Ρίξαμε ασφαλώς μια ματιά στις …εργασίες της Εθνικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ (όση τέλος πάντων μάς επέτρεψε το διαταραγμένο στομάχι και η ευεπίφορη σε εμφράγματα, εγκεφαλικά και λοιπές ιατρικές περιπέτειες κρίσιμη ηλικία μας). Και φυσικά είδαμε οτιδήποτε άλλο εκτός από το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να δούμε: ήτοι, εκατοντάδες άτομα να σέρνονται στο πάτωμα, ρίχνοντας στάχτες (κατά το αρχαίο πρότυπο) στα κεφάλια τους, ουρλιάζοντας με αναφιλητά για τις αμαρτίες τους και εκλιπαρώντας συγχώρεση για το πώς κατάντησαν τη χώρα. Αντιθέτως, τόσο συγκλονιστικό ήταν το …κλίμα αυτοκριτικής και μεταμέλειας, ώστε όχι μόνο ο απερχόμενος αρχιηλίθιος τραπεζοτζουτζές, αλλά και οι επίδοξοι νέοι επικεφαλής του θιάσου, δεν μπήκαν στον κόπο να ψελλίσουν ούτε μία έστω λέξη που να παραπέμπει υποτυπωδώς σε απολογία. Όλα είναι, ως έοικεν, καλώς καμωμένα, στα πλαίσια μίας τιτάνιας και ορκισμένης προσπάθειας να σωθεί η πατρίδα, και τα όποια λάθη χειρισμού έγιναν (ναι, απλώς κάποια …λάθη χειρισμού!) δεν μπορούν να ακυρώσουν αυτήν την προσπάθεια!

Read the rest of this entry…

Read the rest of this entry…

Ὁ Ἄρειος Πάγος ἀπέρριψε τήν αἴτηση τῆς Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης (ΤΕΞ), παρά τήν δικαίωσή της (το2008) ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο, καί παραμένει τυπικά κλειστή (ἄσχετα πού λειτουργεῖ κανονικότατα). Τό σκεπτικό ἦταν ἁπλό: ἡ ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἦταν μία γενική διακήρυξη ὑπέρ τοῦ δικαιώματος τοῦ συνεταιρίζεσθαι καί δέν ἀφοροῦσε τήν τύχη τοῦ συγκεκριμένου σωματείου. Ἄν οἱ μειονοτικοί ταγοί πού καίγονται γιά τήν ὑπόθεση ἐπιζητοῦσαν τήν ἔγκριση νέου καταστατικοῦ, τότε τά πράγματα θά ἤταν διαφορετικά. Αὐτοί ἐπέλεξαν νά ἐπιδιώξουν τήν ἀναίρεση τῆς πράξης τῆς Νομαρχίας πού ἀπαγόρευε πρίν 2,5 δεκαετίες τή λειτουργία τῆς ΤΕΞ, κάτι πού δέν προέκυπτε ἀπό τήν ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου. Ἄλλωστε καί τότε τό εἶχε δηλώσει ὁ δικηγόρος τῆς πλευρᾶς μας, Γιάννης Χατζηαντωνίου, πώς σέ ἀστικές ὑποθέσεις οἱ ἀποφάνσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων δέν ἔχουν δεσμευτικό χαρακτήρα γιά τά ἑλληνικά δικαστήρια.

Τήν ἀπογοήτευση τῶν τουρκοφρόνων γιά τήν ἐξέλιξη αὐτή ἐξέφρασε στή «Γκιουντέμ» ὁ πρόεδρος τῆς ΤΕΞ, Ἀχμέτ Καρά, ἀφήνοντάς μας μέ τήν ἀπορία: ἀκολούθησαν αὐτήν τήν τακτική ἐπειδή δέν ξέρουν τίποτε ἀπό νομικά ἤ γιατί θέλουν νά μένει τό θέμα ἄλυτο;

Πάντως στούς ἀνησυχοῦντες προσετέθη καί ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Ἡ Ἐπιτροπή Δικαιωμάτων τοῦ κόμματος (μᾶλλον μέ τήν παρότρυνση τοῦ τ. βουλευτῆ Μουσταφᾶ Μουσταφᾶ) ἔβγαλε ἀνακοίνωση σύμφωνα μέ τήν ὁποία «διαιωνίζεται ἄδικα καί παράλογα ἡ παραβίαση τοῦ στοιχειώδους συλλογικοῦ δικαιώματος ἐλεύθερης ἵδρυσης συλλόγων πού προστατεύεται ρητά τόσο ἀπό τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας, ὅσο κι ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (…) Μάλιστα εἶναι λυπηρό ἀπό τή σκοπιά τῆς προάσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὅτι ἡ αἴτηση ἀπορρίφθηκε μέ τό σκεπτικό ὅτι οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου δέν εἶναι δεσμευτικές! Ὅμως αὐτή καθαυτή ἡ ἄρνηση ἐφαρμογῆς ἀπόφασης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου συνιστᾶ ἀπό μόνη της νέα παραβίαση τῆς ΕΣΔΑ, δεδομένου ὅτι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 46 τῆς Σύμβασης, τά συμβαλλόμενα κράτη ἀναλαμβάνουν τήν ὑποχρέωση νά συμμορφώνονται πρός τίς ὁριστικές ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τῶν διαφορῶν στίς ὁποῖες εἶναι διάδικοι. (…) Ἡ Ἐπιτροπή Δικαιωμάτων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καλεῖ τήν ἑλληνική Πολιτεία νά πράξει τά δέοντα ὥστε οἱ συμπολίτες μας τῆς μειονότητας τῆς Θράκης νά μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν ἰσότιμα τά δικαιώματα…».

Κάποιος πρέπει νά ἐνημερώσει τόν πλανήτη ΣΥΡΙΖΑ γιά τό τί ἰσχύει καί τί ὄχι, τόσο στούς τύπους, ὅσο καί στήν οὐσία τοῦ θέματος.

Καθώς ἡ οἰκονομία τῆς Κίνας συνεχίζει νά ἀναπτύσσεται μέ ἰλιγγιώδεις ρυθμούς, δέν παύει νά ἔχει καί σοβαρά προβλήματα γιά λύση. Κάποια σχετίζονται μέ τό ἐσωτερικό της μέτωπο, ὅπως ἡ ἰσόρροπη ἀνάπτυξη καί ἡ περιφερειακή της συνοχή. Ἄλλα ὅμως (καί τά σημαντικότερα) σχετίζονται μέ τό παλιό πρόβλημα τῆς χώρας, τήν ἀδυναμία ἀντιμετώπισης τῶν ἐπιθετικῶν Ἀγγλοσαξώνων, γιά μιά ἀκόμη φορά στήν ἱστορία της.

Read the rest of this entry…

Στήν «Καθηµερινή τῆς Κυριακῆς» στίς 11/3/12, τό πρωτοσέλιδο παρέπεµπε σέ «Πέντε προτάσεις γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας τῆς πολιτικῆς», πού εἰσηγοῦνταν δύο ἀπό τά πλέον ἠχηρά ὀνόµατα τοῦ καθεστῶτος, οἱ καθηγητάδες Νίκος Ἀλιβιζάτος καί Ἀντώνης Μανιτάκης.

Ποτέ δέν εἶχα κανέναν τους σέ πολιτική ὑπόληψη, καθώς ἔβλεπα τίς «ἐκσυγχρονιστικές» θέσεις πού κατά καιρούς λάµβαναν σέ καίρια ζητήµατα µέ τήν ψεύτικη αἴγλη τῆς πανεπιστηµιακῆς καθέδρας. Ὅµως ἔσπευσα στό ἄρθρο γιατί (µαταίως) ἤλπισα ὅτι ἡ καθολική κατάρρευση πού συντελεῖται γύρω µας θά τούς εἶχε βγάλει ἀπό τήν προσωπική βολή τους καί µέ τήν δεδοµένη τους γνωστική ἐπάρκεια θά µποροῦσαν νά δώσουν µερικές τεχνικές συµβουλές χρήσιµες σέ ὅσους ἀγωνιοῦν γιά τόν τόπο καί τό συλλογικό µας µέλλον.

