http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/166.pdf

     Χωρὶς προλόγους καὶ περιστροφές, λίγα λόγια σήμερα γιὰ τὰ πρόσφατα ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα, γιὰ νὰ βάλουμε τὰ πράγματα σὲ μία τάξη, καθότι φοβᾶμαι ὅτι πάλι τὸ παράκαναν ὁρισμένοι! Κατ’ ἀρχὰς ὅλοι γνωρίζουμε καλὰὅτι νοσηρὰ φαινόμενα πάντα παρατηροῦνταν μέσα στὴν Ἐκκλησία: φαῦλοι καὶ ἀνάξιοι κληρικοὶ ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντα, ὅπως ἀκριβῶς καὶ λαϊκοί. Ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία εἶναι μὲν ἄφθαρτη ὡς θεανθρώπινος ὀργανισμός, τὰ μέλη της ὅμως ὡς ἄνθρωποι ὑπόκεινται στὴ φθορὰ καὶ στὴν πτώση. Πολὺ θλιβερὸ βεβαίως τὸ φαινόμενο, ὅταν τὸ βλέπεις εἰδικὰ ἀπὸ ἱεράρχες, ποὺ ἀσφαλῶς καὶ πρέπει αὐτοὶ πρῶτοι νὰ δίνουν τὸ παράδειγμα, ἀλλὰ πάντως ἀναπόφευκτο μέσα στὸν σκοτεινὸ κύκλο τῶν ἀνθρωπείων. Καὶ κυρίως γνωστό! Τώρα ὅμως τί ἔγινε; Ἀνακαλύψαμε ξαφνικὰ τὴν Ἀμερική; Ἡ ἔκταση ποὺ πῆρε τὸ θέμα ἀρκεῖ νομίζω γιὰ νὰ πείσει τὸν ὁποιονδήποτε στοιχειωδῶς σκεπτόμενο ὅτι τὴ στιγμὴ αὐτὴ διάγουμε νέα περίοδο λυσσαλέας καὶ ἐνορχηστρωμένης ἐπίθεσης κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ διευκολύνθηκε βεβαίως ἀπὸ σοβαρότατα ἐνδοεκκλησιαστικὰ κρούσματα διαφθορᾶς ἀλλὰ δὲν προκλήθηκε ἀπὸ αὐτά: αὐτὰ ἦταν κυρίως ἡ ἀφορμὴ καὶ ὄχι οἱ αἰτίες…

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/165.pdf

Γιά πρωτοσέλιδο δηµοσίευµα στό προηγούµενο φῦλλο µας λάβαµε ἀπό τόν κ. Ι. Μ. Φριζῆ τήν κάτωθι ἠλεκτρονική ἐπιστολή:

Κύριε Καραΐσκο,

Σταµατήστε τον αντισηµιτισµό σας, γράφοντας στον Αντιφωνητή στις 02/02/05 ότι «η Ευρώπη γονάτισε µπροστά στο θεµέλιο λίθο των θαλάµων αερίων και ότι στη χώρα µας δεχτήκαµε τέτοια προπαγάνδα, ως και για ευθύνη του Χριστιανισµού για το Άουσβιτς, έγραψε κάποιος Ι. Φριζής».

Ναι κύριε Καραΐσκο, το Ολοκαύτωµα είναι αποτέλεσµα αιώνων χριστιανικού αντισηµιτισµού. Ποίος έκανε τα Πογκρόµ; Ποίοι ήταν οι ηγέτες της Ιερής Εξέτασης; Είτε το αποδέχεστε είτε όχι «συνειδητός ή υποσυνείδητος, ο αντισηµιτισµός βρίσκεται βαθιά ριζωµένος στην Χριστιανοσύνη» (Gules Isaac). Ευτυχώς υπάρχουν ιεράρχες της Χριστιανοσύνης που θέλουν να αλλάξει αυτός ο αντισηµιτικός άνεµος. Σε αυτούς στηρί-ζουµε πολλές ελπίδες. Καλό θα κάνετε να ακολουθήσετε τους ιεράρχες αυτούς και όχι να ταυτίζετε το Ισραήλ µε τον αντισηµιτισµό. Ένα Ισραήλ που δεν το αφήνουν να ειρηνεύσει. Ας ελπίζουµε ότι µε την νέα ηγεσία τους οι Παλαιστίνιοι θα δεχτούν να σταµατήσουν τις δολοφονίες κατά των κατοίκων του Ισραήλ και θα έρθει επιτέλους η πολυπόθητη ειρήνη στην πολυβασανισµένη περιοχή. Γίνετε υπερασπιστής του καλού και του δικαίου και µην αφήνετε να παρασυρθείτε από τους ελάχιστους που αµφισβητούν το Ολοκαύτωµα. Ο αντισηµιτισµός είναι καθαρά αντιχριστιανική πράξη.

Καθώς θέλουμε τούς ἀναγνῶστες μας ἄριστα πληροφορημένους, κάνουμε ἕνα βῆμα μπροστά ἀπό τήν κρατική μας τηλεόραση πού μετέδωσε τήν ἐνθρόνιση τοῦ πλανητάρχη σέ ζωντανή μετάδοση (στά πλαίσια τῆς νέας, πολιτιστικῆς της ἐκστρατείας, προφανῶς). Σᾶς μεταφέρουμε λοιπόν τά παραλειπόμενα τῆς τελετῆς
σέ παγκόσμια ἀποκλειστικότητα!

