-
3
Jul
Στην “Καθημερινή” (18/6) δημοσιεύθηκε άρθρο κάποιας Δώρας Aντωνίου, αναφορικά με τα σχέδια του υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το μέλλον του θεσμού των μουφτήδων στη Θράκη. Μάθαμε λοιπόν από το ανωτέρω άρθρο, όπου αναφέρεται και η τουρκική εμμονή στο ζήτημα, ότι “το θέμα απασχολεί την ελληνική κυβέρνηση, λόγω και της καταδίκης της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών, και το υπουργείο Εξωτερικών έχει εξετάσει το ενδεχόμενο να επιτραπεί η εκλογή μουφτήδων αντί του διορισμού τους”. Μέσα σε μία πρόταση πετιέται στα σκουπίδια η ελληνική επιχειρηματολογία δεκαετιών (και η αλήθεια) και …περνάμε κατευθείαν στις διαδικαστικές λεπτομέρειες: Θα έχουν δικαστικές αρμοδιότητες; Θα ψηφίζουν οι γυναίκες; Ποια συμμετοχή θα απαιτείται για να θεωρηθεί έγκυρη η εκλογή;
none
Γράφει για τον «Α» ο Γκεόργκι Κούλοφ
Σάββατο, 6/7/09: Αύριο είναι οι ευρωεκλογές. Μια «γιορτή της δημοκρατίας», σύμφωνα με τα λαμόγια των ΜΜΕ και της κυβερνώσας ολιγαρχίας. Το λεγόμενο «δημοψήφισμα» κατά την αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν βλέπει την ώρα να ξαναγυρίσει στην εξουσία για να ολοκληρώσει το (γνωστό) έργο της. Η ευκαιρία «διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής πολιτικής», σύμφωνα με τους κομπάρσους του 5%. Βεβαίως έχω προγραμματίσει όλες μου τις δουλειές για κείνη τη μέρα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από την εκλογική μου περιφέρεια, εμένα συνεργό τους δεν θα με κάνουν οι λεχρίτες. Είχα μόνο έναν ενδοιασμό, λόγω των φίλων μου στο «Μακεδονικό Μέτωπο», αλλά τον ξεπέρασα εύκολα με ρεαλισμό που θα τον ζήλευε και εν ενεργεία υπουργός, με το συμπάθειο.
Ἡ πρόσφατη ἀνακοίνωση τῆς «Συµβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Τουρκικῆς Μειονότητας Δυτικῆς Θράκης» (21-5-09) συνόψισε ἁπλῶς τά τουρκικά αἰτήµατα καί ὑπενθύµισε τόν ρόλο τῶν µειονοτικῶν ταγῶν στό γίγνεσθαι τῆς κοινωνίας. Ἐλάχιστα σηµεῖα της µόνο ἀξίζουν µιά ξεχωριστή µνεία – κι αὐτό θά κάνουµε.
«Ὅλα ὅσα ξέρετε γιά τήν ἑλληνική πολιτική στό ποµακικό ζήτηµα εἶναι φούµαρα», µᾶς εἶπε στίς 22/5 ὁ Τάσος Κωστόπουλος τοῦ «Ἰοῦ τῆς Ἐλευθεροτυπίας», παρουσιάζοντας τό σχετικό βιβλίο του στό Ἐργατικό Κέντρο Ξάνθης. Στήν ἐκδήλωση πού ὀργάνωσε ἡ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. µίλησε µαζί µέ τόν δηµοσιογράφο Σαµί Καραµπουγιουκλού (φωτό) καί, ἀφοῦ παρέθεσε ὅλες τίς παιδιόθεν τραυµατικές του ἐµπειρίες ἀπό τήν Ἑλλάδα, προσπάθησε νά ὑπερασπίσει τή βασική θέση τοῦ βιβλίου του: ὅτι ἡ κρατική πολιτική ἔστησε τό «ποµακικό», δηλ. χωρίς αὐτήν οἱ Ποµάκοι θά ἐκτουρκίζονταν «φυσιολογικά». Ὅµως ἡ πολυπληθής παρουσία καί ἡ καταλυτική ἐπιχειρηµατολογία τῶν φίλων µας γελοιοποίησε τά φληναφήµατα, ἐπικαλούµενη τήν καθηµερινή ἐµπειρία κάθε ἐµπλεκόµενου: Ἡ πάγια ἑλληνική πολιτική (κεντρικά καί τοπικά) ἐπί δεκαετίες πριµοδοτεῖ τούς Τούρκους καί πολεµᾶ τούς Ποµάκους. Τίς µαγικές του εἰκόνες ἄς τίς κρατήσει ὁ Τ.Κ. γιά τίς παρέες του στήν πρωτεύουσα, νά γελᾶνε µέ τά µισελληνικά αὐτά ἀστεῖα.