Ἀφοῦ λοιπόν διάβασα πώς «ἡ συνταγµατική ἀναθεώρηση δέν ἀποτελεῖ προτεραιότητα» (!), ἔγινα κοινωνός καί τῶν 5 προτάσεων πού µποροῦν αὔριο κιόλας νά ὑλοποιηθοῦν, κατά τούς δύο ἐπαΐοντες: 1) Μείωση τῶν βουλευτῶν ἀπό 300 σέ 200 καί µικροαλλαγές στό ἰσχύον ἐκλογικό σύστηµα 2) Καθιέρωση τοῦ ἀσυµβίβαστου ὑπουργοῦ καί βουλευτῆ 3) Ἀλλαγή στή σύνθεση τῆς Ἐπιτροπῆς πού ἐλέγχει τό πολιτικό χρῆµα καί ἴσως (ἴσως!) περιορισµό τῆς κρατικῆς χρηµατοδότησης τῶν κοµµάτων 4) Δραστικό περιορισµό εἰδικῶν συµβούλων καί συνεργατῶν 5) Δέσµευση τῶν κοµµάτων πώς θά διευκολύνουν τήν παραποµπή τῶν ὑπουργῶν γιά σοβαρές κατηγορίες.

Γιά τά δύο τελευταῖα δέν θά κάνουµε κανένα σχόλιο, τά ἔχουµε ἐξαντλήσει τά θέµατα αὐτά στό καφενεῖο ἀπό χρόνια. Τά ἄλλα τρία ὅµως εἶναι προκλητική ὑπεράσπιση τῆς κοµµατοκρατίας καί ἄρνηση κάθε οὐσιαστικῆς µεταβολῆς γιά χάρη τῆς γνήσιας δηµοκρατίας. 1) Μείωση λέει τῶν βουλευτῶν σέ 200, γιά νά εἶναι πιό µαζεµένο τό παιχνίδι καί νά µή ψάχνει κοτζάµ κύριος Γιῶργος ἤ κύριος Χόρστ τόν κάθε ψηφοτσοµπάνη τῆς Ἀνωπαναγούδας. Ναί, ἀλλά σοῦ λέει «θά κάνουµε οἰκονοµία». Ἔ, ἄν εἶναι νά γίνει ἔτσι οἰκονοµία, ἄς καταργήσουµε τή Βουλή νά µή δίνουµε φράγκο! Λύσεις ὑπάρχουν (µέχρι κι ἐµεῖς γράψαµε τόσες πρό 15νθηµέρου) βούληση ὑπάρχει; Καί τό ἐκλογικό σύστηµα, αὐτή ἡ στέρεη βάση τῆς κοµµατοκρατίας, σέ γενικές γραµµές µιά χαρά τούς φαίνεται! 2) Κανένας βουλευτής, λέει, νά µήν γίνεται ὑπουργός, ὥστε ἡ λαϊκή βούληση νά µένει στά ΝΑΙ-ΟΧΙ τῆς Βουλῆς (τό λεγόµενο «νοµοθετικό ἔργο») καί τά κυκλώµατα τοῦ παρασκηνίου – ἤ τοῦ γυµναστηρίου ἤ τῆς Στοᾶς – νά κάνουν πάρτυ ἀνενόχλητα στά ὑπουργεῖα. 3) Καί ἡ κρατική ἐπιχορήγηση νά ἐλέγχεται καλύτερα. Καί ἴσως θά µποροῦσε καί νά περιοριστεῖ. Ἴσως. Γιατί ὅµως, µήπως θέλουµε νά µποῦν τίποτε ἰδιωτικά συµφέροντα (λέµε, τώρα) καί νά ἁλώσουν τόν ἄµωµο χῶρο τῶν κοµµάτων; Ἄααα, ὅλα κι ὅλα, ἐδῶ τούς βρίσκω πολύ ρηξικέλευθους τούς κυρίους καθηγητές, µήπως πρέπει νά ξαναελέγξουν αὐτόν τόν κίνδυνο;

Η «Σπίθα» Κομοτηνής και η Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ», εκφράζοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών τους, απευθύνονται στους πολιτευτές του νομού, ιδίως δε τους μνημονιόφρονες, τους  οθνειολάγνους και τους ελλαδοφάγους. Τους παρακαλούν να συναισθανθούν την πρόκληση που συνιστά (για τον πολιτικά εγγράμματο λαό) η παρουσία τους στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση της 25^ης Μαρτίου και να βρουν μία πρόφαση για να απουσιάσουν. Ας πουν στην ανάγκη ένα ψέμμα, ξέρουμε φυσικά ότι δεν τα πολυκαταφέρνουν σ’ αυτό αλλά …ας προσπαθήσουν.

Η πατρίδα μας μεθαύριο τιμά τους ήρωες που ξεσηκώθηκαν κατά των Οθωμανών και ελευθέρωσαν την Ελλάδα. Τιμά τους Μακρυγιάννηδες και τους Καραϊσκάκηδες, τους Νικηταράδες και τους Κανάρηδες. Δεν τιμά ούτε τους Νενέκους που κιότεψαν και προσκύνησαν, ούτε τους κοτσαμπάσηδες που τα είχαν κάνει πλακάκια με τον σουλτάνο, ούτε τους φαναριώτες που ζύγιζαν με σωφροσύνη κάθε κλανιά της Ευρώπης. Επομένως τα γιουσουφάκια του Ράιχενμπαχ, οι σφουγγοκωλάριοι του Τόμσεν και οι παρακεντέδες της ξενοκρατίας δεν έχουν καμμία θέση στην εξέδρα!

Κώστας Καραΐσκος (συντονιστής «Σπίθας» Κομοτηνής) 

Νεκτάριος Δαπέργολας (δημοτικός σύμβουλος «Σπάρτακου»)

Στίς 14-1-12 ἡ «Πολιτιστική Ἐκπαιδευτική Ἑταιρεία τῆς Μειονότητας τῆς Δ. Θράκης» (ΠΕΚΕΜ) εἶχε διοργανώσει μιάν ἡμερίδα μέ θέμα «Δίγλωσση Ἐκπαίδευση καί ἡ ἐφαρμογή της στά Μειονοτικά Σχολεῖα». Μέ ἀφορμή τή δήλωσή της ὅτι «τό θέμα τῆς μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης εἶναι τό σημαντικότερο πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζουν οἱ Τοῦρκοι τῆς Θράκης», ἀναζητήσαμε στά προσφάτως ἀνακοινωθέντα ψηφίσματα αὐτά τά 17 προβλήματα καί τίς εὐθῦνες τῆς βάναυσης, τουρκοφάγου Ἑλλάδας. Ἀντιγράφω κατά λέξη, δῶστε λοιπόν κι ἐσεῖς βάση:
Read the rest of this entry…

     Για να μη χάνουμε χρόνο, δηλώνω εξαρχής ότι υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα φυσικά καμμία απολύτως όρεξη ν’ ασχολούμαι με τα άθλια δωσίλογα μούτρα τους, ούτε και να μαγαρίζω το στόμα μου με τα κοπρώνυμά τους. Βλέπετε όμως ότι την ώρα που καταστρέφονται ζωές, άνθρωποι αυτοκτονούν, μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες βουλιάζουν στην απόγνωση, ξεπουλιέται η χώρα και γενικά διαλύονται όλα όσα ξέραμε γύρω μας, οι απερίγραπτοι κοπρίτες που έσυραν με το «έτσι θέλω» εκεί τον τόπο και είναι οι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΙ υπεύθυνοι για την καταστροφή, αντί να έχουν συρθεί στις τρύπες τους και να έχουν βγάλει τον σκασμό (αναμένοντας περαιτέρω φυσικά και το πότε θα τεθούν επισήμως κάποια έτερα μείζονα ζητήματα, όπως εκείνο της εσχάτης προδοσίας ή της επαναφοράς της θανατικής ποινής), συνεχίζουν αντίθετα να προκαλούν κάθε έννοια αισθήματος περί δικαίου. Κατά συνέπεια απαιτούνται νομίζω κάποια ακόμη σχόλια – και ειλικρινά ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω (άσε δε που είναι και τόσο επίπονη η προσπάθεια να καθαρίζεις το πληκτρολόγιο από τον εμετό)…

     Ο λόγος βέβαια κυρίως για την έντονη ενδοπασοκική συζήτηση περί της επόμενης μέρας στο κόμμα. Και επαναλαμβάνω: η αγωνία τους ΔΕΝ έγκειται στο αν αυτή η μέρα θα περιλαμβάνει ανασκολοπισμούς, κρεμάλες, λιθοβολισμούς, διαμελισμούς, εκδορές, τεμαχισμούς και ετέρους αβάν γκατέ τρόπους (της πλέον επώδυνης) δυσθανασίας. Το πώς θα…επανιδρύσουν τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» τους απασχολεί. Ε, καλά, είπαμε ότι έχει και το θράσος τα όριά του, αλλά ετούτα τα υποκείμενα δεν παίζονται πραγματικά με τίποτε πια. Αυτοί είναι κοπρίτες no limit!