- Πρίν τήν ὁρκωμοσία ὁ πρόεδρος Μπούς περιφέρθηκε ἐπί μακρόν (πολύ μακρόν…) στόν γύρω χῶρο, χαιρετώντας καί μιλώντας στούς παρευρισκόμενους. Οἱ φῆμες πού τόν ἤθελαν νά ἔχει χαθεῖ, ἐπειδή ρωτοῦσε ἀγωνιωδῶς ποῦ βρισκόταν ἡ ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων, δέν ἦταν παρά ἀντιαμερικανικήπροπαγάνδα. Ἄλλωστε τοῦ ἀρέσει τοῦ προέδρου ἡ ἐπαφή μέ τόν ἁπλό κόσμο. Νά, γιά παράδειγμα εἶδε καί δυό καλά, ξανθά γκομενάκια, τά ὁποῖα μάλιστα τόν κοιτοῦσαν μέ νόημα. Τό μόνο κακό ὅτι πάνω πού ἄρχισε νά σκαρώνει τή φαντασίωση, αὐτά ἄρχισαν νά τοῦ φωνάζουν «μπαμπά, ποῦ βρίσκεσαι ἐπιτέλους;;;». Ὄου, σίτ, γι’ αὐτό τοῦ φάνηκαν γνωστές λοιπόν!
- Στήν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων ἡ τελετή ἄργησε πολύ νά ξεκινήσει, γιατί ὁ πρόεδρος δέν ἔβρισκε τό χαρτάκι μέ τόν λόγο του: Εἶχε πάρει μαζί του κατά λάθος ἐκεῖνο γιά τό μάρκετ. Ἡ ἰδέα νά ἐκφωνήσει τόν λόγο ὁ Τσένι ἀπορρίφθηκε, τό ἴδιο καί ἡ ἰδέα τοῦ προέδρου νά διαβάσει τό χαρτάκι πού εἶχε καί πού ἄλλωστε τό καταλάβαινε καλύτερα (νά, 10 κάσες μπῦρες, 1 Svelto γιά τά πιάτα, ψωμάκι τόστ μόνο ψίχα…). Τελικά ὁ λόγος βρέθηκε ὅταν κάποιος ἀντιλήφθηκε ὅτι ἦταν στήν ἄλλη μεριά τῆς σελίδας μέ τά ψώνια. Καί διαβάστηκε στό πλῆθος πού παραληροῦσε ὅταν ὁ ἴδιος ἄνθρωπος πῆγε καί γύρισε σωστά τό χαρτί στά χέρια τοῦ κ. Μπούς.
- Ἀμέσως μετά ἔδωσε μία συνέντευξη Τύπου ὅπου οἱ δημοσιογράφοι προσπάθησαν νά τόν στριμώξουν μέ ἐρωτήσεις – παγίδες. Γνωρίζοντας ὁ πρόεδρος τήν τακτική τους αὐτή, ἦταν προετοιμασμένος: Εἶχε μάθει ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς Ρωσίας λέγεται Ρασποῦτιν, ὅτι ἡ Γαλλία ἔχει πυρηνικό ἀντιδραστήρα πού λέγεται Ὀσιράκ, ὅτι μουσουλμάνοι ὑπάρχουν καί Ἄραβες ἀλλά ὑπάρχουν καί ἄνθρωποι (ἤ ἀνάποδα; Τέλος πάντων…) Κεῖνοι ὅμως οἱ κερατᾶδες γιά νά τόν μπερδέψουν τόν ρώτησαν ἄλλα, γιά νά μήν ἀπαντήσει καί νά ἐκτεθεῖ: Ποῦ νά ξέρει ρέ ὁ ἄνθρωπος ποιός εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν ζώων πού ἀρχίζει ἀπό λάμδα; Εὐτυχῶς μετά τίς πρῶτες τρεῖς ἀπαντήσεις του (λαγός, λαζάνι, λαμηκοπάρδαλη) ἐπενέβη ὁ Τσένι καί ξεκαθάρισε πώς ἡ ἀμερικανική κυβέρνηση εἶναι ὑπέρ τῆς δημοκρατίας καί δέν ἀναγνωρίζει καμμία βασιλεία…
- Καί εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ χοροῦ. Ἀνυπόμονος νά δείξει τό ἀνθρώπινο πρόσωπό του, μόλις ἀναγνώρισε ἀπό τήν μπάντα τόν ἀγαπημένο του κάντρυ σκοπό, σηκώθηκε κι ἄρχισε νά τραβάει τή σύζυγό του πρός τήν πίστα. Ἐκείνη ὅμως διαφωνοῦσε καί τοῦ ἀντέτεινε «μά, κάτσε χριστιανέ μου νά κουρδίσουν τά ὄργανά τους οἱ ἄνθρωποι». Δέν ἤθελε νά κάνει σκηνή μπροστά στόν κόσμο καί ὑποχώρησε, μήν τόν περάσουν καί γιά τίποτε φαλλοκράτη ἐξαιτίας μιᾶς σκρόφας. Σηκώθηκε μόνο ὅταν ἔφτασαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι νά τόν ἱκετεύουν νά τό κάνει: Ἦταν ἡ ὥρα τοῦ ἐθνικοῦ ὕμνου. Καί νά πεῖς ὅτι χορεύεται αὐτό τό τραγούδι; Σκατά! Ἔκατσε λοιπόν κι αὐτός ἀκίνητος σάν τούς ἄλλους, στέλνοντας ἕνα μήνυμα ἀπαξίωσης στόν ἀτάλαντο συνθέτη.
- Ἡ τελετή ἔληξε καί τά φῶτα χαμηλώσανε.  Οἱ εὐθῦνες ὅμως ἑνός ἡγέτη δέν τελειώνουν ποτέ. Μπῆκε στό ἁμάξι τῆς Κοντολίζα νά φύγουν γιά τόν Λευκό Οἶκο ὅπου τούς περί-μενε ἄλλη μιά σύσκεψη γιά τήν τρομοκρα-τία. Ὅμως… Μιά στιγμή. Ἄν δέν τόν ἀπατᾶ ἡ μνήμη του, ἡ Ράις εἶναι μαύρη. Καί μᾶλλον καί γυναίκα. Νά ἔκανε ἐγχείρηση, σάν τόν Μάικλ Τζάκσον, δέν τό πιστεύει. Νά ἄλλαξε ὑπουργό δέν θυμᾶται. Τότε ποιό εἶναι αὐτό τό ἄτομο; Μήπως ὁ Μπιλάντεν; Ὁ Ἀλ Ζαρκάουι; Διατήρησε τήν ψυχραιμία του, σάν τόν Ἔρολ Φλύν στό «Santa Fe», καί ἀδιαφόρησε γιά τήν ὑγρασία στό παντελόνι του. Τή στιγμή πού θά ρωτοῦσε τόν πρόλαβε ὁ ἄλλος: «-Στό ἄλλο ἁμάξι, εἴπαμε, Τζώρτζ! Ἐγώ γυρίζω στό ράντζο μας, στό Τέξας!» Καί, κοτζάμ πρώην πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ξέσπασε σέ ἀναφιλητά…                                         

