Τό πῶς κατακτήθηκε ἡ πρώην σοβιετική ἐπικράτεια ἀπό τὶς πρακτοράντζες τοῦ ἀτλαντισμοῦ καί τῶν συνοδοιπόρων του λίγο πολύ εἶναι γνωστό. Ἀξίζει ὅμως ποῦ καί ποῦ νά ρίχνει κανείς μιά ματιά στήν πορεία ὁρισμένων, ὥστε νά μήν ἐκπλήσσεται ἀπό γεγονότα καί ἀποφάσεις. Μία χαρακτηριστική περίπτωση λοιπόν στήν Πολωνία (πέραν τοῦ μέχρι πρότινος ΥΠΕΞ Ἀδάμ Δανιήλ Ρότφελντ καί τοῦ διαδόχου του Στέφαν Μέλερ) εἶναι ὁ ὑπουργός Ἄμυνας Ράντεκ Σικόρσκι.
Ὁ Σικόρσκι παρουσιάζεται σήμερα ὡς ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς «Ἀλληλεγγύης» στή δεκαετία τοῦ 70. Λαμβανομένου δέ ὑπ’ ὄψιν ὅτι γεννήθηκε τό 1963, πρέπει νά ἦταν περίπου φαινόμενο ὥστε νά ἡγεῖται ἑνός συνδικάτου στά… 16 του. Κατά εὐτυχή συγκυρία βρισκόταν στήν Βρετανία ὅταν τό 1981 ὁ Γιαρουζέλσκι κήρυξε στρατιωτικό νόμο στήν Πολωνία κι ἔμεινε ἐκεῖ σπουδάζοντας στήν Ὀξφόρδη καί λαμβάνοντας τήν βρετανική ὑπηκοότητα, μέχρι τήν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ.
Στήν διάρκεια τῆς βρετανικῆς του ὀκταετίας (ξαναθυμίζουμε: ἀπό τά 18 του ὥς τά 26 του…), δέν ἔμεινε ἀδρανής. Καί νά μήν δώσει κανείς βαρύτητα στίς πολωνικές μυστικές ἀναφορές γιά στρατολόγησή του ἀπό τήν Ἀμερική τοῦ Ρήγκαν, καί τά ὑπόλοιπα δέν εἶναι λίγα: Βρέθηκε στό σοβιετοκρατούμενο Ἀφγανιστάν ὡς δημοσιογράφος (ΣΣ: νά πῶς καθίστανται δημοφιλῆ τά συνθήματα μέ τούς ἀλῆτες καί τούς ρουφιάνους…) κι ἀργότερα μέ τήν ἴδια παραλλαγή στήν Ἀγκόλα δίπλα στό ἀντάρτικο τῆς UNITA πού εἶχαν στήσει οἱ ΗΠΑνθρωποι καί οἱ ρατσιστές τῆς Νότιας Ἀφρικῆς. Ἐκεῖ συνδέθηκε καί μέ ἄτομα τῆς ὑποστάθμης τοῦ Τζάκ Ἀμπράμωφ, πού πρόσφατα καταδικάστηκε γιά ἀπάτες καί κρυφές δωρεές (ὅπλων!) πρός ἐποικισμούς φανατικῶν Ἑβραίων στήν Παλαιστίνη.
Ὁ Σικόρσκι εὐτύχησε καί στόν ἔρωτα: Παντρεύτηκε τήν ἀμερικανίδα (λέμε, τώρα…) ἀρχιδημοσιογράφο τῆς Washington  Post Ἄν Ἄπλμπαουμ, γνωστή γιά τήν νεοσυντηρητική της λάντζα: Φανατικά ὑπέρ τῶν «ἐπαναστάσεων» στήν Ἀνατολική Εὐρώπη καί σέ ἄλλα μέρη ὅπου ἡ φάρα της μεταλαμπαδεύει τήν «δημοκρατία» (π.χ. Ἰράκ). Κατά μάνα καί ὁ κύρης: Ὁ Σικόρσκι ὡς μέλος τοῦ American Enterprise Institute (AEI) διηύθυνε ἀπό τό 2002 ὥς τό 2005 τήν Νεοατλαντική Πρωτοβουλία ὅπου συναγελαζόταν μέ τό ζεῦγος Γιούσενκο: τόν νῦν Πρόεδρα τῆς Οὐκρανίας καί τήν γυναικούλα του, τήν Κατερίνα Τσουμασένκο. Ἡ κυρία Κατίνα εἶχε μεγάλη ἐμπειρία στόν ἀντικομμουνισμό καί τόν κυβερνοφασισμό τῶν ἀφεντικῶν, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή πού ἐργαζόταν ἐπί Ρήγκαν στόν Λευκό Οἶκο καί στά ὑπουργεῖα Ἐξωτερικῶν καί Οἰκονομικῶν (!), συνεργαζόμενη μέ κουμάσια σάν ἐκεῖνα τοῦ Heritage Foundation καί τούς Φίλους τοῦ Ἀφγανιστάν (Χαλιλζάντ καί δέν συμμαζεύεται). Ὁ ἴδιος ὁ Σικόρσκι προπαγάνδιζε φανατικά τήν εἰσβολή στό Ἰράκ, ἀποκαλεῖ τήν Κούβα «Φιντελία» καί δέν ἀντιλαμβάνεται τί τή θέλουν τήν πυρηνική ἐνέργεια οἱ Πέρσες. Ἔχοντας δέ περάσει ἤδη τήν δεκαετία τοῦ 90 ἀπό ὑφυπουργικούς θώκους, πρό διμήνου τοῦ ἀνατέθηκε καί τό ὑπουργεῖο Ἄμυνας. Οὐδεμία ἔκπληξη λοιπόν ἀπό τίς πρόσφατες δηλώσεις του γιά παραμονή τῶν Πολωνῶν στρατιωτῶν στό Ἰράκ καί πέραν τοῦ 2006. Ἡ ἀφοσίωση τῆς Πολωνίας στήν (ὑπερατλαντική) Δημοκρατία ἔχει κλειδώσει.

Αὔγουστος 1953: Στόν προσφυγικό καταυλισμό El Bureig τῆς Γάζας ἐπιτίθεται ἡ Μονάδα 101 μέ διοικητή τόν Σαρόν. Κατά τήν μαρτυρία τοῦ στρατηγοῦ Vagn Bennike τοῦ ΟΗΕ «ἐρρίφθησαν βόμβες μέσα στίς καλῦβες ἐνῷ οἱ πρόσφυγες κοιμόντουσαν. Ὅσοι ξύπνησαν καί προσπάθησαν νά βγοῦν πέσαν νεκροί ἀπό πυρά αὐτόματων ὅπλων».
14 Ὀκτωβρίου 1953: Ἐπίθεση τῆς ἴδιας μονάδας στό Ἰορδανικό χωριό Qibya περιγράφεται ἀπό τόν ἰσραηλινό ἱστορικό Avi Shlaim: «Οἱ ἐντολές τοῦ Σαρόν ἦταν νά μποῦν στό χωριό, νά ἀνατινάξουν τά σπίτια καί νά προκαλέσουν ὅσο βαρύτερες ἀπώλειες μποροῦν στούς κατοίκους. 45 σπίτια ἀνατινάχτηκαν, 69 πολίτες – τά 2/3 γυναικόπαιδα – νεκροί.»
1970: Ὁ Σαρόν ὡς ἐπικεφαλῆς τῆς Νότιας Διοίκησης τοῦ ἰσραηλινοῦ Στρατοῦ στή Γάζα ἀναθέτει στούς στρατιῶτες του νά σημαδέψουν ἑκατοντάδες σπίτια στόν προσφυγικό καταυλισμό τῆς ἀκτῆς (τά εἶχε κτίσει ὁ ΟΗΕ γιά τούς πρόσφυγες τοῦ 1948) καί τό ἑπόμενο πρωί τά κατεδαφίζουν ἀφήνοντας χιλιάδες κατοίκους ἄστεγους καί στέλνοντας ἑκατοντάδες ἐξορία στό (Κατεχόμενο τότε) Σινά. Ἦταν μία πάγια τακτική του. Μόνο τόν Αὔγουστο τοῦ 1971 οἱ στρατιῶτες τοῦ Σαρόν κατέστρεψαν 2.000 σπίτια κι ἐξόρισαν ἑκατοντάδες ἀνθρώπους στίς ὅμορες χῶρες (Phil Reeves, Independent, 21-1-2001).
1982: Ὁ Σαρόν ὡς ὑπουργός Ἄμυνας τοῦ Μπέγκιν ὁδηγεῖ τόν ἰσραηλινό στρατό στόν Λίβανο προκαλώντας 20.000 θανάτους, πολιορκώντας τήν Βηρυττό καί ὀργανώνοντας τή σφαγή 2.000 ἀμάχων στούς Παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα καί Σατίλα (16-18 Σεπτεμβρίου) ἀπό τούς Λιβανέζους Φαλαγγίτες. Ἡ Ἐπιτροπή Καχάν πού συστήνεται ἀπό τίς ἰσραηλινές Ἀρχές γιά διερεύνηση τοῦ θέματος ἀνακοινώνει μέρος τῶν εὑρημάτων της καί ἐπιρρίπτει εὐθῦνες στόν Σαρόν πού ἀρνεῖται νά παραιτηθεῖ. Καί χάρη στίς ἀμερικανικές πιέσεις ἀφενός καί στίς δολοφονίες τριῶν μαρτύρων κατηγορίας ἀφετέρου, διέφυγε τόν κίνδυνο νά δικαστεῖ γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητας στό Βέλγιο).
22 Ἰουλίου 2002: Στά πλαίσια τῶν «ἐξωδικαστικῶν ἐκτελέσεων» Παλαιστινίων μαχητῶν, βόμβα ἑνός τόνου πέφτει ἀπό ἕνα F-16 σὲ σπίτια ἀμάχων καί διαμελίζει 9 παιδιά καί 8 ἐνήλικες. Μεταξύ αὐτῶν καί τόν Σαλάχ Σεχάντα, ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Χαμάς. Τὸ ἀποτέλεσμα ἐπευφημεῖται ἀπό τόν πρωθυπουργό Σαρόν ὡς «μεγάλη ἐπιτυχία».
Ὡς φοιτητής ἀκόμη στό Ἑβραϊκό Πανεπιστήμιο εἶχε δολοφονήσει τρεῖς γυναῖκες ἀραβικῆς καταγωγῆς στό χωριό Κάτνα (βλ. δημόσια ὑπενθύμιση τοῦ Ἄραβοϊσραηλινοῦ βουλευτῆ Ἀζμί Μπισάρα). Μά καί σέ ὅλη του τήν πορεία ἦταν συνεπής κατά πάσης ἀπόπειρας εἰρήνευσης: Τό 1979 ψήφισε κατά τῆς συνθήκης εἰρήνης μέ τήν Αἴγυπτο. Τό 1985 ἐναντίον τῆς ἀπόσυρσης ἀπό τόν Νότιο Λίβανο. Τό 1991 ἀντέδρασε στή συμμετοχή τῆς χώρας του στό συνέδριο εἰρήνης στή Μαδρίτη. Τό 1993 καταψήφισε τίς Συμφωνίες τοῦ Ὄσλο. Τό 1994 ἀπεῖχε ἀπό τήν ψηφοφορία στήν Κνεσέτ γιά τήν εἰρήνευση μέ τήν Ἰορδανία. Τό 1997 καταψήφισε τήν συμφωνία τῆς Χεβρώνας. Τό 2000 πυροδότησε τήν δεύτερη Ἰντιφάντα μέ τήν πρόκληση στό τέμενος Ἀλ Ἄκσα. Οἱ περισσότεροι οἰκισμοί ἐποίκων εἶναι δικά του δημιουργήματα. Κατασκεύασε τό Τεῖχος κόντρα στήν παγκόσμια νομιμότητα, ἀδιαφορώντας γιά κάθε κατακραυγή καί ἠθική. Ὀργά-νωσε τό Ἀπαρτχάιντ στά Κατεχόμενα, ἐνισχύοντας, μετά τήν ἀπόσυρση ἀπό τή Γάζα (πού τήν κατέστησε μιά τεράστια, ἀνοικτή φυλακή) ἀκόμη περισσότερο τούς ἐποίκους τῆς Ἱερουσαλήμ καί τῆς Δυτικῆς Ὄχθης. Ὅλα στή γραμμή τῆς περίφημης συνέντευξής του στόν Ἄμος Ὄζ τό 1982, ὅπου ἀναλάμβανε τό κόστος νά σφάξει, νά ἐκδιώξει, νά χρησιμοποιήσει καί πυρηνικά, ἀρκεῖ νά εἶναι «ἀποτελεσματικός».
Ἔ, ἄν τά ἀνωτέρω σκιαγραφοῦν μιάν «ἀμφιλεγόμενη προσωπικότητα», ὅπως μᾶς λένε οἱ σοβαροί καί μετριοπαθεῖς λαμογιογράφοι (σάν τόν Φρήντμαν τῶν Ν.Υ.Τimes), τότε πῶς εἶναι ἕνας ὑπερναζιστής ἀρχιφασίστας;        
Κ.Κ.

Τheme: Community studies concerning majority-minority linguistic and social inter-relations

(X ICML, Trieste)

Antonios Liapis

 In the area of Thrace (northern-eastern Greece), near the borders οf Bulgaria and Turkey, exists a Muslim minority (about 100.000 people) consisting of Turkish-speaking, Pomac-speaking and Romani-speaking populations.

The Gypsies (self-appellation Roma) have lived in Greek lands for centuries. Most historians think that the first big settlements of Gypsies on the Balkans (or Hemus peninsula), and more specifically in Thrace, can be dated back to the beginning of the 9^th century. Abundant historical evidence points to the presence of Gypsies in the Byzantine Empire and their entry into Serbia, Wallahia and Moldova in the period 11^th-14^th century.

There is a wealth of information about Gypsy presence in Thrace (Greek, Bulgarian and Turkish parts) at the time of Ottoman Empire. They were mentioned in many laws and other official documents, mostly tax registers, under the names Cengene or Kipti. Gypsies in the Ottoman Empire were actively setting in towns and villages. A new type of semi nomadic way of life was established too- the Gypsies had a permanent winter residence and an active nomadic season in the respective region. Often some Gypsies would break away from the traditional Gypsy occupations and take up farming or menial labour in the cities.