     Πώς να σχολιάσεις αλλιώς π.χ. τον ανεκδιήγητο κατοχικό υπουργίσκο ανάπτυξης που – στην αγωνία του να σώσει (πολιτικά και…κυριολεκτικά) το τομάρι του – βάλθηκε να μας αποδείξει ότι προήλθε περίπου από παρθενογένεση; Δεν ήξερε, δεν διάβασε – λέει – ε, μπορεί και να μην κατάλαβε τι ψήφισε! Και φυσικά ούτε λέξη για το τίμημα, έτσι; Ούτε καν απλή αναφορά έστω στον όρο «παραίτηση» (ίσα-ίσα, που δήλωσε κιόλας ότι αρνείται να παραιτηθεί «για ένα πολιτικό λάθος», ότι «δεν είναι αποτυχημένος» και ότι «μένει για να παλέψει, ώστε να αλλάξει το σύστημα»)! Είπατε τίποτε;

Read the rest of this entry…

Ἀντιγράφω τήν ἀνακοίνωση πού ἐξεδόθη ἀπό τήν Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης (τοµέας Νεολαίας):

 Ἔτσι λοιπόν ἡ σινεφίλ Τ.Ε.Ξ. καί ἡ φέρελπις νεολαία της! Τέτοιες πνευµατικές καί καλλιτεχνικές ἀνησυχίες ἔχει καί τέτοια ἐνδιαφέροντα, χάριν τῶν ὁποίων κάνει χαλαρά καί 500 χιλιόµετρα ἡµερήσια ἐκδροµή… Ὄχι πώς ἀµφιβάλλαµε ποτέ, ἀλλά τό τονίζουµε γιά ὅποιον ἀφελή νοµίζει ἀκόµη πώς πρόκειται γιά µιάν ἀθώα συλλογικότητα τῆς µειονοτικῆς κοινωνίας. Δικαίωµά τους φυσικά νά προτιµοῦν τήν ἱστορική ἀφήγηση πού δικαιώνει τούς ἅρπαγες καί τούς βασιβουζούκους (πρωταγωνιστική µορφή ὁ Οὐλουµπατλί Χασάν, µυθικός ἥρωας πού πρῶτος ἀνέβηκε στά τείχη τῆς Πόλης καί – κατά τήν τούρκικη ταινία καί τό πάγιο στερεότυπο τῶν βαρβάρων – µᾶς πήδηξε καί τή γκόµενα). Εἶναι ὅµως καί δική µας ὑποχρέωση νά βλέπουµε τήν καθηµερινά ἁπτή πραγµατικότητα πού στοιχειώνει τό µέλλον τῆς περιοχῆς, ἀντί νά βαυκαλιζόµαστε µέ ἰδεολογήµατα καί ὡραιοποιήσεις πού µᾶς µεταφέρουν σέ ἄλλους κόσµους.

Ἡ συνύπαρξη σ’ ἕναν τόπο, πόσο µᾶλλον σέ µιά κοινωνία, προϋποθέτει πέραν τῶν ἄλλων κι ἕνα ἐλάχιστο κοινό φαντασιακό. Ποῦ µπορεῖ κανείς νά βασιστεῖ ὅταν ὁ µισός πληθυσµός ἔχει γιά πατρογονικό καύχηµά του τήν θλιβερότερη ἐθνική τραγωδία τοῦ ἄλλου µισοῦ; Τί εἴδους σύγκριση µπορεῖ νά γίνει µέ τήν γαλλογερµανική προσέγγιση πού κάθε τόσο µνηµονεύει ἐκστασιασµένη ἡ πανεπιστηµιακή κοπριά τοῦ ἐθνοµηδενισµοῦ; Μποροῦµε νά φανταστοῦµε ἐκδροµές ἀπό τό Στρασβοῦργο π.χ. στή Γερµανία γιά νά παρακολουθήσουν γερµανικές ταινίες µέ θέµα τήν κατάληψη τοῦ Παρισιοῦ τό 1940;!!!

Δεῖτο στό Διαδίκτυο τό τρέιλερ τῆς ὑπερπαραγωγῆς (κόστισε 17 ἑκ. δολάρια!)καί φανταστεῖτε µέ τί πνεῦµα φιλίας καί συνύπαρξης θά ἐπιστρέψει ἡ µειονοτική νεολαία πού θά ἐκδράµει στήν Ἀδριανούπολη…

Τι να πει κανείς για τα 199 αυτά τομάρια που μας έριξαν στα νύχια της ξενοκρατίας; Ότι κάποια στιγμή που θα αναστηθεί η Ελλάδα των ηρώων, των αγίων και των ποιητών, θα έρθει η δικαιοσύνη και για την χθεσινή προδοσία τους. Αυτή τη στιγμή μένει στις τοπικές κοινωνίες να αποδείξουν το ήθος τους και το πνεύμα που τις διέπει με τον τρόπο που θα δεχθούν τους 199 Εφιάλτες και τα κατορθώματά τους. Αν μπορούν να αποδεχθούν το ξεπούλημα του συλλογικού μας μέλλοντος στα μούτρα των 199, ας βγάλουν κι αυτές τον σκασμό.

Μπράβο σε όσους τόλμησαν το ΟΧΙ, ειδικά στους νεοδημοκράτες που, κόντρα στην άθλια κωλοτούμπα της ηγεσίας τους, έτσι έμειναν πιστοί στην πρώτη τους άρνηση για τον Μνημόνιο του 2010 - παρά την προοπτική ανάληψης της εξουσίας. Μια κάποια αξία είχε και το (καθυστερημένο) ΟΧΙ των πασόκων που έφυγαν από το καταρρέον μαγαζάκι τους. Ασχολίαστη η δειλία όσων απουσίασαν ή έμειναν στο “παρών”. Χρήσιμο μεν το ΟΧΙ της Αριστεράς, πολύ λίγο δε για την τραγική συγκυρία. Η χρεωκοπία είναι πια επί θύραις, αφού η διαλυμένη χώρα υποθηκεύτηκε επισήμως και μόνον ο Θεός της Ελλάδος μπορεί να την αποτρέψει.

Eυθύνες της κυβέρνησης και ευθύνες των αντιμνημονιακών

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τις  σπάνιες φορές που μιλάω με στελέχη αυτής της κυβέρνησης ένα πράγμα με εντυπωσιάζει. Η αποφασιστικότητά τους να αρνηθούν μια όλο και προφανέστερη πραγματικότητα. Δεν είναι ότι προσπαθούν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους ‘Eλληνες πολίτες, κάνουν πριν από όλα στον ίδιο τους τον εαυτό, ώστε να μπορούν να κάνουν μετά τη δουλειά που έχουν να τελειώσουν και που δεν είναι δυστυχώς άλλη από την καταστροφή της Ελλάδας και, πιθανότατα, δι’ αυτής, της  Ευρώπης. Θα γελούσε κανείς με τις ανοησίες που λένε και τις αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν, αν δεν υπήρχαν ήδη άνθρωποι και οικογένειες που καταστράφηκαν ή πέθαναν εξαιτίας αυτών των ανθρώπων και της πολιτικής τους, αν δεν είχαν γεμίσει οι ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και η μακρινή Αυστραλία ακόμα, από νέους και λιγότερο νέους ‘Ελληνες, σε απελπισμένη αναζήτηση εργασίας και αν ολόκληρος ο ελληνικός λαός δεν κινδύνευε να καταλήξει στα παγκάκια, εν μέσω συσσωρευόμενων κοινωνικών ερειπίων και εθνικών καταστροφών. Αυτός είναι ο ρόλος της κυβέρνησης Παπαδήμου και των τριών κομμάτων  που την υποστηρίζουν.

Read the rest of this entry…

Ζητοῦµε συγγνώµη ἀπό τούς εὐαίσθητους ἀναγνῶστες µας ἀλλά θά τούς ὑπενθυµίσουµε ἕνα πρόσφατο τραγικό συµβάν, πού κάπως συνδέεται καί µέ τήν θρακική πραγµατικότητα. Μιλᾶµε γιά τόν θάνατο τοῦ Ραούφ Ντενκτάς.

