Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι επόμενες μέρες και εβδομάδες είναι ίσως οι κρισιμότερες στην ιστορία του νεώτερου ελληνισμού. Φαίνεται ίσως υπερβολικό, απίστευτο αυτό που γράφουμε και γι’ αυτό ακριβώς δυσκολευόμαστε όλοι μας να το πιστέψουμε και να το καταλάβουμε με το “μέσα μυαλό”, αντιδρώντας ανάλογα, δυστυχώς όμως μόνο υπερβολικό δεν είναι. ‘Oχι υπερβολικά δεν είναι αυτά που γράφουμε, απίστευτα και εξωφρενικά είναι όσα ετοιμάζεται να υπογράψει και φοβερά αυτά που θα συμβούν, ως αποτέλεσμα της υπογραφής της, η κυβέρνηση Παπαδήμου, με τη στήριξη τριών κομμάτων που τελούν σήμερα υπό την άμεση χειραγώγηση της “Διεθνούς του Χρήματος” και των ανθρώπων της για την Ελλάδα (Soros, Rontos και δεν συμμαζεύεται).

Η προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα, τεχνητά, σε κατάσταση δήθεν μη χρεωκοπίας, έχει ως αποτέλεσμα να καταρρέουν πλέον τώρα όχι τα δημόσια οικονομικά, αλλά η ίδια, η ελληνική οικονομία, κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και το κράτος. Η Ελλάδα σπάει όλα τα ρεκόρ μπαίνοντας σε πέμπτο χρόνο βαριάς ύφεσης, έλλειμμα και χρέος εκτινάχθηκαν στα ουράνια, μαζί με τους ανέργους και τους αστέγους στα συσσίτια, οι μισοί νέοι δεν έχουν δουλειά. Το πολιτικό σύστημα έχει πάθει ισοδύναμο “τήξης αντιδραστήρα” σε πυρηνικό εργοστάσιο. ‘Oτι και αν βάλουν τώρα μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους θα το υπογράψουν, ακόμα κι ότι η Ελλάδα γίνεται τμήμα της Ακτής Ελεφαντοστού. Οι ίδιοι οι πολιτικοί έχασαν την αίσθηση του γελοίου, του εθνικού και της πραγματικότητας. Πιθανώς οδηγούμεθα στο σύντομο μέλλον σε κατάσταση “κενού εξουσίας”, που δεν έχουμε ξαναζήσει μετά το καλοκαίρι του 1974, ίσως υπό δυσμενέστερες, λιγότερο ελεγχόμενες συνθήκες από τότε και μαζί, στην έξοδο, κακήν κακώς από το ευρωπαϊκό πλαίσιο και ότι αυτό συνεπάγεται (Mπορεί βέβαια να μεσολαβήσει και ένα ακόμα κυβερνητικό πείραμα σωτηρίας, υπό τις σημερινές προδιαγραφές εξίσου καταστροφικό με τα προηγούμενα)

Read the rest of this entry…

Η Ελλάς ως αδιάσπαστος εθνική οντότης, έχει το προνόμιο να διαθέτει δύο τεραστίας σημασίας προπύργια, τόσο σε όρους γεωγραφικούς όσο και σε πνευματικούς. Το πρώτο είναι τα βόρεια σύνορά της που ορίζονται από την Ήπειρο, την Μακεδονία και την Θράκη (σημείωσις: όλη αυτή η έκτασις αποτελούσε την Αρχαία Θράκη του Ομήρου), ενώ το δεύτερο είναι η περιοχή που ορίζεται από τις υψίστης γεωπολιτικής σημασίας νήσους Κρήτη και Κύπρο. Αυτά τα δύο προπύργια, υπό την προϋπόθεσι διαμορφώσεως εθνικής συλλογικής στρατηγικής, εξασφαλίζουν τόσο την εθνική μας συνοχή, όσο και τα γεωπολιτικά μας συμφέροντα, καθιστώντας αυτόν τον φύσει και θέσει ενιαίο και αδιάσπαστο ελληνικό χώρο εν δυνάμει πανίσχυρο. Οι τελείως εσφαλμένες όμως, σε βαθμό εθνικής μειοδοσίας πολιτικές των κατ’ ευφημισμόν αντιπροσώπων του Ελληνισμού, τουλάχιστον κατά τις τελευταίες έξι δεκαετίες, εκτός των άλλων φρόντισαν να διασπάσουν την ενότητα του συγκεκριμένου χώρου επιβάλλοντας στους νόες τόσο ημών των Ελλαδιτών όσο και των Ελλήνων άδερφών μας της Κύπρου την άποψι πως «η Κύπρος κείται μακράν».

Η επί 37 συναπτά έτη αιμορροούσα μεγαλόνησος έχει επανέλθει τους τελευταίους μήνες στο επίκεντρο των παγκοσμίων γεωπολιτικών τεκταινομένων, λόγω των υποθαλασσίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ανακαλύφθησαν εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Είναι λοιπόν η νήσος μίας «σύγχρονης Αφροδίτης», η οποία ενεδύθη την χρυσοποίκιλτη εσθήτα της θεάς του (ορυκτού) πλούτου, που κρύβει επιμελώς ο «Όλυμπος» των 12+1 … οικοπέδων της Α.Ο.Ζ. της. Το γεγονός αυτό έχει καταστήσει την Κύπρο μας θέλγητρο των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών, οι οποίοι μεταφέρουν τα «ασπρόμαυρα τετράγωνα» της γεωστρατήγικής τους στην Ανατολική Μεσόγειο, με αποτέλεσμα την ραγδαία αναβάθμισι της αξίας και του ρόλου της νήσου στο διεθνές γίγνεσθαι.

Η αναβάθμισις αυτή βεβαίως δεν ετελέσθη εξ αίφνης και αβίαστα, αλλά αντιθέτως είναι το αποτέλεσμα μίας πολιτικής με στρατηγική και πνεύμα ελληνικόν. Η πολιτική αυτή ασκήθηκε από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος ως γνήσιος Έλλην αποφάσισε να αγωνιστεί εναντίον των σκοτεινών σχεδίων που επιθυμούσαν την αναίμακτη τουρκοποίησι της μεγαλονήσου. Με το απαράμιλλο σθένος, την ανδρεία και το πολιτικό όραμα που χαρακτήριζαν ανέκαθεν κάθε μεγάλο Έλληνα ηγέτη, συνέβαλε τα μέγιστα στην καταψήφισι και απόρριψι του επαίσχυντου σχεδίου Ανάν το 2004, ενώ το ίδιο έτος προχώρησε στην ανακήρυξι της κυπριακής ΑΟΖ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την εκκίνησι των διαδικασιών οριοθετήσεως της με τα εμπλεκόμενα παράκτια κράτη, πλην της Ελλάδος που προς το παρόν το αποφεύγει. Συνεπώς, 28 έτη μετά την μονομερή ανακήρυξι του ψευδοκράτους-ΤΔΒΚ (15 Νοεμβρίου 1983) από τον Ραούφ Ντενκτάς, η Τουρκία αντιμετωπίζει μία κατάστασι που ενδεχομένως δεν ανέμενε, απλώς και μόνον επειδή ένας ηγέτης και ο ελληνόψυχος λαός του επέλεξαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να διεκδικήσουν αυτά που εδικαιούντο.

