Πάει καιρός που κάποιοι στον πολιτισµένο δυτικό κόσµο έχουν µια κωλοπρεµούρα µε αυτό που ονοµάζουν “γενοκτονία στο Νταρφούρ”. Στρεφόµενοι κατά της κυβέρνησης του Σουδάν, µιλούν για σφαγές της αραβικής πολιτοφυλακής σε βάρος του µαύρου πληθυσµού. Μάλιστα τελευταίως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο απηύθυνε κατηγορίες κατά του Σουδανού προέδρου, ως υπευθύνου για τη “γενοκτονία”. Αυτά την ίδια στιγµή που η χώρα φιλοξενεί διεθνείς δυνάµεις που υποτίθεται πως επιτηρούν την κατάπαυση του πυρός!

Η νέα καταδίκη του αντιφρονούντα εκδότη και διανοούµενου Ραγκίπ Ζαράκογλου (5 µήνες – εξαγοράσιµη – φυλάκιση) προκάλεσε µεν κάποιες αντιδράσεις ευρωβουλευτών και της Αρµενικής Ευρωπαϊκής Οµοσπονδίας αλλά η Κοµισιόν και τα άλλα “όργανα” (µε την …ανατοµική έννοια του όρου) της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν σκοτίστηκαν. Η καταδίκη του γενναίου Τούρκου, για δύο νέες εκδόσεις – µεταφράσεις του σχετικά µε την Αρµενική Γενοκτονία, βασίστηκε και πάλι στον Ποινικό Κώδικα (άρθρο 301) που απαγορεύει την δηµόσια υποστήριξη τέτοιων θέσεων. Τι έπραξε η Ευρωπαϊκή Ένωση; Την ίδια µέρα άνοιξε δύο ακόµη κεφάλαια για την ένταξη της Τουρκίας στους κόλπους της! Και καλά οι ευρωµπάσταρδοι, εµείς όµως; Αν δεν υποστηρίξουµε ανθρώπους σαν τον Ραγκίπ, ποιούς θα υποστηρίξουµε στη γείτονα;

Παναγιώτατε, κύριοι εκπρόσωποι των Αρχών, κυρίες και κύριοι,

Ευχαριστώ θερμά την Ομάδα 21 που μας έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουμε απόψε ανοικτά για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ιδιαίτερη πατρίδα μας, η Θράκη, και να αναπτύξουμε μια γενικότερη προβληματική. Καθώς όλοι καλά γνωρίζετε, ο δημόσιος και ουσιαστικός, μη ελεγχόμενος διάλογος για τα μείζονα ζητήματα της πατρίδας μας είναι στην πραγματικότητα είτε περιθωριακός είτε απαγορευμένος. Γι αυτό ειλικρινά μου κάνει τεράστια, θετική εντύπωση η αποψινή σας διοργάνωση, τόσο για την μαζικότητα της προσέλευσης όσο και για την κεντρικότητά της εντός του γίγνεσθαι της πόλης.

Παρότι σήμερα η Θράκη αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, θα περιορίσω την προσέγγισή μου μονάχα σε ό,τι αφορά το μειονοτικό. Κι επειδή δεν θέλω να σας κουράσω με την παράθεση στοιχείων που είναι ενδεχομένως γνωστά, περιορίζομαι να πω ότι την μειονότητα σήμερα συγκροτούν περίπου 100.000 Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, από τους οποίους οι μισοί σχεδόν είναι καταγωγής μάλλον τουρκικής και οι υπόλοιποι είναι είτε Πομάκοι είτε Τσιγγάνοι (Ρόμ). Στον νομό Ροδόπης ο πληθυσμός σε σχέση με το θρήσκευμα είναι μοιρασμένος περίπου στη μέση, στην Ξάνθη οι μουσουλμάνοι είναι περίπου το 1/3 του συνόλου και στον Έβρο αποτελούν μια μικρή μειοψηφία περί το 10%. Όλοι απολαμβάνουν πλήρη ισονομία και ισοπολιτεία εδώ και 15 χρόνια, όταν ήρθησαν και οι τελευταίοι διοικητικοί περιορισμοί που είχαν τεθεί ως αντιπερισπασμός για όσα – ασυγκρίτως χειρότερα – υπέστη η ελληνική παρουσία στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Άλλωστε είναι ευνόητο ότι στα πλαίσια της ελληνικής πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου οι μειονότητες έχουν σχεδόν ιεροποιηθεί, είναι απολύτως αδύνατον να περικόψει κανείς ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα χωρίς να γίνει γνωστό και να καταγγελθεί, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Πού είναι λοιπόν σήμερα το όποιο πρόβλημα στη Θράκη;

Ξεκινώ με την πρώτη του παράμετρο, την παρουσία και δράση της Τουρκίας δια του Προξενείου της στην Κομοτηνή. Πρέπει να πούμε ότι μιλώντας για το συγκεκριμένο Προξενείο αναφερόμαστε σε μία υπηρεσία που δεν περιορίζεται στον Γενικό Πρόξενο και κάποιον γραμματέα αλλά το διοικητικό και διπλωματικό προσωπικό του αριθμεί περί τα 15 άτομα και ο ετήσιος προϋπολογισμός του ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ. Είναι χαρακτηριστικό το πώς το αποκαλούν οι μουσουλμάνοι της περιοχής: «Κοτζά Καπί», δηλαδή «Υψηλή Πύλη»! Το πώς δρα ο μηχανισμός επιβολής της πολιτικής του είναι λίγο πολύ γνωστό. Δεν είναι φυσικά μόνον οι υπάλληλοί του. Είναι και οι εκατοντάδες άνθρωποί του οι οποίοι με το αζημίωτο διαλαλούν τον τουρκισμό τους και κάθε πολιτική τους ενέργεια υπαγορεύεται εξ Ανατολών. Είναι επίσης η άτυπη «Συμβουλευτική Επιτροπή», όπου συνυπάρχουν όλες οι κεφαλές του μουσουλμανικού στοιχείου (νυν και πρώην βουλευτές, ψευδομουφτήδες, ιμάμηδες προσκείμενοι σ’ αυτούς, πρόεδροι συγκεκριμένων σωματείων διαλυμένων και μη, εκπρόσωπος του κόμματος Φιλίας – Ισότητας – Ειρήνης που είχε δημιουργήσει ο ανεξάρτητος βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ και εκπρόσωποι των εκλεγμένων μειονοτικών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση – δήμαρχοι, κοινοτάρχες, κτλ). Τέλος, είναι τα σωματεία που υλοποιούν την τουρκική πολιτική στους τομείς που προανέφερα (Τουρκική Ένωση Ξάνθης, Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής, Ένωση Τούρκων Δασκάλων, σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας, σύλλογος Ιεροκηρύκων, σύλλογος αποφοίτων ΕΠΑΘ, πολιτιστικός σύλλογος Χίλια…), όπως και μια δεκάδα έτνυπα, κατά κανόνα εβδομαδιαία και λαθρόβια, που αναπαράγουν την τουρκική προπαγάνδα.

Αρχικά είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε το ποια είναι σήμερα η τουρκική πολιτική στην ελληνική Θράκη. Δύο είναι οι βασικοί (και παράλληλοι) στόχοι της, έτσι όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα: ο πολιτικός έλεγχος του μουσουλμανικού πληθυσμού, και η ομογενοποίησή του, δηλαδή ο εκτουρκισμός του. Όταν αυτοί οι δύο στόχοι θα έχουν επιτευχθεί οριστικά, τότε η γειτονική μας χώρα θα διαθέτει στο εσωτερικό της πατρίδας μας μια στρατηγική μειονότητα, ένα εργαλείο πίεσης που θα το χρησιμοποιεί κατά το δοκούν και σύμφωνα με ό,τι η εκάστοτε συγκυρία της επιτρέπει. Θα εξηγήσω αμέσως με συγκεκριμένα παραδείγματα το τι και πώς επιδιώκεται στη Θράκη στην κατεύθυνση των δύο στόχων που προανέφερα. Ξεκινώ με τον πολιτικό έλεγχο:

•  Στα τέλη της δεκαετίας του 80 και στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο εξτρεμιστής τοπικός βουλευτής Αχμέτ Σαδίκ, που διακήρυσσε την τουρκική ταυτότητα της μειονότητας, ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της. Κάποια στιγμή ο εκλογικός νόμος άλλαξε, ετέθη το όριο του 3% για την είσοδο στην ελληνική Βουλή και το 1993 ο Σαδίκ έμεινε εκτός Κοινοβουλίου, με την προοπτική να παραμείνει εκεί εσαεί. Τότε η Τουρκία αποφάσισε να ρίξει το βάρος της σε μουσουλμάνους υποψηφίους των ελληνικών κομμάτων και τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια του. Ο Σαδίκ βλέποντας τον παραμερισμό του αντέδρασε, συγκρούστηκε με την γραμμή της Άγκυρας και «ξαφνικά» όλοι όσοι επί χρόνια τον εκθείαζαν βγήκαν με πανομοιότυπες ανακοινώσεις εναντίον του, ταυτιζόμενοι με την νέα γραμμή του Προξενείου. Ο χθεσινός ήρωας έγινε αποδιοπομπαίος τράγος.

•  Στις εκλογές του 1996 εξελέγησαν με το ΠαΣοΚ, τη ΝΔ και τον ΣΥΝ οι Γκαλήπ, Ακήφογλου και Μουσταφά αντίστοιχα. Όσοι βαυκαλίζονταν ή καλλιεργούσαν ψευδαισθήσεις για βελτίωση των πραγμάτων λόγω της απουσίας του ανεξάρτητου βουλευτή, διαψεύσθηκαν παταγωγδώς το καλοκαίρι του 1999, όταν οι προαναφερθέντες κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή ζητώντας να αναγνωριστεί όχι μόνο τουρκική μα και μακεδονική εθνική μειονότητα στην Ελλάδα!

- Το 1998 η Συρία αναγκάστηκε να διώξει από το έδαφός της τον Κούρδο ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλλάχ Οτζαλάν και κείνος κατέφυγε στη Ρώμη (πριν καταλήξει στην Αθήνα κι από κει μέσω Ναϊρόμπι στη φυλακή του Ίμραλι). Για το διάστημα λοιπόν που ο Οτζαλάν βρισκόταν στην ιταλική πρωτεύουσα, όλοι οι μειονοτικοί δημοσιογράφοι, οι νυν και πρώην βουλευτές καθώς και άλλα στελέχη της μειονότητας υπέγραψαν προς τις ιταλικές Αρχές αίτημα παράδοσης του Κούρδου ηγέτη στην Τουρκία ως «τρομοκράτη». Υπήρξαν μόνο 1-2 φωτεινές εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαίωσαν τον κανόνα.

- Τον Φεβρουάριο του 2000 ο σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας έστειλε ψήφισμα διαμαρτυρίας στον Ρώσο πρέσβη της Αθήνας για τον τότε πόλεμο της Τσετσενίας, καταγγέλοντας τον βάρβαρο διωγμό και τον αφανισμό των μουσουλμάνων. Την επιστολή υπέγραφε ο νυν βουλευτής Ροδόπης (ΝΔ) Αχμέτ Ιλχάν, γραμματέας τότε του συλλόγου..

•  Τον Μάιο του 2001 ο Χασάν Κιασήφ, δήμαρχος τότε (και τώρα) στη Φιλλύρα Ροδόπης, έστειλε επιστολή στον Υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ Σιμόν Πέρες, όπου τον συνέχαιρε για τη στάση του έναντι των Αρμενίων που ζητούσαν να αναγνωρίσει το Ισραήλ τη γενοκτονία τους από τους Οθωμανούς. Τότε ο Πέρες είχε δηλώσει πως δεν μπορεί να μιλάει κανείς για «αρμενική γενοκτονία» αλλά για «τραγωδία».

•  Και τον περασμένο Μάιο, όταν ο Δήμος Κομοτηνής ενέταξε στα Ελευθέρια της πόλης μιαν εκδήλωση στη μνήμη της Ποντιακής Γενοκτονίας, τόσο η Συμβουλευτική Επιτροπή όσο και ο Σύλλογος Επιστημόνων Μειονότητας, βγάλανε θρασύτατες ανακοινώσεις εγκαλώντας τον Δήμο που απλώς συμμορφώθηκε με τον νόμο και τίμησε τη μνήμη των σφαγιασθέντων!

Ας δούμε όμως και μερικά γεγονότα για να φανεί τι συμβαίνει στον τομέα της συνειδησιακής και πολιτιστικής ομογενοποίησης των μουσουλμάνων πολιτών, όπου Πομάκοι και Ρομά αντιμετωπίζουν το φάσμα της οριστικής τους εξαφάνισης ώστε να αναδυθεί μια «τουρκική» εθνική μειονότητα:

- Στο φτωχό πομακοχώρι Τσούκα της ορεινής Ροδόπης τα παιδιά δεν είχαν δει στη ζωή τους ποτέ την θάλασσα. Ο χριστιανός δάσκαλος του χωριού, με όλη την καλή του προαίρεση, απευθύνθηκε στην Ταξιαρχία της περιοχής και η τελευταία προσέφερε ευγενώς όχημα για την δωρεάν μεταφορά των μαθητών. Κι ενώ γονείς και μαθητές ενθουσιάστηκαν, ήρθε ο κοινοτάρχης Αμπντουραχήμ Μεμέτ από τον Κέχρο και τους απαγόρευσε την εκδρομή. Ο Ελληνικός Στρατός δεν πρέπει να δείχνει καλό πρόσωπο στον μουσουλμανικό πληθυσμό, πρέπει να είναι πάντα «ο στρατός των γκιαούρηδων». Στη γειτονική Μυρτίσκη οι Πομάκοι χωρικοί, με την ενθάρρυνση τοπικών πολιτικών παραγόντων, ίδρυσαν το 1997 πολιτιστικό σύλλογο για να κάνουν κάποιες δράσεις μορφωτικού ή κοινωνικού χαρακτήρα (πρώτη τέτοια ενέργεια ήταν η αναστήλωση του μιναρέ του χωριού). Καθώς όμως η Άγκυρα δεν μπορούσε να ελέγξει τους έχοντες την πρωτοβουλία, η Συμβουλευτική Επιτροπή τρομοκράτησε τον απλό κόσμο (πρόεδρος τότε ο δικηγόρος Αντέμ Μπεκήρογλου), οι υπογραφές αποσύρθηκαν και το σωματείο έσβησε πριν καν λειτουργήσει.

- Τα τελευταία χρόνια η καθηγήτρια Άννα Φραγκουδάκη δημιούργησε σχολικά εγχειρίδια για τα παιδιά της μειονότητας ώστε να μάθουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα. Ένα από τα εγχειρίδια αυτά είτε τίτλο «Λεσίτσα», δηλαδή στα πομάκικα «αλεπού». Οι αντιδράσεις των τουρκοφρόνων για τη χρήση της πομάκικης λέξης την υποχρέωσαν να το αποσύρει και να το επανεκδώσει με τον ομόηχο μα ελληνικό τίτλο… «Λενίτσα»! Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις έχουμε ανάλογα κρούσματα απόσυρσης επισήμων εκδόσεων επειδή αναφέρονταν σε «Πομάκους» και «Ρομά» και επανέκδοσής τους χωρίς τις… επιλήψιμες λέξεις: Επρόκειτο για τον τουριστικό οδηγό της νομαρχίας Ροδόπης (1998) και για τον ανάλογο οδηγό της Περιφέρειας ΑΜ-Θ τον Γενάρη του 2004.

- Τα τελευταία χρόνια τα πομάκικα πανηγύρια στο ύψωμα Χίλια (Σέτσεκ) του Έβρου και στη θέση Ακρίτας (Αλάν Τεπέ) της Ροδόπης έχουν πλήρως εκτουρκιστεί. Αγάδες, μουσικοί, παλαιστές, μέχρι και θεατές έρχονται από την Τουρκία χάρη στους διοργανωτές που αγωνίζονται να δώσουν τούρκικο χρώμα σε έναν θεσμό παραδοσιακά πομάκικο. Φτάσανε μάλιστα να ισχυρίζονται δημοσίως ότι η διοργάνωση στο «Χίλια» γίνεται σε ανάμνηση της οθωμανικής κατάκτησης του Διδυμοτείχου! Παρόλα αυτά η κυριολεκτικά αχαρακτήριστη παρουσία των ελληνικών τοπικών Αρχών συνεχίζει να τους νομιμοποιεί.