(Ἀνταπόκριση: Κ.Κ.)

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/164.pdf

Ἔχοντας ἀγανακτήσει ἀπό τήν ἀθλιότητα τῆς ἀγγλογλωσσίας στίς ἐπιγραφές τῶν καταστημάτων τῆς πόλης, ἀποφασίσαμε κάποιοι ἄνθρωποι νά ἀντιδράσουμε μέ τόν τρόπο πού κρίναμε καταλληλότερο. Ἀκολουθεῖ ἡ ἀναφορά μας στό Δημοτικό Συμβούλιο Κομοτηνῆς, ὅπου ζητᾶμε ἁπλῶς τό αὐτονόητο: τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου: 

Πρὸς τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Κομοτηνῆς

Κομοτηνή, 11-1-2005
ΑΝΑΦΟΡΑ
Οἱ ὑπογεγραμμένοι πολίτες τοῦ Δήμου Κομοτηνῆς, σέ συνεννόηση καί μέ τήν Ἑταιρεία Γλωσσικῆς Κληρονομιᾶς, ὑποβάλλουν τὴν παροῦσα ἀναφορὰ στὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο τῆς πόλης, προκειμένου νὰ ἰσχύσει ἡ ἑλληνικὴ νομοθεσία ἀλλὰ καὶ νὰ περιφρουρηθεῖ ὁ αὐτοσεβασμὸς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ἡ συλλογική μας ἰδιοπροσωπία. Ὡς γνωστόν, βάσει τοῦ Ν. 2946/2001, ἄρθρο 6, προβλέπεται ἡ ὑποχρεωτικὴ γραφὴ στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ ὅλες τὶς ἐπιγραφὲς «μὲ τὶς ὁποῖες προσδιορίζεται ἡ θέση, ἡ διεύθυνση, ἡ ἰδιότητα ἢ ἡ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότητα φυσικοῦ προσώπου, ἢ ἡ ἐπωνυμία καὶ τὸ ἀντικείμενο δραστηριότητας, ἑνώσεως φυσικῶν προσώπων ἢ νομικῶν προσώπων δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου». Προβλέπεται δὲ ἁπλῶς ἡ δυνατότητα «ἐπιπρόσθετης ἀναγραφῆς τῆς ἐπιγραφῆς σὲ ἄλλη γλώσσα μὲ μικρότερα στοιχεῖα».
Ἀναφέρουμε λοιπὸν στὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο Κομοτηνῆς ὅτι οἱ Τράπεζες ΑLFΑBANK, ΑSPISBANK καὶ EUROBANK γράφουν ἔτσι καὶ μόνον (δηλαδὴ ἀγγλιστί) στὶς τεράστιες ἐπιγραφὲς τῶν ὑποκαταστημάτων τους τὴν ὀνομασία καὶ τὴν δραστηριότητά τους. Ἐπειδὴ εἶναι – ὅπως φαίνεται καὶ σὲ ὅλες τὶς ἄλλες πόλεις – ἡ τακτική τους πάγια καὶ ἀνεξάρτητη τῆς τοπικῆς διεύθυνσής τους, ἀγνοοῦν δὲ μὲ τρόπο προκλητικὸ τόσο τὴ νομοθεσία τῆς χώρας ὅσο καὶ τὸ αἴσθημα τῆς πατρίδας καὶ τῆς μητρικῆς γλώσσας τῶν συνειδητῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, καλοῦμε τὸ Δημοτικὸ Συμβούλιο, ὡς ἁρμόδιο, νὰ μεριμνήσει γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου, εἴτε αὐτὸ σημαίνει ἄμεση συμμόρφωση τῶν ἐπιχειρήσεων μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ νομοθέτη, εἴτε ἐπιβολὴ τοῦ προβλεπόμενου προστίμου ἕως ὅτου νὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο. Ἐλπίζουμε ἡ ἀθλιότητα τῆς ὅλης κατάστασης σχετικὰ μὲ τὸ ἀναφερόμενο ζήτημα νὰ μὴν ἀποτελέσει ἄλλοθι καὶ γιὰ περαιτέρω ἐγκλήματα σὲ βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀλλ’ ἀντιθέτως νὰ δοθεῖ ἕνα πρωτοποριακό, παιδαγωγικὸ μήνυμα πρὸς τὴν τοπικὴ – κι ὄχι μόνον – κοινωνία ὅτι ὑπάρχουν, ἐπιτέλους, καὶ κάποια ὅρια.
Ἐπισυνάπτουμε φωτογραφίες τῆς ὑπάρχουσας κατάστασης γιὰ τὴν τεκμηρίωση τῶν καταγγελλομένων καὶ ἀναμένουμε τὴν ἀπόφασή σας.
Μὲ τιμή, Ἀμπατζιάνης Χρ., Δαπέργολας Ν,, Ἰωαννίδης Γ., Μαμούκαρη Π., Καραΐσκος Κ., Πάφης Γ., Χαλὴλ Χ.
‘Εννοεῖται ὅτι θά εἴμαστε παρόντες στή συνεδρίαση τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου καί θά σᾶς ἐνημερώσουμε…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/163.pdf

