του  Άκη Κοσώνα

Θυμάστε που λέγαμε στις  15 φεβρουαρίου (σχετικό άρθρο στο www.tvxs.gr)  ότι μπορεί να μη γίνουν εκλογές  τον Απρίλιο;

Και στο τέλος καθησυχάζαμε όσους θορυβήθηκαν ότι, μπα τελικά θα γίνουν εκεί γύρω. Και να που γίνονται 6 Μαίου. Τα προφτάσαμε όλα. Το PSI, αλλά και τράπεζες, τοκογλύφους, συμμαχικές κυβερνήσεις, «τα πάντα όλα» που λέει ο συχνά ουσιαστικός και πάντα παραστατικός Νίκος Αλέφαντος.

Τώρα ; Τι θα γίνει στις εκλογές της Κυριακής;

Θα πάμε ησύχως και μαζικώς εκβιαζόμενοι απο τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης να ψηφίσουμε τα κόμματα που υπέγραψαν τις πολυετείς δεσμεύσεις «για να μην καταρρεύσει η χώρα», «για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις», «για να μη φύγουμε απ το ευρώ και γυρίσουμε στα κάρα και στα μουλάρια» -έχει ποικιλία εκφράσεων, επιχειρημάτων και εκβιασμών η παλέτα.

Read the rest of this entry…

Μειονοτικές υποψηφιότητες εκλογών 2012

Μολονότι η κρίση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου εξακολουθεί να παράγει αποτελέσματα εφάμιλλα μείζονος πολεμικής καταστροφής χωρίς βομβαρδισμούς και στρατεύματα, αναζητούνται εναγωνίως σημάδια που να προμηνύουν ότι οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να γίνουν εφαλτήριο αντιστροφής της καταστροφικής πορείας της χώρας. Παρά την διαφαινόμενη σημαντική μείωση των εκλογικών ποσοστών των δύο μεγάλων κομμάτων (σχεδόν υποδιπλασιασμό τους), το πιθανότερο μετεκλογικό σενάριο είναι η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τους, με το σενάριο της υπέρβασης και των 180 εδρών αθροιστικά να μην είναι καθόλου απίθανο. Στην περίπτωση αυτή είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και θα ολοκληρωθεί το σχέδιο της πλήρους υποδούλωσης της χώρας στους ξένους δυνάστες της, της αναγκαστικής μετανάστευσης του ανθού της ελληνικής νεολαίας και της πλήρους εξαθλίωσης της ζωής του συνόλου του πληθυσμού, του υποβιβασμού της στα όρια της δουλείας, της αναξιοπρέπειας, ακόμα και της πείνας.

Read the rest of this entry…

Προσεγγίζοντας το μειονοτικό ζήτημα της Θράκης είναι δύσκολο να βρεις ολοκληρωμένες παρουσιάσεις από ελληνικής πλευράς και πολύ περισσότερο συγκεκριμένες προτάσεις για την διευθέτησή του. Είναι – ακόμη και για τα ελλαδικά δεδομένα – απίστευτο, αλλά δεν υπάρχει σήμερα ούτε ένα βιβλίο στην ελληνική βιβλιογραφία που θα μπορούσε να δώσει στον αναγνώστη του τα παραπάνω! Και δυστυχώς δεν είναι μόνον αυτό αλλά η ίδια ερημιά απαντάται και στις κρατικές εκείνες υπηρεσίες που θα όφειλαν να έχουν σαφή, ενημερωμένη εικόνα και μία γκάμα πιθανών λύσεων σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής. Δεν φιλοδοξούμε λοιπόν εμείς να δώσουμε με το κάτωθι άρθρο ό,τι λείπει από τη χώρα, όμως θα παραθέσουμε μερικές σκέψεις του τύπου «ποιές θα μπορούσαν να είναι οι βασικές γραμμές μιας εθνικής πολιτικής στη Θράκη». Πρώτη προϋπόθεση βέβαια όσων ακολουθούν είναι ότι η πατρίδα μας θα γινόταν μια …άλλη, που θα είχε τη βούληση και την επάρκεια να υπερασπιστεί τα δίκαιά της  σε κάθε επίπεδο…

Read the rest of this entry…

«Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μία κοινωνία καταρρέει, μία παράμετρος μπορεί πάντα να εντοπιστεί: Αυτός το έθνος, αυτή η κοινωνία έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή» (Carl Sandburg). Μέσα στον κυκεώνα των καταστάσεων που βιώνουμε και στον καθημερινό υπέρ επιβιώσεως αγώνα του Έθνους μας, επιβεβαιώνεται συνεχώς το ρητό του Αμερικανού ποιητού, καθώς ιστορικά γεγονότα υψίστης εθνικής σημασίας, θεωρούνται πλέον επουσιώδη ή είναι παντελώς λησμονημένα.

Read the rest of this entry…

Ἔζησες στὴν Ἑλλάδα^.

ἔφαγες, γλέντησες,

 τζόγαρες, ἔκλεψες…

Ἔ, ἄσε τώρα στὰ παιδιά σου

μιὰ ρημαγμένη χώρα,

μιὰ Βουλγαρία τοῦ Νότου:  

ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕ ΤΟΥΣ!