Ὅπως ὅλοι ξέρουµε, ὁ Ντενκτάς ἔπαιξε γιά πολλές δεκαετίες στήν Κύπρο τόν πρῶτο ρόλο γιά ὅσα δραµατικά συνέβησαν στό νησί. Ἀπό τήν ἐποχή πού ἔκανε τόν εἰσαγγελέα τῶν Ἄγγλων κατά τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, µέχρι τήν τουρκική εἰσβολή καί τήν ἵδρυση τοῦ ψευδοκράτους στό βόρειο τµῆµα τοῦ νησιοῦ.

Μέ βάση αὐτόν τόν ρόλο γνωρίζουµε ὅτι ἡ ἀντίδραση τῶν περισσοτέρων Ἑλλήνων θά ἦταν περίπου «ψόφησε ἐπιτέλους τό γουρούνι», «σκατά στόν τάφο τοῦ λυσσασµένου σκύλου» καί ἄλλες παρόµοιες ἀναφορές στό ζωικό βασίλειο. Ὅµως, πέραν τοῦ ὅτι «ὁ νεκρός δεδικαίωται», ἐµεῖς (κι ἐσεῖς) δέν ἀνήκουµε σέ τούτη τήν ξενοφοβική, µίζερη µερίδα, ἀφοῦ ἀναγνωρίζουµε ὡς ἰσότιµη τήν ἀλήθεια τοῦ Ἄλλου, ὅπως λέει καί ἡ σύγχρονη ἐπιστήµη.

Κάποιοι, µᾶλλον σεσηµασµένοι, συνέλληνές µας ὅµως πᾶνε ἀκόµα παραπέρα. Γιά παράδειγµα ἡ µειονοτική ἡγεσία τῆς Θράκης πού τίµησε τόν νεκροθάφτη τῆς Μεγαλονήσου (βλέπε καί τό πρωτοσέλιδο τῆς ξανθιώτικης τουρκοφυλλάδας «Μιλλέτ»).

Βεβαίως, θά µοῦ πεῖτε, τί περιµένεις ἀπό ἕνα ἔντυπο πού δέν χάνει εὐκαιρία νά τιµἠσει κάθε τουρκόφωνο φασίστα; Ὁ ὅµοιος στόν ὅµοιο…

Read the rest of this entry…

Καθώς τό πολιτικό σκηνικό τῆς Ἑλλάδος καταρρέει, ὅλο καί κάποια κοµµάτια τῆς συγκαλυµµένης ἀποκρουστικῆς πραγµατικότητας ἔρχονται στό φῶς. Κάπως ἔτσι µᾶς προέκυψε καί ἡ ὑπόθεση τῆς 53µελοῦς συµµορίας στή Θεσσαλονίκη, πού ὑποτίθεται ὅτι ξάφνιασε τή χώρα. Ὅσο τό χρῆµα καί ἡ συνακόλουθη δύναµη τῶν κρατούντων ἀποµειοῦται, τόσο θά προκύπτουν καί ἀνάλογες ἱστορίες διαφθορᾶς, πού θά ὑπογραµµίζουν καί ὁρισµένα ἐξόχως πολιτικά συµπεράσµατα: τήν δεδοµένη σχέση τοῦ ἐγκληµατικοῦ ὑπόκοσµου µέ τόν πολιτικό µά καί τήν (πράσινη) κοµµατική ταυτότητα τῆς λαµογιᾶς.

Read the rest of this entry…

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι επόμενες μέρες και εβδομάδες είναι ίσως οι κρισιμότερες στην ιστορία του νεώτερου ελληνισμού. Φαίνεται ίσως υπερβολικό, απίστευτο αυτό που γράφουμε και γι’ αυτό ακριβώς δυσκολευόμαστε όλοι μας να το πιστέψουμε και να το καταλάβουμε με το “μέσα μυαλό”, αντιδρώντας ανάλογα, δυστυχώς όμως μόνο υπερβολικό δεν είναι. ‘Oχι υπερβολικά δεν είναι αυτά που γράφουμε, απίστευτα και εξωφρενικά είναι όσα ετοιμάζεται να υπογράψει και φοβερά αυτά που θα συμβούν, ως αποτέλεσμα της υπογραφής της, η κυβέρνηση Παπαδήμου, με τη στήριξη τριών κομμάτων που τελούν σήμερα υπό την άμεση χειραγώγηση της “Διεθνούς του Χρήματος” και των ανθρώπων της για την Ελλάδα (Soros, Rontos και δεν συμμαζεύεται).

Η προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα, τεχνητά, σε κατάσταση δήθεν μη χρεωκοπίας, έχει ως αποτέλεσμα να καταρρέουν πλέον τώρα όχι τα δημόσια οικονομικά, αλλά η ίδια, η ελληνική οικονομία, κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και το κράτος. Η Ελλάδα σπάει όλα τα ρεκόρ μπαίνοντας σε πέμπτο χρόνο βαριάς ύφεσης, έλλειμμα και χρέος εκτινάχθηκαν στα ουράνια, μαζί με τους ανέργους και τους αστέγους στα συσσίτια, οι μισοί νέοι δεν έχουν δουλειά. Το πολιτικό σύστημα έχει πάθει ισοδύναμο “τήξης αντιδραστήρα” σε πυρηνικό εργοστάσιο. ‘Oτι και αν βάλουν τώρα μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους θα το υπογράψουν, ακόμα κι ότι η Ελλάδα γίνεται τμήμα της Ακτής Ελεφαντοστού. Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχασαν την αίσθηση του γελοίου, του εθνικού και της πραγματικότητας. Πιθανώς οδηγούμεθα στο σύντομο μέλλον σε κατάσταση “κενού εξουσίας”, που δεν έχουμε ξαναζήσει μετά το καλοκαίρι του 1974, ίσως υπό δυσμενέστερες, λιγότερο ελεγχόμενες συνθήκες από τότε και μαζί, στην έξοδο, κακήν κακώς από το ευρωπαϊκό πλαίσιο και ότι αυτό συνεπάγεται (Mπορεί βέβαια να μεσολαβήσει και ένα ακόμα κυβερνητικό πείραμα σωτηρίας, υπό τις σημερινές προδιαγραφές εξίσου καταστροφικό με τα προηγούμενα)

Read the rest of this entry…

Η Ελλάς ως αδιάσπαστος εθνική οντότης, έχει το προνόμιο να διαθέτει δύο τεραστίας σημασίας προπύργια, τόσο σε όρους γεωγραφικούς όσο και σε πνευματικούς. Το πρώτο είναι τα βόρεια σύνορά της που ορίζονται από την Ήπειρο, την Μακεδονία και την Θράκη (σημείωσις: όλη αυτή η έκτασις αποτελούσε την Αρχαία Θράκη του Ομήρου), ενώ το δεύτερο είναι η περιοχή που ορίζεται από τις υψίστης γεωπολιτικής σημασίας νήσους Κρήτη και Κύπρο. Αυτά τα δύο προπύργια, υπό την προϋπόθεσι διαμορφώσεως εθνικής συλλογικής στρατηγικής, εξασφαλίζουν τόσο την εθνική μας συνοχή, όσο και τα γεωπολιτικά μας συμφέροντα, καθιστώντας αυτόν τον φύσει και θέσει ενιαίο και αδιάσπαστο ελληνικό χώρο εν δυνάμει πανίσχυρο. Οι τελείως εσφαλμένες όμως, σε βαθμό εθνικής μειοδοσίας πολιτικές των κατ’ ευφημισμόν αντιπροσώπων του Ελληνισμού, τουλάχιστον κατά τις τελευταίες έξι δεκαετίες, εκτός των άλλων φρόντισαν να διασπάσουν την ενότητα του συγκεκριμένου χώρου επιβάλλοντας στους νόες τόσο ημών των Ελλαδιτών όσο και των Ελλήνων άδερφών μας της Κύπρου την άποψι πως «η Κύπρος κείται μακράν».

Η επί 37 συναπτά έτη αιμορροούσα μεγαλόνησος έχει επανέλθει τους τελευταίους μήνες στο επίκεντρο των παγκοσμίων γεωπολιτικών τεκταινομένων, λόγω των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ανακαλύφθησαν εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Είναι λοιπόν η νήσος μίας «σύγχρονης Αφροδίτης», η οποία ενεδύθη την χρυσοποίκιλτη εσθήτα της θεάς του (ορυκτού) πλούτου, που κρύβει επιμελώς ο «Όλυμπος» των 12+1 … οικοπέδων της Α.Ο.Ζ. της. Το γεγονός αυτό έχει καταστήσει την Κύπρο μας θέλγητρο των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών, οι οποίοι μεταφέρουν τα «ασπρόμαυρα τετράγωνα» της γεωστρατήγικής τους στην Ανατολική Μεσόγειο, με αποτέλεσμα την ραγδαία αναβάθμισι της αξίας και του ρόλου της νήσου στο διεθνές γίγνεσθαι.

