Σημειώναμε προ ημερών την (πρωτοφανή) παρουσία των δύο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Ροδόπης, Αϊχάν Καραγιουσούφ και Μουσταφά Μουσταφά, στην τελετή κατάθεσης στεφάνων στο ηρώον της Κομοτηνής, κατά την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικρασίας από το τουρκικό κράτος. Ήταν μία έντιμη και καθαρή στάση των δύο βουλευτών που απλώς ακολούθησαν το επίσημο πρόγραμμα της ημέρας, χωρίς να κάνουν δηλώσεις και χωρίς να τοποθετηθούν επί του θέματος. Ακόμη κι έτσι όμως μπήκαν στο μάτι των προξενικών φερέφωνων και έσκασαν όλες μαζί οι αντιδράσεις για την στάση τους.

Read the rest of this entry…

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Ένα ακόμη μικρό επεισόδιο είδαμε πρόσφατα σε όλη αυτή τη γνωστή από χρόνια πλέον ιστορία με το μάθημα των Θρησκευτικών, που από καιρό σε καιρό ανακινείται από διάφορους εγκαθέτους (περισσότερο ή λιγότερο εμμονικά ιδεοληπτικούς) των εκάστοτε εξουσιών του ελλαδικού ψευδοκράτους. Φέτος βέβαια είχαμε την ατυχία (ή και την τύχη) να το υποστούμε με τρόπο κραυγαλέα εκκωφαντικό και προκλητικά εκκλησιομαχικό, χάρη στις κωμικά ξεκάρφωτες δηλώσεις του ατόμου που παριστάνει την αναπληρώτρια Υπουργό Παιδείας των ελληνοπαίδων. Και επειδή ήταν τέτοιος ο τρόπος, κατόρθωσε να προκαλέσει οργισμένες αντιδράσεις μέχρι και σε πρόσωπα που αμφιβάλλαμε εδώ και χρόνια ακόμη και για το αν…αναπνέουν (όπως λ.χ. ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος). Γι’ αυτό και ομιλούμε άλλωστε περί τύχης, όπως ακριβώς δηλαδή τύχη θεωρήσαμε κάποτε τα απροκάλυπτα κατορθώματα στη σχολική Ιστορία του γνωστού απερίγραπτου ψευδοεπιστημονικού σούργελου (της οποίας η προαναφερθείσα υπουργός είναι – για όσους δεν το γνωρίζουν – ακριβές alter ego, ως επίσης επιφανές στέλεχος της ψευτοϊστορικής αποδομητικής σχολής). Η αδυναμία των εν λόγω εμμανών ελληνοφοβικών να υποκριθούν επί πολύ τους μετριοπαθείς επιστήμονες και να μην αφεθούν εν τέλει σε ένα (απολύτως αποκαλυπτικό των προθέσεών τους) ντελιριακό ψυχοπαθητικό παράληρο ενάντια στα ιερά και τα όσια αυτού του τόπου, είναι κάτι για το οποίο πραγματικά μπορούμε να τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη. Γιατί πολύ απλά είναι τόσο κραυγαλέα και ανόητα προκλητικοί, που η στάση τους σοκάρει και αφυπνίζει. Συνεπώς, όσο κι αν αυτό φαντάζει οξύμωρο, είναι κατ’ ουσίαν οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι αυτού που με τόση μανία εχθρεύονται και πολεμούν.

Read the rest of this entry…

Κάτι το περίεργο είχε εφέτος ο Οκτώβριος. Ήταν αυτοί οι καινοφανείς εορτασμοί για την συμπλήρωση 71 ετών από την απελευθέρωση της Αθήνας «από τους Γερμανούς ναζί και τους συνεργάτες τους». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έβγαλε μήνυμα ενότητας για την επέτειο. Περισσότερα από 1.000 άτομα συμμετείχαν στην ιστορική περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων. Εκθέσεις και προβολές στην Αθήνα φέρνουν στο φως ντοκουμέντα της εποχής. Εύζωνες έκαναν έπαρση της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολης και έγινε κατάθεση στεφάνων. Παρέστησαν ο υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης, ο υφυπουργός Αθλητισμού Στ. Κοντονής, εκπρόσωποι των κομμάτων και ο …ΓΑΠ.

Read the rest of this entry…

Στην τακτική συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις αρχές του Οκτωβρίου ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε για «τείχη οχυρά» της Εκκλησίας στην αλλοίωση της ταυτότητας του λαού. Και ζήτησε «τη συνεργασία της Εκκλησίας και της Πολιτείας με ειλικρίνεια και συνέπεια και να δώσουν το παράδειγμα στον λαό για συνεργασία και ενότητα». Σημαντικά όλα αυτά, τα κατά τα άλλα αυτονόητα, εφόσον έχουμε χάσει τον μπούσουλά μας και Εκκλησία και Πολιτεία. 

Read the rest of this entry…

Πολλαπλῶς σχολιάστηκε ὁ λόγος τοῦ ψευτομακεδόνα πρωθυπουργοῦ, Νίκολα Γκρούεφσκι, στή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ, ὅπου ἐπέμεινε στό ζήτημα τῆς ὀνομασίας τῆς χώρας του. Ἀφοῦ χαρακτήρισε «θετικό βῆμα» τά 11 Μέτρα Οἰκοδόμησης Ἐμπιστοσύνης πού ἀνακοινώθηκαν τόν περασμένο Ἰούνιο ἀπό τόν Νίκο Κοτζιά στά Σκόπια, ἐπέμεινε στά ἀνέκαθεν γνωστά: «εἴμαστε Μακεδόνες, ὁμιλοῦμε τήν μακεδονική γλῶσσα καί ζοῦμε σέ κράτος τό συνταγματικό ὄνομα τοῦ ὁποίου εἶναι Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας».
Αὐτός αὐτά. Ἐμεῖς; Ἀπό τότε πού ἐγκαταλείψαμε – καλῶς ἤ κακῶς, δέν τό ἐξετάζω – τήν θέση «καμμία χρήση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας», βολοδέρνουμε μεταξύ τῆς «Ἄνω», τῆς «Νέας», τῆς «Βόρειας» κτλ Μακεδονίας, χωρίς νά ὑπάρχει ΜΙΑ ἐπίσημη θέση, μέ ἤ χωρίς τό ἑλληνικό ὄνομα τῆς Μακεδονίας (Βαρδαρία; Κεντρική Βαλκανική; Σλαβομακεδονία; Ἄλλο;). Ποιό εἶναι τό εὖρος στό ὁποῖο θά κινηθεῖ ἡ ὅποια διαπραγμάτευση – πού ἤδη διεξάγεται -, ποιά εἶναι ἡ ἰδεατή προτεινόμενη ἀπό ἐμᾶς λύση καί ποιά ὁρίζει τήν ἔσχατή μας ὑποχώρηση; Ἐγώ προσωπικά, χωρίς νά ἐκπροσωπῶ βεβαίως τήν Ἑλλάδα στό ἐξωτερικό, βρέθηκα πολλάκις σέ δύσκολη θέση, καθώς μέ ρωτοῦσαν ἀλλοδαποί συνομιλητές μου γιά τήν ἑλληνική ἄποψη. Πῶς λέμε τήν ἐθνικότητα, τή γλῶσσα τους κτλ. Οἱ ἐπίσημοι «δικοί μας», πού θά τό ἀντιμετωπίζουν τακτικά, τί λένε; Γιά τήν …ΠΓΔΜιανή γλῶσσα πού μιλᾶνε οἱ …FΥRΟΜίτες;!!! Μήπως νά ἀποκτήσουμε ἐπιτέλους μιά στρατηγική στά μεγάλα μας ἐθνικά θέματα;