- Τον Φεβρουάριο του 2000 έγινε κατάληψη στο Γυμνάσιο Σμίνθης, στα ορεινά της Ξάνθης, όπου οι μαθητές διαμαρτύρονταν για τη στάση του τότε δημάρχου Μουσταφά Αγκά, να μην παρέχει νερό στο δημόσιο σχολείο για το οποίο ήταν υπεύθυνος, με την δικαιολογία ότι το σχολείο δεν διδάσκει τουρκικά! Μάλιστα είχαν αναρτηθεί πανώ στα πομάκικα και έγινε πορεία διαμαρτυρίας με συνθήματα στην πομακική γλώσσα (ο δήμαρχος τότε είχε μιλήσει για συνθήματα στη βουλγαρική!). Τα πράγματα δεν έγιναν καλύτερα και με την αλλαγή στη Δημαρχία, αφού και ο διάδοχός του Μουτζαχίτ Ντουκιαντζή τηρεί την ίδια αρνητική στάση έναντι του ελληνικού σχολείου. Αρνούνταν επί χρόνια να παραλάβει τα χρήματα που έδινε το ελληνικό κράτος για τα σχολεία του δήμου του και ελλείψει θέρμανσης τα παιδιά δεν μπορούσαν καν να πηγαίνουν στο σχολείο. Ούτε και η κατάληψη του δημαρχείου Μύκης από αγανακτισμένους γονείς έφερε τελεσίδικο αποτέλεσμα. Η πομακική ταυτότητα εξακολουθεί να είναι καρφί στο μάτι της Άγκυρας και των ανθρώπων της.

Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για την περίπτωση των Ρομά. Όταν τα πνεύματα ήταν ιδιαιτέρως οξυμένα, το 1991, φτάσαμε σε λιθοβολισμό του σπιτιού του Γιασάρ Χαλήλ, ο οποίος μόνος του τότε υπεράσπιζε την ταυτότητα του Έλληνα μουσουλμάνου στον οικισμό του Ηφαίστου. Αργότερα η τακτική μαλάκωσε και γίνονται προσπάθειες προσεταιρισμού τους ανάλογες με κείνες στους Πομάκους (χαρακτηριστική η παρουσία του Τούρκου Προξένου στο έθιμο του Χιντρελέζ φέτος στις Σάπες).

Και πριν κανείς παρεξηγήσει τα λεγόμενά μου, θεωρώντας ότι εμφορούνται από κάποιο αντιμειονοτικό πνεύμα, σπεύδω στην άλλη πλευρά του προβλήματος. Θα ρωτούσε λοιπόν κανείς εύλογα, ποια είναι η ελληνική πολιτική ανάσχεσης των ανωτέρω κινήσεων. Απαντώ: Περίπου ανύπαρκτη. Και προκαλώ τον καθέναν από σας να προσπαθήσει να πάρει κάποιαν απάντηση από οποιονδήποτε Έλληνα υπεύθυνο για το ζήτημα αυτό. Κανείς δεν πρόκειται να πει τίποτε πέρα από τα γνωστά περί ισονομίας, ενσωμάτωσης, διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας, ανάπτυξης της περιοχής, κτλ κτλ. Καμμία καταδίκη της κεμαλικής ιδεολογίας, κανένα σχέδιο για την διάσωση της πομακικής και τσιγγάνικης ταυτότητας, καμμία στήριξη όσων τολμούν να διαφοροποιηθούν από την τουρκόφρονη πλειοψηφία, κανένας στρατηγικός σχεδιασμός για το αύριο. Στην καλύτερη περίπτωση τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα (σαν εκείνα τα φοβερά πέρυσι στον Εχίνο) ή τις πρωτοβουλίες της άλλης πλευράς (σαν τα παράνομα νηπιαγωγεία ή τον εκτουρκισμό των θρησκευτικών γιορτών), αγωνιζόμενοι να διασώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, κατά κανόνα σε επίπεδο εντυπώσεων.

Κι εδώ τίθενται οι ευθύνες της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή όλων μας. Από δω και ο τίτλος της εισήγησης, για την ανάγκη ενός νέου πατριωτισμού. Είναι βεβαίως απαραίτητο να γνωρίζει κανείς το πρόβλημα αλλά δεν είναι αρκετό. Όπως δεν αρκεί και να καταδικάζουμε την αδράνεια της πλειοψηφίας, τις εθνομηδενιστικές απόψεις κάποιων δυναμικών μειοψηφιών ή το κυρίαρχο ηδονιστικό πρότυπο που εκτρέπει το ενδιαφέρον της νεολαίας από τα μεγάλα ζητήματα. Πρέπει να μην ξεχνάμε το αρχαίο ρητό πως ο ανόητος άνθρωπος ζητά τις αιτίες των δεινών του στους άλλους αλλά ο σοφός στον εαυτό του.

Ο χώρος που σήμερα καλείται «πατριωτικός» χρειάζεται επειγόντως ανανέωση, τόσο στο επίπεδο της εικόνας που εκπέμπει, όσο και σε επίπεδο ουσίας. Αναφορικά με την ουσία, είναι επείγουσα μία απομάκρυνση από στερεότυπα του παρελθόντος και ιδεολογικά σχήματα που η Ιστορία τα έχει ξεπεράσει. Δυστυχώς πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι μένουν προσκολλημένοι σε καταστάσεις που τους ίδιους προσωπικά ενδεχομένως τους σημάδεψαν μα αυτές έχουν προ πολλού εκλείψει από τον δημόσιο χώρο: Ούτε βασιλιάδες ούτε ανταρτοπόλεμοι είναι τα σημερινά προβλήματα της Ελλάδας. Αυτά που σήμερα η πατριωτική προσέγγιση έχει ανάγκη είναι η απόλυτη κομματική αχρωματοψία και ο εμπλουτισμός της με τις κοινωνιοκεντρικές απόψεις, με το περιβαλλοντικό ενδιαφέρον, με την καλλιέργεια του ελληνικού πολιτισμού. Το εξειδικεύω για την περίπτωση της Θράκης: Μπορεί ένας σύγχρονος πατριωτικός λόγος να μην καταγγέλει τα ταπεινωτικά φαινόμενα με τους πλειονοτικούς υποψήφιους νομάρχες και δημάρχους και των δύο μεγάλων κομμάτων να ζητιανεύουν την εύνοια του Τούρκου Προξένου; Μπορεί να ανεχθεί τον συνεχιζόμενο παράνομο πλουτισμό των δήθεν επενδυτών στο όνομα του εθνικού συμφέροντος στην περιοχή; Μπορεί να αγνοεί την επιταχυνόμενη καταστροφή του αστικού και φυσικού χώρου στο όνομα μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης; Μπορεί να παραβλέπει την καθίζηση του πνευματικού επιπέδου του κοινωνικού σώματος, την υστέρησή μας στον τομέα σχεδόν κάθε υλικής και μή παραγωγής; Χρειάζεται διαρκής ενημέρωση για όσα γίνονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, ένας συντονισμός με τον ρυθμό της εποχής και την προβληματική των άλλων εθνών, ώστε να χαραχθεί μία σοβαρή τακτική και μια αξιόπιστη στρατηγική, μακρυά από ακρότητες ή ουτοπίες, με αίσθηση του μέτρου και της πραγματικότητας.

Τέλος, σε επίπεδο εικόνας είναι όντως πολύ σημαντικό να εκφέρεται ένας λόγος που δεν θυμίζει κήρυγμα ή πανηγυρικό εθνικής γιορτής. Έχουμε ανάγκη όλοι από την πρωτοτυπία στον λόγο, το χιούμορ στην κριτική, την διεισδυτικότητα στην ανάλυση, την ευρηματικότητα στη δράση. Αυτά χρειαζόμαστε στη Θράκη, αυτά προσπαθούμε να πετύχουμε κι εμείς είτε μέσα από τον «Αντιφωνητή» είτε με τις άλλες πρωτοβουλίες μας και νομίζουμε ότι αυτά χρειάζεται η Ελλάδα παντού. Σας ευχαριστώ πολύ

Καραΐσκος Κώστας

Διευθυντής του “Αντιφωνητή”

(Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλονίκης, 21-11-2005)

 Φίλες και φίλοι, καλησπέρα

Το ζήτημα της χρήσης της γλώσσας στα ΜΜΕ είναι βεβαίως τεράστιο και δυσανάλογο με τις θεωρητικές μου προϋποθέσεις αλλά και πέρα από τις προσωπικές μου προθέσεις. Θέλω απλώς με την ευκαιρία της αποψινής βραδιάς να μοιραστούμε μερικές σκέψεις που αφορμώνται από την εμπειρία μας στον δεκαπενθήμερο ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ, ένα ιδιόρρυθμο έντυπο αδέσποτης γνώμης που βγάζουμε από δεκαετίας στην Κομοτηνή.

Αυτό που μας παρακίνησε αρχικά στην δημιουργία ενός εντύπου γνώμης ήταν η καταθλιπτική κυριαρχία των κατεστημένων ΜΜΕ στον δημόσιο βίο, τόσο των τοπικών όσο και των αθηναϊκών. Να ληφθεί εδώ υπ’ όψιν ότι μιλάμε για το 1998, εποχή της παντοδυναμίας του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού και της πολιτικής ορθότητας. Μέσα σε κείνες τις άθλιες συνθήκες, που εν πολλοίς βεβαίως διατηρούνται άθικτες, ξεκινήσαμε να ορθώσουμε από την περιφερειακή μας πόλη, την απολύτως ανυπόληπτη στον χώρο της παραγωγής λόγου, μια φωνή που θα λέει τα πράγματα με το όνομά τους και θα εκφράζει το δημόσιο αίσθημα, όσο τέλος πάντων από αυτό έχει απομείνει στις εποχές της ιδιώτευσης που ζούμε. Κανένας από την αρχική ομάδα δεν ήταν δημοσιογράφος, κανένας δεν υπήρξε μέλος οποιουδήποτε κόμματος αλλά όλοι μας είχαμε μια εμπειρία από τα κοινά και μας έπνιγε το αίσθημα πως ενώ ο βασιλιάς είναι όχι γυμνός αλλά ολοτσίτσιδος, ουδείς τολμούσε να το πει. Είτε επρόκειτο για τα τεκταινόμενα στο μειονοτικό ζήτημα της Θράκης – που είναι εξάλλου ένας προνομιακός χώρος της αρθρογραφίας μας – είτε για τα γεγονότα ελλαδικού ή και διεθνούς ενδιαφέροντος. Ο ρόλος του Τύπου, πέρα από τον βιοπορισμό που μπορεί να προσφέρει στους εμπλεκόμενους, ήταν για μας ξεκάθαρος: Είτε η συγκάλυψη της αλήθειας είτε η άσκηση ενός όχι και τόσο αξιοπρεπούς επαγγέλματος (συνυφασμένου κατά κανόνα με μορφές εκβιασμού: γράφω αυτό αν… ή δεν γράφω αυτό αν… ή το γράφω αλλιώς αν…).

Πριν προχωρήσω σε κάποια παραδείγματα, ας μου επιτραπεί μια περιγραφή σε αδρές γραμμές της κυρίαρχης ιδεολογίας των αφεντικών. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλόκ, παίζουν πια σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Όμως αυτό δεν τους αρκούσε, έπρεπε να διαλύσουν μαζί με τα απομεινάρια του κολλεκτιβισμού και κάθε αίσθημα συλλογικότητας. Τότε μόνο θα μπορούσαν να μοιραστούν ανενόχλητοι τον αμύθητο πλούτο που παράγει η νέα τεχνολογία και η ζαλισμένη ανθρωπότητα. Όταν καθένας άνθρωπος του πλανήτη δεν θα είναι πια παρά μια μονάδα παραγωγής και κατανάλωσης, δίχως ρίζες και δεσμούς με τον τόπο και την κοινωνία που τον ανέθρεψε, τότε η επικράτησή τους θα είναι απόλυτη. Έτσι μας προέκυψε η πολυπολιτισμικότητα και ο αντιεθνικισμός, η αγιοποίηση των μεταναστών και των μειονοτήτων, η κατασυκοφάντηση του παρελθόντος και των μεγάλων ενοποιητικών μορφών του, η αποδόμηση του εθνικού κράτους μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ΜΚΟ κτλ κτλ.

            Ποια είναι τα κόλπα με τα οποία περνάνε εμμέσως από τα έντυπα ΜΜΕ όλα τούτα; Η επιλογή των ειδήσεων: Τι θα δημοσιευθεί και τι όχι. Είναι για παράδειγμα είδηση προς αναπαραγωγή η τάδε προκλητική δήλωση ενός μειονοτικού παράγοντα της Θράκης ή όχι; Ακόμη κι όταν είναι δεδομένο ένα γεγονός, γίνεται είδηση στην συνείδηση του κόσμου μονάχα αν νομιμοποιηθεί από τα κατεστημένα ΜΜΕ. Το γραψε καμμιά αθηνοφυλλάδα; Το έπαιξε κανένα από τα βοθροκάναλα; Αν ναι, καλώς. Αλλιώς είναι σαν να μην συνέβη. Η αποσπασματικότητά τους: Όταν θέλουμε συνδέουμε μια είδηση με άλλες συναφείς για να φωτιστεί το νόημά της, αλλιώς την αφήνουμε μετέωρη και χωρίς νόημα. Τι σημαίνει ότι είχαμε μια επίθεση αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ; Μήπως αν παρετίθετο και η χθεσινή αεροπορική επιδρομή του Ισραήλ κατά αμάχων έδειχνε αλλιώς; Τι σημαίνει μια δολοφονία τριών αλλοδαπών από Αλβανό ένοπλο; Μήπως η παράθεση μερικών στατιστικών για την βαρειά εγκληματικότητα των Αλβανών θα έλεγε κάτι; Η διατύπωσή τους: Είναι το ίδιο να γράψεις ότι «δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις στο Ιράκ» και να γράψεις ότι «οι Κατοχικές Δυνάμεις των ΗΠΑ επιτέθηκαν και σκότωσαν δέκα Ιρακινούς, εκ των οποίων οι 8 ήταν άμαχοι»; Ποιες μαρτυρίες παραθέτεις στο άρθρο (εμπλεκομένων ή ουδέτερων) και τι διαλέγεις να προβάλεις από αυτές; Ποια είναι η τελευταία φράση του άρθρου που εντυπώνεται καλύτερα στον αναγνώστη; Η τιτλοφορία τους: Ως γνωστόν ο τίτλος ενός άρθρου είναι το παν για τις εντυπώσεις του αναγνώστη, πόσο μάλλον που οι περισσότεροι σταματάνε την ανάγνωση εκεί. Όταν λοιπόν επιγράφεις την πώληση του ΟΤΕ, για να πάμε σε κάτι επίκαιρο, με τη φράση «στρατηγική συμμαχία με την Ντόιτσε Τέλεκομ» κι όχι π.χ. «στους Γερμανούς ξεπουλήθηκε ο ΟΤΕ», προφανώς προωθείς την εκποίηση του δημόσιου πλούτου, ακόμη κι αν το κείμενο που ακολουθεί και τις δύο φορές δεν διαφέρει καθόλου. Οι συνοδευτικές φωτογραφίες: Μια ελκυστική φωτογραφία θα αναδείξει το κείμενο, η απουσία της το θάβει. Επίσης, για έναν κακό – τύπου Αχμαντινετζάντ – υπάρχουν μόνο φωτογραφίες με μορφασμούς, εκφράσεις κωμικές κτλ, ενώ για έναν καλό, έστω και διανοητικά καθυστερημένο σαν τον Μπους ή σήριαλ κίλερ σαν τον Μπλαίρ αυτό δεν το βλέπεις πουθενά. Η χρησιμοποιούμενη ορολογία: Ο Τσάβες είναι ένας «λαϊκιστής ηγέτης» ή ο «δημοφιλής πρόεδρος» της Βενεζουέλας; Η Χεζμπολά είναι μια «τρομοκρατική οργάνωση» ή «ο σωτήρας του Λιβάνου στον πόλεμο του 2006»; Το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Σερβίας είναι «το μεγαλύτερο κόμμα» της χώρας ή «το αντιευρωπαϊκό» της κόμμα; Η ετερόκλητη παράθεσή τους: Το βλέπουμε πια παντού, ότι μια επικείμενη μεταγραφή ποδοσφαιρικής ομάδας ή μία ανακοίνωση γάμου δύο κινηματογραφικών αστέρων παρατίθεται δίπλα σε ένα νομοθέτημα που καταστρέφει χιλιάδες ζωές ή και σε έναν πόλεμο. Η κατάργηση οποιασδήποτε αξιολόγησης των ειδήσεων και διάκρισης σημαντικών και ασήμαντων, είναι το μεταμοντέρνο δόγμα της αγοραίας ισοτιμίας των πάντων και έχει εφαρμογή παντού, όχι μόνο στην ειδησεογραφία. Εφόσον, λέει, κάποιοι ενδιαφέρονται τόσο ζωηρά για τον Μιζαναβολικό ή τον Παναθλιακό «δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις προτιμήσεις τους»! Θυμάμαι χαρακτηριστικά την Χριστίνα Κουλούρη, η οποία είναι επικεφαλής της ομάδας συγγραφής βιβλίων ιστορίας κοινών για τους βαλκανικούς λαούς στο Κέντρο για την Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη, να μιλάει στην Κομοτηνή για τις πολλαπλές ταυτότητες καθενός μας (εθνική, θρησκευτική, σεξουαλική…) και να αναφέρεται στην οπαδική που μάλιστα «πολλοί δείχνουν να την θεωρούν επικρατέστερη όλων στη ζωή τους»! Πόσο βολική είναι η λοβοτομή των μαζών για όσους θέλουν να μας σαλαγάνε σαν πρόβατα, έ;