Διαβάζω στίς εἰδήσεις: «Ὡς ἀρχηγός ἐγκληµατικῆς ὀργάνωσης πού εἶχε συσταθεῖ µέ σκοπό νά ξεπλένει µαῦρο χρῆµα, προερχόµενο ἀπό παράνοµες δραστηριότητες, ἀλλά καί ὡς κοινός φοροκλέπτης πού ἀγνοεῖ τούς νόµους τοῦ κράτους, πολλούς ἀπό τούς ὁποίους ἔχει ὁ ἴδιος εἰσηγηθεῖ ἤ ψηφίσει ἐµφανίζεται στό εἰσαγγελικό πόρισµα ὁ πρώην ὑπουργός τοῦ ΠαΣοΚ Ἄκης Τσοχατζόπουλος».

Ὡστε τέτοια Μαφία ἔστησε ὁ ἰσχυρότερος καί µακροβιότερος ὑπουργός τῆς Μεταπολίτευσης; Τί λέτε, τό πιστεύετε; Ἀρχιµιζαδόρος ὁ παρ’ ὀλίγον πρωθυπουργός καί ὁ µαθητής ὅν ἠγάπα ὁ Ἀνδρέας; Μπάαα, κάποιο λάθος θά ἔγινε ρέ σεῖς. Ἄν ἦταν ἀλήθεια δέν θά ἀποκαλυπτόταν τόσα χρόνια; Ὁ Σηµίτης, π.χ., πού τόν ἔβαλε ὑπουργό Ἄµυνας, δέν θά ἀντιλαµβανόταν κάτι; Μέσα σέ κεῖνο τό ὑπουργικό περιβάλλον µέ Λαλιώτη, Παπαντωνίου, Μαντέλη, Γείτονα, Τσουκάτο, Μαλέσιο, Πάχτα, Φωτιάδη, Βερελή κτλ, δέν θά ξεχώριζε ὁ διεφθαρµένος σάν τή µύγα µές στό γάλα; Γιά νά µήν πῶ καί τό ἄλλο ἐπιχείρηµα: ἄν ἦταν πράγµατι θέµα κοµπίνας καί µίζας ἡ προµήθεια τῶν γερµανικῶν ὑποβρυχίων, θά ἦταν δυνατόν νά τά παραλάβει πρίν δυό χρόνια ὁ τότε ὑπουργός Ἄµυνας, Εὐάγγελος Βενιζέλος; Μετά ἀπό τόσα χρόνια φασαρία σχετικά µέ µίζες, µέ προβλήµατα (κλίσης) κτλ; Σιγά σιγά θά µᾶς ποῦν ὅτι εἶναι στό κόλπο κι ὁ Μπένι, ὁ ἐπίδοξος πρωθυπουργός µας!

Καί ἄντε ὁ Τσοχατζόπουλος. Τά τσοχατζοπουλάκια τῆς Περιφέρειας; Τί λένε αὐτά, πού ἔχουν µείνει ὀρφανά ἀλλά σ’ αὐτόν βάσισαν τήν κοµµατική τους ἀνέλιξη (ἄρα καί τήν κοινωνική τους ὑπόσταση); Νά ἦταν κι αὐτά στήν ἐγκληµατική ὀργάνωση πού λένε οἱ εἰσαγγελεῖς; Νά λεηλάτησαν κι αὐτά τούς χώρους (ἀγροτικούς, συνδικαλιστικούς, αὐτοδιοικητικούς…) ὅπου ἐτάχθησαν ἀπό τό Σοσιαλιστικό τους Κίνηµα;

  Ρωτᾶμε εὐθέως κάθε ἁρμόδια Ἀρχή, Ἀνεξάρτητη καί μή, τῆς χώρας ἐτούτης ὅπου ζοῦμε: Ἔχει τό δικαίωμα τό Τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς νά καταγράφει τά πάντα στόν περίγυρό του; Ἔχει τό δικαίωμα νά παρακολουθεῖ μέ 8 (τοὐλάχιστον) κάμερες τούς γύρω δρόμους καί τίς παρακείμενες οἰκοδομές; Μέχρι τώρα εἴχαμε προσέξει μόνο τίς 5 σταθερές κάμερες στίς γωνίες τοῦ σιδερόφρακτου περιβόλου τοῦ κτιρίου.

Τώρα ἔχουν προστεθεῖ ἄλλες τρεῖς: μία (ἡ εἰκονιζόμενη) πάνω ἀπό τήν κυρία εἴσοδο καί ἔξω ἀπό τήν αὐλή, περιστρεφόμενη μέσα σέ γυάλινο περίβλημα, ἡ ὁποία σαρώνει τήν ὁδό Ἰώνων, κι ἄλλες δύο ὅμοιες στήν πίσω πλευρά τοῦ κτιρίου, ἀπό τήν ὁδό Μαρινάκη. Μαθαίνουμε ὅτι ἡ εἰκόνα (ἀλλά καί ὁ ἦχος ἀπό τά πανίσχυρα μικρόφωνα) μεταδίδεται ἀπευθείας στήν Ἄγκυρα. Κι αὐτό νά μήν ἀληθεύει ὅμως, ἔχει τό δικαίωμα ὁποιοσδήποτε νά καταγράφει τούς περίοικους ἐπί 24ώρου βάσεως; Ἡ νομοθεσία περί «προσωπικῶν δεδομένων» (Ν. 3471/2006) πού ἀναφέρεται σέ διαβίβασή τους πρός χῶρες μή μέλη τῆς ΕΕ, τί λέει, «μπᾶτε σκῦλοι ἀλέστε;»