Gypsies had a special place in the overall social and administrative organization of the Ottoman Empire. They were differentiated according to the ethnic principle (some rather unusual for the Ottoman Empire), with no sharp differentiation between Muslims and Christians in social status. There were some small privileges for Muslim Gypsies of taxes payment.

The Muslim Romas of the Greek Thrace are a remarkable exception worldwide, as since 1923 judging by the religion, they have legally belonged to the homo-religious Muslim community, that has a totally different language (Turkish) and different cultural characteristics.

The education provided to the Muslim community overall, according to Greek-Turkish agreements, obliges the Gypsies to learn a foreign language (Turkish) apart from the official state language which is Greek.

The Gypsies today are roughly numbered in 20.000 people and in their vast majority they use the Turkish language and only a mere percentage of 10-15% actually uses the Gypsy language, (Romani). The two basic cores of the gypsy language in the Greek Thrace is the quarter at the end of Andrianoupoleos street in Komotini and in the village Drosero in Xanthi. In quite a big extent the gypsy language is familiar to the generation that is around forty years old, however it is less and less used in the community, whereas their children mainly speak Turkish, since they attend classes in Turkish in the schools of the minority where they are taught both Greek and Turkish.

The dwellers of the two settlements mentioned above have been permanently situated in the area during the 20^th century and still maintain many aspects of their former nomadic life. However their permanent habitation had serious social and financial consequences. All their traditional occupations gradually became extinct and together with that came the loss of the freedom they had when they had been wandering around. This decay has reflected upon the language as well. The Gypsy songs and tales were gradually replaced by the Turkish and Greek ones. Moreover they lost their self-respect, as a result of the social and financial exclusion they were subjected to, and some of them even felt shame to declare in public their own identity and found it preferable to often borrow foreign identities, such as the ones of the coreligionist Turks.

Τὸ Μουσεῖο Καλαθοπλεκτικῆς τῶν Ρωμά στὸ Θρυλόριο Κομοτηνῆς ἐπισκέφτηκε ὁ Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν Εὐρυπίδης Στυλιανίδης τὸ ἀπόγευμα τῆς 28ης Δεκεμβρίου 2005. Στὸν χῶρο, ὑπὸ τοὺς ἤχους τοῦ  νταουλιοῦ καὶ τοῦ ζουρνᾶ, τὸν ὑποδέχθηκε πλῆθος κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων πολλοὶ Ρομὰ τῆς περιοχῆς μας. Ὁ ὑφυπουργὸς ἀφοῦ ξεναγήθηκε, προέβη σὲ δηλώσεις ὅπου ἐπεσήμανε τὸν συμβολισμὸ τοῦ Μουσείου ὡς χώρου ποὺ ἑνώνει τοὺς λαοὺς τῆς περιοχῆς, ἐνῶ παράλληλα ἀνακοίνωσε τὴν χρηματοδότηση προγράμματος ποὺ ἀφορᾶ στὴ μελέτη καὶ ἐνίσχυση τῆς Καλαθοπλεκτικῆς στὶς χῶρες τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου. Ὁ κ. Στυλιανίδης δήλωσε ὅτι «τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν διὰ τῆς Hellenic Aid ξεκινᾶ φέτος μία σειρὰ ἀπὸ προσπάθειες ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ ἀναδείξουν πτυχὲς τοῦ πολιτισμοῦ μας, οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα ἦταν περιφρονημένες ἢ ἄγνωστες. Στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς προσπάθειας ἐνισχύεται καὶ τὸ πρόγραμμα. Τὸ Μουσεῖο ἀναλαμβάνει ἕνα πρωταγωνιστικὸ ρόλο ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς βαλκανικῆς οἰκογένειας, ὅπου ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα κάνει μία προσπάθεια νὰ βοηθήσει ὥστε καὶ οἱ γειτονικοὶ λαοὶ νὰ μπορέσουν νὰ βροῦν τὸν βηματισμὸ τους πρὸς τὴν Εὐρώπη τὴν ὁποία ἐπιθυμοῦν καὶ θέλουμε νὰ τὴ συναντήσουν σύντομα… Θέλω νὰ σᾶς ζητήσω νὰ συνεχίσετε αὐτὴ τὴν προσπάθεια, γιατί μέσα ἀπὸ αὐτὴν δὲν ἀναδεικνύετε μόνο τὴ δουλειά σας, ἀλλὰ προβάλλετε καὶ ἀναδεικνύετε ὅλη τὴν περιοχὴ ὡς κέντρο μίας πολὺ δημιουργικῆς πρωτοβουλίας ποὺ φέρνει κοντά τοὺς λαοὺς τῶν Βαλκανίων. Συγχαρητήρια!». Στὶς ὁμιλίες τους οἱ πρόεδροι τῶν σωματείων τῶν Ρομά εὐχαρίστησαν τὸν ὑφυπουργὸ γιὰ τὸ ἐνδιαφέρον του καὶ ζήτησαν τὴν ἐπίλυση διαφόρων προβλημάτων ὅπως τοῦ στεγαστικοῦ στὸ τέρμα τῆς ὁδοῦ Ἀδριανουπόλεως. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Μουσείου Ἄντ. Λιάπης δήλωσε ὅτι εὐρύτερη φιλοδοξία εἶναι νὰ καταστεῖ ἡ Κομοτηνὴ πολιτισμικὴ πρωτεύουσα τῶν Ρομὰ τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου καὶ τὸ πρόγραμμα τῆς καλαθοπλεκτικῆς προσανατολίζεται πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση.
Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὰ πλαίσια τοῦ προγράμματος θὰ πραγματοποιηθοῦν ὀργανωμένες ἐπιστημονικὲς ἐπιτόπιες ἔρευνες, θὰ καταρτισθεῖ Μητρῶο καλαθοπλεκτῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, θὰ μελετηθοῦν οἱ τεχνικὲς ποὺ ἐφαρμόζονται σὲ ἄλλες περιοχές, τὰ ὑλικὰ πλοκῆς ποὺ χρησιμοποιοῦνται, θὰ συλλεχθεῖ ἐπιπλέον ἐκθεσιακὸ ὑλικὸ γιὰ τὸν ἐμπλουτισμὸ τοῦ μουσείου καὶ γενικότερα μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ καὶ τὴ μελέτη τῆς καλαθοπλεκτικῆς θὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ στήριξη τῶν ἐναπομεινάντων τεχνιτῶν στὶς ὑπὸ μελέτη περιοχές.
Τὸ Μουσεῖο Καλαθοπλεκτικῆς, προκειμέ-νου νὰ στηριχθοῦν οἱ λιγοστοὶ καλαθοπλέκτες τῆς Θράκης, θὰ ὀργανώσει σύντομα τμῆμα πώλησης μικρῶν καλαθιῶν, ὥστε καὶ τὸ κοινὸ νὰ ἔρθει σὲ στενότερη ἐπαφὴ μὲ τὸ καλάθι καὶ τὶς κοινωνίες τῶν Ρομά, ἐγκαταλείποντας προκαταλήψεις καί στερεότυπα γι’ αὐτούς πού συχνά ὁδηγοῦν σέ ρατσιστική ἀντιμετώπισή τους.                           
Ν.Γ.

Ὁ Ἰρλανδός παλαίµαχος πολιτικός Τζάστιν Κήτινγκ, πρώην ὑπουργός (1973-77) καί εὐρωβουλευτής τῶν Ἐργατικῶν, µέ θητεία καί στήν Τριµερή Ἐπιτροπή (1992), φαίνεται πώς ἀποφάσισε στά 76 του χρόνια νά ρισκάρει µιά δηµόσια διαπόµπευση. Ἔτσι, δηµοσίευσε στό λάιφ στάιλ περιοδικό «Dubliner» (κυκλοφορία 10.000) ἄρθρο στό ὁποῖο ἀµφισβήτησε τό κληρονοµικό δικαίωµα πού ἐπικαλοῦνται οἱ Σιωνιστές στήν γῆ τῆς Παλαιστίνης. Ξεκίνησε µέ τίς φιλοεβραϊκές του περγαµηνές (βράβευση πρό 55 χρόνων ἀπό σιωνιστική ὀργάνωση, πρῶτος γάµος – καί 3 παιδιά – µέ Ἑβραία σύζυγο), ἐλπίζοντας ἴσως νά γλυτώσει τά χειρότερα, ἀλλά οὔτε αὐτό τόν ἔσωσε. Τό συµπέρασµά του, ὅτι οἱ Σιωνιστές δέν ἔχουν κανένα δικαίωµα στό ἀποκαλούµενο Ἰσραήλ, τό ὁποῖο τό ἔχτισαν πάνω στόν Παλαιστινιακό λαό καί ὅτι δέν µπορεῖ νά ὑπάρξει εἰρήνη µέ τή σηµερινή µορφή του, ἦταν ἐδῶ πού τά λέµε «προκλητικό». Βεβαίως ὁ ἴδιος τό θεµελίωσε στήν Παλαιοδιαθηκική µαρτυρία πώς οἱ Ἰουδαῖοι ἦρθαν στή Χαναάν ἀπό τή Μεσοποταµία (ἄρα δέν εἶναι ὁ γενέθλιος τόπος τους), στήν ἱστορική µαρτυρία – καί συνηγορία τοῦ Ἄρθουρ Καῖστλερ – γιά τήν Χαζαρική προέλευση ὅλων τῶν Ἀσκενάζι Ἑβραίων (ἄρα ποιό δικαίωµα «ἐπιστροφῆς» στήν Παλαιστίνη ἐπικαλοῦνται;), στήν ἀκυρότητα τῆς Δήλωσης Μπάλφουρ (πού ἔταζε ὀθωµανικά ἐδάφη σέ ἕναν ἰδιώτη ὅπως ὁ Ρότσιλντ), στήν ἀπόφαση τοῦ ΟΗΕ τοῦ 1947 γιά ταυτόχρονη ἵδρυση παλαιστινιακοῦ κράτους πού καταπατήθηκε βάναυσα. Ἡ κατακλείδα του γιά προδοσία τῶν ἑβραϊκῶν ἀξιῶν ἀπό τούς Σιωνιστές ἦταν τό… ἠθικό δίδαγµα τοῦ ἄρθρου.Φυσικά ἔγινε τῆς π…ας: Στό ἑπόµενο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ (Ἰαν. 2006) ὁ καηµένος ὁ διευθυντής -Ἑβραῖος καί ὁ ἴδιος! – ἔγραψε τόσο γιά τήν ἐπίθεση τοῦ ἀκολούθου Τύπου τῆς ἰσραηλινῆς Πρεσβείας Ντέιβιντ Γκόλντινγκ, ὅσο καί γιά τίς 2000 ἐπιστολές, πλήρεις ὕβρεων καί µίσους, πού ἔλαβε ἀπό ὅλη τή γῆ ἐντός 7 ἡµερῶν, ἐπιχειρώντας νά ὑπερασπιστεῖ τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Τό Ἑβραϊκό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ζήτησε σχόλιο τῆς ἰρλανδικῆς Κυβέρνησης καί ἀφηνίασε ὅταν ὁ πρωθυπουργικός σύµβουλος Τζών Κέννεντυ ἀρνήθηκε νά τοποθετηθεῖ στό θέµα τοῦ σιωνισµοῦ, χαρακτηρίζοντάς το «θρησκευτικό». Ὁ Ραανάν Γκισίν ἀπό τό γραφεῖο τοῦ Σαρόν εἶπε πώς ἡ ἀναγνώριση τοῦ Ἰσραήλ δέν ἀρκεῖ καί µίλησε γιά τήν κουλτούρα µίσους πού ἀρνεῖται τά ἑβραϊκά δικαιώµατα στήν περιοχή, ὁ δέ ἀρχηγός τῆς Μοσάντ, Μέιρ Νταγκάν, δήλωσε πώς οἱ Ἑβραῖοι ἦταν ἐκεῖ 1600 χρόνια πρίν τούς Ἄραβες καί πρέπει νά διδάξουν σέ Ἰρλανδία καί Ἰράν τά ἴδια µαθήµατα ἱστορίας. Νά ἀναµένουµε δηλαδή καί… ἀπειλές γιά βοµβαρδισµό τοῦ Δουβλίνου;

Στά 1819 οἱ Ἄγγλοι παραχώρησαν τήν Πάργα στόν Ἀλῆ Πασά, μέ ἀντίτιμο 156.000 λίρες. Οἱ Παργινοί προτίμησαν τόν ἐκπατρισμό τους ἀπό τήν ὑποδούλωση στούς Τούρκους. Ξέθαψαν τούς νεκρούς τους, προκειμένου νά μήν πέσουν στά χέρια τῶν ἐχθρῶν, καί τούς ἔκαψαν, παρουσίᾳ τῶν Βρετανῶν, στήν πλατεία τῆς πόλης στίς 15 Ἀπριλίου τοῦ 1819, Μεγάλη Παρασκευή. Κατόπιν 5.000 ἄτομα περίπου ἀκολούθησαν τόν δρόμο τῆς ξενιτιᾶς, περνώντας μέ βάρκες στά Ἑπτάνησα. Ἡ ἱστορία ἔγινε γνωστή στήν Εὐρώπη τή δεκαετία τοῦ 1820 μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ἐφημερίδων καί βιβλίων καί ἀποτέλεσε πηγή ἔμπνευσης μιᾶς σειρᾶς ποιημάτων. Τό ἐνδιαφέρον γιά τήν τύχη τῆς πόλης ἀναθερμάνθηκε στά 1826 – 1827 μέ ἀφορμή τήν παραπλήσια κατάσταση στήν ὁποία περιῆλθαν οἱ κάτοικοι τοῦ Μεσολογγίου μετά τήν πτώση τῆς πόλεως.
Ἡ παραπάνω ἱστορία, ἕνα μικρό μά χαρακτηριστικό στιγμιότυπο τῆς ἐπικῆς πορείας τοῦ ἔθνους μας ἀνά τούς αἰῶνες, εἶναι λίγο πολύ γνωστή. Αὐτή ὅμως ἡ λεπτομέρεια μέ τήν δημόσια καύση τῶν προγονικῶν λειψάνων – προφανῶς δέν γινόταν νά μεταφερθοῦν μέ τίς βάρκες – μᾶς κατασυγκίνησε. Ἄραγε σήμερα περνάει ποτέ ἀπό τόν νοῦ μας μιά τέτοια φροντίδα; Ποιός θά σκεφτόταν σέ ἀνάλογη συγκυρία τούς πεθαμένους του;  Ὅσο γιά τό τί σήμαινε “Τουρκοκρατία” εἶναι μᾶλλον σαφές…