Οι εκλογές της 20/9/2015 δεν μετέβαλαν την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, καθώς διατηρήθηκε η προηγούμενη κυβέρνηση συνεργασίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τους ΑΝ.ΕΛ. Είναι εμφανές πως όποια κι αν ήταν η απογοήτευση του εκλογικού σώματος από τη μνημονιακή διολίσθηση των δύο μέχρι πρότινος αντιμνημονιακών πολιτικών κομμάτων, δεν κρίθηκε ανεκτή η επιστροφή στην εξουσία του καταστροφικού διπόλου Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ., που είναι, άλλωστε, κι ο βασικός υπεύθυνος για την κατάρρευση της χώρας.

Read the rest of this entry…

Ἡ ριζική ἀνακαίνιση τοῦ 1ου μειονοτικοῦ σχολείου Κομοτηνῆς (Ἰδαδιέ), σέ χρόνο ρεκόρ καί μέ κόστος πρωτοφανῶς χαμηλό ἦταν μιά μεγάλη προσφορά τῆς νέας Διαχειριστικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Βακουφίων πού ἀνέλαβε πρό μηνῶν. Σοβάδες 8.000 τ.μ., βάψιμο 10.000 τ.μ., ἀνάδειξη ἀρχιτεκτονικῶν στοιχείων, ἠλεκτρολογικές ἐγκαταστάσεις, ἐξοπλισμός αἰθουσῶν διδασκαλίας, κερα-μίδια σέ βοηθητικούς χώρους, καθαρισμός τῆς αὐλῆς κτλ, ὅλα ἔγιναν μέσα σέ λίγους μῆνες καί μόλις μέ 68.000 εὐρώ. Γιά μιά σύγκριση ἀναφέρουμε ὅτι τό 1997 μόνο τό βάψιμο εἶχε κοστίσει κοντά στά μισά ἀπό τά παραπάνω χρήματα!
Σέ πεῖσμα λοιπόν ὅσων θεωροῦσαν πώς οἱ διορισμένες ἐπιτροπές δέν μποροῦν νά λειτουργήσουν ἐπωφελῶς γιά τήν μειονοτική περιουσία καί κοινωνία, τό ἔργο τοῦ Σελήμ Ἰσά ἀρχίζει νά διακρίνεται καί νά καρπίζει. Τό τί σημαίνει αὐτό γιά τό κλῖμα στήν περιοχή καί γιά τήν εἰκόνα τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας στά μάτια τῶν μειονοτικῶν πολιτῶν εἶναι εὐνόητο. Δέν εἶναι μόνο οἱ ἐργασίες πού ὁλοκληρώθηκαν σέ τρία μειονοτικά σχολεῖα καί σέ δύο τεμένη ἀλλά καί ἡ παράλληλη ἐξυπηρέτηση τῶν ὑποχρεώσεων τῆς Διαχειριστικῆς πρός τόν Δῆμο Κομοτηνῆς καί στό Κτηματολόγιο – γιά πρώτη φορά μετά ἀπό δεκαετίες! Χρέη συσσωρευμένα ἐπί σειρά ἐτῶν, πού δέν ἐξυπηρετοῦνταν μέ τό σκεπτικό «τί θά μᾶς κάνουν; θά φοβηθοῦν τόν θόρυβο» καί πού κατέληγαν σέ τσέπες ἐπιτήδειων, ἀμφότερων τῶν θρησκευμάτων. Ἡ θητεία τοῦ Σελήμ εἶναι ἤδη μιά τομή στήν τοπική ἱστορία καί ἄν δέν προκύψει κάποιο ἐμπόδιο ἔξωθεν (δηλαδή …Ἀθήνηθεν) θά ἀφήσει ἐποχή.

(ή τα Θρησκευτικά ως υποχρεωτικό μάθημα – συμβολή στην ιδιοπροσωπία  και τη συγκρότησή μας)

Αφού κόπασε προσώρας (;) το θέμα της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, ζήτημα που άνοιξε η υφυπουργός Σία Αναγνωστοπούλου σε ραδιοφωνική συνέντευξη (ενδεικτικό κι αυτό της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίζεται το θέμα), θα επιχειρήσουμε μια προσέγγιση μακριά από την δικαιολογημένη αγωνία των θεολόγων για το εργασιακό τους μέλλον (εύλογη, αλλά και παραμορφωτική του διακυβεύματος), μακριά επίσης και από ψευτοπροοδευτικές ιδεοληψίες και στερεότυπα.