 Στίς 29/3 ἐπισκέφτηκε τήν Κοµοτηνή ὁ πολιτικός γίγαντας πού ἀκούει στό ὄνοµα Δηµήτρης Ἀβραµόπουλος. Σέ µιά καθαρά προεκλογική βίζιτα, ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς ΝΔ ἦρθε στήν περιοχή ὅπου τό κόμμα του ψάχνει νά µαζέψει καµµιά µειονοτική ψῆφο μέ τά γνωστά παζάρια καί τούς χαριεντισµούς µέ ντόπιους πράκτορες τῆς Ἄγκυρας. Ὁ Δ.Α. σαχλαµάρισε λιγάκι στόν Σύλλογο Ἐπιστηµόνων Μειονότητας, ἐπισκέφτηκε δύο µουσουλµανικούς δήµους καί φωτογραφήθηκε (φωτό) µέ τούς ὑποψήφιους βουλευτές τῆς ΝΔ στή Ροδόπη, τόν Ἐρχάν Ἰµάµογλου ἀπό τά Δειλινά καί τόν Ἰντρίς Ἀχµέτ ἀπό τίς Σάπες. Ἄς µᾶς ἐπιτραπεῖ λοιπόν ἕνα σχετικό σχόλιο.

Ὁ Ἐρχάν Ἰµάµογλου, παλιός …γνώριµος τοῦ «Ἀντιφωνητῆ», δηλώνει βεβαίως Τοῦρκος (ὅπως καί ὁ Ἰντρίς) καί ἐπ’ αὐτοῦ καµµία συζήτηση δέν δέχεται, ὅπως ἄλλωστε εἶναι δικαίωµά του. Ὅµως αὐτό δέν τοῦ ἀρκεῖ. Στήν προσωπική του σελίδα στό facebook π.χ., ὅπου µόνιµο φόντο εἶναι ἕνα κολάζ φωτογραφιῶν τοῦ Κεµάλ, ἔχει ἀναρτηµένη τήν διπλανή ἀφίσα τῶν τουρκικῶν Ἐνόπλων Δυνάµεων γιά τούς ἥρωες τῆς Καλλίπολης τοῦ 1915. Ρωτῶ τήν κοινή λογική σας: Ποιά πατρίδα, ποιά συµφέροντα, ποιές προτεραιότητες θά ἐξυπηρετοῦσε ὁ Ἐρχάν ἄν ἐκλεγόταν; Ποιό κέρδος ἔχει ἡ ΝΔ µέ τήν ὑποψηφιότητα αὐτή; Καί τί λέει ὁ …ὑπουργός Ἄµυνας, τροµάρα µας;

Ρίξαμε ασφαλώς μια ματιά στις …εργασίες της Εθνικής Συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ (όση τέλος πάντων μάς επέτρεψε το διαταραγμένο στομάχι και η ευεπίφορη σε εμφράγματα, εγκεφαλικά και λοιπές ιατρικές περιπέτειες κρίσιμη ηλικία μας). Και φυσικά είδαμε οτιδήποτε άλλο εκτός από το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να δούμε: ήτοι, εκατοντάδες άτομα να σέρνονται στο πάτωμα, ρίχνοντας στάχτες (κατά το αρχαίο πρότυπο) στα κεφάλια τους, ουρλιάζοντας με αναφιλητά για τις αμαρτίες τους και εκλιπαρώντας συγχώρεση για το πώς κατάντησαν τη χώρα. Αντιθέτως, τόσο συγκλονιστικό ήταν το …κλίμα αυτοκριτικής και μεταμέλειας, ώστε όχι μόνο ο απερχόμενος αρχιηλίθιος τραπεζοτζουτζές, αλλά και οι επίδοξοι νέοι επικεφαλής του θιάσου, δεν μπήκαν στον κόπο να ψελλίσουν ούτε μία έστω λέξη που να παραπέμπει υποτυπωδώς σε απολογία. Όλα είναι, ως έοικεν, καλώς καμωμένα, στα πλαίσια μίας τιτάνιας και ορκισμένης προσπάθειας να σωθεί η πατρίδα, και τα όποια λάθη χειρισμού έγιναν (ναι, απλώς κάποια …λάθη χειρισμού!) δεν μπορούν να ακυρώσουν αυτήν την προσπάθεια!

Read the rest of this entry…

Read the rest of this entry…

Ὁ Ἄρειος Πάγος ἀπέρριψε τήν αἴτηση τῆς Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης (ΤΕΞ), παρά τήν δικαίωσή της (το2008) ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο, καί παραμένει τυπικά κλειστή (ἄσχετα πού λειτουργεῖ κανονικότατα). Τό σκεπτικό ἦταν ἁπλό: ἡ ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἦταν μία γενική διακήρυξη ὑπέρ τοῦ δικαιώματος τοῦ συνεταιρίζεσθαι καί δέν ἀφοροῦσε τήν τύχη τοῦ συγκεκριμένου σωματείου. Ἄν οἱ μειονοτικοί ταγοί πού καίγονται γιά τήν ὑπόθεση ἐπιζητοῦσαν τήν ἔγκριση νέου καταστατικοῦ, τότε τά πράγματα θά ἤταν διαφορετικά. Αὐτοί ἐπέλεξαν νά ἐπιδιώξουν τήν ἀναίρεση τῆς πράξης τῆς Νομαρχίας πού ἀπαγόρευε πρίν 2,5 δεκαετίες τή λειτουργία τῆς ΤΕΞ, κάτι πού δέν προέκυπτε ἀπό τήν ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου. Ἄλλωστε καί τότε τό εἶχε δηλώσει ὁ δικηγόρος τῆς πλευρᾶς μας, Γιάννης Χατζηαντωνίου, πώς σέ ἀστικές ὑποθέσεις οἱ ἀποφάνσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων δέν ἔχουν δεσμευτικό χαρακτήρα γιά τά ἑλληνικά δικαστήρια.