Η εφημερίδα «AΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ» οργανώνει εκδηλώσεις για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι:

«Νυν…αιωρούμαι – Θουκυδίδης αρχέτυπος» εκδ. ΑΡΜΟΣ

Ομιλητής:

Νεκτάριος Δαπέργολας- φιλόλογος

Αίθουσα παλιού κινηματογράφου REX, Κομοτηνή

8 Δεκεμβρίου 2004

Ομιλητές:

Ευαγγελία Ρηγοπούλου- σχολική σύμβουλος
Θεοφάνης Μαλκίδης- λέκτορας ΔΠΘ

Αίθουσα ΕΒΕΑ, Αλεξανδρούπολη

9 Δεκεμβρίου 2004

Ομιλητής:

Παναγιώτης Σωτηρόπουλος- Μαθηματικός, ερευνητής ΙΠΕΤ

Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης & Παράδοσης, Ξάνθη

10 Δεκεμβρίου 2004

«Ευρωπαϊκό πνεύμα και κυρίαρχη στρατηγική»

Ομιλητής:

Νίκος Λυγερός – στρατηγικός σύμβουλος, καθ. Μαθηματικών (Λυών)

Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, Ξάνθη

26 Νοεμβρίου 2004

Συνδιοργάνωση με Σύλλογο Κυπρίων Ξάνθης και εκδόσεις Σπανίδη

The Pomacs are a small ethnical entity (member of which is the person speaking) that lives in northern- eastern Greece, in the part of Thrace that has remained to my country. The original area where we once lived is the mountain chain of Rhodopi, along the Greek – Bulgarian borders. During the last decades a large part of the population – the total of which is estimated around 40.000 people – immigrated either towards the lowlands, mostly in urban areas, or abroad, seeking for employment opportunities and better conditions of living. Nowadays, the pomac population lies concrete primarily in the mountainous areas of the municipality of Xanthi, and in a lesser extent in the mountainous areas of the neighboring municipalities of Rhodopi and Evros. Of course there are numerous pomac populations both in Bulgaria and in Turkey, as well as immigrants for financial reasons in countries such as Germany or Holland. However we will confine our reference to the Greek territory.

As far as the descent of the Pomac people is concerned there are various theories. I need to point out that no theory can be considered scientifically solid, since on the one hand all the necessary proof for their sufficient supporting is missing, and on the other hand the current conjectures basically reflect the political interests of their initiators.

The pomac language is part of a broader group of slabic languages spoken in the southern Balkan peninsula and a number both of Turkish and Greek words are included in it. Moreover it is typical that major differences exist among the various local dialects quite often the dialect spoken is differentiated from the one village to the other. An obvious explanation to the language variety is the morphology of the land that does not enable communication and the traditional type of local societies. This variety has always been a significant hindrance to all attempts of writing down and coding the pomac language. And at this point, the main reasons that our language has remained unwritten should be mentioned.