Read the rest of this entry…

Πολύς λόγος γίνεται, στήν Ἑλλάδα μά καί διεθνῶς γιά τήν ρωσική ἐπέμβαση στή Συρία. Θέλουμε λοιπόν νά ἐκφράσουμε κι ἐμεῖς κάπως ἀναλυτικότερα τή θέση μας, πού ἔχει διαφανεῖ κι ἀπό ἄλλα δημοσιεύματα τοῦ “Ἀντιφωνητῆ”.
Χωρίς καμμία διάθεση ὑπερβολῆς καί μονομέρειας, θεωροῦμε ὅτι πρόκειται γιά ὅ,τι καλύτερο ζήσαμε στό διεθνές σκηνικό τίς τελευταῖες δεκαετίες. Εἶναι μιά πρωτοφανής ἐξέλιξη, ρωσική ἔνοπλη ἐπέμβαση στή Μεσόγειο εἶχε νά γίνει ἀπό τόν καιρό τῆς ναυμαχίας τοῦ …Ναυαρίνου! Ὅπως καί τότε τό ἀποτέλεσμα ἦταν θεῖο δῶρο γιά τήν ἑτοιμοθάνατη Ἑλλάδα, ἔτσι καί τώρα βλέπουμε νά ἀνατρέπεται τό μαῦρο σκηνικό τῆς ἀνθρωποβορίας πού ἔστησαν οἱ Τοῦρκοι, οἱ δυτικοί καί οἱ σύμμαχοί τους στήν ταλαίπωρη Συρία. Τά ἀνθρωποειδῆ πού τόσα χρόνια στρατολογοῦσαν, ἐκπαίδευαν, ἐξόπλιζαν καί παντί τρόπῳ ὑποστήριζαν τούς κανίβαλους «ἀντικαθεστωτικούς», ἔχουν λυσσάξει τώρα μέ τή στάση τοῦ Πούτιν, ὁ ὁποῖος δείχνει – ἐπιτέλους! – νά ἐνστερνίζεται ἕνα ἐνεργητικότερο παιχνίδι κόντρα στήν ἀντίπαλη οἰκονομικοστρατιωτική Καμόρα.
Εἴμαστε λοιπόν ἀναφανδόν ὑπέρ τῆς ρωσικῆς ἐμπλοκῆς, πού ἐλπίζουμε ὄχι μόνο νά ἐξαϋλώσει τήν ISIS καί τό κακό συναπάντημα τῶν νεοβαρβάρων ἀλλά καί νά βάλει ἕνα εὐμέγεθες παλούκι στά ὀπίσθια τοῦ νεοσουλτάνου ὑποστηρικτῆ τους, μέ τήν διαφαινόμενη συγκατάθεση τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου. Ὅλα μέχρι τώρα δείχνουν εὐοίωνα, ὅλοι οἱ «καλοί» (Σύριοι, Ρῶσοι, Ἰρανοί, Κοῦρδοι, Χεζμπολά…) ἔχουν συμπήξει ἕνα μέτωπο νομιμότητας, λογικῆς καί ἠθικῆς ἀπέναντι στά ἀντίθετά τους, κι ἀκόμη καί τό ἄλλοτε κυρίαρχο Ἰσραήλ σιωπᾶ αἰδημόνως στή γωνία του.
Τέλος, ὑπάρχουν καί τά ἑλληνόφωνα τσουτσέκια τῆς Νέας Τάξης πού βρίσκουν τήν ρώσικη ἐπέμβαση ἴδια μέ τήν (πα-ρά-νο-μη) ἀμερικανική, πού ἀνακαλύπτουν «ἐπιθετικότητα» σέ μιά Ρωσία περικυκλωμένη ἀπό τούς ΗΠΑνθρωπους, πού λοιδωροῦν κάθε ἑλληνική προσδοκία γιά βοήθεια ἀπό τή Μόσχα περίπου ὡς μεταφυσική παραδοξολογία. Τούς συστήνουμε νά μελετήσουν τά ἐγκλήματα πολέμου τῶν ἀφεντικῶν τους (τελευταῖο ὁ σκόπιμος βομβαρδισμός τοῦ νοσοκομείου στό Κουντούζ τοῦ Ἀφγανιστάν μέ δεκάδες νεκρούς Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) καί νά πλένουν τό στόμα τους ὅταν ἀναφέρονται στόν «Ἅγιο Βλαδίμηρο» (εἰκόνα). Χίλιες φορές ρεαλιστικότερες εἶναι οἱ προφητεῖες τοῦ Ἀγαθάγγελου ἀπό τίς δικές τους προβλέψεις γιά εὐημερία καί ἀσφάλεια ἐντός τοῦ νατοϊκοῦ στάβλου.

Πᾶνε καί οἱ ἐκλογές τῆς 20ῆς Σεπτεμβρίου, μέ τό πολιτικό σκηνικό νά μήν ἀλλάζει δραματικά. Παρά τίς τεκτονικές μετακινήσεις τῶν κυβερνώντων κομμάτων, ἡ προτίμηση τοῦ κόσμου – αὐτοῦ τελοσπάντων πού προσῆλθε στίς κάλπες – παρέμεινε σ’ αὐτά τά τελευταῖα. Τί κι ἄν σήμερα πᾶνε νά ἐφαρμόσουν τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα πού ἔλεγαν μέχρι χθές; Μέσα στό πλῆρες ἀδιέξοδο* διατήρησαν τίς δυνάμεις τους καί τίς καρέκλες τους, μέ τό «ἀντίπαλο» στρατόπεδο (ΝΔ – ΠαΣοΚ – Ποτάμι) νά ἀναδιανέμει ἁπλῶς τά κουκιά του. Τέλος, ὁ ἀποκλεισμός τῆς ΛΑ.ΕΝ. ἀπό τή Βουλή ἀφήνει τήν κουρελιασμένη ἀντιμνημονιακή σημαία στά ἀπρόθυμα χέρια τοῦ ΚΚΕ καί τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Read the rest of this entry…

Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, το 330, ο εμπνευστής αυτής της μεταφοράς, Μέγας Κωνσταντίνος (324-337), σκέφτηκε την ανέγερση μίας εκκλησίας προς τιμή των αγίων Αποστόλων.
Ο ναός θα αποτελούσε ειδικό χώρο για να τιμηθούν και οι δώδεκα Απόστολοι του Κυρίου, ενώ θα περιείχε την κατασκευή του προσωπικού τάφου του Κωνσταντίνου. Η αυτοκρατορική σαρκοφάγος θα τοποθετούταν στο κεντρικό σημείο του ναού, μεταξύ των 12 κενών αποστολικών σαρκοφάγων, έξι στην κάθε πλευρά. Τα κενοτάφια θα τοποθετούνταν σε ημικυκλική διάταξη. Για την ανέγερση αυτού του μαυσωλείου ο αυτοκράτορας επέλεξε το σχήμα της σταυρικής βασιλικής, με ίσες τις τέσσερις κεραίες και κεντρικό τύμπανο. Ιερό δεν υπήρχε, καθώς η Αγία Τράπεζα ήταν τοποθετημένη στο κέντρο του ναού, κάτω από τον κεντρικό τρούλο.

