Στίς 10 Ἰουλίου 2012 ἡ Νικαράγουα τοῦ Nτανιέλ Ὀρτέγκα ἀνακοίνωσε πρόσκληση γιά ἐπενδυτές στήν κατασκευή μιᾶς διώρυγας στή χώρα του, παράλληλης ἐκείνης τοῦ Παναμᾶ. Ἡ Κυβέρνηση τῆς χώρας θά κρατήσει τό 51% τῶν μετοχῶν τῆς νεότευκτης ἑταιρείας πού θά διαχειρίζεται τήν μήκους 200 χιλιομέτρων διώρυγα. Κίνα καί Ἰνδία ἔχουν ἤδη ἐμπλακεῖ καί Βραζιλία – Βενεζουέλα ἐξεδήλωσαν ἐπίσης ἐνδιαφέρον γιά τό σχέδιο τῆς ἐναλλακτικῆς σύνδεσης Ἀτλαντικοῦ – Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ.
Read the rest of this entry…

Ὅταν τίς προάλλες ὁ ἡγέτης τῶν Γκρίζων Λύκων, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ἐπισκέφτηκε τή Θεσσαλονίκη, τό μισελληνικό κοπριτολόι τῆς συμπρωτεύουσας ἔδωσε τά ρέστα του. Ἀπό τή μιά κάποιοι ἀνήκεστα βλαμμένοι τσόγλανοι τοῦ παρταλοαριστεροῦ χώρου ἀντιδιαδήλωσαν στούς διαμαρτυρόμενους Ἕλληνες (Κύπριους καί μή) κι ἀπό τήν ἄλλη ἡ λαχανοφυλλάδα πού φέρει τό ἔνδοξο ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας κυκλοφόρησε μέ τόν πρόστυχο τίτλο πού βλέπετε. “Σταυροδρόμι ἀκροδεξιῶν” εἶδε τό καλόπαιδο πού ἐπέλεξε τόν τίτλο γιά τήν σκωραμίδα του, βάζοντας στό ἴδιο καζάνι θῦτες καί θύματα. Πού και τή Χρυσή Αὐγή νά συγκρίνεις μέ τούς Οὐλκουτζοῦδες εἶναι σάν νά συγκρίνεις (ἀπό ἠθικῆς ἀπόψεως) τήν ἀδερφή σου πού ἔμεινε ἔγκυος ἀπό τόν ἄντρα της σέ προγαμιαῖο σέξ μέ τήν …Τσιτσιολίνα. Κι ἄν ἀκόμη εἶσαι τόσο ἄσχετος πού δέν ἄκουσες τίποτε γιά δολοφόνους, ναρκέμπορους κτλ, δέν ἔχεις δεῖ οὔτε τό κτηνῶδες λυντσάρισμα τοῦ Τάσου Ἰσαάκ στή Δερύνεια τό 1996;
Ποιά ἡ ἔκπληξη, θά μοῦ πεῖτε, ὅλη ἡ Ἑλλάδα δέν ἔχει τό ἴδιο πρόβλημα αὐτοσυνειδησίας, ἀκρισίας, ἀγραμματοσύνης, συμπλεγματικότητας;  Ναί, ἀλλά στή Θεσσαλονίκη σέ τρομάζει ἡ ἔνδεια προσωπικοτήτων καί σχεδίου ἐνώπιον τῶν ποικίλων κινδύνων (καί δέν ἐννοῶ μόνο τούς ξεσαλωμένους Ψευτομακεδόνες). Μέ φύλαρχους τύπου Μπουτάρη, Ἄνθιμου ἤ Πανίκα,πόσο μακρυά θά πᾶμε;
Τοὐλάχιστον ἐκεῖνο τό ὑπουργεῖο Μακεδονίας – Θράκης πού ξαναστήθηκε, δέν μπορεῖ ἀντί γιά ρουσφέτια, ἀερολογίες, μίζες καί λοιπές συνήθεις ὑπουργικές ἁρμοδιότητες νά ἀσχοληθεῖ ΜΟΝΟ μέ τό μεῖζον θέμα τῆς ταυτότητας τοῦ τόπου; Ἐκδόσεις, συνέδρια, ἀνάδειξη ἀρχαιολογικῶν χώρων καί μνημείων, ὑποτροφίες γιά σχετικά διδακτορικά, μελέτες τοῦ μακεδονικοῦ καί θρακικοῦ παρελθόντος  κτλ; Ἔκανες πού ἔκανες τήν κίνηση, ἄς μήν περιοριστεῖ στόν ἄχρηστο “συμβολισμό” της, δέν ἀπαγορεύεται νά κάνεις ὡς Κυβέρνηση καί κάτι οὐσιαστικό, νομίζω…

Ποιός ἦταν ὁ Μεχμέτ Χιλμή, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμήθηκε στήν Ξάνθη στίς 25 Ἰουνίου 2012; Ἕνας ἁπλός δημοσιογράφος – δάσκαλος καί ἱδρυτικό μέλος τῆς Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης (ΤΕΞ); Ὄχι, βέβαια, δέν θά πάλευε ἔτσι γιά τή μνήμη του κοτζάμ Προξενεῖο Κομοτηνῆς! Ἦταν ἀπό τούς πρωτεργάτες τοῦ κεμαλισμοῦ στήν ἑλληνική Θράκη, πού καταδικάστηκε, φυλακίστηκε καί ἀπελάθηκε ἀπό τή χώρα μας ὡς πράκτορας τῆς Τουρκίας! Κι αὐτό τό ἄτομο, πού κέρδισε τά οὐρί τοῦ Ἀλλάχ ἐργαζόμενος ὡς κατάσκοπος σέ βάρος τῆς Ἑλλάδος, ἄρχισαν ἐδῶ καί λίγα χρόνια νά τό τιμοῦν οἱ διάδοχοι καί σημερινοί του συνάδελφοι. Προσευχές τοῦ τουρκομουφτῆ Μετέ, ὁμιλίες στήν (παράνομη) ΤΕΞ, κτλ. Ἐφέτος, πέρα ἀπό τίς ἀναμενόμενες παρουσίες (ὁ ἰμάμης τοῦ Σουνέ τζαμί, ὁ Μετά, νῦν καί πρώην πρόεδροι τῆς ΤΕΞ, ὁ προξενικός ὑπάλληλος Ὀμέρ Ὀμέρ, ὁ πρώην βουλευτής Τσετίν Μάντατζη, ἀπό τό κόμμα DEB ὁ Ὀζάν Ἀχμέτογλου, ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἐπιστημόνων Μειονότητας Ἐρκάν Ρουσέν, ὁ πρόεδρος τοῦ Σωματείου Οἰκοδόμων Ξάνθης Σαλίχ Καγιά, ἡ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Τουρκάλων Γυναικῶν Ν. Ξάνθης Ἀισέλ Σαγίρ…), δέν εἴδαμε νά πατάει κανείς ἁπλός μουσουλμάνος τό πόδι του  – ὅπως ἄλλωστε ἔγινε καί πέρυσι. Ποιός ὅμως ἐπίσης παρέστη στή σύναξη τῶν ἐπαγγελματιῶν Τούρκων; Ὁ νεοεκλεγείς βουλευτής Ξάνθης μέ τόν ΣΥΡΙΖΑ, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ!
Δέν θέλουμε νά προκαταλάβουμε κανέναν, ὅμως ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἔχει ἕνα καθῆκον μέ τούς μειονοτικούς βουλευτές του (ἰδίως μέ τόν …ἐπιρρεπή Ζεϊμπέκ): ὀφείλει νά τούς θέσει κάποια ὅρια ἐντός τῶν ὁποίων ἐπιτρέπεται νά κινεῖται ἕνας ἀριστερός βουλευτής τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου. Μπορεῖ καί νά μήν τά γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος, εἰλικρινά δέν τό ἀποκλείουμε. Πάντως βλέποντας τά μέχρι σήμερα παραδείγματα θά ἔχει συμπεράνει πώς ἄν παρίστασαι σέ ὅλες τίς παράτες τοῦ Προξενείου, ἄν ἀναφέρεις τακτικά σ’ αὐτό ὅ,τι λές καί κάνεις μέ ὁποιονδήποτε κι ἄν πηγαίνεις ὅπου αὐτό σέ στέλνει χωρίς νά βγάζεις βρῶμα σέ ἑλληνικές Ἀρχές, ἔχεις ἐξασφαλισμένο πενταψήφιο ἀριθμό ψήφων. Ἄν ὡστόσο ὁ ΣΥΡΙΖΑ θέλει νά ἔχει ἕνα ἄλλο εἶδος μειονοτικῶν πολιτευτῶν, μακρυά ἀπό τό παλαιοκομματικό μοντέλο, ὀφείλει νά ξεκαθαρίσει μαζί τους ὅτι τά ἀνωτέρω δέν συνάδουν μέ τήν (ὑποτιθέμενη;) ἰδεολογική τους προέλευση καί ἡ ψηφοθηρία δέν μπορεῖ νά περιλαμβάνει καί τόν πεμπτοφαλαγγιτισμό.

Υπάρχει ένας τομέας όπου οι «μεταρρυθμίσεις» και οι «διαρθρωτικές αλλαγές» προχωρούν σταθερά και ύπουλα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να αναγράφονται σε κανένα μνημόνιο. Ωστόσο, η σταθερή τους πορεία οδηγεί με σιγουριά στην αποσύνθεση και στην απάλειψη κάθε προοπτικής για το μέλλον. Είναι ο πολύπαθος χώρος της εκπαίδευσης, ο οποίος με την είσοδό του στον κόσμο του «νέου σχολείου», πασοκικής εμπνεύσεως αλλά διακομματικής εφαρμογής, χάνει και την μικρή παιδευτική αξία που του είχε απομείνει.
Read the rest of this entry…