We regard that two are the basic reasons for this delay that has caused a considerable cost not only to the pomaki population overall but to our cultural consciousness as well:

The reasons are both social, that suggest the psychology and self-image of the Pomacs and political which can be initially traced outside the pomac community. I should begin with the first ones, since I consider that they enabled the descent of the second: A Pomac, being a mountaineer and a member of a traditional community, does not keep up with the latest evolution of the broader society and hence had been for many years equivalent to social retardation and financial discomfort. For many years our ethnic name   had been used in a mocking way and often in a sense of a swear word by the majority of the Christian community and by the Turkish-speaking Muslim community as well. The people descending the mountains and receiving this rejection have learnt to feel shame for their identity and furthermore for their language. The language itself, totally different from the languages spoken in public or officially, verified the fact that they were indeed part of a certain population socially retarded, financially subdue and politically not-existing. On one hand the consensus with the Christian community was for a number of reasons impossible. Similar was the case with the Turkish-speaking population, who was the dominant figure in the Muslim community. On the other hand there was a clear resemblance of the Pomac language with the Bulgarian and all other Slavic languages, that had been considered as suspicious for a number of years: Northern Greece had been constantly facing a major problem with the remaining part of the Bulgarian–speaking part of the population (an aftermath of which is the so-called “Macedonian” issue). Right after the Yalta agreement and with the closure of the Greek civil war, anything that had slavic  connotations was a potential threat. This was the case with the Greek-Pomacs as well, since many of them had relatives in the other side of the Greek – Bulgarian borders that were also the borders of two opposing consociations for defence, the N.A.T.O. and the Warsow Pact.

More powerful reasons were added to the reasons mentioned above, the political ones. Two countries actually initiated them, Greece and Turkey, that is on the one side there was the dominant power and on the other side the self-appointed patron of the Muslims in the Greek area of Thrace. The Greek policy had primarily the considerations mentioned right above: They had the fear of the development of friendly attitudes and positions towards Bulgaria in the very core of the Pomac society. This fear was anticipated, not only concerning the state’s own integrity but also because of the importance that it might have in relation to the balance, in a broader sense, and partnerships in the area. This can be easily understood since even the most ignorant as far as geo-politics is concerned, can be persuaded that the Bulgarian designs (covetousness) towards an area which provides access to the Aegean sea wouldn’t be casual (The above assumption was proven right in 1941, when the Bulgarian military forces as well as immigrants occupied Greece together with the Nazi troops). So it made perfect sense to attempt to eliminate the idiom of the mountaineers that resembled the language spoken by the «enemy». However it was not only the fear of the Bulgarian penetration. The Turkish pressure towards the same direction was evident.  Turkey, aiming to the homogeneity of the Muslim minority in Thrace, and its transformation from a religious to an ethnic, Turkish minority, achieved enlistment through bilateral agreements and educational protocols (in 1951 and 1968) to provide the minority overall with education only in the Turkish language, that is, apart from the Greek official language. As a result, a number of Turkish teachers were summoned in order to teach to all Muslims born in the inland Turkish and only, taking into account the principle of equalization that was valid for the Greek minority in Constantinople. The lingual emasculation of our society was due to the absence of a recorded and coded form of the Pomac language. What was there left to be taught? Moreover, the language of the Muslim Gypsies, the Romani language hasn’t been taken into account, consequently it ended up the same way: lay forgotten, until recently. All Muslims in the area were forced to adopt the Turkish language, no matter what we wanted, who we were and what the language spoken by our ancestors was.

Since 1974, and even more since 1981, the liberalization of the political scene in Greece as well as the breaking in the Greek-Turkish relations enabled a gradual change towards that direction. Speaking of which, when in 1990, with the fall of the soviet block and the uprising of ethnic eagerness, such procedures accelerated and the absolute egalitarianism was established in the Greek Thrace (canceling all previous administrative deteriorations that had existed for years as retaliation for similar measures that were valid for the Greeks in Constantinople, Imvros and Tenedos) there were quite a lot of people who started searching for their cultural or national identity. We were some of those people, a group of young Pomacs, who were not aware of what had happened on their account over the previous years and yet they claimed their integrity and particularity and wouldn’t accept its loss as an accomplished fact, for any reason. We were unable to comprehend a series of simple attitudes that the elderly had compromised with. Why were we to speak a different language at home and be taught other languages at school? And considering that the Greek language was necessary or obligatory as the official language of the state and the Arabic language was required for the reading of the Koran, then why was the Turkish language necessary as well? Why wasn’t there a pomac word, a pomac song, any kind of reference to our culture whatsoever in the media? Why was it the case that in the State Broadcasting Corporation there were broadcasts in the Turkish language, however not in the pomac language? Why were there in the Greek courtrooms translators of the Turkish language for the Turkish –speaking people who did not know Greek, whereas there was no translator for the Pomac language? Why were there numerous editions in all languages, yet our language remained unwritten?