            Θα μπορούσαμε να μπούμε σε άπειρες λεπτομέρειες και σε μιαν απέραντη περιπτωσιολογία, αν αυτό θεωρούσαμε ότι θα είχε νόημα, όμως δεν το βλέπω σκόπιμο. Πώς αντιμετωπίζεται, θα αναρωτιόταν εύλογα κανείς, αυτή η κατάσταση; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να μας ενδιαφέρει; Ναι, απαντούμε εμείς, εφόσον θέλουμε να λογαριάζουμε τον εαυτό μας για ανθρώπους ζωντανούς και αξιοπρεπείς. Κι αυτό το τελευταίο, δυστυχώς, δεν είναι πια και τόσο αυτονόητο όπως ακούγεται. Αυτό που ζούμε στις μέρες μας είναι μια τεράστια παρακμή, μια προσχώρηση στη μοιρολατρεία και στο τίποτε. Δεν κατάλαβα, επειδή δηλαδή η επί χρόνια αριστερή πρωτοπορία της κοινωνίας παραιτήθηκε ενώπιον των αδιεξόδων της – ή και προσχώρησε στον αντίπαλό της – κι επειδή η καημένη η συντήρηση δεν γνωρίζει πια τι πρέπει να συντηρήσει και τι όχι, θα πάμε όλοι άκλαφτοι; Τον κόσμο ίσως δεν μπορούμε να τον αναποδογυρίσουμε, όμως και τους χαζούς δεν μπορούμε να τους παριστάνουμε. Την αλήθεια όλη δεν μπορούμε να τη γνωρίσουμε, όμως και τα χονδροειδή ψέμματα είμαστε σε θέση να τα αναγνωρίσουμε. Και πετάμε στα μούτρα των προσκυνημένων και των ανεγκέφαλων τη φωνή μας. Γράφοντας για τα πάντα, από την άκρη της Ελλάδος, με τρόπο ρηξικέλευθο, ώστε να ενδιαφέρει Έλληνες σε όλη την επικράτεια. Χρησιμοποιώντας λόγο πρωτότυπο και αιρετικό, κάποιες φορές αυτοσχεδιαστικό, ακόμη και εκφράσεις που σοκάρουν, χωρίς κανέναν σεβασμό στα ταμπού της σύγχρονης κοινωνίας, με όλη την ψυχή μας στο χαρτί. Η γραφή μας κατά κανόνα στο παραδοσιακό, το λεγόμενο πολυτονικό, σύστημα θέλει να δώσει μιαν ακόμη μαρτυρία πως επιμένουμε στο δικαίωμα της μνήμης, της αισθητικής μέριμνας, της γλωσσικής συνέχειας. Θα ξαναπούμε τις αιώνιες ανθρώπινες αλήθειες, θα ξαναδιαβάσουμε την ελληνική Ιστορία, θα ξαναβρούμε στην τρέχουσα πραγματικότητα τον καημό της Ρωμηοσύνης με τρόπο όμως νεωτερικό, αφού όλοι είμαστε παιδιά της εποχής μας. Καταφέραμε κάτι; Το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα μας δικαίωσε πέρα από κάθε μας αισιόδοξη πρόβλεψη. Άλλοι μπορεί να τα κατάφερναν ακόμη καλύτερα, μακάρι να υπάρξουν κι εύχομαι οι Σέρρες να είναι ο τόπος μιας τέτοιας αυριανής προσπάθειας. Παραμένουμε μικροί; Ναι, αλλά κι ο σπόρος είναι μικρός, ωστόσο μπορεί να γεννήσει ένα θεόρατο δέντρο. Ή, για να ανατρέξουμε στη φωτογραφία που έχουμε επιλέξει για εισαγωγή στην ιστοσελίδα μας και που χρησιμοποιούμε συνήθως στα γενέθλιά μας – είναι μια θαυμάσια φωτογραφία από τη «Θυσία» του Ταρκόφσκι, με ένα παιδάκι ξαπλωμένο κάτω από ένα ξερό δέντρο που το ποτίζει – φυτέψαμε ένα δέντρο σε συνθήκες απαγορευτικές, κρυφοελπίζοντας σε μια θαυματουργή του άνθιση.

Ἕνα τεράστιο φιάσκο. Αὐτός εἶναι, χωρίς καµµία δόση ὑπερβολῆς, ὁ µοναδικός τρόπος νά χαρακτηρισθεῖ ἐπιτυχῶς ἡ ἀπόπειρα Τούρκων καί Ψευτοµακεδόνων νά φέρουν στίς παρυφές τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου τίς ἐθνικιστικές τους φαντασιώσεις καί διεκδικήσεις. Τόσο στή συνέντευξη Τύπου, ὅσο καί στήν ἡµερίδα πού διοργάνωσαν (χάρη σέ κάποιους ἀφελεῖς καί ἄσχετους µέ τό θέµα Εὐρωβουλευτές τῆς Ἐλεύθερης Εὐρωπαϊκῆς Συµµαχίας – EFA) ἔλαβαν τέτοιες ἀπαντήσεις καί ἐκτέθηκαν τόσο ἀποκαλυπτικά, πού µᾶλλον θά τό διπλοσκεφτοῦν πρίν ἀποτολµήσουν κάτι ἀντίστοιχο ξανά στό µέλλον.

Ἡ διοργάνωση

Τήν πρόσκληση λοιπόν στήν Εὐρωπαϊκή Ὁµοσπονδία Τούρκων Δυτικῆς Θράκης καί στό (ψευτοµακεδόνικο) «Οὐρἀνιο Τόξο» ἀπηύθυνε ἕνας Βάσκος εὐρωβουλευτής (Μικέλ Ἰρούχο Ἀµεθάγα), πού ἔδειχνε ἐµφανῶς ἀµήχανος στίς παρεµβάσεις πού γίνανε. Προφανῶς ὁ ἄνθρωπος δέν εἶχε ἰδέα γιά τό θέµα καί βρέθηκε ἐκτεθειµένος. Ἀπό πλευρᾶς δεοντολογίας πάντως ἡ διοργάνωση ἦταν ἄθλια. Τήν τελευταία µέρα ἄλλαξε ἡ ὥρα τῆς συνέντευξης Τύπου, στήν ὁποία ἀπαγορεύτηκε ἡ χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας (ὅπως καί στήν ἡµερίδα), ἐνῷ στήν αἴθουσα ὑπῆρχαν σχεδόν ἀποκλειστικά Ἕλληνες δηµοσιογράφοι! Καί καλά, στήν ἡµερίδα ὑποτίθεται ὅτι δέν διέθεσαν µεταφραστή γιά τά ἑλληνικά (οὔτε καί δέχτηκαν τήν προσφορά ἀπό τήν ἑλληνική πλευρά, θεωρώντας τήν παρέµβαση στά ὀργανωτικά!), στήν συνέντευξη Τύπου; Καί τήν αὐστηρότητα πού ἐπέδειξαν κατά τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας δέν τήν εἴδαµε ὅταν ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ «Οὐρανίου Τόξου» (Πέτρος Καζίας) µίλησε στά… ἰταλικά! Τά γνώριζε, λέει, καλύτερα ἀπό τά ἑλληνικά καί ἔχει ἰταλική κουλτούρα! Στήν δέ ἡµερίδα ἔγινε παρέµβαση καί στά γαλλικά ἀπό κάποιον πού πῆγε νά κολλήσει καί θέµα «βλάχικης µειονότητας» καί τότε πάλι ὑπῆρξε µετάφραση. Τελικά ἀκούστηκαν πέντε γλῶσσες καί ὄχι ἡ Ἑλληνική, γιά µία ἡµερίδα πού ἀφοροῦσε ἀποκλειστικά τή χώρα µας! Ὅσο γιά τίς παρεµβάσεις πού γίνανε στό τέλος τῶν εἰσηγήσεων, στήν πλειοψηφία τους ἦταν κόλαφος γιά τίς ἀπόψεις τοῦ πάνελ. Ἕνα πάνελ ἀπό τό ὁποῖο σκόπιµα εἶχε ἀποκλειστεῖ ἡ ἑλληνική ἄποψη, γιατί – κατά τήν Νέλυ Μάες πού προήδρευε – ἤθελαν νά ἀκουστεῖ καί ἡ φωνή τῶν µειονοτήτων καί ὄχι ἡ ἐπίσηµη Ἑλλάδα. Ἄλλωστε τήν ἑλληνική θέση γιά τό «Μακεδονικό» τήν ἔµαθε ἡ ἴδια διαβάζοντας ἕνα βιβλίο γιά τήν… Ἀρχαία Μακεδονία πού µάλιστα τό ἐπέδειξε καί στήν αἴθουσα! Τί νά πεῖς, σκέτη κωµωδία…

Ἡ συνέντευξη Τύπου

Σὲ µιὰ πρωθύστερη ἀκολουθία, ἡ συνέντευξη Τύπου προηγήθηκε τῆς ἡµερίδας, µὲ τὴν ἀλλαγὴ νὰ ἀνακοινώνεται τὴν τελευταία µέρα. Παρέστησαν σχεδὸν ἀποκλειστικὰ Ἕλληνες δηµοσιογράφοι οἱ ὁποῖοι – σχεδὸν ὅλοι – περιορίστηκαν… σ’ αὐτό. Μὲ τὸ τέλος τῶν ἀνούσιων προλόγων ἀπὸ πλευρᾶς διοργανωτῶν (ὁ Χαµπίπογλου εἰδικὰ ἦταν τόσο εὐγενὴς καὶ διακριτικός, τόσο ἄψογος ποὺ δὲν εἶπε σχεδόν λέξη γιά τήν ταµπακέρα!) δόθηκε ὁ λόγος στοὺς παρόντες. Πήραµε λοιπὸν πρῶτοι ἐµεῖς τὸν λόγο καὶ ὑποβάλαµε τὸ βασικὸ µας ἐρώτηµα στὸν Χαµπίπογλου καὶ στὸ σύνολο τῶν διοργανωτῶν: “Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ µιλάει στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώµατα ὁ κ. Τσαούσογλου, ὁ ὁποῖος εἶναι στὴν συντακτικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ περιοδικοῦ «Γενὶ Μπατὶ Τράκια», τὸ ὁποῖο εἶναι ἄµεσα συνδεδεµένο µὲ τὸ σκάνδαλο «Ἐργκενέκον» ποὺ συγκλονίζει τὴν Τουρκία; Πρόκειται γιὰ τὴν παρακρατικὴ ὀργάνωση ποὺ δεκάδες µέλη της συνελήφθησαν ἀπὸ τὶς τουρκικὲς Ἀρχὲς γιὰ φόνους, ἐκβιασµούς, τροµοκρατικὲς πράξεις καὶ ἀπόπειρα ἀνατροπῆς τοῦ συνταγµατικοῦ πολιτεύµατος µὲ τὴ βία. Ὁ ἀρχισυντάκτης (καὶ ὑποστράτηγος ἐ.ἀ. τῆς Στρατοχωροφυλακῆς) Βελὶ Κιουτσοὺκ καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν νοµικῶν συµβούλων τοῦ περιοδικοῦ δικηγόρος Κεµὰλ Κεριντσὶζ, βρίσκονται στὴ φυλακὴ κατηγορούµενοι ὡς φονιάδες Κούρδων καὶ δηµοκρατῶν Τούρκων καὶ συνωµότες. Μάλιστα ὁ Βελὶ Κιουτσοὺκ εἶχε γράψει λίγο πρὶν τὴ δολοφονία τοῦ Ἀρµένιου δηµοσιογράφου Χρὰντ Ντὶνκ ἄρθρο στὸ περιοδικὸ µὲ τίτλο “Χρὰντ Ντίνκ, προβοκάτορας ἢ πράκτορας;” Κι ὅλοι ξέρουµε τί συνέβη µετά… Εἶναι δυνατὸν σήµερα ὁ µόνος ὀµιλητὴς τῆς ἡµερίδας γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώµατα τῶν Τούρκων νὰ εἶναι ὁ κ. Τσαούσογλου, ἀπὸ τὴν συντακτικὴ ὁµάδα τοῦ ἴδιου περιοδικοῦ, τὸ ὁποῖο ἐδῶ καὶ 24 χρόνια ἐκφράζει τὴν ἀποσχιστικὴ ἰδεολογία τῶν δυτικοθρακιωτῶν Τούρκων τῆς Τουρκίας;” Ὁ Χαµπίπογλου ποὺ ἀνέλαβε νὰ ἀπαντήσει µᾶς εἶπε µερικὰ καλὰ λόγια γιὰ τὸν κ. καθηγητὴ ποὺ «εἶναι ἀναγνωρισµένος καὶ στὴν Ἑλλάδα» ποὺ ἔχει µάλιστα καὶ ἑλληνικὸ διαβατήριο καὶ ἔκλεισε λέγοντας ὅτι «καθένας ἔχει τὴν προσωπική του εὐθύνη γιὰ ὅ,τι γράφει». Τοῦ ἀποκριθήκαµε ὅτι δὲν µᾶς ἀπάντησε καὶ ἐπιφυλαχθήκαµε γιὰ τὴν ἡµερίδα. Ἡ δεύτερη ἐρώτηση τῆς ὁµάδας µας ἦταν ἀναφορικὰ µὲ τὴ φράση ποὺ ὑπῆρχε στὴν πρόσκληση τῆς διοργάνωσης καὶ ὅπου ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ὁµοσπονδία Τούρκων Δυτικῆς Θράκης µιλοῦσε γιὰ τοὺς Τούρκους τῆς Θράκης εἴτε ἀπὸ καταγωγὴ εἴτε ἀπὸ “πολιτισµικὴ ἐνσωµάτωση” (acculturation). Ρωτήθηκε λοιπὸν ὁ κ. Χαµπίπογλου τί ἐννοεῖ µὲ τὸν ὅρο αὐτὸν καὶ ἂν συνδέεται µὲ τὴν καταγγελία ποὺ συµπεριελήφθη ἀκόµα καὶ στὴν πρόσφατη ἔκθεση τοῦ Στέητ Ντηπάρτµεντ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώµατα στὴν Ἑλλάδα, πὼς «µέλη τῆς ποµάκικης µειονότητας δέχονται πιέσεις γιὰ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ δηλώνουν Τοῦρκοι». Ἡ “ἀπάντηση” ἦταν καὶ πάλι ἄραθα µάραθα, καθὼς ὁ Χαµπίπογλου περιορίστηκε νὰ ἀντιπαραβάλει τὴν ἐνσωµάτωση τῶν Ἑλλήνων µεταναστῶν στὶς… ΗΠΑ, µὲ τὴν παράλληλη διατήρηση τῆς ἑλληνικῆς τους ταυτότητας. Καµµία ἄλλη ἐρώτηση οὐσίας δὲν τέθηκε, παρὰ µονάχα 2-3 γιὰ τὰ ζητήµατα ποὺ προαναφέραµε (γλῶσσα, δεοντολογία…).