Το διακύβευμα στην περιοχή είναι τεράστιο, τόσο από οικονομικής όσο και από γεωπολιτικής απόψεως, σε βαθμό που η Τουρκία έχει φανεί διατεθειμένη να αναλάβει το ρίσκο ακόμα και μίας πολεμικής συρράξεως. Για αυτό τον λόγο αδημονεί και πιέζει, σε αγαστή συνεργασία με την ηγεσία του ψευδοκράτους, να επιτευχθεί η συμφωνία που θα προβλέπει την δημιουργία διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, γεγονός που θα της αποφέρει φυσικά τεράστια κέρδη από την συνεκμετάλλευσι των κοιτασμάτων. Η Τουρκία σαφώς εξακολουθεί να ασκεί την στρατήγική της, όπως θα έπραττε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος που προσπαθεί να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του. Αυτή η στρατηγική, όμως, δεν θα είχε καμμία αξία και κανένα αντίκτυπο αν δεν είχε αρωγούς την ελλαδική μειοδοσία και την υποχωρητική τακτική της αμφιλεγόμενης κυπριακής ηγεσίας. Η αλήθεια είναι πως η θέσις της γείτονος είναι πολύ δυσχερής, παρ’ ότι θέλει να δείξει την εικόνα μίας αμέμπτου και παντοδύναμης χώρας. Και θα γίνεται ολοένα και πιο δυσχερής όσο θα πλησιάζουμε τον Ιούλιο του 2012, οπότε και η Κύπρος αναλαμβάνει την προεδρία της Ε.Ε. για το δεύτερο εξάμηνο του έτους. Πρέπει λοιπόν να είμεθα προετοιμασμένοι και να αναμένουμε πολύ έντονες και ασφυκτικές πιέσεις από την πλευρά των ηγεσιών Τουρκίας και ψευδοκράτους προς επίτευξιν των παραλόγων επιδιώξεών τους, καθώς θα είναι ανυπέρβλητη η διπλωματική αποτυχία που θα προκληθεί από το εν λόγω γεγονός, καθώς για την Τουρκία δεν υφίσταται Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσον αφορά την Μητέρα Ελλάδα, η κατάστασις μόνο ως ζοφερά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Η Τουρκία έχει πλέξει μία θηλιά γύρω από τον λαιμό της ανίσχυρης και εξουθενωμένης Πατρίδος μας, καθώς οι δεδομένες νεο-οθωμανικές της επιδιώξεις εκφράζονται πλέον και από τις ούτως ή άλλως προϋπάρχουσες επεκτατικές βλέψεις των βορείων γειτόνων μας (Αλβανία, Σκόπια) που σαφέστατα καθοδηγούνται και επηρεάζονται από την τουρκική ηγεσία. Δυστυχώς «η γείτονα» έχει επιβάλλει πλήρως τις θέσεις της στην Ελλάδα, οι κατ’ ευφημισμόν ηγέτες της οποίας αρνούνται να ανακηρύξουν και να οριοθετήσουν την ελληνική Α.Ο.Ζ., συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του νευραλγικού νησιωτικού συμπλέγματος που γνωρίζουμε ως Καστελόριζο (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη). Ένα τέτοιο γεγονός θα συνέτεινε στην ενοποίησι του νοτίου προπύργιού μας, θα περιόριζε και θα εγκλώβιζε ασφυκτικώς την Τουρκία, καθώς θα την απέκλειε από οιασδήποτε μορφής οικονομική εκμετάλλευσι στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Διανύουμε λοιπόν μία ιστορική συγκυρία που λίαν συντόμως θα φέρει σύσσωμο τον Ελληνισμό προ των ευθυνών του. Μας προσφέρεται μία ιστορική ευκαιρία για την άσκησι συλλογικής δράσεως και ενιαίας στρατηγικής ελλαδικού και κυπριακού Ελληνισμού που θα περιορίσουν την Τουρκία στην ενδοχώρα της, απαξιώνοντας την γεωπολιτική της ισχύ και ανατρέποντας τα σχέδια της να καταστεί ισχυρά περιφερειακή δύναμις. Είναι στην ευχέρειά μας να την εγκλωβίσουμε στις παράλογες απαιτήσεις της και να μετατρέψουμε τα νεο-οθωμανικά της όνειρα σε νεοβυζαντινούς εφιάλτες. Αυτή η ευκαιρία πρέπει πάσει θυσία να αξιοποιηθεί, πριν η Τουρκία δημιουργήσει ένα νέο κυπριακό ζήτημα και τετελεσμένα γεγονότα, με μία φερ’ ειπείν απρόσμενη (όπως αυτή του Αττίλα;) εισβολή στην Μεγίστη, στην Θράκη ή σε κάποιο νησί του Ανατολικού Αιγαίου.

Εύλογη και αναμενόμενη η απορία: Πώς θα μπορούσαμε να επιτύχουμε όλα αυτά; Λίαν συντόμως θα κληθούμε να αποφασίσουμε την οδό που θα ακολουθήσουμε στο σταυροδρόμι της ελληνικής ιστορίας: Η πρώτη είναι η οδός της αρετής που θέτει ως απαραίτητη προϋπόθεσι μία πνευματική επανάστασι, η οποία θα μας βοηθήσει να επανεύρουμε τον έαυτό μας και την εθνική μας ταυτότητα. Αναγεννώντας πρωτίστως την ίδια μας την ύπαρξι, θα αναλάβουμε εν τέλει τις ευθύνες που μας αναλογούν ως πολίτες, θα εκδιώξουμε τα στρατευμένα φερέφωνα που έχουν υπονομεύσει την ενότητα Ελλάδος-Κύπρου και έχουν δεσμεύσει την εθνική μας ανεξαρτησία και θα ορίσουμε τους αντιπροσώπους που θα αναλάβουν να ισχυροποιήσουν την Πατρίδα μας ως ενιαία οντότητα. Επιπροσθέτως, θα προστατεύσουμε την Κύπρο μας, ειδικώς τώρα που αντιμετωπίζεται σαν ένα γιγάντιο χρυσορυχείο, αναδεικνύοντας τον τεραστίας σημασίας, για την ελληνική ιστορία, πολίτισμό της και διακηρύσσοντας γενικώς με κάθε τρόπο πως «εστίν ούν Ελλάς και η Κύπρος». Τα φωτεινά παραδείγματα του πρωτοστατούντος στους αγώνες υπέρ του Έθνους κυπριακού Ελληνισμού, αποδεικνύουν πως αυτή την οδό ακολούθησε τόσο ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, όταν «πήρε την ανηφοριά», όσο και ο αθάνατος Τάσσος Παπαδόπουλος που ενέπνευσε μία «ουτοπία». Αυτή και μόνο η οδός οδηγεί στην ανάκτησι των απολεσθέντων, της αξιοπρεπείας μας, της εθνικής μας υπερηφανείας και σταδιακώς στην ισχυροποίησι της ενιαίας Πατρίδος μας, τόσο σε πνευματικό όσο και σε οικονομικό-γεωπολιτικό επίπεδο.

Η δεύτερη οδός είναι αυτή της κακίας που θα την έχουμε συνειδητώς ακολουθήσει αν δεν αφουγκραστούμε τις κραυγές αγωνίας που εκπέμπει η Ελλάς. Συνέπεια της επιλογής αυτής της οδού θα είναι η πλήρης αποδόμησις, ο κατακερματισμός, η καταστροφή και η περαιτέρω συρρίκνωσις του Ελληνισμού. Η γενιά μας θα καλυφθεί από τα πιο βαριά πέπλα της αιωνίου λήθης, καταδικασμένη από την ίδια την ιστορία. Η επιλογή είναι δική μας!

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-12-2011)

Το θέατρο του παραλόγου

Οι εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδος είναι ραγδαίες, σε μία χρονική περίοδο που η χώρα διασύρεται διεθνώς και βάλλεται πανταχόθεν. Το κλίμα ανησυχίας, απαισιοδοξίας και αβεβαιότητος επιβαρύνεται καθημερινώς, ενώ διογκώνεται συνεχώς η αγανάκτησις και η λαϊκή οργή. Η λαϊκή κυριαρχία, δομικό στοιχείο του δημοκρατικού πολιτεύματος, απουσιάζει παντελώς από τους νόες των κυβερνόντων -εντός και εκτός Ελλάδος- και οι κωμικοτραγικές καταστάσεις που βιώνουμε πλήττουν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία, το φρόνημα, την εθνική μας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Όσο το έλλειμμα δημοκρατίας, ορθής πολιτικής βουλήσεως, εθνικής στρατηγικής και συνεννοήσεως εντείνεται, άλλο τόσο αυξάνει το πλεόνασμα πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής κρίσεως και κυρίως της κρίσεως αξιών.

Η χώρα βιώνει ένα καθεστώς πλήρους ακυβερνησίας και παραλογισμού. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπό το βάρος των εκβιασμών Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. υπαναχώρησε από τις αρχικές του θέσεις και εδέχθη ως θέσφατο για την διάσωσι της ελληνικής οικονομίας την επικύρωσι της συμφωνίας της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου. Η κυβέρνησις ΠΑΣΟΚ, με την μορφή που την γνωρίσαμε, ανήκει πλέον στο παρελθόν και η νέα μεταβατική κυβέρνησις συνεργασίας, με πρωθυπουργό έναν τεχνοκράτη τραπεζίτη, θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την ψήφισι μίας ακόμα πιο επαίσχυντης από την πρώτη δανειακής συμβάσεως, βάσει του βρετανικού δικαίου, που θα προβλέπει ουσιαστικώς την άνευ αιδούς εκχώρησι της εθνικής μας κυριαρχίας και την παράδοσι της πατρίδος μας σε αλλοδαπά οικονομικά συμφέροντα.