The internal procedures brought amazing results. The first step was taken in 1997, when the Centre for Pomac Research was established in Komotini, thus bringing the issue to its political basis: we were determined to claim our identity in all levels, starting from our language. We have made quite important achievements and I believe that we led the way so that other groups, not related to us, can achieve a lot more: We have published the first pomac newspaper, “Zagalisa” (meaning “love”), recording our language using the Greek alphabet, so that it would be read by the Pomacs in Greece. We have received tremendous reactions, as certain people closely related to Turkey feared that the “unified minority”, which they had been building up for years, would collapse. Regarding the Greek side, there have been people at governmental positions who regarded our initiative as a risk of causing tension and firing uncontrolled situations. We started broadcasting on the radio in private radio-stations playing pomac songs, songs that we ourselves have written down first, then recorded them in cassettes and later on they were recorded on cds with the help of friends. It was a unique moment for us, as the songs of our grandparents, their kavali and their flute, were being listened to in public! (At this point it should be pointed out that even though we approached the national broadcast twice and volunteered to play pomac songs we didn’t even receive an answer). We also dared a move of great importance, as the first dictionaries of the pomac language had already been published since two years in Xanthi: We published in Komotini the first reading book in the pomac language, a reading book for the children in the first grade of primary school. This was given as an answer to the excuses of the Greek State claiming that “no educational material exists” so that our language may be taught in schools, as a result our language cannot be taught. With that move of ours we proved that it is merely a matter of political will, since our language remains alive, our tradition is rich, and if the official state is willing to create appropriate educational material, the example of the private initiative should be followed. Nowadays there are many editions in the pomac language – it appears that an enriched form of the Latin alphabet has dominated in its written expression. Moreover, many songs have been recorded, many tales, proverbs as well as other forms of expression of our traditional culture have been published. And they can all be exploited through a system of public education, as long as they are taken into consideration. As a last sample of the professional work being done through the private initiative in the field of the pomac language are the books – and the digital cd – containing lessons for Greek-speaking adults. It is a very recent attempt of the Cultural Development Centre of Thrace (PAKETHRA), which is a non-governmental association located in Xanthi and focusing on culture in general. They are booklets, which were created out of the need of Greek teachers, working in the Pomac villages and expressing interest in getting to know the language of the local population. However, for the very population there has been no state-consideration. On the contrary, every little step towards that direction ends up in failure. Allow me to present you with such an example that will clear out the actual situation that we experience regarding the above. During a union project which is financially supported partly by the European Union and is called “Education of the Muslim youngsters” responsible of which is professor Fragoudaki, some new educational material was created especially for the children of the Muslim minority in Thrace. Those new books, and at this point I am referring in particular to the books teaching the Greek language, have already been introduced to the educational procedure of the minority and are actually being taught. Among the numerous scientists who participated in the formation of the final product, there were some who showed special sensitivity towards the issues of the minority and decided to include in the teaching material two words in the Pomac language used as names, the words “mayka”(that means  “mother”) and “lesitsa”(which means “fox”). Certainly the educational aim of the designers of the booklet is quite obvious, since it would have been the first time that one out of three Muslim children would actually recognize something coming from his mother tongue, the language spoken at their village. However, it was quite unfortunate that even this slight attempt proved to be very risky in reference to the situation in the area. Even though those books had been approved by the Greek Ministry of Education, they had been printed and were about to be distributed to the pupils, the intervention of the guardians of the “unified, Turkish identity” canceled them. The scientist who was responsible for the project was forced to withdraw the books and re-print them, but this time avoiding those solemn two words (Lesitsa was replaced with the similar sounding Greek name Lenitsa)! So it is obvious that we are still far from the day that we will be able to hear our language in our schools or at least spoken fearlessly in public.

It should be added that the practice of withdrawing printed material because of a mere reference to the Pomacs is not unfamiliar. In the autumn of 1998 the head of the prefecture of Rhodopi decided to withdraw a brand new tourist guide entitled “Rhodopi, the Land of Legends” and re-printed it excluding only the reference to the Pomac villages of the area. The same deed was repeated last January, concerning once more the tourist guide entitled “Rhodopi prefecture” published by the Prefecture of Eastern Macedonia and Thrace. Even our very name is substance to exclusion from all official documents. So how can we possibly hope for the salvation of our language in such a political environment? And how are we to feel when we see everything that belongs to our cultural inheritance (traditional costumes, popular art objects, festivals…) either to be enlisted to the Turkish tradition or being so-called cultural inheritance of the “mountainous Rhodopi”?

Concluding, I will make a general estimation to the current situation of the pomak language. It is a positive fact that all the steps mentioned have been made before the total extinction of a living-language. However the limits of the private initiative do not go any further. No individual can do much more than what has been done until now. It is the Greek state that has to take over. It has to legalize the use of the pomac language in the media or other areas that the Turkish language is dominant. Unless a Pomak feels proud of his mother tongue that has been for so many years neglected and looked upon he is deprived of a basic right he has and will constantly feel as the poor relative of either the Greeks or the Turks. In the frame of the European Union, where language variety is both aimed at and practiced, I strongly believe –and certainly hope- that we will go further. So that one day we may witness the language of our ancestors being taught in our schools, to our children, when the fox will be called “lesitsa” and the mother “mayka”.

Hamdi Omer,                                                                    

Komotini, Greece                

(conference in Holland, 25-11-2004)                      

Israel Shamir (μετάφραση «Αντιφωνητής»)

Το Semadar, που πήρε το όνομά του από μια έκφραση στο Άσμα Ασμάτων, ήταν αγαπημένος χώρος προβολής ταινιών στο Χαμένο μας Παράδεισο, τη νοσταλγικά μαγευτική προπολεμική Παλαιστίνη, όταν εκεί σύχναζαν ακόμη Βρετανοί αξιωματικοί και η κοσμοπολίτικη νεολαία της αφρόκρεμας της Ιερής Πόλης, Αρμένιοι, Έλληνες, Εβραίοι, Γερμανοί και αυτόχθονες Παλαιστίνιοι. Πολλοί γάμοι που αγνοούσαν τα σύνορα, τους θρησκευτικούς δεσμούς και τα πολιτικά πάθη συνάφθηκαν στη μικρή ρομαντική της αυλή: η κόρη κάποιου ραβίνου Sephardi συνάντησε έναν Σκωτσέζο αεροπόρο και κάποιος Nashashibi, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας μουσουλμάνων Αράβων, γνώρισε μια ζωηρή κοπέλα που ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του σιωνισμού. Το Semadar δεν έχει αλλάξει, επέζησε της Πτώσης μας, της Διαίρεσης της Παλαιστίνης για να μεταβληθεί σε βιβλία του Amos Oz[1], βασισμένα στη ζωή της Ιερουσαλήμ σαν το παγωμένο απολίθωμα που διατηρείται παρά την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας.