Δέν φτάσαμε ἔτσι ἁπλᾶ στίς αὐτοκτονίες. Πρίν στραφεῖ νά σκοτώσει ὁ Ἑλληνέζος τόν ἑαυτό του πρόλαβε νά σκοτώσει ὅ,τι τοῦ κληροδοτήθηκε. Χλεύασε τήν παράδοσή του, ἐγκατέλειψε τά χωριά του, ξεκοίλιασε τίς πόλεις του, κόπρισε τήν θεϊκή φύση τῆς πατρίδας του.
Πρόλαβε μέσα σέ δυό γενιές νά πάρει τό παγκόσμιο ρεκόρ τῆς παιδικῆς (καί τό εὐρωπαϊκό τῆς γενικῆς) παχυσαρκίας, ἀντιστρέφοντας τό πρότυπο τοῦ λιτοδίαιτου προγόνου του. Ἔριξε τό κάποτε κορυφαῖο προσδόκιμο ἐπιβίωσης πολλές κλάσεις παρακάτω. Κατάφερε νά ἐξαλείψει τό βιολογικό του μέλλον, ὑπολειπόμενος μόνο τῶν Σέρβων στούς ἀρνητικούς δεῖκτες τῆς δημογραφίας. Σάρωσε τίς διεθνεῖς ἐπιδόσεις σέ προστυχιά καί ἐρωτική εὐτέλεια ἀνάγοντας τό σεξουαλικό ὑπονοούμενο (ἐνίοτε καί …ὑπερνοούμενο) σέ ἀναγκαῖο συστατικό κάθε ἰδιωτικῆς καί δημόσιας ἔκφρασης. Στοίβαξε τό πιό κραυγαλέο κίτς στούς κατανυκτικότερους ναούς τῆς ἀνθρώπινης δημιουργίας. Ἀγνόησε τήν ἀσύλληπτη κληρονομιά τῶν προγόνων του, ἀμφισβητώντας ἀκόμα καί τή πρόδηλη σχέση του μαζί τους. Θέσπισε νέα στάνταρ γιά τήν ξενομανία, τήν τηλεορασοπληξία, τήν ἀστυφιλία, τόν κομματισμό, τόν μηδενισμό, τήν αὐτοαπαξίωση. Στελέχωσε τήν πιό ἀδίστακτη πολιτικοοικονομική ἐλίτ τῆς ὑφηλίου, πού διαγούμισε τή χώρα πιό συστηματικά κι ἀπό τουρκαλβανικό στῖφος. Ἡ παγκόσμια πρωτιά, λοιπόν, στό δημόσιο χρέος ἦταν τό λογικότερο ἐπακόλουθο.
Ἔτσι, στό τέλος αὐτῆς τῆς πορείας, ὁ Ἑλληνέζος ἔμεινε μόνος, καθημαγμένος κι ἔρημος, μεταξύ ἐρειπίων. Ἐρείπια ἀνθρώπων, ἐρείπια κοινωνίας, ἐρείπια ἀξιακῶν μοντέλων. Ποῦ νά σταθεῖ, σέ τί νά ἐλπίσει, τί νά ὀνειρευτεῖ; Κι ἐλλείψει ἀπαντήσεων, αὐτοκτονεῖ, γκρεμίζοντας ἕνα ἀκόμη θετικό ἕως πρότινος ἐθνικό γνώρισμα, τίς σχεδόν μηδενικές αὐτοχειρίες. Ἀρνούμενος ἤ ἀδυνατώντας νά δεῖ προσωπικές καί συλλογικές εὐθῦνες, παραιτεῖται ἀπό ἕναν ἀγώνα ἀληθινῆς παλιγεννεσίας πού πρέπει νά δώσουμε ὅσοι ζωντανοί. Δέν φτάσαμε ἔτσι ἁπλᾶ στίς αὐτοκτονίες.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Αμερικανού Υφ.ΕΞ. για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις ήταν ενδεικτική της τρεχούσης οπτικής των Η.Π.Α. για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ο κύριος Gordon, υποστήριξε πως η Ελλάδα δεν δύναται να προχωρήσει σε διαδικασίες μονομερούς ανακηρύξεως της ελληνικής ΑΟΖ, καθώς οφείλει πρώτα να συνεργαστεί με τις γειτονικές χώρες, ιδιαιτέρως την Τουρκία.

Θα πρέπει για πολλοστή φορά να αποσαφηνιστεί πως βάσει των όσων προβλέπονται από την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης (1982), κάθε κράτος έχει το δικαίωμα μονομερούς ανακηρύξεως ΑΟΖ, μέσω της καταρτίσεως νομοσχεδίου που κατατίθεται στο κοινοβούλιο. Από εκεί και πέρα ακολουθεί η οριοθέτηση με τα ενδιαφερόμενα παράκτια κράτη, όπου υπάρχουν επικαλυπτόμενα σημεία.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος διεμήνυσε σαφώς πως, επί της παρούσης, η αμερικανική εξωτερική πολιτική ευνοεί τα τουρκικά συμφέροντα, λόγω του διαβαθμισμένου ρόλου που έχει αναλάβει η Τουρκία στο έργο αποδομήσεως του συριακού μπααθικού καθεστώτος. Οι γείτονες, συνεπώς, διαπραγματεύονται για ακόμη μία φορά από θέση ισχύος, επιβάλλοντας τις διεκδικήσεις τους, εκμεταλλευόμενοι τα ανύπαρκτα γεωπολιτικά αντανακλαστικά μας, την βαθύτατη εθνική κρίση και τα αδικαιολόγητα φοβικά σύνδρομα, που γιγαντώνουν στα μάτια μας ένα κράτος με επίπλαστη εθνική συνοχή· ένα φασιστικό «ισλαμοκεμαλικό» συνονθύλευμα, που ομοιάζει με σκύλο που γαυγίζει, αλλά δεν έχει δόντια να δαγκώσει.

Λόγω των πολύπλοκων γεωπολιτικών συνθηκών στην περιοχή μας, πάντως, προσωπικά επιλέγουμε να είμαστε επιφυλακτικοί, τόσο για την στήριξη που απολαμβάνει η Τουρκία, όσο και για την φημολογούμενη αναθέρμανση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων. Η πιθανότητα της μπλόφας εις βάρος της Τουρκίας δεν θα πρέπει να αποκλειστεί, καθώς Η.Π.Α. και Ισραήλ πιθανόν να θρέφουν σκοπίμως την τουρκική αλαζονεία και τον νεοθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό, με σκοπό να συμπαρασύρουν την Τουρκία σε μία ολέθρια σύγκρουση, τόσο με την Συρία, όσο και αργότερα με το Ιράν. Σε μία νεοκλασική θεώρηση της γεωπολιτικής, τα δύο συμμαχικά κράτη θα ελαχιστοποιήσουν το κόστος αποδομήσεως των καθεστώτων Άσσαντ και Αχμαντινετζάντ, μέσω της χρήσεως του κατάλληλου αποδιοπομπαίου τράγου. Η αυγή της επόμενης ημέρας, όμως, θα φέρει ένα νεόδμητο και συμπαγές κουρδικό κράτος, το οποίο στα ίδια θεμέλια της εξαρτημένης κρατογενέσεως, πάνω στα οποία οικοδομήθηκε και το νεοελληνικό, θα έχει επιφέρει σημαντικές εδαφικές απώλειες στην κατά τ’ άλλα ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Με αφορμή λοιπόν τα παραπάνω δεδομένα, θα πρέπει να εξετάσουμε εις βάθος το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και να αναρωτηθούμε τα εξής:

• Μπορεί η Ελλάς να αποκτήσει ΑΟΖ στην παρούσα χρονική συγκυρία;
• Ποιοι θα επωφεληθούν από αυτό το γεγονός;

Ένα άκαμπτο κομματικό κράτος, δεσμευμένο σ’ ένα εθνοκτόνο μνημόνιο, με ανύπαρκτη φορολογική στρατηγική για μεγάλες επενδύσεις, με υπερδιογκωμένους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, με εντεταλμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι οποίες ες αεί υποβαθμίζουν τις όποιες προοπτικές αναπτύξεως της πατρίδος μας, μόνο με την ανακήρυξη και οριοθέτηση ΑΟΖ δεν θα έπρεπε να ασχολείται. Μία κυβέρνηση, η οποία ηγείται ενός έθνους με δείκτη γονιμότητος 1.39, με ποσοστά θνησιμότητος, υπογεννητικότητος και αυτοκτονιών που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό, τη αρωγή της αθρόας λαθρομεταναστεύσεως, οφείλει πρωτίστως να εφαρμόσει μία εκτάκτου ανάγκης πολιτική εθνικής επιβιώσεως και μετά με να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο.

Οι μεγάλοι γεωπολιτικοί παίκτες και οι περιφερειακές δυνάμεις ανταγωνίζονται για να αυξήσουν την επίρροή τους στην πιο σημαντική περιφερειακή θάλασσα του πλανήτη. Η ελληνική ΑΟΖ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της με ασύλληπτη τοποστρατηγική αξία. Σε μία προσπάθεια αποτροπής της όποιας δυναμικής ισχυροποιήσεως της Ελλάδος, «σύμμαχοι και εταίροι» μας επεδίωξαν την αποβολή μας από κάθε γεωπολιτικό παίγνιο, με σκοπό να διαμοιράσουν την τεραστίας αξίας ελλαδική επικράτεια σε διαφορετικές χρήσεις, καθιστώντας την έναν επιχειρηματικό παράδεισο για τους πολυεθνικούς οργανισμούς και τα ενεργειακά καρτέλ. Στους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων, ως έθνος είμαστε απόντες, καθώς επεδιώχθη εντέχνως η απαξίωση του γεωπολιτικού μας δυναμικού. Μία ανίσχυρη και υπό καθεστώς μακροχρόνιας κρίσεως Ελλάδα είναι πολύ πιο «υπάκουη» και χειραγωγίσιμη από μία Ελλάδα ανεξάρτητη, με συναίσθηση της ιστορικής της ταυτότητος και του πνευματικού της υποβάθρου. Ακόμα λοιπόν κι αν ανακηρυχθεί μονομερώς η ελληνική ΑΟΖ, η πατρίδα μας θα έχει τραγικά ισχνή διαπραγματευτική ισχύ στις διαδικασίες οριοθετήσεώς της.

Στα μάτια, λοιπόν, όσων δεν αντιμετωπίζουν λογιστικά την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διακρίνουν μία ανεξάρτητη εθνική στρατηγική επιλογή, φαίνεται παντελώς οξύμωρη η  ξαφνική ευαισθητοποίηση ενός πολιτικού συστήματος, που έχει εδώ και δύο δεκαετίες απεμπολήσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, «νομιμοποιώντας» τις τουρκικές διεκδικήσεις. Η ελληνική ΑΟΖ είναι μία γιγαντιαία επένδυση για το σύνολο του Ελληνισμού (ελλαδικού και κυπριακού) και προϋποθέτει την απαγκίστρωσή μας από κάθε μηχανισμό που δεσμεύει την εθνική μας κυριαρχία. Ως έθνος με τεράστια ναυτική παράδοση, διαθέτουμε κάποιες πολύ δομικές και βασικές, κατά Α. Mahan, προϋποθέσεις, για την διαμόρφωση στρατηγικής θαλασσίας ισχύος. Είναι, εν τούτοις, απολύτως αναγκαία:

• Η ολική αλλαγή πλεύσεως στον τρόπο σκέψεως, στην νοοτροπία και στην προσέγγιση των εθνικών μας θεμάτων.
• Η εκλογή κυβερνήσεως, με αμετακίνητες εθνικές θέσεις, η οποία θα εργάζεται υπέρ της μεγιστοποιήσεως του εθνικού οφέλους.
• Η παροχή κινήτρων υπέρ της αυξήσεως του ποσοστού του πληθυσμού που στρέφεται στις θαλάσσιες δραστηριότητες.
• Η χάραξη στρατηγικής βάσει των πολιτικο-οικονομικών και τεχνολογικών συνιστωσών του πολέµου και
• Η προστασία των ναυτικών συµφερόντων του έθνους µέσω οικοδομήσεως στρατηγική άµυνας και περιορισµένου πολέµου. (J.S. Corbett)

Η ελληνική ΑΟΖ λοιπόν πρέπει να είναι το εφαλτήριο για την αναδόμηση του ελληνικού κράτους, την αναμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας, την αποκατάσταση του δυνητικά ηγετικού ρόλου της πατρίδος μας στην χερσόνησο του Αίμου και στην Μεσόγειο θάλασσα και όχι μία επιβεβλημένη πολιτική που θα εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα.