Read the rest of this entry…

Ένα συνέδριο της Ομοσπονδίας των εκπαιδευτικών Μέσης εκπαίδευσης της χώρας, του μεγαλύτερου συνδικάτου του δημόσιου τομέα, μέσα στο σκηνικό παρακμής που επιτάθηκε στα χρόνια των μνημονίων, θα μπορούσε να είναι σημαντική είδηση, η κοινή γνώμη να προσβλέπει στις εργασίες και τις αποφάσεις του ως εργαλείο αντίστασης στην καλπάζουσα κατάρρευσή μας. Και όσο βαθαίνει η κρίση, υπάρχουν σημάδια που δείχνουν ότι τα θέματα παιδείας έρχονται στο προσκήνιο, αφού ο καταιγιστικός οικονομισμός των τελευταίων ετών (αγορές, σπρέντς, οίκοι αξιολόγησης) έχει εξαντλήσει τα όρια του, χωρίς να απαντά συνολικά στα προβλήματά μας. Μόνο που τα σημάδια αυτά προέρχονται αποκλειστικά από τη νεοφιλελεύθερη πλευρά (Κυρ. Μητσοτάκης με άρθρο «Απομαρξισμός της εκπαίδευσης», κίνηση «Όχι Μπαλτάς στην παιδεία», ΟΟΣΑ) και επιμένουν κυρίως στην οικονομική παράμετρο της εκπαίδευσης, στις ιδιωτικοποιήσεις και στη θεώρηση της εκπαίδευσης με νόρμες και όρους πολυεθνικής επιχείρησης. Αντίλογος εδώ δεν υπάρχει.

Read the rest of this entry…

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συγκέντρωσε, από τις 29 παρελθόντος Αυγούστου έως και τις 2 τρέχοντος μηνός Σεπτεμβρίου, στην Κωνσταντινούπολη τους Μητροπολίτες, που ανήκουν στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία Του. Η εν λόγω σύναξη πραγματοποιείται στη Βασιλεύουσα κάθε χρόνο, με την ευκαιρία του νέου εκκλησιαστικού έτους. Πρωτοφανής στα χρονικά της ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ήταν η πρόσκληση και η παρουσία στην εν λόγω σύναξη των Μητροπολιτών Tης, που διαποιμαίνουν τις Μητροπόλεις της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Θράκης και των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Σημειώνεται ότι η ονομασία των περιοχών αυτών της Ελλάδος ως «Νέων Χωρών» είναι ανακριβής, αφού πρόκειται για πανάρχαιες ελληνικές περιοχές. Είναι και ατυχής, αφού συμβάλλει στην ψευδή, αλυτρωτική και σοβινιστική προπαγάνδα ομόρων κρατών.

Read the rest of this entry…

Ἡ νέα σχολική χρονιά πού ξεκίνησε ἔθεσε καί πάλι τούς ὑπεύθυνους τῆς Παιδείας πρό τῶν εὐθυνῶν τους γιά τά σχολικά προβλήματα. Καθώς λοιπόν στή Θράκη ἔχουμε …δύο παράλληλα συστήματα ἐκπαίδευσης, τό δημόσιο καί τό μειονοτικό, ἀξίζει νά παρακολουθήσει κανείς τόν χειρισμό τόν ὁποῖο τυγχάνουν τά μέν καί τά δέ. Θά περιοριστοῦμε ἐνδεικτικά μόνο στήν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση τῆς Ροδόπης.

Read the rest of this entry…

Νά ποῦμε κι ἐμεῖς τή γνώμη μας γιά τό μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα, πού ἔχει παροξυνθεῖ σέ σημεῖο διαλυτικό γιά ὅσο κράτος ἀπέμεινε στήν πατρίδα μας καί ἡ προοπτική του δείχνει ὀλέθρια.
Πρῶτα πρῶτα ὀφείλει κανείς νά ξεπεράσει τά ἠθικά διλήμματα πού τοῦ θέτουν οἱ πονηροί (καί οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι) τοῦ καθεστῶτος. Βεβαίως καί ὑπάρχουν προβλήματα στόν κόσμο – παιδάκια πεινασμένα, ὀρφανά κτλ – ἀλλά ἐδῶ μιλᾶμε γιά τό πολιτικό ζήτημα. Τίς ἀδικίες καί τά προβλήματα τοῦ Τρίτου Κόσμου ὅλοι λίγο πολύ τίς γνωρίζουμε ἀλλά κανείς μας δέν θεωρεῖ ὅτι ἡ …Ἑλλάδα θά τά λύσει.

Read the rest of this entry…

Γιά πρώτη φορά λοιπόν ἀπό τό 1946 ἡ Θράκη ἔχει 4 μουσουλμάνους βουλευτές. Ἡ ἐκλογή τοῦ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ μέ τόν ΣΥΡΙΖΑ στήν Ξάνθη ἦταν βεβαίως ἀναμενόμενη καί λογική, ἐφόσον ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ μοναδικός μειονοτικός ὑποψήφιος καί ἡ πρωτιά του ἀδιαμφισβήτητη. Ὅμωςστή Ροδόπη τό τελικό αποτέλεσμα ἐξέπληξε: πέραν τῶν δύο ἤδη ἐκλεγμένων βουλευτῶν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος (Μουσταφά Μουσταφά καί Ἀιχάν Καραγιουσούφ), μπῆκε στή Βουλή καί ὁ Ἰλχάν Ἀχμέτ μέ τό «Ποτάμι», παρότι τό κόμμα του ἦταν τρίτο στόν νομό. Ἔτσι, ἡ δεύτερη ΝΔ μέ τόν Εὐριπίδη Στυλιανίδη ἐπικεφαλῆς, ἔμεινε ἐκτός νυμφῶνος, παρότι κι αὐτή αὔξησε θεαματικά τό ποσοστό της (καί ὁριακά τίς ψήφους της). Μάλιστα ἄν δέν ἐπέμενε ὁ Ζεϊμπέκ στήν Ξάνθη νά εἶναι ὁ μοναδικός ὑποψήφιος βουλευτής ἀπό τήν μειονοτική κοινωνία, θά μπορούσαμε νά ἔχουμε κάλλιστα 5 μουσουλμάνους στούς 6 βουλευτές Ξάνθης καί Ροδόπης. Αὐτό δείχνει ἡ ἐκλογή τῶν δύο ἑπόμενων συνυποψηφίων του, Γιαννακίδη καί Στογιαννίδη, πού πῆραν συνολικά τόν Γενάρη κάπου 6.000 σταυρούς (ἔναντι …16.000 τοῦ Ζεϊμπέκ!).

