Μολονότι η κρίση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου εξακολουθεί να παράγει αποτελέσματα εφάμιλλα μείζονος πολεμικής καταστροφής χωρίς βομβαρδισμούς και στρατεύματα, αναζητούνται εναγωνίως σημάδια που να προμηνύουν ότι οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να γίνουν εφαλτήριο αντιστροφής της καταστροφικής πορείας της χώρας. Παρά την διαφαινόμενη σημαντική μείωση των εκλογικών ποσοστών των δύο μεγάλων κομμάτων (σχεδόν υποδιπλασιασμό τους), το πιθανότερο μετεκλογικό σενάριο είναι η άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία τους, με το σενάριο της υπέρβασης και των 180 εδρών αθροιστικά να μην είναι καθόλου απίθανο. Στην περίπτωση αυτή είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και θα ολοκληρωθεί το σχέδιο της πλήρους υποδούλωσης της χώρας στους ξένους δυνάστες της, της αναγκαστικής μετανάστευσης του ανθού της ελληνικής νεολαίας και της πλήρους εξαθλίωσης της ζωής του συνόλου του πληθυσμού, του υποβιβασμού της στα όρια της δουλείας, της αναξιοπρέπειας, ακόμα και της πείνας.

Το σενάριο αυτό δεν αποτελεί πολιτική μας εκτίμηση, αλλά βεβαιότητα η οποία εδράζεται στην απλή ανάγνωση του τελευταίου μνημονίου που ψηφίστηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα, με συνέπεια να αποτελεί αναπόδραστη πολιτική τους επιλογή – μονόδρομο. Εμείς απλώς θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε ελάχιστα από τα ψηφισθέντα, όπως ρητώς κατ’ επανάληψη έχουν ανακοινωθεί και από τους εκπροσώπους των τοκογλύφων. Ελαχιστοποίηση των μισθών σε επίπεδα Βουλγαρίας, δηλ. 180€ το μήνα με αντίστοιχη ισοπέδωση των συντάξεων. Λέγοντας μισθούς, εννοούμε τα γλίσχρα εκείνα αναξιοπρεπή επιδόματα που θα δίνουν όσες ελάχιστες εταιρείες εξακολουθήσουν να λειτουργούν. Ας σημειωθεί ότι σήμερα, μόνο μια στις δέκα (!) λειτουργούσες ιδιωτικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να αμοίβουν κανονικά το προσωπικό τους με «μισθό». Μαζικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας των οικογενειών που (περιέργως…) αδυνατούν να πληρώσουν τοκοχρεολύσιο σπιτιού κεντρικού Λονδίνου με μισθό …κεντρικού Κισνάου! Απόλυση δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων «τεμπέληδων και αντιπαραγωγικών» δημοσίων υπαλλήλων, συνακόλουθη κατάργηση δημοσίων οργανισμών, ακόμα και ζωτικών πχ ΙΓΜΕ, κλείσιμο νοσοκομείων και σχολείων. Απόλυτη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους (το οποίο έστησε η χώρα, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, στα ερείπια του Β΄ Π.Π. σε συνθήκες απόλυτης ένδειας), με τα πιο ευάλωτα και αναξιοπαθούντα τμήματα του πληθυσμού να την πληρώνουν πρωτίστως, δεδομένης της δραματικής μείωσης μέχρις εξαφάνισης των συντάξεων, μετά την καταλήστευση της περιουσίας των Ταμείων και των Νοσοκομείων, δηλ. του μόχθου δύο τουλάχιστον σκληρά εργαζόμενων γενιών Ελλήνων. Άνευ όρων ξεπούλημα του τεράστιου ορυκτού και υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας. Ενός πλούτου που στην πρώτη μόλις προκήρυξη εκδήλωσης ενδιαφέροντος, σφάζονται κυριολεκτικά οι μεγαλύτερες στον κόσμο εταιρείες, κάτι πρωτοφανές στην ιστορία των εξορύξεων. Σφάζονται για να εξορύξουν έναν πλούτο που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό σας, δεν υπάρχει. Και πάει λέγοντας. Γ. Κελέσης – Δ. Νικηφορίδης