Τήν ἀπογοήτευση τῶν τουρκοφρόνων γιά τήν ἐξέλιξη αὐτή ἐξέφρασε στή «Γκιουντέμ» ὁ πρόεδρος τῆς ΤΕΞ, Ἀχμέτ Καρά, ἀφήνοντάς μας μέ τήν ἀπορία: ἀκολούθησαν αὐτήν τήν τακτική ἐπειδή δέν ξέρουν τίποτε ἀπό νομικά ἤ γιατί θέλουν νά μένει τό θέμα ἄλυτο;

Πάντως στούς ἀνησυχοῦντες προσετέθη καί ὁ ΣΥΡΙΖΑ. Ἡ Ἐπιτροπή Δικαιωμάτων τοῦ κόμματος (μᾶλλον μέ τήν παρότρυνση τοῦ τ. βουλευτῆ Μουσταφᾶ Μουσταφᾶ) ἔβγαλε ἀνακοίνωση σύμφωνα μέ τήν ὁποία «διαιωνίζεται ἄδικα καί παράλογα ἡ παραβίαση τοῦ στοιχειώδους συλλογικοῦ δικαιώματος ἐλεύθερης ἵδρυσης συλλόγων πού προστατεύεται ρητά τόσο ἀπό τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας, ὅσο κι ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (…) Μάλιστα εἶναι λυπηρό ἀπό τή σκοπιά τῆς προάσπισης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὅτι ἡ αἴτηση ἀπορρίφθηκε μέ τό σκεπτικό ὅτι οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου δέν εἶναι δεσμευτικές! Ὅμως αὐτή καθαυτή ἡ ἄρνηση ἐφαρμογῆς ἀπόφασης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου συνιστᾶ ἀπό μόνη της νέα παραβίαση τῆς ΕΣΔΑ, δεδομένου ὅτι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 46 τῆς Σύμβασης, τά συμβαλλόμενα κράτη ἀναλαμβάνουν τήν ὑποχρέωση νά συμμορφώνονται πρός τίς ὁριστικές ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τῶν διαφορῶν στίς ὁποῖες εἶναι διάδικοι. (…) Ἡ Ἐπιτροπή Δικαιωμάτων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καλεῖ τήν ἑλληνική Πολιτεία νά πράξει τά δέοντα ὥστε οἱ συμπολίτες μας τῆς μειονότητας τῆς Θράκης νά μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν ἰσότιμα τά δικαιώματα…».

Κάποιος πρέπει νά ἐνημερώσει τόν πλανήτη ΣΥΡΙΖΑ γιά τό τί ἰσχύει καί τί ὄχι, τόσο στούς τύπους, ὅσο καί στήν οὐσία τοῦ θέματος.

Καθώς ἡ οἰκονομία τῆς Κίνας συνεχίζει νά ἀναπτύσσεται μέ ἰλιγγιώδεις ρυθμούς, δέν παύει νά ἔχει καί σοβαρά προβλήματα γιά λύση. Κάποια σχετίζονται μέ τό ἐσωτερικό της μέτωπο, ὅπως ἡ ἰσόρροπη ἀνάπτυξη καί ἡ περιφερειακή της συνοχή. Ἄλλα ὅμως (καί τά σημαντικότερα) σχετίζονται μέ τό παλιό πρόβλημα τῆς χώρας, τήν ἀδυναμία ἀντιμετώπισης τῶν ἐπιθετικῶν Ἀγγλοσαξώνων, γιά μιά ἀκόμη φορά στήν ἱστορία της.

Read the rest of this entry…

Στήν «Καθηµερινή τῆς Κυριακῆς» στίς 11/3/12, τό πρωτοσέλιδο παρέπεµπε σέ «Πέντε προτάσεις γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ἀξιοπιστίας τῆς πολιτικῆς», πού εἰσηγοῦνταν δύο ἀπό τά πλέον ἠχηρά ὀνόµατα τοῦ καθεστῶτος, οἱ καθηγητάδες Νίκος Ἀλιβιζάτος καί Ἀντώνης Μανιτάκης.

Ποτέ δέν εἶχα κανέναν τους σέ πολιτική ὑπόληψη, καθώς ἔβλεπα τίς «ἐκσυγχρονιστικές» θέσεις πού κατά καιρούς λάµβαναν σέ καίρια ζητήµατα µέ τήν ψεύτικη αἴγλη τῆς πανεπιστηµιακῆς καθέδρας. Ὅµως ἔσπευσα στό ἄρθρο γιατί (µαταίως) ἤλπισα ὅτι ἡ καθολική κατάρρευση πού συντελεῖται γύρω µας θά τούς εἶχε βγάλει ἀπό τήν προσωπική βολή τους καί µέ τήν δεδοµένη τους γνωστική ἐπάρκεια θά µποροῦσαν νά δώσουν µερικές τεχνικές συµβουλές χρήσιµες σέ ὅσους ἀγωνιοῦν γιά τόν τόπο καί τό συλλογικό µας µέλλον.