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

Στις αρχές της προηγουμένης εβδομάδος ο οίκος πιστοληπτικής αξιολογήσεως Moody’s έκρουσε τον κώδωνα και ανάγκασε την Ευρώπη να «χορέψει σε νέους ρυθμούς», καθώς για πρώτη φορά αποφάσισε να υποβαθμίσει ταυτοχρόνως την προοπτική για τις οικονομίες της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου, από σταθερή σε αρνητική, δίχως όμως να επηρεαστεί η πιστοληπτική αξιολόγηση τους, που είναι η υψηλότερη δυνατή (Αaa). Επικαλούμενος την αυξανόμενη πιθανότητα προσφυγής της Ισπανίας και της Ιταλίας στον μηχανισμό στηρίξεως της Ευρωζώνης, σε συνδυασμό με τον παγιωμένο πλέον φόβο για έξοδο της Ελλάδος από την «οικογένεια» του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, ο εν λόγω οίκος τεκμηριώνει την απόφασή του με την πρόβλεψη πως τα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης με την μεγαλύτερη πιστοληπτική ικανότητα θα επωμιστούν εντεύθεν το μεγαλύτερο βάρος της οικονομικής «εξυγιάνσεως» των κρατών της Νοτίου Ευρώπης. Οι συγκεκριμένες υποβαθμίσεις συνδυάστηκαν με την χαμηλότερη ισοτιμία (24-7) μεταξύ ευρώ και δολαρίου για την τελευταία διετία (1,2040 $).

Η μετακύλιση του οικονομικού βάρους στον «σκληρό πυρήνα» της Ευρωζώνης θα προκαλέσει, νομοτελειακά, ισχυρές ταλαντώσεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα εν συνόλω, με την καχυποψία και την δυσαρέσκεια, τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των λαών του Βορρά εις βάρος των αντιστοίχων του Νότου, να εντείνονται. Άλλωστε, βάσει της ελληνικής τραγωδίας, αλλά και της διεθνούς εμπειρίας που αντλείται από το παρελθόν, οι εκάστοτε «μηχανισμοί στηρίξεως» οικονομιών είναι εκ φύσεως μηχανισμοί αναπαραγωγής επιπλέον χρέους. Ελλείψει κοινής ευρωπαϊκής δημοσιονομικής πολιτικής και κοινού τραπεζικού συστήματος, η σταδιακή αποδόμηση της Ε.Ε θα είναι προ των πυλών. Η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία, η «καρδιά» δηλαδή της Ε.Ε., με τις έδρες των κυριοτέρων ευρωπαϊκών οργανισμών, θα επιβαρυνθούν ανεπανόρθωτα.

Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται αποκλειστικά στην οικονομική του διάσταση. Όσο τα κράτη του Νότου, από δυσμάς προς ανατολάς, παραμένουν σε μία καταστροφική πορεία δίχως δυνατότητα αναστροφής, βάλλεται η στρατηγική τους αξία, όσον αφορά τον έλεγχο της Μεσογείου θαλάσσης, γεγονός με βαρύτατες συνέπειες για την γεωστρατηγική της Ε.Ε. Το ψηφιδωτό της γεωπολιτικής καταστροφής θα συμπληρωθεί με την οικονομική επιδείνωση της «καρδιάς» και θα χρειάζεται μία ακόμα ψηφίδα για να ολοκληρωθεί: την κατάρρευση της υγιέστατης οικονομικά Φινλανδίας, του βορειοτέρου άκρου της Ε.Ε., μίας χώρας με μεγάλη τοποστρατηγική αξία τόσο για τον έλεγχο της Βαλτικής, όσο και για την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής στην Ευρώπη. Αξίζει να σημειώσουμε πως η Φινλανδία είναι το τέταρτο κράτος που προς το παρόν διατηρεί την υψηλότερη πιστοληπτική αξιολόγηση, με την διαφορά πως παραμένει ανεπηρέαστη η σταθερή προοπτική για την οικονομία της. Όσο και αν οι προβλέψεις ενέχουν ρίσκο, η παρανοϊκή κατάσταση που επικρατεί στην Ε.Ε. και οι αυτοκαταστροφικές της τάσεις, μάς επιτρέπουν να θεωρήσουμε πολύ πιθανή, εντός των ερχομένων εβδομάδων, μία υποβάθμιση αρχικά της προοπτικής της φινλανδικής οικονομίας και ακολούθως της πιστοληπτικής ικανότητος όλων των προαναφερθέντων κρατών. Συνεπώς, ενδέχεται να βρεθούμε σύντομα αντιμέτωποι με την ταυτόχρονη απαξίωση τόσο των άκρων, που οικοδομήθηκαν μεθοδικά και σε βάθος χρόνου, όσο και της «καρδιάς» της Ε.Ε.

Η βαθύτατη αυτή ευρωπαϊκή κρίση και ο τρόμος που προκαλεί μία ενδεχόμενη διάλυση της Ε.Ε. αποτελούν τα κατάλληλα εργαλεία με τα οποία η Γερμανία προσπαθεί εκβιαστικά να επιβάλλει την ηγεμονία της και την γεωπολιτική της ισχύ, είτε αποδεικνύοντας στα ευρωπαϊκά έθνη την αναγκαιότητα αντικαταταστάσεως των αποτυχημένων εθνικών τους πολιτικών από μία υπερεθνική πολιτική, στο πλαίσιο μίας γερμανοποιημένης ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, είτε με τον θορυβώδη διαχωρισμό της θέσεως της από τα υπόλοιπα κράτη – μέλη της Ε.Ε., με σκοπό να ακολουθήσει την γεωπολιτική κατεύθυνση που της επιβάλλει μοιραία ο ηπειρωτικός της χαρακτήρας. Θα πρέπει, ενδεχομένως, να αποδεχθούμε το γεγονός πως η Γερμανία, στο πλαίσιο της Ε.Ε., εξαπέλυσε έναν σφοδρό, πολύχρονο και αόρατο προληπτικό πόλεμο εναντίον «εταίρων» της, αλλά εν δυνάμει αντιπάλων της (ιδιαιτέρως ναυτικών κρατών όπως η Ελλάδα), με σκοπό να αποτρέψει την δυναμική ισχυροποιήσεως τους και απεξαρτήσεως τους από την γερμανική επιρροή. Όπλο της ήταν και είναι η συστηματική καταστροφή των οικονομικών, κοινωνικών και εθνικών δομών των ασθενεστέρων κρατών – στόχων, που ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την εκποίηση της περιουσίας και του πλούτου τους από πανίσχυρους πολυεθνικούς οργανισμούς.

Η πατρίδα μας, δυστυχώς, επιμένει να εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμό της, αγνοεί επιμελώς τις ευρύτερες γεωπολιτικές διαστάσεις της ευρωπαϊκής κρίσεως, δηλώνει απούσα στο προσκλητήριο των «παιχτών» του πολύμορφου γεωπολιτικού παιγνίου που έχει στηθεί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και παραμένει πιστή, ως κομπάρσος, στο κίβδηλο «κοινό» ευρωπαϊκό όραμα, που της στερεί κάθε ίχνος ανεξαρτησίας και εθνικής κυριαρχίας. Όσο αφήνουμε τον χρόνο να περνάει, τα περιθώρια διαπραγματεύσεως της Ελλάδος περιορίζονται ασφυκτικά σε όλα τα επίπεδα, την ίδια ώρα που η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τα αυτοκρατορικά της αντανακλαστικά, προσπαθεί να επωφεληθεί το δυνατόν περισσότερο από την μεγάλη συμβολή της στο έργο αποσταθεροποιήσεως του καθεστώτος Άσσαντ στην Συρία. Εμείς απλά ας ελπίσουμε πως θα δικαιωθεί ο Ναπολέων, που υποστήριζε πως «η τέχνη του πολέμου έγκειται στο να κερδίζουμε χρόνο, όταν έχουμε τις λιγότερες δυνάμεις» και να αξιοποιήσουμε τον εναπομείναντα χρόνο για την διαμόρφωση ενός νέου εθνικού οράματος και μίας κοινής εθνικής στρατηγικής.

Εφημερίδα “Η Ελλάδα αύριο” (30-07-2012)

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

του Ιωάννου Σ. Φριτζαλά

Γεωπολιτικού-Ιστορικού ερευνητή

f_john542@hotmail.com

«Ἐγείρεσθε ἂγωμεν ἐντεῦθεν»

(Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον Κεφ. 14:31)

Η πρωτοφανής κρίση την οποία βιώνει η Ελλάς, ως αποτέλεσμα μακροχρονίων ανθελληνικών μεθοδεύσεων, δεν την έχει μόνον εξουθενώσει στο οικονομικό πεδίο, αλλά έχει πλήρως απαξιώσει την εθνική της υπόσταση και τον εν δυνάμει ηγετικό ρόλο της στην χερσόνησο του Αίμου και στην Μεσόγειο θάλασσα. Το όμορο κράτος-συνονθύλευμα εθνικών μειονοτήτων-που γνωρίζουμε με το όνομα Τουρκία, αξιοποιώντας την ευκαιρία που του παρέχει αυτός ο ιδιόμορφος και δόλιος πόλεμος εναντίον της πατρίδος μας, υιοθετεί μία ολοένα και πιο έντονη επεκτατική στρατηγική εις βάρος της έθνικής μας κυριαρχίας, στο πλαίσιο μίας εκσυγχρονισμένης νεο-οθωμανικής αντιλήψεως, υπονομεύοντας τα συμφέροντα και την δυναμική του Ελληνισμού, ελλαδικού και κυπριακού.

Συνεπικουρούμενη από κυβερνήσεις ελληνοφώνων γραικύλων και υποχωρητικών νεοραγιάδων, οι οποίοι έχουν αναγάγει σε εθνική στρατηγική την εθνική μειοδοσία, η Τουρκία επιδίδεται σε μία διαχρονική, υπομονετική και μεθοδική προσπάθεια ανακτήσεως της απολεσθείσας κυριαρχίας της οθωμανικής αυτοκρατορίας επί της «ημετέρας θαλάσσης» (Πλάτων, Φαίδων-113 Α), «του Αγίου Αιγαίου Πελάγους» (Τζων Άντον) και γενικώς επί της ελληνικής επικρατείας. Συνεπώς έχουν τεθεί σε καθεστώς αμφισβητήσεως τα αυτονόητα, αδιαπραγμάτευτα και αναφαίρετα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος.