Η αναβάθμισις αυτή βεβαίως δεν ετελέσθη εξ αίφνης και αβίαστα, αλλά αντιθέτως είναι το αποτέλεσμα μίας πολιτικής με στρατηγική και πνεύμα ελληνικόν. Η πολιτική αυτή ασκήθηκε από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος ως γνήσιος Έλλην αποφάσισε να αγωνιστεί εναντίον των σκοτεινών σχεδίων που επιθυμούσαν την αναίμακτη τουρκοποίησι της μεγαλονήσου. Με το απαράμιλλο σθένος, την ανδρεία και το πολιτικό όραμα που χαρακτήριζαν ανέκαθεν κάθε μεγάλο Έλληνα ηγέτη, συνέβαλε τα μέγιστα στην καταψήφισι και απόρριψι του επαίσχυντου σχεδίου Ανάν το 2004, ενώ το ίδιο έτος προχώρησε στην ανακήρυξι της κυπριακής ΑΟΖ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την εκκίνησι των διαδικασιών οριοθετήσεως της με τα εμπλεκόμενα παράκτια κράτη, πλην της Ελλάδος που προς το παρόν το αποφεύγει. Συνεπώς, 28 έτη μετά την μονομερή ανακήρυξι του ψευδοκράτους-ΤΔΒΚ (15 Νοεμβρίου 1983) από τον Ραούφ Ντενκτάς, η Τουρκία αντιμετωπίζει μία κατάστασι που ενδεχομένως δεν ανέμενε, απλώς και μόνον επειδή ένας ηγέτης και ο ελληνόψυχος λαός του επέλεξαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να διεκδικήσουν αυτά που εδικαιούντο.

Το διακύβευμα στην περιοχή είναι τεράστιο, τόσο από οικονομικής όσο και από γεωπολιτικής απόψεως, σε βαθμό που η Τουρκία έχει φανεί διατεθειμένη να αναλάβει το ρίσκο ακόμα και μίας πολεμικής συρράξεως. Για αυτό τον λόγο αδημονεί και πιέζει, σε αγαστή συνεργασία με την ηγεσία του ψευδοκράτους, να επιτευχθεί η συμφωνία που θα προβλέπει την δημιουργία διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, γεγονός που θα της αποφέρει φυσικά τεράστια κέρδη από την συνεκμετάλλευσι των κοιτασμάτων. Η Τουρκία σαφώς εξακολουθεί να ασκεί την στρατήγική της, όπως θα έπραττε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος που προσπαθεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του. Αυτή η στρατηγική, όμως, δεν θα είχε καμμία αξία και κανένα αντίκτυπο αν δεν είχε αρωγούς την ελλαδική μειοδοσία και την υποχωρητική τακτική της αμφιλεγόμενης κυπριακής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι πως η θέσις της γείτονος είναι πολύ δυσχερής, παρ’ ότι θέλει να δείξει την εικόνα μίας αμέμπτου και παντοδύναμης χώρας. Και θα γίνεται ολοένα και πιο δυσχερής όσο θα πλησιάζουμε τον Ιούλιο του 2012, οπότε και η Κύπρος αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε. για το δεύτερο εξάμηνο του έτους. Πρέπει λοιπόν να είμεθα προετοιμασμένοι και να αναμένουμε πολύ έντονες και ασφυκτικές πιέσεις από την πλευρά των ηγεσιών Τουρκίας και ψευδοκράτους προς επίτευξιν των παραλόγων επιδιώξεών τους, καθώς θα είναι ανυπέρβλητη η διπλωματική αποτυχία που θα προκληθεί από το εν λόγω γεγονός, καθώς για την Τουρκία δεν υφίσταται Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσον αφορά την Μητέρα Ελλάδα, η κατάστασις μόνο ως ζοφερά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Η Τουρκία έχει πλέξει μία θηλιά γύρω από τον λαιμό της ανίσχυρης και εξουθενωμένης Πατρίδος μας, καθώς οι δεδομένες νεο-οθωμανικές της επιδιώξεις εκφράζονται πλέον και από τις ούτως ή άλλως προϋπάρχουσες επεκτατικές βλέψεις των βορείων γειτόνων μας (Αλβανία, Σκόπια) που σαφέστατα καθοδηγούνται και επηρεάζονται από την τουρκική ηγεσία. Δυστυχώς «η γείτονα» έχει επιβάλλει πλήρως τις θέσεις της στην Ελλάδα, οι κατ’ ευφημισμόν ηγέτες της οποίας αρνούνται να ανακηρύξουν και να οριοθετήσουν την ελληνική Α.Ο.Ζ., συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του νευραλγικού νησιωτικού συμπλέγματος που γνωρίζουμε ως Καστελόριζο (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη). Ένα τέτοιο γεγονός θα συνέτεινε στην ενοποίησι του νοτίου προπύργιού μας, θα περιόριζε και θα εγκλώβιζε ασφυκτικώς την Τουρκία, καθώς θα την απέκλειε από οιασδήποτε μορφής οικονομική εκμετάλλευσι στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διανύουμε λοιπόν μία ιστορική συγκυρία που λίαν συντόμως θα φέρει σύσσωμο τον Ελληνισμό προ των ευθυνών του. Μας προσφέρεται μία ιστορική ευκαιρία για την άσκησι συλλογικής δράσεως και ενιαίας στρατηγικής ελλαδικού και κυπριακού Ελληνισμού που θα περιορίσουν την Τουρκία στην ενδοχώρα της, απαξιώνοντας την γεωπολιτική της ισχύ και ανατρέποντας τα σχέδια της να καταστεί ισχυρά περιφερειακή δύναμις. Είναι στην ευχέρειά μας να την εγκλωβίσουμε στις παράλογες απαιτήσεις της και να μετατρέψουμε τα νεο-οθωμανικά της όνειρα σε νεοβυζαντινούς εφιάλτες. Αυτή η ευκαιρία πρέπει πάσει θυσία να αξιοποιηθεί, πριν η Τουρκία δημιουργήσει ένα νέο κυπριακό ζήτημα και τετελεσμένα γεγονότα, με μία φερ’ ειπείν απρόσμενη (όπως αυτή του Αττίλα;) εισβολή στην Μεγίστη, στην Θράκη ή σε κάποιο νησί του Ανατολικού Αιγαίου.

Εύλογη και αναμενόμενη η απορία: Πώς θα μπορούσαμε να επιτύχουμε όλα αυτά; Λίαν συντόμως θα κληθούμε να αποφασίσουμε την οδό που θα ακολουθήσουμε στο σταυροδρόμι της ελληνικής ιστορίας: Η πρώτη είναι η οδός της αρετής που θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεσι μία πνευματική επανάστασι, η οποία θα μας βοηθήσει να επανεύρουμε τον έαυτό μας και την εθνική μας ταυτότητα. Αναγεννώντας πρωτίστως την ίδια μας την ύπαρξι, θα αναλάβουμε εν τέλει τις ευθύνες που μας αναλογούν ως πολίτες, θα εκδιώξουμε τα στρατευμένα φερέφωνα που έχουν υπονομεύσει την ενότητα Ελλάδος-Κύπρου και έχουν δεσμεύσει την εθνική μας ανεξαρτησία και θα ορίσουμε τους αντιπροσώπους που θα αναλάβουν να ισχυροποιήσουν την Πατρίδα μας ως ενιαία οντότητα. Επιπροσθέτως, θα προστατεύσουμε την Κύπρο μας, ειδικώς τώρα που αντιμετωπίζεται σαν ένα γιγάντιο χρυσορυχείο, αναδεικνύοντας τον τεραστίας σημασίας, για την ελληνική ιστορία, πολίτισμό της και διακηρύσσοντας γενικώς με κάθε τρόπο πως «εστίν ούν Ελλάς και η Κύπρος». Τα φωτεινά παραδείγματα του πρωτοστατούντος στους αγώνες υπέρ του Έθνους κυπριακού Ελληνισμού, αποδεικνύουν πως αυτή την οδό ακολούθησε τόσο ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όταν «πήρε την ανηφοριά», όσο και ο αθάνατος Τάσσος Παπαδόπουλος που ενέπνευσε μία «ουτοπία». Αυτή και μόνο η οδός οδηγεί στην ανάκτησι των απολεσθέντων, της αξιοπρεπείας μας, της εθνικής μας υπερηφανείας και σταδιακώς στην ισχυροποίησι της ενιαίας Πατρίδος μας, τόσο σε πνευματικό όσο και σε οικονομικό-γεωπολιτικό επίπεδο.