Ἡ ἡµερίδα

Στὴν ἡµερίδα ὑπῆρξαν εἰσηγήσεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ δύο εἶχαν ἐ νδιαφέρον, αὐτὴ τοῦ Τσαούσογλου ποὺ µίλησε γιὰ ὅσους στερήθηκαν τὴν ἑλληνικὴ ἰθαγένεια σὲ παρελθοῦσες δεκαετίες καὶ ἡ (ἀνθελληνικότερη ὅλων) τοῦ Π. Δηµητρᾶ. Αὐτὸς ὁ τελευταῖος ἔδωσε καὶ πάλι ἕνα σώου ἐµπάθειας καὶ µίσους κατὰ παντὸς ἑλληνικοῦ, φέρνοντας σὲ φανερὴ ἀµηχανία ἀκόµη καὶ κάποιους διοργανωτές. Τόσο στὴν εἰσήγησή του, ὅσο καὶ στὶς ἀπαντήσεις του χρησιµοποίησε κατὰ κόρον ὅποιες ἀθλιότητες βρῆκε ἢ ἐφηῦρε κατὰ τῆς χώρας του, µὲ βασική του πηγὴ καί ἀναφορά τὸν λέκτορα τῆς Νοµικῆς Θράκης, Γ. Κτιστάκη. Πάντως δὲν κατάφερε νὰ σώσει τὴν κατάσταση, καθὼς οἱ παρεµβάσεις τῆς ὁµάδας µας ἦταν καταλυτικές. Ἡ Ἐµινέ Μπουρουτζὴ ἀπὸ τὸν Σύλλογο Ποµάκων Ξάνθης ζήτησε τὸν λόγο ἀπὸ τὸν Τσαούσογλου γιὰ τὶς ἀπίστευτες βρωμιές καὶ ἀπειλὲς ποὺ γράφτηκαν ἀνώνυµα στὸ περιοδικὸ του ἐναντίον τοῦ συζύγου της (καὶ προέδρου τοῦ συλλόγου) µά καὶ τῆς ἰδίας προσωπικά. Ἐκεῖνος ἔκανε τὸν χαζὸ, µιλώντας γιὰ πλῆθος ἐντύπων ποὺ δηµοσιεύουν τὰ ἄρθρα του καὶ πὼς ὁ ἴδιος δὲν εἶχε σχέση µὲ τὸ συγκεκριµένο δηµοσίευµα. Ἡ Σαµπιχὰ Σουλεϊµάν ἀπὸ τὸν Σύλλογο Ρὸµ τοῦ Δροσεροῦ ἦταν καταπέλτης. Μίλησε µὲ πάθος γιὰ τὶς τόσες ἀδικίες ποὺ ὑφίσταται ἡ κοινωνία τῶν Ροµὰ ἀπὸ τοὺς οµόθρησκους Τούρκους καὶ γιὰ τὸν γλωσσικὸ ἐκτουρκισµὸ ποὺ ὑφίσταται ἀκόµη καὶ στὴν Εὐρωβουλή. Ἡ Ἀϊνοὺρ ἀπὸ τὴν Ἀλεξανδρούπολη δήλωσε Ἑλληνίδα µουσουλµάνα, ἄσχετη µὲ ὁτιδήποτε τουρκικό, ἀπολύτως εὐχαριστηµένη ἀπὸ τὴν πατρίδα της τὴν Ἑλλάδα ποὺ δὲν τῆς στερεῖ τίποτε καὶ ζήτησε ἀπὸ ὅσους πᾶνε νὰ δηµιουργήσουν προβλήµατα µὲ τουρκισµοὺς καὶ ἀνάλογα ζητήµατα νὰ τοὺς ἀφήσουν ἥσυχους. Ὁ Κεµὰλ Ἐµίνογλου ποὺ ἐπανεκδίδει τὴν ποµάκικη ἐφηµερίδα “Ζαγάλισα” µίλησε γιὰ τοὺς Ποµάκους ποὺ ἀριθµοῦν περὶ τοὺς 40.000 ἀνθρώπους, ποὺ δὲν γνωρίζουν τουρκικὰ ἀλλὰ τὰ µαθαίνουν θέλοντας καὶ µή, γιὰ τὶς πιέσεις ποὺ δέχονται ὥστε νὰ δηλώνουν Τοῦρκοι καὶ ἔφερε ὡς παράδειγµα τὴν πρόσφατη προσωπική του περιπέτεια µὲ τοὺς τραµπούκους ποὺ τοῦ ρίχτηκαν λίγες µέρες µετὰ τὴν πρώτη ἐπανεµφάνιση τῆς ἐφηµερίδας του…

Μέ λίγα λόγια ἔφυγε ἀπὸ τὸ τραπέζι ἐντελῶς τὸ ζήτηµα τῶν Τούρκων καὶ τοποθετήθηκε στὸ κέντρο τῆς συζήτησης τὸ θέµα τῶν Ποµάκων καὶ τῶν Ροµά, διαλύοντας τὰ σχέδια τῶν πρώτων. Κι ὅπως σωστὰ ἐλέχθη καὶ ἀπὸ τὸν Κύπριο εὐρωβουλευτὴ κ. Ματσάκη, συζητᾶµε γιὰ τὶς ἀναγνωρισµένες ἢ µή µειονότητες τῆς Ἑλλάδας, γιὰ µερικὲς χιλιάδες σλαβόφωνους καὶ λίγο περισσότερους Τούρκους. Μήπως ἔχουµε ἀκούσει ποτὲ γιὰ ἀναγνωρισµένες µειονότητες (εκατοµµυρίων) στὴ Βρετανία, στὴ Γαλλία ἢ στὴν Γερµανία;

Μόνο τὸ ζήτηµα τῶν ψευτοµακεδόνων δὲν ἀπαντήθηκε δεόντως, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε ἐκεῖ κανένας γιὰ νὰ τὸ πράξει. Εὐτυχῶς ποὺ βρέθηκε ἕνας ἐξαίρετος Ἄγγλος καθηγητής, ποὺ µὲ ἄψογο, φλεγµατικὸ τρόπο σκόρπισε τὶς ἀνοησίες τοῦ Καζία καὶ τοῦ Δηµητρᾶ, καρφώνοντάς τους µὲ ὀξυδερκέστατες παρατηρήσεις: Τὸ ἀναγνωστικὸ ABCDAR ποὺ ξανακυκλοφορήσατε ἀποδίδει µία σλαβονικὴ γλῶσσα, πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ὀνοµάζεται “µακεδονικὴ” στὰ Σκόπια σήµερα. Ἤρθατε ὡς ἐκπρόσωποι τῶν Μακεδόνων ἀλλὰ ἐπειδὴ ὑπάρχουν πολλοὶ φορεῖς µὲ τὴν ἐπωνυµία αὐτὴ στὴν Ἑλλάδα, ἀκόµη κι ὁ πρωθυπουργὸς αὐτοπροσδιορίζεται ὡς Μακεδόνας, µήπως ἡ πρόσθεση ἑνὸς προθέµατος σλαβο- θὰ ἔλυνε τυχὸν παρεξηγήσεις;  Παραπονεῖσθε ὡς Οὐράνιο Τόξο πώς σᾶς ἀγνοεῖ ἡ Πολιτεία ἢ ἡ Κυβέρνηση, ὅµως γνωρίζω πὼς τὴν ἴδια µοίρα ἔχουν καὶ πολὺ µεγαλύτερα κόµµατα τῆς χώρας. Καὶ οἱ τίτλοι τῶν ἐφηµερίδων ποὺ διάβασε ὁ κ. Δηµητράς (προηγουµένως ὁ Π.Δ. εἶχε διαβάσει τίτλους ἐφηµερίδων σὰν τὸ Πρῶτο Θέµα, ὅπου ἀποκαλοῦνταν προδότες κτλ οἱ Ἕλληνες δικαστὲς ποὺ καταδίκασαν τὴν χώρα µας στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο) δὲν ἔχουν, ἂν µεταφραστοῦν, παντοῦ τὴν ἴδια βαρύτητα.  Πάντως ἄν ὡς χώρα εἴχαµε µία συγκροτηµένη παρουσία, ἔστω ἀνάλογη αὐτῆς ποὺ εἴχαµε γιὰ τὸ θρακικό, δὲν θὰ τολµοῦσαν νὰ ξανακάνουν τέτοια κίνηση οἱ ἀντίπαλοι. Ὅταν ὅµως ἀπέχεις, δῆθεν γιατί δὲν θέλεις νὰ τὸ ἀναδείξεις ὡς θέµα (λὲς καὶ εἶπε κανεὶς νὰ παραστεῖ ἐκεῖ σύσσωµη ἡ Κυβέρνηση!) ἀφήνεις χῶρο στὸν ἄλλον νὰ κάνει δηµόσιες σχέσεις καὶ παιχνίδια. Νοµίζουµε πὼς ἡ δικὴ µας παρουσία στὶς Βρυξέλλες ἔδειξε καὶ τὸν τρόπο ἀντιµετώπισης τέτοιων καταστάσεων καὶ τὸ µῆκος κύµατος ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθήσει ἡ ἐθνικὴ µας ἐπιχειρηµατολογία στὴ Θράκη. Βεβαίως ἔµειναν ἀναπάντητες οἱ τελευταῖες βρωµίτσες τοῦ Δηµητρᾶ, ὁ ὁποῖος µὲ τὶς παρεµβάσεις τῶν φίλων µας ἔνιωσε ἐπιβεβαιωµένος γιὰ ὅσα ἔλεγε, ὅτι δηλαδή ἡ Ἑλλάδα ἀντιµετωπίζει µέ “ὕποπτη εὐµένεια” τά ποµάκικα καὶ τσιγγάνικα σωµατεῖα στή Θράκη. Δὲν πειράζει, τὴν επόµενη φορά ποὺ θὰ βρεθοῦµε καὶ ποὺ ἐνδεχοµένως θὰ παίξουµε µὲ ὅρους ἰσηγορίας, τότε θὰ πάρει κι αὐτὸς (µερικὲς ἀπό) τὶς ἀπαντήσεις ποὺ τοῦ χρειάζονται…

Κώστας Καραΐσκος, Κομοτηνή

Διευθυντής του «Αντιφωνητή»

Καλοδεχούμενες οἱ ὑποσχέσεις Στυλιανίδη γιά αὔξηση τῶν εἰσακτέων στίς σχολές τῆς Κομοτηνῆς, κατά ἑκατοντάδες νέους φοιτητές, ἀλλά νομίζουμε ὅτι ὑπάρχουν καί κάποιες ἄλλες προτεραιότητες. Π.χ. ἡ στέγαση (ἐπιτέλους!) τοῦ Τμήματος Ἑλληνικῆς Φιλολογίας τοῦ ΔΠΘ, τό ὁποῖο ἐπί τόσα χρόνια συνεχίζει νά κάνει μαθήματα μέσα σέ. τόλ καί παραπήγματα, τά δέ γραφεῖα τῶν καθηγητῶν εἶναι κάτι χῶροι μέ διαστάσεις καί ποιότητα κατασκευῆς πέραν κάθε φαντασίας (πάντως τά φίδια τῆς περιοχῆς τά βρίσκουν μᾶλλον βολικά). Δέν θέλουμε νά πιστέψουμε ὅτι ἡ χρόνια παραμέληση τοῦ Τμήματος ἔχει νά κάνει μέ τήν… ψήφο του στίς πρυτανικές ἐκλογές ἀλλά κάποιες καταστάσεις δέν προκύπτουν τυχαῖα.

Χαρακτηριστικό εἶναι τό πρόβλημα τῆς… τηλεφωνικῆς ἐπικοινωνίας τῆς Γραμματείας καί τῆς Προέδρου τοῦ Τμήματος μέ τόν ἔξω κόσμο! Πρό ἡμερῶν ἡ πρόεδρος κ. Χαρίκλεια Ἰωαννίδου, καί μετά ἀπό ἀπόφαση τῆς Γ.Σ. τοῦ Τμήματος, ἐπανέφερε στό Πρυτανικό Συμβούλιο τό χρόνιο (!) αἴτημα παροχῆς τεσσάρων κωδικῶν ὥστε νά λειτουργήσει στοιχειωδῶς ἡ ἐπικοινωνία μέ φοιτητές, διδάσκοντες, ἱδρύματα καί ὑπηρεσίες. Σήμερα, ἐλλείψει κωδικῶν, οὔτε φάξ δέν μπορεῖ νά στείλει ἡ γραμματεία, π.χ. σέ ἕναν γονέα πού ζητᾶ μιά βεβαίωση! Εἶναι δυνατόν ἡ ἀπίστευτη αὐτή κατάσταση νά μήν μεθοδεύεται ἀπό κάποιους πού ἔχουν κάνει στό ΔΠΘ τήν ἴντριγκα καί τήν καμοριά… ἐπιστήμη;

Καί βεβαίως οἱ φοιτητές τοῦ Τμήματος εἶναι ἐκεῖνοι πού πρωτίστως εἰσπράττουν τήν ἀπαξίωση αὐτή. Διαβάζουμε στήν πρόσφατη ἀνακοίνωση τοῦ φοιτητικοῦ ἀριστεροῦ «Δικτύου» τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει τό Τμῆμα: «…Ἡ μόνιμη ὑποχρηματοδότηση τοῦ Τμήματος συνεπάγεται τεράστια ὑλικοτεχνικά προβλήματα, ὅπως αὐτό τοῦ κτιριακοῦ, τῆς γραμματείας καί τῆς βιβλιοθήκης. Ἡ γραμματειακή ὑποστήριξη συγκεκριμένα εἶναι ἐλάχιστη, καθώς ἡ γραμματεία λειτουργεῖ μόλις δύο ὧρες καθημερινά καί ὁ μή ἐπιπλέον διορισμός μόνιμου, σταθεροῦ καί πλήρους ἀπασχόλησης προσωπικοῦ καθιστοῦν τήν κατάσταση ἰδιαίτερα προβληματική. Στό παρελθόν τό Τμῆμα εἰσέπραξε ἀρκετές ὑποσχέσεις ἀπό τό ἑκάστοτε πρυτανικό σχῆμα, ὅμως δέν ἔχει γίνει ἀπολύτως τίποτε στήν κατεύθυνση ἐπίλυσης τοῦ προβλήματος. Ἀντιθέτως, ἡ κατάσταση ὅλο καί χειροτερεύει καθώς δέν ὑπάρχει προσωπικό νά «περάσει» τίς βαθμολογίες, νά δώσει πιστοποιητικά ἀναλυτικῶν βαθμολογιῶν, νά ἐξυπηρετήσει τούς καθηγητές καί τούς φοιτητές τοῦ Τμήματος. Ἡ ἀπουσία ἐπίσης μηχανοργάνωσης εἶναι ἐνδεικτική, καθώς οἱ βαθμολογίες δέν εἶναι περασμένες σέ ὑπολογιστές, γεγονός πού πολλές φορές καθυστερεῖ τά πιστοποιητικά ἀναλυτικῶν βαθμολογιῶν. Εἶναι προφανές ὅτι δέν μπορεῖ νά προαχθεῖ ἐπιστημονική ἔρευνα σέ ἕνα πανεπιστήμιο τοῦ ὁποίου οἱ καθηγητές καί φοιτητές ἐκτελοῦν καθήκοντα διοικητικοῦ προσωπικοῦ. Μάλιστα ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου νά αὐξηθοῦν κατά 25% οἱ εἰσακτέοι στά περιφερειακά πανεπιστήμια μᾶς κάνει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι τό ἤδη προβληματικό Τμῆμα μας δέν θά μπορεῖ νά ἀνταπεξέλθει καθόλου στίς ἀνάγκες τῶν φοιτητῶν καί φοιτητριῶν…»

Περί πλαγιαρισμού ο λόγος, κι επειδή οι περισσότεροι αναγνώστες θα διαβάζουν για πρώτη φορά τον όρο, σπεύδουμε να τον επεξηγήσουμε. Αν έπρεπε να αποδοθεί με μια λέξη, αυτή θα ήταν: λογοκλοπή. Αναλυτικότερα πρόκειται για τη δημοσίευση σε διαφορετικά επιστημονικά περιοδικά ξανά και ξανά της ίδιας δουλειάς – αν έχει γίνει κι αυτή – ολόκληρης ή τμημάτων της, με ελαφρώς παραλλαγμένο κείμενο, δεδομένα ή/και συγγραφική ομάδα. Έχει υπολογιστεί ότι αφορά διεθνώς στο 20-30% των επιστημονικών δημοσιεύσεων – και δεν τολμούμε να σκεφτούμε το ποσοστό του φαινομένου στο ενταύθα κρατίδιο. Η μέθοδος του πλαγιαρισμού περιγράφεται παντού ως μείζον ηθικό πρόβλημα, ως ατασθαλία, παράβαση ή και απάτη (misconduct, infraction, infringement, breach, offenses).

Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Διότι αντί οποιασδήποτε επί της ουσίας απάντησης σε όσα σοβαρότατα καταγγείλαμε ότι συμβαίνουν στην Ιατρική -και όχι μόνο- του ΔΠΘ σε πρόσφατα δημοσιεύματά μας, παρακολουθούμε εμβρόντητοι την ένδοξη πορεία του Ιδρύματος προς το μέλλον σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα! Έτσι οι διαδικασίες των κρίσεων διδασκόντων συνεχίστηκαν απρόσκοπτα, και μετά την εξέλιξη σε επίκουρη μιας καθηγήτριας (όπου σκορπίστηκαν φέιγ βολάν με… ενδιαφέρον περιεχόμενο), ήρθε η ώρα για την κρίση για μονιμοποίηση του επίκουρου ο οποίος είχε ζητήσει εγγράφως και εντελώς αναιτιολόγητα την «απόσυρση» από το βιογραφικό του τεσσάρων εργασιών. Αίτημα που υπέβαλε αμέσως μετά το πρώτο δημοσίευμά μας για την αποδεδειγμένα πλαστή εργασία με το όνομα και του πρύτανη, εξ αιτίας της οποίας ακυρώθηκε η κρίση άλλου (αναπληρωτή σε πρωτοβάθμιο) καθηγητή.

