοι οἱ δικοί μας οὔτε μιά ἐξυπηρέτηση δέν μποροῦν νά τελειώσουν! Ἄ, ρέ ΠαΣοΚ καί πάλι ΠαΣοΚ!…
- Τζουτζουκουλίνο μου ἔβαψα τά νύχια τῶν ποδιῶν μου μελιτζανί. Ἔχω ἀλλάξει ὅμως βαφή καί εἶναι πιό πάλ ἀπόχρωση. Καί δέν χρειάζεται πλέον σκληρυντικό ἀπό πάνω.
- Ἄ, πολύ ἐνδιαφέρον…
- Καί ἄλλαξα καί τό χτένισμά μου, ἐκείνη ἡ παλιά ἡ κούπ ἦταν σάν ταινία εἰκοσαετίας. Ἔκανα μῦτες, λίγες ἀνταύγιες, ὄχι πολύ ἀνοιχτές, καί ἀνέβασα λίγο τή φράντζα.
- Μμμμ…
- Καλά, κατάλαβα, δέν ἀκοῦς. Θύμωσα κι ἐγώ καί στό κλείνω γιά νά μάθεις. (Κράκ!)
- Τατιάνα! Τατιάνα! Τὄκλεισε. Ἔ, γ… τό κέρατό μου, τί νά τῆς πῶ, πού οὔτε τί θά πεῖ «ἀνασχηματισμός» δέν ξέρει…

(Τά ὑπόλοιπα dvd δέν παρουσίαζαν τόσο  πολιτικό ἐνδιαφέρον καί ἐπεστράφησαν)

Στά 1819 οἱ Ἄγγλοι παραχώρησαν τήν Πάργα στόν Ἀλῆ Πασά, μέ ἀντίτιμο 156.000 λίρες. Οἱ Παργινοί προτίμησαν τόν ἐκπατρισμό τους ἀπό τήν ὑποδούλωση στούς Τούρκους. Ξέθαψαν τούς νεκρούς τους, προκειμένου νά μήν πέσουν στά χέρια τῶν ἐχθρῶν, καί τούς ἔκαψαν, παρουσίᾳ τῶν Βρετανῶν, στήν πλατεία τῆς πόλης στίς 15 Ἀπριλίου τοῦ 1819, Μεγάλη Παρασκευή. Κατόπιν 5.000 ἄτομα περίπου ἀκολούθησαν τόν δρόμο τῆς ξενιτιᾶς, περνώντας μέ βάρκες στά Ἑπτάνησα. Ἡ ἱστορία ἔγινε γνωστή στήν Εὐρώπη τή δεκαετία τοῦ 1820 μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ἐφημερίδων καί βιβλίων καί ἀποτέλεσε πηγή ἔμπνευσης μιᾶς σειρᾶς ποιημάτων. Τό ἐνδιαφέρον γιά τήν τύχη τῆς πόλης ἀναθερμάνθηκε στά 1826 – 1827 μέ ἀφορμή τήν παραπλήσια κατάσταση στήν ὁποία περιῆλθαν οἱ κάτοικοι τοῦ Μεσολογγίου μετά τήν πτώση τῆς πόλεως.
Ἡ παραπάνω ἱστορία, ἕνα μικρό μά χαρακτηριστικό στιγμιότυπο τῆς ἐπικῆς πορείας τοῦ ἔθνους μας ἀνά τούς αἰῶνες, εἶναι λίγο πολύ γνωστή. Αὐτή ὅμως ἡ λεπτομέρεια μέ τήν δημόσια καύση τῶν προγονικῶν λειψάνων – προφανῶς δέν γινόταν νά μεταφερθοῦν μέ τίς βάρκες – μᾶς κατασυγκίνησε. Ἄραγε σήμερα περνάει ποτέ ἀπό τόν νοῦ μας μιά τέτοια φροντίδα; Ποιός θά σκεφτόταν σέ ἀνάλογη συγκυρία τούς πεθαμένους του;  Ὅσο γιά τό τί σήμαινε “Τουρκοκρατία” εἶναι μᾶλλον σαφές…