α) Το «ψηφιδωτό» της τουρκικής επεκτατικότητας

Συνοπτικά  οι δράσεις της Τουρκίας είναι οι εξής :

1.     Επιδίδεται αδιαλείπτως στην εξαγορά και στον εκτουρκισμό της συνειδήσεως της μουσουλμανικής μειονότητος-που εξελίσσεται σε πλειονότητα-της Θράκης και στον γενικότερο αφελληνισμό της περιοχής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι επισκέψεις ατόμων του τουρκόφρονου κόμματος DEB (Φιλία-Ισότητα-Ειρήνη) σε μειονοτικά χωριά, με σκοπό να προσφέρουν, κατά κύριο λόγο σε γυναίκες, δωρεάν ταξείδια στην Αδριανούπολη, στην Σμύρνη, στην Αττάλεια κ.α., με αντάλλαγμα την προσχώρησή τους στο κόμμα.

2.     Θέτει υπό αμφισβήτηση την ελληνικότητα των νήσων του Βορείου και του Ανατολικού Αιγαίου, ενώ εγείρει και αναδεικνύει ζητήματα σχετικά με την ύπαρξη τουρκικής μειονότητος στις νήσους των Δωδεκανήσων (π.χ. Ρόδος, Κως), στα οποία ανήκει και το νευραλγικό σύμπλεγμα των νήσων Μεγίστη (Καστελλόριζο), Ρω και Στρογγύλη.

3.     Χρηματοδοτεί μελέτες που θα αναδείξουν τα μνημεία της οθωμανικής περιόδου σε όλη την Ελλάδα και κυρίως τα κοιμητήρια, η καταγραφή των οποίων θα χρησιμοποιηθεί ευλόγως ως τεκμήριο της διαχρονικής παρουσίας των Τούρκων στην περιοχή.

4.     Επεκτείνει τις σκοτεινές οικονομικές δραστηριότητές της σε νευραλγικές περιοχές της χώρας μας. Έχει θέσει ήδη σε λειτουργία τρία υποκαταστήματα της τουρκικής τραπέζης  Ziraat Bankası (Κομοτηνή, Ξάνθη, Ρόδος). Πολιτική της τραπέζης είναι η παροχή χαμηλότοκων δανείων με συνοπτικές διαδικασίες, εκμεταλλευόμενη την συγκυρία της οικονομικής κρίσεως. Δυστυχώς, υπάρχουν Έλληνες, οι οποίοι έχουν απευθυνθεί σε κάποιο από τα υποκαταστήματά της και έχουν ήδη εμφανιστεί περιπτώσεις αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων. Οι συνέπειες είναι οδυνηρές, καθώς έχουν αναφερθεί ακόμα και κατασχέσεις ακίνητης και κινητής περιουσίας συμπατριωτών μας, η οποία φυσικά περνά σε τουρκική κυριότητα.

5.     Επιδιώκει, χρησιμοποιώντας ισχυρισμούς που κάθε άλλο παρά έχουν σχέση με τα όσα προβλέπονται από τα άρθρα της Συμβάσεως του Ο.Η.Ε. για το Δίκαιο της Θαλάσσης (1982) που η ίδια δεν έχει υπογράψει, να αποτρέψει την φυσιολογική γειτνίαση της ελληνικής ΑΟΖ, εφ’ όσων αυτή οριοθετηθεί, με την αντίστοιχη της Κύπρου, αρνούμενη να αποδεχθεί-το ομολογουμένως δυσάρεστο για αυτήν γεγονός-πως το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου ασκεί επιρροή επί μίας μεγάλης θαλασσίας εκτάσεως (20.851km² ), η οποία βάσει Διεθνούς Δικαίου ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ. Δυστυχώς, σε αυτή την επιδίωξή της συνηγορεί η παντελώς άστοχη μετατόπιση, κατά την οριοθέτηση της κυπριακής ΑΟΖ, του ενδεδειγμένου δυτικού άκρου της κατά 8 ναυτικά μίλια ανατολικώς. Αυτή η μετατόπιση δεν ήταν μία αυθαίρετη απόφαση της κυπριακής ηγεσίας που ανέλαβε το έργο της οριοθετήσεως. Ήταν το αποτέλεσμα των «συστάσεων» ελληνικής αντιπροσωπείας, επί πρωθυπουργίας του αλήστου μνήμης Κωνσταντίνου Σημίτη, προς τους ιθύνοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες έγιναν με το σκεπτικό να μην διαταραχθούν οι σχέσεις με την Τουρκία, αλλά και να επιτευχθεί συμφωνία στις διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση με την κυβέρνηση της Αιγύπτου. Οι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι απεδέχθησαν αυτή την μετατόπιση, για τους δικούς της λόγους. Αξίζει να σημειωθεί πως το προς εξέταση αντικείμενο δεν είναι η ίδια η γραμμική μετατόπιση, αλλά «η διαφοροποίηση που αυτή προκαλεί στο εμβαδόν» (Ν. Λυγερός). Εν προκειμένω η διαφοροποίηση που προκύπτει είναι της τάξεως των 678 km² .

Μπορεῖ ἡ ἐπαναληπτικὴ ἐκλογικὴ διαδικασία τῆς 17^ης Ἰουνίου νὰ ἀνήκει πλέον στὸ παρελθὸν, ἐν τούτοις τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ ἦρθε μὲ τὴν δύση της, ρίχνει, και θα ἐξακολουθεῖ νὰ ρίχνει, τὴν σκιά του πάνω ἀπὸ τὴν «φλεγόμενη» πατρίδα μας. Δύο εἶναι οἱ μεγάλες «ἀντιφάσεις» ποὺ συνόδευσαν τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν καὶ αὐτὲς σίγουρα δὲν μποροῦν νὰ ἐπισκιαστοῦν: Παρ’ ὂτι το ἐκλογικὸ σῶμα κατευθύνθηκε σὰν ἀβέλτερος ἀμνὸς στὸ μαντρὶ τοὺ διπολισμοῦ καὶ τῶν ἐμφυλιακῶν διλημμάτων, οἱ ποιμένες ἀποφάσισαν πὼς μποροῦν νὰ συνυπάρξουν σὲ μία κυβέρνηση συνεργασίας «δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς». Ἂποδείχθηκε ἒτσι περίτρανα πὼς οἱ Ἓλληνες διαχρονικὰ «ἑνώνονται καὶ ὁμονοοῦν», ὃταν παραστεῖ ἡ ἀνάγκη. Ἂν καὶ εἰρωνικὸ τὸ σχόλιο, τὸ σαθρὸ πολιτικὸ μας σύστημα ἐξαναγκάστηκε νὰ συμβιβάσει ἓνα μέρος τῶν ἀντιμαχομένων πολιτικῶν δυνάμεων του, τόσο πρὸς ὂφελος τῆς διασφαλίσεως ἀλλοτρίων συμφερόντων ποὺ ὑπονομεύουν τὰ ἑλληνικά, ὃσο ὑπὲρ τῆς ἐλαχιστοποιήσεως τοῦ προσωπικοῦ καὶ κομματικοῦ κόστους, ποὺ στέκεται σὰν λαιμητόμος ὑπὲρ τὶς κεφαλὲς τῶν πολιτικῶν μας «ταγῶν», λόγω τῆς ἐξαιρετικὰ εὒθραυστης ὓλης ἀπὸ τὴν ὁποῖα δομεῖται πλέον, τόσο ἡ κοινωνία ὃσο καὶ τὸ πολιτικὸ τοπίο.

Ἡ προσκόλληση καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῶν Ἑλλήνων (καὶ ἑλληνοφώνων) εὐρωπαϊστῶν στὸ κίβδηλο «κοινὸ» εὐρωπαϊκὸ ὃραμα ἀποτελεῖ σαφῶς μία ἐπιλογή, ἀνεξαρτήτως ἂν αὐτὴ εἶναι ἐπιβεβλημένη. Εἶναι μία στρατηγικὴ ποὺ ἀκολουθεῖται σ’ ἒνα ἀσαφὲς παὶγνιο μὲ πολλοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους «παῖκτες»· μία ὁμολογουμένως λανθασμένη στρατηγικὴ, καθῶς ἡ πίστη στὴν Ε.Ε. αὐτῆς τῆς μορφῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ ὑποταγὴ στοὺς διεστραμμένους μηχανισμοὺς τῶν διαμορφωτῶν τῆς νεοτέρας «ἰδεολογίας» τοῦ «νομισματισμοῦ», τῶν σκοτεινῶν διοικήσεων τῶν πολυεθνικῶν ἐταιρειῶν καὶ τῶν γενοκτόνων χρηματοπιστωτικῶν ἱδρυμάτων, ποὺ ἀδημονοῦν νὰ ἐξαϋλώσουν κάθε ἐναπομείνον ἲχνος δημοκρατίας καὶ ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας, ἀναλαμβάνοντας ὁλοκληρωτικὰ τὴν διακυβέρνηση τῶν ἐθνῶν.

Ἡ δεύτερη ἀντίφαση προέρχεται ἀπὸ το ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα αυτό καθ’ αυτό. Χωρὶς ἲχνος ὑπερβολῆς καὶ δίχως πρόθεση προσβολῆς, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς φαίνεται διατεθειμένος νὰ ἀποδεικνύει συνεχῶς καὶ μὲ εἰρωνικὸ τρόπο, πὼς ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ ὑπέρτατο καὶ διαχρονικὸ μυστήριο γιὰ τὶς ἐπιστήμες τῆς κοινωνιολογίας, τῆς ἀνθρωπολογίας καὶ τῆς ψυχολογίας. Ἡ ἀμνησία του, ἡ ἐθελοντικὴ θυματοποίησίς του καὶ ἡ αὐτοεξώθησίς του στὴν ἱστορικὴ ἀνυπαρξία εἶναι βεβαίως καὶ αὐτὰ στοιχεῖα μίας ἐπιλογῆς· ἀκόμη μίας λανθασμένης στρατηγικῆς.