Η δεύτερη οδός είναι αυτή της κακίας που θα την έχουμε συνειδητώς ακολουθήσει αν δεν αφουγκραστούμε τις κραυγές αγωνίας που εκπέμπει η Ελλάς. Συνέπεια της επιλογής αυτής της οδού θα είναι η πλήρης αποδόμησις, ο κατακερματισμός, η καταστροφή και η περαιτέρω συρρίκνωσις του Ελληνισμού. Η γενιά μας θα καλυφθεί από τα πιο βαριά πέπλα της αιωνίου λήθης, καταδικασμένη από την ίδια την ιστορία. Η επιλογή είναι δική μας!

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-12-2011)

Το θέατρο του παραλόγου

Οι εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδος είναι ραγδαίες, σε μία χρονική περίοδο που η χώρα διασύρεται διεθνώς και βάλλεται πανταχόθεν. Το κλίμα ανησυχίας, απαισιοδοξίας και αβεβαιότητος επιβαρύνεται καθημερινώς, ενώ διογκώνεται συνεχώς η αγανάκτησις και η λαϊκή οργή. Η λαϊκή κυριαρχία, δομικό στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος, απουσιάζει παντελώς από τους νόες των κυβερνόντων -εντός και εκτός Ελλάδος- και οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που βιώνουμε πλήττουν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία, το φρόνημα, την εθνική μας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Όσο το έλλειμμα δημοκρατίας, ορθής πολιτικής βουλήσεως, εθνικής στρατηγικής και συνεννοήσεως εντείνεται, άλλο τόσο αυξάνει το πλεόνασμα πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής κρίσεως και κυρίως της κρίσεως αξιών.

Η χώρα βιώνει ένα καθεστώς πλήρους ακυβερνησίας και παραλογισμού. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπό το βάρος των εκβιασμών Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. υπαναχώρησε από τις αρχικές του θέσεις και εδέχθη ως θέσφατο για την διάσωσι της ελληνικής οικονομίας την επικύρωσι της συμφωνίας της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου. Η κυβέρνησις ΠΑΣΟΚ, με την μορφή που την γνωρίσαμε, ανήκει πλέον στο παρελθόν και η νέα μεταβατική κυβέρνησις συνεργασίας, με πρωθυπουργό έναν τεχνοκράτη τραπεζίτη, θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την ψήφισι μίας ακόμα πιο επαίσχυντης από την πρώτη δανειακής συμβάσεως, βάσει του βρετανικού δικαίου, που θα προβλέπει ουσιαστικώς την άνευ αιδούς εκχώρησι της εθνικής μας κυριαρχίας και την παράδοσι της πατρίδος μας σε αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα.

Η συμπλήρωσις του ψηφιδωτού

Ευλόγως γεννώνται τα εξής ερωτήματα: Γιατί  το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. απαιτούν ουσιαστικώς την υποταγή της χώρας; Γιατί δεν επιδιώκεται προς το παρόν η αποβολή της Ελλάδος από την, ούτως ή άλλως υπό κατάρρευσι, Ευρωζώνη και γιατί δεν την αφήνουν να χρεοκοπήσει και τυπικώς; Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, η Ελλάς βρίσκεται στο επίκεντρο ενός αδυσώπητου πολέμου μεταξύ ευρώ-δολαρίου και η διατήρησις αυτής της καταστάσεως ευνοεί τα κερδοσκοπικά παίγνια που έχουν στηθεί εις βάρος της, με αυξομειώσεις στην ισοτιμίες του ευρώ και του χρυσού με το δολάριο και με απότομες διακυμάνσεις στις χρηματαγορές που αποφέρουν τεράστια κέρδη στους «εκλεκτούς» κερδοσκόπους. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος; Εντός αυτού του κυκεώνος καταστάσεων και του καθημερινού αγώνος για επιβίωσι, γίνεται δυσδιάκριτη, από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολισμένη και καθεύδουσα κοινή γνώμη, η τελική εικών του ψηφιδωτού, του οποίου μία μονάχα ψηφίς είναι η μεθοδευμένη και κατασκευασμένη οικονομική κρίσις.

Αν προσπαθήσουμε να κυττάξουμε το σύνολο του ψηφιδωτού, θα δούμε πως η χώρα μας αποτελεί ένα πεδίο μάχης, στο οποίο συγκρούονται τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, γεγονός που από μόνο του αρκεί για να εκτεθεί σε  μεγάλους κινδύνους η  έθνική μας ακεραιότης και κυριαρχία. Οι ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται είναι ικανές να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων και μέσω των καταλλήλων συμμαχιών να προσφέρουν σε ανίσχυρες χώρες, όπως η Ελλάς, τις κατάλληλες ευκαιρίες ισχυροποίησεώς τους. Ταυτοχρόνως, δημιουργείται το πρόσφορο έδαφος για:

1. γεωπολιτική και οικονομική επέκτασι των ισχυρών επί των αδυνάμων,
2. επανακαθορισμό συνόρων και κατακερματισμό κρατών ή περιφερειών αυτών σε ελεγχόμενα κρατικά μορφώματα,
3. εμφάνισι αυθορμήτων επαναστατικών κινημάτων ή υποκινούμενων εξεγέρσεων κ.α.

Η χώρα μας διαθέτει έναν τεράστιο ορυκτό πλούτο και μία γεωγραφική θέση που την καθιστά καίριο ενεργειακό κόμβο προς την Ευρώπη, κυρίως μετά την ανακάλυψι των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης  (οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν τον εντοπισμό 10 τρις κυβικών ποδιών φυσικού αερίου). Μία αποφασιστική και αδέσμευτη εθνική στρατηγική θα μπορούσε να ισχυροποιήσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ανεξάρτητη τόσο σε ενεργειακό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό τόσο από πλευράς Η.Π.Α., όσο και από πλευράς Γερμανίας, καθώς και οι δύο αυτές χώρες επιδιώκουν μία εξαρτώμενη οικονομικά Ελλάς, στην δική τους σφαίρα επιρροής, χωρίς ανεξάρτητη πολιτική βούλησι και εθνική στρατηγική, με έναν υποδεδειγμένο ρόλο κομπάρσου, ο οποίος εκτελείται βάσει των δικών τους επιταγών και συμφώνως με την αποκλειστική εξυπηρέτησι των δικών τους συμφερόντων.

Μεθοδεύτηκε συνεπώς η απαξίωσις της Πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα, με τον σταδιακό εκμηδενισμό της παράγωγής της, με την παρεμπόδισι μίας πραγματικής αναπτυξιακής τροχιάς, βάσει υγιών επενδυτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από έναν υπερδανεισμό που διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα και το εξωτερικό χρέος της. Όλα αυτά συνέβησαν εντέχνως, ώστε να μην δύναται να καταστεί αυτόνομος και ανεξάρτητη, με το κύρος μίας σοβαρής γεωπολιτικής δυνάμεως στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Επεδιώχθη, τη βοηθεία των θιασωτών της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως εντός της χώρας, η εξαθλίωσίς της και την μετάτροπή της σε μια βαλκανιοποιημένη οικονομία, στην οποία έπεται η εισβολή ληστρικού τύπου κερδοσκοπικών «επενδυτικών» δραστηριοτήτων που θα διαμοιράσουν την χώρα σε επιμέρους τομείς οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατες καταγγελίες αναφέρουν πως έχει ήδη μεθοδευτεί ο διαχωρισμός της Ελλάδος σε ένα είδος «αποικιοκρατικών ζωνών» (Ε.Ο.Ζ.), δίχως εργατικό δίκαιο, με μισθούς που δεν θα υπερβαίνουν τα 300 με 350 Ευρώ (μήπως η απαίτησις της τρόικα για κατάργησι της εθνικής συλλογικής συμβάσεως μας λέει κάτι;) και  με καθεστώς πλήρους φοροαπαλλαγής. Άλλωστε Γερμανός καθηγητής μακροοικονομικών, ο Dr. Ansgar Belke, επιβεβαίωσε αυτές τις μεθοδεύσεις, αναφέροντας πως η Ελλάς πρόκειται να γίνει «η προέκτασις του πάγκου εργασίας της Γερμανίας».