Ἀφοῦ λοιπόν διάβασα πώς «ἡ συνταγµατική ἀναθεώρηση δέν ἀποτελεῖ προτεραιότητα» (!), ἔγινα κοινωνός καί τῶν 5 προτάσεων πού µποροῦν αὔριο κιόλας νά ὑλοποιηθοῦν, κατά τούς δύο ἐπαΐοντες: 1) Μείωση τῶν βουλευτῶν ἀπό 300 σέ 200 καί µικροαλλαγές στό ἰσχύον ἐκλογικό σύστηµα 2) Καθιέρωση τοῦ ἀσυµβίβαστου ὑπουργοῦ καί βουλευτῆ 3) Ἀλλαγή στή σύνθεση τῆς Ἐπιτροπῆς πού ἐλέγχει τό πολιτικό χρῆµα καί ἴσως (ἴσως!) περιορισµό τῆς κρατικῆς χρηµατοδότησης τῶν κοµµάτων 4) Δραστικό περιορισµό εἰδικῶν συµβούλων καί συνεργατῶν 5) Δέσµευση τῶν κοµµάτων πώς θά διευκολύνουν τήν παραποµπή τῶν ὑπουργῶν γιά σοβαρές κατηγορίες.

Γιά τά δύο τελευταῖα δέν θά κάνουµε κανένα σχόλιο, τά ἔχουµε ἐξαντλήσει τά θέµατα αὐτά στό καφενεῖο ἀπό χρόνια. Τά ἄλλα τρία ὅµως εἶναι προκλητική ὑπεράσπιση τῆς κοµµατοκρατίας καί ἄρνηση κάθε οὐσιαστικῆς µεταβολῆς γιά χάρη τῆς γνήσιας δηµοκρατίας. 1) Μείωση λέει τῶν βουλευτῶν σέ 200, γιά νά εἶναι πιό µαζεµένο τό παιχνίδι καί νά µή ψάχνει κοτζάµ κύριος Γιῶργος ἤ κύριος Χόρστ τόν κάθε ψηφοτσοµπάνη τῆς Ἀνωπαναγούδας. Ναί, ἀλλά σοῦ λέει «θά κάνουµε οἰκονοµία». Ἔ, ἄν εἶναι νά γίνει ἔτσι οἰκονοµία, ἄς καταργήσουµε τή Βουλή νά µή δίνουµε φράγκο! Λύσεις ὑπάρχουν (µέχρι κι ἐµεῖς γράψαµε τόσες πρό 15νθηµέρου) βούληση ὑπάρχει; Καί τό ἐκλογικό σύστηµα, αὐτή ἡ στέρεη βάση τῆς κοµµατοκρατίας, σέ γενικές γραµµές µιά χαρά τούς φαίνεται! 2) Κανένας βουλευτής, λέει, νά µήν γίνεται ὑπουργός, ὥστε ἡ λαϊκή βούληση νά µένει στά ΝΑΙ-ΟΧΙ τῆς Βουλῆς (τό λεγόµενο «νοµοθετικό ἔργο») καί τά κυκλώµατα τοῦ παρασκηνίου – ἤ τοῦ γυµναστηρίου ἤ τῆς Στοᾶς – νά κάνουν πάρτυ ἀνενόχλητα στά ὑπουργεῖα. 3) Καί ἡ κρατική ἐπιχορήγηση νά ἐλέγχεται καλύτερα. Καί ἴσως θά µποροῦσε καί νά περιοριστεῖ. Ἴσως. Γιατί ὅµως, µήπως θέλουµε νά µποῦν τίποτε ἰδιωτικά συµφέροντα (λέµε, τώρα) καί νά ἁλώσουν τόν ἄµωµο χῶρο τῶν κοµµάτων; Ἄααα, ὅλα κι ὅλα, ἐδῶ τούς βρίσκω πολύ ρηξικέλευθους τούς κυρίους καθηγητές, µήπως πρέπει νά ξαναελέγξουν αὐτόν τόν κίνδυνο;

Η «Σπίθα» Κομοτηνής και η Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ», εκφράζοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών τους, απευθύνονται στους πολιτευτές του νομού, ιδίως δε τους μνημονιόφρονες, τους  οθνειολάγνους και τους ελλαδοφάγους. Τους παρακαλούν να συναισθανθούν την πρόκληση που συνιστά (για τον πολιτικά εγγράμματο λαό) η παρουσία τους στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση της 25^ης Μαρτίου και να βρουν μία πρόφαση για να απουσιάσουν. Ας πουν στην ανάγκη ένα ψέμμα, ξέρουμε φυσικά ότι δεν τα πολυκαταφέρνουν σ’ αυτό αλλά …ας προσπαθήσουν.

Η πατρίδα μας μεθαύριο τιμά τους ήρωες που ξεσηκώθηκαν κατά των Οθωμανών και ελευθέρωσαν την Ελλάδα. Τιμά τους Μακρυγιάννηδες και τους Καραϊσκάκηδες, τους Νικηταράδες και τους Κανάρηδες. Δεν τιμά ούτε τους Νενέκους που κιότεψαν και προσκύνησαν, ούτε τους κοτσαμπάσηδες που τα είχαν κάνει πλακάκια με τον σουλτάνο, ούτε τους φαναριώτες που ζύγιζαν με σωφροσύνη κάθε κλανιά της Ευρώπης. Επομένως τα γιουσουφάκια του Ράιχενμπαχ, οι σφουγγοκωλάριοι του Τόμσεν και οι παρακεντέδες της ξενοκρατίας δεν έχουν καμμία θέση στην εξέδρα!