Εκεί λοιπόν μεταξύ άλλων ευτράπελων (ο υποψήφιος ρωτήθηκε για τις εργασίες που ζήτησε να αποσυρθούν και αντί να απαντήσει παρέπεμψε στον… προαναφερθέντα του οποίου ακυρώθηκε η κρίση!) κι αφού σχεδόν εκθειάστηκε ο ρόλος της μεθόδου, παρέμεινε αδιευκρίνιστος ο αριθμός των πλαγιαρισμών στις εργασίες του βιογραφικού του, όπως και της πλειοψηφίας των άλλων μελών ΔΕΠ. Έτσι, πέρα από το σχετικά πρόσφατο e-mail που απέστειλε σε συναδέλφους του ο καθηγητής πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου όπου κάνει λόγο για ψευδείς (fake: σημαίνει και πλαστές) εργασίες, είχαμε κι όσα λέχθηκαν στη διάρκεια της κρίσης: Κάποιοι κάνανε λόγο για δεκάδες τέτοιες ψευτοεργασίες, άλλοι για εκατοντάδες, κάποιοι είπαν ότι ντρέπονται και τέλος ο υποψήφιος κρίθηκε… παμψηφεί άξιος για μονιμοποίηση αφού δεν έπρεπε – και ορθώς – να γίνει το εξιλαστήριο θύμα ενός εξαιρετικά σαθρού συστήματος. Εκείνο που για μια ακόμη φορά προκάλεσε αλγεινή εντύπωση είναι ότι – πέραν της σαφέστατης αναφοράς του στο παραπάνω e-mail – και σε αυτή την περίπτωση και σε άγνωστο αριθμό πλαγιαρισμών εμφανίζεται φαρδύ πλατύ και το όνομα του πρύτανη. Κι αυτό τη στιγμή που σε διάφορα papers που ασχολούνται με το θέμα δίνονται κατευθυντήριες οδηγίες, στους πρυτάνεις κυρίως και την ακαδημαϊκή κοινότητα εν γένει, για την αποφυγή του φαινομένου και τη διατήρηση υψηλών standards δημοσιεύσεων!

Αναμένοντας καρτερικά το πόρισμα της ΕΔΕ για την πρώτη πλαστή εργασία που καταγγείλαμε (πιθανότατα θα ενδιέφερε την έρευνα η αλληλογραφία μας με το περιοδικό ONKOLOGIE που ουσιαστικά παραπέμπει στις αρμόδιες εθνικές αστυνομικές Αρχές για τη διαλεύκανση της υπόθεσης, όπως εξάλλου και η άποψη του καθηγητή προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΠΓΝΑ), παραμένουμε στη διάθεση οποιουδήποτε ενδιαφέρεται να διακριβώσει την ορθότητα των γραφομένων.Εν τω μεταξύ μείνετε συντονισμένοι, ακολουθεί καινούργιο επεισόδιο στο σήριαλ «Ανεπιστήμιο», με τίτλο «καθηγητής με πλαστή διατριβή»!

      Κανονικὰ σήμερα εἴχαμε σκοπὸ νὰ προβοῦμε σὲ ἐκτενὲς ἀφιέρωμα σὲ ὅσα ἐκεῖθεν τοῦ Αἰγαίου ἔπραξεν ὁ ἡμέτερος ἀπροσκύνητος Λέων τοῦ Μαξίμου, ὁμοῦ βεβαίως μετᾶ τῆς αὐτῷ συνοδοιπορούσης θλιβερῆς ὑπαλληλάκου γ΄ βαθμοῦ (ξέρετε τίνος…), μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση ἀσφαλῶς στὸ πόσο ὡραῖα κατέθεσε τὸ στεφάνι του ὁ χαρακτηριζόμενος ὡς Ἕλλην πρωθυπουργὸς (μὲ τὴν ἔνσταση στὸ «Ἕλλην» – γιατί ἐντάξει, πρωθυπουργὸς νόμιμος μπορεῖ νὰ εἶναι, τὸ θέμα ὅμως εἶναι ποιὸν ἀκριβῶς λαὸ νομίζει ὅτι ἐκπροσωπεῖ, ἀποτίοντας τιμὲς στὸν τάφο τοῦ ἀρχιδολοφόνου φασιστοκατσαπλιᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ μόνη εἰσφορὰ στὴν Ἱστορία ἦταν ἡ γενοκτονία τοῦ συγκεκριμένου λαοῦ (καὶ κάποιων ἄλλων)! Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ τὴ μιά αὐτὴ ἡ ἀπερίγραπτη γελοιότητα μὲ τὴν ὑπερηφάνως καὶ ἀνενδότως κοπρολείχουσα ἐξωτερικὴ μας πολιτικὴ θὰ συνεχιστεῖ ἀκάθεκτη (ὁπότε ἔχουμε καιρὸ νὰ τὰ λέμε) καὶ ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἐπικαιρότητα εἶναι ἀμείλικτη (ὅπως ἔδειξε ὁ θάνατος τοῦ ἀρχιεπισκόπου), μοιραῖα ἀφήνουμε γιὰ σήμερα τὶς φαιδρότυπες πολιτικὲς μας ἀνθυποκαρικατοῦρες καὶ περνᾶμε σὲ παρόμοιοιο, ἀλλὰ ἑτέρου εἴδους μαῦρο καὶ ἄραχλο χάλι…

Read the rest of this entry…

 Συνεχίζουμε σήμερα τίς ἀποκαλύψεις γιά τίς – ἄς τίς ὀνομάσουμε – «ψευδοεργασίες» μέ τίς ὁποῖες προικίστηκαν (γιά τήν ἐξέλιξη ἤ τόν διορισμό τους) κάποια μέλη ΔΕΠ τοῦ Δημοκριτείου Πανεπιστημίου, ἕνα σκάνδαλο πρώτου μεγέθους πού ἀγγίζει πρωτίστως καί ὀνομαστικά τόν ἴδιον τόν πρύτανη Κωνσταντίνο Σιμόπουλο. Τήν προηγούμενη φορά περιγράψαμε δίχως ἄλλα ὀνόματα ὄχι μόνο τήν πρόσφατη ἱστορία πού ἀνέδειξε τό θέμα μά καί ἄλλες παλαιότερες ὑποθέσεις. Σήμερα, καί μέ ἀφορμή τήν (ἀνώνυμη!) ἀπάντηση πού λάβαμε ἀπό τόν πλέον ἄμεσα ἐνδιαφερόμενο καθηγητή (ὄχι τόν Κ.Σ.), συνεχίζουμε μέ νέα ἀποκαλυπτικά στοιχεῖα. Ἄ, καί νά διατυπώσουμε καί μιάν ἀπορία: Κανένας στό τοπικό Τῦπο, ἠλεκτρονικό καί ἔντυπο, δέν ἀντιλήφθηκε τί γράψαμε πρό δεκαπενθημέρου; Οὔτε μία ἀναπαραγωγή τοῦ ἄρθρου, οὔτε ἕνα σχόλιο, οὔτε μία νύξη; Μά… τόσο;;;!!!

Παρακάτω δημοσιεύουμε καί σχολιάζουμε τήν ἐπιστολή πού λάβαμε ἀπό τόν ἄμεσα ἐμπλεκόμενο στήν ὑπόθεση καί (μᾶλλον) ἄμεσο θῦμα της:

Κύριε Διευθυντά,

Σχετικά με το άρθρο σας της 31ης Οκτωβρίου 2007 περί πλαστής εργασίας και επειδή τυγχάνω υπεύθυνος αλληλογραφίας για τη συγκεκριμένη εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Onkologie» θα ήθελα να σας διευκρινίσω τα παρακάτω:

1ο) Ο κύριος συγγραφέας της εργασίας που αναφέρεται και ως πρώτος συγγραφέας, ανέλαβε ήδη την ευθύνη για το λάθος που προέκυψε κατά τη σύνταξη της εργασίας, που έγινε με βάση και σημείο αναφοράς την εργασία που επίσης αναφέρετε στο άρθρό σας (Current Medical Research and Opinion, 2002), και απέστειλε τελικά τα ίδια νούμερα χωρίς να τα αντικαταστήσει με τα πραγματικά νούμερα του δικού μας υλικού που αφορά ασθενείς με κακοήθη νεοπλάσματα του μαστού που αντιμετωπίσθηκαν στις Γυναικολογικές Κλινικές του Γ.Π.Ν. Αέξ/πολης. Ήδη έχει ζητηθεί από το περιοδικό «Onkologie» η δημοσίευση εκ νέου της εργασίας με την μορφή του Erratum, πράγμα το οποίο έχει ήδη γίνει αποδεκτό.

2ο) Είναι γεγονός ότι η συγκεκριμένη εργασία δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στους φερόμενους ως συγγραφείς, οι οποίοι θεωρούσαν και δικαίως την εργασία ως ακριβή, αφού και το υλικό υπήρχε και είχε δοθεί στον κύριο συγγραφέα για επεξεργασία.

3ο) Ως προς την αναφορά σας στο πρόσωπο του Πρύτανη οφείλω να διευκρινίσω ότι ο ίδιος δεν είχε σχέση με το υλικό της εργασίας, ούτε την επεξεργασία του, παρά μόνο χρησιμοποιήθηκαν οι εγκαταστάσεις του Εργαστηρίου Πειραματικής Χειρουρ-γικής το οποίο διευθύνεται από τον ίδιο και η συμμετοχή του θεωρήθηκε εκ μέρους μας επιβεβλημένη και τιμητική. Ήδη έχει ζητηθεί από τον ίδιο η διαγραφή του από τους συγγραφείς στο Erratum.

Σας παρακαλώ, να δημοσιεύσετε την παρούσα επιστολή, ώστε να αποκατασταθεί κατά το δυνατό το κύρος της Ιατρικής Σχολής και να αναδειχθεί η πραγματική συνθήκη που χαρακτηρίζει το περιστατικό όπως έχει παρουσιασθεί. Στη διάθεσή σας η αλληλογραφία με το περιοδικό και οι επιβεβλημένες διορθώσεις που έχουν γίνει.

Απάντηση «Α»:

Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο κάποιος να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα όταν βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Υπ’ αυτήν την έννοια η «επιστολή» μόνο έκπληξη δεν προκάλεσε, άλλο που το περιεχόμενό της θα μπορούσε να θεωρηθεί περίπου προσβλητικό για τη νοημοσύνη ημών τε και αναγνωστών – χώρια η ανεξήγητη απουσία υπογραφών, κραυγαλέα απάδουσα της ιδιότητας των συντακτών της.

Επί της ουσίας, το «φταίει ο γάιδαρος, χτυπάμε το σαμάρι» τα λέει όλα. Ουδεμία αμφισβήτηση της ορθότητας του δημοσιεύματος προκύπτει από τα γραφόμενα του κ. Παπαδόπουλου, ο οποίος και ανέλαβε την υποχρέωση να απαντήσει ως μη όφειλε, αφού το δημοσίευμα ούτε τον ονομάτιζε, ούτε κατ’ επέκταση στρεφόταν εναντίον του προσωπικά. Η επίμαχη εργασία είναι δημοσιευμένη σε περιοδικό και καταχωρημένη σε ιατρικό ιστότοπο στο Διαδίκτυο, και αποτελεί αντιγραφή (ήγουν είναι πλαστή) με ολόιδια νούμερα, ολόιδιους πίνακες και ελαφρώς παραλλαγμένο κείμενο άλλης πρωτότυπης η οποία είχε δημοσιευθεί τέσσερα χρόνια πριν. Αν αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί ως «λάθος που προέκυψε κατά τη σύνταξη της εργασίας … και απέστειλε τελικά τα ίδια νούμερα χωρίς να τα αντικαταστήσει με τα πραγματικά…» επαφίεται στην κρίση οποιουδήποτε στοιχειωδώς νοήμονα.

«Οι φερόμενοι ως συγγραφείς» μας θύμισαν το φονιά στην Αιτωλοακαρνανία που αφού εκτέλεσε εν ψυχρώ πέντε ανθρώπους επειδή κυνηγώντας μπήκαν στο χωράφι του, στη συνέχεια τα ΜΜΕ τον ανεβοκατέβαζαν «φερόμενο ως δολοφόνο» σε έναν ακραία υποκριτικό –όσο και επιλεκτικό- διαγκωνισμό πολιτικής ορθότητας. Αναφορικά με το αν ο τελευταίος εκ των φερομένων ως συγγραφέων της πλαστής εργασίας – ο οποίος τυγχάνει να είναι και Πρύτανης- γνώριζε για την εργασία, δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Να μη γνώριζε τίποτα για μια εργασία που ως τελευταίο όνομα κατά τα ειωθότα υποτίθεται ότι είχε επιβλέψει, ή να γνώριζε για μια εργασία που δεν έγινε ποτέ αφού ήταν αντιγραφή άλλης. Σε τελική ανάλυση και για να αποφευχθούν παρόμοιες περιπλοκές στο μέλλον, ας δημοσιοποιήσουν έναν κατάλογο με τις εργασίες που αναφέρουν στο CV τους (και χρησιμοποιούν για κατάληψη θέσεων) για τις οποίες δεν γνωρίζουν τίποτα!

Διότι μετά το δημοσίευμα του «Α» νέο εντυπωσιακότερο ίσως περιστατικό έλαβε χώρα. Επίκουρος καθηγητής της Ιατρικής υποψήφιος για μονιμοποίηση στη θέση του, με έγγραφο που απέστειλε στους εκλέκτορες άκουσον άκουσον «αποσύρει» τέσσερις (4) δημοσιευμένες εργασίες από το βιογραφικό του χωρίς καμία περαιτέρω εξήγηση. Σε μια από αυτές εμφανίζεται μεταξύ άλλων εκ νέου το όνομα του κ. Πρύτανη ενώ και στις τέσσερις το όνομα του κ. Παπαδόπουλου. Τόση δουλειά στράφι, γιατί; Εμείς πάντως οι άσχετοι επαρχιώτες παρόμοια επιστημονική πρακτική πρώτη φορά ακούσαμε παγκοσμίως.

Με όλα αυτά, φοβόμαστε ότι το τρωθέν κύρος της Ιατρικής Σχολής όχι απλώς δεν αποκαθίσταται με τη δημοσίευση της παρούσας «επιστολής» αλλά αντίθετα καταβαραθρώνεται με όσα συνέβησαν και όπως φαίνεται εξακολουθούν να συμβαίνουν. Με την ευκαιρία σημειώνουμε πως ουδεμία απάντηση λάβαμε αρμοδίως για τις υπόλοιπες καταγγελίες σχετικά με προηγούμενη κρίση καθηγήτριας, διδακτορικά-μαϊμούδες καθηγητών και όχι μόνο κοκ. Επιμένουμε ότι το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και με μεγάλο βάθος για να μείνει στο επίπεδο ενός δημοσιεύματος επαρχιακού φύλλου.

(Υ.Γ.: Από υπερβάλλοντα ζήλο στο προηγούμενο δημοσίευμα καταγράφηκε μαζί με τα υπόλοιπα και η εξέλιξη αναπληρωτή σε τακτικό καθηγητή με αναφορά στην ιδιότητά του ως αδελφού βουλευτή της ΝΔ, γεγονός ουδόλως επιλήψιμο και ως εκ τούτου άδικο και παραπλανητικό για την επιστημονική του επάρκεια την οποία και σεβόμαστε.)

Γνωστή ἡ κρίση στά Ἑλληνικά ΑΕΙ, πού βρίσκεται στά ὅρια τῆς παρακμῆς, ὅπως ὅλη ἡ χώρα. Τά χαρακτηριστικά της εἶναι κοινός τόπος πλέον: Αὐθαιρεσία, ἀναξιοκρατία, κομματισμός, διαπλοκή, ξεκοκκάλισμα προγραμμάτων, ταρίφες γιά κατάληψη / ἐξέλιξη θέσεων ΔΕΠ, οἰκογενειοκρατία (μπροστά στήν ὁποία αὐτὴ τῆς πολιτικῆς ὠχριᾶ), δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, δραματική ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου σπουδῶν… Γιά πρύτανη ὅμως μέ… πλαστές ἐργασίες, πρώτη φορά ἀκούσαμε!