Ἔχουμε λοιπόν ἕνα ἐκλογικό ἀποτέλεσμα πού σέ πρώτη ματιά σοκάρει: ὁ κεντρικός νομός τῆς Θράκης, ὅπου καί ἡ ἕδρα τῆς Περιφέρειας, δέν ἔχει οὔτε ἕναν χριστιανό βουλευτή. Ἤ, γιά νά τό ποῦμε πιό εὐθέως, δέν ἔχει ἕναν βουλευτή πού νά μήν δηλώνει τουρκικῆς καταγωγῆς! Πρόκειται βεβαίως γιά μαγική εἰκόνα, πού διαγράφει τόν μισό πληθυσμό, ἀφοῦ τόν ἀφήνει δίχως δικό του ἐκπρόσωπο στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Ποιοί εἶναι οἱ λόγοι καί πόσο σοβαρό εἶναι αὐτό ἐπί τοῦ πρακτέου;

Πρῶτα πρῶτα πρόκειται γιά ἕνα ἄσχημο παιχνίδι τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου. Δέν μπορεῖ αὐτό τό νομοθετικό ἔκτρωμα μέ τά 50εδρα μπόνους στό πρῶτο κόμμα νά παραχαράσσει ἔτσι τήν βούληση τοῦ τοπικοῦ πληθυσμοῦ (ἀκόμη πιό χαρακτηριστικά στόν Ἕβρο, ὅπου ἡ πρώτη ΝΔ ἐκλέγει ἕναν βουλευτή καί ὁ δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ ἐκλέγει …τρεῖς!). Μάλιστα ἡ πολυπλοκότητα τοῦ συστήματος καί ὁ ἀποκλειστικός χειρισμός του ἀπό τήν Singular Logic ἀπαγορεύει ὁποιονδήποτε ἔλεγχο τοῦ τελικοῦ ἀποτελέσματος ἀπό τόν πολίτη. Δεύτερον εἶναι μιά ἀποτυχία τῆς τοπικῆς ΝΔ νά πείσει πώς ἡ ἐκλογή πλειονοτικοῦ βουλευτῆ (δηλαδή τοῦ Ε. Στυλιανίδη) εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιά τά ἐθνικά μας συμφέροντα. Μπορεῖ οἱ λόγοι τῆς ἀποτυχίας αὐτῆς νά συνδέονται καί μέ εὐρύτερα θέματα, πάντως φαίνεται ὅτι ἡ θέση αὐτή ἀδυνατίζει σύν τῷ χρόνῳ μέσα στό ἐκλογικό σῶμα. Καί τρίτον εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς προξενικῆς παρέμβασης ὑπέρ τοῦ Ἰλχάν Ἀχμέτ, καθώς μόνον αὐτός μποροῦσε νά κάνει τήν διαφορά καί τήν ζημιά στόν Εὐριπίδη – καί πράγματι τό πέτυχε. Ἡ σημαντική αὔξηση τῶν ψήφων τοῦ «Ποταμιοῦ» στή Ροδόπη (1.777 ψῆφοι ἤ 21%!), παρά τήν πανελλαδική πτώση τοῦ κόμματος καί παρά τήν ἀποχώρηση τοῦ ἰσχυρότερου συνυποψηφίου του (Στ. Κουρούδης μέ 2.143 ψήφους τόν Γενάρη) ἀπό τό τοπικό ψηφοδέλτιο, εἶναι σαφέστατη ἔνδειξη γιά τό τί παίχτηκε.

Καί τώρα; Ὅπως καί πρίν. Ἔχοντας περάσει ἐποχές μέ Χατζηοσμάν – Μάντατζη στή Βουλή καί τό βοθροΠαΣοΚ στήν ἐξουσία νά ὑποκύπτει σέ κάθε τους ὄρεξη, δέν μᾶς σκιάζει τό σήμερα. Ἄλλωστε γιά νά εἴμαστε δίκαιοι πρέπει νά ποῦμε πώς οἱ Μουσταφά καί Καραγιουσούφ στό παρελθόν ἑπτάμηνο δέν ἔδωσαν ἄσχημα δείγματα γραφῆς. Ὁ Ζεϊμπέκ στήν Ξάνθη, πού ἐξακολουθεῖ νά κρατάει ἐπαφή μέ τό κύκλωμα τῶν φανατικῶν Τούρκων τῆς περιοχῆς, εἶναι διαφορετική περίπτωση. Οὔτε καί ὁ Ἰλχάν, πού θά βρίσκεται στήν ἀντιπολίτευση, μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ ἐπικίνδυνος μόνο λόγῳ θρησκεύματος ἤ καταγωγῆς. Γιά μᾶς πολύ πιό …ἐπιβαρυντικό στοιχεῖο εἶναι ἡ σχέση του μέ τό μητσοτακέικο καί μέ ἐκφραστές τῆς διαπλοκῆς. Βεβαίως σέ κάποιαν διαφορετική συγκυρία (ἔντασης) μπορεῖ ὁ τουρκοτσομπάνος νά μαζέψει πάλι τά πρόβατα πού ἀπομακρύνονται ἀπό τό κοπάδι του καί νά δοῦμε ξανά μιά ἑνιαία γραμμή ἀπό τήν μειονοτική ἡγεσία, σάν τίς γνωστές τοῦ παρελθόντος. Ἀλλά ἀκριβῶς γιαυτό ζητᾶμε ἀπό χρόνια νά ξηλωθεῖ ἀπό τήν Κομοτηνή τό τουρκικό Προξενεῖο: νά λείψει ἀπό τόν τόπο μας ὁ βασικός παράγοντας πολιτικῆς ἀνωμαλίας καί ἐξωτερικῆς παρέμβασης. Εἴτε ἔχουμε τρεῖς μουσουλμάνους βουλευτές εἴτε κανέναν.

Πρόσφατα διαβάσαμε στόν τουρκόφωνο Τῦπο πώς ἡ «Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης» θά διοργανώσει «μεβλίτ» στά τέλη τοῦ μήνα, σέ ἔνδειξη ἀλληλεγγύης πρός τούς συγγενεῖς τῶν νεκρῶν Τούρκων ἀστυνομικῶν καί στρατιωτικῶν πού χάσανε τή ζωή τους στό τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Ἔτσι γιά μιάν ἀκόμη φορά τό συγκεκριμένο σωματεῖο δικαιώνει πανηγυρικά τήν ἑλληνική Δικαιοσύνη πού ἀπαγόρευσε τήν λειτουργία του, ἀφοῦ οὐσιαστικά ἐργάζεται γιά λογαριασμό τῶν πιό μαύρων κύκλων τῆς γειτονικῆς χώρας καί σέ ἀπόλυτη δυσαρμονία μέ τήν ἑλληνική κοινή γνώμη. Θυμίζουμε ὅτι σέ ἀνάλογη ἐνέργεια εἶχε προβεῖ πάλι ἡ Τ.Ε.Ξ. καί πρίν 4 χρόνια (11-11-2011), τιμώντας τούς Τούρκους νεκρούς ἀπό τό ἴδιο Κουρδικό μέτωπο – εἴχαμε τότε διοργανώσει στήν Ξάνθη τήν ΜΟΝΗ διαμαρτυρία ἐναντίον τῆς φασιστικῆς πρόκλησης. Αὐτή τή φορά περιοριστήκαμε σέ μιάν ἐπιστολή (12-9-15) πρός τόν πρόεδρο τοῦ σωματείου πού τόν βλέπετε στή φωτό μέ τόν γκριζόλυκο Μπαχτσελί:

Read the rest of this entry…

Έχουμε λίγο πολύ συνηθίσει την πρόστυχη λογοκρισία των ελλαδικών ΜΜΕ (και κυρίως των βοθροκάναλων) σε οποιαδήποτε είδηση που θα μπορούσε να βλάψει την εικόνα της Τουρκίας. Έτσι, εκόντες άκοντες, παρακολουθούμε από την φασιστογείτονα «ειδήσεις» σχετικά με την κακοκαιρία, για κανένα χαμένο γατάκι, άντε και για καμμιά νεοσουλτανική απαγόρευση του Διαδικτύου. Όλα τα άλλα μένουν στα αζήτητα: οι επιτυχείς επιθέσεις του ΡΚΚ, η κτηνώδης συμπεριφορά του αντρικού πληθυσμού σε βάρος των γυναικών, η χονδροειδής εκμετάλλευση της θρησκείας από το ερντογανικό καθεστώς… Μας έκανε όμως τρομερή εντύπωση η αποσιώπηση του κλίματος που δημιουργεί εσχάτως ο αφιονισμένος τουρκικός όχλος, με αφορμή τις νίκες του αντάρτικου στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Ευρισκόμενη η Τουρκία σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσει το ΡΚΚ, έχει από μέρες αναβιώσει σε μικροκλίμακα τα προ 60ετίας Σεπτεμβριανά. Όχι σε βάρος των Ρωμιών όπως τότε – δεν έχει άλλωστε μείνει παρά το μετείκασμά τους – αλλά σε βάρος των Κούρδων. Τα θύματα και πάλι είναι απολύτως αθώα, ζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από το μέτωπο των συγκρούσεων και στοχοποιούνται μόνο λόγω της καταγωγής τους. Ο ορισμός του (πραγματικού) ρατσισμού και του φασιστικού πογκρόμ, που ωστόσο κανέναν δεν βλέπουμε να πολυσκοτίζει.

Read the rest of this entry…

           του Νεκτάριου Δαπέργολα

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2015. Ένα ήδη οδυνηρό καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης και ανέχειας. Αλλά και αγωνίας για όλους όσους βλέπουν πια τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από τη ρημαγμένη χώρα και – βλέποντάς τα – συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Λίγες μόλις ώρες αφότου, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να της πούμε και τι να της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς κλιμακούμενης απόγνωσης. Η προσωρινή αποτροπή της οικονομικής καταστροφής, μετά την περιπέτεια του περασμένου Ιουλίου, έφερε μεν για λίγο κάποια αισθήματα ανακούφισης, όμως όσο περνάει ο καιρός, αυτό που επέρχεται είναι φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Φέρνει πιο κοντά την εκποίηση της χώρας, τον όλεθρο των μικρομεσαίων, τη νέκρωση της αγοράς, τη δημογραφική ερήμωση, την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με σφραγίδα…αριστεροφανούς «προοδευτικότητας», εξ ου και η πραγματική πηγή απελπισίας για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο στήριξε τις έσχατες ελπίδες του για πολιτική ανατροπή σε ένα μόρφωμα που συσπείρωσε τα τελευταία χρόνια τις περισσότερες δυνάμεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου. Ενός λαού που και πάλι προδόθηκε, γιατί βέβαια διέπραξε για μια ακόμη φορά το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και τώρα που προδόθηκε, απόμεινε μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Πιο παθητικά και υποτονικά από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

Και γιατί άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν δια νόμου), στο να καίγεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι πραγματικά τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα στο άθλιο ψευδοκράτος που εδώ και δεκαετίες παράγει κυρίως απάτη κι ασυναρτησία, ώστε είναι ν’ απορείς ποια απερινόητη μεγαλοθυμία του Ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μάς κρατάει ακόμα και δεν μας καταποντίζει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια. Και την ίδια ώρα βέβαια δεν ξέρεις και πού να στρέψεις το βλέμμα, αναζητώντας δειλά κάποιο μικρό στήριγμα. Όλα υπό διάλυσιν, όλοι οι θεσμοί ξεχαρβαλωμένοι απ’ τη φαυλότητα ή τη μετριότητα, όλα να καταρρέουν με κρότο εκκωφαντικό. Πολιτικές δυνάμεις απαξιωμένες κάτω από το ασήκωτο βάρος δεκαετιών ανομίας και χυδαιότητας. Μια απερίγραπτη κυβέρνηση που δεν απέτυχε μόνο παταγωδώς στις έωλες υποσχέσεις για απαλλαγή από τα μνημόνια, αλλά βρίσκει πλέον τις ευκαιρίες – πότε μες στον ορυμαγδό και πότε χάρη στο γενικό μούδιασμα – για να περνά ανενόχλητη εθνοκτόνες διατάξεις και νομοσχέδια μηδενιστικά. Μια Δικαιοσύνη σε πλήρη ανυποληψία, μια Υγεία σε πλήρη διάλυση, μια Παιδεία ταγμένη στο να παράγει όχι συγκροτημένους πολίτες, αλλά αφελληνισμένα, παραζαλισμένα και αναλφάβητα ανθρώπινα κοπάδια. Και ταυτόχρονα βέβαια να βλέπεις κι ανθρώπους σοβαρούς, ακόμη κι ανθρώπους κοντινούς σου, να εξακολουθούν να τυρβάζονται περί όνου σκιάς, να συνεχίζουν ακόμη και τώρα – παρά τα σημεία των καιρών – να ομφαλοσκοπούν, με την επί χρόνια κεκτημένη αδράνεια της πλέον αυτιστικής εσωστρέφειας. Μια θλίψη τα πάντα λοιπόν. Θλίψη και απογοήτευση.