«…Εἶχε ἀναλάβει τότε τήν ὑπεράσπιση τοῦ Σαδίκ, ἑνός νέου πολιτευτῆ, πού ἄν δέν ἔφευγε πρόωρα θ’ ἀκούγαμε συχνά γι’ αὐτόν. Ἄν καί ποτέ δέν φημιζόταν γιά σταθερότητα στίς πολιτικές ἀφοσιώσεις της, στήν περίπτωση τοῦ Σαδίκ ἔδειχνε νά διακατέχεται ἀπό πραγματικό πάθος.
- Τί θά γίνει μέ τόν Σαδίκ; Θά ἀναγνωρίσετε τό πτυχίο του;
Μοῦ ἔθετε τό ἐρώτημα αὐτό Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή. Τρίτη, Πέμπτη καί Σάββατο τηλεφωνοῦσα στό ΔΙΚΑΤΣΑ. – Ἀδύνατον! Θά πεθάνει τούς πελάτες του…
- Ἐπίτηδες τό κάνεις, ἐπέμενε ἡ Μαρία. Ἐπειδή εἶναι πολιτευτής τοῦ ΣΥΝ. (Δέν θυμᾶμαι ἀκριβῶς ἄν ἦταν τότε τοῦ ΚΚΕ Ἐσωτερικοῦ, τῆς ΕΑΡ ἤ τοῦ ΣΥΝ. Θά τή ρωτοῦσα, ἀλλά μήπως θά θυμᾶται καί ἡ ἴδια; Οὔτε θυμᾶμαι πῶς τελικά πῆρε τήν ἀναγνώριση τοῦ πτυχίου του ὁ Σαδίκ. Ὑποπτεύομαι ὅμως ὅτι ἄν κάποιος Δαφέρμος σκαλίσει τήν ὑπόθεση, θά μέ καταγγείλει γιά πολιτική παρέμβαση στή λειτουργία τῆς διοίκησης.) Εἶδες τί μοῦ ἔκανες Μαρία;…» 

Τό ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπό τό τελευταῖο βιβλίο («Ζεϊμπέκικο καί Κόκα Κόλα», σελ. 70) τοῦ Γιάννη Καψῆ, ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν ἐπί Ἀ. Παπανδρέου. Καί ναί μέν ὁ Θεός τῆς Ἑλλάδος τόν τουρκοπράκτορα πού ἀλάλιασε τή Θράκη τόν πῆρε νωρίς κοντά του, τό… μέσον του ὅμως συνεχίζει νά προσφέρει τίς ὑψηλές ὑπηρεσίες του/της στόν ἑλληνισμό ἀπό θέση πολύ πιό ἀναβαθμισμένη ἀπό ὅ,τι κάποτε, μέ τό ἴδιο ὡστόσο πάθος (ἐναντίον του).

Ἀπελευθερώθηκαν στό Ἰράκ μετά ἀπό 2,5 χρόνια φυλάκισης οἱ δύο γυναῖκες – σύμβολα τοῦ ἰρακινοῦ πατριωτισμοῦ, πού ἔγινε προσπάθεια νά σπιλωθοῦν ὡς σύμβολα τῆς «ἐγκληματικῆς φύσεως» τοῦ μπααθικοῦ καθεστῶτος: Ἡ Χούντα Ἀμάς καί ἡ Ριχάμπ Τάχα. Στήν γκαιμπελική προσπάθεια νά τίς ἐμπλέξουν μέ τά δῆθεν βιολογικά ὅπλα τοῦ Χουσεΐν, ὅλος ὁ ἐλεγχόμενος  Τῦπος τίς ἀποκαλοῦσε «Κυρία Ἄνθραξ» καί «Δρ. Μικρόβιο», χωρίς τήν παραμικρή ἀπόδειξη  ἐμπλοκῆς τους σέ ὁποιοδήποτε σχετικό πρόγραμμα – γιαυτό κι ἀφέθηκαν τελικά ἐλεύθερες χωρίς νά τούς ἀπαγγελθεῖ ὁποιαδήποτε κατηγορία!
Ἡ Ἀμάς σπούδασε στή Βαγδάτη καί στίς ΗΠΑ, ὑπῆρξε Πρύτανης στό Πανεπιστήμιο τῆς Βαγδάτης καί ἀναμίχθηκε στήν πολιτική σκηνή, φτάνοντας στήν ἡγεσία τοῦ κόμματος Μπάαθ. Οἱ ΗΠΑνθρωποι λύσσαξαν μαζί της ὅταν ἀποκάλυψε μέ σειρά δημοσιευμάτων της τίς ἐπιπτώσεις τῆς χρήσης τοῦ ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου στόν πρῶτο Πόλεμο τοῦ Κόλπου  (1991).  Πρίν τήν εἰσβολή τοῦ 2003 δήλωνε πώς «εἶναι τιμή νά τερματίσει κανείς τήν καριέρα του ὑπερασπίζοντας τό Ἰράκ».
Ἡ Τάχα σπούδασε βιολογία στή Βαγδάτη καί πῆρε τό διδακτορικό της στή Βρετανία. Ὅταν ἐπέστρεψε ἐργάστηκε στήν Κτηνιατρική καί σέ ἄλλες θέσεις. Πρίν τήν εἰσβολή ρωτήθηκε ἀπό τό BBC γιά τά ὑποτιθέμενα βιολογικά ὅπλα καί ἀρνήθηκε ὁποιανδήποτε σχέση, ὑπερασπιζόμενη ταυτόχρονα τό δικαίωμα τοῦ Ἰράκ νά ἀμυνθεῖ.
Ἡ ἐμπάθεια δέν εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς συκοφάντησής τους. Πρέπει νά σπιλωθεῖ μαζί τους τό Μπάαθ, πού δημιούργησε τήν πιό ἀνεπτυγμένη (ἀπό κάθε ἄποψη) ἀραβική χώρα καί νά μείνει μόνη λαϊκή ἐλπίδα ὁ βολικός γιά τήν Δύση ἰσλαμισμός. Δυό γυναῖκες ἐπιστήμονες, μέ μεταπτυχιακά στή Δύση καί πολιτικές θέσεις; Τί ἄλλο ἀπό σατανικά ὑποχείρια μποροῦν νά εἶναι;

      Οἱ µουσουλµάνοι Ροµά, 20.000 ἄτοµα περίπου, ζοῦν καὶ στοὺς τρεῖς νοµοὺς τῆς ἑλληνικῆς Θράκης, συγκεντρωµένοι σὲ συγκεκριµένες συνοικίες κυρίως τῆς Κοµοτηνῆς, τῆς Ξάνθης καὶ τῆς Ἀλεξανδρούπολης. Στὴν Κοµοτηνὴ συναντῶνται στὸ τέρµα τῆς ὁδοῦ Ἀδριανουπόλεως καὶ στὸν Ἥφαιστο, στὴν Ξάνθη στὴν περιοχὴ τοῦ Δροσεροῦ, τῆς Πετρελαιαποθήκης (Γκαζχανέ) καὶ τῆς Ρέµβης (Πούρναλικ), ἐνῶ στὴν Ἀλεξανδρούπολη στὴν περιοχὴ τῆς ὁδοῦ Ἄβαντος. Ὀλιγοµελεῖς ὁµάδες Ροµὰ ὑπάρχουν διάσπαρτες σὲ πολλὰ χωριὰ τῆς πεδινῆς Θράκης ἀλλὰ καὶ στὰ ὀρεινὰ ποµακοχώρια τόσο τοῦ νοµοῦ Ξάνθης ὅσο καὶ τοῦ νοµοῦ Ροδόπης. Στὰ ποµακοχώρια περιπλανιόντουσαν κυρίως σιδερᾶδες, κατασκευαστὲς ἀγροτικῶν ἐργαλείων ἀπαραίτητων γιὰ τὴν ὀρεινὴ γεωργία. Σηµαντικὸ µεταναστευτικὸ ρεῦµα δηµιουργήθηκε στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 καὶ σὲ ὅλη τη διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 µὲ κατεύθυνση τὰ µεγάλα ἑλληνικὰ ἀστικὰ κέντρα ἀλλὰ καὶ τὴν Εὐρώπη. Μερικὲς χιλιάδες Ροµὰ µεταναστῶν συναντῶνται σήµερα κυρίως στὴ Γερµανία καὶ πολὺ λιγότεροι στὴν Ὀλλανδία καὶ τὸ Βέλγιο. Δέκα περίπου οἰκογένειες ἀπὸ τὸν Ἥφαιστο στὴν περίοδο ἐκείνη ἔφθασαν µέχρι τὴν Αὐστραλία. Στὴν Ἀθήνα καὶ εἰδικότερα στὸ Βοτανικό, στὸ Γκάζι καὶ στὸν Κεραµικὸ ζοῦν ἀρκετοὶ ἐσωτερικοὶ µετανάστες Ροµὰ ἀπὸ τὴ Θράκη. Ἡ µετανάστευση πρὸς τὴν Τουρκία εἶναι σχεδὸν µηδενική.
(…) Μὲ κριτήριο τὴν κινητικότητά τους στὸν χῶρο, οἱ Ροµὰ ποὺ ζοῦν στὴν ἑλληνικὴ Θράκη θὰ µποροῦσαν νὰ διακριθοῦν σὲ ἑδραίους καὶ ἡµιεδραίους. Νοµάδες ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰ. Οἱ πρῶτες χαράξεις ἐθνικῶν συνόρων στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. ἀκύρωσαν µία ἀπὸ τὶς σηµαντικότερες προϋποθέσεις τῶν νοµάδων: τὴν ἐλευθερία τῆς µετακίνησης.  Ἥφαιστος καὶ Ἀδριανουπόλεως εἶναι δυὸ χαρακτηριστικοὶ οἰκισµοὶ στὶς παρυφὲς τῆς Κοµοτηνῆς, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὶς δυὸ παραπάνω γενικὲς κατηγορίες καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ἐκφράζουν τὸ γενικότερο τοπίο τῶν κοινοτήτων τῶν Ροµά στὴ Θράκη. Συγκροτήθηκαν ἀπὸ πληθυσµοὺς ποὺ ἐγκατέλειψαν τὸν νοµαδισµὸ σὲ πολὺ διαφορετικὲς περιόδους καὶ κάτω ἀπὸ ἀνόµοιες συνθῆκες. Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀδριανουπόλεως ἔχουν νωπὲς µνῆµες τοῦ νοµαδικοῦ ἢ ἡµι-νοµαδικοῦ τρόπου ζωῆς, σὲ ἀντίθεση µὲ τοὺς Ἡφαιστιῶτες οἱ ὁποῖοι δὲν διατήρησαν παρόµοιες µνῆµες, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ µόνιµη ἐγκατάσταση πραγµατοποιήθηκε πολὺ νωρίτερα καὶ µάλιστα σὲ περιοχὲς τῆς νότιας Βουλγαρίας (βόρειας Θράκης), ἀπὸ ὅπου λόγῳ τῶν Ρωσσοτουρκικῶν πολέµων τοῦ 1877-78 µετακινήθηκαν καὶ ἔφθασαν στὴν Κοµοτηνὴ µαζὶ µὲ ἄλλους µουσουλµάνους πρόσφυγες.
     Ἡ πλειοψηφία τῶν Ροµὰ τῆς Θράκης ἀπέβαλε τὴν τσιγγάνικη γλῶσσα εἴτε στὴ διάρκεια τῆς Ὀθωµανικῆς περιόδου, εἴτε στὴν περίοδο ἀπὸ τὸ 1920 καὶ µετά, µέσα στὰ ὅρια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Σήµερα τὸ 80% µιλᾶ τουρκικὰ ἐνῶ ἕνα ποσοστὸ συρρικνούµενο σταδιακὰ διατηρεῖ ἀκόµη τὴν τσιγγάνικη, δηλαδὴ τὴ ροµανί, στὶς διαφορετικὲς διαλεκτικὲς της ποικιλίες. Βέβαια τὸ ποσοστὸ αὐτῶν ποὺ γνωρίζουν τσιγγάνικα εἶναι µεγαλύτερο, ἂν λάβουµε ὑπόψιν µας ὅτι σὲ πολλὲς ἀγροτικὲς περιοχὲς καὶ οἰκισµούς, ὅπως στὴ Μελέτη καὶ τὸν Πολύανθο, οἱ Ροµὰ πάνω ἀπὸ σαράντα ἢ πενήντα χρονῶν µιλοῦν καλά τή Ροµανί, ἀλλὰ δὲν τὴ χρησιµοποιοῦν στὴν ἐπαφὴ µὲ τὶς νεότερες γενιὲς, οἱ ὁποῖες µὲ τὴν ἐπίδραση τῆς τουρκικῆς τηλεόρασης, τῶν ἰδεολογικῶν συνθηκῶν ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν περιοχὴ καὶ κυρίως τοῦ µειονοτικοῦ σχολείου ἀποτσιγγα-νοποιοῦνται γλωσσικὰ καὶ συνειδησιακά.
    Τὸ µειονοτικὸ σχολεῖο ἦταν ὁ κορυφαῖος µηχανισµὸς ἐπιβολῆς τῆς τουρκικῆς γλώσσας. Ὅσοι Ροµὰ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ µὲ τὴ λεγόµενη µειονοτικὴ ἐκπαίδευση ἔχασαν τὴ γλωσσικὴ καὶ συνειδησιακή τους ἰδιαιτερότητα. Στὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, οἱ περισσότεροι µειονοτικοὶ δάσκαλοι ἐµποτισµένοι μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ κεµαλισµοῦ ἐνδιαφέρονταν περισσότερο γιὰ τὸν ἐκτουρκισµὸ τῶν νεαρῶν µαθητῶν (Τσιγγάνων καὶ Ποµάκων) παρὰ γιὰ τὴν πνευµατικὴ τους προαγωγή, ἀκολουθώντας τὰ ἐκπαιδευτικὰ πρότυπα τῆς Τουρκίας, ὅπου ἀνάλογη ἐπιτυχία εἶχε ὁ ἐκεῖ ἐκπαιδευτικὸς µηχανισµὸς ἀπὸ τὸ 1930 καὶ µετά.
(…) Τὰ ρωµανὲ τῆς Θράκης ἔχουν τὶς ρίζες τους στὰ Χιντὶ καὶ στὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν βορειοδυτικῶν Ἰνδιῶν. Ἐντάσσονται στὰ εὐρωπαϊκὰ ρωµανὲ ἰδιώµατα, σὲ ἀντιδιαστολὴ µὲ τὰ λοµαβρὲν (ἀρµενικά) καὶ τὰ ντοµαρὶ (ἀσιατικά) (…) Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς συγγραφῆς τοῦ Γλωσσαρίου ἐντυπωσιάστηκα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἄρχισα νὰ συναντῶ λέξεις ρουµανικές, ἀρµενικές, περσικές, σλαβικὲς κι ἔτσι δινόταν ἡ ἐντύπωση ὅτι ἀκολουθεῖ κανεὶς τὰ χνάρια τῶν ἀσταµάτητων τσιγγάνικων καραβανιῶν ποὺ διέσχισαν χιλιάδες χιλιόµετρα στὴν Ἀσία γιὰ νὰ φθάσουν στὴ Θράκη, ἀπὸ ὅπου καὶ διασκορπίστηκαν στὴν Εὐρώπη µέσα σέ ἕναν ἢ δυὸ αἰῶνες. Ἀλλὰ ἐξίσου ἐντυπωσιακὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν ταπεινὴ γλῶσσα τῆς Ἀδριανουπόλεως ἔχουν διαφυλαχθεῖ βυζαντινοὶ τῦποι λέξεων οἱ ὁποῖοι πλέον ἔχουν ξεχαστεῖ στὴ νεοελληνικὴ: ζουµὶ (φαγητό), κουκουντὶ  (χαλάζι), λαλὶ (φωνή), ποῦρνα (δαµάσκηνο) κλπ. Ἀκόµα σὲ ὅλες τὶς τσιγγάνικες διαλέκτους τῶν χωρῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵµου οἱ ἀριθµοὶ τριάντα καὶ σαράντα λέγονται στὰ ἑλληνικά..
(…) Ἐὰν ἐξετάσουµε τὴ ρωµανὶ τῆς Θράκης στὴ διαχρονική της πορεία θὰ διαπιστώσουµε ὅτι στὴ πρώτη µεταπελευθερωτικὴ δεκαετία (1920-30) ἦταν πλουσιότερη σὲ ρωµανὲ στοιχεῖα ἀπὸ ὅ,τι σήµερα. Ἄν ἡ φθίνουσα πορεία συνεχιστεῖ καί τὶς ἑπόµενες δεκαετίες, τότε ὅλο καὶ περισσότερες ἑλληνικὲς ἢ τουρκικὲς λέξεις θὰ καλύπτουν τὰ ἐννοιολογικά της πεδία, ὥστε κάποια στιγµὴ νὰ ἀποδιαρθρωθεῖ καὶ ἡ ἴδια ἡ δοµὴ τῆς γλώσσας…

(Ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ  Ἀντώνη Λιάπη στόν Μορφωτικό Ὅμιλο Κομοτηνῆς, 12.12.05)

Στὶς 9-11 Δεκεμβρίου διοργανώθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Διδασκαλεῖο Ξένων Γλωσσῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν διεθνὲς συνέδριο μὲ θέμα «Ἡ γλῶσσα σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἀλλάζει». Στὸ συνέδριο παρουσιάστηκαν γλωσσικά, ἐκπαιδευτικὰ καὶ κοινωνικὰ θέματα ποὺ ἀντανακλοῦν τὶς πολλαπλὲς χρήσεις τῆς γλώσσας στὸ σύγχρονο κόσμο. Δὲν ἔλειψαν καὶ οἱ εἰσηγήσεις ποὺ ἀφοροῦσαν θέματα μειονοτήτων καὶ διαπολιτισμικῆς ἀγωγῆς.
    Ὁ ἐκπαιδευτικὸς καὶ ὑποψήφιος διδάκτορας τοῦ ΑΠΘ Κάρολος Γεροβασιλείου ἔκανε εἰσήγηση μὲ θέμα «Στάσεις τῶν πομακόφωνων τῆς ὀρεινῆς Ξάνθης ἀναφορικὰ μὲ τὴν πιθανότητα εἰσαγωγῆς τῆς πομακικῆς γλώσσας στὴ μειονοτικὴ σχολικὴ ἐκπαίδευση». Μελετώντας τὶς γλωσσικὲς στάσεις τῶν πομακόφωνων κατοίκων τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τοῦ νομοῦ Ξάνθης ἀπέναντι στὴ μητρική τους γλῶσσα ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι στὴν ἑλληνικὴ καὶ στὴν τουρκικὴ ὁ Κ. Γεροβασιλείου πῆρε συνεντεύξεις ἀπὸ κατοίκους στὸ χωριὸ Κένταυρος, ὅπου ὑπηρέτησε ἐπὶ μία πενταετία ὡς δάσκαλος. Παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν εἰσήγησή του:
 «Ἡ πομακικὴ γλῶσσα, ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση καὶ ἀπὸ κάθε ἐπίσημη (κρατικὴ καὶ μή) δραστηριότητα, προφορικὴ καὶ μὴ τυποποιημένη, εὑρισκόμενη σὲ καθεστὼς διωγμοῦ ἀπὸ τὴν τουρκόφιλη ἡγεσία τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας ἦταν ἀναμενόμενο ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ συγκεντρώσει πολλὲς θετικὲς γνωμοδοτήσεις ὡς πρὸς τὴν πιθανότητα ἔνταξής της στὸ μειονοτικὸ σχολικὸ σύστημα. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἀρνητικὲς ἀξιολογήσεις, ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς ἀπόρριψης ἐπικεντρώνεται σὲ δυὸ βασικὰ σημεῖα: στὴν ἔλλειψη χρησιμότητας καὶ στὴν ἔλλειψη γραφῆς. Ὅμως οἱ πιὸ πολλοὶ ἐγκρίνουν (ἔστω καὶ ἂν ἀρχικὰ τὸ ἀπέρριπταν) τὴ χρησιμοποίηση τῶν πομακικῶν ἀπὸ τοὺς δασκάλους τοῦ ἑλληνόφωνου καὶ τοῦ τουρκόφωνου προγράμματος. Πιστεύουν τελικὰ ὅτι μπορεῖ πιθανὸν νὰ βοηθήσει στὴν καλύτερη ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς τουρκικῆς γλώσσας, εἰδικὰ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἀφοῦ τὰ παιδιὰ ξέρουν μόνο πομακικά. Τὰ μαθήματα θὰ γίνονται κατανοητὰ καὶ οἱ μικροὶ μαθητὲς θὰ ἐπιτύχουν ὑψηλότερους ρυθμοὺς μάθησης. Πιὸ θετικὲς ἐμφανίζονται στὸ ζήτημα αὐτὸ οἱ σχολικὲς ἡλικίες ποὺ βιώνουν ἔντονα καὶ σύγχρονα τὸ πρόβλημα». Κλείνοντας τὴν εἰσήγησή του ὁ Κ. Γεροβασιλείου σημειώνει πώς, ἂν καὶ ἡ πομακικὴ γλωσσικὴ κοινότητα φαίνεται νὰ ἀντιτίθεται στὴν ἰδέα εἰσαγωγῆς τῆς πομακικῆς στὸ σχολεῖο, «ἡ πιθανὴ αὔξηση τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ κύρους τῆς πομακικῆς καθὼς καὶ τῆς χρησιμότητάς της σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν τυποποίησή της μᾶλλον θὰ ἄλλαζε αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ στάση».
   Στὸ ἴδιο συνέδριο οἱ Τζεμαλὴ Μηλιαζὴμ καὶ Ν. Κόκκας μίλησαν μὲ θέμα «Ἡ συνύπαρξη γλωσσικῶν ὁμάδων στὴ Θράκη καὶ ὁ ρόλος τῆς ἐκπαίδευσης στὴ διαπολιτισμικὴ ἐπικοινωνία». Στὴν εἰσήγηση ἐξετάστηκαν οἱ κοινωνικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς διαστάσεις τῆς γλωσσικῆς συνύπαρξης στὴ Θράκη, οἱ δυσκολίες ἀλλὰ καὶ οἱ δυναμικὲς ποὺ ἀναπτύσσονται. Διερευνήθηκαν οἱ χῶροι ὅπου ἐκδηλώνεται ἡ διαπολιτισμικὴ / διαγλωσσικὴ ἐπικοινωνία καὶ περιγράφηκαν οἱ γλωσσικὲς ὁμάδες ποὺ συνυπάρχουν, μὲ ἀναφορὰ στὸ θεσμικὸ πλαίσιο, ἰδιαίτερα σὲ σχέση μὲ τὴν ἔνταξη  στὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία. Ἔμφαση δόθηκε στὶς μαθησιακὲς δυσκολίες ποὺ παρουσιάζουν οἱ δίγλωσσοι ἢ τρίγλωσσοι μαθητὲς καὶ στοὺς τρόπους ποὺ τὶς ξεπερνοῦν. Οἱ Τ. Μηλιαζὴμ καὶ Ν. Κόκκας τόνισαν ὅτι  οἱ ὑπάρχουσες πληθυσμιακὲς ὁμάδες στὴ Θράκη, μὲ τὸ δικό της ἡ κάθε μία πολιτισμικὸ καὶ γλωσσικὸ σύστημα ἀναφορᾶς, διαμόρφωσαν συγκεκριμένους τρόπους ἐπικοινωνίας μεταξὺ τους καί, παρὰ τὶς ὅποιες διαφορές, ἦταν πάντοτε ἔντονη σὲ ὅλους ἡ αἴσθηση τῆς κοινότητας.   Εἰδικότερα, ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων ἀποτυπώνεται μέσα ἀπὸ μία γλωσσικὴ ἐπικοινωνία ποὺ βασίζεται στὴν ἀλληλοαποδοχὴ καὶ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἑτερότητας. Οἱ μουσουλμάνοι τῆς Δυτικῆς Θράκης (Τουρκογενεῖς-Πομάκοι-Ρωμά) δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται  ὡς μία ὁμοιογενὴς ὁμάδα μὲ ἑνιαῖα ἐθνοτικὰ ἀντανακλαστικά.  Ὁ αὐτοπροσδιορισμὸς τους περνάει συχνὰ μέσα ἀπὸ τὶς συμπληγάδες θεσμικῶν ἢ ἐξωγενῶν παρεμβάσεων τόσο στὸ ἐπίπεδό τῆς θρησκείας, ὅσο καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς γλώσσας καὶ τῆς κουλτούρας. Γιὰ τὴν δημόσια ἐκπαίδευση οἱ εἰσηγητὲς ἀνέφεραν πὼς ἀποτελεῖ γιὰ τὶς γλωσσικὲς ὁμάδες τῆς Θράκης μέσον διαπολιτισμικῆς ἐπικοινωνίας καὶ καλλιέργειας τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῆς ἑτερότητας. Ἡ ἑτερότητα αὐτὴ ἀναδεικνύεται ἀπὸ ἀντικειμενικὸ ἐπικοινωνιακὸ κώλυμα σὲ συγκριτικὸ πολιτισμικὸ πλεονέκτημα. Ὅμως, τὸ μειονοτικὸ σχολεῖο ἀναφορικὰ μὲ τοὺς μουσουλμάνους, ἀποδεικνύεται στὴν πράξη ἀναποτελεσματικὸ τόσο ὡς πρὸς τὴν ἐκμάθηση τῶν μητρικῶν γλωσσῶν τῶν μουσουλμάνων ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς. Συνέπεια τοῦ γεγονότος αὐτοῦ εἶναι οἱ μαθησιακὲς δυσκολίες ἀλλὰ καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ συγκεκριμένων γλωσσικῶν στάσεων, ὅπως ἡ αὐτο-ὑποβάθμιση τῆς μητρικῆς γλώσσας στὴν περίπτωση τῶν Πομάκων καὶ τῶν Ρωμὰ καὶ ἡ πολλαπλὴ λειτουργία τῆς μητρικῆς γλώσσας σὲ διαφορετικὰ συμφραζόμενα.

 Ἡ εἰκονιζόμενη κ. Ἕλλεν Μαριάνι, χήρα τοῦ Νήλ Μαριάνι πού ἔχασε τή ζωή του στήν πτήση UA 175 τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δέν εἶναι μιά εὔκολη περίπτωση. Ὄχι μόνον ἀρνεῖται τήν «ἀποζημίωση» πού τῆς προσφέρει ἡ ἀμερικανική Κυβέρνηση γιά νά παραιτηθεῖ ἀπό διεκδικήσεις σέ βάρος της μά καί μήνυσε τήν Κυβέρνηση Μπούς γιά ἄμεση ἐμπλοκή στίς ἐπιθέσεις πού ἄλλαξαν τόν ροῦ τῆς Ἱστορίας.
   Στίς 8 Δεκεμβρίου λοιπόν, προσκεκλημένη στό παναμερικανικό κανάλι MSNBC, στήν ἐκπομπή τοῦ πρώην Γερουσιαστῆ Joe Scarborough, προσπάθησε νά πεῖ τήν ἄποψή της γιά τά γεγονότα: Πώς ὅλα ἦταν δουλειά «ἀπό μέσα», μέ ἐπικεφαλῆς τήν κυβέρνηση. Ἡ κ. Μαριάνι πιστεύει πώς ἡ βόμβα στήν Ὀκλαχόμα συνδέεται μέ τίς ἐπιθέσεις καί μέ τό πρακτορεῖο Able Danger, τό ὁποῖο φαίνεται πώς ξέπλενε χρῆμα καί χρηματοδοτοῦσε τόν Μωχάμετ Ἄτα. Ὁ Ἄτα πού θεωρεῖται πράκτορας τῆς Μοσάντ μά καί τῶν Ἀμερικανικῶν Ὑπηρεσιῶν (γράφτηκε πώς τά σχετικά ντοκουμέντα κατέστρεψε ὁ σύμβουλος ἀσφάλειας τοῦ Κλίντον Σάντυ Μπέργκερ), συνδεόταν μέ τούς Τζάκ Ἀμπράμωφ, Λέοναρντ Μίλλμαν (τῶν Silverado Savings καί Citybank) καί Μώρις “Χάνκ” Γκρήνμπεργκ (τῆς AIG Insurance). Τή στιγμή λοιπόν πού ἡ Μαριάνι ἄρχισε νά ξετυλίγει τό κουβάρι τοῦ Able Danger, ὅρμηξε ὁ Σκάρμπορο κι ἔκλεισε τό μικρόφωνο τῆς προσκεκλημένης του, μπροστά στίς κάμερες! Τί τόν πανικόβαλε; Φοβήθηκε τίς «συνωμοσιολογίες»; Θυμήθηκε τί  τόν ὤθησε στήν ἀπρόσμενη ἀπόσυρσή του ἀπό τήν πολιτική; Ἤ τόν… συνέτισε ὁ περίεργος θάνατος τῆς 28χρονης βοηθοῦ του Lori Kaye Klausutis;
   Πάντως τά βλακώδη παραμύθια μέ τόν Μπίν Λάντεν τελειώνουν: Ὅλο καί περισσότεροι σοβαροί ἄνθρωποι στίς ΗΠΑ ζητοῦν ἐπαναψηλάφιση τῆς ὑπόθεσης, μέ τελευταῖο παράδειγμα τόν καθηγητή φιλοσοφίας (στό Πανεπιστήμιο τῆς Μινεζότα) Τζέιμς Φέτζερ πού ἕνωσε τή φωνή του μέ τῶν συναδέλφων του Στήβ Τζόουνς καί Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν κατά τῆς ἐπίσημης, κυβερνητικῆς συνωμοσιολογίας τῶν ἀεροπειρατῶν καί τῶν πράσινων ἀλόγων.