Κώστας Καραΐσκος (συντονιστής «Σπίθας» Κομοτηνής) 

Νεκτάριος Δαπέργολας (δημοτικός σύμβουλος «Σπάρτακου»)

Στίς 14-1-12 ἡ «Πολιτιστική Ἐκπαιδευτική Ἑταιρεία τῆς Μειονότητας τῆς Δ. Θράκης» (ΠΕΚΕΜ) εἶχε διοργανώσει μιάν ἡμερίδα μέ θέμα «Δίγλωσση Ἐκπαίδευση καί ἡ ἐφαρμογή της στά Μειονοτικά Σχολεῖα». Μέ ἀφορμή τή δήλωσή της ὅτι «τό θέμα τῆς μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης εἶναι τό σημαντικότερο πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζουν οἱ Τοῦρκοι τῆς Θράκης», ἀναζητήσαμε στά προσφάτως ἀνακοινωθέντα ψηφίσματα αὐτά τά 17 προβλήματα καί τίς εὐθῦνες τῆς βάναυσης, τουρκοφάγου Ἑλλάδας. Ἀντιγράφω κατά λέξη, δῶστε λοιπόν κι ἐσεῖς βάση:
Read the rest of this entry…

     Για να μη χάνουμε χρόνο, δηλώνω εξαρχής ότι υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα φυσικά καμμία απολύτως όρεξη ν’ ασχολούμαι με τα άθλια δωσίλογα μούτρα τους, ούτε και να μαγαρίζω το στόμα μου με τα κοπρώνυμά τους. Βλέπετε όμως ότι την ώρα που καταστρέφονται ζωές, άνθρωποι αυτοκτονούν, μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες βουλιάζουν στην απόγνωση, ξεπουλιέται η χώρα και γενικά διαλύονται όλα όσα ξέραμε γύρω μας, οι απερίγραπτοι κοπρίτες που έσυραν με το «έτσι θέλω» εκεί τον τόπο και είναι οι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΙ υπεύθυνοι για την καταστροφή, αντί να έχουν συρθεί στις τρύπες τους και να έχουν βγάλει τον σκασμό (αναμένοντας περαιτέρω φυσικά και το πότε θα τεθούν επισήμως κάποια έτερα μείζονα ζητήματα, όπως εκείνο της εσχάτης προδοσίας ή της επαναφοράς της θανατικής ποινής), συνεχίζουν αντίθετα να προκαλούν κάθε έννοια αισθήματος περί δικαίου. Κατά συνέπεια απαιτούνται νομίζω κάποια ακόμη σχόλια – και ειλικρινά ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω (άσε δε που είναι και τόσο επίπονη η προσπάθεια να καθαρίζεις το πληκτρολόγιο από τον εμετό)…

     Ο λόγος βέβαια κυρίως για την έντονη ενδοπασοκική συζήτηση περί της επόμενης μέρας στο κόμμα. Και επαναλαμβάνω: η αγωνία τους ΔΕΝ έγκειται στο αν αυτή η μέρα θα περιλαμβάνει ανασκολοπισμούς, κρεμάλες, λιθοβολισμούς, διαμελισμούς, εκδορές, τεμαχισμούς και ετέρους αβάν γκατέ τρόπους (της πλέον επώδυνης) δυσθανασίας. Το πώς θα…επανιδρύσουν τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» τους απασχολεί. Ε, καλά, είπαμε ότι έχει και το θράσος τα όριά του, αλλά ετούτα τα υποκείμενα δεν παίζονται πραγματικά με τίποτε πια. Αυτοί είναι κοπρίτες no limit!

     Πώς να σχολιάσεις αλλιώς π.χ. τον ανεκδιήγητο κατοχικό υπουργίσκο ανάπτυξης που – στην αγωνία του να σώσει (πολιτικά και…κυριολεκτικά) το τομάρι του – βάλθηκε να μας αποδείξει ότι προήλθε περίπου από παρθενογένεση; Δεν ήξερε, δεν διάβασε – λέει – ε, μπορεί και να μην κατάλαβε τι ψήφισε! Και φυσικά ούτε λέξη για το τίμημα, έτσι; Ούτε καν απλή αναφορά έστω στον όρο «παραίτηση» (ίσα-ίσα, που δήλωσε κιόλας ότι αρνείται να παραιτηθεί «για ένα πολιτικό λάθος», ότι «δεν είναι αποτυχημένος» και ότι «μένει για να παλέψει, ώστε να αλλάξει το σύστημα»)! Είπατε τίποτε;

Read the rest of this entry…

Όποιος μελετά την ιστορία της ανθρωπότητος αναμφίβολα διαπιστώνει πως αυτή επαναλαμβάνεται διαρκώς. Η χοϊκή φύσις, η ελευθέρα βούλησις, το θυμικό των ανθρώπων και η ακόρεστη επίθυμία τους για ισχύ είναι κάποια από τα στοιχεία που ωθούν την ιστορία σε μία μάλλον κυκλική παρά γραμμική πορεία, σε συνδυασμό πάντα με την επενέργεια θεϊκών νόμων, οι οποίοι συνήθως παραβλέπονται από τους αλαζόνες αρνητές της συμπαντικής νομοτελείας. Η επανάληψις ιστορικών συγκυριών και δεδομένων, που ενδεχομένως δεν είχαν αξιοποιηθεί κατά το δοκούν στο παρελθόν, ίσως τελικώς παρέχει στα έθνη την πιο ενδεδειγμένη ευκαιρία εκδηλώσεως ειλικρινούς μετανοίας, συμμορφώσεως και διορθώσεως των προγενεστέρων λαθών.

