sadik-ahmet«…Εἶχε ἀναλάβει τότε τήν ὑπεράσπιση τοῦ Σαδίκ, ἑνός νέου πολιτευτῆ, πού ἄν δέν ἔφευγε πρόωρα θ’ ἀκούγαμε συχνά γι’ αὐτόν. Ἄν καί ποτέ δέν φημιζόταν γιά σταθερότητα στίς πολιτικές ἀφοσιώσεις της, στήν περίπτωση τοῦ Σαδίκ ἔδειχνε νά διακατέχεται ἀπό πραγματικό πάθος.
- Τί θά γίνει μέ τόν Σαδίκ; Θά ἀναγνωρίσετε τό πτυχίο του;
Μοῦ ἔθετε τό ἐρώτημα αὐτό Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή. Τρίτη, Πέμπτη καί Σάββατο τηλεφωνοῦσα στό ΔΙΚΑΤΣΑ. – Ἀδύνατον! Θά πεθάνει τούς πελάτες του…
- Ἐπίτηδες τό κάνεις, ἐπέμενε ἡ Μαρία. Ἐπειδή εἶναι πολιτευτής τοῦ ΣΥΝ. (Δέν θυμᾶμαι ἀκριβῶς ἄν ἦταν τότε τοῦ ΚΚΕ Ἐσωτερικοῦ, τῆς ΕΑΡ ἤ τοῦ ΣΥΝ. Θά τή ρωτοῦσα, ἀλλά μήπως θά θυμᾶται καί ἡ ἴδια; Οὔτε θυμᾶμαι πῶς τελικά πῆρε τήν ἀναγνώριση τοῦ πτυχίου του ὁ Σαδίκ. Ὑποπτεύομαι ὅμως ὅτι ἄν κάποιος Δαφέρμος σκαλίσει τήν ὑπόθεση, θά μέ καταγγείλει γιά πολιτική παρέμβαση στή λειτουργία τῆς διοίκησης.) Εἶδες τί μοῦ ἔκανες Μαρία;…»
 

Τό ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπό τό τελευταῖο βιβλίο («Ζεϊμπέκικο καί Κόκα Κόλα», σελ. 70) τοῦ Γιάννη Καψῆ, ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν ἐπί Ἀ. Παπανδρέου. Καί ναί μέν ὁ Θεός τῆς Ἑλλάδος τόν τουρκοπράκτορα πού ἀλάλιασε τή Θράκη τόν πῆρε νωρίς κοντά του, τό… μέσον του ὅμως συνεχίζει νά προσφέρει τίς ὑψηλές ὑπηρεσίες του/της στόν ἑλληνισμό ἀπό θέση πολύ πιό ἀναβαθμισμένη ἀπό ὅ,τι κάποτε, μέ τό ἴδιο ὡστόσο πάθος (ἐναντίον του).

none

Καθώς βαδίζουµε τήν δεύτερη δεκαετία τῆς τηλεοπτικῆς µας δηµοκρατίας, λίγο πολύ ἔχουν παγιωθεῖ κάποια σχήµατα στόν χῶρο καί πλέον τό σύστηµα δουλεύει ρολόι, πάντα βεβαίως ὑπέρ τοῦ γενικοῦ συµφέροντος, τῆς δηµοκρατίας καί τῆς ἐνηµέρωσης τοῦ πολίτη πάνω ἀπ’ ὅλα. Ἔ, ἄν τώρα κάποτε συµβαίνει καί κανένα παρατράγουδο – π.χ. νά ἐκβιάζεται κάποιος ἐπώνυµος ἤ καί ὁλόκληρη Κυβέρνηση, νά ἀποσιωπῶνται ὅσα δέν βολεύουν τούς κυρίαρχους τοῦ παιχνιδιοῦ, νά προβάλονται κάθε εἴδους ἀθλιότητες καί νά παρουσιάζονται ὡς γεγονότα ἤ ὡς κανόνας τό µηδέν καί ἡ ἀνωµαλία, νά τά παίρνουν χοντρά ὁρισµένοι γιά νά ποῦν ἤ νά µήν ποῦν κάτι, νά ἐλέγχεται ἡ Κοινή Γνώµη ἀπό κάποιους πού οὔτε ψήφισε οὔτε κἄν γνωρίζει – ἔ, τί νά κάνουµε, ἄς µήν κολλᾶµε στίς µεµονωµένες περιπτώσεις (ἐπίσης: Νά µή χάνουµε τό δάσος κοιτώντας τό δέντρο, νά βλέπουµε τό ποτήρι µισογεµᾶτο κι ὄχι µισοάδειο, κ.ἄ. ἐκσυγχρονιστικές µποῦρδες)…

Ἕνας λοιπόν χῶρος πού ὑπηρετεῖται ἐξόχως πολυφωνικά ἀπό τά ἰδιωτικά κανάλια εἶναι αὐτός τῆς πληροφόρησης, οἱ ἐπονοµαζόµενες εἰδήσεις. Καί γιά νά καταλάβετε καλύτερα τί ἐννοοῦµε, σᾶς δίνουµε ἕνα παράδειγµα εἰδησεογραφικῆς µεθοδολογίας. Ἔστω ὅτι προχθές, ἡµέρα Δευτέρα «ἔπαιξαν» οἰ ἀκόλουθες εἰδήσεις:

- Ἡ Τουρκία βοµβάρδισε τή Λῆµνο

- Ὁ ὑπουργός στό τέλος τῆς συνέντευξης Τύπου ρώτησε «τί ὥρα εἶναι;»

- Ὁ Τόµ Κρούζ περιµένει παιδί

Πῶς τίς παρουσιάσανε τά ἰδιωτικά κανάλια;

Ἰδού!

ΜΕΓΚΑ

 

-

Ἁλωνίζουν οἱ Τοῦρκοι στό Αἰγαῖο µετά τόν Μάρτιο τοῦ 2004. Γιά τή νέα αὐτή πρόκλη-ση στή Λῆµνο ρωτήσαµε τόν κ. Πάγκαλο καί ἡ ἀπάντησή του ἦταν: «Ὅταν ἐµεῖς προτάξαµε τά στήθη µας στά Ἴµια… µπλά µπλά… τά παχύδερµα… µπλά µπλά… ὁ σκατοκαραµανλῆς…» Καταπέλτης ἦταν ἐπίσης ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς νοµαρχιακῆς ἐπιτροπῆς ΠαΣοΚ Ἄνω Λυκόβρυσης κ. Ἀργοµισθίου.

«-Κύριε Ἀργοµισθίου, πῶς κρίνετε τή νέα αὐτή ἐθνική µειοδοσἰα τοῦ Καραµανλῆ, ἔξω ἀπό δῶ;» «Τί νά σᾶς πῶ κυρία µου, ὅλος ὁ κόσµος θυµᾶται τήν ὑπερήφανη ἐξωτερική µας πολιτική ἐπί Σηµίτη τοῦ Τουρκοφάγου…»

-

Διάλυση στόν χῶρο τῆς Κυβέρνησης!!! Ἀµήχανη µπροστά στά προβλήµατα τῆς χώρας, ἐκλιπαρεῖ γιά τίς στοιχειωδέστερες πληροφορίες τούς λειτουργούς τοῦ Τύπου! Ὁ Γιῶργος Παπανδρέου µετά τή νέα αὐτή κυβερνητική κρίση, δήλωσε (βγαίνει ὁ ἀστήρ στό γυαλί): «Ἡ Κυβέρνηση βυθίζεται ὁλοένα καί βαθύτερα στό τέλµατος πού δηµιούργησε. Δυστυχῶς ἡ Δεξιά ἔχει κολληµένο τό ρολόι της στό παρελθόν, ὅπως πάντως… πάντα τό λέγαµε. Δέν περιµέναµε ὅµως ποτέ µιά τέτοια ἀποβεβαίωση». Ὁ ἐκπρόσωπος Τύπου τοῦ ΠαΣοΚ κ. Ἀθανασάκης χαρακτήρισε «τραγική» τήν κατάσταση καί ζήτησε τήν παραίτηση τοῦ ὑπουργοῦ Ἐπικρατείας κ. Ρουσόπουλου, τοῦ πρωθυπουργοῦ, τοῦ προέδρου τῆς Κοµισιόν κ. Μπαρόζο καί τοῦ Προέδρου Σιράκ (κεντροδεξιοί δέν εἶναι κι αὐτοί; – µαύρη ἀντίδραση, Ἅη Στράτης καί βάλε!).

- Καί περνᾶµε σέ κάτι διαφορετικό: Ὁ Τόµ Κρούζ, σύµφωνα µέ πληροφορίες µας περιµένει παιδί. Πρόκειται γιά ἕνα ἀκόµη σκάνδαλο τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, καθώς ἐνῷ θά γεννηθεῖ ἕνα ἀκόµη ἀµερικανάκι, εἴδηση γιά κανένα ἑλληνάκι πουθενά! Τί ἔπραξε ἡ Κυβέρνηση γιά τό δηµογραφικό, ποῦ πῆγαν οἱ προεκλογικές δεσµεύσεις τοῦ κ. Καραµανλῆ; Μετά τό µικρό µας διαφηµιστικό µπρέικ ἀκοῦστε ἀποκλειστικές δηλώσεις γιά τό ζήτηµα ἀπό τόν εἰδικό ἐπί τοῦ ζητήµατος (Σ.Σ.: τόσα χρόνια σᾶς πηδοῦσε…) κ. Γιάννο Παπαντωνίου.

ΑΝΤ1

-

Στή Λῆµνο τό ἐπεισόδιο θεωρεῖται λῆξαν, ἀφοῦ οἱ τουρκικές δυνάµεις, πανικόβλητες µπροστά στήν ἀκατάβλητη µαχητικότητα τοῦ λαοῦ µας ὑποχώρησαν καί δέν βύθισαν τό νησί (παίζουν οἱ Βαλκυρίες τοῦ Βάγκνερ καί προβάλλεται βίντεο µέ τήν νεολαία µας νά τσακίζει ἄπειρους φραπέδες – καί µέ τόν ἥλιο κόντρα, παρακαλῶ!) Εἶναι ἀποκαλυπτικό τό ρεπορτάζ τοῦ ἀπεσταλµένου µας: «-Μπάµπη, τί νέα ἀπό τό νησί;» (πίσω ἀπό τόν Μπάµπη, ὅλως τυχαίως, κάνουν ἡλιοθεραπεία κάτι ξανθά τεµάχια) «-Σύλβια, κυρίες καί κύριοι, ὁ κόσµος εἶναι ἐνθουσιασµένος µέ τήν θεόσταλτη αὐτή εὐκαιρία πού τοῦ δόθηκε νά βγεῖ στήν τηλεόραση. Πεῖτε µας ἐσεῖς κυρα-Μαρίκα, τί συνέβη;» «-Τί νά σοῦ πῶ παιδάκι µου, µετά πού φύγαν τ’ ἀερόπλανα ἤρθατε σεῖς ἀπό τά κανάλια καί ἐπιτέλους ὅλα πιά ἔχουν ἕνα νόηµα!»

-

Στό τέλος µιᾶς κοπιαστικῆς πρές κόνφερανς ὁ κύριος ὑπουργός, πάντα ἀνθρώπινος καί προσηνής, ἀπευθύνθηκε στούς δηµοσιογράφους συζητώντας ἁπλά, καθηµερινά ζητήµατα. Γιά τό θέµα αὐτό παρακολουθῆστε τό ρεπορτάζ πού ἑτοιµάσαµε: (Μιλάει ὁ θυρωρός τοῦ ὑπουργοῦ) «Εἶναι ἁπλός ἄνθρωπος, καταδεκτικός, πάντα κοντά στούς γείτονες καί φίλους του, µάλιστα εἶναι τόσο δεµένος µαζί τους πού γιά νά µήν τούς στερεῖται τώρα µέ τίς τόσες ὑποχρεώσεις του στό Ὑπουργεῖο τούς ἔχει πάρει ὅλους δίπλα του, σ’ ἕνα γραφεῖο πού δέ θυµᾶµαι τώρα ἄν κάνουν κάτι ἐκεῖ ὅλη µέρα»… (βγαίνει ὁ εἰσα-γωγέας τῆς Ρόλεξ στήν Ἑλλάδα) «Διαψεύδω µέ τόν πιό κατηγορηµατικό τρόπο τίς βρώµικες φῆµες πού ἤθελαν τό ρολόι τοῦ κ. ὑπουργοῦ σταµατηµένο. Ἁπλῶς ὁ ἄνθρωπος τό εἶχε ξεχάσει στό σπίτι τῆς γκό… τῆς µητέρας του».

-

Ὁ Τόµ Κρούζ περιµένει παιδί. Εἶναι γνωστό ἀπό καιρό ὅτι ὁ ἔρωτάς του µέ τήν νέα µνηστή του Κέιτι Χόλµς ἐπρόκειτο νά ἔχει αἴσια κατάληξη καί νά δεθεῖ µαζί της µέ τά ἱερά δεσµά τοῦ γάµου (στήν ὀθόνη παίζουν σκηνές ἀπό ταινίες του, εἰδικά αὐτές πού ξεβρακώνει καί γλύφει διάφορες γκόµενες). Ἡ ὥρα ἡ καλή!

ΑΛΤΕΡ

-

Ὁ βοµβαρδισµός τῆς Λήµνου εἶναι σίγουρο ὅτι θά ἐκτοξεύσει τίς τιµές πρός τά πάνω, µέ ἀποτέλεσµα ὁ µισθωτός καί ὁ συνταξιοῦχος νά µήν µποροῦν πλέον νά ζήσουν. Ἀµέσως µέ τό πού ἔπεσε ἡ πρώτη βόµβα, συνεργεῖο τοῦ καναλιοῦ µας βρέθηκε στήν κρεαταγορά καί µίλησε µέ τούς ἁρµόδιους. «-Κύριε χασάπακλα, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐδῶ καί τρεῖς ὧρες τό ἀρνάκι ἔχει πάρει τόν ἀνήφορο στίς τιµές;» «-Μά τί λέτε µαντάµ, δέστε ἐδῶ ἑλληνικά κρέατα, τζάµπα πρᾶµα!» «-Καλέ τί ἑλληνικά, ἐδῶ γράφει…» «- Καλά, τώρα ποιός ξέρει καλύτερα, ποιός εἶναι ὁ χασάπης; Νά πάρω ἐγώ τό µικρόφωνο νά κάνω τόν ἔξυπνο;» (Γυρνᾶµε στό στούντιο) Δέν εἶναι ὅµως αὐτή µόνο ἡ καυτή πλευρά τοῦ ζητήµατος, κυρίες καί κύριοι, µέ τούς τουρκικούς βοµβαρδισµούς. Σαρωτικές εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις καί στίς λαϊκές ἀγορές. Τό σπανάκι ἀπό 70 λεπτά πῆγε στά 71, τά ραδίκια ἀπό τά 45 λεπτά ἔφτασαν τά 52 καί οἱ ντοµάτες (οἱ ἄγουρες, γιά σαλάτα) ἄγγιξαν τά 1,35 εὐρώ! Καί πῶς θά ζήσει τώρα ὁ χαµηλοσυνταξιοῦχος; Τό σκέφτηκαν αὐτό οἱ κύριοι πού τἄβαλαν µέ τήν Τουρκία; Τόση κοινωνική ἀναλγησία;

-

Περνᾶµε στό ἑπόµενο θέµα µας. Σταµάτησε τελικά τό ρολόι τοῦ ὑπουργοῦ ἤ τό εἶχε ξεχάσει στό σπίτι; Μποροῦµε νά ἐµπιστευόµαστε ἕναν ὑπουργό πού δέν ξέρει τί ὥρα εἶναι; Τό µεῖζον αὐτό πολιτικό θέµα θά κουβεντιάσουµε ἀπόψε µέ προσκεκληµένους στό στούντιο τόν Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, τήν Ἀνίτα Πάνια, τόν Μίµη Δοµάζο, τήν Δώρα Στράτου, τόν Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τόν Τσάγκ Κάι Σέκ, τήν Τσιτσιολίνα, τόν Μητσικώστα, τήν Φιλαρµονική τοῦ Δήµου Σαπῶν, τόν Ἰσµαήλ Τζέµ, τόν Κυριάκο Μητσοτάκη, τό γνωστό µέντιουµ Μαρίνα, τή Γωγώ Μαστροκώστα, τόν Χαϊλέ Σελασιέ καί τόν Κώστα Καφάση.