Η συμπλήρωσις του ψηφιδωτού

Ευλόγως γεννώνται τα εξής ερωτήματα: Γιατί  το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. απαιτούν ουσιαστικώς την υποταγή της χώρας; Γιατί δεν επιδιώκεται προς το παρόν η αποβολή της Ελλάδος από την, ούτως ή άλλως υπό κατάρρευσι, Ευρωζώνη και γιατί δεν την αφήνουν να χρεοκοπήσει και τυπικώς; Σύμφωνα με κάποιες απόψεις, η Ελλάς βρίσκεται στο επίκεντρο ενός αδυσώπητου πολέμου μεταξύ ευρώ-δολαρίου και η διατήρησις αυτής της καταστάσεως ευνοεί τα κερδοσκοπικά παίγνια που έχουν στηθεί εις βάρος της, με αυξομειώσεις στην ισοτιμίες του ευρώ και του χρυσού με το δολάριο και με απότομες διακυμάνσεις στις χρηματαγορές που αποφέρουν τεράστια κέρδη στους «εκλεκτούς» κερδοσκόπους. Είναι όμως αυτός ο μοναδικός λόγος; Εντός αυτού του κυκεώνος καταστάσεων και του καθημερινού αγώνος για επιβίωσι, γίνεται δυσδιάκριτη, από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολισμένη και καθεύδουσα κοινή γνώμη, η τελική εικών του ψηφιδωτού, του οποίου μία μονάχα ψηφίς είναι η μεθοδευμένη και κατασκευασμένη οικονομική κρίσις.

Αν προσπαθήσουμε να κυττάξουμε το σύνολο του ψηφιδωτού, θα δούμε πως η χώρα μας αποτελεί ένα πεδίο μάχης, στο οποίο συγκρούονται τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, γεγονός που από μόνο του αρκεί για να εκτεθεί σε  μεγάλους κινδύνους η  έθνική μας ακεραιότης και κυριαρχία. Οι ραγδαίες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συντελούνται είναι ικανές να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων και μέσω των καταλλήλων συμμαχιών να προσφέρουν σε ανίσχυρες χώρες, όπως η Ελλάς, τις κατάλληλες ευκαιρίες ισχυροποίησεώς τους. Ταυτοχρόνως, δημιουργείται το πρόσφορο έδαφος για:

1. γεωπολιτική και οικονομική επέκτασι των ισχυρών επί των αδυνάμων,
2. επανακαθορισμό συνόρων και κατακερματισμό κρατών ή περιφερειών αυτών σε ελεγχόμενα κρατικά μορφώματα,
3. εμφάνισι αυθορμήτων επαναστατικών κινημάτων ή υποκινούμενων εξεγέρσεων κ.α.

Η χώρα μας διαθέτει έναν τεράστιο ορυκτό πλούτο και μία γεωγραφική θέση που την καθιστά καίριο ενεργειακό κόμβο προς την Ευρώπη, κυρίως μετά την ανακάλυψι των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης  (οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις αναφέρουν τον εντοπισμό 10 τρις κυβικών ποδιών φυσικού αερίου). Μία αποφασιστική και αδέσμευτη εθνική στρατηγική θα μπορούσε να ισχυροποιήσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ανεξάρτητη τόσο σε ενεργειακό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Κάτι τέτοιο δεν είναι επιθυμητό τόσο από πλευράς Η.Π.Α., όσο και από πλευράς Γερμανίας, καθώς και οι δύο αυτές χώρες επιδιώκουν μία εξαρτώμενη οικονομικά Ελλάς, στην δική τους σφαίρα επιρροής, χωρίς ανεξάρτητη πολιτική βούλησι και εθνική στρατηγική, με έναν υποδεδειγμένο ρόλο κομπάρσου, ο οποίος εκτελείται βάσει των δικών τους επιταγών και συμφώνως με την αποκλειστική εξυπηρέτησι των δικών τους συμφερόντων.

Μεθοδεύτηκε συνεπώς η απαξίωσις της Πατρίδος μας σε όλα τα επίπεδα, με τον σταδιακό εκμηδενισμό της παράγωγής της, με την παρεμπόδισι μίας πραγματικής αναπτυξιακής τροχιάς, βάσει υγιών επενδυτικών δραστηριοτήτων, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από έναν υπερδανεισμό που διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα και το εξωτερικό χρέος της. Όλα αυτά συνέβησαν εντέχνως, ώστε να μην δύναται να καταστεί αυτόνομος και ανεξάρτητη, με το κύρος μίας σοβαρής γεωπολιτικής δυνάμεως στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Επεδιώχθη, τη βοηθεία των θιασωτών της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως εντός της χώρας, η εξαθλίωσίς της και την μετάτροπή της σε μια βαλκανιοποιημένη οικονομία, στην οποία έπεται η εισβολή ληστρικού τύπου κερδοσκοπικών «επενδυτικών» δραστηριοτήτων που θα διαμοιράσουν την χώρα σε επιμέρους τομείς οικονομικής εκμεταλλεύσεως. Για του λόγου το αληθές, πρόσφατες καταγγελίες αναφέρουν πως έχει ήδη μεθοδευτεί ο διαχωρισμός της Ελλάδος σε ένα είδος «αποικιοκρατικών ζωνών» (Ε.Ο.Ζ.), δίχως εργατικό δίκαιο, με μισθούς που δεν θα υπερβαίνουν τα 300 με 350 Ευρώ (μήπως η απαίτησις της τρόικα για κατάργησι της εθνικής συλλογικής συμβάσεως μας λέει κάτι;) και  με καθεστώς πλήρους φοροαπαλλαγής. Άλλωστε Γερμανός καθηγητής μακροοικονομικών, ο Dr. Ansgar Belke, επιβεβαίωσε αυτές τις μεθοδεύσεις, αναφέροντας πως η Ελλάς πρόκειται να γίνει «η προέκτασις του πάγκου εργασίας της Γερμανίας».

Η Θράκη … «ανάμεσα σε δύο ηπείρους»

Μία από τις περιφέρειες που σχεδιάζεται, και επιδιώκεται κυρίως από γερμανικά συμφέροντα, να μετατραπεί σε μία ιδιόμορφη «αποικιοκρατική ζώνη» είναι η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Πέραν πάσης αμφιβολίας το σύνολο της περιφερείας έχει πέσει τις τελευταίες 3 δεκαετίες θύμα της ανευθύνου περιφερειακής πολιτικής του κοντόφθαλμου κράτους των Αθηνών που δεν αξιοποίησε επαρκώς τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και εγκλώβισε την χώρα εντός των στενών ορίων της πρωτευούσης. Βάσει των παραπάνω δεδομένων, δημιουργούνται ευλόγως οι υποψίες πως η ανεύθυνος αυτή πολιτική που είχε ως συνέπεια την διάλυσι του παραγωγικού ιστού, τόσο του πρωτογενούς, όσο και του δευτερογενούς τομέως παραγωγής σε νευραλγικές περιοχές όπως η Θράκη, εκτελέσθηκε σκοπίμως και κατευθυνόμενα, στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής περιφερειακής πολιτικής, στερώντας από την πατρίδα μας την δυνατότητα ισχυροποιήσεως της, μέσω της εκμεταλλεύσεως των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Προφανώς, σε αυτές τις διαπιστώσεις βασίστηκε ο δήμαρχος Αλεξανδρουπόλεως, όταν σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο ανέφερε πως η κεντρική διοίκησις έχει εγκαταλείψει την περιοχή της Θράκης, η οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι μία εν δυνάμει «ολοκληρωμένη μονάς, με ανεξάρτητο στίγμα στον χάρτη και ανεξάρτητη οικονομία, ευρισκόμενη ανάμεσα σε δύο ηπείρους, δύο πολιτισμούς και δύο χώρες». Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η δήλωσις; Μήπως οι οικονομικές και γεωπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούν την αναβάθμισι του ρόλου της Θράκης εκτός όμως των ορίων της ελληνικής επικρατείας; Μήπως η Θράκη προορίζεται για ανεξάρτητος γεωπολιτικός κόμβος μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου τόσο των ρωσικών όσο και των αμερικανικών συμφερόντων; Μήπως γενικώς η αναθεώρησις της γεωστρατηγικής των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών επιτάσσει την αλλαγή των συνόρων ή ακόμη και τον κατακερματισμό των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, με ταυτόχρονη ανάδειξι πιο μικρών, πιο συμπαγών και πιο εμπίστων εταίρων τους;