Ένα τραγικό ιστορικό λάθος, ακόμα ένα για το έθνος των «ἀεὶ παῖδων Ἐλλήνων», επιτελέσθη την δωδεκάτη Φεβρουαρίου. Η υπερψήφισις του επαίσχυντου νομοσχεδίου που επικυρώνει και τυπικώς της υποδούλωσι της πατρίδος μας, απαιτούσε μία απλή φράσι, η οποία επαναλαμβανόμενη σαν την σταγόνα σε κινέζικο μαρτύριο ήχησε 199 φορές: «Ναι, σε όλα».

Στην όμιλία του, προ της εκκινήσεως της διαδικασίας, ο πρώτος ιεραρχικώς υπάλληλος του ελληνικού λαού υπεραμύνθηκε της νέας δανειακής συμβάσεως, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «η ολοκλήρωσις της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως πρέπει να αποτελεί την πάγια στρατηγική της Ελλάδος». Δεν πρέπει, βεβαίως, να λησμονούμε πως η μοναδική «κόκκινη γραμμή» του διορισμένου πρωθυπουργού, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, ήταν «η σωτηρία της χώρας». Για ποία σωτηρία όμως ομιλεί και ποίας χώρας; Η μόνη «χώρα» που αναγνωρίζουν ο κύριος Παπαδήμος, οι εντολείς του και ο συναφής ανθρωποκτόνος και εθνοκτόνος εσμός των «αλλοφύλων βαρβάρων» είναι ο αόριστος και αχανής κόσμος του κεφαλαίου, το οποίο δεν αναγνωρίζει σύνορα και έθνη. Αυτή η χώρα, ελέω της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής μειοδοσίας, μπορεί πλέον να αισθάνεται ήρεμη, εξασφαλισμένη και σεσωσμένη, λόγω των εμπράγματων εγγυήσεων, «της γης και του ύδατος» που αυτή την φορά αποφασίσαμε να παραχωρήσουμε στους εισβολείς.

Ποία σωτηρία μπορεί να έχει μία χώρα, η οποία αισίως διέρχεται το πέμπτο έτος υφέσεως, όταν ο όρος αυτός συνδέεται αποκλειστικώς με οικονομικούς δείκτες και ανεφάρμοστα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία κάθε άλλο παρά συνυπολογίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα και ιδίως τον άνθρωπο ως πνευματική οντότητα; Ένα σύντομο ταξείδι στο μέλλον, μία πιθανή αντανάκλασις της παρούσας καταστάσεως σε έναν χρονικό ορίζοντα όχι πολύ μακρινό, αλλά μίας επταετίας, μπορεί να μας δείξει την επιλογή αυτής της οδού σωτηρίας. Πολύ πιθανόν σ’ αυτό το ταξείδι να αντικρύσουμε όλοι μας παρόμοιες χαοτικές εικόνες από μία χώρα πλήρως αποδομημένη, δίχως εθνική κυριαρχία και εθνικό πλούτο, με μηδαμινή παραγωγή, δίχως κατανάλωσι, δίχως αναπτυξιακή επενδυτική δραστηριότητα, παρά μόνο κερδοσκοπική και κατά κεφαλήν εισόδημα που δεν θα επαρκεί ούτε για την εξασφάλισι των απαραιτήτων προς το ζην αγαθών. Μία χώρα στην οποία οι Έλληνες θα αποτελούν πλέον μειονότητα, καθώς τα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα, η υψηλή θνησιμότης, η ακόμη υψηλότερη υπογεννητικότης και η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών θα έχει συρρικνώσει τον ελλαδικό Ελληνισμό. Μία χώρα κατακερματισμένη, προς τέρψιν των τουρκολάγνων, υπό διαδικασία ταχύτατης ισλαμοποιήσεως και ενταγμένη σε ένα μόρφωμα οικοδομηθέν υπό των προοδευτικών εκσυγχρονιστών της «Ελλάδος» και των νεο-Οθωμανών κεμαλιστών, οι οποίοι εφαρμόζοντας ήδη εκπεφρασμένες θεωρίες, θα του αποδώσουν τον χαρακτηρισμό «ελληνοτουρκική ομοσπονδία», με ταυτόχρονη εφαρμογή των γνωστών και ισότιμων ρόλων του σουλτάνου και του ραγιά. Αυτή η χώρα θα είναι «το πεδίον δόξης λαμπρόν» των «international business» και του διεθνούς κεφαλαίου, που για να διασφαλίσει τον ρόλο του δολαρίου ως ισχυρό αποθεματικό νόμισμα, θα έχει μετατρέψει την πατρίδα μας σε μία απέραντη πλατφόρμα αντλήσεως υδρογονανθράκων.