Κ.Κ.

   Μετά ἀπό 142 χρόνια ζωῆς, ὁ γνωστός μας Ἐρυθρός Σταυρός καταργήθηκε. Τό σύμβολο γιά τίς ἴδιες ὑπηρεσίες πλέον θά εἶναι ὁ «κρύσταλλος» πού βλέπετε δίπλα, προϊόν πιέσεων ἀπό τίς ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ, μέ ἀποκλειστικό ἐνδιαφερόμενο τό δεύτερο. Γιά χάρη τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, ἀπό τό 2000 οἱ Ἀμερικανοί δέν πλήρωναν τίς ὀφειλές τους στόν ὀργανισμό Ἐρυθρός Σταυρός – Ἐρυθρά Ἡμισέληνος, ἐκβιάζοντάς τον μέ ἀλλαγή πλεύσης. Ἔτσι (κι ὅπως μόνον ἐμεῖς ἐδῶ καί μῆνες τό γράφαμε), ἦρθε τό θέμα σέ ψηφοφορία καί τό ἀποτέλεσμα (98-27 καί 10 ἀποχές) δικαίωσε τόν περιούσιο λαό. Τώρα ὅλος ὁ κόσμος θά ἀποσύρει τόν σταυρό ἤ τήν ἡμισέληνο στό κέντρο τοῦ ρόμβου, γιατί ἔτσι ἤθελε τό ἀφεντικό! Χαρακτηριστικές ἦταν καί οἱ δηλώσεις τῶν νικητῶν. Ὁ ἰσραηλινός ΥΠΕΞ μίλησε γιά διπλωματική νίκη τῆς χώρας του καί ἀναβάθμιση τοῦ διεθνοῦς της στάτους, ὅσο γιά τήν Ντέβορα Γκόλντμπεργκ (Σ.Σ.:!!) πού ἐκπροσωπεῖ τίς ΗΠΑ (δῆθεν) στόν διεθνή ὀργανισμό, αὐτή θριαμβολόγησε πώς «ὄχι μόνο δημιουργεῖται ἕνα οὐδέτερο ἔμβλημα ἀπαλλαγμένο ἀπό πολιτιστικές, πολιτικές καί θρησκευτικές συνδηλώσεις ἀλλά ἀνοίγει καί ὁ δρόμος γιά τούς Ἰσραηλινούς»!
   Δικαιοῦται κανείς νά βγάλει κάποιο συμπέρασμα ἀπό τήν μικρή αὐτή ἱστορία διπλωματικῆς τρέλλας; Νομιμοποιεῖται νά συμπεράνει κάτι γιά τήν σχέση ΗΠΑ – Ἰσραήλ; Εἶναι θεμιτό νά συνδυάσει τίς ἀνωτέρω ἐξελίξεις μέ τήν ἐγκληματική πολιτική καί μέ τήν δεδηλωμένη ρατσιστική φυσιογνωμία τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους; Ναί, ἄν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀνεργία, τό περιθώριο ἤ καί τήν… φυλακή, ὅπως βλέπουμε ἐσχάτως σέ κάποιες περιπτώσεις. Ὅλη ἡ Δύση – κι ἐδῶ μέ τόν ὅρο αὐτόν ἐννοοῦμε κάθε κράτος ἐνταγμένο στό κατεστημένο σύστημα ἰσχύος – ἔχει ἀποδεχθεῖ τήν ἑβραϊκή ἐξαίρεση: Κανείς δέν δικαιοῦται νά μιλᾶ ἐναντίον τοῦ ἑβραϊκοῦ παρελθόντος, τοῦ ἐξαγιασμένου στό Ἄουσβιτς, καί ὅποιος ἐξακολουθεῖ νά ἀναφέρεται στό ἑβραϊκό παρόν εἴτε «ἀσεβεῖ» ἔναντι τῶν «ἕξι ἑκατομμυρίων νεκρῶν» εἴτε «συνωμοσιολογεῖ». Τό ἔχουμε γράψει κι ἄλλοτε, μά ἀξίζει νά ὑπενθυμιστεῖ: Στό πρότυπο τοῦ «οὐ λήψει τό ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ», ἔχει οὐσιαστικά ποινικοποιηθεῖ κάθε μή ἐξυμνητική ἀναφορά στά πεπραγμένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ ὡς συνόλου ἀλλά καί μεμονωμένων ἀνθρώπων μέ τήν συγκεκριμένη καταγωγή ἤ θρηκεία. Ἀνοίγεις τό στόμα σου μονάχα ἄν εἶναι γιά νά γλείψεις. Ἔτσι, οἱ μόνοι πού ἀπέμειναν νά μιλοῦν γιά τά αὐτονόητα εἶναι οἱ γενναῖες ἐκεῖνες ἐξαιρέσεις πού ἀνακηρύχτηκαν ἀπό τά ἀφεντικά ὡς… «αὐτομισούμενοι» (self hating) Ἑβραῖοι!
   Μέ δεδομένα ὅλα αὐτά (καί ἄλλα μύρια ὅσα συναφῆ) πῶς νά μήν νιώσεις «Πέρσης» ἀκούγοντας τόν Ἰρανό πρόεδρο Μαχμούντ Ἀχμαντινετζάντ; Ἀλήθειες πού πιστεύει εἶπε ὁ ἄνθρωπος, πού κανένας στήν πολιτικά ὀρθή (καί ἀνοικτά φασίζουσα) Δύση δέν τολμάει νά τίς ξεστομίσει. Εἶναι ψέμματα οἱ φυλακίσεις ἱστορικῶν καί ἄλλων μελετητῶν πού ἀρνήθηκαν νά δηλώσουν πίστη στό «Ὁλοκαύτωμα»; Εἶναι ψέμματα ὅτι τό Ἰσραήλ στήθηκε πάνω στίς ἐνοχές τῶν Εὐρωπαίων καί σέ βάρος τῶν Παλαιστινίων; Εἶναι ψέμματα ὅτι ὅλη ἡ ὑφήλιος κάνει τά στραβά μάτια στά γνωστά πυρηνικά τοῦ Ἰσραήλ καί θαμάζεται μέ τά ὑποτιθέμενα τοῦ Ἰράν; Ποιός νοήμων ἄνθρωπος θά δεχόταν ἀμίλητος κατηγορίες ὅτι σκέφτεται νά κλέψει, μέ τιμητή τόν… Ἀλ Καπόνε; 
   Χαρακτηριστική ἡ ἀμερικάνικη δήλωση ὅτι θεωρεῖ πώς ὁ Ἀχμαντινετζάντ δέν μετέχει τοῦ… πολιτισμοῦ «μας». Αὐτό ἔλειπε, ὁ ἡγέτης μιᾶς τόσο μεγάλης χώρας καί παράδοσης σάν τήν περσική νά εἶναι ἴσα κι ὅμοια μέ τό σκυλολόι τοῦ Γκουαντανάμο! Ἐξίσου κουραδοειδής καί ἡ παρέμβαση τοῦ Ἀνάν πού ξιπάστηκε μέ τίς ἀμφιβολίες γιά τό «Ὁλοκαύτωμα», ἀλλά μέ τό ἄτομο αὐτό δέν ἀσχολούμαστε μετά τόν Ἀπρίλη τοῦ 2004…
   Μέ τή χώρα του στή μπούκα τῶν ἀφεντικῶν, ὁ Ἰρανός ἡγέτης δέν πρόκειται νά σιωπήσει*. Μέ τό σταυρωμένο Ἰράκ νά αἱμάσσει ἀκόμη δίπλα του, μέ τούς συνεχεῖς φόνους στόν Λίβανο πού στοχεύουν τήν Συρία, μέ τήν νεοσυντηρητική ἀγέλη νά κυβερνάει ἀκόμα τόν Λευκό Οἶκο (ὁδηγώντας τον κι αὐτόν στήν καταστροφή), μέ τήν ΙΑΕΑ νά πιέζει γιά ὁλοένα καί μεγαλύτερες ταπεινώσεις στόν τομέα τῆς πυρηνικῆς (μή) δραστηριότητας καί μέ ἕνα Συμβούλιο Ἀσφαλείας πού ἡ ἀτζέντα του καθορίζεται ἀπολύτως ἀπό τίς ΗΠΑ, τό Ἰράν δέν ἔχει παρά νά κερδίσει ἔδαφος γιά τήν ὅποια μελλοντική διαπραγμάτευση ἀλλά καί τίς καρδιές ὅσων ἀκόμη μποροῦν νά σκέφτονται στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Ὁ θρίαμβος τῆς σιιτικῆς Ἑνωμένης Ἰρακινῆς Συμμαχίας στίς προχθεσινές ἐκλογές καί τῆς Χαμάς στήν Παλαιστίνη (μά καί ἡ ἐπίσκεψη μέ τίς δηλώσεις ἀλληλεγγύης τοῦ ἡγέτη της Χαλέντ Μεσχάλ στήν Τεχεράνη) εἶναι καλοί οἰωνοί. Ὅσο γιά τό ἄν ἡ χώρα ἔχει ἤδη πυρηνικά; Τόσο τό καλύτερο!
                                                                                                                                                                                                                                Κ.Κ.

*  Ἐδῶ δέν δίστασε νά δηλώσει δημοσίως ὅτι τή στιγμή πού μιλοῦσε στή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ – τόν περασμένο Σεπτέμβριο – ξεκινώντας στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔνιωσε «νά τόν περιλούζει ἕνα φῶς» κι ἔνιωσε ὑπέροχα (μετρῆστε ἀπόσταση ἀπό τά δυτικά ἠθικολογικά νιανιά)