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε πως προσφάτως το περιοδικό «Επίκαιρα» δημοσίευσε απόρρητα έγγραφα προερχόμενα από το wikileaks που ανέφεραν ότι:

1. Οι Η.Π.Α. επεδίωξαν την πάση θυσία ματαίωσι της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρουπόλεως, καθώς το έργο αυτό θα καθιστούσε την χώρα μας ανεξάρτητη ενεργειακά και ο ρόλος που θα αποκτούσε ως ενεργειακός κόμβος θα ήτο ικανός να την ισχυροποιήσει πέραν των επιθυμητών επιπέδων.
2. Κλιμάκια του προξενείου των Η.Π.Α. στην Θεσσαλονίκη είχαν επισκεφθεί ουκ ολίγες φορές την περιοχή της Θράκης, στηρίζοντας τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής.

Συγκεντρώνοντας όλα τα παραπάνω καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:

1. Η πολιτική των Η.Π.Α. εξακολουθεί να στηρίζει ξεκάθαρα την νέο-οθωμανική επεκτατική, και αλυτρωτικού τύπου πολιτική, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
2. Η  Γερμανία, συμβιώνοντας σε μία κατ’ ευφημισμόν ένωσι με τους οικονομικούς και γεωπολιτικούς άντιπάλους της (Αγγλία, Γαλλία), υφαίνει τον ιστό ενός πιο έξυπνου και μεθοδικού οικονομικού Δ΄ Ράιχ, το οποίο προσπαθεί να εγκλωβίσει και την Ελλάδα, θέτοντας έτσι υπό  αμφισβήτησι την βιωσιμότητα όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και της Ε.Ε. εν συνόλω.

Όλα αυτά συνθέτουν μία πολύ δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της Θράκης. Η αδιάφορη στάσις και η αναλγησία των κυβερνήσεων εδώ και δεκαετίες, έχει οδηγήσει σε μία ζοφερή πραγματικότητα, στην οποία η ελληνικότης της Θράκης αμφισβητείται. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια είτε για αναζήτησι των ενόχων, είτε για περαιτέρω εθελοτυφλία. Είναι χρέος όλων ημών των Ελλήνων να διακηρύξουμε πως η Θράκη δεν είναι ανάμεσα σε καμμία χώρα και σε κανέναν πολιτισμό, αλλά είναι ένα αδιάσπαστο και αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της ελληνικής επικρατείας, με τεράστια ιστορική, πνευματική, γεωγραφική και γεωστρατηγική αξία γα την Ελλάδα. Οφείλουμε όλοι μας να ακολουθήσουμε την ένδοξο ατραπό που ορίζει η μακραίωνη ιστορία της πατρίδος μας και να εντοπίσουμε τον δικό μας προσωπικό τομέα δράσεως υπέρ αυτής.

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-11-2011)

Μέσα στον ορυµαγδό της ολικής κατάρρευσης και τον συνακόλουθο ζόφο, καθηµερινά ακούµε το ψευτοδίληµµα «ευρώ η δραχµή», µέ όρους αληθινής τροµοκρατίας. Είναι λοιπόν απολύτως καίριο να διαπιστώσουµε αν πράγµατι επικρέµεται µία απειλή θανάτου πάνω από την Ελλάδα η όχι, ώστε να γνωρίζουµε και τα περιθώρια κινήσεων που διαθέτει η κοινωνία και η πατρίδα µας. Πιστεύω ότι είναι πολύ σηµαντικό να ξεκινήσουµε την συλλογιστική µας προσπαθώντας να δούµε σε πρακτικό επίπεδο, τι σηµαίνει (πάντα µέ τις παρούσες κυβερνήσεις), επιστροφή της χώρας στην δραχµή.

Read the rest of this entry…

Κατοχικό έτος 2. Άλλοι καιροί πια. Φαινομενικά, λίγα πράγματα ίσως δείχνουν να άλλαξαν γύρω μας. Πάλι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, πάλι φωταγωγήθηκαν οι πόλεις, πάλι στολίστηκαν τα σπίτια και τα μαγαζιά στην αγορά. Στην πραγματικότητα όμως, όλα είναι διαφορετικά πλέον. Άλλοι καιροί ζυγώνουν πια – και άλλα ήθη…

Κατοχικό έτος 2. Θυμήθηκα τώρα που τέτοιες μέρες πριν από λίγα χρόνια κατέθετα – στην ίδια ακριβώς σελίδα – κάποια πικρά σχόλια για το πραγματικό (και τόσο τραγικά ξεχασμένο) νόημα των Χριστουγέννων. Πικρά σχόλια για την ανόητη φενάκη των ρεβεγιόν, για τη μάταιη και κούφια λάμψη στα φωταγωγημένα μπαλκόνια, για την κενότητα στις ευχές, για τον φαεινόσχημο ζόφο των απηνώς συνευαζόντων. Πικρά σχόλια για μια γιορτή που εδώ και πολλά χρόνια κατάντησε πλέον ανέορτη. Νεκρή και άλογη, χωρίς τον Λόγο. Κενή, δίχως τον Κενωθέντα…

Κατοχικό έτος 2. Κι όχι ότι όλα αυτά έχουν πια βέβαια πάψει να ισχύουν. Μα δεν ξέρω πλέον πώς θα είναι καν φέτος οι ρεβεγιόν, ούτε ξέρω πόση περίσσια θλίψη θα κρύβουν μέσα τους των μπαλκονιών τα εόρτια λαμπιόνια. Ίσως τόση, όση ακριβώς θα εμφορεί τα βλέμματα των απολυμένων, τις σκονισμένες τζαμαρίες των μαγαζιών που κλείνουν, τα χαμένα όνειρα αυτών που καταστρέφονται. Βαριά, πανσθενουργός η κατάθλιψη απλώνεται παντού και συναντά μονάχα την απτή αχλύ της αποδυσπέτησης. Κι όταν κάποτε υποχωρεί η ατονία της απόγνωσης – μέσα σ’ αυτή τη μαζικώς εξαπλούμενη στην υπό κατοχή πατρίδα και κοινωνιολογικώς ιδιάζουσα,  νεοφανή διπολική διαταραχή – ένα μόνο πράγμα πια την αναπληρώνει. Η έκρηξη της οργής. Που σαν καταλαγιάζει βέβαια, γίνεται και πάλι ατονία…

Κατοχικό έτος 2. Η Παρθένος σήμερον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως τον προαιώνιον Λόγον. Και την ίδια ώρα, κάποιοι υιοί της Απωλείας εν αδύτοις συνευρίσκονται αποτεκείν (απορρήτως και αυτοί) τα ζοφοπνεμένα τους σχέδια για την εξόντωση των λαών και για την επιβολή της παγκόσμιας κυριαρχίας. Τα όργανά τους είναι εδώ. Δουλικοί υπηρέτες, τυφλά και άθλια υποχείρια, που φορούν συστημικούς μανδύες εικονικής νομιμότητας και στα χέρια τους κραδαίνουν πρωτόφαντα όπλα καταστροφής: φόρους, συμβάσεις, χαράτσια, πρόστιμα, νέες συμβάσεις, έγγραφα που υποθηκεύουν και διαλύουν χώρες ολόκληρες, που καταλύουν το παρόν και το μέλλον ολόκληρων λαών. Όπλα εξουθένωσης, μέσα καταρράκωσης, όργανα καταισχύνης. Είναι όλοι τους εδώ ολόγυρα κι ακόμη μας παραπλανούν, ακόμη τους ανεχόμαστε. Κι ούτε μπορεί κανείς να πει πότε (και αν) αυτή η κόλαση θα πάρει τέλος…