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν στο σήμερα να ομιλούμε για ευρωπαϊκή ολοκλήρωσι; Πώς είναι δυνατόν να χαράξουμε εθνική στρατηγική και να οικοδομήσουμε ισχυρά εξωτερική πολιτική, όταν με την εφαρμογή αυτών των απεχθεστάτων μέτρων θα έχουμε απεμπολήσει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας; Με ποιόν τρόπο θα μπορέσει η πατρίδα μας να αντεπεξέλθει απέναντι στις ήδη υπάρχουσες και συνεχώς αναδυόμενες εθνικές προκλήσεις; Με ποιο τρόπο θα θωρακισθεί και ποία θα είναι η θέσις και ο ρόλος της στην επερχόμενη ανάφλεξι τουλάχιστον της Ανατολικής Μεσογείου; Για ποια ανακήρυξι και οριοθέτησι ΑΟΖ δικαιούμεθα να ομιλούμε, όταν πλέον έχουμε στερηθεί το παραμικρό δικαίωμα στην λήψι αποφάσεων και πρωτοβουλιών;

Παρόμοια ιστορικά «λάθη» έχουμε πράξει ως Έθνος αρκετές φορές στο παρελθόν, με καταστροφικές συνέπειες, χειρότερη εκ των οποίων ήταν η υποδούλωσις των προγόνων μας στον τουρκικό ζυγό επί τέσσερις έως και έξι αιώνες, στην περίπτωσι της Θράκης μας. «Το δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», γι’ αυτό και αν θέλουμε να αποτρέψουμε το παραπάνω εφιαλτικό σενάριο του μέλλοντος, οφείλουμε εμείς να αντιμετωπίσουμε το πρόσφατο ιστορικό λάθος ως κινητήριο δύναμι της ίστορίας μας και απόλυτη ευκαιρία για την λήψι δράσεως υπέρ της αποκαταστάσεώς του. Περιθώριο για να αναθέσουμε το βάρος αυτής της ευθύνης στις επόμενες γενεές δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα είναι αμφίβολο αν θα υπάρξουν μελλοντικές γενεές Ελλήνων, αν δεν αναλάβουν δράσι οι παρούσες.

Μία αποκατάστασις όμως απαιτεί ανατροπές, οι οποίες προϋποθέτουν επαναστάσεις, πρωτίστως πνευματικές. Οι επαναστάσεις πάντοτε απαιτούν προσωπικές θυσίες και έχουν ως εκκίνησι ένα «ΟΧΙ», μία άρνησι στο «πολιτικώς ορθόν», στο ευρέως αποδεκτόν, στην κοινή λογική του «Ναι, σε όλα» που επιβάλλει το κατεστημένο, στο οποίο η ίδια κοινωνία, ούσα εν υπνώσει, αποφασίζει συχνά να εγκλωβίσει την ύπαρξί της, αποβάλλοντας και αποκλείοντας κάθε φωνή αφυπνίσεως και εγέρσεώς της. Η σιωπή και η πλήρης εθελοντική υπόταγή της σε μία εικονική ψευδοευδαιμονία, η ψυχή τε και σώματι καθήλωσίς της υπό την βαρυτάτη και φθαρτή ύλη, αιτίες της πνευματικής αλώσεώς της, αποτελούν διαχρονικώς την καλλίτερη «νομιμοποίησι» των διαβρωτικών δράσεων των εκάστοτε εξουσιών, αλλά δεν συνάδουν με το πνεύμα των εκάστοτε επαναστατών.

Η συνειδητή επιλογή του «ΟΧΙ» είναι η επιλογή της κρίσιμης μάζας των ελαχίστων, αλλά αρίστων, «των γκρεμιστών» οι οποίοι ελέω Θείας Προνοίας εμφανίζονται συχνά στην ελληνική ιστορία. Αυτοί και μόνο διαθέτουν την γνώσι της κατεδαφίσεως, αλλά κυρίως την βαθύτατη πίστη και το όραμα της ανοικοδομήσεως. Ένας γκρεμιστής αναγνωρίζει μία και μοναδική «κόκκινη γραμμή» στην ζωή του, αυτή που ορίζεται καθώς το αθάνατο ελληνικό αίμα ρέει στις φλέβες του. Για να ανοικοδομηθεί η καθημαγμένη και αιμορροούσα πατρίδα μας, πρέπει ΤΩΡΑ να αρνηθούμε το μέλλον που μας επιβάλλει η κατοχική κυβέρνησις. Η άρνησις υποταγής στο εκβιαστικό δίλλημα, μνημονιακή υποδούλωσις ή θάνατος δια χρεοκοπίας, αντιστοιχεί σε μία επανάστασι εναντίον της ολοκληρωτικής πνευματικής αλλοτριώσεώς μας που αποσκοπεί στον πλήρη αφανισμό του ανεσπέρου φωτός της οικουμένης. Και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει πρωτίστως να αρνηθούμε τον παλαίο μας εαυτό, να μετανοήσουμε και να φωνάξουμε προς πάσα κατεύθυνσι δυνατά τους στίχους του Κωστή Παλαμά: «Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης! Ο διαλεχτός της άρνησης και ο ακριβογιός της πίστης!»

Το οικοδόμημα της νεωτέρας Ελλάδος, αυτού του κράτους προτεκτοράτου εν καιρώ θα κατεδαφιστεί. Δεν μπορούμε και ούτε πρέπει να αποτρέψουμε την κατεδάφισί του, αλλά αντιθέτως ως γνήσιοι γκρεμιστές να την επιταχύνουμε, απλώς και μόνο με την άρνησί μας. Τι θα έχουμε επιτύχει; Την διατήρησι των θεμελίων πάνω στα οποία θα οικοδομήσουμε, πλέον ως κτίστες, από κοινού την νέα Ελλάδα!

Άνω σχώμεων τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα!

Του Θεού συνεργούντος…

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-02-2012)