Είναι σαφές ότι καμμία ευρωπαϊκή κοινωνία δεν μπορεί επί μακρόν να αντέξει τέτοια μέτρα. Όσον αφορά την ελληνική, η γνώμη μας είναι ότι με τη συνέχιση της πολιτικής αυτής θα αγγίξει τα όριά της το πολύ ώς το τέλος του τρέχοντος έτους. Αν δεν μπει ένα σαφές τέλος, ένα όριο και δεν εφαρμοστούν άμεσα αναπτυξιακές πολιτικές, θα είναι σχεδόν αδύνατον να αποφευχθούν βίαιες εξελίξεις, είτε με τη μορφή εξεγέρσεων, στρατιωτικών πραξικοπημάτων ή και με τη μορφή πολέμου ακόμα. Μοιάζει αναπόφευκτο, η διαφαινόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο μεγάλων κομμάτων να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα σε ένα ολοκαύτωμα του λαού μας. Ένα ολοκαύτωμα, τις διαστάσεις του οποίου κανείς σήμερα δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά.

Στην εύλογη απορία «…μα τι να ψηφίσω;» ενός μεγάλου μέρους καλοπροαίρετων συνελλήνων θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πολυ σύντομη απάντηση. Κατ’ αρχήν τι δεν πρέπει να ψηφίσουμε. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε τους πολιτικούς και φυσικούς υπευθύνους της απόλυτης πολιτικής, οικονομικής και κυρίως πολιτισμικής κατάντιας της χώρας. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε κόμματα των οποίων τα πλέον εξέχοντα στελέχη, επί σειρά ετών διατελέσαντες κορυφαίοι υπουργοί, παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη ως δημιουργοί και αρχηγοί εγκληματικών οργανώσεων, κοινοί συμμορίτες δηλαδή, όπως σαφώς περιγράφεται στο πόρισμα της εισαγγελίας Αθηνών. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που υποστηρίζουν και έχουν υπογράψει την καταστροφή κάθε ελπίδας για προκοπή και αξιοπρεπή ζωή, ακόμα και των Ελλήνων που δεν έχουν γεννηθεί. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που οι πρωτοκλασσάτοι τους έχουν επανειλημμένα διαπράξει πολιτικά εγκλήματα εσχάτης προδοσίας, και κανονικά το μόνο που θα έπρεπε να περιμένουν τώρα είναι οι κλήσεις τους για λογοδοσία και εγκλεισμό ή εξορία.

Στην ουσία τώρα του ερωτήματος, ευτυχώς υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα αντιμνημονιακά, πατριωτικά κόμματα, τα οποία ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους επιβάλλεται να υπερψηφιστούν προκειμένου να υπάρξει μια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον. Θα ήταν ευχής έργο, όραμα, ίσως και όνειρο με τις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ένωση όλων αυτών των χώρων σε ένα κοινό αντιμνημονιακό πατριωτικό Μέτωπο στα πρότυπα του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Αλλά επειδή κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν φαίνεται τουλάχιστον προς το παρόν εφικτό, εξ αιτίας κυρίως της μυωπικής πολιτικής της κοινοβουλευτικης Αριστεράς, και ιδίως του ΚΚΕ, ισχύει η προαναφερθείσα προτροπή.

Συμπερασματικά, θεωρούμε αυτονόητο ότι οι επερχόμενες εκλογές δεν είναι σίγουρα το τέλος, αλλά ένας σημαντικός σταθμός στην πορεία ενός τρομακτικά δύσβατου, αχαρτογράφητου δρόμου, ενός δρόμου που θα απαιτήσει σκληρότατες, ίσως και τραγικές θυσίες από τον λαό μας, για τις οποίες πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν καλύτερα.