Εὒλογα ὂμως θὰ ἀναρωτηθεῖ κάποιος: Ὑπήρχε ἂλλη ἐπιλογή; Γιὰ νὰ ἀποφύγουμε γενικεύσεις, σκοπεύοντας παράλληλα νὰ ἂρουμε τὴν πιθανὴ μομφὴ πὼς «βαδίζουμε ἐπὶ τῶν αἰθέρων» θὰ ἀπαντήσουμε σαφῶς: Ἡ ἲδια ἡ ἂναρχη δομὴ καὶ τὸ ἒνοχο παρελθὸν τοῦ πολιτικοῦ συστήματος εἶναι τὰ στοιχεῖα ποῦ συντελοῦν στὴν διαιώνισή του. Ἀκόμη καὶ ἂν ἐμφανιστεῖ κάποια πολιτικὴ δύναμη ποὺ ἀνταποκρίνεται περισσότερο στὴν κοινὴ (ἂν ὑφίσταται πλέον) βούληση τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἒλλειψη ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ νέο καὶ ἡ καχυποψία γιὰ προσπάθεια καπήλευσης τῆς λαϊκῆς ἀγανακτήσεως καθοδηγοῦν τὶς ἂβουλες καὶ τρομοκρατημένες μάζες πίσω στὴν ἀρχικὴ πηγὴ τοῦ κακοῦ. Συνεπῶς, ὑποκύπτουν συνήθως σὲ κατασκευασμένα διλήμματα, ἐφευρίσκοντας ταυτοχρόνως μία στέρεα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀδυναμία ἀποφυγῆς τοῦ «μοιραίου». Ἡ ἐπιστήμη τῆς προπαγάνδας, οἱ στατιστικὲς ἐφαρμογὲς καὶ οἱ μέθοδοι χειραγωγήσεως τοῦ θυμικοῦ τῶν μαζῶν εἶναι τόσο ἐξελιγμένες ποὺ κανεῖς μας δὲν ἒχει ἀντιληφθεῖ στὸ ἐλάχιστο τὸ μέγεθος τοῦ νήματος, με το ὁποῖο ὑφαίνεται σαδιστικὰ καὶ διαστροφικὰ ὁ ἱστὸς τῆς ἑλληνικῆς γενοκτονίας. Ἡ ὀριστικὴ συντριβὴ τοῦ Ἐλληνισμοῦ καὶ ἡ διαγραφὴ τοῦ ἀνυπερβλήτου πνευματικοῦ του ὑποβάθρου εἶναι γιὰ κάποιους μία ἐπένδυση, ἡ ὁποῖα ἐνισχύεται δυστυχῶς ἀπὸ δικά μας «κεφάλαια». Ἐπομένως, «ὃταν ἀναζητοῦνται οἱ φωνές τῶν χειραγωγουμένων μαζῶν, τὸ μόνο ποὺ βρίσκουμε εἶναι μία ἐκκωφαντικὴ σιωπή» (Ley & Mills).

Παρόλα αὐτά, μᾶς παρουσιάστηκε μία ἱστορικὴ εὐκαιρία, ποὺ τὴν στερήσαμε ἀπὸ τοὺς ἐαυτούς μας. Ἡ καταψήφιση τῶν μνημονιακῶν δυνάμεων, ὂπως προτάθηκε στὸ προηγούμενο ἂρθρο (1-6-2012), ἦταν ἓνα ἐν δυνάμει σημαντικὸ βέλος στὴν φαρέτρα μας, τὸ ὁποῖο τελικῶς ἀφήσαμε νὰ τρυπήσει τὴν ἲδια τὴν φαρέτρα. Μία ἀκόμη μεγαλύτερη πτώση τῶν ποσοστῶν, τόσο τῶν δύο τέως μεγάλων κομμάτων, ὃσο καὶ τοὺ ὑπερμάχου τοὺ τουρκικοῦ καὶ κάθε βαλκανικοῦ ἐθνικισμοῦ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, θὰ ἀντανακλοῦσε ξεκάθαρα τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη γιὰ ἀλλαγὴ πλεύσεως τῆς πολιτικῆς σκέψεως. Ἐπαφίετο στὴν πολιτική μας βούληση ἡ διαμόρφωση ἓνὸς ἀποτελέσματος ποὺ αὐτὴ τὴν φορὰ θὰ ἰσχυροποιοῦσε τὴν ἐπιθυμία, ποὺ ἀρχικῶς ἐξεφράσθη τὴν 6^η Μαΐου, γιὰ δομικὴ ἀναδιάρθρωση καὶ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς. Αὐτὸ δυστυχῶς δὲν τὸ ἐπιτύχαμε· ἲσως τὴν ἐπόμενη φορά.

Ἐπὶ τοῦ πρακτέου, ἡ χῶρα ἒφτασε, μετὰ ἀπὸ ἀρκετὲς ἑβδομάδες περιπλανήσεων, στὴν «Ἰθάκη» της, ὃπου βρῆκε τὸ ἲδιο χαοτικό τοπίο ποὺ εἶχε ἀφήσει ξεκινώντας γιὰ τὴν ἐκλογικὴ «ὀδύσσεια». Ἡ νέα ὑβριδικὴ κυβέρνηση παρέχει μία ἀνανεωμένη κάλυψη σὲ μία πολιτικὴ ποὺ μεθοδεύεται συστηματικὰ τὴν τελευταία δεκαετία ἀπὸ ἐξωκοινοβουλευτικοὺς παράγοντες, ποὺ τυγχάνει νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀπὸ ἂτομα, τὰ ὁποῖα ἐνῶ ἒχουν συνδέσει τὴν δράση τους μὲ τὸ «ἐκσυγχρονιστικὸ» σημιτικὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ., φαίνεται πὼς εἶναι ἂτομα ὑπερκομματικά, ποὺ ἐργάστηκαν, ἐργάζονται καὶ θα ἐξακολουθοῦν νὰ ἐργάζονται, ὃσο ἐμεῖς θὰ τὸ ἐπιτρέπουμε, ὑπὲρ τῆς ὑπερασπίσεως τῆς μοναδικῆς πατρίδος ποὺ ἀναγνωρίζουν, τὸ πολυεθνικὸ κεφάλαιο.

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε κάτι ἀκόμη: Πόσο οὐσιώδης ἦταν ἡ διαμάχη μεταξὺ Ν.Δ. καὶ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ καὶ ποιὰ ἦταν ἡ πραγματικὴ σκοπιμότητά της; Μήπως ἒπρεπε νὰ ἐπισπευσθεῖ ἡ ἀνάδειξη τῆς Ν.Δ., τῆς μοναδικῆς πλέον ἐμπίστου δυνάμεως ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἠγηθεῖ ἐνὸς κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ, πιστοῦ στις δεσμεύσεις του μνημονίου καὶ τῆς δανειακῆς συμβάσεως, ὡς κυρίαρχη δύναμη τῆς χώρας; Πῶς ὂμως θὰ μποροῦσε αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ; Μὰ φυσικά, ἀνακαλύπτοντας ἒναν ἐχθρὸ ἀπὸ τὰ παλιά, μία ἀνερχόμενη δύναμη, προσιτὴ στοὺς κατὰ φαντασίαν καπιταλιστὲς ἐπαναστάτες καὶ στοὺς θιασῶτες τοῦ γνωστοῦ ὀθνείου καὶ διαχρονικὰ ἀνθελληνικοῦ ἰδεολογήματος ποὺ ἒχει διαβρώσει τὶς ψυχὲς τῶν Ἓλλήνων, ποινικοποιώντας κάθε ἐλεύθερη ἒκφραση ἀγνοῦ πατριωτικοῦ συναισθήματος· μία δύναμη ἡ ὁποῖα ἒπρεπε πάσει θυσίᾳ νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶναι ἀξίως ἡ διάδοχη κατάσταση τοῦ ἀποδομημένου καὶ καταρρέοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ.· μία δύναμη ποὺ, ἀποδεχόμενη πρὸς τὸ παρὸν τὸν ρόλο ποὺ τῆς ἒχει δοθεῖ, ἒπρεπε νὰ ἀντιπροσωπεύει τὴν εἰκόνα τῆς καταστροφῆς, ὣστε τὸ ἒνστικτο τῆς ἐπιβιώσεως να φέρει στὴν ἐξουσία, ἓστω καὶ χωρὶς αὐτοδυναμία, τὴν Ν.Δ..

Ἐνδέχεται, λοιπὸν, ὁ οὐσιαστικὸς ρόλος τοῦ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, μέσω ὑπογείων συνεννοήσεων, νὰ ἦταν ἡ ὢθηση τῆς Ν.Δ. στὴν ἐξουσία καὶ ὂχι ἡ δική του ἀνέλιξη σὲ αὐτήν. Ἂλλωστε, ἡ ἂνοδος τῆς «συντηρητικῆς» Ν.Δ. στὴν ἐξουσία καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἀμερικανοτραφοῦς Ἀντώνη Σαμαρᾶ στὸν πρωθυπουργικὸ θῶκο, ἀνεξαρτήτως κυβερνητικοῦ σχήματος, ἲσως ἀποτελεῖ μία ἐνδεικτικὴ προεικόνιση τοῦ ἀποτελέσματος τῶν ἀμερικανικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν τὸν ἐρχόμενο Νοέμβριο. Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ τῆς πατρίδος μας ἒχει ἀντανακλάσει ἀρκετὲς φορὲς στὸ παρελθὸν τὴν κυρίαρχη τάση στὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ σκηνή, ἡ ὁποῖα διαμορφώνεται ἀπὸ τὴν διαμάχη μεταξύ ρεπουμπλικανικοῦ καὶ δημοκρατικοῦ κόμματος. Ἐπομένως, οἱ ὑπεύθυνοι χαράξεως τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν Η.Π.Α., στὴν προοπτικὴ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ ρεπουμπλικανοῦ – συντηρητικοῦ Μὶτ Ρόμνεϊ, φροντίζουν νὰ τοποθετοῦν ἢδη τὰ κατάλληλα πιόνια στὴν σκακιέρα τῆς ἀμερικανικῆς στρατηγικῆς, ἡ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ ἀναμένεται σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἀρκετὰ ἐπιθετική, ἰδιαιτέρως ἐν ὂψει τῶν ραγδαίων ἐξελίξεων ποὺ ἀναμένονται στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε, πὼς οἱ «ἐξ εὐωνύμων» ἐπιρροὲς στοὺς κόλπους τοὺ δημοκρατικοῦ κόμματος, ἐκπρόσωπος τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ ὁ νῦν Πρόεδρος, εὐνοοῦν παραδοσιακὰ τὴν ἀνέλιξη «προοδευτικῶν» δυνάμεων, ὃπως τὸ κόμμα τοῦ Κυρίου Τσίπρα.

Δυστυχῶς, τὸ συμπέρασμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξαχθεῖ ἀπὸ τὴν παραπάνω προσέγγιση, εἶναι πὼς ἡ χῶρα μας ὀφείλει πρὸς τὸ παρὸν νὰ συμβιβάζεται μὲ τὴν ἰδέα πὼς οὖσα ἀνίσχυρη «ὑποχωρεῖ ὃσο τῆς τὸ ἐπιβάλλει ἡ ἀδύναμία της» (Θουκυδίδης). Εἶναι ὂμως αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα τῶν ὀνείρων μας; Ἂρα γε, ποῦ μποροῦμε πλέον νὰ ἐπανεύρουμε τὴν οὐράνια φύση της; Πόση σημασία θὰ εἲχαν ὃλα τα παραπάνω, ἂν οἱ Ἓλληνες ἀποφασίζαμε νὰ ἀνακτήσουμε τὸν πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴν διαμόρφωση ἀρχικὰ τῆς ἑλληνικῆς καὶ ἀργότερα τῆς παγκοσμίου ἱστορίας; Ἡ ἀντίστροφη μέτρηση ἒχει ἢδη ξεκινήσει. Ἡ ροὴ τῆς ἂμμου στὴν κλεψύδρα ἐπιταχύνεται ἀπὸ τὰ ἐπαναλαμβανόμενα στρατηγικὰ λάθη. Ὃσο ἐντείνεται ἡ ἐθνικὴ κρίση, τόσο ἡ ταπείνωση τοῦ ἐνσυνειδήτου Ἓλληνος, ἰδιαιτέρως ὃταν αὐτὴ ἀποτελεῖ στρατηγικὴ ἐπιλογή, θὰ συνεχίζει νὰ χαρτογραφεῖ ἂγνωστες μέχρι σήμερα νοητικὲς διαδρομές, ποὺ θὰ ὁδηγήσουν τὸν Ἐλληνισμὸ σὲ μία νέα πνευματικὴ ἐπανάσταση, μέσα ἀπὸ τὴν πιὸ ἀπρόβλεπτη διαδρομή.