-

Καί τώρα στά πολιτιστικά µας νέα ἔχουµε ἀποκλειστικό ρεπορτάζ γιά τό νυφικό τῆς µέλλουσας κυρίας Κρούζ. Ἐξακριβωµένες πληροφορίες θέλουν τό συγκεκριµένο ἔνδυµα νά κοστίζει ὅσο 897.563 κιλά ντοµάτας (ὄχι θερµοκηπίου). Τό πάνελ γιά τό θέµα αὐτό θά ξεκινήσει κατά τίς τέσσερεις τά ξηµερώµατα, µόλις τελειώσει τό ἀµέσως προηγούµενο…

ΣΤΑΡ

-

Τὸν Πύργο τοῦ Ἄϊφελ ἐπέλεξε ὡς ἰδανικὸ σκηνικὸ γιὰ νὰ κάνει πρόταση γάµου στὴν ἀγαπηµένη τοῦ Κέιτι Χόλµς, ὁ δηµοφιλὴς στὰρ τοῦ Χόλιγουντ Τὸµ Κρούζ. Οἱ δυὸ ἠθοποιοὶ συνδέονται µόλις λίγους µῆνες καὶ παρὰ τὴ µεγάλη διαφορὰ ἡλικίας (ἐκεῖνος 42 καὶ ἐκείνη 26) δηλώνουν πολὺ ἐρωτευµένοι καὶ ἕτοιµοι νὰ µοιραστοῦν τὸ ὑπόλοιπό της ζωῆς τους µαζί. «Σήµερα εἶναι µία καταπληκτικὴ ἡµέρα γιὰ ἐµένα, γιατί ἀρραβωνιάστηκα µία καταπληκτικὴ γυναίκα», δήλωσε ὁ Τὸµ Κρούζ.

Σχολιάζοντας τὸ σκηνικό της πρότασης, ἀνέφερε πώς ἐπέλεξε τὸ Παρίσι καὶ τὸν Πύργο τοῦ Ἄϊφελ γιὰ νὰ δώσει στὴν ἀγαπηµένη του τὸ διαµαντένιο δαχτυλίδι τῶν ἀρραβώνων τους, γιατί «εἶναι πολὺ ὄµορφα καὶ ροµαντικά» (Σ.Σ.: Τό γεγονός ὅτι στήν ἴδια πόλη – κοίτα σύµπτωση! – προωθεῖται ἡ νέα µαλακο-παραγωγή τοῦ Στίβεν Σπῆλµπερκ «Ὁ πόλεµος τῶν κόσµων», ὅπου πρωταγωνιστεῖ ὁ γαµπρός καί βγαίνει στὶς αἴθουσες τὸν ἑπόµενο µήνα, εἶναι µιά σατανική σύµπτωση). Τόνισε µάλιστα πὼς δὲν κοιµήθηκε καθόλου τὸ προηγούµενο βράδυ (Σ.Σ.: δέν διευκρίνισε ὡστόσο ἄν πλάγιασε µονάχος ἤ µέ παρέα). Ὑπενθυµίζεται πὼς ὁ Τὸµ Κροὺζ ἔχει ἤδη πραγµατοποιήσει ἄλλους δυὸ γάµους, µὲ τὴ Μίµι Ρότζερς καὶ τὴν Νικὸλ Κίντµαν. Ἡ Κέιτι Χόλµς ἦταν ἀρραβωνιασµένη µὲ τὸν ἠθοποιὸ Κρὶς Κλέιν. Ὁ Κροὺζ γνώρισε τοὺς γονεῖς τῆς Χόλµς στὸ Ὀχάιο καὶ οἱ φῆµες λένε ὅτι ἐνθουσιάστηκαν µὲ τὸν γαµπρὸ καὶ τὸν καλό του χαρακτήρα (Σ.Σ.: Αὐτό, αὐτό κυρίως βάρυνε!), ἂν καὶ στὴν ἀρχὴ εἶχαν κάποιες ἀµφιβολίες καὶ κυρίως γιὰ τὴ διαφορὰ ἡλικίας ποὺ χωρίζει τὸ ζευγάρι. Ὅλοι στὸ Χόλυγουντ προβλέπουν πὼς τὸ ζευγάρι θὰ εὐτυχήσει.

-

Τό Ρόλεξ του ξέχασε ὁ κύριος ὑπουργός. Ὡς γνωστόν τά µοναδικά ρολόγια τῆς Ρόλεξ τά φορᾶνε ὅλοι οἱ χάι τῦποι πού κυκλοφοροῦν (Σ.Σ.: κι ὄχι οἱ γῦφτοι σάν κι ἐσᾶς…) καθώς κοστίζουν µιά µικρή περιουσία. Χρυσό Ρόλεξ θυµίζουµε φοροῦσε ὁ Πήρς Μπρόσναν στήν ταινία «Ἐπιχείρηση Χρυσά Μάτια», ὁ Μπράντ Πήτ στό ἀριστουργηµατικό «Ἐπικίνδυνες Ἀποστολές», ὁ Ρόµπερτ Ρέντφορντ στήν ἀξέχαστη «Ἀβάνα»… (παίζουν στήν ὀθόνη κάτι σκηνές µέ σκοτωµούς καί – φυσικά – γκόµενες). Φέτος πάντως εἶναι στή µόδα ὄχι τό χρυσό ἀλλά τό πλατινένιο Ρόλεξ µέ τά διαµάντια, σέ συνδυασµό µέ µαῦρο ἁγιορείτικο κοµποσχοίνι µέ δέσιµο ἀσηµί σταυρό. Βέρυ τρέντυ… -

Κάτι ἔγινε καί µέ τήν Τουρκία σ’ ἕνα νησί τοῦ Αἰγαίου ἀλλά ὅλες οἱ πληροφορίες εἶναι καθησυχαστικές, ἦταν πολύ βορειότερα τῆς Μυκόνου.

none

Στίς 27-29/9 διεξήχθη στη Βαρσοβία ἡ σύνοδος τοῦ ΟΑΣΕ κατά τήν ὁποία Μή Κυβερνητικοί Ὀργανισμοί ἀναφέρονται σέ προβλήματα ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἀνά τόν κόσμο, ἐνώπιον 200 περίπου διπλωματῶν πού εἶναι οἱ μόνιμες ἀντιπροσωπεῖες τῶν χωρῶν. Ἂς δοῦμε κάποια ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἴδηση ὅπως τὴν περιγράφει ἡ μειονοτικὴ Γκιουντὲμ (7-10).
«Ὁ Τζεμίλ Καμπζά στήν ὁμιλία του εἶπε ὅτι στήν δεκαετία τοῦ 90 στά πλαίσια τῆς διακηρυχθήσας ἰσονομίας μπορεῖ νὰ δόθηκαν κάποια δικαιώματα στὰ μέλη τῆς μειονότητας ἀλλὰ δὲν καταγράφηκε καμμιὰ πρόοδος στὰ βασικὰ: ἡ Ἑλλάδα συνέχισε τὴν συντηρητική της στάση στὰ θέματα τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τῆς μειονότητας, τῆς αὐτονομίας τῆς μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης, τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, τῶν βακουφίων, καθὼς καὶ στὸ θέμα τῶν ἴσων εὐκαιριῶν. Ἀνέφερε τὸ κλείσιμο τῆς «Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης» καὶ τὴν ἄρνηση νὰ δοθεῖ ἄδεια στὸν «Πολιτιστικὸ Σύλλογο Τούρκων Γυναικῶν» λόγῳ τοῦ ὅρου «Τοῦρκος», πρόσθεσε δέ ὅτι προσέφυγαν στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Στίς 11 μέρες πού διήρκεσε ἡ σύνοδος μετεῖχαν πρέσβεις ἀπό 55 χῶρες καί 40 μή κυβερνητικές ὀργανώσεις. Ἡ ἀντιπροσωπεία τῶν ΗΠΑ κατηγόρησε τήν Ἑλλάδα διότι παρότι εἶναι μέλος τῆς Ε.Ε. δέν δίνει στήν Τουρκική μειονότητα κάποια ἀπό τά δικαιώματά της. Μετέχοντας στήν ἴδια συνεδρία ὁ πρόεδρος τῆς Helsinki Watch Παν. Δημητρᾶς, ἡ πρόεδρος τῆς Ὁμάδος γιά τά μειονοτικά δικαιώματα στήν Ἑλλάδα Ναυσικᾶ Παπανικολάου, ὁ πρόεδρος τοῦ ¨Οὐράνιου Tόξου¨ Π. Βοσκόπουλος καὶ ὁ Μακεδόνας Ἐπίσκοπος ἀπὸ τὴν Φλώρινα Ν. Τσαρκνιᾶς κατηγόρησαν τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν ἐπιμονή της νὰ μὴν ἀναγνωρίζει ἐθνικὲς μειονότητες, γιὰ τὶς πιέσεις καὶ τὶς ἀδικίες σὲ βάρος τῶν μειονοτήτων.
Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἑλλάδας
Ἡ Ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπεία ἀπάντησε στὶς πέντε ΜΚΟ ποὺ εἶχαν ἔρθει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς ὁμιλίες τῶν ἐκπροσώπων τῶν ΗΠΑ. Ὁ Ἕλληνας πρέσβης στὴν ὁμιλία του εἶπε: Στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει Μακεδονικὴ μειονότητα. Πρόκειται γιὰ μερικὲς ἑκατοντάδες ἄτομα ποὺ χρησιμοποιοῦνε τὴ σλαβικὴ γλῶσσα καὶ γίνονται προσπάθειες ἀπὸ γειτονικὲς χῶρες νὰ δημιουργήσουν ἐθνικὴ μειονότητα. Ἐπίσης δὲν ὑπάρχει ἀλβανικὴ μειονότητα. Πρόκειται γιὰ οἰκονομικοὺς μετανάστες. Οἱ συνθῆκες τῆς χώρας μας εἶναι τόσο δημοκρατικὲς ποὺ συνεχίζουν νὰ ἔρχονται.
Ὅσον ἀφορᾶ τὸ σύλλογο ἐπιστημόνων ὁ πρέσβης ἔδωσε τὴν ἑξῆς ἀπάντηση: Σύμφωνα μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λωζάνης ὑπάρχει μόνο μία μειονότητα, ἡ μουσουλμανική. Αὐτὴ ἀπαρτίζεται ἀπὸ τρία μέρη. Τοὺς τουρκόφωνους, τοὺς Πομάκους καὶ τοὺς Ρομά. Δὲν ὑπάρχει τουρκικὴ μειονότητα. Ὁ πληθυσμὸς τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας φτάνει τὰ 100.000 ἄτομα. Ἔχει ὅλα της τὰ δικαιώματα καὶ ἐκπληρώνει μὲ ἄνεση τὰ θρησκευτικὰ της καθήκοντα. Τὸ κράτος μέσω τῶν μουφτήδων καὶ τῆς βακουφικῆς ἐπιτροπῆς ἐπισκεύασε τὸ τζαμὶ ποὺ εἶχε καεῖ στοὺς Τοξότες. Βοηθάει συνεχῶς στὴν ἐκπαίδευση τῶν μουσουλμάνων μαθητῶν. Αὐτὴ ἡ μειονότητα πάντα ἐκπροσωποῦνταν στὴν ἑλληνικὴ Bουλή. Ἔτσι καὶ σήμερα ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ ἕναν βουλευτή. Αὐτὰ ποὺ παρουσίασαν ὡς προβλήματα οἱ λεγόμενες Μ.Κ.Ο. εἶναι  παραπλανητικοὶ ἰσχυρισμοί.
Ἡ μακεδονικὴ ἀντιπροσωπεία στὴν ἀπάντησή της εἶπε πὼς ἡ μὴ ἀναγνώριση μίας ὑπαρκτῆς μειονότητας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα δὲν ταιριάζει σὲ ἕνα μέλος τοῦ ΟΑΣΕ καὶ τῆς Ε.Ε. καὶ εἶναι ἐνάντια στὶς συμφωνίες καὶ συνθῆκες. Τέλος πρότεινε νὰ ἐπανεξετάσει ὁ ΟΑΣΕ τὸ κατὰ πόσον τηρεῖ τὰ κριτήρια μέλους τοῦ ΟΑΣΕ ἡ Ἑλλάδα.
Τελευταῖος ὁμιλητὴς ἡ τουρκικὴ ἀντιπροσωπεία στὴν ἀπάντησή της εἶπε: Ὅλοι ἀκούσαμε ἀπὸ τὶς μάχιμες καὶ δυναμικὲς Μ.Κ.Ο. γιὰ τὶς ἄδικες καὶ καταπιεστικὲς πολιτικὲς ποὺ ἐφάρμοσε ἡ ἐδῶ καὶ 25 χρόνια μέλος τῆς Ε.Ε. Ἑλλάδα. Ἀκούγοντας αὐτὰ αἰσθάνθηκα ὑπερηφάνια γιὰ τὸ ὅτι ἡ χώρα μου ποὺ εἶναι ὑποψήφιο μέλος τῆς Ε.Ε. ἐκπληρώνοντας τὰ στάνταρ τῆς Ε.Ε. ἐξασφάλισε ὅλες τὶς εὐκαιρίες στὶς μειονότητες ποὺ ζοῦνε μέσα στὰ σύνορά της.»
ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΣ:
1) Οἱ ΜΚΟ φέτος ἦταν ἄνω τῶν 65 καί γι’ αὐτό ἀκριβῶς δόθηκε ὁ λόγος μονάχα στίς 6 κυριότερες. Οἱ ὑπόλοιποι, σάν τόν κ. Καπζά,  στερούμενοι τό βῆμα, μοίρασαν ἠλεκτρονικά τίς εἰσηγήσεις τους (κάτι πού θά μποροῦσε νά γίνει κι ἀπ’ τήν Κομοτηνή, τήν ὁδό Ἰώνων, π.χ.). Αὐτά λοιπόν πού γράφει στό ἄρθρο του ὁ ἐκτουρκισμένος Πομᾶκος γιά τήν ἐκεῖ «παρέμβασή του» εἶναι ἁπλῶς ψέμματα (γιατί δέν εἶχε ἄραγε φωτογραφία του ἀπό τό βῆμα;)
2) Ἡ ἑλληνική ἀντιπροσωπεία ἀπαντᾶ σέ κάθε βρωμιά κατά τῆς χώρας μας, εἴτε τίθεται ἀπό τοῦ βήματος εἴτε στέλνεται μέ e-mail.
3) Τά σκοπιανά καί τούρκικα ἀνέκδοτα ἦταν πολύ διασκεδαστικά, εἶναι πολύτιμη ἡ παρουσία τους γιά τήν ψυχαγωγία τῶν συνέδρων, μπράβο τους
4) Καί φέτος ὁ Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτῶν ἀπό τό βῆμα τοῦ ΟΑΣΕ ξεμπρόστιασε τήν Τουρκία γιά τά ἐγκλήματά της. Ὅσο γιά τήν ἀπάντηση τῆς τελευταίας (κάτι σάν «ἔτσι νομοθετοῦμε καί σ’ ὅποιον ἀρέσουμε») δείχνει ἁπλῶς τόν βαθμό τοῦ ὑποτιθέμενου ἐξανθρωπισμοῦ της.