Και λίγο πιο πέρα φυσικά, η θλιβερή σύναξη των εκκλησιαστικών μας ταγών, πάντοτε ασελγούσα (πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων) επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην Κρεμάσαντος. Από τη μια με τις οικουμενιστικές ή μασωνικές ακαθαρσίες μέσα στις οποίες βυθίζονται πια τόσοι και τόσοι από αυτούς, από την άλλη με τις πάντα ανοιχτές και κακοφορμισμένες πληγές της ελλειμματικής πνευματικότητας, της σιμωνίας, του καριερισμού, της εκκοσμίκευσης, της αδιαφορίας για τα πάντα. Οπότε τι μας απομένει πλέον άραγε ως παρηγοριά;

Μα να λοιπόν τι μας απομένει. Η μεγαλύτερη πηγή παρηγοριάς και δύναμης. Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων. Το άρρηκτον τείχος μας, ο ηλιοστάλακτος θρόνος, η ακαταίσχυντος προστασία, η αμετάθετος μεσιτεία μας προς τον Ποιητήν. Μαζί της, μάς απομένει και η γη μας, μια γη γεμάτα κόκαλα αγίων, ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, σμιλεμένη απ’ τον πόνο και το δάκρυ, μπολιασμένη απ’ τα ατέλειωτα βάσανα και τους καημούς της Ρωμηοσύνης. Και μας απομένουν βέβαια κι οι λίγες φωνές όσων τάχθηκαν να φυλάγουν τις σύγχρονες Θερμοπύλες – και θα συνεχίσουν φυσικά να το πράττουν, παγερά αδιάφοροι για το αν «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ψυχές που αγωνίζονται στην αφάνεια, «ελεύθεροι κι ωραίοι που ζουν σε κάποιες φυλακές» (στα μοναστήρια και στον κόσμο) και μας κρατάνε ακόμη όρθιους.

Κι από πίσω τους βαδίζουμε στα σκυφτά κι εμείς, με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες μας, στα μικρά μας μετερίζια εδώ και χρόνια. «Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους δρόμους», όπως θα τραγούδαγαν κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι είναι στα τυφλά βέβαια, γιατί κι εμείς ελάχιστα νιώσαμε στον δρόμο – κι όσα κι αν μάθαμε να λέμε για πατρίδα, πίστη και παράδοση, θεωρίες ήτανε πιο πολύ παρά βίωμα και πράξη. Μα έστω κι έτσι, προσπαθήσαμε κάπως να ακολουθούμε από πίσω. Αναζητώντας εναγωνίως και τις ευρύτερες υγιείς δυνάμεις που (λέγεται ότι) υπάρχουν, αλλά συνεχίζουν πάντοτε να υπνώττουν στους κόλπους του ταλαίπωρου λαού.

Ίσως γιατί δεν ήρθε ακόμη το πλήρωμα του χρόνου για να βγουν επιτέλους στο προσκήνιο. Δεν ήρθε ακόμη η ώρα τα μετερίζια να συντονιστούν και να ενωθούν τα ρυάκια. Προφανώς δεν είχε ευλογία άνωθεν – για να το πούμε απλά. Υπήρξαμε μάλλον πολύ μικροί κι ανάξιοι, άδεια σαρκία κι εμείς, ανάλγητοι κι αμετανόητοι, χαμένοι στα πλέγματα και τους εγωισμούς μας, αποστάτες ανέστιοι, «κύνες επί τον ίδιον έμετον επιστρέφοντες». Γι’ αυτό και ό, τι ξεκινήσουμε κατά καιρούς να φτιάξουμε (ομάδες, παρατάξεις, κινήσεις και σχήματα), έμεινε λειψό και ατελέσφορο. Γιατί δεν είχε χάρη. Και πώς να έχει άραγε; Ποιοι ήμασταν εμείς δηλαδή, ώστε να έχει;

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε αγριεμένους καιρούς. Καιρούς αποστασίας και μάταιης περιπλάνησης. Μα όσα κι αν πράξαμε, σε ό,τι κι αν φταίξαμε, όσο κι αν «πήραμε τη ζωή μας λάθος», είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται (και ειλικρινά η οικονομική κατάρρευση είναι το τελευταίο που εννοώ), που ίσως να πλησιάζει η ώρα που, όποιος έχει απομείνει ζωντανός σε τούτον τον τόπο, επιτέλους θα κληθεί και να το αποδείξει. Με πράξεις όμως πλέον κι όχι με λόγια – τέλος πια οριστικό κι αμετάκλητο για τις διαπιστώσεις, τις ζυμώσεις, τα συμπεράσματα, τις ατέρμονες αναλύσεις. Και φυσικά αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το αυθεντικό κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του και της μεσιτείας Της. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Τελεία και παύλα. Και ό,τι επί αιώνες χτίσαμε, χάνεται οσονούπω οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2015. Λίγο μόλις μετά το δεύτερο Πάσχα μας – εκείνο του καλοκαιριού. Λίγο μετά αφού η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν. Λίγες ώρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω. Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της, για μια ακόμη φορά…

Φτάσαμε λοιπόν ὥς ἐδῶ: «δημοψήφισμα» γιά τήν πρόταση τῆς Τρόικας. Αὐτό προσέφερε (;) ὡς «διέξοδο» ἡ Συριζοανέλ Κυβέρνηση, ζητώντας μας ἕνα ΝΑΙ ἤ ἕνα ΟΧΙ. Νιώθουμε λοιπόν ὑποχρεωμένοι νά ἐκφράσουμε τή γνώμη μας, ὅπως τό κάνουμε καί γιά ὅλα τά θέματα, ἀσχέτως ἄν βλέπουμε σωτηρία σήμερα ἤ ὄχι.

Πρῶτα πρῶτα οἱ ἀναγνῶστες μας θυμοῦνται καλά ὅτι πρωτοστατήσαμε (μέσῳ τῆς «Σπίθας» κι ὄχι μόνο) στήν λαϊκή ἀντίδραση κατά τῶν μνημονιακῶν δεσμῶν πού ἐπέβαλε στήν πατρίδα μας ἡ συμμωρία τοῦ ΓΑΠ πρίν 5 χρόνια. Ξέρουν ἐπίσης πώς δείξαμε μιάν ἀνοχή στήν κυβέρνηση Σαμαρᾶ μέχρι πού αὐτή τσάκισε κάθε ἐλπίδα τοῦ λαοῦ μας – κι ὄχι μόνο στά θέματα τῆς οἰκονομίας. Τέλος, γνωρίζουν ὅτι στηρίξαμε στίς τελευταῖες ἐκλογές τούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες» ὡς μιά ἄγκυρα πού θά λειτουργοῦσε ἐθνωφελῶς στήν διαγραφόμενη Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Καί μέχρι σήμερα δέν μετανιώσαμε γιά καμμία ἀπό τίς τακτικές ἐπιλογές μας, οἱ ὁποῖες διέπονταν ἀπό τήν ἴδια στρατηγική, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ κράτους καί τοῦ λαοῦ μας.