Ἂνω σχῶμεν τὰς καρδίας καὶ ἒσω στρέψωμεν τὰ ὂμματα!

Τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος…

Ἰωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ἱστορικός ἐρευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή την 01-07-2012)

Τό ἐρώτηµα δέν εἶναι ρητορικό καί τό ἔχουµε θέσει δηµοσίως κι ἄλλοτε: Ποιόν θά χαρακτηρίζαµε πράκτορα ξένης, ἐχθρικῆς χώρας στόν τόπο µας; Μόνο ἐκεῖνον πού θά ἀνακαλύπταµε τά …ἔνσηµά του λ.χ. στήν ΜΙΤ; Ἤ µήπως νοµίζουµε ὅτι αὐτά πλέον ἔχουν ἐκλείψει καί παίζουν µόνο σέ ταινίες τύπου Τζέιµς Μπόντ; Μία ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ἐρώτηµα ἦρθε νά µᾶς δώσει ἕνα πρόσφατο συµβάν: Ἡ φανατική τουρκοφυλλάδα ΜΙΛΕΤ, πού ἐκδίδεται στήν Ξάνθη, βραβεύτηκε ἀπό τήν Διεύθυνση Τύπου καί Ἐνηµέρωσης (BYEGM) τῆς τουρκικῆς πρωθυπουργίας µέ τό καινοφανές βραβεῖο «Προώθησης τῆς Τουρκίας στό ἐξωτερικό»! Τό ἀνωτέρω εἰκονιζόµενο βραβεῖο (ἄραγε νά συνοδευόταν κι ἀπό χρήµατα;) ἀπονεµήθηκε στά πλαίσια σχετικῆς τελετῆς γιά τόν «διαγωνισµό ἐνθάρρυνσης Τύπου τῆς Ἀνατολίας» στήν Προύσσα, στίς 7 Ἰουνίου καί ἦταν παρών καί ὁ Τοῦρκος ἀντιπρόεδρος Μπουλέντ Ἀρίντς!

Τό ἐν λόγῳ βραβεῖο δέν κατάφερε νά τό παραλάβει ὁ ἰδιοκτήτης καί ἀρχισυντάκτης τῆς «Μιλλέτ», Τζενγκίζ Ὀµέρ γιατί εἶχε προβλήµατα ὑγείας καί δέν µπόρεσε νά µεταβεῖ στήν Προύσσα. Τό παρέλαβε λοιπόν γιά λογαριασµό του ὁ πρώην ἰδιοκτήτης καί νῦν συντάκτης της, Φεϊζουλλάχ Χασάνκαγια, ἐνῶ παραβρέθηκε καί ὁ ἕτερος παράγοντάς της, Μπιλάλ Μπουντούρ.

Τίς πληροφορίες τίς δίνει ἀφειδῶς ἡ ἴδια ἡ φυλλάδα (στίς 14 Ἰουνίου 2012), ἡ ὁποία µεταφέρει καί τά χαιρετίσµατα τοῦ Μπουλέντ Ἀρίντς ἀπό τή «Μάνα – πατρίδα» πρός τούς Τούρκους τῆς Κοµοτηνῆς, τῆς Ξάνθης καί τοῦ Ἐχίνου (θυµίζουµε ἐδῶ τήν πανηγυρική ὑποδοχή τοῦ Ἀρίντς στήν ἑλληνική Θράκη). Στίς ἄλλες τους ἐπαφές µέ τήν εὐκαιρία τῆς βράβευσής τους οἱ δύο συντάκτες τῆς «Μιλλέτ» σηµειώνουν αὐτές µέ τόν δήµαρχο Ὀσµάνγκαζι Μουσταφά Ντουντάρ καί τόν ἀντιδήµαρχο τοῦ γειτονικοῦ δήµου Γιλντιρίµ Ρεµζί Γεπρέµ. Καί οἱ δύο δῆµοι εἶναι πολύ δραστήριοι στά θρακικοῦ ἐνδιαφέροντος ζητήµατα, λόγῳ τοῦ σηµαντικοῦ πληθυσµοῦ τους πού κατάγεται ἀπό τήν ἑλληνική Θράκη.

Ποιά εἶναι ὅµως ἡ ἑβδοµαδιαία τουρκόφωνη «Μιλλέτ» καί τί εἴδους µαρτυρία ἔχει καταθέσει στήν περιοχή µας; Εἶναι ἁπλῶς µία ἔκφραση τῶν µειονοτικῶν ἐκείνων πού δηλώνουν «Τοῦρκοι», µιά νόµιµη δηλαδή φωνή στά πλαίσια τῆς τοπικῆς κοινωνίας; Κάθε ἄλλο. Οἱ σελίδες της ξεχειλίζουν µῖσος καί προκατάληψη κατά τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Ἑλλήνων ἀλλά καί οἱουδήποτε δείχνει νά µήν τούς ἐχθρεύεται. Χαρακτηριστικές ἀθλιότητες τῆς «Μ» ἦταν

1) οἱ προγραφές σέ βάρος τῶν ἐνσυνείδητων Ποµάκων πού ἵδρυσαν τόν Σύλλογό τους στήν Ξάνθη καί εἶδαν µετά τά πλήρη ὀνοµατεπώνυµά τους ἀνηρτηµένα στίς σελίδες τῆς έν λόγῳ φασιστοφυλλάδας καί στά τεµένη τῆς περιοχῆς

2) τά κατά καιρούς «ἱστορικοῦ» περιεχοµένου γραφτά τῆς «Μ» πού χαρακτηρίζουν τούς σφαγιασθέντες ἀπό τούς Ὀθωµανούς προγόνους µας «κλέφτες καί φονιάδες» καί ἄλλα τέτοια

3) ἡ δικαστική τους διαµάχη µέ τή δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, ὅπου παρότι ἀναπαρήγαγαν µία βαρειά συκοφαντία σέ βάρος της ἀρνοῦνται νά ζητήσουν συγγνώµη καί παριστάνουν τούς «διωκόµενους δηµοσιογράφους». Νοµίζουµε πώς εἶναι καιρός νά πληρώσουν τήν ψευτοµαγκιά τους, καί πολύ τούς ἀνέχθηκε ἡ Χαρά…

Αὐτήν τήν τουρκόφωνη πατσαβούρα λοιπόν βράβευσε ἡ Τουρκία µέ τόν ἐπισηµότερο τρόπο. Θέλουµε κι ἄλλα δείγµατα τῆς …ἑλληνοτουρκικῆς συνύπαρξης πού ὀνειρεύεται;

Read the rest of this entry…

Βρισκόμαστε στή συνοικία Καλιντίγια τῆς πόλης Χόμς στή Συρία. Οἱ ἀντικαθεστωτικοί ἀντάρτες μαζεύουν σ’ ἕνα κτίριο Χριστιανούς καί Ἀλεβίτες ὁμήρους καί τό ἀνατινάζουν μέ δυναμίτη. Μετά χρεώνουν τό ἔγκλημα στόν συριακό Στρατό, περιφρονώντας καί τίς καταθέσεις τόσων αὐτοπτῶν μαρτύρων. Ποιός τά γράφει αὐτά; Κάποιος ἄνθρωπος τοῦ Ἄσαντ; Ὄχι. Εἶναι ἡ μαρτυρία μιᾶς μοναχῆς, τά καταθέτει ἡ μητέρα Ἁγνή – Μαρία τοῦ Σταυροῦ, στήν γαλλόγλωσση ἱστοσελίδα τοῦ γειτονικοῦ μοναστηριοῦ St. James. Κανείς ὅμως δέν τά «ἀνακάλυψε»…

Read the rest of this entry…

Πρό τριῶν ἑβδομάδων ὁ Ἀχμέτ Νταβούτογλου ἦταν στό Σικᾶγο γιά τή Σύνοδο τοῦ ΝΑΤΟ. Οἱ δηλώσεις του τότε ὑπέρ τῶν Ψευτομακεδόνων («δέν εἶμαι μόνο μεγάλος καί εἰλικρινής φίλος τῆς Μακεδονίας ἀλλά ἐπίσης Μακεδόνας», «ἡ φιλία τῶν δύο χωρῶν θά συνεχιστεῖ γιά πάντα») σέ ἐκδήλωσή τους ἔπαιξαν πολύ στόν ἑλληνικό Τῦπο, ἀφοῦ ἀποκάλυψαν τό ἀνοιχτό παιχνίδι τῆς Τουρκίας μέ τά Σκόπια. Ὅμως δέν ἀκούστηκε καθόλου ἡ ἐπίσκεψή του στήν τοπική ἑλληνορθόδοξη Μητρόπολη καί ὅσα συζήτησε ἐκεῖ.
Ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ λοιπόν πῆρε τό προσωπικό τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου τῆς πόλης καί πῆγε στόν Μητροπολίτη Ἰάκωβο, μέ τόν ὁποῖο συνομίλησαν γιά 45 λεπτά. Τό σκεπτικό τῆς βίζιτας ἦταν πώς ἐφόσον ἡ Μητρόπολη ἀνήκει στήν Ἀρχιεπισκοπή τῆς Ἀμερικῆς, πού ὑπάγεται στό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης, κι αὐτό εἶναι τουρκικό θρησκευτικό ἵδρυμα, ἡ Τουρκία ἔχει λόγο καί ρόλο. Ἄλλωστε ὅπως δήλωσε ὁ πονηρός Ἀχμέτ, ἔδωσε ἐντολή στούς ἁπανταχοῦ Τούρκους διπλωμάτες νά καλωσορίζουν ἐπίσημα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη ὅταν αὐτός ταξιδεύει σέ διάφορες χῶρες. Ἡ συζήτηση λοιπόν, πέρα ἀπό τά ἀναμενόμενα (σχολή τῆς Χάλκης, Ὀρφανοτροφεῖο τῆς Πριγκήπου…), πῆγε καί σέ ἄλλα θέματα, ὅπως τῆς …Θράκης!   