2 com

erdogan-verhoygenκαὶ ὁ Χατζηαβάτης στὴ βαλκανική του ἀποµόνωση

 

Δὲν χρειάστηκε νὰ περάσουν περισσότεροι ἀπὸ δεκαοκτὼ µῆνες γιὰ νὰ δείξει καὶ αὐτὴ ἡ κυβέρνηση τοῦ προτεκτοράτου τὰ ὅριά της. Τὴν ἀνακούφιση ἀπὸ τὴν – προσωρινὴ ὅπως ὅλα δείχνουν – ἀπαλλαγὴ τοῦ τόπου ἀπὸ τὴ σηµιτογιωργακικὴ λαίλαπα διαδέχθηκε γιὰ µία ἀκόµη φορά ἡ ἀπογοήτευση, ἂν ὄχι ἡ ἀπελπισία ἀπὸ τὴν ἐπαναλαµβανόµενη ὅλο καὶ συχνότερα διαπίστωση: δὲν ὑπάρχει καµµία ἐλπίδα.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν περιµέναµε καὶ πολλά. Ἡ σήψη εἶχε διαποτίσει τὰ πάντα, ἐνῶ τὰ θέµατα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς µόνο µὲ χαρακτηρισµοὺς ποὺ ἐπισύρουν εἰσαγγελικὴ παρέµβαση θὰ µποροῦσαν νὰ περιγραφοῦν. Μία λίγο καλύτερη διεκπεραίωση τῆς καθηµερινότητας, ἕνα σχετικὸ περιορισµὸ τῆς φαυλότητας, µία προσπάθεια ψιλοβελτίωσης στὴν Παιδεία καὶ µία διαχείριση τῶν ἐθνικῶν θεµάτων µὲ τρόπο ποὺ νὰ µὴ παραπέµπει εὐθέως σὲ ὑπαλλήλους ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὰ συµφέροντα ὅλων τῶν ἄλλων ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἑλληνικά. Ἡ ὑπόγεια ἀλλὰ προφανὴς – παρὰ τὰ περὶ τοῦ ἀντιθέτου µισόλογα – στήριξη τῶν Κυπρίων νὰ καταψηφίσουν ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἔµεσµα Ἀνάν, ἦταν ἀπὸ µόνος του ἕνας ἱκανὸς λόγος νὰ θεωρήσει κανεὶς ἐπιτυχή ὁλόκληρη τὴν τετραετία. Ἡ συνέχεια ὅµως ἦρθε νὰ διαψεύσει µὲ κραυγαλέο τρόπο τὸ σύνολο τῶν προσδοκιῶν.

Προσῆλθε περιδεὴς στὴν κορυφαία ἐδῶ καὶ δεκαετίες γιὰ τὰ ἑλληνικὰ συµφέροντα διαπραγµάτευση, µὲ µία περίπου ψυχοπαθολογικὴ ἐµµονὴ (τὴν ἄνευ ὅρων καὶ παντὶ τρόπῳ πρόσδεση τῆς Τουρκίας στὴν ΕΕ, στὴν ὁποία ὅµως ἐντασσόµενη οὐσιαστικὰ τήν διαλύει), εὑρισκόµενη ἐκτὸς τῶν ἄλλων σὲ ἀπόλυτη ἀναντιστοιχία µὲ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι ἐκπροσώπησε, καὶ κατάφερε τὸ ἀπόλυτο τίποτε.

Δὲν ἔθεσε κἄν θέµατα ποὺ γιὰ λόγους τιµῆς καὶ ἀξιοπρέπειας θὰ ἔθεταν ἀκόµα καὶ νησίδες ποὺ παριστάνουν τὰ κράτη στὰ βάθη τοῦ Εἰρηνικοῦ (casus belli, γκρίζες ζῶνες, παραβιάσεις, στρατὸς Κατοχῆς, Χάλκη κοκ). Οὔτε ἕνα!!! Τὴ στιγµὴ ποὺ δὲν ἔχουµε διαβάσει πουθενὰ τὸν ἀντίλογο στὴν ἀνάλυση ποὺ λέει ὅτι ἡ ΕΕ µὲ τὴν ἐνδεχόµενη εἴσοδο τῆς φασιστογείτονος µπαίνει σὲ τροχιὰ διάλυσης ἢ τὸ λιγότερο ὅτι µετατρέπεται σὲ µία ζώνη ἐλεύθερου ἐµπορίου χωρὶς καµµία πολιτικὴ συνοχή, οἱ δικοί µας παρίσταναν τοὺς Κινέζους βαυκαλιζόµενοι ὅτι δῆθεν ἔτσι θὰ ἐξηµερωθεῖ τὸ θηρίο.

Τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι δὲν θὰ συµβεῖ αὐτὸ εἶναι ὅτι ἀκόµη καὶ τὴν περίοδο ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τὸ θηρίο καιγόταν νὰ ξεκινήσει διαπραγµατεύσεις οὐδόλως ἄλλαξε τὴν σχεδὸν αὐτοκρατορικὴ συµπεριφορὰ τοῦ πρὸς κάθε κατεύθυνση συνεπικουρούµενο ἀπὸ τὸν ἀµερικανοβρετανικὸ ἄξονα.

Γιὰ µαύρη σελίδα γιὰ τὸ µέλλον τῆς Εὐρώπης κάνουνε λόγο οἱ γνησιότεροι εὐρωπαϊστές, ὅσοι ἐν πάσῃ περιπτώσει εἴχανε κάποτε πιστέψει σὲ µία πολιτικὰ ἑνοποιηµένη ὀντότητα, τὴν ὁποία βλέπουνε µαθηµατικὰ πλέον νὰ ἐκφυλίζεται περίπου σὲ ἕναν χῶρο ἐλεύθερου ἐµπορίου, ἄθυρµα στὰ χέρια τῶν γελαδάρηδων. Ἡ ἀπόσταση ἀνάµεσα στὶς προσδοκίες τόσο αὐτῶν ὅσο καὶ τῶν εὐρωπαίων πολιτῶν καὶ τὴν προσφάτως διαµορφωθεῖσα κατάσταση ἔχει προσλάβει χαώδεις διαστάσεις. Ἡ ἀνάλυση τοῦ ΚΚΕ περὶ εὐρωπαϊκοῦ µεγάλου κεφαλαίου ποὺ ἀναζητάει στὰ πλαίσια τῆς παγκοσµιοποίησης νέες ἀγορὲς καὶ σφαῖρες ἐπιρροῆς, φθηνὰ ἐργατικὰ χέρια χωρὶς ἐργασιακὰ δικαιώµατα κοκ, παρὰ τὶς ἐγγενεῖς της καθηλώσεις µοιάζει κοντύτερα ἀπὸ ποτὲ στὴν πραγµατικότητα.

Ἕνα ἐρώτηµα ἐπανέρχεται ἐπιτακτικότερο: τί µέλλει γενέσθαι µετὰ καὶ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις στὴ χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέας µὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ χαµηλῆς ποιότητας πολιτικὸ προσωπικό; Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αὐτονόητη ὑποστήριξη τῆς πρότασης γιὰ δηµοψήφισµα µὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀποφασίσει τελικὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιὰ τὴν τύχη τῆς ἔνταξης τῶν κουµπάρων τους, ἕνα ἀκόµη µεῖζον ζήτηµα ἀπαιτεῖ ξεκάθαρη θέση ἐδῶ καὶ τώρα. Νὰ διαλέξουνε ἐπιτέλους ἀφεντικά. Ἡ ἐξευτελιστική / ταπεινωτικὴ συµπεριφορὰ τῶν σηµερινῶν, διὰ τῶν νέων προτάσεων Νίµιτς, γιὰ πολλοστὴ φορά ἀκόµη καὶ γιὰ ἕνα ἥσσονος διεθνοῦς σηµασίας θέµα (µὲ τὶς γνωστές του προεκτάσεις, βέβαια) δείχνει τὸν δρόµο. Ἡ ὁλοκληρωτικὴ προσχώρηση στὸ πρόγραµµα καὶ οἱ µαζικὲς παραγγελίες Eurofighter θὰ ἦταν µία πολὺ ἐνδιαφέρουσα καὶ σαφὴς πρώτη κίνηση.

Δ. Ν.

Δὲν χρειάστηκε νὰ περάσουν περισσότεροι ἀπὸ δεκαοκτὼ µῆνες γιὰ νὰ δείξει καὶ αὐτὴ ἡ κυβέρνηση τοῦ προτεκτοράτου τὰ ὅριά της. Τὴν ἀνακούφιση ἀπὸ τὴν – προσωρινὴ ὅπως ὅλα δείχνουν – ἀπαλλαγὴ τοῦ τόπου ἀπὸ τὴ σηµιτογιωργακικὴ λαίλαπα διαδέχθηκε γιὰ µία ἀκόµη φορά ἡ ἀπογοήτευση, ἂν ὄχι ἡ ἀπελπισία ἀπὸ τὴν ἐπαναλαµβανόµενη ὅλο καὶ συχνότερα διαπίστωση: δὲν ὑπάρχει καµµία ἐλπίδα.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν περιµέναµε καὶ πολλά. Ἡ σήψη εἶχε διαποτίσει τὰ πάντα, ἐνῶ τὰ θέµατα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς µόνο µὲ χαρακτηρισµοὺς ποὺ ἐπισύρουν εἰσαγγελικὴ παρέµβαση θὰ µποροῦσαν νὰ περιγραφοῦν. Μία λίγο καλύτερη διεκπεραίωση τῆς καθηµερινότητας, ἕνα σχετικὸ περιορισµὸ τῆς φαυλότητας, µία προσπάθεια ψιλοβελτίωσης στὴν Παιδεία καὶ µία διαχείριση τῶν ἐθνικῶν θεµάτων µὲ τρόπο ποὺ νὰ µὴ παραπέµπει εὐθέως σὲ ὑπαλλήλους ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὰ συµφέροντα ὅλων τῶν ἄλλων ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἑλληνικά. Ἡ ὑπόγεια ἀλλὰ προφανὴς – παρὰ τὰ περὶ τοῦ ἀντιθέτου µισόλογα – στήριξη τῶν Κυπρίων νὰ καταψηφίσουν ὁλοκληρωτικὰ τὸ ἔµεσµα Ἀνάν, ἦταν ἀπὸ µόνος του ἕνας ἱκανὸς λόγος νὰ θεωρήσει κανεὶς ἐπιτυχή ὁλόκληρη τὴν τετραετία. Ἡ συνέχεια ὅµως ἦρθε νὰ διαψεύσει µὲ κραυγαλέο τρόπο τὸ σύνολο τῶν προσδοκιῶν.

Προσῆλθε περιδεὴς στὴν κορυφαία ἐδῶ καὶ δεκαετίες γιὰ τὰ ἑλληνικὰ συµφέροντα διαπραγµάτευση, µὲ µία περίπου ψυχοπαθολογικὴ ἐµµονὴ (τὴν ἄνευ ὅρων καὶ παντὶ τρόπῳ πρόσδεση τῆς Τουρκίας στὴν ΕΕ, στὴν ὁποία ὅµως ἐντασσόµενη οὐσιαστικὰ τήν διαλύει), εὑρισκόµενη ἐκτὸς τῶν ἄλλων σὲ ἀπόλυτη ἀναντιστοιχία µὲ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι ἐκπροσώπησε, καὶ κατάφερε τὸ ἀπόλυτο τίποτε.

Δὲν ἔθεσε κἄν θέµατα ποὺ γιὰ λόγους τιµῆς καὶ ἀξιοπρέπειας θὰ ἔθεταν ἀκόµα καὶ νησίδες ποὺ παριστάνουν τὰ κράτη στὰ βάθη τοῦ Εἰρηνικοῦ (casus belli, γκρίζες ζῶνες, παραβιάσεις, στρατὸς Κατοχῆς, Χάλκη κοκ). Οὔτε ἕνα!!! Τὴ στιγµὴ ποὺ δὲν ἔχουµε διαβάσει πουθενὰ τὸν ἀντίλογο στὴν ἀνάλυση ποὺ λέει ὅτι ἡ ΕΕ µὲ τὴν ἐνδεχόµενη εἴσοδο τῆς φασιστογείτονος µπαίνει σὲ τροχιὰ διάλυσης ἢ τὸ λιγότερο ὅτι µετατρέπεται σὲ µία ζώνη ἐλεύθερου ἐµπορίου χωρὶς καµµία πολιτικὴ συνοχή, οἱ δικοί µας παρίσταναν τοὺς Κινέζους βαυκαλιζόµενοι ὅτι δῆθεν ἔτσι θὰ ἐξηµερωθεῖ τὸ θηρίο.

Τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι δὲν θὰ συµβεῖ αὐτὸ εἶναι ὅτι ἀκόµη καὶ τὴν περίοδο ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τὸ θηρίο καιγόταν νὰ ξεκινήσει διαπραγµατεύσεις οὐδόλως ἄλλαξε τὴν σχεδὸν αὐτοκρατορικὴ συµπεριφορὰ τοῦ πρὸς κάθε κατεύθυνση συνεπικουρούµενο ἀπὸ τὸν ἀµερικανοβρετανικὸ ἄξονα.

Γιὰ µαύρη σελίδα γιὰ τὸ µέλλον τῆς Εὐρώπης κάνουνε λόγο οἱ γνησιότεροι εὐρωπαϊστές, ὅσοι ἐν πάσῃ περιπτώσει εἴχανε κάποτε πιστέψει σὲ µία πολιτικὰ ἑνοποιηµένη ὀντότητα, τὴν ὁποία βλέπουνε µαθηµατικὰ πλέον νὰ ἐκφυλίζεται περίπου σὲ ἕναν χῶρο ἐλεύθερου ἐµπορίου, ἄθυρµα στὰ χέρια τῶν γελαδάρηδων. Ἡ ἀπόσταση ἀνάµεσα στὶς προσδοκίες τόσο αὐτῶν ὅσο καὶ τῶν εὐρωπαίων πολιτῶν καὶ τὴν προσφάτως διαµορφωθεῖσα κατάσταση ἔχει προσλάβει χαώδεις διαστάσεις. Ἡ ἀνάλυση τοῦ ΚΚΕ περὶ εὐρωπαϊκοῦ µεγάλου κεφαλαίου ποὺ ἀναζητάει στὰ πλαίσια τῆς παγκοσµιοποίησης νέες ἀγορὲς καὶ σφαῖρες ἐπιρροῆς, φθηνὰ ἐργατικὰ χέρια χωρὶς ἐργασιακὰ δικαιώµατα κοκ, παρὰ τὶς ἐγγενεῖς της καθηλώσεις µοιάζει κοντύτερα ἀπὸ ποτὲ στὴν πραγµατικότητα.

Ἕνα ἐρώτηµα ἐπανέρχεται ἐπιτακτικότερο: τί µέλλει γενέσθαι µετὰ καὶ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις στὴ χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέας µὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ χαµηλῆς ποιότητας πολιτικὸ προσωπικό; Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αὐτονόητη ὑποστήριξη τῆς πρότασης γιὰ δηµοψήφισµα µὲ τὸ ὁποῖο θὰ ἀποφασίσει τελικὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιὰ τὴν τύχη τῆς ἔνταξης τῶν κουµπάρων τους, ἕνα ἀκόµη µεῖζον ζήτηµα ἀπαιτεῖ ξεκάθαρη θέση ἐδῶ καὶ τώρα. Νὰ διαλέξουνε ἐπιτέλους ἀφεντικά. Ἡ ἐξευτελιστική / ταπεινωτικὴ συµπεριφορὰ τῶν σηµερινῶν, διὰ τῶν νέων προτάσεων Νίµιτς, γιὰ πολλοστὴ φορά ἀκόµη καὶ γιὰ ἕνα ἥσσονος διεθνοῦς σηµασίας θέµα (µὲ τὶς γνωστές του προεκτάσεις, βέβαια) δείχνει τὸν δρόµο. Ἡ ὁλοκληρωτικὴ προσχώρηση στὸ πρόγραµµα καὶ οἱ µαζικὲς παραγγελίες Eurofighter θὰ ἦταν µία πολὺ ἐνδιαφέρουσα καὶ σαφὴς πρώτη κίνηση.

Δ. Ν.

 

 

 

none

cebbceb5cf85cebacf8ccf82-cf80cf8dcf81ceb3cebfcf82-cebccf80ceb1cf87cf8cceb6Ὥστε παρεξηγήθηκαν κάποιοι Ἑλληνάρες γιά τήν ὑποστολή τῆς γαλανόλευκης ἀπό τόν Λευκό Πύργο κατά τήν διαμαρτυρία ὑπέρ τοῦ Κούρδου φοιτητῆ Μπαχόζ! Τόση εὐαισθησία! Δέν ξέρω ἄν εἶναι στημένο ἀπό τά ΜΜΕ ἤ πρόκειται πραγματικά γιά τόσο ἀκατέργαστο πατριωτισμό. Ποτέ μου δέν κατάλαβα τέτοιαν ἐπιλεκτική «ὑπερευαισθησία» σέ μιά χώρα πού καθημερινά προσβάλλει ὅ,τι πραγματικά ἑλληνικό, χωρίς νά ἱδρώνει τό αὐτί κανενός. Ἡ περίπτωση τοῦ ἀναρχικοῦ Κούρδου φοιτητῆ πού ἔκανε ἀπεργία πείνας ἦταν πολύ χαρακτηριστική: Κανένας δέν προσβλήθηκε πού τό ἐλεεινό μας κράτος ἀρνεῖται τό καθεστώς πολιτικοῦ ἀσύλου σέ ἀνθρώπους πού – ἀσχέτως ἰδεολογίας – ἀποδεδειγμένα ἀγωνίστηκαν (καί βασανίστηκαν) στίς χῶρες τους γιά τήν πολιτική τους δράση. Κανένας δέν προσβλήθηκε γιά τήν καθημερινή παρανομία (χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς ζωή) στήν ὁποία ὠθοῦνται συστηματικά ἀπό τήν κρατική μας πολιτική τόσοι δύσμοιροι (μά καί γενναῖοι) ἄνθρωποι δίπλα μας. Κανένας δέν προσβλήθηκε πού τά ΜΜΕ ἐπιλέγουν νά προβάλουν τήν δεξίωση τῆς κάθε καρακαλτάκως καί νά ἀποσιωπήσουν τά πάθη τοῦ κάθε Μπαχόζ. Ἔνιωσαν ὅμως προσβεβλημάνοι πού κατέβηκε ἡ σημαία μας ἀπό τήν Ἑνετική καί μετέπειτα Ὀθωμανική φυλακή, τό Γκουαντανάμο τῆς ἐποχῆς, ἡ ὁποία ἔτυχε νά καθιερωθεῖ ὡς σῆμα τῆς Θεσσαλονίκης! Μά, ποιός θά ἦταν καταλληλότερος τόπος γιά μιά τέτοια ἐκδήλωση διαμαρτυρίας ἄν ὄχι ὁ Λευκός Πῦργος; Μπράβο στά παιδιά γιά τήν ἔξυπνη ἰδέα καί γιά τήν συμπαράστασή τους στόν ἀγωνιστή σύντροφό τους! Καί μακάρι νά καθιερωθεῖ τό συγκεκριμένο μνημεῖο ὡς χῶρος ἔκφρασης συμπαράστασης γιά τέτοιες περιπτώσεις, θά εἶναι ἡ πλέον προσήκουσα (μά καί κοινωνικά ὠφέλιμη) χρήση του.

Κ.Κ.

none

 

mickeyΛίγο πρίν τό προχθεσινό δηµοψήφισµα τῶν Γάλλων γιά τό «Εὐρωσύνταγµα», στίς 18 Μαΐου, ἡ γαλλική Ψευτοαριστερά τοῦ ΝΑΙ εἶχε καλέσει στό Παρίσι ὡς… ἐνισχύσεις τόν Σηµίτη καί τόν Γιῶργο Παπανδρέου (κάπως ἔτσι… σώθηκαν.) Ἀπό τίς ἐκπάγλου λογικῆς φράσεις τοῦ δευτέρου πρός τό γαλλόφωνο κοινό τῆς σχετικῆς ἐκδήλωσης συγκρατήσαµε µία ἀποστοµωτική τοῦ ἐθνοκεντρισµοῦ ἅµα τε καί ρηξικέλευθη ἀτάκα: «Εἶµαι Ἕλληνας, σοσιαλιστής καί Εὐρωπαῖος, ἄρα εἶµαι καί Γάλλος».Ἐµεῖς λοιπόν στόν «Α», ζυγίζοντας µέ αἴσθηµα εὐθύνης τήν βαθειά τοµή (σχεδόν καρωτιδεκτοµή…) πού συνιστᾶ µία τέτοια ὀργάνωση τοῦ λόγου ἀπό τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωµατικῆς ἀντιπολίτευσης, θέλουµε νά δώσουµε µερικά ἀκόµη δικά µας παραδείγµατα γιά καλύτερη κατανόηση τῆς ἐπαναστατικότητάς της ἀπό τίς λαϊκές µᾶζες:

1) Εἶµαι Ἀµερικανός, γυιός Βουλγάρας, ἐγγονός Πολωνέζας, ἄρα εἶµαι καί Ἕλληνας.

2) Εἶµαι προικισµένος σάν µαρούλι, φιλόλαος σάν τραπεζίτης, ἀνθρωπιστής σάν ταµερλᾶνος, ἄρα καί σοσιαλιστής.

3) Τό µέλλον τῆς Εὐρώπης εἶναι στήν Τουρκία, στηρίζουµε τήν εὐρωπαϊκή πορεία τῆς Ἰνδονησίας, σέ ὅ,τι µᾶς ρωτᾶν ἀλαλάζουµε ΝΑΙ!

4) Τό µπουζούκι εἶναι ὄργανο, ὁ χωροφύλακας εἶναι ὄργανο, ἕνα ὄργανο πῆρα πέρσι τόν Μάρτη κι ἕνα τόν Ἰούνη, γιά ἀρχή καλά εἶναι.

5) Ἐγώ µαυρίστηκα, ἐσύ Τζέµ µαυρίστηκες, αὐτός ὁ κουµπάρος µου ὁ Χαριτόπουλος µαυρίστηκε, ἄρα εἴµαστε ὅλοι γιά τά µπάνια.

6) Τό ἀεροπλανάκι τῆς Μαρίας δέν πετάει, τό ἀλβανό ἐργάτι δέν ψηφίζει, τό πουγκί τοῦ Σωκράτη δέν κουδουνάει, τό τραῖνο τῆς Κεντροαριστερᾶς πάρκαρε δεξιά.

7) Ἔ, καί πρωθυπουργός νά µή γίνω, µιά θέση στήν καθαριότητα τοῦ Δήµου θά µοῦ βρεῖ ἡ Ντόρα, τὄπαν ξεκάθαρα στήν Πρεσβεία.

8) Εἶµαι ὑπέρ τῆς Εὐρώπης, ἡ Εὐρώπη δέν εἶναι µέ τίς ΗΠΑ, ἡ µαµά λέει εἴµαστε πάντα µέ τίς ΗΠΑ, τότε ἐγώ τί κάνω τώρα ἐδῶ;

9) Εἶµαι σήµερα στό Λονδῖνο, ἄλλωστε ὅλοι γύρω µιλοῦν ἰσπανικά, τί εἶναι ὅµως αὐτός ὁ σιδερένιος πῦργος ἀπέναντι;…

10) Ὅλοι ἐπιµένουν ὅτι εἴµαστε στό Παρίσι, ἔ, ἔτσι θἄναι φαίνεται, ἄρα σέ λίγο θἄµαστε στή Ντίσνεϋλαντ (γιούπι!)

11) Ἄσπρα µοῦρα, µαῦρα µοῦρα, εἶµαι µιά καρικατούρα.

none

 

«Πετᾶξτε ἀπό µέσα σας τόν Παπαθεµελῆ. Ξεριζῶστε τήν πατριδοκαπηλία τοῦ Χριστό-δουλου. Καί ἐλᾶτε στή θέση τοῦ ξένου, τοῦ γείτονα, τοῦ Ἄλλου. Ἐλᾶτε στή θέση ἑνός Σκοπιανοῦ. Γεννήθηκε πρίν ἀπό σαράντα χρόνια σέ µιά µικρή χώρα µέ τό ὄνοµα Μακεδονία. Ἀναγνωρισµένη ἀπό ὅλους καί ἀπό τούς Ἕλληνες γείτονες. Καί ὄχι µόνο ἀναγνωρισµένη ἀπό τό 1949, ἀλλά διπλᾶ ἀνακηρυγµένη καί κυρίαρχη µέ τήν ὑπογραφή τῶν Εὐρωπαίων καί φυσικά τοῦ Ἕλληνα ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν. Μακεδόνας στή Μακεδονία τοῦ Τίτο, τοῦ ΟΗΕ µέ τή σφραγῖδα τοῦ ἐθνάρχη Καραµανλῆ καί µέ τή τζίφρα τοῦ Ἀντώνη Σαµαρᾶ. Ἐλᾶτε στή θέση του. Πῶς ἐσεῖς θά χαρακτηρίζατε ὅσους ἀπαιτοῦσαν νά ἀλλάξετε τό ὄνοµά σας; Παράφρονες, ἐκβιαστές, ἐχθρούς. Καί πῶς θά σᾶς φαινόταν ἄν ἡ µοίρα τῆς πατρίδας σας εἶχε γίνει κοµπολόι στά κέφια ἑνός κάποιου Νίµιτς; Ξέρω, ξέρω, µᾶς πονάει. Ἄς προσέχαµε σέ ποιούς πολιτικούς ἐναποθέτουµε τά ἱερά χώµατα αὐτῆς τῆς γῆς. Γιά νά µή λέµε διαρκῶς, στερνή µου γνώση νά σέ εἶχα πρῶτα!»