Το Semadar παρέμεινε ένα αξιοπρεπές, αν και παραμελημένο μέρος για οικογενειακές εξόδους κατά τη δεκαετία του ’80, τις ευλογημένες εκείνες ημέρες πριν το βίντεο, η τηλεόραση και οι υπολογιστές καταλάβουν τον ελεύθερο χρόνο μας, όπου πηγαίναμε συχνά με τα παιδιά μας για να δούμε μια ταινία. Ωστόσο η ταινία Τhe Wall ήταν ένα φιάσκο. Στη μέση της ταινίας εμφανίζεται ένα τρομακτικό πλάνο ενός στόματος που ανοίγει, σαν να καταβροχθίσει το θεατή.

Αυτό το φρικιαστικό, το χωρίς οστά αλλά γεμάτο με δόντια, στόμα κάλυψε ολόκληρη την οθόνη έτοιμο να μας χάψει. Ο επτάχρονος γιος μας δεν το άντεξε και βγήκε τρέχοντας έξω μπήζοντας τις φωνές. Αλίμονο, και έξω στο φουαγιέ υπήρχαν αφίσες κολλημένες με το ίδιο το διάπλατα ανοιχτό στόμα! Μου πήρε αρκετές ώρες να τον ηρεμήσω, και αυτό το σύμβολο της ταινίας, το τρομερό αδηφάγο στόμα, χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου.

Επέστρεψε εκδικητικά σήμερα, σαν ελατήριο που το αφήνεις ελεύθερο και τινάζεται, όταν μετά από μια υπέροχη βόλτα βρέθηκα μπροστά στο Τείχος του Σαρόν. Οδηγήσαμε για πολλές ώρες και περπατήσαμε στους γαλήνιους βιβλικούς λόφους της ορεινής περιοχής, τσαλαπατήσαμε το ψηλό πράσινο χορτάρι, μαζέψαμε πορφυρά λούπινα, διασχίσαμε ένα ρυάκι γεμάτο με νερό και φιλικά κορίτσια και αγόρια με ρόδινα μάγουλα και ντυμένα από την κορυφή ως τα νύχια που πιτσιλούσαν το ένα το άλλο, και πιτσίλισαν και εμάς με τη νεανική ανεμελιά τους και συναντήσαμε και τους γονείς τους στο κοντινό χωριό Ανάτα, οι οποίο ετοίμαζαν πικνίκ και ανταλλάξαμε εγκάρδιους χαιρετισμούς. Χαιρετίσαμε έναν μοναχό που κατέβαινε από το ασκητήριό του στον Άγιο Χαρίτωνα και δεχτήκαμε τις ευλογίες του. Τρομάξαμε ένα κοπάδι με τέσσερις-πέντε ντροπαλές γαζέλες που είχαν άσπρα στίγματα στα καπούλια, ανάψαμε ένα κερί στη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας στην εκκλησία του χωριού Taybeh, όπου σύμφωνα με την ευλαβικά διατηρημένη παράδοση του τόπου ο Χριστός πέρασε τις τελευταίες του μέρες πριν από τα Πάθη. Ήπιαμε τη φημισμένη βαρελίσια μπύρα του Taybeh στο Stones, ένα ευάερο καφέ με δύο επίπεδα στην πολιτισμένη Ραμάλα, παρέα με ένα καθηγητή της φιλοσοφίας του πανεπιστημίου Bir Zeit, ντυμένο με ένα τουΐντ κοστούμι, έναν αρχιτέκτονα με στραβό χαμόγελο, έναν ξεπεσμένο Εβραίο από την Αγγλία που είχε μια αλλόκοτη ομοιότητα με το Νόαμ Τσόμσκυ στα νιάτα του και μια γαλλόφωνη Παλαιστίνια, μια γοητευτική μελαψή καλλονή που, εξαιτίας της εξορίας, μεγάλωσε στην Τυνησία και σπούδασε στο Παρίσι. Καθώς πηγαίναμε προς το Λιβάδι των Βοσκών (Shepherds‘ Fields), συναντήσαμε το Τείχος. Παρεμβαλλόταν στην ύπαιθρο της Βηθλεέμ σαν ένα τεράστιο αδηφάγο σαρκοβόρο και η φύση εξαφανίστηκε, έλιωσε σαν να ήταν από ζάχαρη. Ντουζίνες ερπυστριοφόρα έσκαβαν τους λόφους, ξεριζώνοντας συκιές και αμπέλια, συνθλίβοντας τους βράχους σαν να τρίβουν πάγο για ένα τεράστιο κοκτέιλ Μαργαρίτα. Κατεδάφισαν παλιές αγροικίες και μεσαιωνικούς πύργους και απογύμνωσαν τις πλαγιές που περπάτησε η Παναγία. Το Τείχος έχει πλάτος ίσο με αυτό ενός αυτοκινητοδρόμου με τέσσερις λωρίδες, είναι πλαισιωμένο με διπλό συρματόπλεγμα ύψους οκτώ μέτρων, έχει στην κορυφή καλώδιο υψηλής τάσης, κάμερες τοποθετημένες σε τακτικά διαστήματα, θέσεις ελεύθερων σκοπευτών και μερικές πύλες. Ήταν η πιο απίστευτη περίμετρος στρατοπέδου συγκέντρωσης που έχω δει ποτέ και περίζωσε τα χωριατόσπιτα, όπως ο πιωμένος χορευτής του ταγκό σφίγγει τη ντάμα του.