           Εἶναι παγκοίνως γνωστό τό πόσο γοητευτική τυγχάνει ἡ θρακική πρωτεύουσα. Αὐτή ἡ σοφή μεῖξις τοῦ νεοελληνικοῦ μοντερνισμοῦ μέ τό ὀθωμανικό χρῶμα ἑλκύει κάθε ἄνθρωπο πού μᾶς ἐπισκέπτεται γιά λίγες (πολύ λίγες…) μέρες. Τίς προάλλες λοιπόν πού ξέμεινα ἀπό αὐτοκίνητο, ἀναγκάστηκα νά περπατήσω τά 280 περίπου μέτρα τῆς καθημερινῆς ὑποχρεωτικῆς μου διαδρομῆς. Κι ὅπως λέει τό θυμόσοφο ρητό, οὐδέν κακόν ἀμιγές καλοῦ: ἡ μαραθώνια αὐτή δοκιμασία μοῦ προσέφερε καθ’ ὁδόν μιάν ἀπολαυστική, χειμερινή εἰκόνα τοῦ ἀστικοῦ μας χώρου.
  Βεβαίως δέν ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα νά περπατῶ καί νά χαζεύω ὁλόγυρα, ἀφοῦ τά νερά τῆς προχθεσινῆς βροχῆς ἀρνοῦνταν νά ἀποσυρθοῦν: Σκέπαζαν τίς λακκοῦβες τῆς ἀσφάλτου, τά κενά στά πεζοδρόμια, τά ὀρύγματα στά ἐργολαβικά σκάμματα… Ἀδύνατον νά τ’ ἀγνοήσεις. Καθώς ὅμως ἤμουν περιέργως (χωρίς δηλ. νά ΄χω κάνει χρήση ὁποιασδήποτε οὐσίας) καλοδιάθετος, προσπάθησα νά δῶ τή λακκούβα μισογεμάτη κι ὄχι μισοάδεια. Κάτι σάν πρόκληση, σάν βιντεογκέημ: Ἄν πατήσω τώρα ἐδῶ, μετά ποῦ θά βάλω τό ἄλλο μου πόδι; Ἄν συνεχίσω σ’ αὐτή τήν πλευρά τοῦ δρόμου προλαβαίνω τ’ ἀπέναντι ἁμάξι ἤ περνώντας πάνω ἀπό τό γκιόλι θά μέ κάνει λούτσα; Κείνη ἡ λασπουριά πατιέται ἤ θά μείνει τό παπούτσι μέσα κτλ…
  Ἡ διαδρομή πάντως, πέρα ἀπό τό ἐνδιαφέρον πού παρουσίαζε γιά τύπους ἀντβέντσουρ, δέν ἐστερεῖτο καί αἰσθητικῆς ἀπολαύσεως. Καθώς κάθε λίγα μέτρα ἔκανα κι ἀπό μιά σύντομη στάση, εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἀποθαυμάζω τήν νεοελληνική ἄποψη γιά τό δομημένο ἀστικό περιβάλλον (ἄποψη λίγο πολύ κοινή, βεβαίως, σέ κάθε πόλη τῆς χώρας μας). Κάθε τετραγωνικό γῆς ἀπ’ τό ὁποῖο δέν διέρχεται αὐτοκίνητο τείνει νά μπετοναριστεῖ μέ ἕναν ὁμοιόμορφο, ἑξαόρωφο -καί βάλε-τρόπο πού δείχνει μία κοινωνική συνοχή καί μιά ἑδραία αἰσθητική ἀντίληψη (ἐντάξει, ὑπάρχουν ἀκόμη κάποια μικρά κενά πρασίνου καί χώματος πού παραφωνοῦν ἀλλά εἶμαι πεπεισμένος ὅτι κι αὐτά, μέ τήν συντονισμένη προσπάθεια λαοῦ καί πολιτείας, σύντομα θά ἐκλείψουν). Τά μπετά αὐτά εἶναι συχνά βαμμένα σέ τόνους ρόζ καί θαλασσί (ἔχω ἐντοπίσει καί λαχανί), πού κατά τή γνώμη τῶν ἁρμοδίων δέν παραπέμπουν σέ ξεμώραμα ἤ σέ γυφτιές ἀλλά σέ μιά ἀνάλαφρη νότα στήν πόλη. Ποῦ καί ποῦ ξεπροβάλλει μέσα ἀπό τά μπετά καί κανένα δέντρο πού τούτη τήν ἐποχή εἶναι κατά κανόνα γυμνό ἀπό φῦλλα καί ὡς φιγούρα συνάδει ἀπολύτως μέ τή νεκρή ὁλόγυρα φύση (τῶν κατοίκων συμπεριλαμβανομένων)…
       Ἕνα ἄλλο εὐχάριστο στοιχεῖο στή διαδρομή ἦταν οἱ ἐπιγραφές τῶν καταστημάτων. Μερι-κοί μαγαζάτορες – δέν ξέρω γιατί – πιστεύουν ὅτι οἱ συμπολίτες τους ἔχουν μυωπία ἄνω τῶν 85 βαθμῶν καί μοστράρουν ταμπέλες πού φαίνονται μέ τό πού παίρνεις τή στροφή στό Πόρτο Λάγος. Ἄλλοι πάλι θεωροῦν ὅτι εἴμαστε ἀναλφάβητοι καί ὅ,τι γράφει ἡ ἐπιγραφή τό βάζουν καί σέ (μνημειακῶν διαστάσεων) φωτογραφίες. Καί τό καλύτερο: Καθώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν συμπολιτῶν μου εἶναι ἀμερικανοθρεμμένη καί ἀγγλομαθημένη, δέν βλέπεις γύρω παρά market, casual, stores, bank, shop, salon κτλ. Ὁ κοσμοπολιτισμός εἶναι ἡ δεύτερη φύση τοῦ Κομοτηνέζου, κακά τά ψέμματα.
   Τέλος, μιά ἄλλη θετική πλευρά τῆς ἐποχῆς εἶναι οἱ φανταιζί δημιουργίες στούς δρόμους. Ὅλα ὅσα ὁ παροιμιώδης σεβασμός μας πρός τόν δημόσιο χῶρο ἐπιβάλλει νά κοσμοῦν ὁδούς καί πεζοδρόμια (χαρτιά, τσιγαροπα-κέτα, ἀλουμινόκουτα ἀναψυκτικῶν, χαρτόκουτες ψυγείων…) παρασύρονται ἀπό τό νερό τῆς βροχῆς καί κοπαδιάζουν στίς γωνίες θυμίζοντας μοντέρνες δημιουργίες, σάν τοῦ Ἀρμάν ἤ τοῦ Ὄλντενμπουργκ. Κάθε λίγα βήματα μιά ἀφορμή γιά σκέψη καί στοχασμό! Mά ποῦ ζοῦμε οἱ κερατᾶδες!..

Κ.Κ.

Τήν περασμένη Παρασκευή, 2-12, ἡ Περιφέρεια ΑΜ-Θ διοργάνωσε ἡμερίδα στήν Κομοτηνή σχετικὰ µὲ τὴν ἀναδιάρθρωση τῶν καλλιεργειῶν στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία καὶ Θράκη, καθώς τό τέλος τῆς (ἐπιδοτούμενης) μονοκαλλιέργειας -βαμβάκι καί καπνός- ἔφτασε, καί τό μέλλον τῶν ἀγροτῶν τῆς περιοχῆς εἶναι πιά ζητούμενο. Στήν ἡμερίδα τόσο ὁ Γραµµατέας τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ κ. Μιχάλης Ἀγγελόπουλος ὅσο καί οἱ ὑπηρεσιακοί της παράγοντες ἀναφέρθηκαν στὰ δυὸ τριετῆ, καινοτόµα –«µοναδικὰ στὴν ἐπικράτεια»– προγράµµατα τῆς Περιφέρειας στὸ πλαίσιο τοῦ Γ΄ ΚΠΣ, τὰ ὁποῖα ἀναµένεται νὰ δώσουν λύσεις σὲ σηµαντικὰ προβλήµατα τοῦ ἀγροτικοῦ χώρου καὶ νὰ βελτιώσουν τὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν ποιότητα τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Ἀφενός λοιπόν προτάθηκαν καλλιέργειες ἀρωµατικῶν/φαρµακευτικῶν, ἐνεργειακῶν καὶ κτηνοτροφικῶν φυτῶν (γιά τίς ὁποῖες ἤδη γίνονται πιλοτικές προσπάθειες σέ 245 ἀγρούς 1645 στρεμμάτων) κι ἀφετέρου προβλήθηκε ἡ (ἐπικείμενη) καταγραφή  τῶν ἐδαφολογικῶν δεδοµένων γιὰ τὴ διαπίστωση τῶν ἐπιπέδων ποιότητας τῆς γῆς, ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦµε στὶς ποιοτικότερες καὶ ὑγιεινότερες παραγωγές: Ἡ καταγραφή τῶν θρεπτικῶν στοιχείων, τῶν βαρέων µετάλλων καὶ τῶν ὑδροδυναµικῶν ἰδιοτήτων τῶν ἐδαφῶν εἶναι προφανῶς ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ὀρθολογικὴ χρήση λιπασµάτων καὶ νεροῦ καὶ παραγωγὴ προϊόντων ἀσφαλείας. Γιά τὸ πρῶτο ἔργο προϋπολογίστηκε δημόσια δαπάνη 1,3 ἑκ. εὐρώ καί εἶναι ἐνταγμένο στό ΠΕΠ, ἐνῷ τό δεύτερο – πού θά ἐφαρμοστεῖ σέ 3 ἑκ. στρέμματα – θὰ καλυφθεῖ ἐξ’ ὁλοκλήρου ἀπὸ δηµόσια δαπάνη ὕψους 5 ἑκ. εὐρώ.
Ὅλα αὐτά ὡραῖα. Ἀπό τή θεωρία ὅμως γιά νά περάσουν στήν πράξη ὑπάρχει μία μεγάλη ἀπόσταση – εἰδικά στή χώρα μας. Ἔτσι, κι ἄν ἀκόμη εὐοδωθοῦν οἱ σχεδιασμοί τῆς Περιφέρειας, δέν παύουν νά ὑπάρχουν κάποια βασικότατα ἐρωτήματα πού τέθηκαν καί ἀπό τούς ἄμεσα ἐνδιαφερόμενους στήν ἡμερίδα, δηλ. τούς ἀγρότες: 1) Τί ἔσοδα καί κέρδη θά ἀποφέρει – στό περίπου, ἔστω – ἡ κάθε προτεινόμενη καλλιέργεια; Δέν μπορεῖ νά ξεκινήσει κανείς μέ ἀοριστολογίες τέτοιες ἀλλαγές!  2) Πῶς θά διασφαλιστεῖ ἡ διάθεση τοῦ προϊόντος; Καλή ἡ διασύνδεση πρωτογενοῦς καί δευτερογενοῦς τομέα, ἀλλά μπορεῖ κανείς νά βασιστεῖ στήν ἑλληνική μεταποίηση; Φρέσκιες εἶναι ἀκόμη οἱ μνῆμες ἀπό τήν περιπέτεια τῆς ὀρεινῆς ρίγανης καί τήν ἁμαρτωλή «Βαρωφύτ»… 3) Ἔχουμε ἀργήσει ἤδη πάρα πολύ. Τόσο γιά τήν ἐδαφολογική μελέτη (τό ἰνστιτοῦτο πού θά τήν ἀναλάμβανε χτίστηκε πρίν μιά… δεκαετία), ὅσο καί γιά τήν ἀναδιάρθρωση τῶν καλλιεργειῶν. Τώρα πού ἐμεῖς ἀκόμη συζητᾶμε γιά ἐνεργειακά φυτά, σέ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου (Βραζιλία,  Γερμανία…) «ἔχουν περάσει ἀπέναντι»…
   Τέλος (καί ἀρχή κάθε προβλήματος) λείπει τραγικά ἕνα ἀγροτικό ἐπιμελητήριο. Τώρα πού ἡ ἐποχή τῶν ἐπιδοτήσεων (καί τῆς συνακόλουθης ἀχμακιᾶς) τερματίζεται, ἡ ἀνάγκη ἑνός σωσιβίου προβάλλει ἀδήριτη…

Στίς 26 – 27 Νοεµβρίου οἱ γνωστοί ἰθύνοντες νόες τῆς µειονοτικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας διοργάνωσαν αὐτό πού ἀποκάλεσαν «1ο Ἐκπαιδευτικό Συνέδριο τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας Δυτικῆς Θράκης». Ἤδη ἀπό τόν τίτλο του, τόν φορτωµένο ἀλυτρωτική ὁρολογία, διαφαίνεται ξεκάθαρα τό πνεῦµα πού κυριάρχησε. Ἀλλά οὔτε καί ἐκπαιδευτικό συνέδριο ἦταν, οὔτε βεβαίως δίγλωσσο, ὅπως τό πλάσαραν στήν εὔπιστη χριστιανική πλειονότητα. Ἡ σχέση του µέ τό ζητούµενο τῆς Παιδείας περιγράφτηκε θαυµάσια στό δίγλωσσο φυλλάδιο πού κυκλοφόρησε: Ἦταν ἡ σχέση τοῦ Ἀριστοτέλη µέ τόν… Ἀτατούρκ!
«Πρῶτο ἐκπαιδευτικό συνέδριο τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας Δυτικῆς Θράκης» ἦταν ὁ γελοιωδῶς βαρύγδουπος, προκλητικά µισαλλόδοξος καί ἀπολύτως παραπλανητικός τίτλος τῆς διοργάνωσης τοῦ διηµέρου 26-27/11/05 στήν Κοµοτηνή. Ὅσον ἀφορᾶ τούς εὔγλωττους ἐπιθετικούς προσδιορισµούς «τουρκικῆς» καί «δυτικῆς» δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐπεκταθοῦµε, κι ἕνας ἀδαής ἀναγνωρίζει ἐντός τους τό πνεῦµα τῶν διοργανωτῶν. Ἄς δοῦµε λοιπόν κατά τά ἄλλα περί τίνος ἐπρόκειτο.

Κατ’ ἀρχήν µερικές γενικές πληροφορίες: Ἡ προσέλευση στόν χῶρο τοῦ «συνεδρίου» ἦταν µαζική – ὅπως σέ ὅλες τίς ὁµοειδεῖς ἐκδηλώσεις µέ τήν ἄνωθεν ἐντολή – καθώς περί τά τριακόσια ἄτοµα παρακολούθησαν τίς «ἐργασίες», µεταξύ δέ αὐτῶν ἕνα µονοψήφιο ποσοστό ἦταν γυναῖκες (πολύ χαµηλό ἄν σκεφτεῖ κανείς ὅτι ἡ γυναικεία παρουσία στό σύνολο τῶν ὁµιλητῶν ἦταν ἀναλογικά πολύ µεγαλύτερη). Ὡστόσο ἡ παρουσία αὐτή τοῦ κοινοῦ ἐξαντλήθηκε στήν σιωπηλή παρακολούθηση, καθώς οἱ ἐρωτήσεις πού γίνανε ἦταν µετρηµένες στά δάχτυλα, καί ὑποβλήθηκαν ὅλες ἀπό «ἐπώνυµα» στελέχη τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας* τοῦ µειονοτικοῦ κόσµου (φαίνεται οἱ ἄλλοι ἤ δέν ἔχουν δικαίωµα λόγου ἤ δέν τολµᾶν νά διατυπώσουν δηµοσίως κάποια γνώµη). Τό συνέδριο χαιρέτισε µέ µήνυµά του ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας, Ἀµπντουλλάχ Γκιούλ, εὐχόµενος κάθε ἐπιτυχία στίς ἐργασίες του καί δίνοντας ἔτσι µία ἀκόµη ἀπόδειξη τῆς στοχοθεσίας τῆς διοργάνωσης.

Πρίν τήν διεξαγωγή τοῦ «συνεδρίου» ἐλέχθη πώς θά ἦταν δίγλωσσο, στά τουρκικά καί στά ἑλληνικά. Ὅσοι πίστεψαν ὅτι θά συµβεῖ κάτι τέτοιο διαψεύσθηκαν, καθώς στά ἑλληνικά ἀκούστηκε µόνο γιά ἕνα δύο λεπτά µιά ἐπιγραµµατική – καί ἀπονευρωτική – σύνοψη τῆς πρώτης ὁµιλίας, τοῦ δικηγόρου Ὀρχάν Χατζηιµπράµ. Ὅλα τά ὑπόλοιπα ἐλέχθησαν ἀποκλειστικά στά τουρκικά, ἀφήνοντας σέ ἀµηχανία ἤ στό ἔλεος τῶν αὐτόκλητων µεταφραστῶν τούς ἐλάχιστους ἐκπροσώπους τῶν ἑλληνικῶν Ἀρχῶν πού βρέθηκαν στόν χῶρο. Καί βεβαίως χαρήκαµε γι’ αὐτό, καθώς ὁ ψηφοσυλλεκτικός τους οἶστρος σέ συνδυασµό µέ τήν πρό καιροῦ ἐκτροχιασµένη ἀναξιοπρέπειά τους δέν ὀρρωδεῖ πλέον οὔτε ἐνώπιον τίτλων περί «τουρκικῆς µειονότητας».