Τό ἐλεεινό αὐτό κείµενο φέρει – δυστυχῶς – τήν ὑπογραφή τοῦ Δηµήτρη Δανίκα. Καί λέµε δυστυχῶς γιατί πρόκειται γιά ἄνθρωπο εὐφυή καί σχολιογράφο καίριο. Φαίνεται ὅµως ὅτι ὁ ἀθηναϊσµός εἶναι πολύ βαρειά ἀρρώστεια καί ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος, ὅσο καλές προδιαγραφές καί νά ἔχει, στό τέλος γίνεται νιανιά. Προσπερνᾶµε τό ὕφος κατά Παπαθεµελῆ καί Χριστόδουλου (ἀφοῦ κι ἐµεῖς µέ τέτοιο ὕφος γράφουµε γιά τούς ἐναντιόφρονες) καί τίς ἀνακρίβειες περί ἀναγνωρίσεων, γιά νά µείνουµε µονάχα σέ ζητήµατα λογικῆς συνέπειας. Δηλαδή, σύµφωνα µέ τή λογική Δανίκα, ὅταν ἕνας κλέψει τό σπίτι µας – π.χ. οἱ ἔποικοι στήν Κατεχόµενη Κύπρο – καί µεγαλώσει ἐκεῖ τό παιδί του, πάει, ἔκλεισε ἡ ὑπόθεση! Δέν δικαιοῦται ὁ νόµιµος ἰδιοκτήτης νά τοῦ καταστρέψει τήν ἡσυχία! Ὅσο γιά τίς εὐθῦνες τῶν πολιτικῶν µας κανείς δέν τίς ἀρνεῖται ἀλλά γιά νά εἴµαστε δίκαιοι δέν πρέπει νά ξεχνᾶµε καί τό πλαίσιο στό ὁποῖο λειτουργοῦσαν: Τό πρῶτον στήν ἐµφυλιόπληκτη Ἑλλάδα πού εἶχε ἁπλωµένο χέρι ζητιανιᾶς γιά βοήθεια ἀπό τούς ὑπερατλαντικούς πάτρωνες τοῦ Τίτο. Καί γιά τήν δεύτερη περίσταση κάθε λόγος περιττεύει. Τί θέλει δηλαδή ὁ Δανίκας, νά µᾶς πείσει γιά τό τί «προσέφερε» ὁ Μητσοτάκης στήν πατρίδα; Σιγά τό νέο! Ὅµως τοὐλάχιστον γιά τόν Σαµαρᾶ, πού παραιτήθηκε γιά τήν ὑπόθεση αὐτή, καλά θά ἦταν νά µετρίαζε λίγο τό πάθος του: δέν ξέρουµε κανέναν ἄλλον στή χώρα αὐτή πού νά ἐγκατέλειψε τέτοια θέση, ρίχνοντας µάλιστα καί τήν Κυβέρνηση πού τόν ἀνέδειξε…

Καταλαβαίνουµε ὅτι αὐτή ἡ παρασιτική µᾶζα τοῦ Αὐγείου πού µαζεύτηκε στήν Ἀττική σέ µερικούς προξενεῖ τέτοιαν ἀλλεργία ὥστε, βοηθούσης καί κάποιας «προοδευτικῆς» ἰδεολογίας, στρέφονται κατά παντός ἑλληνικοῦ. Ἔτσι, καθετί σχετικό µέ τά συµφέροντα τοῦ κρατιδίου µας προκαλεῖ µία αὐτόµατη ἀρνητική ἀντίδραση: πάντα εἶναι «δικές µας» οἱ εὐθῦνες, πάντα νά σκεφτόµαστε τό «δίκιο» τοῦ ἄλλου, κτλ.

Ὅµως ἄς γνωρίζει ὁ κάθε Δανίκας ὅτι πέρα ἀπό τόν κόσµο τῆς πρωτεύουσας χαβούζας – ὅπου κατά κανόνα τά πάντα εἶναι ἀβαρῆ καί εἰκονικά, µέ σοβαρότερο «διακύβευµα» τέτοιων ζητηµάτων τήν ἐπιβολή τῆς µιᾶς παρέας ἐπί τῆς ἄλλης – ὑπάρχει κι ἄλλη Ἑλλάδα. Στήν περιφέρεια (ναί, ἐκεῖ πού τά τριήµερα ἀναζητεῖ ὁ Ἀθηνέζος κάποια φυγή) δέν ὑπάρχουν µόνον ἄνθρωποι πού ἀναµασοῦν τά ἐµέσµατα τῶν ἀθηνοδιαύλων. Εἶναι κι ἄλλοι πού νοιάζονται γιά τήν οὐσία τῶν ἐξελίξεων, καθώς τούς ἀφοροῦν ἄλλωστε ἄµεσα. Προσωπικά χέστηκα ἄν φταίει ἡ Δεξιά πού πούλησε τό ζήτηµα ἤ τό ΠαΣοΚ πού δέν ἔπραξε τίποτε. Αὐτό πού προέχει τώρα δέν εἶναι ἡ ἀπόδοση εὐθυνῶν στούς «κακούς» ἤ εὐσήµων στούς «καλούς» γιά νά δικαιωθοῦµε τελικά ἐκεῖνοι πού «τά λέγανε», ἀλλά ἡ εὕρεση διεξόδου. Ἡ διάσωση τῆς µακεδονικῆς (κι αὔριο θρακικῆς) ψυχῆς µας.

none

Θά σᾶς ποῦμε μιάν ἀπίστευτη μά ἀληθινή ἱστορία. Ἦταν ἕνας χαμάλης ὀνόματι Ἰρφάν πού ζοῦσε στόν τενεκέ μαχαλά καί, ὅπως πολλοί Τσιγγάνοι, εἶχε διαλέξει γιά τόν ἑαυτό του ἕνα φανταχτερό παρατσούκλι: «Βαρδινογιάννης». Τό ἔμαθε λοιπόν ὁ Βαρδινογιάννης καί γέλασε. Τί τόν πείραζε; Ἄς τόν φωνάζουν στόν μαχαλά του ὅπως θέλει, ἀφοῦ ἔτσι ἀρέζεται… Μήπως θά πιστέψει κανείς ὅτι  ὁ Ἰρφάν εἶναι ὁ… Βαρδινογιάννης;
Τά χρόνια πέρασαν καί ὁ Ἰρφάν ξεθάρρεψε. Μέ τό πού γεννήθηκε ὁ γυιός του, πῆγε στόν Δῆμο καί ζήτησε νά ἐγγραφεῖ ὡς Ἰωάννης Βαρδινογιάννης τοῦ Βαρδῆ. Τί νά κάνει κι ὁ ἐκεῖ ὑπάλληλος, τόν ἔγραψε. Κι ὄχι μόνον αὐτό. Τώρα ἰσχυρίζεται δημοσίως ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Βαρδινογιάννης καί ὅτι ἐκεῖνος στήν Ἀθήνα εἶναι ἕνας ἀπατεώνας πού τοῦ κλέβει τήν περιουσία του! Κι ὅτι ἡ ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ τοῦ ἀνήκει, ἡ Μαριάννα Βαρδινογιάννη εἶναι ἡ γυναίκα του καί ὅτι στά γεράματα θά γυρίσει στό πατρικό του στήν Κρήτη!
Τά ἔμαθε ὁ Βαρδινογιάννης καί τρελλάθηκε. « – Ρέ τόν κωλόγυφτο, θά τόν γ…, θά τόν σκίσω, σῦρτε τον στά δικαστήρια τώρα!», οὔρλιαξε στούς δικηγόρους του. « – Μά… κύριε Πρόεδρε, πῶς θά τόν ἐμποδίσουμε νά αὐτοαποκαλεῖται ὅπως θέλει; Τί νά κάνουμε;» Ἔλαβαν τήν προτροπή νά τσακιστοῦν νά βροῦν τί μπορεῖ νά γίνει καί ἔφυγαν. Δέν προέκυψαν ὅμως καί πολλοί διέξοδοι. Ὁ ἕνας τούς εἶπε ὅτι δέν μποροῦν νά παριστάνουν τόν νουνό ξένου ἀνθρώπου, πρέπει νά σεβαστοῦν τά ἀνθρώπινά του δικαιώματα καί ἄρα δέν ἔχουν παρά νά κάτσουν καί νά τό φᾶνε. Ὁ δεύτερος τούς ἐξήγησε πώς χρειάζεται μιά συμβιβαστική φόρμουλα: Ἐντάξει, νά συνεχίζει κι ὁ… ἐν Ἀθήναις ἐπιχειρηματίας νά χρησιμοποιεῖ τό ἴδιο ὄνομα, ἁπλῶς θά τόν φωνάζουν καί τόν ἄλλον Βαρδινογιάννη – δέν χάθηκε δά ὁ κόσμος! Μέ τόσα λεφτά ἀκόμα καί νά διεκδικήσει καί κάτι ἀπό τήν περιουσία σου μετά θάνατον δέν θά φτωχύνεις, χώρια πού θά νιώσει, ἔστω κι ἔτσι, λίγο καλύτερα ἕνας φτωχός. Κι ἄν ἦταν κλέφτης ὁ ἄνθρωπος δέν θά μποροῦσε νά κλέβει καί ὡς Ἰρφάν; Ὁ τρίτος συνέστησε διαπραγματεύσεις.
Τί νά γίνει, σοῦ λέει, πολιτισμένοι ἄνθρωποι εἴμαστε, ἄς τό κουβεντιάσουμε. Προτείνεται λοιπόν στήν ἄλλη πλευρά νά υἱοθετήσει ἕνα συναφές ὄνομα, κοντύτερα στήν ἀληθινή της ταυτότητα, π.χ. Βαρδινογιάνογλου. Τζίφος. Βρέ καλέ μου, βρέ χρυσέ μου, ὄχι. Βρέ Βαρδινογιῶργος, βρέ Βαρδινοκώστας, οὔτε μέ σφαῖρες. Βρέ Γιάννης (κι ὄχι Ἰωάννης), βρέ Γιαννάκης, «τί λέτε, μέ προσβάλετε», ἀντέτεινε ὁ ἄλλος. Ἀνένδοτος.
«Ρέ διάολε», σκέφτονταν οἱ δικηγόροι, «θά μᾶς τό κλείσει τό μαγαζί ὁ κατσίβελος». Γιατί ὅσον ἀφοροῦσε τούς ἴδιους χέστηκαν, δέν πάει νά λέγεται ὅπως θέλει;! Τό θέμα εἶναι τό πῶς θά τό ἀνακοίνωναν στό ἀφεντικό πού ἐπέμενε: «Μήν τυχόν καί τοῦ δώσετε τό ὄνομα τῆς οἰκογένειάς μου θά σᾶς διώξω ὅλους μέ τίς κλωτσιές»! Συνέχισαν τά παζάρια γιά δέκα χρόνια. Μόνο ὄφελος ἡ παραχώρηση τοῦ Ἰρφάν ὅτι δέν διεκδικεῖ τόν Παναθηναϊκό. Τό ἀνακοίνωσαν σχεδόν πανηγυρικά ἀλλά εἶδαν ὅτι δέν ἐκτιμήθηκε ὡς μεγάλη ἐπιτυχία καί συνέχισαν τίς διαπραγματεύσεις. Τά χρόνια περνοῦσαν, τά παζάρια συνεχίζονταν καί παρότι κανένα φῶς δέν φαινότανε, ὑπῆρχε ἡ κρυφή ἐλπίδα (ὁ πιό χυδαῖος τῆς ὁμάδας τὄπε κιόλας) πώς τό ζήτημα θά ξεχαστεῖ. Στό μεταξύ ὅλη ἡ πιάτσα πλέον τόν φώναζε τόν Ἰρφάν «Βαρδινογιάννη». Ἄσε πού ἀκούγονταν καί πώς κάτι Κοκκαλολάτσηδες ἔκαναν κέφι τήν ἱστορία καί τήν ὑποδαύλιζαν! Τώρα καί στά δικαστήρια θά μποροῦσε νά ἔχει σοβαρή ὑποστήριξη!
Ἐδῶ διακόπτεται ἡ ἱστορία καί σᾶς καλοῦμε νά συμβάλετε στή συγγραφή τοῦ τέλους της. Ἄν εἴσασταν στή θέση τοῦ Βαρδινογιάννη, τί θά κάνατε;

none

 

 

Γιά πρωτοσέλιδο δηµοσίευµα στό προηγούµενο φῦλλο µας λάβαµε ἀπό τόν κ. Ι. Μ. Φριζῆ τήν κάτωθι ἠλεκτρονική ἐπιστολή:

Κύριε Καραΐσκο,

Σταµατήστε τον αντισηµιτισµό σας, γράφοντας στον Αντιφωνητή στις 02/02/05 ότι «η Ευρώπη γονάτισε µπροστά στο θεµέλιο λίθο των θαλάµων αερίων και ότι στη χώρα µας δεχτήκαµε τέτοια προπαγάνδα, ως και για ευθύνη του Χριστιανισµού για το Άουσβιτς, έγραψε κάποιος Ι. Φριζής».

Ναι κύριε Καραΐσκο, το Ολοκαύτωµα είναι αποτέλεσµα αιώνων χριστιανικού αντισηµιτισµού. Ποίος έκανε τα Πογκρόµ; Ποίοι ήταν οι ηγέτες της Ιερής Εξέτασης; Είτε το αποδέχεστε είτε όχι «συνειδητός ή υποσυνείδητος, ο αντισηµιτισµός βρίσκεται βαθιά ριζωµένος στην Χριστιανοσύνη» (Gules Isaac). Ευτυχώς υπάρχουν ιεράρχες της Χριστιανοσύνης που θέλουν να αλλάξει αυτός ο αντισηµιτικός άνεµος. Σε αυτούς στηρί-ζουµε πολλές ελπίδες. Καλό θα κάνετε να ακολουθήσετε τους ιεράρχες αυτούς και όχι να ταυτίζετε το Ισραήλ µε τον αντισηµιτισµό. Ένα Ισραήλ που δεν το αφήνουν να ειρηνεύσει. Ας ελπίζουµε ότι µε την νέα ηγεσία τους οι Παλαιστίνιοι θα δεχτούν να σταµατήσουν τις δολοφονίες κατά των κατοίκων του Ισραήλ και θα έρθει επιτέλους η πολυπόθητη ειρήνη στην πολυβασανισµένη περιοχή. Γίνετε υπερασπιστής του καλού και του δικαίου και µην αφήνετε να παρασυρθείτε από τους ελάχιστους που αµφισβητούν το Ολοκαύτωµα. Ο αντισηµιτισµός είναι καθαρά αντιχριστιανική πράξη.

Ἀπαντοῦµε:

Ὑπάρχει ἕνα σηµεῖο τῆς ἀνωτέρω ἐπιστολῆς ὅπου συµφωνοῦµε: Ἡ καταδίκη τοῦ ἀντισηµιτισµοῦ. Πράγµατι, κ. Φριζῆ, ποτέ δέν καταλάβαµε τήν βλακώδη προκατάληψη κατά τῶν ἀνθρώπων µέ σηµιτική καταγωγή (Ἀράβων, Ἑβραίων, κτλ). Ἐµεῖς ἀφενός ἔχουµε ἄριστες σχέσεις µέ πλῆθος τέτοιων ἀνθρώπων κι ἀφετέρου προβάλουµε σταθερά ἀπό τόν «Ἀντιφωνητή» καί ἑβραϊκές φωνές πού ταιριάζουν στίς ἰδέες µας (ὀργάνωση Γκούς Σαλόµ, Ἴλαν Πάπε, Σίµτσα Ἐπστάιν, Νόαµ Τσόµσκι…). Μάλιστα προσφάτως διοργανώσαµε ἐκδηλώσεις στήν Ἀθήνα καί στή Θεσσαλονίκη µέ κεντρικό ὁµιλητή τόν Ἴσραελ Σαµίρ γιά τό Μεσανατολικό ζήτηµα.

Κάτι πού µᾶς προκαλεῖ ἀλλεργία εἶναι ἐκεῖνα τά συστήµατα ἰσχύος πού κατακυριαρχοῦν σέ πολιτικό, ἰδεολογικό καί οἰκονοµικό ἐπίπεδο τούς ἀνθρώπους καί τούς λαούς, εἴτε αὐτά εἶναι ἀµερικανικά, εἴτε εἶναι ἑβραϊκά εἴτε ἰσλαµικά εἴτε ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἐπίσης ἀπεχθανόµαστε τό ψεῦδος καί τόν δογµατισµό, τήν ὑποκρισία καί τά συµπλέγµατα ἀνωτερότητας, ὅπου κι ἄν τά ἐντοπίζουµε, σέ ἑβραίους ἤ σέ …γκόιµ.