Σωτήριο έτος 2011, κατοχικό έτος 2. Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει. Κι εσύ ν’ ακροβατείς ανάμεσα στην άρρητη ωραιότητα του Γλυκασμού των αγγέλων και στον αφόρητο αποτροπιασμό των καθαρμάτων. Ν’ ακροβατείς ανάμεσα στη ζήδωρη γαλήνη του σπηλαίου, εν ω ανεκλήθη ο Αχώρητος, και στην αχαλίνωτη οργή για τα μιάσματα που κατάστρεψαν μεθοδικά εδώ και δεκαετίες τον τόπο σου υλικά και πνευματικά και που τώρα εντέλει τον ξεπουλάνε πλέον κι από πάνω ανερυθρίαστα. Και να συνεχίζεις να ακροβατείς και να βουλιάζεις σ’ αυτήν την ψυχοφθόρα λύμη και να μη μπορείς ούτε κάτι μέρες άγιες σαν κι αυτές να ξεχαστείς λίγο, να πάψει για λίγο έστω η ψυχή σου να δηλητηριάζεται απ’ αυτή την απερινόητη δυσωδία. Μα πώς μας κατάντησαν έτσι; Πώς (τους αφήσαμε και) μας κατάντησαν έτσι;

Κατοχικό έτος 2. Τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Να ’ναι ωστόσο άραγε – λες, απ’ την άλλη – η ευκαιρία γι’ αυτόν τον λαό τον αμνησιακό και μπερδεμένο; Η ευκαιρία για να ξανάβρει μέσα απ’ τη φτώχεια και την κατάρρευση το ίσο του, κείνο το συνάμφω υψιπετές και χοϊκό ισοκράτημα του προαιώνιού του Τρόπου, κείνη την επί πτερύγων ανέμων άναρχη περπατηξιά του, που του την κολόβωσαν και την ευνούχισαν μερικές δεκαετίες εκσυγχρονιστικής χυδαιότητας και υλόφρονης εξηλιθίωσης; Να ’ναι θεόθεν δοκιμασία για τα χάλια μας, επιτίμιο άξιο και δίκαιο για τον εθελούσιο εκτροχιασμό μας προς τρόπους αλλότριους κι απατηλούς;

Χαραυγή κατοχικού έτους 3. Μακάρι να ’ναι πράγματι τέτοια δοκιμασία. Γιατί αυτό από μόνο του κρύβει μέσα του ελπίδα καταφανή, ελπίδα ότι ίσως έρθουμε πάλι κάποια στιγμή στα συγκαλά μας και ανανήψουμε. Κι αν δεν είναι το Τέλος, αλλά μια άγρια μπόρα απλώς, τότε θα ξαναβγεί κάποια στιγμή κι ο ήλιος. Ναι, αυτή είναι η ελπίδα – η μόνη άλλωστε που μας απέμεινε. Ου πεποίθαμεν επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Καιρός δεν ήταν πλέον άλλωστε;

Σωτήριο έτος 2011, κατοχικό έτος 2. Τελευταίες μέρες της Πομπηίας. Νέοι καιροί, άγριοι και δύσβατοι, ζυγώνουν. Καιροί οργής και θλίψης και οδύνης. Μα υπάρχει και κάτι που φεγγίζει μες στο σκότος, κάτι παυσίλυπον. Καλά Χριστούγεννα λοιπόν, αδέρφια. Καλά Χριστούγεννα, ομογάλακτοι και συνοδοιπορούντες. Έτσι μόνο εξάλλου μπορούμε (κι αξίζει) να προχωρήσουμε πια. Στηρίζοντες εαυτούς και αλλήλους και αλλήλων τα βάρη βαστάζοντες. Στη χορεία της παρέας, στη συγχορεία της κοινότητας. Όλοι μαζί στα μετερίζια μας, γρηγορούντες κι ανυπότακτοι, μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Ο εκ Παρθένου τεχθείς είη μεθ’ ημών. Καλά Χριστούγεννα, ομότροποι, και καλή λευτεριά…
Ν.Δαπέργολας

Με ψήφους 15 – 1 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκανε δεκτή την προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας, κρίνοντας ότι η Αθήνα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία, όταν προέβαλε αντίρρηση στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, στην πρόσκληση ένταξης των Σκοπίων στη Συμμαχία. Παράλληλα απέρριψε τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ, για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Είχε προηγηθεί η απόφαση του δικαστηρίου (με ψήφους 14-2) ότι είναι αρμόδιο για να εξετάσει την προ τριετίας κατατεθείσα προσφυγή των Ψευτομακεδόνων.

Read the rest of this entry…

Μέ τό παρόν φῦλλο (Νο 333) ἀποχαιρετοῦμε τό 2011. Μιά χρονιά τραγική, ἐάν τή συγκρίνουμε μέ τίς προηγούμενες, ἀνεκτή ὅμως ἄν τήν παραβάλουμε μέ τίς …ἐρχόμενες. Οἱ χειρότερες προφητεῖες γιά τό μέλλον τῆς χώρας (καί ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας) βρίσκονται λίγο πρίν τήν ἐπαλήθευσή τους καί καλό εἶναι νά τό ἔχουμε κατά νοῦ. ὄχι γιά νά ἀπελπιζόμαστε ἀλλά χάριν ἑνός ἐνσυνείδητου βίου.

Read the rest of this entry…

     Επειδή ίσως κάποιοι συμπολίτες μας να επηρεάστηκαν από το πανηγυρικό κλίμα που εμφορεί εσχάτως τα περισσότερα ΜΜΕ, αλλά και τις δηλώσεις των τοπικών μας καθεστωτικών εξαπτέρυγων, που περίπου έσπευσαν να αναγάγουν τη νέα κυβέρνηση Παπαδήμου σε ύστατη ελπίδα για τον τόπο…

     Επειδή ενδεχομένως να μην τους ενόχλησε το άθλιο θέατρο που παίχτηκε στις πλάτες μας για να βιαστεί βάναυσα η λαϊκή βούληση (η οποία απαιτούσε πια αναφανδόν να ξωπεταχτεί στον Καιάδα ο πασοκικός κυβερνητικός εσμός) και να μας φορεθεί στον σβέρκο ένα έκτρωμα, που ονοματίστηκε μάλιστα «κυβέρνηση» μέσω μιας ακόμη κραυγαλέας συνταγματικής εκτροπής…

     Επειδή περαιτέρω ίσως και να ξεγελάστηκαν από την απομάκρυνση του κωμικοτραγικού εντολοδόχου, που παρίστανε τον πρωθυπουργό της αποικίας, και να πίστεψαν πως ενδέχεται πλέον να μας…σώσουν οι υπόλοιποι, δηλαδή ο ίδιος ακριβώς ελεεινός συρφετός που μας κατάντησε εδώ, εμπλουτισμένος μάλιστα και από τα λαμόγια της γαλάζιας λοιμικής, αλλά και από το ανεμομάζωμα του πατριδοκάπηλου αριβίστα…

     Επειδή τέλος ίσως κάποιοι να περιμένουν…σωτηρίες και από ένα σεσημασμένο όργανο της πλουτοκρατίας και των ξένων τραπεζιτικών μεγαλονταβατζήδων, ξεχνώντας τον σκοτεινό ρόλο που παίζει εδώ και χρόνια, ως άνθρωπος της Goldman Sachs, ως αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, αλλά και παλαιότερα ως συνεργάτης του ανεκδιήγητου Σημίτη (και πρωτεργάτης των παραποιήσεων, με τις οποίες μάς έβαλαν στην ευρωζώνη)…

     Εμείς – ως αδέσποτη ομάδα σκεπτόμενων πολιτών – σκεφτήκαμε απλά να τους υπενθυμίσουμε την (εξίσου) απλή αλήθεια: Όχι μόνο δεν άλλαξε κάτι προς το καλύτερο, αλλά είμαστε σήμερα ακόμη πιο βαθιά μέσα στην κινούμενη άμμο. Εκεί που ο παραπαίων κυβερνητικός θίασος κατέρρεε υπό το βάρος της λαϊκής κατακραυγής, τώρα πια βρισκόμαστε υπό την μπότα μιας σαφώς ισχυρότερης κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Και αυτή βέβαια σχηματίστηκε μ’ ένα απροκάλυπτα δεδηλωμένο σκοπό: την εξασφάλιση της δανειακής σύμβασης και του νέου μνημονίου, με τα οποία απλούστατα θα εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος της χώρας, θα ξεπουληθεί η εθνική μας κυριαρχία, θα κατακρεουργηθεί οικονομικά ο λαός μας και – με δυο λόγια – θα μπει η οριστική ταφόπλακα στο μέλλον μας.