Οι διαδηλώσεις των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην Αθήνα τις προηγούμενες μέρες ίσως ήταν ένα κομβικό σημείο για το αύριο της ελληνικής πρωτεύουσας. Η μετάλλαξη του μέχρι πρότινος ομοιογενούς ελληνικού κράτους σε ένα ανθρωπολογικό πάρκο είναι πια γεγονός και οι συγκρούσεις έρχονται. Όχι βέβαια λόγω ρατσισμού ή προκαταλήψεων των ιθαγενών αλλά λόγω των αναπόδραστων συνεπειών της συσσωρευμένης εξαθλίωσης, της δημιουργίας τριτοκοσμικών γκέτο και μιας ύποπτης ξενολαγνείας από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Η επίκληση ψευτοανθρωπιστικών ιδεωδών και κίβδηλων αξιών (όπως η «ανοχή» στο διαφορετικό) έκαμψαν τελικά την ευθυκρισία του ελληνικού λαού και τον έφεραν, εκόντα άκοντα, με την πλάτη στον τοίχο. Μάλιστα για να φτάσουν να γράφουν δημοσιογράφοι σαν τον Σταύρο Λυγερό («Καθημερινή», 17/5/09) ότι «το γεγονός πως ακόμα δεν έχουμε μαζική εκδήλωση ρατσιστικών φαινομένων είναι ένα θαύμα, που, όμως, αποκλείεται να κρατήσει πολύ», είναι προφανές το πού βρισκόμαστε.
Προσέξτε ἕνα γνώριµο, πλέον, τά τελευταῖα χρόνια σκηνικό: Ἕνας πράκτορας τοῦ FBI πλησιάζει ὡς ὁ «πλούσιος µουσουλµάνος Μακσούντ» ἕνα τζαµί στό Μπρόνξ. Παρκάρει κάθε Παρασκευή τή Μερσεντές του ἀπ’ ἔξω καί πλησιάζει τόν ἰµάµη, µιλώντας του γιά …Τζιχάντ. Ὅλοι ἀµέσως καταλαβαίνουν ὅτι πρόκειται γιά προβοκάτορα καί τόν ἀποφεύγουν.
Το μείζον θέμα της (μη) προστασίας των βυζαντινών αρχαιοτήτων της Ξάνθης έθιξε πρόσφατα ο ερευνητής, συγγραφέας και εκπαιδευτικός Νίκος Κόκκας. Στις 1 Δεκεμβρίου 2008 είχε στείλει υπόμνημα προς την προϊσταμένη της 15ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (Κομοτηνή), όπου παρουσίαζε το «πρόβλημα που έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις τον τελευταίο καιρό»: την προστασία των βυζαντινών μνημείων της ορεινής περιοχής Ξάνθης. «Οι καταστροφές που γίνονται είναι εγκληματικές, αλλά εξίσου εγκληματική είναι η άγνοια των μνημείων αυτών από τις αρμόδιες υπηρεσίες», έγραφε τότε ο φίλος Ν.Κ. Και παρέθετε σύντομη παρουσίαση ορισμένων μνημείων με την παράκληση «να αρχίσει μία συστηματική καταγραφή της χριστιανικής κληρονομιάς της οροσειράς της Ροδόπης και μια συντονισμένη προσπάθεια σωτηρίας των όσων κτισμάτων έχουν διασωθεί». Αναφερόταν στη γέφυρα του Παπά, στη γέφυρα του Σταμάτη, στην εκκλησία Αγίας Μαρίνας στη θέση Μπαϊράμ Τσεσμέ (ορεινή περιοχή Κιμμερίων) κ.α. 