Θά µπορούσαµε ἴσως νά συζητήσουµε κάποια θέµατα πού θίγετε στό σύντοµο κι ὀργίλο γράµµα σας. Ὅµως εἶναι προφανές ὅτι κοινό ἔδαφος γιά κάτι τέτοιο δέν ὑπάρχει. Δέν εἶναι µόνο οἱ προσβλητικές γιά µᾶς ἀπόψεις σας γιά ἑλληνικό καί χριστιανικό «ρατσισµό» (πού τίς ἐκθέσατε καί ἄλλοτε στήν τηλεόραση), ἀπόψεις πού φυσικά καί µποροῦµε νά κουβεντιάσουµε. Εἶναι κυρίως ἡ θέση σας πού διαφαίνεται ἀπό τή φράση σας γιά τό Παλαιστινιακό (νά σταµατήσουν οἱ Παλαιστίνιοι τίς δολοφονίες!). Μέ τό αἷµα τῶν παιδιῶν τῆς Παλαιστίνης νά ρέει καθηµερινά, δέν ἔχουµε τήν διάθεση νά µιλήσουµε µέ ἀπολογητές τῶν σφαγέων. Δέν λέµε ὅτι δέν πρέπει, -προσοχή!- λέµε ὅτι δέν βρίσκουµε κοινό ἔδαφος συνεννόησης. Μπορεῖτε νά ἐµµείνετε φυσικά στίς θέσεις σας, δηµοκρατία ἔχουµε, ἀλλά στά πλαίσια αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς δηµοκρατίας ἔχουµε τό δικαίωµα νά ἀµφισβητοῦµε ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Κ.Κ.

none

ÔÑÉÊÅÑÉ ÐËÏÉÏ <<ÁÑÃÙ>> ÄÏÊÉÌÁÓÔÉÊÏ ÔÁÎÉÄÉ Αποτελέσματα Διεθνούς Συνεδρίου (Βόλος, 21-23/10/2004)

Οι εργασίες του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου με θέμα “Αιγαιακός χώρος και Μαύρη Θάλασσα: από την αργοναυτική εκστρατεία στην παρευξείνια συνεργασία”, που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Βόλου και του Δημοτικού Κέντρου Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου (ΔΗ.ΚΙ), και με την επιστημονική στήριξη της ΙΓ’ ΕΠΚΑ και του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας φτάνουν στο τέλος τους.

Σκοπός του Συνεδρίου ήταν να αποτελέσει άλλη μια ουσιαστική συμβολή στην έρευνα των επαφών της Ελλάδας με το χώρο της Μαύρης Θάλασσας, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ιδιαίτερα εντατική έρευνα και μελέτη -ισοζυγίζοντας το επιστημονικό ενδιαφέρον που για πολλούς αιώνες μονοπωλούσε κυρίως η Δυτική λεκάνη της Μεσογείου-. Μας απασχόλησε, ειδικότερα, η επιστημονική τεκμηρίωση των διαχρονικών σχέσεων των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου, και πιο συγκεκριμένα του Ελλαδικού χώρου, με την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, από την προϊστορία έως τις ημέρες μας. Έτσι, ουσιαστικές ήταν οι συμβολές των συναδέλφων στην κατανόηση των θεσμών, των οικονομικών σχέσεων, της κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης και της πολιτιστικής ταυτότητας του χώρου, με κύριο άξονα τις σχέσεις με τον Ελλαδικό χώρο και τον πολιτισμό.

Κατά την πρώτη μέρα του Συνεδρίου, που ήταν αφιερωμένη στις σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την αρχαιότητα, μας απασχόλησαν κυρίως: α) ο χρόνος της διείσδυσης των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, καθώς και το ιστορικό υπόβαθρο της μυθολογικής διήγησης, με σημείο αναφοράς τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα και β) η εικόνα των ελληνικών εμπορίων και “αποικιών”, και οι σχέσεις τους (εμπόριο, πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί, λατρείες) με την ηπειρωτική Ελλάδα (Αθήνα) και το Αιγαίο κατά τους αρχαϊκούς, κλασσικούς αλλά και ελληνιστικούς χρόνους, αλλά και γ) η παραγωγή και διάδοσης της ελληνικής κεραμικής στο χώρο του Ευξείνου Πόντου.

Παίρνοντας την πρώτη περίπτωση, δηλαδή τις σχέσεις Αιγαίου-Μαύρης Θάλασσας κατά τους Προϊστορικούς χρόνους, υποστηρίχθηκε -από τον καθηγητή κ. Ντούμα- η πρωιμότητα αυτών των επαφών, οι οποίες θα πρέπει να αναζητηθούν στις αρχές της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, και ίσως και νωρίτερα στην 4η χιλιετία με βάση ενδιαφέροντα αρχαιολογικά δεδομένα για τα Spondylus Genderopus, και τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, την εισαγωγή της καλλιέργειας της αμπέλου και της “ροιάς” (ροδιά) από το χώρο της Μαύρης Θάλασσας. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και η ανακοίνωση της ομιλούσας, η οποία έθεσε ξανά στο προσκήνιο το πάντα επίκαιρο θέμα μιας υποθετικής διείσδυσης των Μυκηναίων στον Εύξεινο Πόντο κατά την ύστερη Εποχή του Χαλκού, προσεγγίζοντας τα ευρήματα που δείχνουν μεταλλουργική δραστηριότητα στη μυκηναϊκή πόλη της Ιωλκού και θέτοντας το ερώτημα μιας ενδεχόμενης αναζήτησης πρώτων υλών -κυρίως χρυσού- στην περιοχή της Κολχίδας. Το ιστορικό υπόβαθρο του μύθου της αργοναυτικής εκστρατείας τέθηκε πάλι στο κέντρο της προσοχής των συνέδρων, και όπως υποστηρίχθηκε ομόφωνα, αν και υπάρχουν κάποια ίχνη Αιγαιακής παρουσίας στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά την ΥΕΧ, και αν και υποψιαζόμαστε -παρά την έλλειψη οικισμών- κάποια εμπορική δραστηριότητα ωστόσο δεν θα πρέπει ο χρόνος της μυθικής διήγησης που αποτελεί προϊόν κυρίως λογοτεχνικής επεξεργασίας δε θα πρέπει να συγχέεται με το χρόνο διεξαγωγής των ιστορικών γεγονότων.

Αντιστρόφως με την πρώτη προσέγγιση που μελετά την επίδραση του χώρου του Εύξεινου Πόντου στο Αιγαίο, η επόμενη ανακοίνωση αφορούσε την επίδραση του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Κολχίδας, πριν από τον κύριο αποικισμό των Ελλήνων, η οποία υποστηρίχθηκε από τον καθηγητή Vakhtang Licheli και το Δρ. Revaz Papuashvili, μετά από τη μελέτη μιας σειράς ταφικών συνόλων από Κολχικά νεκροταφεία που ξεκινούν από τη β΄ χιλιετία και φτάνουν μέχρι και τον 8ο αι. π.Χ., που τα οποία δείχνουν ότι μέρος της τοπικής παραγωγής κεραμικής είχε εμφανώς επηρεαστεί από Αιγαιακά πρότυπα.

Εξετάζοντας στη συνέχεια την εικόνα των ελληνικών οικισμών των ιστορικών χρόνων στη Μαύρη Θάλασσα, προτάθηκαν κατ’ αρχήν βασικοί λόγοι που υποκίνησαν την ίδρυση τους κατά τη διάρκεια των αρχαϊκών χρόνων. Ο Δρ. Alan Greaves, αν και ανέφερε το εμπόριο ως βασική αιτία μαζικού αποικισμού, ωστόσο τόνισε ιδιαίτερα τους δημογραφικούς λόγους που μαζί με έλλειψη γης και προϊόντων διατροφής οδήγησαν στην ανάγκη αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Επισημάνθηκε δε και ο ρόλος της θρησκείας, και ιδιαίτερα των μαντείων, στη διακίνηση των πληθυσμών και την κατανομή των “αποικιών”.

Ο χρόνος ίδρυσης των περισσότερων αποικιών τοποθετήθηκε στον 7ο και 6ο π.Χ. αιώνα, και εξετάστηκαν βασικές αλλαγές της πολιτισμικής τους ταυτότητας στο πέρασμα των αιώνων. Ειδικότερα, ο καθηγητής κ. G. Tsetskhladze εντόπισε σε βασικές ρυμοτομικές και αρχιτεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν στις ελληνικές αποικίες της Μαύρης Θάλασσας στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 5ου π.Χ. αι., και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών των ελληνικών πόλεως (αγορά, τέμενος, οχύρωση). Οι αλλαγές συνδέθηκαν ιστορικά με την έλευση των Αθηναίων στη Μαύρη Θάλασσα το 480/470 π.Χ.

Η εικόνα της πολύπλευρης διακίνησης προϊόντων, και κυρίως του κρασιού, μέσω οικισμών που βρίσκονται στο σταυροδρόμι των εμπορικών δρόμων μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την κλασική εποχή και το πορτραίτο μιας συγκεκριμένης αποικίας εικονογραφήθηκε παραστατικά από τον καθηγητή Jan Bouzek και τη Δρ. Domaradkza, με το παράδειγμα του Εμπορίου Πίστιρος που βρίσκεται στον ποταμό Έβρο, το οποίο αποτέλεσε βασικό σταθμό της διακίνησης των θασίτικων προϊόντων στο χώρο της Μ. Θάλασσας. Στη συνέχεια τα πλούσια ευρήματα του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα π.Χ. από τάφους μιας ελληνικής αποικίας, του Pichvnari, στην περιοχή της Κολχίδας παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή Michael Vickers και το Δρ. Amiran Kakhidze. Ενδιαφέρουσα ήταν η συνύπαρξη κολχικής, αλλά και ελληνικής κεραμικής από τα μέσα του 5ου π.Χ. αι.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η διάδοση της Ελληνικής κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά τους Κλασσικούς και Ελληνιστικούς χρόνους απασχόλησε ιδιαίτερα τους ομιλητές αυτού του συνεδρίου. Ο Δρ. Δημήτρης Παλαιοθόδωρος μας παρουσίασε, μέσω μιας πλούσιας σειράς παραδειγμάτων, τη διάδοση της Αττικής ερυθρόμορφης κεραμικής στη Μ. Θάλασσα, εικονογραφώντας την προσπάθεια των Αθηναίων εικονογράφων να διεισδύσουν στις τοπικές αγορές, με θέματα αγαπητά στην Αττική. Με την εισαγωγή της αττικής κεραμικής στον 6ο και 5ο π.Χ. αι., που βρέθηκε ειδικότερα στη χερσόνησο Ταμάν της Νότιας Ρωσίας ασχολήθηκε η Δρ. Catherine Morgan, επισημαίνοντας ότι γύρω στο 480 π.Χ. (χρονιά που επίσης αναφέρθηκε με αφορμή τις αρχιτεκτονικές και ρυμοτομικές αλλαγές που παρατηρήθηκαν σε οικισμούς του Πόντου) παρατηρείται κορύφωση των εισαγωγών. Παρατηρήθηκε δε η αδυναμία του τοπικού πηλού να κατασκευάσει ωραία μελανόμορφα αγγεία. Συμπληρώνοντας τις μελέτες της διασποράς των ελληνικών αγγείων, ο καθηγητής Mikhail Treister παρουσίασε δείγματα από μια συγκεκριμένη ομάδα χάλκινων αγγείων του 4ου π.Χ. αιώνα που εντοπίστηκαν στη Βόρεια περιοχή του Πόντου.

Επεκτείνοντας τον ορίζοντα των ελληνικών επιδράσεων στο χώρο του Εύξεινου Πόντου, η λέκτορας Ιφιγένεια Λεβέντη παρουσίασε ένα ελευσινιακό ανάγλυφο από το Παντικάπαιον, που αποδεικνύει την εισαγωγή ελληνικών λατρευτικών στοιχείων στις αποικίες της περιοχής, υποστηρίζοντας ένα σημαντικό γεγονός που υποδεικνύει τη συγχώνευση των εισηγμένων στοιχείων: αποδέκτες αποτέλεσαν όχι μόνο οι Έλληνες κάτοικοι των ελληνικών αποικιών αλλά και η elite του ντόπιου πληθυσμού.

Τέλος, μια άλλη ομάδα αγγείων που κατασκευάζονταν από εργαστήρια του ελλαδικού χώρου, και πιο συγκεκριμένα αμφορείς για μεταφορά κρασιού και γάρου ψαριών, και η διακίνησή τους στο Αιγαίο και στη Μαύρη Θάλασσα, απασχόλησε τον καθηγητή Yvon Garlan, που παρουσίασε σύνολα που βρέθηκαν σε οικισμούς του Εύξεινου πόντου μέσα από μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογικά ανακοίνωση. Το θέμα αυτό, αλλά και η διακίνηση του οίνου -που φαίνεται να αποτελεί μια από σημαντικότερες αν όχι ίσως τη σημαντικότερη διαχρονική εμπορική ανταλλαγή- από τις Β. Σποράδες (Πεπάρηθο και Ίκο) προς τον Εύξεινο Πόντο παρουσίασε η Δρ. Αργυρούλα Ιντζεσίλογλου. Η συγγραφέας τόνισε για ακόμη μια φορά την επίδραση των κοινωνικό-πολιτικών δεδομένων της Αττικής (β΄ αθηναϊκή συμμαχία) στα ντόπια εργαστήρια παραγωγής, συνδυάζοντας σύγχρονα αρχαιολογικά ευρήματα και μαρτυρίες των αρχαίων γραπτών πηγών.