     Και μόνο μία θετική εξέλιξη είχαμε μέσα απ’ όλα αυτά: τα αποκαλυπτήρια δηλαδή αφ’ ενός για τη θλιβερή ΝΔ (που όσοι την συγκατέλεγαν ακόμη στις…αντιμνημονιακές δυνάμεις, θα πρέπει πια να κατάλαβαν τι ακριβώς τρέχει με τον άλλο συνέταιρο του δικομματισμού) και αφ’ ετέρου βέβαια για την απερίγραπτη μάζωξη του εθνοκάπηλου καιροσκόπου (για τον πανάθλιο – εξαρχής – ρόλο του οποίου ως θιασώτη της μνημονιακής κατοχής έπεσαν πλέον, ευτυχώς, όλες οι μάσκες)…

     Απέναντι σε όλα αυτά, εμείς απλώς ξαναδηλώνουμε αυτό που έχουμε ήδη πολλές φορές προτάξει ως «Σπάρτακος». Ποιος μπορεί να στηρίζει πλέον την παραμικρή ελπίδα σε οποιονδήποτε από τους πόλους της ξοφλημένης κομματοκρατίας, σε όλους αυτούς τους δυσώδεις μηχανισμούς που νοιάζονται μόνο για το υλικό συμφέρον τους και την (ατιμώρητη) ανακύκληση των ανομιών τους; Οι μέρες τους είναι πια μετρημένες. Όσο για μας, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε πόλεμο. Μπορεί το καθεστώς να πήρε νέα ανάσα ζωής (το γνωρίζαμε άλλωστε ότι το σύστημα δεν είναι τόσο απλό να καταρρεύσει), εμείς ωστόσο θα παραμείνουμε εδώ, σε ορκισμένο ανένδοτο, απέναντι και στη νέα (τρικομματική) κυβερνητική συμμορία. Και θα πολεμάμε, μαζί με όλες τις απελευθερωτικές δυνάμεις που αρχίζουν να διαμορφώνονται στην υπό κατοχή πατρίδα μας, μέχρι να τους στείλουμε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ εκεί που πραγματικά τους αξίζει:  ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ!

                                                                                                                                                                                 ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

                                                                                                                                                                                Παράταξη πολιτών

 Νά καί µιά πρωτοβουλία τοῦ ΓΑΠ πού µᾶς βρίσκει σύµφωνους: Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ δηµοψηφίσµατος γιά τήν δανειακή σύµβαση τῆς 26ης Ὀκτωβρίου! Παρά τούς προφανεῖς κινδύνους, παρά τήν καθολική ἀντίδραση, ἐµεῖς εἴµαστε ΥΠΕΡ τῆς ἔσχατης αὐτῆς µπούρδας του!

Βεβαίως µέ τόν τρόπο αὐτόν ἐξόργισε καί ξεφτέλισε ὅλο τό διεθνές κοπριταριό πού τόν ἔπαιρνε στά σοβαρά ὥς τώρα καί πόνταρε στό πρόσωπό του. Ὁλόκληρη ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἔγινε ρόµπα, κοτζάµ Γερµανία ἔχασε τή γῆ κάτω ἀπό τά πόδια της καί µόνον οἱ κάτοχοι τῶν cds τρίβουν τά χέρια τους. Ἔτσι, νά δοῦν τί θά πεῖ ΓΑΠ!

Ἀδέρφια,

Καθώς, ὅπως ξέρετε, δέν ζοῦµε σέ ἄλλη χώρα, οἱ µνηµονιακές δυσκολίες µᾶς ἄγγιξαν κι ἐµᾶς ὡς ἔντυπο. Ὁ τετραπλασιασµός τῶν ταχυδροµικῶν τελῶν µᾶς ὑποχρεώνει σέ µία αὔξηση τῆς ἐτήσιας συνδροµῆς ἀπό τά 30 στά 40 εὐρώ γιά τό 2012, µέ παράλληλη ἐπιστροφή στήν ἀσπρόµαυρη ἐµφάνιση, µήπως καί καταφέρουµε νά ἐπιβιώσουµε ἀπό τή λαίλαπα τοῦ ΓΑΠ. Γιά ὅποιον ὅµως ἐνδιαφέρεται καί µπορεῖ, θά ὑπάρχει ἡ δυνατότητα τῆς ἠλεκτρονικῆς ἀποστολῆς τοῦ φύλλου, µέ ὅλα τά καλά της (παραλαβή αὐθηµερόν, ἔγχρωµο καί ἄψογο), µέ µόλις 25 εὐρώ ἐτησίως. Βέβαια γιά νά ἔχει νόηµα αὐτό, καλό θά ἦταν οἱ φίλοι µας νά µήν διακινοῦν (καλοπροαίρετα, ἀλλά…) τό φῦλλο αὐτούσιο στό Διαδίκτυο, γιατί ἔτσι χάνει τό νόηµά της καί ἡ πληρωµή συνδροµῆς. Ὅποιος ἀντέχει νά συνεχίσει µαζί µας τήν ὁδοιπορία εἶναι εὐπρόσδεκτος, πάντως τό πεδίο τῆς µάχης δέν θά ἐγκαταλειφθεῖ γιά …περίπατο στόν ἐχθρό.

Μερικοί γελοῖοι κι ἐµπαθεῖς ἐχθροί τῆς ἑλληνικῆς Κυβέρνησης, τῆς ἀνθρωπίνης προόδου καί τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου γενικότερα, ὑποστηρίζουν πώς διαλύεται τό πᾶν στή χώρα µας καί τίποτε δέν λειτουργεῖ. Μέ τό κάτωθι δηµοσίευµα ἐλπίζω πώς θά δοθεῖ µιά ἀπάντηση στά παραπάνω, καθώς θ’ ἀποδείξουµε τήν διαρκή ἔγνοια τῶν κρατούντων γιά τήν πατρίδα µας καί τήν ἀφειδώλευτη χρηµατοδότηση τῶν δράσεων ἐκείνων πού µᾶς κρατᾶνε ὡς κοινωνία ὄρθιους.

Στίς 24 Ὀκτωβρίου 2011 λοιπόν, στή Θεσσαλονίκη, προπαραµονή τοῦ Ἅη Δηµήτρη καί τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς πόλης, ἡ Γενική Γραµµατεία Νέας Γενιᾶς, σέ συνεργασία µέ τό περιοδικό «City Uncovered» (ἑλληνικό free press για γκέι, λεσβιακά, ἀµφιφυλοφιλικά, τρανσεξουαλικά θέµατα καί ὄχι µόνο…) καί τό σωµατεῖο ὁροθετικῶν κατά τοῦ AIDS «Θετική Φωνή» προγραµµάτισε διαδραστική ἐπικοινωνία µέ τούς νέους (sic) στήν Ἀποθήκη 13 τοῦ λιµανιοῦ τῆς πόλης. Τό θέµα της ἦταν ἐξαιρετικά φλέγον: «Πόσο εὔκολη καθιστᾶ τή συµβίωση µέσα στήν οἰκογένεια τό coming out τῶν γκέι καί τῶν λεσβιῶν ἐφήβων;». Κι ἐπειδή ἀκριβῶς ἦταν τόσο ἐπίκαιρο στήν καταρρέουσα χώρα, εἴχαµε καί διαδικτυακή ἀναµετάδοση (live streaming, ἁπλοελληνιστί)! Ὅλα τοῦτα συνέβησαν στό πλαίσιο τῆς 15ης Biennale καί τῆς ἐκστρατείας τῆς γενικῆς γραµµατείας πού φέρει τόν τίτλο “ΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΕΣΥ”, ἐνῶ χαιρετισµό ἔστειλε ὁ Γενικός Γραµµατέας Νέας Γενιᾶς, κ. Γιάννος Λιβανός.