Η Θράκη … «ανάμεσα σε δύο ηπείρους»

Μία από τις περιφέρειες που σχεδιάζεται, και επιδιώκεται κυρίως από γερμανικά συμφέροντα, να μετατραπεί σε μία ιδιόμορφη «αποικιοκρατική ζώνη» είναι η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Πέραν πάσης αμφιβολίας το σύνολο της περιφερείας έχει πέσει τις τελευταίες 3 δεκαετίες θύμα της ανευθύνου περιφερειακής πολιτικής του κοντόφθαλμου κράτους των Αθηνών που δεν αξιοποίησε επαρκώς τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και εγκλώβισε την χώρα εντός των στενών ορίων της πρωτευούσης. Βάσει των παραπάνω δεδομένων, δημιουργούνται ευλόγως οι υποψίες πως η ανεύθυνος αυτή πολιτική που είχε ως συνέπεια την διάλυσι του παραγωγικού ιστού, τόσο του πρωτογενούς, όσο και του δευτερογενούς τομέως παραγωγής σε νευραλγικές περιοχές όπως η Θράκη, εκτελέσθηκε σκοπίμως και κατευθυνόμενα, στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής περιφερειακής πολιτικής, στερώντας από την πατρίδα μας την δυνατότητα ισχυροποιήσεως της, μέσω της εκμεταλλεύσεως των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Προφανώς, σε αυτές τις διαπιστώσεις βασίστηκε ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως, όταν σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο ανέφερε πως η κεντρική διοίκησις έχει εγκαταλείψει την περιοχή της Θράκης, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι μία εν δυνάμει «ολοκληρωμένη μονάς, με ανεξάρτητο στίγμα στον χάρτη και ανεξάρτητη οικονομία, ευρισκόμενη ανάμεσα σε δύο ηπείρους, δύο πολιτισμούς και δύο χώρες». Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η δήλωσις; Μήπως οι οικονομικές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούν την αναβάθμισι του ρόλου της Θράκης εκτός όμως των ορίων της ελληνικής επικρατείας; Μήπως η Θράκη προορίζεται για ανεξάρτητος γεωπολιτικός κόμβος μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών συμφερόντων; Μήπως γενικώς η αναθεώρησις της γεωστρατηγικής των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών επιτάσσει την αλλαγή των συνόρων ή ακόμη και τον κατακερματισμό των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, με ταυτόχρονη ανάδειξι πιο μικρών, πιο συμπαγών και πιο εμπίστων εταίρων τους;

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως προσφάτως το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε απόρρητα έγγραφα προερχόμενα από το wikileaks που ανέφεραν ότι:

1. Οι Η.Π.Α. επεδίωξαν την πάση θυσία ματαίωσι της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, καθώς το έργο αυτό θα καθιστούσε την χώρα μας ανεξάρτητη ενεργειακά και ο ρόλος που θα αποκτούσε ως ενεργειακός κόμβος θα ήτο ικανός να την ισχυροποιήσει πέραν των επιθυμητών επιπέδων.
2. Κλιμάκια του προξενείου των Η.Π.Α. στην Θεσσαλονίκη είχαν επισκεφθεί ουκ ολίγες φορές την περιοχή της Θράκης, στηρίζοντας τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.

Συγκεντρώνοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1. Η πολιτική των Η.Π.Α. εξακολουθεί να στηρίζει ξεκάθαρα την νέο-οθωμανική επεκτατική, και αλυτρωτικού τύπου πολιτική, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
2. Η  Γερμανία, συμβιώνοντας σε μία κατ’ ευφημισμόν ένωσι με τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς άντιπάλους της (Αγγλία, Γαλλία), υφαίνει τον ιστό ενός πιο έξυπνου και μεθοδικού οικονομικού Δ΄ Ράιχ, το οποίο προσπαθεί να εγκλωβίσει και την Ελλάδα, θέτοντας έτσι υπό  αμφισβήτησι την βιωσιμότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και της Ε.Ε. εν συνόλω.

Όλα αυτά συνθέτουν μία πολύ δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της Θράκης. Η αδιάφορη στάσις και η αναλγησία των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες, έχει οδηγήσει σε μία ζοφερή πραγματικότητα, στην οποία η ελληνικότης της Θράκης αμφισβητείται. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια είτε για αναζήτησι των ενόχων, είτε για περαιτέρω εθελοτυφλία. Είναι χρέος όλων ημών των Ελλήνων να διακηρύξουμε πως η Θράκη δεν είναι ανάμεσα σε καμμία χώρα και σε κανέναν πολιτισμό, αλλά είναι ένα αδιάσπαστο και αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της ελληνικής επικρατείας, με τεράστια ιστορική, πνευματική, γεωγραφική και γεωστρατηγική αξία γα την Ελλάδα. Οφείλουμε όλοι μας να ακολουθήσουμε την ένδοξο ατραπό που ορίζει η μακραίωνη ιστορία της πατρίδος μας και να εντοπίσουμε τον δικό μας προσωπικό τομέα δράσεως υπέρ αυτής.

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-11-2011)

Καιρό τώρα ἀκούγεται πώς πρόθεση τῆς Κυβέρνησης (τοῦ ΠαΣοΚ, γιά νά ἀκριβολογοῦµε) εἶναι ἡ «ἐπίλυση» τοῦ θέµατος τῶν µουφτήδων. Ὅπως εἶναι πλέον παγκοίνως γνωστό, ὁ καφροΓΑΠ ἔταξε στόν Ἐρντογάν ὅτι θά «κλείσει» τό θέµα καί τό περιβάλλον τοῦ Πάγκαλου ἀνέλαβε νά φέρει σέ πέρας τήν ἀποστολή, ἕνα ἔργο στά ὅρια τῆς προδοσίας.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς τό στελεχιακό αὐτό περιβάλλον δέν εἶναι ἄµοιρο προσόντων, γνώσεων καί ἴσως καί ψηγµάτων πατριωτισµοῦ. Ἔτσι εἴχαµε µιά µικρή ἐλπίδα πώς τά σενάρια γιά µεθόδευση µιᾶς ἀκόµη ὑποχώρησης στίς τουρκικές ἀπαιτήσεις θά διαψεύδονταν. Ἡ ἐλπίδα αὐτή ἐνισχύθηκε ὅταν πληροφορηθήκαµε ὅτι θά ἐπιδιωχθεῖ καί κάποια διακοµµατική συναίνεση, καθώς ὑπάρχει καί ἡ συγκυρία τῆς κοινῆς ὑποστήριξης στήν Παπαδηµοκρατία.

Κι ὅµως! Στίς 24 Ἰανουαρίου τό πράσινο καθεστώς ἀποδείχθηκε πάλι ἀδίστακτο γιά µερικές χιλιάδες ψήφους. Ἀφοῦ ἀπέκλεισε κάθε µή πασοκική ἄποψη γιά τό πῶς πρέπει νά προχωρήσει τό νοµοθέτηµα, ἔδωσε τά ρέστα του ὑπέρ τῆς γραµµῆς Ξυνίδη γιά …ἀνάδειξη τοῦ Μέτε σέ µουφτή Ξάνθης! Τό πιό φανατικό στοιχεῖο τῆς ἐκτουρκισµένης – ἐκφασισµένης µειονοτικῆς ἡγεσίας ὄχι µόνο θά πάρει τή βούλα τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας ἀλλά καί θά ἔχει µετά τήν ἄνεση νά διορίσει τούς ἰµάµηδες τῆς ἀρεσκείας του! Στίς λεπτοµέρειες τοῦ νόµου πού ἑτοιµάστηκε θά κριθεῖ τό πᾶν καί ἡ πρόγνωση γιά τή Θράκη εἶναι, δυστυχῶς, ἡ χειρότερη δυνατή.

Δέν ξέρουµε ἄν ὑπάρχουν ἀκόµη περιθώρια κάποιας µεταβολῆς. Κάνουµε πάντως ἔκκληση σέ κάθε ἐµπλεκόµενο (ἀλήθεια, ὁ Πεταλωτής ὑπάρχει πουθενά;) νά διασώσει τό µεῖζον ἐθνικό συµφέρον. Τό καταρρέον ΠαΣοΚ µέ µερικές χιλιάδες ψήφους παραπάνω δέν πρόκειται νά διασωθεῖ, ἄς µή πάρει ὅµως µαζί του στόν Καιάδα καί τό αὔριο τῆς Θράκης!

Κ.Κ.