Θεωρούμε ότι οι εργασίες της πρώτης μέρας του συνεδρίου, που συνοψίστηκαν παραπάνω, κατάφεραν να θέσουν και να αναπτύξουν βασικά ερωτήματα που απασχολούν την έρευνα που ασχολείται με τις αλληλεπιδράσεις Αιγαιακού χώρου και Μαύρης Θάλασσας, όπως οι λόγοι που οδήγησαν στην ίδρυση συγκεκριμένων αποικιών, ο χαρακτήρας της παρουσίας πρώιμης εισηγμένης κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας και αν αυτός συνδέεται ή όχι με εγκατάσταση Ελλήνων, βασικές αλλαγές της οικονομικής και κοινωνικής ταυτότητας των αποικιών με βάση τα πολιτικά δρώμενα του ελλαδικού χώρου, η διακίνηση συγκεκριμένων προϊόντων (οίνος) και ιδεών (λατρείες), και οι σχέσεις ελληνικού και ντόπιου πληθυσμού.

one

 

     Πετάξτε στα σκουπίδια τώρα αναλύσεις και κριτικές! Δεν έχουν κανένα νόημα, γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να ερμηνεύσει ΑΥΤΟ που συνέβη. Τουλάχιστον όχι αυτές τις παρανοϊκές στιγμές! Τριάντα περίπου χρόνια βλέπουμε μπάλα κι ήτανε και τα τριάντα όμοια κι απαράλλαχτα. Τριάντα χρόνια θλίψης και ντροπής, τσαπατσουλιάς και καφρίλας. Τριάντα χρόνια γεμάτα από λαμόγια και ανίκανους αεριτζήδες, πρεζόνια και βανδάλους, τριάντα χρόνια ξεφτίλας και αηδίας, τριάντα χρόνια που έβγαινες από τα σύνορα κι έπεσε σύννεφο η σφαλιάρα κι ο διασυρμός! Και ξαφνικά τώρα ΑΥΤΟ, αυτό το απίστευτο! Το λέμε εμείς που, πριν αρχίσει το παραμύθι, λέγαμε πως θα ήμασταν υπερευχαριστημένοι αν κάναμε μία έστω νίκη, για να φύγουμε μετά από τον πρώτο γύρο με το κεφάλι ψηλά (κι αν οποιοσδήποτε που βλέπει και ξέρει μπάλα, πει ότι περίμενε κάτι περισσότερο από αυτό, θα είναι απλούστατα ο μεγαλύτερος ψεύτης του κόσμου)! Μα σαν άρχισε το παραμύθι, το ζήσαμε και το ρουφήξαμε με ηδονή και έκσταση! Μέχρι τέλος! Κι όταν έφτασε το τέλος, το είχαμε πια από καιρό αποδεχτεί! Αρχίσαμε σιγά-σιγά να το ζούμε και να το πιστεύουμε, βλέποντας τους ισχυρούς της γης να φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον νικημένοι και ταπεινωμένοι. Παραδοθήκαμε σιγά-σιγά σ’ αυτό το παρά λόγον και υπέρ λόγον ανίκητο παραλήρημα, σ’ αυτό το ντελιριακό μεθύσι της νίκης, σ’ αυτό το σουρεαλιστικό ποίημα που μας σκάρωσε ετούτη η παρέα! Κι όταν ήρθε η στιγμή που το κύπελλο υψώθηκε ψηλά στον ουρανό, είχαμε συνηθίσει πια, είχαμε ήδη συμφιλιωθεί με την ιδέα και το όλο πράγμα μας φαινόταν πλέον φυσιολογικό μέσα στον παραλογισμό του!  Όταν ηρεμήσουμε βεβαίως και το ξανασκεφτούμε, όταν το μυαλό μας επιστρέψει στη θέση του, είναι σίγουρο ότι θα πάψουμε και πάλι να το πιστεύουμε! Θα λέμε ότι ΑΥΤΟ δεν μπορεί να συνέβη ποτέ! Μα τη στιγμή εκείνη ήταν φυσιολογικό! Το κύπελλο σηκωμένο ψηλά στον αέρα! Ένα θέαμα ζεστό και οικείο! Τόσο απίστευτα οικείο, που λες και είχαμε γεννηθεί μαζί του…

 

                                                                                 Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

none

Multiculturalism is the last ideological trend that has been imported in Greece from the West. In my spiritually colonialised and politically occupied country, there is a (bad) tradition of about two centuries. It was the 90s when this known type of intellectual – importer started propagandizing the supposed enrichment of our democracy with multiculturalism. The contradiction that has been developed about the ideological assumptions and the consequences alike, especially in Greek case, has an extra aspect and a global interest. Results in Greece will not be only about the cohesion or the integrity of my country, but it will also refer to the contemporary man’s meaning of life. The meaning that has been formed under the influence of eternal Greek spirit, core of man’s heritage.

Which is the reality in Greece today? Beyond 95% resident population is of Greek origin, Greek-speaking and they belong to Orthodox Church. It is the outcome of mass population transfers between balkan neighbours after wars, under violent or not circumstances. During an unavoidable historical process, Hellenism residing in Odessa, Alexandria, Constantinople or Vienna ceased to exist. The poor return was the high national purity of the metropolitan state.

This absolutely clear situation begun to change after 1989. Hundreds of thousands immigrants entered the country, that is on the borderline from the East of poverty to the West of welfare, a near capitalist country for them. Albanians, Polish, Russians, Pakistanis, Bulgarians, Chinese, Nigerians, Kurds and other distressed people with their unintended presence created the political environment for the application of multicultural ideas in practice. Propaganda machine started working: «We are now a country with different cultures, languages, religions, traditions… How can we speak about Greek state, about prevailing religion, about Greek-orthodox values in public education? Shouldn’t we care about others’ right in difference and diversity, shouldn’t we procure for the protection of their cultural distinctiveness?»

This touching, humanistic approach of the immigrants by the multi-culti intellectuals, which reaches even to distort the obvious reality – about increase of unemployment and criminality – in order to fight racial stereotypes and potential phenomena of xenophobia, is easily proved hypocritical. Firstly, it is connected with economic interests: the reduction of the production cost, the wage freeze, the illegal labour, the dissolution of the syndicates, all these created a big wealth for some members of upper classes in Greece. Secondly, the examples they use usually come from countries either formed by immigrants – that is to say non nation states – or ex colonial empires who receive today waves of immigrants from their previous colonies, although even there the contradiction remains strong. Which can be the relation of new, Greek state with Canada, Australia, Holland or Britain? Additionally, what kind of capabilities – geopolitical, economical, ideological – does this state have, so that it can be a melting pot or a place of coexistence for different ethnic or cultural communities?  And last but not least it is the attitude of the very same people against the political refugees in Greece. Their outrageous indifference for politically active foreigners who came to our country as implorers is absolutely typical. They don’t create economy, they don’t intend to stay for ever, you cannot take advantage of them. On the contrary, they create bilateral problems, they disturb the placidity of our consumers and they do not accept their ethnic cleansing: Internationalists or not, they remain Kurds, Turks or Palestinians to the disappointment of the cosmopolitans.

Beyond these, globally known, elements, criticism in Greece has one more interesting dimension, which is referred to the factor «language». The etymological transparency of Greek language, which we have the honour to speak, offers an additional protection against obsessions, propaganda and myths. It brings out the oxymoron which is presented to us as the future of contemporary democracy. It has to be either multiculturalism or society. In western world the word «society», coming from the latin «societas», calls up financial interests and needs, that is to say a particular hierarchy of priorities in organizing human life. But in Greek language the word «κοινωνία» calls up the community (κοινότητα), the Agora, the Ecclesia, the political life. Our language here – as in so many other places as well – keeps inside it another perception of life, another civilization. This civilization was rescued during the medieval years in social-centric – Sir Steven Runciman said «socialistic» – Byzantium, even during Ottoman times through Greek communities. These are the major problems that professor Hristos Yannaras has comprehensively dealed with in his unique lifework. So, when people of different cultural origin meet each other in the same place, they can form society, but they cannot form «κοινωνία». Common cultural characteristics are required not as a procrustean demand but in the spirit of our traditional, democratic «about». This dubiology and multiplicity, against all purities and all dogmatisms, which is permitted by Greek «λόγος», has been brought out by another heretic Greek intellectual, professor Kostas Zuraris.

Another paradigm for the shield of Greek language is the loathsome nationalism. Although in latin linguistic heritage it is obviously connected with the fact of birth (nation), in greek language the homologous word is «εθνικισμός», coming from homeric word «έθνος», that is to say «έθος ήθος». What we have here is the absolute priority of the cultural criterion, the most essential identity of human. It is noteworthy that the stronger cultural element, religion, was forming human communities not only in Byzantium and in Ottoman Empire – with the system of millet – but even in free Greek state. Faith in Christ was the greek identity in Revolution times and the same religious criteria determined the mutual population transfer one century afterwards. All these above are not trying to describe something out of the known, miserable conditions of human societies. I just want to note another way of reading reality, another culture, unfortunately darkened and forgotten by the very natural descendants of its creators.

            In this frame of general decline the multicultiralists do not hesitate to undermine old or ancient greek values and individuals. They don’t want us just to accept the «Other» besides us, but – with the help of relativism – to lose every confidence from our past: Heroes of Greek Revolution, historical facts, intellectuals of modern Greece (like Seferis, Elytis, Kavafis) are discredited. There must be left no ground under our feet. Ancient Athens means slavery, Great Alexander means imperialism, Konstantinople means ignorantism. Works like Black Athena of Martin Bernal defame the origins of ancient world from the afrocentric point of view or with politically correct fictions. In Greek universities, institutes, conferences, the only you can hear is about «constructing identities», «ethnic stereotypes», etc. Every difference, every diversity, everything that could disorganize a collective sense is used against «nationalism» – «chauvinism» – «racism». Exactly as every democrat in Cold War times was suspicious for being communist, today every patriot is ranked among Far-rightous and neonazis. Whoever is not with us, is against us, due to well known western approaches.

            We believe that greek vision of life, as it has been expressed in Minoan or Theran frescos, in Parthenon or in Agia Sofia, in democratic institutions and spiritual production of thousands of years, is not a matter of 10.000.000 Greek-speaking people. It is what really added another sapiens in contemporary situation of humanity. Even if Puskin, Hoelderlin, Byron and Hugo were too idealists as they approached it, this does not mean that it can be equated with nomadic or neolithic civilizations. After all it is an enormous hypocrisy, since what embellishes human life today all over the world is democracy, music, theatre, architecture, athletics, philosophy, poetry. Greece.

  (Kostas Karaiskos, May 2004, Kiev, Ukrania)

 

 

Let us … give thanks for our common Hellenic paideia, through which we became civilized and did not remain the wild beast-like creatures we once were. We younger peoples only ceased to be barbarous and wild when we came into contact with Hellenic civilization. It is this defining incident in the history of European man that unites us all.

Dr. Frederico Sagredo, Professor of Classics, President of the Basque Hellenic Society of Spain

 

 

 

 

none

Ευρισκόμενοι λίγες μόλις εβδομάδες πριν την οριστική κατάληξη του ψευδώνυμου Σχεδίου Ανάν, και ενδεχομένως την υποθήκευση του μέλλοντος του Κυπριακού Ελληνισμού, παραθέτουμε κατωτέρω μερικές σκέψεις ίσως όχι άμοιρες αξίας, σκέψεις που συνδέουν την τύχη του Κυπριακού με τον Θρακικό Ελληνισμό.

Είναι παγιωμένη πλέον η αντίληψη για τις ορέξεις του τουρκικού επεκτατισμού: Κύπρος – Αιγαίο – Θράκη αξιολογούνται ως οι πάγιοι στόχοι του, με το βάρος να μετατίθεται άλλοτε στον έναν και άλλοτε στον άλλον, αναλόγως της συγκυρίας. Και μάλλον είναι περιττό να ανατρέξει κανείς σε γνωστά πράγματα του παρελθόντος που αποδεικνύουν τις τουρκικές μεθοδεύσεις (πογκρόμ της Πόλης ταυτόχρονα με την Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου, έγερση αξιώσεων στο Αιγαίο λίγους μήνες πριν τον Αττίλα, επιδίωξη της Τουρκίας να περάσει σε «πακέτο» το σύνολο των διεκδικήσεών της στα τρία επί μέρους θέματα, κτλ) Με το παρόν θέλουμε μόνο να καταγράψουμε μερικές σκέψεις ενός ενεργού πολίτη της ελληνικής Θράκης, προ της απειλούμενης με το αγγλοαμερικανικό σχέδιο Κύπρου.

Κύπρος και Θράκη είχαν την κοινή μοίρα να απομείνουν μέχρι τις μέρες μας με μουσουλμανικές μειονότητες που «αξιοποιήθηκαν» καταλλήλως από την Τουρκία ώστε να μετατραπούν σε «τουρκικές» (στη Θράκη αυτό δεν έχει επιτευχθεί αλλά και η προσπάθεια της Άγκυρας δεν έπαψε ούτε μία στιγμή). Η Θράκη, όντας ηπειρωτική συνέχεια της μάνας πατρίδας, είχε την τύχη να μπει στην αγκαλιά της τελευταίας εγκαίρως και διατηρεί σήμερα ακέραια την ελληνική κυριαρχία στα εδάφη της. Η Μεγαλόνησος, με την συμπερίληψή της στην Βρετανική Αποικιοκρατία, βρέθηκε να μοιράζεται με Άγγλους και Τούρκους το μέλλον της κι ακόμα μέχρι σήμερα να το εξαρτά από τους εμπόρους των Εθνών, με την Ελλάδα σε ρόλο συνήθως κομπάρσου.

Το σκηνικό που έστησε η τουρκική εισβολή του 1974 παρέμεινε μέχρι πρόσφατα αναλλοίωτο, καθώς οι ελληνικές απόπειρες για αντίδραση σε υψηλούς – στρατιωτικούς – τόνους στην τουρκική αδιαλλαξία γελοιοποιήθηκαν με δραματικό τρόπο (Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, πύραυλοι S-300…) Αντιθέτως, η διπλωματική προσπάθεια για ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δικαιώθηκε, δείχνοντας πως όταν συμφωνηθούν και επιδιωχθούν με συνέπεια κι ενότητα κάποιοι εθνικοί στόχοι μπορούν να επιτευχθούν, ακόμα κι από τις γνωστής αναξιοπιστίας κρατικές εκφράσεις μας. Η Κύπρος, λοιπόν, ανεξαρτήτως της επίλυσης ή μη του πολιτικού της προβλήματος, γίνεται πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Μαΐου του 2004.

Κι ενώ όλα έδειχναν ότι η τύχη του νοτιότατου ελληνισμού παίρνει πια καλύτερο δρόμο, ήρθε η νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν να απειλήσει με διάλυση το κυπριακό κράτος που μόλις είχε επιτύχει τον μεγαλύτερο διπλωματικό στόχο της ιστορίας του, με την απαίτηση μάλιστα να λάβει προς τούτο και την έγκριση του ιδίου του λαού της! Κι ενώ κάποιος θα υπέθετε ότι αυτή η τελευταία είναι μία δικλείδα ασφαλείας για οριστική ανατροπή τής (πρωτοφανούς στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά) διαδικασίας που θα οδηγήσει την 21η Απριλίου στις κάλπες τον κυπριακό Ελληνισμό, ακούγονται φωνές υπέρ της αποδοχής του σχεδίου και της μετατροπής του νησιού σε επίσημο προτεκτοράτο των Αγγλοαμερικανών!