Read the rest of this entry…

Η νέα προεκλογική περίοδος βρίσκει τον καταρρακωμένο και απογοητευμένο ελληνικό λαό να βιώνει εκ νέου μία επαίσχυντη και ανήθικη επιχείρηση ψυχονοητικού εκβιασμού και εκφοβισμού, τόσο από τους εκτός συνόρων πράκτορες της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως, όσο και από τα εγχώρια μίσθαρνα όργανα τους. Ο στόχος τους είναι απλός και δεδομένος: Η εξάπλωσις της απόλυτης τρικυμίας εν τω κρανίω των Ελλήνων ψηφοφόρων που θα μας εξωθήσει να επαναπροσδιορίσουμε τις προτιμήσεις μας και να διαμορφώσουμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα συμπλέει με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των αποδομητών της πολύπαθης πατρίδος μας.

Ὁ φόβος μνήμην ἐκπλήττει (Θουκυδίδης) καὶ τὸν νοῦν ἀπείργει μὴ λέγειν ἃ βούλεται (Πλάτων) [Ο φόβος κάνει τον άνθρωπο να χάνει την μνήμη του και εμποδίζει την σκέψη του από το να εκφράζει αυτά που σκέφτεται] κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν άριστα όσοι απεργάζονται την οικονομική και πνευματική κατάρρευση της Ελλάδος. Οι κλασσικές πομφόλυγες που τονίζουν τον κίνδυνο: ακυβερνησίας, εξόδου της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, παγώματος της επόμενης δόσεως, άτακτης χρεοκοπίας κλπ. συνοψίζονται στο μεγάλο ψευτοδίλημμα της έποχής μας: Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή. Θα πρέπει λοιπόν να αποσαφηνιστούν κάποια θέματα, από μία ευρύτερη σκοπιά με γεωπολιτικές προεκτάσεις, που είναι μονίμως και σκοπίμως απούσα από κάθε ανάλυση, ώστε κανείς να μην επιτρέψει στο έαυτό του να αποπροσανατολιστεί από αυτό το ανήθικο ψευτοδίλημμα:

1. Η χώρα μας είναι απολύτως απαραίτητη σε όρους τοποστρατηγικής και ασκήσεως της γεωστρατηγικής της Ε.Ε.  Ας αναλογιστούμε λίγο την ευλογημένη και στρατηγική γεωγραφική θέση της Ελλάδος και ας κατανοήσουμε επιτέλους πως με την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ και την ένωση αυτής με την κυπριακή κλείνει σε μεγάλο βαθμό η Μεσόγειος Θάλασσα – «η υγρή μοίρα της Ελλάδος και της Ευρώπης» κατά τον δάσκαλό μας Σ. Καργάκο (εξαιρουμένων βεβαίως των τμημάτων της που ανήκουν στα κράτη της Βορείου Αφρικής, στην Τουρκία, στην Συρία, στον Λίβανο και στο Ισραήλ). Κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε. αποκτά και τυπικά την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη.
2. Είναι επίσης αναγκαία η παράμονή της στην Ευρωζώνη, τόσο γιατί διαιωνιζομένης της παρούσης καταστάσεως επωφελείται σε πολλά επίπεδα η Γερμανία, όσο γιατί η πολιτική ολοκλήρωσις της Ε.Ε. περνά από την οικονομική ολοκλήρωση και την ενιαία νομισματική πολιτική, η οποία εξασφαλίζεται από την ύπαρξη του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Θα ήταν λοιπόν παρανοϊκοί αυτοί που οραματίζονται την αναβίωση της «Αγίας» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανασύσταση του Mare Nostrum, αν επέτρεπαν ή επιδίωκαν την αποβολή της Ελλάδος είτε από την Ευρωζώνη, είτε από την Ε.Ε. γενικώς. Εξ άλλου ένα τέτοιο γεγονός θα αποτελούσε την πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας του ευρώ, το οποίο, στο πλαίσιο αυτού του εικονικού και κερδοσκοπικού νομισματικού πολέμου με το δολάριο, προσπαθεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του αμερικανικού νομίσματος.

Ποιός είναι τότε ο λόγος που η πατρίδα μας διέρχεται αυτή την πάνω απ’ όλα εθνική κρίση και ποιο είναι το πραγματικό εθνικό δίλημμα; Δυστυχώς η προσήλωσίς μας αποκλειστικώς στην οικονομική διάσταση του προβλήματος, η αδιαφορία για τα εθνικά ζητήματα και το πνεύμα ραγιαδισμού που εμποτίζει ομολογουμένως μία μεγάλη μερίδα του λαού μας, μάς εμποδίζουν να αντιληφθούμε πως η πατρίδα μας είναι στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Μέσα σε αυτό το κλίμα αναθεωρητισμού και επαναπροσδιορισμού των στρατηγικών των μεγάλων δυνάμεων, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται ταχύτατα στην γειτονιά μας, η Ελλάδα θα κληθεί να διατελέσει έναν συγκεκριμένο ρόλο στην υποβόσκουσα ανάφλεξη της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Επομένως, μία ανίσχυρη και υπό καθεστώς μακροχρόνιας κρίσεως Ελλάς είναι πολύ πιο «υπάκουη» από μία Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη και με συναίσθηση της ιστορικής της ταυτότητος και της πνευματικής της ευθύνης απέναντι στο σύνολο της οικουμένης. Ένας εξαθλιωμένος λαός, που πληρώνει ούτως ή άλλως την τιμή της μωρίας του, καθώς εθελουσίως είχε επιλέξει την «εφιαλτική» οδό της αμνησίας, της ιστορικής ανυπαρξίας, της αποστροφής του προς το «ελληνικόν ιδεώδες», και του αυτοεγκλωβισμού στο «μεγάλο όραμα» της επίπλαστης υλικής ευδαιμονίας, είναι απολύτως χειραγωγίσιμος και εύπλαστος, σε σχέση με έναν «όλβιο» λαό που θα γνώριζε πως τὰ δάνεια δούλους τοὺς ἐλευθέρους ποιεῖ (Μ. Χρυσολωράς) και πως βαρβάρων Ἓλληνας ἂρχειν εἰκός, ἀλλ’ οὐ βαρβάρους Ἐλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἱ δ’ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ (Ευριπίδης).

Οι εχθροί μας λοιπόν, που ήρθαν ακόμη μία φορά ντυμένοι φίλοι (Ο. Ελύτης), χρειάζονται την ιερά γη της πατρίδος μας, αλλά δεν θέλουν εμάς. Εμείς είμαστε «επικίνδυνοι» και αναξιόπιστοι, γι’ αυτό και πρέπει να αντικατασταθούμε από τους εξ Ανατολών βαρβάρους, που συμβάλλουν καθημερινά σε μία χωρίς ιστορικό προηγούμενο εθνοκτονία. Προφανώς, αυτή η πρακτική θα εφαρμοστεί σε κάθε ατίθασο ευρωπαϊκό έθνος, το οποίο προασπίζεται ακόμη το όραμα της ενώσεως των ευρωπαϊκών εθνών και λαών, με την ξεχωριστή εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα εναντίον αυτού του εκσυγχρονισμένου νεοναζιστικού οράματος, στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιητικού ολοκληρωτισμού, που βασίζεται στην ομογενοποίηση, στην εξαφάνιση των εθνών, στην υποδούλωση των λαών στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και στην δημογραφική αλλοίωση της Ευρώπης από την εισβολή στρατιών φανατικών Ισλαμιστών.

Το πραγματικό εθνικό δίλημμα λοιπόν είναι το εξής: Ή θα διασφαλίσουμε από κοινού όλοι οι Έλληνες μία όντως ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα, με εθνική και θρησκευτική ομοιογένεια, με εθνική κυριαρχία και με συναίσθηση των ουρανίων κατάβολών της και της απόστολής της ή θα αφήσουμε την ιερά πατρίδα μας να καταλήξει σε ένα αφελληνισμένο και κατακερματισμένο προτεκτοράτο, μία «τουρκομπαρόκ» (Μ. Χαραλαμπίδης) περιφέρεια της Ε.Ε. που θα γίνει βορά στις ορέξεις των υπερμάχων του ευρωνεοφιλελευθερισμού, των παγκοσμίων αγορών και των εθνικών της εχθρών.

Ποιες είναι όμως οι επιλογές μας εν όψει των εθνικών εκλογών της 17^ης Ιουνίου; Παρ’ ότι ως Έλληνες θα έπρεπε να αναζητούμε την επίτευξη του αρίστου, η ωμή πραγματικότητα μάς προσγειώνει ανώμαλα σε αυτόν τον χαώδη κυκεώνα της παρανοϊκής πολώσεως και της δυσβουλίας και μάς οδηγεί αναγκαστικά σε μία επιλογή της λογικής «του μη χείρον βέλτιστον». Τόσο τα κόμματα που στηρίζουν την εθνοκτόνο μνημονιακή πολιτική, όσο και τα αυτοαποκαλούμενα αντιμνημονιακά κόμματα, στελεχώνονται από άτομα με ασαφείς εθνικές θέσεις έως απολύτως αντεθνικές. Προτεραιότητά τους, δυστυχώς, είναι η διασφάλισις της θέσεως μας στην Ευρωζώνη και όχι η ανεξαρτητοποίησις και η επιβίωσις του ελληνικού έθνους. Σαφέστατα, είναι επιβεβλημένο κάθε μνημονιακή δύναμις να καταψηφιστεί και να τιμωρηθεί παραδειγματικά και να επιλεγούν δυνάμεις που θα αγωνιστούν σκληρά για να εφαρμόσουν μία ανεξάρτητη οικονομική και κοινωνική πολιτική, που θα δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη, στην οικοδόμηση κλίματος ευημερίας και ευδαιμονίας και στην εξασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων, ενώ ταυτοχρόνως θα έχουν ως απόλυτη προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον και την διασφάλιση της εθνικής μας κυριαρχίας και συνοχής.

Η αγαθή συνείδησις, δίχως ηθική διάβρωση, είναι σύμφωνα με τον Περίανδρο, ο ορισμός της ελευθερίας. Προσερχόμενοι, λοιπόν, στις κάλπες την 17^η Ιουνίου, οφείλουμε να έχουμε επιτέλους κατανοήσει την ουσία του εθνικού διλήμματος και να δώσουμε προτεραιότητα στο εὐ ζῆν και όχι στὸ ζῆν περὶ πλείστου (Πλάτων), εισακούοντας και την σοφή συμβουλή του μακαριστού γέροντος Παΐσίου να μην ψηφίσουμε ιδιοτελώς. Γνώμονας μας θα πρέπει να είναι η φιλοσοφική σκέψις του Πιττακού που όριζε πως «ισχυροτάτη είναι η δημοκρατία εκείνη στην οποία στους μεν πονηρούς δεν επιτρέπεται να κυβερνούν, στους δε καλούς δεν επιτρέπεται να μην κυβερνούν». Μέχρι τις εκλογές έχουμε το χρονικό περιθώριο να ενσκύψουμε στον έαυτό μας και με απόλυτη συναίσθηση της ιστορικής μας ευθύνης να καταλήξουμε σε μία επιλογή που δεν θα μας καταστήσει υπόλογους τόσο απέναντι στους προγόνους μας, όσο και απέναντι στους απογόνους μας. Το πιθανότερο είναι η πολιτική ανωμαλία να συνεχιστεί και μετά τις νέες εκλογές. Εμείς θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και να πράττουμε το εθνικό μας καθήκον, όποτε η Ειμαρμένη της Ελλάδος μάς καλεί να το πράξουμε.