Πληροφορίες γιὰ διάφορα ποὺ συμβαίνουν στὸ βασίλειο τῆς θρακικῆς Δανιμαρκίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ Γαλούση μέχρι σήμερα κυκλοφοροῦσαν πάντα. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἐδῶ στὸν «Α» τὶς παρακολουθοῦμε μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον. Ἔχουμε ἀναφερθεῖ γιὰ παράδειγμα καὶ παλαιότερα σὲ κρίσεις μελῶν ΔΕΠ στὴν ἰατρική, μὲ τελευταία (φῦλλο 197/07-06-2006) αὐτὴν ἐπίκουρης καθηγήτριας – γόνου γνωστῆς πολιτικοδημοσιογραφικῆς οἰκογενείας – ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνει ἀναπληρώτρια καὶ νὰ τῆς ἀνατεθεῖ ἡ διεύθυνση κλινικῆς αἰχμῆς τοῦ νοσοκομείου Ἀλεξανδρούπολης. Ἐνῶ λοιπὸν ἀνέμενε αὐτὴ τὴν μείζονα ἐξέλιξη γιὰ τὴν καριέρα της, βρέθηκε ξαφνικὰ «παραιτημένη» ἀφοῦ διαπιστώθηκε ὅτι εἶχε προσκομίσει στὸ CV της πλαστές/παραποιημένες ἐργασίες. Ποτὲ δὲν δόθηκε κάποια ἐξήγηση ἀπὸ τὰ ἁρμόδια ὄργανα, οὔτε πολὺ περισσότερο βέβαια ἀναζητήθηκαν εὐθῦνες σὲ κανένα ἐπίπεδο. Οἱ πιὸ πρόσφατες κρίσεις εἶχαν ἐπίσης ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ἐξ αἰτίας (καί) τῶν προσωπικῶν ἀντιπαραθέσεων ποὺ ἔχουν ἀναπτυχθεῖ μεταξὺ διαφόρων ὑψηλὰ ἱστάμενων. Ἐπιτυχὴς ἐξέλιξη λέκτορα ἡ ὁποία ἔγινε παρὰ τὶς ἀντίθετες «ὁδηγίες», ἐπεστράφη γιὰ νὰ ἀκυρωθεῖ. Ἀντιστρόφως, ἄλλη κρίση ἀνεπιτυχὴς γιὰ τὸν ὑποψήφιο παρὰ τὶς ἀντίθετες «ὁδηγίες», ἐπεστράφη ἐπίσης γιὰ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐπιτυχή. Ἀπόσυρση ὑποψηφιότητας γιὰ ἐξέλιξη ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ μετὰ ἀπὸ πιέσεις λόγω παλιᾶς ἱστορίας μὲ «κλεμμένο» βιβλίο στὸ βιογραφικό του. Ἐξέλιξη σὲ κορυφαία βαθμίδα στενοῦ συγγενῆ βουλευτοῦ τῆς ΝΔ. Ὥσπου ἔσκασε καὶ ἡ βόμβα!

Τὸ σκηνικό: κρίση ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ γιὰ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ πρωτοβάθμιο. Συνοπτικὲς διαδικασίες, θετικὴ εἰσήγηση τοῦ πρύτανη στὸ ἐκλεκτορικό, ἕτοιμοι νὰ ψηφίσουν. Ξαφνικὰ σούσουρο! Κυκλοφοροῦν φωτοτυπίες ἐπιστημονικῆς ἐργασίας – μαϊμοῦ τοῦ ὑποψηφίου τακτικοῦ καθηγητῆ δημοσιευμένης στὸ περιοδικὸ «ONKOLOGIE» τὸ 2006, ἡ ὁποία εἶναι πιστὴ ἀντιγραφὴ (μὲ ὁλόιδια νούμερα καὶ πίνακες, οἱ ἀθεόφοβοι!) πρωτότυπης βουλγάρικης ἐργασίας ποὺ εἶχε δημοσιευτεῖ στὸ «Current medical research and opinion» τὸ 2002! Στὴν ἐργασία – μαϊμοὺ τὸ ὄνομα τοῦ ὑποψηφίου εἶναι δεύτερο στὴ σειρὰ τῶν συγγραφέων, μεσολαβοῦν τὰ ὀνόματα 2-3 ἄλλων καθηγητῶν καὶ τελευταῖο ἐμφανίζεται τὸ ὄνομα τοῦ …πρύτανη. Ὅπως εἶναι γνωστὸ στοὺς ἐπιστημονικοὺς κύκλους, ὁ τελευταῖος ἐκ τῶν ἐμφανιζομένων συγγραφέων ἔχει καὶ τὴν συνολικὴ ἐποπτεία – ἐπίβλεψη τῆς ἐργασίας, ὅπερ ἔστι μεθερμηνευόμενο ὅτι κάποιος εἶχε τὴν ἐπίβλεψη μιᾶς ἐργασίας ποὺ ποτὲ δὲν ἔγινε, ἀφοῦ ὅπως ἀποδείχθηκε ἦταν κλεμμένη. Ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι ἡ ἔκταση τοῦ φαινομένου εἶναι ἐξαιρετικὰ μεγαλύτερη καὶ ἤδη συλλέγονται στοιχεῖα. Ὁ ὑποψήφιος, ὅπως ἦταν φυσικὸ, ἀποσύρθηκε ἄρον – ἄρον ἀκολουθώντας τὶς σχετικὲς «ὁδηγίες» καὶ εἰκάζεται βάσιμα ὅτι θὰ χρησιμοποιηθεῖ – ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν πρῶτο συγγραφέα – ὡς ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς ὅλης ἱστορίας.

Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο, ὄχι μόνο γιὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ γιατί ἀνοίγει μία μικρὴ χαραμάδα στὴ βαριὰ βιομηχανία παραγωγῆς / ἀντιγραφῆς ἄχρηστων / εἰκονικῶν ἐργασιῶν, μὲ βάση τὶς ὁποῖες «χτίζονται» βιογραφικὰ ποὺ στὴ συνέχεια ἐξαργυρώνονται μὲ καταλήψεις θέσεων, τίτλων, ἀξιωμάτων, συνήθως ἁδρότατα ἀμοιβομένων. Ὁ σκυλοκαυγᾶς τῶν μεγαλοκαθηγητάδων τῆς Ἀθήνας πάνω ἀπὸ τὸ κρεβάτι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου (τὸν ὁποῖο ἔνιοι ἐξ αὐτῶν ὁδήγησαν στὴν τραγικὴ θέση ποὺ βρίσκεται) ἦταν ἐξόχως ἀποκαλυπτικὸς καὶ γιὰ τοὺς πιὸ δύσπιστους, τόσο γιὰ τὸ ποιὸν τῶν ἀνθρώπων ὅσο καὶ γιὰ τὸν τρόπο ἀντίληψης καὶ ἄσκησης τῶν καθηκόντων τους.

Ἐκτίμηση μας εἶναι ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Δικαιοσύνη, τὸ θέμα ποὺ ἔχει ἐνσκήψει (θὰ ἔπρεπε νά) ἐνδιαφέρει σφόδρα καὶ τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο Παιδείας – πόσω μᾶλλον ἂν θυμηθοῦμε καὶ προηγούμενα δημοσιεύματα ἀθηναϊκῶν ἐφημερίδων (τοπικὰ κανεὶς δὲν ψελλίζει λέξη!) ποὺ οὐδέποτε διαψεύστηκαν γιὰ πανίσχυρους προστάτες παραγόντων τοῦ ΔΠΘ. Θὰ ἀρκεστεῖ ἁπλῶς σὲ παραιτήσεις δευτεραγωνιστῶν καὶ κουκούλωμα ἢ αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ προσπαθήσει νὰ σπάσει τὸ ἀπόστημα; Ὀψόμεθα.

     Σε όλη μου τη ζωή ειλικρινά δεν θυμάμαι πιο ενδιαφέρον εκλογικό αποτέλεσμα απ’ ότι το προχτεσινό. Δεν θυμάμαι αποτέλεσμα πιο δίκαιο, πιο σοφό και πιο μεστό από πολιτικά μηνύματα.- κυρίως προς τους δύο βασικούς πόλους του πολιτικού παιχνιδιού. Αναλυτικότερα:

     Αφ’ ενός, οι μεν. Δίκαια επανεξελέγησαν και βεβαίως όχι για τους καρπούς του δικού τους έργου (στην πραγματικότητα και με ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν μία πολύ κακή κυβέρνηση), αλλά απλούστατα επειδή αν έβγαιναν οι άλλοι, θα ήταν η απόλυτη καταστροφή. Ο λαός προς τιμήν του δεν ξέχασε ακόμη τις δύο τετραετίες του εβραιοαμερικανοτζουτζέ που καταλήστεψαν και διέλυσαν τα πάντα. Επίσης προς τιμήν του δεν μάσησε με τις απεγνωσμένες προσπάθειες κάποιων να τον πείσουν ότι αυτή η συμμωρία μεταλλάχτηκε σε κάτι διαφορετικό και ακόμη να του φορέσουν ως ηγετική προσωπικότητα τον ορισμό της ανεπάρκειας. Τίποτα (για να επιβεβαιωθεί για μια φορά ακόμη ότι, όσο κι αν την πασπαλίσεις με άχνη ζάχαρη, η κουράδα κουραμπιές δεν γίνεται). Ήταν όμως σοφή και δίκαιη η επιλογή του να τιμωρήσει και την κυβέρνηση με πτώση των ποσοστών της και να την ξαναστείλει με… ιδρωμένη αυτοδυναμία στη Βουλή. Γιατί το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ ήταν μεν θριαμβευτικό, αλλά κυρίως σε σύγκριση με το αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ και όχι τόσο σε απόλυτα μεγέθη. Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι αν ο Καραμανλής δεν έκανε λόγω ενδοκομματικών ισορροπιών κάποιες χοντρές πατάτες τύπου βιβλίου ΣΤ΄ Δημοτικού και πιο άνετη αυτοδυναμία θα είχε, ενώ δεν αποκλείεται και το κόμμα του Καρατζαφέρη να έμενε εκτός βουλής. Ελπίζουμε το μήνυμα να ελήφθη…

     Αφ’ ετέρου, οι δε. Το Βατερλώ που υπέστησαν, αυτός ο απόλυτος εκλογικός διασυρμός, ήταν επίσης ότι πιο σοφό και δίκαιο μπορούσαμε να δούμε. Ένα κόμμα που εδώ και πολλά χρόνια έχει εξολοκλήρου μεταλλαχθεί σε συναγελασμό οργανωμένων συμφερόντων και μηχανισμών νομής χρήματος και που δείχνει ότι δεν μπορεί πλέον να πείσει (τουτέστιν να εξαπατήσει) κανέναν. Έχω την αίσθηση ότι η εκλογική συντριβή οφείλεται και σ’ αυτό και δεν είναι μόνο απόρροια συγκυριών, όπως λ.χ. η …χαρισματική προσωπικότητα του νυν αρχηγού του (περί του οποίου αλήθεια ακόμη αναρωτιέμαι αν κατάλαβε ότι έχασε, γιατί από τις δηλώσεις του δεν πολυφάνηκε τέτοιο πράμα – και ως εκ τούτου καθόλου μην το αποκλείετε να πάει αύριο στον Παπούλια για να ορκιστεί…πρωθυπουργός). Άρα δεν νομίζω ότι το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ θα λυθεί μόνο με τις αυτονόητες κινήσεις ανάγκης (π.χ. άμεση επιστροφή του προαναφερθέντος στο ίδρυμα, εκλογή κάποιου που να διαθέτει IQ πάνω από – 50, κλπ). Απαιτούνται πολύ δραστικότερες και βαθύτερες αλλαγές, τις οποίες ωστόσο επί του παρόντος αδυνατούμε να δούμε ακόμη και για τον ευφυέστερο (νέο) αρχηγό πώς (και κυρίως με ποιους) θα μπορούσε να τις κάνει. Το βέβαιο πάντως είναι ότι ετούτο το εκσυγχρονιστικό έκτρωμα, με την τωρινή του τουλάχιστο μορφή, δείχνει να έχει πλέον κλείσει τον κύκλο του και ο προχτεσινός του εξευτελισμός ήταν ένα έργο πραγματικά θείας δικαιοσύνης…

     Τρίτον, αμφότεροι. Για τους λόγους που ήδη αναφέραμε έλαβαν για πρώτη φορά και οι δύο μαζί τα επίχειρα (τραγικά για τους δεύτερους, πιο ανώδυνα για τους πρώτους) των επιλογών τους και τα χαμένα τους ποσοστά δεν ξαναμοιράστηκαν, αλλά διέρρευσαν εξολοκλήρου εκτός του δικομματικού παιχνιδιού. Ενισχύθηκαν εντυπωσιακά τα μικρότερα κόμματα και όσο κι αν εμείς βεβαίως επιχαίρουμε κυρίως για την άνοδο του ΚΚΕ (ενώ μας χάλασε φυσικά το αντίστοιχο για τα συνασπιστήρια), θεωρούμε το συνολικό γεγονός ως πολύ θετική πολιτική εξέλιξη και για μια ακόμη φορά ως απόρροια μεγάλης πολιτικής λαϊκής σοφίας. Γιατί επιτέλους ο δικομματισμός έφαγε την πρώτη του χαρακτηριστική σφαλιάρα. Δεν κατέρρευσε βέβαια (κι ούτε θα καταρρεύσει), αλλά του εστάλη ένα πολύ ηχηρό μήνυμα, που καλά θα κάνει στο εξής να το λάβει πολύ σοβαρά υπόψη…

     Τέταρτον, οι επιμέρους εκκωφαντικές σφαλιάρες. Δεδομένου ότι στην πολιτική παίζουν και τα πρόσωπα τον ρόλο τους, ο εκλογικός καταποντισμός κάποιων από τα επιφανέστερα και προκλητικότερα μέλη του εκσυγχρονιστικού ανθυποντενεκεδαριού (ενίοτε δε και της εκσυγχρονιστικής… παραοικονομίας) δεν ήταν μόνο εξόχως απολαυστικός, αλλά και απολύτως διδακτικός (στέλνει δηλαδή επίσης κάποια μηνύματα στα δύο μεγάλα κόμματα). Μαρι(ον)έττες, Γεωργιάδηδες, Μπίστηδες (ειδικά γι’ αυτόν, που του έχω και διαχρονική αδυναμία, τριπλή εκσπερμάτιση, άμα τω ακούσματι, από την ηδονή), Άκηδες και Λάκηδες μάς άφησαν χρόνους. Ιδιαίτερα μάλιστα η εκλογική καταβαράθρωση της πρώην υπουργάρας μας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς τον Καραμανλή και στηρίζει επιπλέον την εκτίμηση που κάναμε προηγουμένως σχετικά με το πόση ζημιά έκανε και στον ίδιο όλη αυτή η θλιβερή ιστορία με τις ψευτοεπιστημονικές ιστορικές βλενόρροιες των τζουτζέδων της Νέας Τάξης. Μακάρι στο μέλλον να είναι πιο προσεκτικός…

     Για όλους αυτούς τους λόγους, θα επαναλάβω εν κατακλείδι ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 16ης Σεπτέμβρη ήταν πραγματικά και δίκαιο και σοφό (τηρουμένων εννοείται πάντα των αναλογιών, βάσει των υπαρχόντων δεδομένων, αλλά και σε σχέση με τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κατά το παρελθόν). Όχι πως δεν θα μπορούσε να είναι και ακόμη καλύτερο, αλλά ας μη ζητούμε και υπερβολικά πράγματα. Η ουσία είναι πως για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός θεωρώ ότι επιδεικνύει τέτοια πολιτική ωριμότητα και απονέμει σε τέτοιο βαθμό εκλογική δικαιοσύνη. Φυσικά όμως – για να μην αιθεροβατούμε κιόλας – κανείς δεν μπορεί ακόμη να πει με σιγουριά ότι οι προχτεσινές επιλογές του οφείλονται κυρίως σε πραγματική ωρίμανση (έστω και πρώιμης μορφής) και δεν είναι απλά καρπός κάποιας παρορμητικής του αντίδρασης κατά τη συγκεκριμένη χρονική και πολιτική συγκυρία. Αυτό στην πραγματικότητα είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα το δείξει…

                                                                                                              Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Γενικώς…άνθρακες

     Έγινε πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα το 13^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, με τη συμμετοχή 505 εκλεγμένων αντιπροσώπων απ’ όλες τις ΕΛΜΕ της χώρας και με στόχους τη διαμόρφωση της συνδικαλιστικής πολιτικής της Ομοσπονδίας για την επόμενη διετία και την εκλογή νέου ΔΣ. Φυσικά μη φανταστείτε τίποτε ιδιαίτερο, καθώς στην ουσία είχαμε άλλη μια αναβίωση της όλης παρωδίας στην οποία έχει μετεξελιχτεί εδώ και καναδυό δεκαετίες το συνδικαλιστικό κίνημα, με τις γνωστές μπετόν αρμέ (μέσα στα κομματικά τους στεγανά) παρατάξεις να μεριμνώσι και να τυρβάζονται περί πολλά (αλλά πάντως όχι περί ων έστι χρεία), να διαφωνούν (ενώ ουσιαστικά μπορεί και να συμφωνούν) για λόγους κομματικής πειθαρχίας και γενικώς να αδυνατούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα. Υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει να θεωρείται ακόμη και επιτυχία το τελικό κείμενο που υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία ως απόφαση του Συνεδρίου (το καταψήφισαν ΔΑΚΕ και ΕΣΑΚ-ΔΕΕ), ένα κείμενο με πολλές μεν αδυναμίες, έλλειψη ιδεολογικής συνοχής, εμφανή σε κάποια σημεία «εκσυγχρονιστική» δυσοσμία, αλλά ωστόσο και κάποιες εύστοχες αναφορές στην άθλια πραγματικότητα της σύγχρονης εκπαίδευσης και στο περιεχόμενο της παρεχόμενης γνώσης. Ένα κείμενο με άλλα λόγια που χωρίς να αποτελεί κάτι σπουδαίο, ήταν ωστόσο αρκετά καλύτερο από αντίστοιχα του παρελθόντος.