Για μας στη Θράκη, όσους παρακολουθούμε τα δημόσια πράγματα τοπικά μα και διεθνώς, είναι ακατανόητα τα επιχειρήματα που ακούγονται υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Ποιο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον είναι αυτό που θα εξαφανίσει τις εθνοτικές αντιπαραθέσεις; Ποια ευρωπαϊκή προοπτική είναι αυτή που θα αναστείλει τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας στο νησί; Και ποια «ανάπτυξη» θα επιβάλει στους Τουρκοκύπριους άλλη συνείδηση και νοοτροπία; Μήπως αυτή που «εξομάλυνε» τις Βασκοϊσπανικές σχέσεις; Μήπως εκείνη που «έλυσε» το πρόβλημα της Βόρειας Ιρλανδίας; Ή η άλλη που «απέτρεψε» τις αποσχιστικές τάσεις του ιταλικού Βορρά; Δυστυχώς οι ίδιες ιδεοληψίες ταλανίζουν εν τινι μέτρω και τη Θράκη, καθώς η «Ευρώπη» και η «ανάπτυξη» θεωρούνται από πολλούς πανάκεια για κάθε πολιτικό πρόβλημα. Τη στιγμή που τρεις γενιές Τούρκων στην υπερανεπτυγμένη Γερμανία δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στην τοπική κοινωνία ή όταν οι οικονομικοί μετανάστες στις Κάτω Χώρες από την γείτονά μας εξάγουν την κεμαλοφασιστική τους ιδεολογία και πρακτική, εμείς προσδοκούμε να …αφομοιώσουμε στη Θράκη ή στην Κύπρο αυτόχθονες συντοπίτες μας που δηλώνουν Τούρκοι; Βάσει τίνος ιστορικού παραδείγματος και ποιας κοινής λογικής;

Το παλαιόθεν γνωστό υποπατριωτικό ιδεολόγημα, αυτό που έθρεψε γενιές ολόκληρες ραγιάδων και προσκυνημένων, τα τελευταία χρόνια έλαβε νέα, σύγχρονη μορφή, κάτω από το εύηχο όνομα του «πολυπολιτισμού». Πρόκειται για μία ευανάγνωστη προσπάθεια διάλυσης των εθνών-κρατών, η οποία αντλεί τη θεωρητική της βάση από τις περιπτώσεις των κρατών του Νέου Κόσμου, όπου η συλλογικότητα συγκροτήθηκε από μετανάστες ποικίλων προελεύσεων και βασίστηκε σε οικονομικά και μόνον αίτια. Είναι δυνατόν να αποκαλείται και να αντιμετωπίζεται ως πολυπολιτισμική η ελληνική Θράκη ή η Κύπρος εξαιτίας μιας μειονότητας που παρέμεινε στα εδάφη της και να υπονομεύεται ο προαιώνιος ελληνικός της χαρακτήρας; Κι αν ο πολυπολιτισμός είναι όντως «πλούτος» για μια κοινωνία, τότε τι πρόβλημα έχουμε με τους έποικους στα Κατεχόμενα ή με τους Άγγλους, γιατί αρνούμαστε την «συνεισφορά» τους στην εικόνα μας για τον κόσμο; Τέλος, ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος, κείνα τα λεγόμενα Πανεπιστήμια (όσα δεν έχουν αλωθεί από μεταφραστές της Αυτοκρατορίας κι από θαυμαστές της Open Society), πότε θα αρθρώσουν έναν σοβαρό λόγο κατά της επέλασης των αμερικανικών φληναφημάτων; Η κατάντια τους – εξ όσων γνωρίζουμε – είναι άλλο ένα κοινό σημείο Κύπρου και Θράκης…

Δεν είναι το Σχέδιο Ανάν που μας τρομάζει. Ούτε οι πιθανολογούμενοι εκβιασμοί (και οι δεδομένες εξαγορές) των ξένων για την αποδοχή του. Ούτε το γεγονός ότι τριάντα χρόνια μετά την εισβολή, βασικότερη ελπίδα μας παραμένει ο Ραούφ Ντενκτάς. Είναι αυτό το τρομακτικό γεγονός, το να αμφιβάλλουμε για τη στάση που θα τηρήσει ο Ελληνισμός στο δημοψήφισμα για την ιστορική του επιβίωση ή τον ενταφιασμό του. Αν δηλαδή ένας οικονομικά εύρωστος και πολιτικά ενταγμένος στην Ευρωπαϊκή Ένωση Κυπριακός Ελληνισμός αμφιταλαντεύεται ή είναι ευεπίφορος σε πιέσεις για να υπογράψει την ίδια την καταστροφή του, τότε ποια θα μπορούσε να είναι η τύχη μας στα άλλα δύο προαναφερθέντα μέτωπα, του Αιγαίου και της Θράκης;

Στην Κύπρο τις επόμενες πενήντα μέρες διακυβεύεται όχι μόνο το μέλλον του νησιού αλλά και του Ελληνισμού εν συνόλω. Αν αποδειχθούμε ανάξιοι των προγόνων μας και του ονόματός μας ενώπιον μιας τέτοιας μοναδικής ιστορικής ευκαιρίας, η θέση μας δεν βρίσκεται στην Ένωση των ευρωπαϊκών κρατών αλλά στον Καιάδα των εθνών.

Κώστας Καραΐσκος,

διευθυντής «Αντιφωνητή»

Κομοτηνή, Μάρτιος 2004

none

      Μπορεί σ’ αυτόν τον τόπο, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, τα περισσότερα από τα δημοσίως τεκταινόμενα να προκαλούν θυμηδία και να διεγείρουν τη σκωπτική μας διάθεση. Πριν από λίγες ημέρες όμως συνέβη και κάτι το οποίο πραγματικά μας στενοχώρησε και μας προκάλεσε μύριους προβληματισμούς. Ο λόγος βέβαια για εκείνον τον παπά της Σίφνου – οικτρό και ανοίκειο θέαμα στα τηλεοπτικά δελτία – ο οποίος εν μέσω του πανηγυρικού Εσπερινού του Δεκαπενταύγουστου δεν δίστασε ν’ αρχίσει να χαριεντίζεται από μικροφώνου με τον νωχελικώς παριστάμενο πρωθυπουργό, στον οποίο και δώρισε τη ζωγραφιά ενός καραβιού με τον υπέρτιτλο: «Πλοίον η Ελλάς – Κυβερνήτης ο Κώστας Σημίτης». Και δεν θα σχολιάσουμε βεβαίως τη μορφή του δώρου (καίπερ ετύγχανε σαφώς υπερβαίνουσα τα όρια του κιτς), γιατί στην προκείμενη περίπτωση αυτό είναι απολύτως δευτερεύον. Ούτε φυσικά και θα αναρωτηθούμε για το αν γνώριζε ο εν λόγω ταλαίπωρος ιερέας ότι το σχήμα του – σε σχέση με τα όσα ιεροκρυφίως ανατριχιαστικά επιτελεί κάθε Κυριακή πρωί – τον καθιστά απείρως ανώτερο από κάθε Σημίτη και από κάθε άλλον κοσμικό άρχοντα. Είναι προφανές πως δεν το γνώριζε. Ακόμη όμως και δέος να αισθανόταν ο ίδιος δίπλα στον πρωθυπουργό της χώρας (ως μη ώφειλεν), δεν είχε έστω τη στοιχειώδη ευφυία για να συνειδητοποιήσει τουλάχιστον σε τι είδους βεβήλωση της μεγάλης Εορτής προέβαινε εκείνη τη στιγμή, διακόπτοντας τον Εσπερινό της Παναγίας και αρχίζοντας μέσα στην εκκλησία το γλείψιμο (μια και πραγματικά δυσκολευόμαστε να το ονομάσουμε αλλιώς); Και το εξίσου θλιβερό είναι ότι και άλλες φορές έχουμε παρακολουθήσει παρόμοια περιστατικά. Ε λοιπόν, όσο ανεκτικοί άνθρωποι κι αν είμαστε, το να βλέπουμε λειτουργούς του Υψίστου να μετατρέπονται έτσι ελαφρά τη καρδία σε ταπεινούς σφουγγοκωλάριους του κάθε ανεκκλησίαστου κοσμικού μασόνου αρχιντενεκέ (και δη μέσα στους ιερούς ναούς), αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα μπορούμε να το ανεχτούμε. Είναι άραγε τόσο σίγουροι εκείνοι οι παπάδες μας που διακρίνονται από παρόμοιο φρόνημα, ότι όταν ο Κύριος μιλούσε για την απόδοση των του Καίσαρος τω Καίσαρι, εννοούσε αυτήν ακριβώς την κατάντια; Ας το σκεφτούν λοιπόν λίγο, πριν συνεχίσουν να Τον προσβάλλουν τοιουτοτρόπως, κάνοντας μέσα στις εκκλησίες δημόσιες σχέσεις ή μοιράζοντας καράβια, βαρκούλες και κάθε είδους λοιπά πλεούμενα…

 

                                                                          Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

none

Η ΡΩΣΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 

Κομοτηνή, 25-4-2002

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,                                                            

 

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι νεοπροσφυγικοί σύλλογοι των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση απευθυνόμαστε σε σας για ένα θέμα απολύτως συγκεκριμένο και απλό, μα και ζωτικής σημασίας για εμάς. Πρόκειται για τη σχολική διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας.

Ως γνωστόν, η πλειοψηφία των ομογενών από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είχαν ως κύρια χρηστική γλώσσα την ρωσική. Έτσι, τα παιδιά μας σήμερα που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης – πέρα από την δεδομένη πρόοδό τους στην ελληνική – γνωρίζουν σ’ έναν ικανοποιητικό βαθμό και την ρωσική και την μιλούν με σχετική επάρκεια. Εκεί που τα περισσότερα υστερούν είναι στη γραφή και ανάγνωσή της, όπως και στη γνώση των γραμματικών κανόνων της.

Είναι βεβαίως περιττό να αναλυθεί η σημασία της γνώσης μιας ξένης γλώσσας, πόσο μάλλον για παιδιά που συνήθως έχουν να ξεπεράσουν άλλα προβλήματα (προσαρμογής, νοοτροπίας, οικονομικής στενότητας, κ.α.) στο διαγραφόμενο επαγγελματικό τους μέλλον. Κι είναι μάλλον προφανή και τα πρόσθετα οφέλη από τη ρωσομάθεια χιλιάδων Ελλήνων που αύριο θα μπορούν να φοιτήσουν, να αναπτύξουν επιχειρηματική δραστηριότητα, να προωθήσουν πολιτιστικές ανταλλαγές, τόσο στην αχανή περιοχή που εκτείνεται από τα ανατολικά σύνορα της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι την Ιαπωνία, όσο και στα σλαβόφωνα Βαλκάνια (Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια, Μαυροβούνιο). Οι πρέσβεις της χώρας μας και του πολιτισμού μας στο 1/6 της υφηλίου είναι ήδη διαθέσιμοι, λείπει μονάχα μία ελάχιστη κίνηση από πλευράς Ελληνικής Πολιτείας.

Γνωρίζετε ότι η διδασκαλία μιας δεύτερης ξένης γλώσσας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σήμερα αφορά τις πλέον διαδεδομένες δυτικές γλώσσες. Μάλιστα, πληροφορούμαστε ότι υπάρχει πρόβλεψη να προστεθούν και νέες γλώσσες προς επιλογήν από τη νέα σχολική χρονιά. Θεωρούμε λοιπόν εύλογο το αίτημα να συμπεριληφθεί σ’ αυτές και η ρωσική, με στόχο την διασφάλιση όλων των ανωτέρω πλεονεκτημάτων. Παράλληλα, είναι ευνόητο το πόσο οικειότερο θα γίνει το σχολείο για τα παιδιά μας – έστω και για δύο ώρες την εβδομάδα – πόσο ανετότερα θα αισθανθούν βλέποντας τη γλώσσα και την κουλτούρα των οικογενειών τους να γίνεται αποδεκτή και σεβαστή σ’ ένα περιβάλλον που αποδεικνύει εν τοις πράγμασι την πίστη του στην πολυπολιτισμικότητα. Αλλά και στο επίπεδο της εφαρμογής δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα πρόβλημα, καθώς αφθονούν οι πτυχιούχοι της ρωσικής φιλολογίας ανάμεσά μας – άνθρωποι που σήμερα είναι άνεργοι ή απασχολούνται σε αλλότριες εργασίες.

Κύριε Υπουργέ,

Δεν ζητάμε ούτε κάποια θετική διάκριση για τα παιδιά μας ούτε καμμία χαριστική ρύθμιση (όπως αυτή του ποσοστού 0,5% για την εισαγωγή των μουσουλμανοπαίδων στα ΑΕΙ – ΤΕΙ), παρότι θα είχαμε λόγους να το πράξουμε. Ζητάμε μόνο μία απλή απόφαση της Ελληνικής Πολιτείας, η οποία θα βοηθήσει αφενός τα παιδιά μας να εκμεταλλευτούν ένα εν δυνάμει πλεονέκτημά τους – πληρωμένο με την προσφυγιά που ζήσανε – κι αφετέρου την ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει το αρνητικό στερεότυπο του «ρωσοπόντιου» και να διευρύνει τους ορίζοντές της. Ευελπιστούμε για την θετική σας απάντηση και είμαστε στη διάθεσή σας για οποιανδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με εξαιρετική τιμή (ακολουθούν σφραγίδες και υπογραφές 5 νεοπροσφυγικών σωματείων της Θράκης)        

         

Σύνταξη: Καραΐσκος Κώστας

 

 

(Η πρόταση υποβλήθηκε αρχικά στον τότε υπουργό Π. Ευθυμίου, δύο φορές – την πρώτη την… είχαν χάσει – και υιοθετήθηκε τον Νοέμβριο του 2002 (φραστικά). Τότε είχε ανακοινωθεί ότι από τον Γενάρη (!) του 2003 ξεκινάει η διδασκαλία νέων ξένων γλωσσών, μεταξύ των οποίων και της ρωσικής. Οι μήνες πέρασαν, τίποτε δεν συνέβη και οι αρμόδιοι του ΥΠΕΠΘ άλλοτε μας έλεγαν ότι δεν υπήρξε ενδιαφέρον στα σχολεία (πότε τα ρώτησαν;) κι άλλοτε ότι δεν υπήρχαν τα χρήματα (!) για την υλοποίηση… Τελικά η πρόταση υιοθετήθηκε επί υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη και μάλιστα παρουσιάστηκε στον ίδιον τον Πούτιν ως σημαντικό βήμα τη «χρονιά της Ρωσικής γλώσσας» (2008) κατά την επίσκεψη Καραμανλή στη Μόσχα.)

none


ΕΞΩ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ!



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τουρκικά Νέα
Ο τουρκόφωνος τύπος στη Θράκη και στον Κόσμο


Παρατηρητήριο Μέτε
Τα νέα του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε


Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr
Ενα Καράβι Για Τη Γάζα



Σχετικά...

Αρθρογραφία

Μόνιμες στήλες

  1. ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  2. ΑΡΘΡΑ
  3. ΣΧΟΛΙΑ

ΑΡΧΕΙΟ

Λέξεις

Επισκέπτες

free counters