Μιά µατιά στό σύνολο τῶν ὁµιλητῶν (τῆς πρώτης ἡµέρας) ἀρκεῖ καί γιά τήν κατάδειξη τοῦ «ἐπαιδευτικοῦ» χαρακτήρα τῆς µάζωξης: Τίς ὁµιλίες ξεκίνησε ἕνας δικηγόρος – ὁ δικηγόρος τῆς «Τουρκικῆς Ἕνωσης Ξάνθης» Ὀρχάν Χατζηιµπράµ – καί τίς ἔκλεισε ἕνας πρόεδρος σωµατείου ἀπό τά κατ’ ἐξοχήν τυπικά ἐργαλεῖα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἄγκυρας: ὁ Σεµπαχαττίν Ἀµπντουρραχµάν τοῦ Συλλόγου Ἀλληλεγγύης Τούρκων τῆς Δυτικῆς Θράκης στήν Ἀγγλία. Ὁ πρῶτος ἀµφισβήτησε τήν ὁποιαδήποτε πρόοδο στήν κατάσταση τῶν µουσουλµάνων τῆς Θράκης, ρωτώντας ρητορικά «ποιό πρόβληµά µας λύθηκε ἀπό τήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση;» καί εὐχήθηκε νά ὑπάρξει πίεση στή χώρα µας ἀνάλογη ἐκείνης πού ὑπάρχει ἐπί τῆς Τουρκίας γιά τό Πατριαρχεῖο καί τή Σχολή τῆς Χάλκης! Ἔχουν καί τό θράσσος τῶν συγκρίσεων ἀπό πάνω! Ὅσο γιά τόν ἐξ Ἀγγλίας ὁρµώµενο νέο, αὐτός προσέθεσε τό σφρῖγος τοῦ νεαροῦ λύκου παροτρύνοντας τούς παριστάµενους σέ ἐγκατάλειψη τῆς παθητικότητας καί ἀνάληψη δράσης: «Κάντε µηνύσεις, διαδηλῶστε, δραστηριοποιηθεῖτε! (…) Πέρυσι ἄκουσα ἕνα περιστατικό ὅπου (χριστιανός) ἐκπαιδευτικός χτύπησε ἕναν (µειονοτικό) µαθητή. Τί ἔγινε; Ἀπολύθηκε;» Ἐνδιάµεσα µίλησαν ἡ δικηγόρος Μπελγκίν Ἀχµέτ (πού θεωρεῖ ὅτι οἱ ὅποιες βελτιώσεις µένουν µόνο στά χαρτιά), ὁ πρώην βουλευτής καί δικηγόρος Γκαλήπ Γκαλήπ, ἕνας δάσκαλος καί µία νηπιαγωγός, καθώς καί ὁ δήµαρχος Μύκης Μουτζαχίτ Ντουκιαντζή. Ὁ τελευταῖος ἔνιωσε ὁ καηµένος τήν ὑποχρέωση νά δηλώσει ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ δήµου του εἶναι 100% Τοῦρκοι (Ποµάκοι; Ποῦ τούς εἴδατε;!) καί εἶπε πώς στηρίζει τά -παράνοµα- νηπιαγωγεῖα πού ἵδρυσε ὁ Σύλλογος Ἐπιστηµόνων Μειονότητας στήν περιοχή, ἐνῷ δέν ἔχει δικαιοδοσίες γιά περισσότερα πράγµατα καθώς ἡ ἀπόπειρα γιά νέο σχολεῖο στόν Ἐχῖνο σκόνταψε στήν Πολεοδοµία. Κι ἄν στούς ἀνωτέρω προσθέσει κανείς τούς ὁµιλητές τῆς δεύτερης µέρας, ὅπου συµπεριλαµβάνονταν ἕνας σκηνοθέτης, δυό δικηγόροι, ἕνας γιατρός καί πρώην βουλευτής, δύο δηµοσιογράφοι, ἕνας ἱεροκήρυκας καί δύο δάσκαλοι, ἄντε καί ὁ καθηγητής πού ἦρθε ἀπό τήν Ἄγκυρα, ἀντιλαµβάνεται εὔκολα κανείς τί εἴδους «ἐκπαιδευτικό συνέδριο» διεξήχθη: Μία παρένδυση τῆς ἐθνικιστικῆς πολιτικῆς τῆς Ἄγκυρας, µέ τόν φερετζέ τῆς «µόρφωσης» καί τῆς «Παιδείας». Ἡ προκλητικότητα ἄλλωστε τῶν «ἀποφάσεων» εἶναι ἰδιαιτέρως εὔγλωττη.

Τίποτε δέν θά µποροῦσε νά εἶναι ἐκφραστικότερο τῆς ἀνωτέρω µεθόδευσης ἀπό τό ἴδιο τό δίγλωσσο πρόγραµµα τῆς διοργάνωσης: Στήν πλευρά πού εἶχε στά ἑλληνικά τόν τίτλο, εἶχαν κοτσάρει καί δυό φράσεις τοῦ Ἀριστοτέλη σχετικές µέ τήν µόρφωση, γιά νά προκαταλάβουν θετικά κανέναν ἀνόητο τῆς χριστιανικῆς πλειοψηφίας. Στήν πλευρά ὅµως µέ τόν τούρκικο τίτλο – πού δέν εἶχε δοθεῖ στόν ἑλληνικό Τῦπο – κι ἐνῷ ὅλα τά ἄλλα ἦταν ἁπλή µετάφραση – τά ρητά τοῦ πατέρα τῆς Λογικῆς εἶχαν ἀντικατασταθεῖ ἀπό τσιτάτα τοῦ πατέρα τῆς Λοιµικῆς: Ὑπῆρχαν δύο φράσεις τοῦ Κεµάλ Ἀτατούρκ! Αὐτό εἶναι τό µορφωτικό ἰδεῶδες τους καί χρείαν ἄλλων µαρτύρων δέν ὑπάρχει: Μειονοτική ἐκπαίδευση κατ’ αὐτούς εἶναι ὁ ἐκκεµαλισµός, δηλαδή ὁ ἐκφασισµός, τῆς συνείδησης τῶν µουσουλµάνων τῆς Θράκης. Ὅσο δέν τήν ἐλέγχουν ἀπολύτως θά λυσσοµανοῦν κατά τῆς ἑλληνικῆς Πολιτείας πού ἀρνεῖται νά τούς ἀδειάσει τή γωνιά.

Καί καλά, ἄς ποῦµε, γι’ αὐτούς. Γιά τούς ἑλληνόφωνους ὅµως πού «παρακολούθησαν» µιά τουρκόφωνη ἐκδήλωση (µέ τέτοιο τίτλο καί µέ ἕναν ἐκ τῶν δύο ὀργανωτῶν παράνοµο – τήν «Ἕνωση Τούρκων Διδασκάλων») ἐπί ὧρες, µόνο καί µόνο µέ τήν ἐλπίδα ἐκλογικοῦ ἀντίδωρου; Τί νά πεῖ κανείς γιά τόν νοµάρχη Ροδόπης Ἄρη Γιαννακίδη** ἤ γιά τόν πρόεδρο τοῦ δηµοτικοῦ συµβουλίου Κοµοτηνῆς Δάµωνα Δαµιανό, πού δέν χάνουν παρόµοια εὐκαιρία αὐτοπροσφορᾶς στόν τούρκικο ἐθνικισµό; Κι ἄν αὐτοί θεωροῦν ὅτι καθήµενοι στό πλάι τοῦ Τούρκου Προξένου ἤ καταπίνοντας τίς ὁλόγυρα κραυγές γιά «τούρκικη µειονότητα» καί «τούρκικα σχολεῖα» στολίζουν τό βιογραφικό τους, τί λένε οἱ χριστιανοί κάτοικοι τῆς Κοµοτηνῆς καί τῆς Ροδόπης; Ψῆφο αὐτοί δέν ἔχουν; Μιλιά δέν ἔχουν; Ἐκτός κι ἄν γι’ αὐτούς ὁ τρίτος δρόµος πρός τόν σοσιαλισµό, ἀφοῦ πέρασε ἀπό τό στάδιο τοῦ ἐκσυγχρονιστικοῦ µισελληνισµοῦ, ἔφτασε πιά στόν προορισµό του: τόν φιλορατσισµό καί τήν τουρκολαγνεία.

Κ.Κ.

 
*  Ὁ ὁποῖος µάλιστα περιέγραψε µέ τόν γνωστό ποµπώδη τρόπο του ἡρωικές φιλοµειονοτικές παρεµβάσεις καί γενναῖες χρηµατοδοτήσεις πολιτιστικῶν κέντρων σέ µουσουλµανικά χωριά (300.000 εὐρώ στό Δουκᾶτο καί 650.000 στή Φιλύρα), γιά νά λάβει τήν ἀπάντηση ἀπό τόν γαλάζιο διεκδικητή τῆς νοµαρχίας Μιχ. Ἀθανασάδη πώς ἦταν καθῆκον του νά τό κάνει.

 ** Πλάκα εἶχε ἡ ἐρώτηση τοῦ παλιοῦ πολιτευτῆ Ἰσµαήλ Ροδοπλού στήν Μπελγκίν Ἀχµέτ, ὅταν ὁ πρῶτος παράκουσε τή φράση «χῶρος πολλαπλῶν πολιτιστικῶν χρήσεων» καί ρώτησε τήν ὁµιλούσα τί ἐννοεῖ µέ τόν ὅρο «πολυπολιτισµικῶν χρήσεων». Ἡ τελευταία ἔσπευσε ἡ ἕρµη νά διευκρινίσει ὅτι δέν µίλησε γιά «πολυπολιτισµικότητα» καί νά διαλύσει ὁποιαδήποτε ὑποψία γιά προβολή κάθε ἄλλης ταυτότητας πλήν τῆς τουρκικῆς. Κατά τ’ ἄλλα ἀγωνίζονται γιά τήν πολυπολιτισµικότητα οἱ ὑποκριτές!

Ἡ σύλληψη τοῦ 26χρονου ἰσραηλινοῦ Ντατάνγκµικ Ἀγκαρούνωφ στό Τρινιντάντ, ὁ ὁποῖος ὡς ἐπισκέπτης τῆς χώρας ἔµενε σέ δασώδη περιοχή 10 χλµ ἀνατολικά τῆς πρωτεύουσας καί κατεῖχε κρατική σφραγῖδα κλεµένη ἀπό τήν ὑπηρεσία µετανάστευσης, πυροδότησε φῆµες γιά ἐµπλοκή του στίς 4 βοµβιστικές ἐπιθέσεις πού γίνανε στό νησί τό τελευταῖο τετράµηνο καί εἶχαν ἀποτέλεσµα τόν τραυµατισµό 28 ἀνθρώπων. Ὁ Ἀγκαρούνωφ ἀνακρίθηκε καί ἀπό τήν Ἰντερπόλ καί καθώς κρατεῖται ἀκόµη ἔχει ξεκινήσει ἀπεργία πείνας µέ αἴτηµα τήν ἀποφυλάκισή του. Ἡ ἰσραηλινή Πρεσβεία τῆς γειτονικῆς Βενεζουέλας (τό Τρινιντάντ ἀπέχει 11 χλµ ἀπό τή χώρα τοῦ Τσάβες) δήλωσε ἄγνοια τοῦ θέµατος.

Πρίν λίγο καιρό εἶχε ἀναφερθεῖ µαζική παρουσία τῆς Μοσάντ στήν Κολοµβία, ὅπου ἡ εὐγενής αὐτή ὑπηρεσία ἔχει µακρά παράδοση δραστηριοποίησης, κατά κανόνα σέ συνεργασία µέ ὅ,τι πιό βρώµικο σκαρώνουν οἱ ΗΠΑ στήν περιοχή. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ τοπική µαφία ἔχει δύο ρωσοεβραίους ἐπικεφαλῆς, τούς Σεργκέι Μιχαήλ καί Γιούρι Ροµπολάεβιτς, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχουν µέ 5.000 ἄνδρες τό ἐµπόριο ὅπλων, κοκαΐνης καί µαριχουάνας. Ἡ δυνητική χρησιµότητα αὐτοῦ τοῦ δικτύου σέ περίπτωση ἀµερικανικῶν ἐπιχειρήσεων κατά τοῦ Τσάβες εἶναι παραπάνω ἀπό προφανής.

Βεβαίως ἡ ἰσραηλινή παρουσία στόν ὑπόκοσµο τῆς Λατινικῆς Ἀµερικῆς δέν εἶναι καινούργια. Θυµίζουµε ὅτι τό 1987 µεγάλοι γαιοκτήµονες καί ναρκέµποροι συνδεδεµένοι µέ τό καρτέλ τοῦ Μεντεγίν ἐκπαίδευσαν τό παραστρατιωτικό προσωπικό τους στήν ἰσραηλινή ἑταιρεία He hanitin (Spearhead Ltd) µέ ὑπεύθυνους σάν τόν ἀντισυνταγµατάρχη Γιάιρ Κλάιν τῆς Μοσάντ καί πρώην στελέχη τῆς βρετανικῆς SAS. Καί ἡ πιό διάσηµη ἐπιχείρηση ἦταν ὁ «Μαῦρος Ἀετός» ὑπό τόν Ὄλιβερ Νόρθ, στά χρόνια τοῦ Ρήγκαν, ὅπου ἀποκαλύφθηκε ὅτι τά ἀµερικάνικα ἀεροπλάνα πού µετέφεραν ὅπλα στήν Κεντρική Ἀµερική γιά ἀκροδεξιούς ἀντάρτες, ἐπέστρεφαν γεµάτα κοκαΐνη. Στήν ἐπιχείρηση ἐκείνη ἐµπλεκόταν – πέρα ἀπό τήν NSA καί τή CIA – καί ἡ Μοσάντ. Ἡ κατάθεση τοῦ Ρίτσαρντ Μπρενέκε στήν Ἐπιτροπή Κέρρυ πού ἐρεύνησε τό θέµα ἦταν ξεκάθαρη: «Μοῦ ζητήθηκε ἀπό πράκτορες τῆς Μοσάντ νά γίνω µεσάζων στήν ἀγορά Τσεχοσλοβάκικων ὅπλων. Στή δουλειά εἶχα στρατολογηθεῖ ἀπό τόν ἰσραηλινό ἔµπορο ὅπλων Πεσάκ Μπέν Ὄρ πού ἕδρευε στή Γουατεµάλα καί ὁ ὁποῖος µέ ἔφερε σ’ ἐπαφή µέ τόν Σύµβουλο Ἐθνικῆς Ἀσφάλεις τοῦ Μπούς, Ντόναλντ Γκρέγκ». Στήν ἐπιχείρηση ἐκείνη ἕνας ἀπό τούς πιλότους τῶν ναρκοδροµολογίων ἀπό τήν Κόστα Ρίκα καί τό Ἐλ Σαλβαδόρ πρός τίς ΗΠΑ, κατά δήλωσή του στό ABC News, ἔνιωθε πώς ὁ κύριος ἐργοδότης του ἦταν τό Ἰσραήλ καί δευτερευόντως οἱ ΗΠΑ. Κατά τόν Μπρενέκε «τά ναρκωτικά ἔρχονταν µέσῳ Παναµᾶ καί οἱ πιλότοι στίς περισσότερες περιπτώσεις ἐργάζονταν γιά τό καρτέλ. Ἄν οἱ ἀποστολές ἦταν ἰδιαιτέρως εὐαίσθητες, θά ἔβλεπες ἰσραηλινούς πιλότους καί ἀεροσκάφη…».