Read the rest of this entry…

Σήμερα, γιά δεύτερη φορά, μετά τόν Αὔγουστο τοῦ 2003 (τ. 125-126), δημοσιεύουμε ἀποκλειστική συνέντευξη τοῦ «θρύλου τῆς τρομοκρατίας», τοῦ Ἴλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ, ἤ ἀλλιῶς «Κάρλος». Ὁ ἰσοβίτης Κάρλος μιλᾶ μέσα ἀπό τήν ἀπομονωμένη φυλακή τοῦ Κλαιρβώ, ὅπου μεταφέρθηκε τόν Γενάρη τοῦ 2006, ἀπαντώντας στά ἐρωτήματά μας, τόσο γιά τήν δική του ὑπόθεση (ἡ ὁποία ἔχει σημαντικές νεότερες ἐξελίξεις) ὅσο καί γιά τά διεθνῶς τεκταινόμενα, γιά τά ὁποῖα ἡ γνώμη του ἔχει, φυσικά, τήν ἰδιαίτερή της σημασία.

- Πρίν λίγο καιρό ὁ εἰσαγγελέας κ. Μπρυγκέ ἀνακοίνωσε τήν προσαγωγή σας σέ νέα δίκη γιά τά τέλη τοῦ 2007 / ἀρχές τοῦ 2008. Ἐξ ὅσων γνωρίζετε, ὑπάρχουν κάποια νέα στοιχεῖα σέ βάρος σας ἤ ἁπλῶς χρειάζεται τό «ἀντιτρομοκρατικό» κλῖμα;

- Δέν ὑπάρχει κανένα στοιχεῖο, ἡ δίκη πού ἀνακοινώθηκε εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἑλιγμός προκειμένου νά καθυστερήσουν τόν ἐπαναπατρισμό μου (ὑπάρχει μία τέτοια ὑπογεγραμμένη συνθήκη μεταξύ Βενεζουέλας καί Γαλλίας). Ὁ σύντροφος Γιοχάνες Βάινριχ ἀπαλλάχθηκε ἀπό τίς κατηγορίες τοῦ Βερολίνου τόν Νοέμβριο τοῦ 2005, ὅταν οἱ ἴδιες γαλλικές κατηγορίες ἀπορρίφθηκαν ὅπως καί οἱ ψευδομαρτυρίες τῶν γαλλικῶν γραφείων Ἀντικατασκοπείας (DST). Παρακαλῶ διαβάστε τήν ἐπικοινωνία τῆς κυρίας Ἰζαμπέλ Κουτάν Πεϋρέ καί τήν δημόσια ἐπιστολή μου τοῦ 2001 πρός τόν δικαστή Μπρυγκέ. Ἕνας κατηγορούμενος μπορεῖ νά καταδικαστεῖ στή Γαλλία μέ βάση τήν ἐνδόμυχη πεποίθηση τῶν ἐνόρκων καί τῶν δικαστῶν, χωρίς ἀποδείξεις καί μαρτυρίες. Ὅσο γιά τά νέα «ἀντιτρομοκρατικά» δικαστήρια, αὐτά δέν ἔχουν οὔτε ἐνόρκους.

- Εἴχατε προσφύγει στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων γιά τό γεγονός ὅτι βρισκόσασταν ἐπί χρόνια στήν ἀπομόνωση. Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ ἀπόρριψη τῆς προσφυγῆς σας;

- Τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἀποφάνθηκε πώς τά πρῶτα μου 8 χρόνια σέ αὐστηρή ἀπομόνωση δέν μποροῦν νά θεωρηθοῦν βασανισμός ἤ βάναυση μεταχείριση, ἐφόσον μποροῦσα νά «συναναστρέφομαι» τούς δικηγόρους μου. Παρά τόν προεδρεύοντα Γάλλο δικαστή, ὑπῆρχε μία μειοψηφούσα ἄποψη (τοῦ Ἕλληνα δικαστῆ συμπεριλαμβανομένου) ἡ ὁποία ὁδήγησε σέ μία ἀπόφαση ὅτι δέν πρέπει νά συνεχιστεῖ ἡ κράτησή μου στήν ἀπομόνωση (πού διήρκεσε συνολικά 10 χρόνια). Ὡς ἀποτέλεσμα βρέθηκα σέ γεωγραφική ἀπομόνωση, πρᾶγμα πού εἶναι ἀκόμη χειρότερο, στίς ὑψίστης ἀσφαλείας σωφρονιστικές φυλακές τῆς Γαλλίας.

- Πρίν λίγες μέρες ἐξελέγη Πρόεδρος στή Γαλλία ὁ Νικολά Σαρκοζί. Πῶς κρίνετε τήν ἐξέλιξη αὐτή;

- Ἡ ἐκλογή τοῦ προέδρου Σαρκοζί εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀποσύνθεσης τῆς γαλλικῆς Ἀριστερᾶς καί τοῦ αὐτοκτονικοῦ τυχοδιωκτισμοῦ τοῦ Γαλλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἄν, ὅπως ἀναμένεται, ἡ Δεξιά κερδίσει καί τίς ἐρχόμενες βουλευτικές ἐκλογές, οἱ νεοφιλελεύθερες πολιτικές θά ἑδραιωθοῦν, ἡ Γαλλία θά συρθεῖ σάν σκυλάκι στή γραμμή τοῦ ΝΑΤΟ καί ἡ γαλλική διπλωματία θά γίνει σάν τῆς Βρετανίας. Μιά περίοδος κοινωνικῶν συγκρούσεων καί πολιτικῆς διαμάχης θά κατακλύσει τή Γαλλία, πού θά καταστεῖ ἐπιλέξιμος στόχος γιά τζιχάντ.

- Εἴσαστε ὁ πιό γνωστός ἐκφραστής τῆς ἔνοπλης πάλης γιά πολιτικούς σκοπούς. Πῶς βλέπετε τίς ἐξελίξεις στίς ὑποθέσεις γιά τίς ὁποῖες πολεμήσατε – τό Παλαιστινιακό λ.χ.;

- Παραμένω μαχητής τῆς Παλαιστινιακῆς ὑπόθεσης, ἕνας ἀληθινός «φενταγί» πού κράτησε τό ξῖφος τῶν ἐπιχειρήσεων τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀντίστασης. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν Ἁγίων Τόπων εἶναι ἀναπόφευκτη, ὅ,τι κι ἄν κάνουν οἱ σιωνιστές καί οἱ ὑποστηρικτές τους. Ἡ χώρα ὅπου γεννήθηκα βρίσκεται γιά τά καλά στόν δρόμο μιᾶς αὐτόχθονης σοσιαλιστικῆς ἐπανάστασης, στήν ὁποία οἱ κομμουνιστές εἶναι ἐμπροσθοφυλακή, δίπλα στόν Πρόεδρο Οὗγκο Τσάβες.

- Πολλοί κοιτοῦν μέ ἐλπίδα στήν Βενεζουέλα τοῦ προέδρου Τσάβες, καί εἶναι γνωστή ἡ ἀναφορά του σέ σᾶς. Θεωρεῖτε βάσιμες τίς ἐλπίδες αὐτές;

- Ναί, εἶναι βάσιμες. Ὁ Οὗγκο Τσάβες εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἡγέτης τῆς Βενεζουέλας ἀπό τήν ἐποχή τῶν Libertados. Ἡ αὐξανόμενη ἐπιρροή τῆς μπολιβαριανῆς ἐπανάστασης ξεπέρασε ἤδη κι ἐκείνην τῆς ἐπανάστασης τῆς Κούβας.

- Ἔχετε ἀσπαστεῖ τό Ἰσλάμ καί κατά καιρούς ἐκφραστήκατε ἐπαινετικά γιά ἀμφιλεγόμενα πρόσωπα σάν τόν Σαντάμ Χουσεΐν καί τόν Ὀσάμ Μπίν Λάντεν. Θεωρεῖτε τήν ἰσλαμική βία λύση στά σύγχρονα προβλήματα;

- Μεταστράφηκα στό Ἰσλάμ τό 1975. Ἡ κριτική μου ἀλληλεγγύη στόν μάρτυρα Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν βασίστηκε στήν ἐμπειρία μου. Ὁ Ὀσάμα Μπίν Λάντεν συμ-βολίζει τήν ἐμπροσθοφυλακή τῆς ἀντιιμπεριαλιστικῆς Ἀντίστασης, αὐτό εἶναι γεγονός. Οἱ ἀντιπαραθέσεις εἶναι μόνο λόγῳ τῆς χειραγώγησης τῶν ΜΜΕ. Ἡ ἰσλαμική ἀντίσταση εἶναι ἁπλᾶ ἡ λογική ἀπάντηση στήν ἰμπεριαλιστική ἐπιθετικότητα. Ἡ βία ἀπό μόνη της δέν εἶναι ποτέ λύση.

- Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ!

  

 

    Στήν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ κορυφαίου Ἕλληνα ἱστορικοῦ – βυζαντινολόγου (καί καθηγητῆ στίς ΗΠΑ) κ. Σπύρου Βρυώνη στή Θράκη, τό ΠΑΚΕΘΡΑ διοργάνωσε ἐκδήλωση (Ξάνθη, 20/5) µέ ἀφορµή τήν ἔκδοση στά ἑλληνικά τοῦ ἔργου του «Ὁ µηχανισµός τῆς καταστροφῆς». Στό βιβλίο παρατίθενται ἐξαντλητικά τεκµήρια γιά τό πογκρόµ πού ἀφάνισε τόν Ἑλληνισµό τῆς Πόλης τό 1955 καί προσφέρεται ὅλη ἡ γνώση γιά τήν κοµβική αὐτή στιγµή τῆς κοινότητας τῶν Ρωµιῶν. Εἴχαµε τήν εὐκαιρία νά µιλήσουµε µέ τόν πάντα θαλερό καθηγητή καί µεταφέρουµε παρακάτω σηµεῖα τῆς συζήτησής µας:

- Στό βιβλίο σας ἀναφέρεστε σ’ ἕνα τραγικό στιγµιότυπο – τοῦ πογκρόµ τοῦ 1955 – τῆς  ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων στήν Τουρκία. Πρόκειται γιά µιά «κακή στιγµή», ἕνα µεµονωµένο συµβάν ἤ γιά ἕνα ὁρόσηµο µιᾶς συνεποῦς πολιτικῆς τῆς γείτονος ἔναντι τοῦ ἑλληνισµοῦ;

- Οι διωγµοί των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν µια παρένθεση, ένα ατυχές και συγκυριακό γεγονός, αλλά µια προγραµµατισµένη ενέργεια που εντάσσεται σε µια µακρόχρονη η πολιτική του Κεµαλικού καθεστώτος µε στόχο την εξόντωση των µειονοτήτων. Δεν ήταν ένα έγκληµα που έγινε από το σφρίγος του εθνικισµού, αλλά ένα έγκληµα πολύ καλά προγραµµατισµένο. Ήδη το 1930 απαγορεύονταν στους Έλληνες να ασκούν κάποια επαγγέλµατα όπως του δικηγόρου π.χ και τους οδηγούσαν στον οικονοµικό µαρασµό. Οι διωγµοί αυτοί συνεχίσθηκαν και αργότερα µε σειρά νοµοθετικών ρυθµίσεων που απέβλεπαν στην υφαρπαγή της εκκλησιαστικής και ιδιωτικής περιουσίας. Στη µεθοδευµένη στρατηγική συρρίκνωσης του ελληνικού στοιχείου σηµαντικό ρόλο έπαιξε και η κατάργηση του αυτοδιοικητικού, κοινοτικού συστήµατος µε την επιβολή ενός εγκάθετου που συνδιαλέγονταν απευθείας µε τις Αρχές.

- Μέ τό συγκεκριµένο ἔργο σας προσφέρετε τεκµήρια πολύτιµα γιά τήν καταστροφή τοῦ Κωνσταντινουπολίτικου Ἑλληνισµοῦ, ἀξιοποιήσιµα καί στά Εὐρωπαϊκά Δικαστήρια. Πιστεύετε ὅτι ὡς Ἕλληνες διαθέτουµε ἀναλόγως ἐπαρκή τεκµηρίωση καί σέ ἄλλες περιπτώσεις (Κύπρος 1974, ἀπελάσεις 1964, διωγµοί Ἰµβρίων κτλ);

-  Η πολύχρονη έρευνα που πραγµατοποίησα απέφερε τη συλλογή πολύτιµου υλικού και ανέδειξε ταυτόχρονα νοµικές διαστάσεις του προβλήµατος που εκθέτουν την Τουρκία στα διεθνή forα. Κάτι αντίστοιχο µπορεί να γίνει και για ανάλογα ιστορικά γεγονότα όπως η Τουρκική εισβολή και η κατοχή της Β. Βόρειας Κύπρου, οι απελάσεις του 1964, και ο διωγµός του ελληνικού στοιχείου από τις κοιτίδες του. Με τη σύσταση του Διεθνούς Δικαστηρίου προέκυψε µια νοµική διάσταση που ακυρώνει κάθε επίκληση για παραγραφή των αδικηµάτων αυτών εφόσον αποδεικνύεται ότι συνεχίζεται µε αδιάλειπτο τρόπο και βάσει σχεδίου η εθνοκάθαρση.

- Δουλεύετε ἐπί δεκαετίες στίς ΗΠΑ ὡς ἱστορικός – εἴχατε µάλιστα ἱδρύσει καί τό Βρυώνειο Κέντρο Σπουδῶν στήν Καλιφόρνια. Πῶς κρίνετε τίς συνθῆκες στίς ὁποῖες ἐργάζεται ὁ ἱστορικός (στίς ΗΠΑ καί στήν Ἑλλάδα) καί τό σύγχρονο, µετανεωτερικό, πνευµατικό κλῖµα;

- Νοµίζω πως µπορείτε από το έργο µου να αξιολογήσετε τις συνθήκες και την ποιότητα της δουλειάς. Δεν θα  µπορούσα ο ίδιος να αναφερθώ σ αυτό. Όσο για τις µετανεωτερικές προσεγγίσεις στην ιστορία αδυνατώ να κατανοήσω τι έρεισµα επιστηµονικό µπορούν να έχουν όταν αναγορεύουν σε βασική επιστηµολογική τους θέση τη σχετικότητα κάθε ιστορικής εκδοχής αφού στην περίπτωση αυτή θα πρέπει και στις δικές τους θέσεις να εφαρµοσθεί το κριτήριο αυτό. Όσο για τον πολυδιαφηµισµένο έλεγχο και την κριτική των ιστορικών πηγών που επικαλούνται, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα η Γερµανική ιστοριογραφία αντιµετωπίζει κριτικά τις πηγές και αξιολογεί την αυθεντικότητα και αξιοπιστία τους.

- Πῶς βλέπετε τήν σηµερινή Τουρκία καί τό µέλλον τῶν σχέσεών της µέ τή χώρα µας;

- Ο ιστορικός δεν είναι προφήτης και εγώ δεν πιστεύω σε θεωρητική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών. Οι διαφορές µεταξύ των γειτόνων είναι οι χειρότερες, εκτός βέβαια από τις εµφύλιες. Αυτός που θα καταφέρει την υπεροπλία θα επιβληθεί  αυτός ο πρωτόγονος δυναµισµός ίσχυε από την εποχή του Θουκυδίδη και ισχύει το ίδιο σήµερα. Καμµιά χώρα δεν κατασπαταλεί τα χρήµατα όπως αυτά που ξοδεύει η Τουρκία, για να σκουριάσουν τα όπλα της. Η Ελλάδα σ’ αυτά έχει µείνει πίσω, δεν την κακίζω, έκανε µια άλλη επιλογή. Η σπατάλη για τον εξοπλισµό κατέστρεψε την οικονοµία, προκάλεσε την ανάπτυξη του Ρεφάχ που το ψήφισαν από απελπισία. Οι ισλαµιστές έχουν διεισδύσει στον κρατικό µηχανισµό και στα πανεπιστήµια. Από την άλλη, η βρεφική θνησιµότητα στην Τουρκία είναι πια 4,5 προς 1 ως προς την Ελλάδα, ο µέσος όρος ζωής του Έλληνα είναι κατά δέκα χρόνια µεγαλύτερος από του Τούρκου. Όµως οι Έλληνες πολιτικοί θα πρέπει να αντιµετωπίσουν την απειλή αυτή µε περισσότερη σοβαρότητα και λιγότερη βέβαια υποταγή στις επιταγές των Αµερικανών. Στο σηµείο αυτό θα πρέπει να ξανασκεφθούµε και το ρόλο που παίζουν στην Ελλάδα διάφορα δήθεν ακαδηµαϊκά, ερευνητικά Ινστιτούτα που στην πράξη προωθούν και εξυπηρετούν τα αµερικανικά στρατηγικά συµφέροντα.