Μέσα στον ορυµαγδό της ολικής κατάρρευσης και τον συνακόλουθο ζόφο, καθηµερινά ακούµε το ψευτοδίληµµα «ευρώ η δραχµή», µέ όρους αληθινής τροµοκρατίας. Είναι λοιπόν απολύτως καίριο να διαπιστώσουµε αν πράγµατι επικρέµεται µία απειλή θανάτου πάνω από την Ελλάδα η όχι, ώστε να γνωρίζουµε και τα περιθώρια κινήσεων που διαθέτει η κοινωνία και η πατρίδα µας. Πιστεύω ότι είναι πολύ σηµαντικό να ξεκινήσουµε την συλλογιστική µας προσπαθώντας να δούµε σε πρακτικό επίπεδο, τι σηµαίνει (πάντα µέ τις παρούσες κυβερνήσεις), επιστροφή της χώρας στην δραχµή.

Read the rest of this entry…

Κατοχικό έτος 2. Άλλοι καιροί πια. Φαινομενικά, λίγα πράγματα ίσως δείχνουν να άλλαξαν γύρω μας. Πάλι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, πάλι φωταγωγήθηκαν οι πόλεις, πάλι στολίστηκαν τα σπίτια και τα μαγαζιά στην αγορά. Στην πραγματικότητα όμως, όλα είναι διαφορετικά πλέον. Άλλοι καιροί ζυγώνουν πια – και άλλα ήθη…

Κατοχικό έτος 2. Θυμήθηκα τώρα που τέτοιες μέρες πριν από λίγα χρόνια κατέθετα – στην ίδια ακριβώς σελίδα – κάποια πικρά σχόλια για το πραγματικό (και τόσο τραγικά ξεχασμένο) νόημα των Χριστουγέννων. Πικρά σχόλια για την ανόητη φενάκη των ρεβεγιόν, για τη μάταιη και κούφια λάμψη στα φωταγωγημένα μπαλκόνια, για την κενότητα στις ευχές, για τον φαεινόσχημο ζόφο των απηνώς συνευαζόντων. Πικρά σχόλια για μια γιορτή που εδώ και πολλά χρόνια κατάντησε πλέον ανέορτη. Νεκρή και άλογη, χωρίς τον Λόγο. Κενή, δίχως τον Κενωθέντα…

Κατοχικό έτος 2. Κι όχι ότι όλα αυτά έχουν πια βέβαια πάψει να ισχύουν. Μα δεν ξέρω πλέον πώς θα είναι καν φέτος οι ρεβεγιόν, ούτε ξέρω πόση περίσσια θλίψη θα κρύβουν μέσα τους των μπαλκονιών τα εόρτια λαμπιόνια. Ίσως τόση, όση ακριβώς θα εμφορεί τα βλέμματα των απολυμένων, τις σκονισμένες τζαμαρίες των μαγαζιών που κλείνουν, τα χαμένα όνειρα αυτών που καταστρέφονται. Βαριά, πανσθενουργός η κατάθλιψη απλώνεται παντού και συναντά μονάχα την απτή αχλύ της αποδυσπέτησης. Κι όταν κάποτε υποχωρεί η ατονία της απόγνωσης – μέσα σ’ αυτή τη μαζικώς εξαπλούμενη στην υπό κατοχή πατρίδα και κοινωνιολογικώς ιδιάζουσα,  νεοφανή διπολική διαταραχή – ένα μόνο πράγμα πια την αναπληρώνει. Η έκρηξη της οργής. Που σαν καταλαγιάζει βέβαια, γίνεται και πάλι ατονία…

Κατοχικό έτος 2. Η Παρθένος σήμερον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως τον προαιώνιον Λόγον. Και την ίδια ώρα, κάποιοι υιοί της Απωλείας εν αδύτοις συνευρίσκονται αποτεκείν (απορρήτως και αυτοί) τα ζοφοπνεμένα τους σχέδια για την εξόντωση των λαών και για την επιβολή της παγκόσμιας κυριαρχίας. Τα όργανά τους είναι εδώ. Δουλικοί υπηρέτες, τυφλά και άθλια υποχείρια, που φορούν συστημικούς μανδύες εικονικής νομιμότητας και στα χέρια τους κραδαίνουν πρωτόφαντα όπλα καταστροφής: φόρους, συμβάσεις, χαράτσια, πρόστιμα, νέες συμβάσεις, έγγραφα που υποθηκεύουν και διαλύουν χώρες ολόκληρες, που καταλύουν το παρόν και το μέλλον ολόκληρων λαών. Όπλα εξουθένωσης, μέσα καταρράκωσης, όργανα καταισχύνης. Είναι όλοι τους εδώ ολόγυρα κι ακόμη μας παραπλανούν, ακόμη τους ανεχόμαστε. Κι ούτε μπορεί κανείς να πει πότε (και αν) αυτή η κόλαση θα πάρει τέλος…

Σωτήριο έτος 2011, κατοχικό έτος 2. Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει. Κι εσύ ν’ ακροβατείς ανάμεσα στην άρρητη ωραιότητα του Γλυκασμού των αγγέλων και στον αφόρητο αποτροπιασμό των καθαρμάτων. Ν’ ακροβατείς ανάμεσα στη ζήδωρη γαλήνη του σπηλαίου, εν ω ανεκλήθη ο Αχώρητος, και στην αχαλίνωτη οργή για τα μιάσματα που κατάστρεψαν μεθοδικά εδώ και δεκαετίες τον τόπο σου υλικά και πνευματικά και που τώρα εντέλει τον ξεπουλάνε πλέον κι από πάνω ανερυθρίαστα. Και να συνεχίζεις να ακροβατείς και να βουλιάζεις σ’ αυτήν την ψυχοφθόρα λύμη και να μη μπορείς ούτε κάτι μέρες άγιες σαν κι αυτές να ξεχαστείς λίγο, να πάψει για λίγο έστω η ψυχή σου να δηλητηριάζεται απ’ αυτή την απερινόητη δυσωδία. Μα πώς μας κατάντησαν έτσι; Πώς (τους αφήσαμε και) μας κατάντησαν έτσι;

Κατοχικό έτος 2. Τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Να ’ναι ωστόσο άραγε – λες, απ’ την άλλη – η ευκαιρία γι’ αυτόν τον λαό τον αμνησιακό και μπερδεμένο; Η ευκαιρία για να ξανάβρει μέσα απ’ τη φτώχεια και την κατάρρευση το ίσο του, κείνο το συνάμφω υψιπετές και χοϊκό ισοκράτημα του προαιώνιού του Τρόπου, κείνη την επί πτερύγων ανέμων άναρχη περπατηξιά του, που του την κολόβωσαν και την ευνούχισαν μερικές δεκαετίες εκσυγχρονιστικής χυδαιότητας και υλόφρονης εξηλιθίωσης; Να ’ναι θεόθεν δοκιμασία για τα χάλια μας, επιτίμιο άξιο και δίκαιο για τον εθελούσιο εκτροχιασμό μας προς τρόπους αλλότριους κι απατηλούς;

Χαραυγή κατοχικού έτους 3. Μακάρι να ’ναι πράγματι τέτοια δοκιμασία. Γιατί αυτό από μόνο του κρύβει μέσα του ελπίδα καταφανή, ελπίδα ότι ίσως έρθουμε πάλι κάποια στιγμή στα συγκαλά μας και ανανήψουμε. Κι αν δεν είναι το Τέλος, αλλά μια άγρια μπόρα απλώς, τότε θα ξαναβγεί κάποια στιγμή κι ο ήλιος. Ναι, αυτή είναι η ελπίδα – η μόνη άλλωστε που μας απέμεινε. Ου πεποίθαμεν επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Καιρός δεν ήταν πλέον άλλωστε;

Σωτήριο έτος 2011, κατοχικό έτος 2. Τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Νέοι καιροί, άγριοι και δύσβατοι, ζυγώνουν. Καιροί οργής και θλίψης και οδύνης. Μα υπάρχει και κάτι που φεγγίζει μες στο σκότος, κάτι παυσίλυπον. Καλά Χριστούγεννα λοιπόν, αδέρφια. Καλά Χριστούγεννα, ομογάλακτοι και συνοδοιπορούντες. Έτσι μόνο εξάλλου μπορούμε (κι αξίζει) να προχωρήσουμε πια. Στηρίζοντες εαυτούς και αλλήλους και αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες. Στη χορεία της παρέας, στη συγχορεία της κοινότητας. Όλοι μαζί στα μετερίζια μας, γρηγορούντες κι ανυπότακτοι, μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Ο εκ Παρθένου τεχθείς είη μεθ’ ημών. Καλά Χριστούγεννα, ομότροποι, και καλή λευτεριά…
Ν.Δαπέργολας