Νοµίζω ὅτι τά παραπάνω συνιστοῦν ὁριστική καί ἀποστοµωτική ἀπάντηση στήν ἀντικυβερνητική ρητορική. Μετά ἀπό αὐτό δέν θέλω νά ξανακούσω λέξη γιά ἀνεργία τῶν νέων, µετανάστευση στό ἐξωτερικό, διάλυση τῆς Ἐκπαίδευσης, καί τέτοια λαϊκιστικά καί παλιοµοδίτικα. Ὅταν µιά Κυβέρνηση τιµᾶ τήν ἀπελευθέρωση τῆς συµπρωτεύουσας µέ τέτοιον πρωτοποριακό τρόπο, σκύβοντας πάνω ἀπό τά ζέοντα προβλήµατα τῆς Νέας Γενιᾶς, οὐδείς µετά δικαιοῦται νά τήν ψέγει γιά ἀναλγησία καί ἀποκοπή ἀπό τήν κοινωνική πραγµατικότητα.

Ἡ πρόσφατη διεθνής συγκυρία πού ἔφερε τά ἑλληνικά συμφέροντα (Κύπρου – Ἑλλάδος) κοντά στά ἰσραηλινά, θέτει ἕνα μεῖζον ζήτημα στρατηγικῆς καί τακτικῆς γιά τή χώρα μας πού δυστυχῶς πρέπει νά ζήσει μέ τήν Τουρκία γείτονα. Παράλληλα ὅμως θέτει κι ἕνα ζήτημα προσέγγισης γιά τόν «Ἀντιφωνητή» πού ὑποχρεοῦται νά ἀντιμετωπίσει πιά μέ διαφορετικό πρῖσμα τά συναφῆ ζητήματα.

Read the rest of this entry…

 Τό ἐν Ἑλλάδι καθεστώς καί οἱ ξένοι ἐντολεῖς του ἀποφάσισαν πώς δεκάδες χιλιάδες, ἴσως καί 150.000, δημόσιοι ὑπάλληλοι πρέπει νά πάρουν πόδι, οἱ πρῶτοι 30.000 ἐντός τριμήνου. Γιά ποῦ; Γιά τόν Καιάδα. Καρφί δέν τούς καίγεται, ἄς πᾶνε ὅπου πηγαίνουν καί οἱ ἀπολυμένοι ἰδιωτικοί ὑπάλληλοι, χωρίς μάλιστα τόν φερετζέ τῆς «ἐφεδρείας».
 Λοιπόν ἄν εἶναι τελικά ἀποφασισμένο, παρά τήν ἀντισυνταγματικότητά του ἄς τό δεχθοῦμε καί νά τό ἐξετάσουμε, γιά νά εἴμαστε παραγωγικοί κι ὄχι μόνο ἀντιρρήσεις (ὅπως κατηγορούμαστε). Ποιοί λοιπόν θά ἀνοίξουν τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου; Πῶς θά ἐπιλεγοῦν; Ὁ Ρέππας δήλωσε στά «ΝΕΑ» ὅτι θά τεθοῦν κριτήρια σχετικά μέ τά προσόντα καί τήν κοινωνική κατάσταση καθενός. Τρέχα γύρευε… Ἐμεῖς στόν «Α» ὅμως ἔχουμε μιά πρόταση πού μπορεῖ νά λειτουργήσει καί νά ἀποκαταστήσει κάποιο αἴσθημα δικαίου στήν χειμαζόμενη κοινωνία.

Read the rest of this entry…

 Ἡ νέα τούρκικη τηλεσειρά πού ξεκίνησε νά προβάλλεται στό Μέγκα ἔρχεται νά ὁλοκληρώσει τήν κατάληψη τοῦ κύριου τηλεοπτικοῦ χρόνου µας ἀπό τόν ἐξ Ἀνατολῶν ἐχθρό. Γιά πάνω ἀπό δύο ὧρες, ὧρες στίς ὁποῖες ἡ ἑλληνική οἰκογένεια εἶναι µπροστά στό χαζοκούτι, ἀπό τά ἰδιωτικά βοθροκάναλα ἀκούγεται ἡ µελωδική γλῶσσα καί προβάλλεται ἡ µοντέρνα κοινωνία τῶν γειτόνων. Ποιῶν γειτόνων; Αὐτῶν πού κατέχουν τή µισή Κύπρο καί ἀπειλοῦν (σήµερα!) τήν ὑπόλοιπη, αὐτῶν πού ἀµφισβητοῦν ἐµπράκτως τήν κυριαρχία µας στό Αἰγαῖο καί στή Θράκη.

Τό ποιόν στόχο ἐξυπηρετεῖ ἡ προώθηση τῶν τούρκικων σήριαλ στήν ἑλληνική κοινωνία τό ἀντιλαµβάνεται κι ὁ πιό ΓΑΠηµένος ἐγκέφαλος. Μᾶς ἐξοικειώνουν µέ τή γλῶσσα καί τήν κουλτούρα τους. Ὁ Τοῦρκος πιά δέν εἶναι ὁ σφαγέας τῆς Ἰωνίας κι ὁ βιαστής τῆς Μεγαλονήσου ἀλλά ὁ κοµψευόµενος Ὀνούρ (καί ἡ µυξοπαρθένα Σεχραζάτ). Μᾶς περνᾶνε µύρια ὅσα µηνύµατα σέ δεύτερο πλάνο, τόσα πού τόµοι βιβλίων δέν θά τό πετύχαιναν. Πρίν µερικούς αἰῶνες γιά τή δουλειά αὐτή χρησιµοποιοῦσαν τούς ἀκιντζῆδες, πού µέ τόν θρησκευτικό τους συγκρητισµό χαλάρωναν τίς ἀντιστάσεις στό φρόνηµα τῶν Βυζαντινῶν Ἑλλήνων. Σήµερα ἀξιοποιοῦν τό µέγα τηλεοπτικό ὅπλο γιά τό παραµύθιασµα ἐνηλίκων, µέ τόν ἴδιο σκοπό: «νά βρέ, καί οἱ Τοῦρκοι εἶναι ἄνθρωποι σάν κι ἐµᾶς, ἄν ὄχι καί καλύτεροί µας, τί φοβᾶστε χαζοί; Πιστεύετε τούς µύθους τῶν ἐθνικιστῶν;» Κι αὐτά σέ ἀγαστή συνεργασία µέ τίς ἀθηναϊκές ἐλίτ (- ἀλήτ κατά Ζουράρι), πού εἰσάγουν µαζικά τίς ἐµπορικές σαχλοπαραγωγές καθώς ἔχουν πλῆθος κοινῶν οἰκονοµικῶν συµφερόντων µέ τήν τούρκικη ἄρχουσα τάξη (τράπεζες, ἐπιχειρήσεις κτλ).

Ὑπάρχει βέβαια τό «ἀκαταµάχητο» ἐπιχείρηµα ὅτι αὐτά «πουλᾶνε» ἀλλά δέν θά ἀπαντήσουµε σ’ αὐτό, γιατί τότε ὁ νόµος περί ἀσέµνων θά µᾶς στείλει µέσα ἰσόβια…

Ἄλλο ἕνα συνέδριο γιά «τίς νέες εὐκαιρίες καί τίς δυσκολίες τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων» διοργανώθηκε (27-29/9) στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ πρωτοβουλία ἦταν ἀπό τό ἑλληνοβρετανικό SEESOX καί τό τούρκικο πανεπιστήμιο τοῦ Μπαχτσεσεχίρ κι ἔφερε τίτλο ¨Νέες κατευθύνσεις στίς Ε/Τ σχέσεις σέ Μέση Ἀνατολή καί Βαλκάνια¨. Μεταξύ τῶν ὁμιλητῶν βρήκαμε κάμποσα ἑλληνικά ὀνόματα: ὁ σύμβουλος τοῦ ΓΑΠ Ἄλεξ Ρόντος, ὁ Γ. Μπουτάρης, ὁ Κ. Τσιτσελίκης ἀπό τό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας κ.ἄ.