- Σᾶς εὐχαριστοῦµε πολύ!

- Κι ἐγώ σᾶς εὐχαριστῶ.

Στά μπεκτασίδικα χωριά ἀπό τούς Προξενικούς  

Οἱ Μπεκτασήδες μουσουλμάνοι τῆς Θράκης εἶναι μία παραμελημένη πληθυσμιακή συνιστώσα τοῦ τόπου μας, πού ἐπιβιώνει στά βόρεια ὅρια τῶν νομῶν Ροδόπης καί Ἕβρου. Τά ὀρεινά χωριά τους (Μέγα Δέρειο, Ρούσσα, Γονικό, Πετρόλοφος, Χλόη, Μεσημέρι…) σιγά σιγά ἐγκαταλείπονται, ὅμως τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο ἡ ἀστυφιλία. Τό βασικό τους «πρόβλημα» εἶναι ἡ ἰδιαίτερη ταυτότητά τους, ἡ ὁποία φαίνεται νά ἐνοχλεῖ ἰδιαίτερα κάποιους. Κάποιους πού ἄλλοτε σκίζονται στίς ἐπικλήσεις τῆς πολυπολιτισμικότητας* (ὅταν πρόκειται νά μιλήσουν γιά τούρκικα στοιχεῖα) κι ἄλλοτε πασχίζουν νά σκίζουν ὅποιον ἀναφερθεῖ στήν πολιτισμική πραγματικότητα τοῦ χωριοῦ του, τοῦ χθές μά καί τοῦ σήμερα. Ὅσο γιά τήν πληροφόρηση τῆς πλειονοτικῆς κοινωνίας γιά τό τί συμβαίνει στά μπεκτασίδικα χωριά, εἶναι περίπου μηδενική. Ὅ,τι καί νά συμβεῖ, γίνεται γνωστό μονάχα στούς ἐλάχιστους χριστιανούς πού ζοῦν κοντά τους, σέ 2-3 ἐρευνητές πού ἐνδιαφέρθηκαν γιά τήν περίπτωση τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν καί σέ κάποια πολιτικά στελέχη τῶν μεγάλων κομμάτων πού ἀνέχονται καί στηρίζουν μέ τή στάση τους τήν ἐπιβολή τῶν μηχανισμῶν τῆς Ἄγκυρας. Οἱ τελευταῖες ἐξελίξεις (μέ λεπτομέρειες καί, φυσικά, ὀνόματα) στό θέμα αὐτό, τό σχετιζόμενο ἄμεσα μέ τήν ἐπιβολή τῆς (σουνιτικῆς) ὁμοιομορφίας στό ἐσωτερικό μιᾶς μειονότητας ὁλοένα καί ὁμοιογενέστερης.

Ὁ μπεκτασίδικος πληθυσμός τῆς Ροδόπης, οἱ λεγόμενοι καί Κιζιλμπάσηδες, πού κατάφεραν ἐπί τόσους αἰῶνες νά διασώσουν τήν θρησκευτική ἰδιοπροσωπεία τους μέσα στή σουνιτική θάλασσα, κινδυνεύουν μέ ἀφανισμό τά τελευταῖα χρόνια (ἐντός τῆς ἑλληνικῆς δημοκρατίας!) ἀπό τόν ἀφομοιωτικό μηχανισμό τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου τῆς Κομοτηνῆς. Ὁ κύριος θεσμικός μοχλός αὐτῆς τῆς ἐν ἐξελίξει προσπάθειας εἶναι ὁ «μορφωτικός πολιτιστικός σύλλογος Χίλια», ὅπου προεδρεύει ὁ Χασάν Μπεκήρουστα (πρώην ἀντιδήμαρχος Ὀρφέα). Καθώς οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἄγκυρας χρειαζόντουσαν στήν περιοχή μία νομιμοφανή παρουσία, ἔστησαν τό σωματεῖο αὐτό, τό ὁποῖο (ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχουμε γράψει στό παρελθόν) πῆρε ἀρχικά στά χέρια του τό πανηγύρι τοῦ «Χίλια», μετατρέποντάς το σέ τούρκικη φιέστα. Ἐξαλείφθηκε κάθε θρησκευτικός χαρακτήρας τῆς παραδοσιακῆς πανήγυρης (ἡ ἔναρξη τῶν ἐθίμων μέ ἐπίσκεψη στόν τεκκέ, π.χ.) καί ὁ κόσμος πού κάποτε συμμετεῖχε στά δρώμενα, πάλευε στούς ἀγῶνες καί γιόρταζε, σήμερα εἶναι ἁπλός θεατής τοῦ τσίρκου πού κουβαλιέται ἀπό τήν Τουρκία (τραγουδιάρες, χορευτές, παλαιστές, ἀγάς, ὀργανοπαῖκτες, μέχρι καί …θεατές).

Τό δεύτερο βῆμα ἦταν ἡ ἁρπαγή τοῦ τεκκέ τῆς Ρούσσας, τοῦ πιό διάσημου τεκκέ δηλαδή τοῦ βουνοῦ, ἱδρυμένου τό 1402 (ἀνακαινίστηκε τό 1759). Οἱ ἄνθρωποι τοῦ συλλόγου κάνανε κάποιες ἐργασίες ἐκεῖ, πῆραν τά κλειδιά, τά δώσανε σέ κάποιον Χασάν Τσεγκέλ πού ὁρίσανε φύλακα καί ἔκτοτε ὑπάρχει ἔλεγχος στό ποιός μπορεῖ νά μπεῖ καί νά δεῖ τόν τεκκέ, τί θέλει κτλ. Τώρα ὁρίσανε τόν ἴδιο “ἁρμόδιο” καί γιά τόν τεκκέ τοῦ ἰδίου ἁγίου (Σεΐντ Ἀλῆ Σουλτάν ἤ Κιζίλ Ντελή) στό Μικρό Δέρειο (βλ. ἀνωτέρω φωτογραφία) γιά τόν ἴδιο ρόλο. Ὁ ντόπιος κόσμος ὅμως ἀντιδρᾶ καί δέν δέχεται τήν οἰκονομική ἀδιαφάνεια καί τίς πολιτικές σκοπιμότητες τῶν ἀτόμων τοῦ συλλόγου. Μάλιστα πρό ἡμερῶν, στή γιορτή τοῦ Χιντρελέζ (παλιοημερολογίτικος ἑορτασμός τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἀπό μουσουλμανικούς πληθυσμούς) ἔγινε φασαρία στόν περίβολο τοῦ τεκκέ, καθώς ὁ γνωστός γιά τόν ρόλο του Ἀχμέτ Πεντζιάλ ἐπεδείκνυε ἕνα χαρτί ὅπου δῆθεν ὁ καθηγητής τῆς ΕΠΑΘ κ. Ε. Ζεγκίνης καταλόγιζε στούς Μπεκτασήδες διοργάνωση ἐρωτικῶν ὀργίων! Κάποιοι ἀντέδρασαν στήν προφανή συκοφαντία καί ἡ πλειοψηφία ἀγανάκτησε μέ τόν ἄθλιο ρόλο πού ὁρισμένοι ἀνέλαβαν, ὥστε νά δημιουργήσουν προβλήματα μεταξύ τῆς χριστιανικῆς πλειοψηφίας καί τῆς μπεκτασήδικης κοινότητας. Δέν μπορεῖ ὅμως ὁ ἁπλός κόσμος νά ἐναντιωθεῖ ἀνοιχτά, καθώς παραμονεύει ὁ κίνδυνος τοῦ στιγματισμοῦ καί τῆς κοινωνικῆς ἀπομόνωσης (γνωστά πλέον πράγματα καί ἀπό τήν πομάκικη ἀπόπειρα γιά αὐτοπροσδιορισμό).

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Μία χαρακτηριστική περίπτωση προσεταιρισμοῦ τῶν μπεκτασίδικων γιορτῶν κι ἐθίμων τῆς Θράκης ἦταν κι αὐτή τοῦ φετεινοῦ Χιντρελέζ στό χωριό Μουσάκιο Ἕβρου. Παρέστησαν ὁ Τοῦρκος Πρόξενος Ἀχμέτ Ριζά Ντεμιρέρ, ὁ ψευδομουφτής Κομοτηνῆς Ἰμπράμ Σερήφ, ὁ πρόεδρος τῆς (διαλυμένης ὡς παράνομης ἀπό τά ἑλληνικά δικαστήρια) Ἕνωσης Τούρκων Δασκάλων Σαμί Τοραμάν, ὁ πρόεδρος τῆς ἐπίσης διαλυμένης Τουρκικῆς Νεολαίας Κομοτηνῆς Ἀντνάν Σελήμ, ὁ τοπικός πρόεδρος Μπεκήρ Μουσταφάογλου καί ἄλλοι γνωστοί ἱμάντες μετάδοσης τοῦ τουρκισμοῦ στή Θράκη. Παρέστη ἐπίσης ὁ δήμαρχος Ἀλεξανδρούπολης Γιῶργος Ἀλεξανδρῆς, ὁ ὁποῖος μίλησε γιά «γιορτή πού ἑνώνει τίς δυό θρησκεῖες» (πρᾶγμα πού περιέχει πολλή ἀλήθεια) καί γιά τήν ἀνάγκη διατήρησης καί διαφύλαξης τῶν ἐθίμων στά πλαίσια τῆς «πολυπολιτισμικότητας».

Οἱ ἄλλοι παριστάμενοι δέν ἔδειξαν ὅμως ἀνάλογη ἀνοχή στό διαφορετικό: Ὁ μέν ψευδομουφτής ἐπιδοκίμασε τήν «πολυπολιτισμική» ἀναφορά τοῦ δημάρχου, μιλώντας ὅμως γιά ἐποχές στίς ὁποῖες ἡ «μειονότητα» δέν εἶχε τήν δυνατότητα ἀναβίωσης τῶν παραδοσιακῶν της ἐθίμων. Ξέχασε βέβαια νά πεῖ ὅτι ὁ μεγάλος ἐχθρός τοῦ μπεκτασισμοῦ δέν ἦταν ποτέ ἡ Ἑλλάδα ἤ ὁ χριστιανισμός ἀλλά τό ὀθωμανικό κράτος καί οἱ σουννίτες. Ὅσο γιά τόν Τοῦρκο Πρόξενο, αὐτός μίλησε γιά τήν «βαθειά ριζωμένη ΤΟΥΡΚΙΚΗ γιορτή πού θά συμβάλει στήν ἐνίσχυση τῆς ταυτότητας καί τῆς συνείδησης τῆς μειονότητας»! Σᾶς θυμίζει τό κουρδικό Νεβρόζ, πού τό τουρκικό ΓΕΕΘΑ ἀνακήρυξε σέ «παλιά τούρκικη γιορτή»; Τά ποντιακά Παρχάρια πού εἶχαν ἀνάλογη μεταχείριση; Κι ἐμᾶς!

Ὁ προξενικός καρκίνος κάνει συνεχῶς μεταστάσεις. Πρίν λίγα χρόνια ἀπαγορεύτηκε σέ χωρικούς ἡ ἐπιδιόρθωση τοῦ τεκκέ στή θέση Μορσάλα, γιατί, λέει, τά χρήματα προέρχονταν ἀπό τό ἑλληνικό κράτος! Μόνο τά χρήματα ἀπό τήν Τουρκία εἶναι προφανῶς καθαρά καί ἀποδεκτά! Σήμερα στήν περιοχή κανένας δέν τολμάει νά μιλήσει γιά μπεκτασισμό, γιά τίς παραδόσεις, τά ἔθιμα, τόν πολιτισμό τοῦ τόπου – κι ὄχι ἀπό τήν μυστικότητα πού ἄλλοτε διέκρινε τά μέλη τῆς κοινότητας ἀλλά ἀπό τόν φόβο τῶν προξενανθρώπων!

Ἑλληνική Δημοκρατία, ἔτος 2007…

Κ.Κ.

 * Βλέπε γιά παράδειγμα τίς δηλώσεις τοῦ ψευδομουφτῆ Κομοτηνῆς Ἰμπράμ Σερήφ στό Μουσάκιο γιά τό Χιντρελέζ

                                                              Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ν.Δ.

   Λυπούμαι, αλλά είναι προφανές ότι με τον πατέρα Σωφρόνιο διαφωνούμε σχεδόν στα πάντα. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά την επίσκεψη του Πάπα στην Πόλη – και επειδή επισημαίνει ότι παραγνωρίζω κάποια πράγματα – εκφράζω και εγώ τη θλίψη μου γι’ αυτά που δείχνει να παραγνωρίζει εκείνος (ή πάντως να μην ενοχλείται) σε σχέση με τα όσα εκεί ερρίφθησαν τοις κυσί και με τα οποία βεβαίως μόνο ακροθιγώς ασχολήθηκα στο κείμενό μου (για περισσότερες λεπτομέρειες τον παραπέμπω απλώς στην ανακοίνωση της Ι.Κ. του Αγ. Όρους, η οποία με καλύπτει απόλυτα).

Read the rest of this entry…

Νομίζετε ὅτι τόν Ἀρμένιο δημοσιογράφο Χράντ Ντίνκ τόν σκότωσαν κάποιοι Τοῦρκοι φασίστες; Χά! Εἶστε πολύ μακρυά νυχτωμένοι. Σύμφωνα μέ τόν μειονοτικό Τῦπο τῆς ἑλληνικῆς Θράκης («Μιλέτ» 25/1, «Τζουμχουριέτ» 25/1) πρόκειται γιά καραμπινάτη προβοκάτσια σέ βάρος τῆς Τουρκίας! Ἡ πρώτη παραθέτει τίς ἀπόψεις τοῦ πρώην ἀρχηγοῦ τῆς ΜΙΤ, Μαχίρ Καϊνάκ, πώς «ἡ ἐπιχείρηση εἶχε ὁπωσδήποτε ξένη προέλευση» καί στήν δεύτερη «ἀναλύει» τήν ὑπόθεση ὁ Μπαρίς Χασάν κάτω ἀπό τόν τίτλο «Κάντε νά σωπάσουν αὐτοί οἱ δυτικοί!» (Μέ ποιόν τρόπο ἄραγε;)

     Λίγες σκέψεις σήμερα γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπίμαχα ζητήματα τῶν ἡμερῶν, δηλαδὴ τὴ συζήτηση γιὰ τὸ ἄρθρο 16 καὶ τὴν προοπτική τῆς ἐν Ἑλλάδι ἵδρυσης ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων. Προοπτικὴ βεβαίως, τὴν ὁποία καὶ ἐμεῖς ἀποκηρύσσουμε, ὄχι ὅμως τόσο πολὺ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ συνή- θως προβάλλονται αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες τοῦ συνδικαλιστικοῦ μας Τζουράσικ Πὰρκ ἢ τοὺς κομματικοδίαιτους ἐκπροσώπους τοῦ κατ’ εὐφημισμὸν φοιτητικοῦ κινήματος…

     Τὸ πρόβλημα μὲ ἄλλα λόγια δὲν νομίζουμε ὅτι ἔγκειται τόσο στὸν συνταγματικὸ (ἐν μέρει) ἀποχαρακτηρισμὸ τῆς Παιδείας ἀπὸ δημόσια καὶ δωρεὰν ἢ στὸ ὅτι ἔτσι θὰ μποῦν ταξικοὶ φραγμοὶ στὸ ἀκαδημαϊκὸ ὅραμα τῶν νεοελλήνων.

Read the rest of this entry…

     Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Κωνσταντινούπολη ἀποτέλεσε ἕνα γεγονὸς ἐξαιρετικὰ ἀποκαλυπτικό. Ὄχι βεβαίως γιὰ τοὺς πολλούς, ποὺ χαμένοι μέσα στὴ χαζοχαρούμενη «ἐκσυγχρονιστική» τους νεοελληνικὴ ἀφασία, τὸ θεώρησαν ὡς μία ἀπολύτως θετικὴ καὶ φυσιολογικὴ (ὡς ἐναρμονισμένη μὲ τὸ εὐρύτερο κλίμα τῆς ἀνεκτικότητας, ποὺ δῆθεν χαρακτηρίζει τοὺς καιροὺς μας) ἐξέλιξη. Οὔτε ὅμως καὶ γιὰ ἐκείνους, τοὺς ἴσως καλοπροαίρετους ἀλλὰ προδήλως ἀφελεῖς, ποὺ διέγνωσαν στὴ συμπεριφορὰ τοῦ συγκεκριμένου ποντίφηκα ἐνδόμυχες ἐπιθυμίες ἐπιστροφῆς στὴν ἀρχέγονη ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια. Γιὰ μᾶς ἡ ἀνάγνωση τοῦ γεγονότος ὑπῆρξε βεβαίως ἐντελῶς διαφορετική.

Read the rest of this entry…