Σήμερα λοιπόν ἔχουμε φτάσει στό μᾶλλον προβλέψιμο ἀποτέλεσμα τῆς πεντάμηνης διαπραγμάτευσης: στό πλῆρες ἀδιέξοδο. Ποῦ ἀλλοῦ θά ὁδηγοῦσε μία τόσο ἑτεροβαρής σχέση, μέ δεδομένη τήν γερμανική ἐπιθετικότητα καί τήν ἑλληνική δυσπραγία; Στό σημεῖο αὐτό, κι ἐνῶ ἡ στάση πληρωμῶν εἶναι ἤδη ἐδῶ, ἡ ἑλληνική Κυβέρνηση προσέφυγε στό δημοψήφισμα, μέ στόχο – κατά τή γνώμη μας – νά πετύχει μιά ὑποχώρηση τῆς πλευρᾶς τῶν δανειστῶν. Βέβαια τήν ὥρα πού γράφονται αὐτές οἱ γραμμές ἤδη ἔχει καεῖ τό κυβερνητικό αὐτό χαρτί καί συζητᾶται ἡ ἀκύρωση τοῦ δημοψηφίσματος!
Τί νά πεῖς καί ἀπό ποῦ νά ξεκινήσεις; Πρῶτα πρῶτα ἔχουν δίκιο ὅσοι μιλοῦν γιά ἀπουσία σαφοῦς διλήμματος, ἡ ὑπό ἀναίρεση τροϊκανή πρόταση δέν ἔστεκε ὡς τέτοιο. Ἡ ἴδια ἡ στάση τῆς Κυβέρνησης τῶν τελευταίων ἡμερῶν ὑπονόμευσε τήν ἀξία τοῦ δημοψηφίσματος καί ὁ παιδαριώδης τρόπος πού τό χειρίστηκε τό ἀφόπλισε ἐντελῶς. Τί νόημα ἔχει πιά νά διεξαχθεῖ; ΟΚ, τό ΝΑΙ θά ἦταν αὐτοκτονική ἐπιλογή, ἕνα πράσινο φῶς γιά ἀκόμη χειρότερα μέτρα, ἕνα σημάδι ὁριστικῆς ὑποταγῆς. Πῶς νά ἐπιδοκιμάσεις τίς προτάσεις τῶν «θεσμῶν» καί τήν συνοδό προοπτική περαιτέρω ἐκπτώχευσης τῆς πατρίδας μας; Καί πῶς ὅμως ζητᾶς ἐπικράτηση τοῦ ΟΧΙ χωρίς νά μιλᾶς γιά τήν ἑπόμενη μέρα; Τί ἄλλος δρόμος ἀνοίγεται πέρα ἀπό ἐκεῖνον τῆς ἐπιστροφῆς στή δραχμή, δηλαδή ἀπό μιάν ἀπόπειρα διαφυγῆς ἀπό τό Ἀλκατράζ μέ ἕνα κουτάλι; Ποιό ὅπλο λές ὅτι θά ἔχεις ὅταν ἡ ἄλλη πλευρά ἀπορρίπτει (καί διά στόματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης!) τήν ἴδια τήν διοργάνωση τοῦ δημοψηφίσματος; Βεβαίως φτάσαμε νά παρακαλᾶμε τώρα γιά ὅσα ἀπορρίπταμε πρίν μιά βδομάδα – καί νά μᾶς τά ἀρνοῦνται! Ζητᾶμε τρίτο Μνημόνιο καί μᾶς λένε ὅτι θά τό σκεφτοῦν! Ἦταν σχέδιο κατά τῆς χώρας μας; Κατά τῆς Κυβέρνησης; Ἔχουμε νά κάνουμε μέ γκάγκστερς; Μᾶς μεταχειρίζονται σάν ἀποικία τους; Ναί, καί λοιπόν; Τώρα τ’ ἀνακαλύψαμε ὅλα αὐτά; Οἱ πολιτικοί καριέρας πού μᾶς κυβερνᾶνε εἶχαν ἄλλη ἄποψη γιά τό διεθνές γίγνεσθαι; Ὅταν διεκδικοῦσαν καί κέρδιζαν τό γκουβέρνο ἀπό τούς προκατόχους τους, τί πίστευαν ὅτι θά ἀντιμετωπίσουν; Ναί, παρέλαβαν μιά χώρα ἀνάπηρη τόν Γενάρη, ὅμως ἐνῶ τῆς ἔταξαν θεραπεία, τώρα τῆς ἑτοιμάζουν τόν θάνατό της.
Πάντα εἴχαμε πολύ κακή γνώμη γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ ἀλλά αὐτό τό χάλι στ’ ἀλήθεια δέν τό περιμέναμε. Δέν εἶναι μόνο ἡ ἀσύλληπτη ἀνεπάρκεια, ἡ βαρειά ἰδεοληψία, ἡ προβληματική ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα. Εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ὀρρωδοῦν πρό οὐδενός: εἶναι ἱκανοί νά θυσιάσουν ὄχι μόνο τόν δικό τους αὐτοσεβασμό ἀλλά καί τήν ἀξιοπρέπεια καί τό αὔριο τῆς χώρας μας, προκειμένου νά ἐπιμείνουν στό «δίκιο» τῶν θέσεών τους – ἤ καί τῆς καρέκλας τους. Ἀναρωτιέμαι, τί ἄλλο θά ἔπρεπε νά συμβεῖ γιά νά παραιτηθεῖ ἡ Κυβέρνηση καί νά ἐγκαταλείψουν τά μέλη της διά παντός τήν πολιτική;
Ζοῦμε μέρες τοῦ 1920 καί ἔχουμε ἀκόμη (ἴσως) τήν δυνατότητα νά ἀποτρέψουμε τήν ὁλική Καταστροφή. Τό χειρότερο δέν θά εἶναι ἡ ἀποτυχία τῆς σημερινῆς Κυβέρνησης, οὔτε κι ἡ ἐπάνοδος τῆς πολιτικομηντιακῆς μαφίας πού μᾶς διαφέντευε μέχρι πρόσφατα ἀλλά ἡ τελειωτική καταρράκωση τῆς πατρίδας μας.
Ὁ Θεός βοηθός.