Ἂνω σχῶμεν τὰς καρδίας καὶ ἒσω στρέψωμεν τὰ ὂμματα!

Τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος!

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή την 01-06-2012)

     Ομιλία του Νεκτάριου Δαπέργολα (Δρ Βυζαντινής Ιστορίας του Α.Π.Θ.) στην Ημερίδα “Το Βυζάντιο άλλοτε και τώρα και η συμβολή του στην οικοδόμηση του νεότερου Ελληνισμού” που πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά στις 26 Μαΐου 2012  (διοργάνωση: Δήμος Πειραιά και Σωματείο “Ενωμένη Ρωμηοσύνη”) 

      Πλησιάζει και πάλι η επέτειος μιας ημέρας κατά την οποία κλείνει με τον πλέον τραγικό τρόπο το πιο θεμελιώδες ίσως κεφάλαιο της Ιστορίας μας. Μία εκπληκτική περίοδος 11 αιώνων, κατά την οποία ο παρηκμασμένος Ελληνισμός της Ύστερης Αρχαιότητας αποκτά νέα πνοή, αναδιαμορφώνεται, αναβαπτίζεται μέσα στην ορθόδοξη καινή κτίση, αναβαπτίζοντας ταυτόχρονα και ωθώντας σε πρωτόγνωρα ύψη και τη σοφία των προγόνων του. Όλα αυτά μέσα σε μια Αυτοκρατορία, που ξεκινά τον 4^ο αι. ως απλή συνέχεια της Ρώμης και 4 αιώνες αργότερα είναι πια ένα κράτος εξολοκλήρου ελληνικό.

     Ο λόγος για την αποκαλούμενη «Βυζαντινή Αυτοκρατορία». Και θα διευκρινίσω εξαρχής ότι αυτός ο όρος δεν έχει φυσικά καμία σχέση με την ιστορική πραγματικότητα, αλλά αποτελεί επιστημονικό νεολογισμό, που εμφανίστηκε με προφανώς υποτιμητικό πρόσημο τον 18^ο αι. στη Γερμανία και καθιερώθηκε έκτοτε διεθνώς, ως διακριτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έναντι κυρίως του κράτους του Καρλομάγνου που σφετερίστηκε την πολιτική κληρονομιά της Ρώμης. Οι κάτοικοι όμως της Αυτοκρατορίας ποτέ δεν ονόμασαν τους εαυτούς τους Βυζαντινούς. Μέχρι το τέλος αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι – και τελικά επί το λαϊκότερον Ρωμηοί – ενώ το κράτος τους το αποκαλούσαν Βασιλεία των Ρωμαίων ή Ρωμανία. Επειδή όμως ο όρος δυστυχώς χρησιμοποιείται ακόμη κατά κόρον, θα μου επιτρέψετε κατά παραχώρησιν να τον χρησιμοποιήσω κι εγώ σήμερα κάποιες φορές – μόνο και μόνο για να αποφύγουμε κάποιες ασυνεννοησίες.

Read the rest of this entry…

Ὑπάρχουν κίνδυνοι, προφανῶς. Εἶτε μπλοφάρουν οἱ Εὐρωπαῖοι εἴτε ὄχι, τό κλῖμα εἶναι σίγουρα δυσμενέστατο γιά τή χώρα. Τεράστια συμφέροντα διακυβεύονται καί οἱ οὐσιαστικές ἀλλαγές δέν θά εἶναι καθόλου εὔκολες, τό ΚΚΕ ἔχει δίκιο. Ἡ οἰκονομία σβήνει, τό κράτος διαλύεται, συμμαχίες δέν χτίστηκαν, σχέδιο ἐξόδου δέν φαίνεται. Ποιός ὅμως μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ; Προφανῶς οἱ γαλαζοπράσινοι λοῦστροι τῶν συμφερόντων! Αὐτοί δηλαδή πού ἀντί νά λουφάξουν μετά τή χλαπάτσα πού εἰσέπραξαν, ἔχουν μοῦτρα καί μιλᾶνε ἀκόμα! Οὔστ, ρέ κοπρίτες!

Την Πέμπτη 17-5-2012, στο Θρακικό Ωδείο Κομοτηνής (ώρα 20.30), ο Σύλλογος Ηπειρωτών ν. Ροδόπης και η εφημερίδα “Αντιφωνητής” παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, “Συνωστισμένες στο Ζάλογγο”.

Η Πέμπτη φάλαγγα που παριστάνει την ιστορική σχολή στη χώρα μας (και όχι μόνο) έχει από χρόνια βάλει στο στόχαστρό της μεταξύ άλλων και το ηρωικό Σούλι. Την απάντηση τους δίνει το βιβλίο αυτό, που το παρουσιάζει μαζί με τον συγγραφέα ο ιστορικός Ν.  Δαπέργολας.

Του Ιωάννου Σ. Φριτζαλά

Γεωπολιτικού-Ιστορικού ερευνητή

f_john542@hotmail.com

Η Ελλάς από την 7^η Μαΐου έχει εισέλθει σε μία μεταβατική χρονική περίοδο, στην οποία σύσσωμη η ελληνική κοινωνία θα κληθεί να συνειδητοποιήσει τον θάνατο του μεταπολιτευτικού συστήματος, στην μορφή που το γνωρίζαμε. Οι κραδασμοί που έχουν προκληθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι, και θα συνεχίσουν να είναι για αρκετό χρονικό διάστημα, ισχυροί. Αν και αυτό εξήχθη εν τη απουσία ενός μεγάλου ποσοστού του εκλογικού σώματος (34,9 %) – των κατά Θουκυδίδη αχρείων – το υπόλοιπο 65,1 % ήταν αρκετό για να συντρίψει τους πειθήνιους εκτελεστές αυτής της άριστα ενορχηστρωμένης πολιτικής εξαθλιώσεως και αφελληνισμού της πατρίδος μας.

Read the rest of this entry…

      Καθώς βρισκόμαστε πια ελάχιστες μέρες πριν από την κρισιμότερη εκλογική διαδικασία των τελευταίων έξι τουλάχιστον δεκαετιών, είναι φανερό πως είναι πλέον καιρός μόνο για αποφάσεις και όχι για πολλά λόγια. Τι άλλο δηλαδή να προσθέσει πια κανείς για τους δύο μεγάλους κομματικούς απόπατους που συστηματικά επί 40 χρόνια λεηλάτησαν και διέλυσαν αυτή τη χώρα, λες και επρόκειτο για ιδιωτικό τους τσιφλίκι; Τι άλλο να προσθέσει κανείς για τη φαιοπράσινη λοιμική, που με ψευδώνυμα σοσιαλιζέ προσωπεία, έδωσε σάρκα και οστά στο όραμα της αρπαχτής, της ασυδοσίας και του ξεχαρβαλώματος των πάντων και βούλιαξε τον τόπο στην πιο δύσοσμη και αποτρόπαιη πνευματική και ηθική κρίση της ιστορίας του; Τι να προσθέσει όμως κανείς και για τον γαλάζιο συρφετό των λωποδυτών, των γελοίων και των ανύπαρκτων, που αναδείχθηκε (όσες φορές κλήθηκε να κυβερνήσει – ή να…κουκουλώσει) σε ιδανικό συνοδοιπόρο στο έργο της δήωσης και της καταβαράθρωσης; Τι να πει τέλος κανείς για όλους αυτούς τους εκπροσώπους του – υπερφίαλα αυτοφερόμενου ως – πολιτικού κόσμου, θλιβερούς τζουτζέδες στην πραγματικότητα και ασήμαντους υπαλληλίσκους σε ξένα αφεντικά, οι οποίοι έως αυτή τη στιγμή διεκπεραιώνουν πειθήνια και απαρέγκλιτα την εντεταλμένη υπηρεσία τους; Τόσον καιρό όλα αυτά τα έχουμε γράψει και ξαναγράψει εκατοντάδες φορές, με άπειρες πραγματικά λεπτομέρειες…

     Αλλά και σε τοπικό επίπεδο, τι να πει κανείς για τα δύο πουλέν του δικομματικού μας βόρβορου; Ο πρώτος θα μείνει στην Ιστορία ως μία από τις δευτεροτριτοκλασάτες μεν, χαρακτηριστικότερες δε φυσιογνωμίες της κατοχικής κυβέρνησης που παρέδωσε την εθνική κυριαρχία της χώρας και υπέγραψε την εκποίησή της, ιδιότητα που μάλλον θα επισκιάσει τελείως το (σύνηθες άλλωστε μεταπολιτευτικά, ως φαινόμενο) γεγονός ότι υπήρξε κατεξοχήν ορισμός του πολιτικού τίποτε, ένα μηδέν εις το…πηλίκιο (του αρχικρετίνου έως χτες αρχηγού του), που όταν περιεβλήθη με εξουσία μετατράπηκε (πολύ φυσιολογικά – όταν μιλάμε απλώς για…«ένα πουκάμισο αδειανό») σε φασίζουσας νοοτροπίας και συμπεριφοράς ανθυποκαισαρίσκο.

Read the rest of this entry…

 Μόλις πέντε ημέρες πριν από τις εκλογές επιβεβαιώνονται –σε βαθμό «κακουργήματος»– οι διαπιστώσεις στις οποίες είχαμε προβεί, όταν άνοιγε αυτή η προεκλογική περίοδος. Πως οι εκλογές αυτές αποτελούν την αρχή του τέλους του μεταπολιτευτικού σκηνικού, αποτελούν έναν οδοδείκτη για τις μελλοντικές εξελίξεις και τις προδιαγράφουν, χωρίς ταυτόχρονα να προσφέρουν κάποια σίγουρη εναλλακτική πολιτική πρόταση στο ξεπερασμένο παρελθόν. Όπως τονίζαμε, η κύρια πλευρά τους είναι η διάλυση του παλαιού, μεταπολιτευτικού, πολιτικού συστήματος.

Η ολική κατάρρευση των καθεστωτικών δυνάμεων, με πρώτο και κύριο τον αρχιτέκτονα της καταστροφής –το κόμμα-σύστημα ΠΑΣΟΚ–, η αδυναμία του ετέρου Καππαδόκη του πολιτικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, να αποτελέσει αξιόπιστη λύση, έστω στα πλαίσια του, ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και η διάχυτη αγανάκτηση,  δίνουν τον τόνο αυτών των εκλογών.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πια: Το καθεστώς αποσυντίθεται και καταρρέει και όλοι οι εκπρόσωποί του διασύρονται ανοιχτά μπροστά στα μάτια μας.

Read the rest of this entry…