Φυσικά δέν χρειάζεται νά ποῦμε …κρίσεις γιά τούς ἀνωτέρω. Ὁμοίως γιά τόν Δημήτρη Καιρίδη ἀπό τό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, πού γιά χρόνια ἦταν σύμβουλος, διευθυντής καί ὑπεύθυνος τοῦ Προγράμματος Κόκκαλη στίς ΗΠΑ καί διευθύνει τό νεοταξίτικο Navarino Network τῆς Θεσσαλονίκης, τί νά πῶ; Γιά τόν Χάρη Τζίμητρα, πού κάνει τόν ὑπεύθυνο στό πρόγραμμα τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων τοῦ πανεπιστημίου Bilgi, δέν ξέρω πολλά. μοῦ εἶναι πάντως πολύ δύσκολο νά φανταστῶ ἕναν Ἕλληνα νά κάνει ἀκαδημαϊκή καριέρα στήν Τουρκία σέ τέτοια ζητήματα, ἔστω κι ἄν ἔχει πίσω του μιά Τράπεζα (ΑΛΦΑ) ἤ κάποιον Τοῦρκο πολύ στενό φίλο. Οἱ Σωτήρης Ροῦσσος (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) καί Κωνσταντῖνος Φίλης (Πάντειο), μέ καλή κατάρτιση ἀλλά καί προϋπηρεσία στά γραφεῖα Πάγκαλου καί Παμπούκη ἀντίστοιχα, μπορεῖ (κι ἐλπίζουμε) νά διέσωσαν κάτι ἑλληνικό στή μάζωξη.

Αὐτό ὅμως πού ἔχει τή μεγαλύτερη ἀξία εἶναι νά δεῖ κανείς τίς σχέσεις τῶν πρωταγωνιστῶν (ἱδρυτής τοῦ SEESOX ἡ Καλυψώ Νικολαΐδη, διευθυντής τοῦ SEESOX ὁ Ὄθων Ἀναστασάκης) μέ τά κυκλώματα τοῦ Σόρος. Τό ἴδιο τό South East European Studies at Oxford – SEESOX (τοῦ Κολλεγίου St. Anthony τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης) εἶναι τό ἄντρο τῶν ἀπόψεων τύπου ΓΑΠ καί ΕΛΙΑΜΕΠ, δηλαδή Σόρος. Πέρυσι, π.χ., οἱ ἴδιοι ὑπέρμαχοι (ἐννοεῖται!) τοῦ Σχεδίου Ἀνάν, Νικολαΐδη καί Ἀνασταοάκης, πρωτοστάτησαν μέ τό SEESOX σέ σεμινάριο γιά τήν τουρκική ἐξωτερική πολιτική μέ κύριο ὁμιλητή τόν …Νταβούτογλου (www.pontiki.com.cy/23/3623.html)! Ἡ Νικολαΐδη μάλιστα πέρασε ἐπίσης ἀπό τό Πρόγραμμα Κόκκαλη, εἶναι σύμβουλος τοῦ ΓΑΠ 15 χρόνια τώρα, ἦταν καί τοῦ Σημίτη καί φημολογεῖται πώς ἦταν ὑπέρμαχος τῆς ἔλευσης τοῦ ΔΝΤ στήν Ἑλλάδα, ἤδη ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2009.

Ὅλα – μά ὅλα! – ὅπως βλέπετε, δένουν μιά χαρά…

Στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης διεξήχθη η δίκη που αφορά άμεσα τα 218 θύματα του Διστόμου από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, αλλά εμμέσως και όλες τις γερμανικές αποζημιώσεις. Θυμίζουμε ότι η Γερμανία προσέφυγε στη Χάγη επιδιώκοντας την καταδίκη της Ιταλίας, επειδή θεωρεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια, και τελευταία το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο στη Ρώμη, μη σεβόμενα την ετεροδικία της Γερμανίας έχουν εγκρίνει κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου σε εκτέλεση αποφάσεων ιταλικών δικαστηρίων. Πρόκειται για θύματα του ναζισμού στην Ιταλία (203 άμαχοι στο Αρέτσο της Τοσκάνης), μα και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο και επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στα θύματα του Διστόμου. Ήταν λοιπόν μία πολύ σπουδαία υπόθεση και το αποτέλεσμα της δίκης αυτής (η απόφαση αναμένεται τον Νοέμβριο) θα κρίνει πολλά πράγματα, τόσο σε ηθικό όσο και σε υλικό επίπεδο. Η ελληνική κυβέρνηση παρέστη τελικά στη δίκη ως παρατηρητής (!) αντί για διάδικος, και στην αντιπροσωπεία μας μετείχαν ειδικοί υπό τους καιθηγητές Στ. Περράκη και Α. Μπρεδήμα. Έξω από το δικαστήριο συγκεντρώθηκαν μέλη της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων της Γερμανίας και της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων της Ναζιστικής Κατοχής, με πανό που ζητούσαν από τη γερμανική κυβέρνηση να καταβάλει αποζημιώσεις.

Read the rest of this entry…

     Για οικονομία χώρου και χρόνου δεν θα σας απασχολήσουμε σήμερα με αφελή ερωτήματα τύπου αν θα τολμούσε ποτέ κανείς μέσα στη γελοία χώρα που τόσο πολύ (φέρεται να) κόπτεται για την πολυπολιτισμικότητα και τον σεβασμό του…διαφορετικού, να προσβάλει οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, όπως ακριβώς δηλαδή το πράττει τις μέρες αυτές (για μια ακόμη φορά και με τόσο χυδαίο τρόπο) ένας θίασος περι(αφ)οδευόντων σαλτιμπάγκων. Δεν υπάρχει δηλαδή κανένας λόγος να φανταστείτε τις ελλαδικές πόλεις «διακοσμημένες» με γιγαντοαφίσες, όπου θα απεικονίζονται 5-6 χαριεντιζόμενοι ιμάμηδες ή ραβίνοι, και σκουπιδοθιάσους της συμφοράς που θα παίζουν αντίστοιχα τα…«Παιδιά με τα σαρίκια» ή τα «Αγόρια με τις μπούκλες». Αλίμονο! Πρωτοφανής σάλος θα ξεσπούσε τότε απ’ όλες τις «προοδευτικές» και «φωταδιστικές» ομάδες του τόπου, για να μην πούμε πώς θα αντιδρούσαν (και – μεταξύ μας – πολύ δικαίως) οι μουσουλμάνοι π.χ. της Θράκης. Τέτοιο πράγμα όμως δεν θα το δείτε ποτέ (και φυσικά ευτυχώς) στη…φιλελεύθερη Ελλάδα. Αντίθετα, ΜΟΝΟ βέβηλες προσβολές προς μία συγκεκριμένη θρησκεία θα βλέπετε (ήτοι την ίδια την πίστη των πατεράδων και των παππούδων μας), εκπορευόμενες από κάποιους προδήλως ψυχοπαθείς μανικούς αρνητές της ίδιας τους της ταυτότητας προς κάποιους ημι-αγράμματους και ανελλήνιστους χάσκακες, που κατά κοπάδια δυστυχώς «ζουν ανάμεσά μας» (μετά από τόσες δεκαετίες χωριάτικης βλαχομπαρόκ σοσιαλίζουσας εκπαίδευσης στο χάχανο, την αρπαχτή, την καφρίλα και το «έλα μωρέ τώρα»), προς μιαν επαρχιώτικη μικροσυνοικιακή μπον βιβέρ κουρελαρία, που διάγει ανυποψίαστη τον μίζερο και χοϊκό επί γης βίο της, αναμηρυκάζουσα ηλιθιότηταν και αποπερδόμενη θυμηδίαν.

Read the rest of this entry…

Τό θεατρικό ἔργο «Τά κορίτσια μέ τά μαῦρα» τῶν Ἀλέξανδρου Ρήγα καί Δημήτρη Ἀποστόλου ξεσήκωσε μέγα θέμα στήν Ξάνθη, ὅταν ὁ τοπικός Δῆμος ἔθεσε τό συγκεκριμένο ἔργο ὡς ἐναρκτήριο στίς «Γιορτές Παλιᾶς Πόλης». Τὀ ἔργο εἶχε παιχτεῖ καί στήν Κομοτηνή, μάλιστα ἡ περιφορά τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας εἶχε γίνει ἐν μέσῳ τῶν διαφημιστικῶν ἀφισῶν (βλ. φωτό), ὡστόσο ἀντίδραση δέν ὑπῆρξε. Στήν Ξάνθη πάντως ἡ τοπική Μητρόπολη ἐξέδωσε ἀνακοίνωση ὅπου ἔγραφε καί τά κατωτέρω:

Read the rest of this entry…