Ἀξίζει, τέλος, νά ἀναφερθεῖ πώς ὁ γενναῖος δηµοσιογράφος Γκάρυ Γουέµπ (φωτό) πού συνέγραψε τό πολύκροτο σχετικό βιβλίο (“Dark Alliance”) ἀποκαλύπτοντας τήν ὑπόθεση, δέχθηκε τροµερό πόλεµο ἀπό τόν γνωστό πάροχο ἰσραηλινῆς προπαγάνδας Accuracy in Media, γιά νά βρεθεῖ τελικά νεκρός πέρυσι: Εἶχε «αὐτοκτονήσει» µέ… δύο σφαῖρες στό κεφάλι!

Κλείνουµε µέ µιά τούρκικη παροιµία, τῆς ἐποχῆς πού ἡ Ὀθωµανική Αὐτοκρατορία ἦταν ὑπερδύναµη, καί πού νοµίζουµε ὅτι φωτίζει τά ἀνωτέρω: «Ὁ Τοῦρκος κι ὁ Ἑβραῖος εἶναι σάν τό δάχτυλο µέ τό νύχι», λέγανε τότε, προκειµένου νά τονίσουν τήν στενή σχέση τῶν δύο στοιχείων. Καί ἴσως καί κάτι παραπάνω…

Κ.Κ.

Ἄλλη µία τροµακτική παραποίηση τῆς ἀλήθειας συντελέστηκε ἀπό τά κατεστηµένα διεθνῆ ΜΜΕ, µέ ἀφορµή τήν οἰκονοµική σύνοδο τῶν 34 Ἀµερικανικῶν Κρατῶν στήν Ἀργεντινή. Ἡ σύνοδος, πού ἐξελίχτηκε σέ Βατερλώ τῆς ἀµερικάνικης ἡγεµονίας, στάθηκε ἀφορµή γιά νά γίνουν οἱ ἐντυπωσιακότερες δηλώσεις καί διαδηλώσεις κατά τῆς κεφαλαιοκρατικῆς παγκοσµιοποίησης, τῆς εἰσβολῆς στό Ἰράκ καί τῶν «ἐλεύθερων ἀγορῶν» ἀλλά… λίγοι τό πῆραν χαµπάρι! Γιά ἄλλη µιά φορά λοιπόν τά ΜΜΕ ἔπαιξαν τόν πρόστυχο ρόλο τους στήν κατασκευή τῆς µαγικῆς ἐκείνης εἰκόνας πού βολεύει τά ἀφεντικά: Εἴτε προσπέρασαν τήν µαζικότητα (60.000 ἄνθρωποι ὑπό καταρρακτώδη βροχή!) τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων στήν παρουσία τοῦ Μπούς µέ φράσεις ὅπως «ἀριστεροί» καί «ριζοσπαστικοί» εἴτε καθάρισαν µέ τό εἰδησεογραφικό τους καθῆκον µέ δυό τρεῖς µεµονωµένες εἰκόνες καί φράσεις.

Κι ὅµως, οἰ ἀντιδράσεις, πού ἀντιµετώπισαν τή βία 8.000 ἀστυνοµικῶν, κατέδειξαν πολύ περισσότερα πράγµατα. Οἱ διαδηλωτές δέν εἶχαν στόχο µόνο τήν οἰκονοµική πολιτική τῶν ΗΠΑ µά καί τήν στρατιωτική τους παρουσία, τόσο στό Ἰράκ ὅσο καί στήν Λατινική Ἀµερική. Κύριο σύνθηµα: «Φασίστα Μπούς, ἐσύ εἶσαι ὁ τροµοκράτης»! Ἐπικεφαλῆς τῆς πορείας ἦταν ὁ Ἀργεντίνος νοµπελίστας συγγραφέας Ἀντόλφο Πέρες Ἐσκιβέλ καί ὁ Βολιβιανός ὑποψήφιος Πρόεδρος Ἔβο Μοράλες. Δίπλα τους οἰ Μητέρες τῆς Πλάτσα ντέ Μάγιο πού ἀκόµη ἀναζητοῦν τά παιδιά τους πού «ἐξαφάνισε» ἡ ἀµερικανόπνευστη ἀργεντίνικη Χούντα.

Καί 70.000 κόσµος γέµισε τό στάδιο Μουντιαλίστα µετά τήν πορεία, ὅπου ἐµφανίστηκε ὁ πρόεδρος τῆς Βενεζουέλας Οὖγκο Τσάβες. Ὁ ἡγέτης τῆς Βενεζουέλας, πού αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «ἐθνικιστής» (χωρίς κανείς στήν Ἑλλάδα νά τολµήσει νά τό σηµειώσει, καθώς ὅσοι τάσσονται µέ τό κοινωνικό του ὅραµα ἔχουν ποινικοποιήσει τόν ὅρο), δέν περιορίστηκε νά καταγγείλει τίς ἀµερικάνικες προσπάθειες σέ βάρος τῆς χώρας καί τῆς κυβέρνησής του ἀλλά µίλησε ἀνοιχτά καί κατά τῆς φιλελεύθερης λαίλαπας πού σάρωσε τίς οἰκονοµίες τῆς περιοχῆς καί συνεχίζει νά προτείνεται ὡς τό µέλλον της: «Ἤρθαµε ἐδῶ γιά νά θάψουµε τήν FTAA, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ παλιό σχέδιο τοῦ ἰµπεριαλιστῆ ἀετοῦ πού ἀπό τήν ἀρχή σκόπευε νά βυθίσει τά νύχια του στή Λατινική Ἀµερική. Ἔφερα ἀκόµη καί φτυάρι µαζί µου!»

Στό πλάι τοῦ Τσάβες, ὁ Ντιέγκο Μαραντόνα καί ἡ Σίντυ Σήχαν πού ἡγεῖται στίς ΗΠΑ τοῦ ἀντιπολεµικοῦ κινήµατος ὡς µητέρα σκοτωµένου πεζοναύτη στό Ἰράκ. Ὁ Μαραντόνα, πιστός στήν ὑπόσχεση πού ἔδωσε στόν Κάστρο, ἡγήθηκε τῶν διαδηλώσεων φορώντας µπλουζάκι µέ τή φάτσα τοῦ Μπούς καί τήν ἐπιγραφή «Ἐγκληµατίας Πολέµου», χαρακτήρισε τόν τελευταῖο «ἀνθρώπινο σκουπίδι», κι ἀπευθυνόµενος στούς συµπατριῶτες του φώναξε «Ἡ Ἀργεντινή ἔχει ἀξιοπρέπεια, πετάξτε ἔξω τόν Μπούς!» Πρίν τήν ἄφιξη τοῦ Μπούς δύο στρατιωτικά µεταγωγικά ἀεροπλάνα µετέφεραν ὅπλα καί ἐξοπλισµό στό Μάρ ντέλ Πλάτα. Ὑπῆρχαν στρατιωτικά ἑλικόπτερα, µονάδες πεζοναυτῶν, πράκτορες µέ πολιτικά καί ἀστυνοµικά σκυλιά, µία εἰκόνα πού ἐξαγρίωσε ἀκόµη περισσότερο τούς Ἀργεντίνους. Διαδηλώσεις καί ἀπεργίες (σάν τῶν ἐκπαιδευτικῶν) γίναν σέ ὅλη τή χώρα µά καί ἐκτός αὐτῆς: Στήν Οὐρουγουάη, στή Βραζιλία, στή Βενεζουέλα καί σέ πρωτεύουσες κι ἄλλων νοτιοαµερικάνικων χωρῶν. Χαρακτηριστικό ὅτι δέν κατάφεραν νά βγάλουν µιά δήλωση θετική γιά τήν Ἀµερικανική Ζώνη Ἐλευθέρου Ἐµπορίου (FTAA), παρά τήν πίεση τῶν ΗΠΑ, καθώς ἦταν σθεναρή ἡ ἀντίσταση τῶν χωρῶν τοῦ συµφώνου Mercosur (Βραζιλία, Ἀργεντινή, Οὐρουγουάη καί Παραγουάη, στό ὁποῖο προσχώρησε µέχρι καί ἡ φιλοαµερικάνικη µεξικανική κυβέρνηση τοῦ Βιθέντε Φόξ). Δύσκολη ἡ κατάσταση στήν πίσω αὐλή τῶν γιάνκηδων…

Ὅλη ἡ Ἑλλάδα µετά βδελυγµίας ἀποδοκίµασε τά ἐπεισόδια κατά τοῦ Πατριάρχη Βαρθολοµαίου πού ὀργάνωσαν οἱ «Γκρίζοι Λῦκοι» στήν Τουρκία. Πρᾶγµα φυσικά αὐτονόητο, πού θά γινόταν εἴτε ὁ στόχος ἦταν ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης εἴτε ὁ µουφτῆς τῆς Πόλης.

Ἐκεῖνο, ὡστόσο, πού κανένας δέν εἴδαµε νά ἀναζητᾶ ἦταν ἡ θέση τῶν µειονοτικῶν πολιτευτῶν καί φορέων γιά τό ζήτηµα: Δέν εἴδαµε καµµία δήλωση π.χ. τοῦ βουλευτῆ Ἰλχάν Ἀχµέτ, ὁ ὁποῖος τόσο κόπτεται γιά τήν ἑλληνοτουρκική φιλία, πού νά λέει τό πολύ ἁπλό «καταδικάζω τίς ἐνέργειες αὐτές». Καµµία ἀνακοίνωση ἀπό τά σωµατεῖα, νόµιµα καί µή, πού κάθε τόσο σκίζονται νά ὑπερασπίσουν τόν τουρκισµό τους καί τή σχέση τους µέ τήν Μητέρα – Πατρίδα. Καµµία καταδίκη ἀπό κανέναν µειονοτικό πολιτευτή, νῦν καί πρώην, δηµοσιογράφο ἤ παράγοντα τοῦ «πολιτισµοῦ», ὅπως ἀρέσκονται κάποιοι νά αὐτοπλασάρονται. Εἶναι ἐπειδή κι αὐτοί εὐθυγραµµίζονται µέ τήν τουρκική γραµµή µή ἀναγνώρισης τοῦ τίτλου «Οἰκουµενικός» στόν Πατριάρχη; Εἶναι γιατί ταυτίζονται µέ τούς Γκριζόλυκους ἤ τοὐλάχιστον δέν θέλουν νά διαφοροποιηθοῦν ἀπό τήν ὑπερεθνικιστική γραµµή; Ὁρίστε, τούς προκαλοῦµε, νά βγεῖ κάποιος κεντροδεξιός, σοσιαλιστής ἤ συνασπιστής βουλευτής τους (νῦν ἤ πρώην), κάποιος δηµοσιογράφος ἤ ἄλλος γραφιᾶς ἀπό τούς ἐπώνυµους τῆς µουσουλµανικῆς ἡγεσίας καί νά πεῖ δυό καθαρά λόγια.

Ἐµεῖς, ὡς Ἕλληνες καί δηµοκράτες, νιώθουµε αὐτήν τήν ἐκκωφαντική σιωπή τους νά µᾶς προσβάλει. Καί δέν µποροῦµε νά φανταστοῦµε ὅτι κανένας ἄλλος στόν τόπο µας δέν νιώθει ἀνάλογα…

        Χσστ!!! Ἄαααααααα!!! Φσστ!!! Ὤωωωωωωχ!!! Χσστ!!! Ἄααααααααχ!!!!*

        * [ Ἠχητικὰ ἐφὲ ἀντὶ προλόγου, μεταφραζόμενα – πρὸς διευκόλυνσιν τοῦ ἐμφανῶς ἀποσβολωμένου καλωσυνάτου ἀναγνώστου – ὡς ἑξῆς: α) ἦχοι μαστιγίου (ποὺ τὸ κρατᾶ βλοσυρὸς καὶ ἀνελεήμων ὁ Ἕλλην ΥΠΕΞ) καὶ β) τουρκικὲς κραυγὲς ἀνειπώτου πόνου (ὅπως κατεγράφησαν κατὰ τὸν νέο ἐν Λουξεμβούργῳ τηλαυγή διπλωματικὸ μας θρίαμβο)]…

     Γιὰ νὰ μήν τὰ πολυλογοῦμε λοιπόν, ἤδη καταλάβατε ποῦ θὰ εἶναι ἀφιερωμένα τὰ σημερινὰ «Τοξικά». Ἔ, καὶ λογικὸ εἶναι, αὐτὸ εἶναι τὸ σπουδαῖο γεγονὸς τῶν ἡμερῶν. Ἡ ἔναρξη δηλαδὴ τῶν ἐνταξιακῶν διαπραγματεύσεων γιὰ τὴν Τουρκία, μέ μία Ε.Ε. ποὺ πραγματικὰ ἀφηνίασε μέχρι νὰ τὸ καταφέρει, καὶ μία ἑλληνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ποὺ ἐπίσης ἀφηνίασε γιὰ νὰ φανεῖ ἀντάξια τοῦ ἄμεσου καὶ τοῦ ἀπώτερου ἐνδόξου παρελθόντος της. Καὶ ἔκανε τόσες φιλότιμες καὶ ἀπεγνωσμένες προσπάθειες, ποὺ τελικὰ πράγματι τὰ κατάφερε: γιὰ μία ἀκόμη φορά εἶχε πάει γιὰ βροῦβες…

Read the rest of this entry…