Οι χωρικοί βλέπουν μέσα από το συρματόπλεγμα τα ελαιόδεντρά τους, να είναι πάντα εκεί, στην εποχή της πλήρους, της συνηθισμένης άνθισης, αλλά από δω και πέρα απόμακρα, απρόσιτα, αδιάθετα. Οι χωρικοί φυλακίστηκαν πίσω από αυτό το Τείχος, με τα μέτρα ασφάλειας που ισχύουν σε μια τυπική φυλακή. Αποκόπηκαν από τα χωράφια τους, τους αγρούς τους, τις πηγές νερού. Μια πύλη φυλασσόμενη από έναν Ισραηλινό στρατιώτη, αυτή που τους συνδέει με τα προς το ζην, τη γη τους, την ελευθερία τους, ανοίγει ή κλείνει με απόφαση του στρατού. Πάντα στο κυνήγι του κέρδους, ο στρατός επέβαλλε διόδια δύο δολαρίων ανά άτομο κάθε φορά που η πύλη ανοίγει. Εάν αυτοί, οι Παλαιστίνιοι επιθυμούν να χάνουν το χρόνο τους διασκεδάζοντας με τα ελαιόδεντρά τους, δεν έχουν παρά να πληρώσουν, γιατί η ψυχαγωγία δεν παρέχεται δωρεάν.

Σε ορισμένα μέρη το Τείχος ήταν μια τεράστια τσιμεντένια κατασκευή, που κάλυπτε το τοπίο, έκρυβε τη θέα και φυλάκιζε τους χωρικούς στο προαύλιο μιας γιγάντιας φυλακής. Το συρματόπλεγμα όμως ήταν ακόμη χειρότερο καθώς πρόσφερε τη βασανιστική θέα της γης που μέχρι χθες έλεγαν ότι ήταν δική τους. Το Τείχος απλώνεται σε απόσταση πολλών εκατοντάδων μιλίων, περιτριγυρίζοντας χωριά, χωρίζοντας τα από τη γη τους και καταστρέφοντας την πανέμορφη φύση της Παλαιστίνης.

Αυτό το Τείχος δεν είναι νέα εφεύρεση. Το έχω ξαναδεί στο παρελθόν. Σε μικρή απόσταση από το ιερό Όρος Καρμέλ υπήρχε ένα αρμένικο χωριό. Φτιάχτηκε από Αρμένιους πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από τη μανία των Κούρδων το 1915. Οι πάντα φιλόξενοι Παλαιστίνιοι τους βοήθησαν να χτίσουν τα σπίτια τους και τους νοίκιασαν γη, καθώς αυτοί οι Αρμένιοι ήταν αγρότες που ζούσαν στις όχθες της λίμνης Βαν. Το 1948 το χωριό τους προσαρτήθηκε στο ισραηλινό κράτος. Οι Εβραίοι δεν τους σκότωσαν, ούτε τους εξόρισαν. Περικύκλωσαν απλά το χωριό με ένα Τείχος που τους στραγγάλισε. Το ζωντανό αυτό χωριό έχασε τη γη του και μετατράπηκε σε μια φυλακή με μία και μοναδική –πάντα φυλασσόμενη από τον ισραηλινό στρατό- πύλη. Οι Αρμένιοι άντεξαν δέκα χρόνια. Ο τελευταίος Αρμένιος πούλησε το σπίτι σχεδόν τσάμπα σε έναν Εβραίο τη δεκαετία του πενήντα και έφυγε κακήν κακώς.

Το Τείχος είχε έναν πρόγονο: το οδικό σύστημα «μόνο για Εβραίους». Ενώ ακόμη και στη Χάιφα ή την Αφούλα δεν υπάρχει παράκαμψη, κάθε αραβικό χωριό έχει μια παρακαμπτήριο οδό, έναν φαρδύ αυτοκινητόδρομο που περικυκλώνει και περιορίζει την ανάπτυξή του. Κατά την κατασκευή του δικτύου των παρακαμπτηρίων οδών εκατοντάδες παλαιστινιακά σπίτια κατεδαφίστηκαν και χιλιάδες εκτάρια γης ερημώθηκαν, ακολουθώντας μια συνταγή προφανώς δανεισμένη από το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας Ο Γαλαξιακός Οδηγός του Ταξιδιώτη (Hitchhiker‘s Guide to Galaxy)[2].Δεν έγινε για κάποιον προφανή λόγο, καθώς οι μικροσκοπικοί εβραϊκοί οικισμοί δεν χρειάζονταν μια τέτοια επένδυση πολλών δισεκατομμυρίων για «λόγους ασφαλείας». Περαιτέρω, στους νεοκατασκευασμένους δρόμους υπήρχαν συνήθως μπλόκα του στρατού. Τώρα, με το Τείχος να ορθώνεται όλο και ψηλότερα, η κατασκευή του οδικού δικτύου έχει αρχίσει να βγάζει νόημα.: ήταν το Πρώτο Στάδιο της καταστροφής και της φυλάκισης.

Το Τείχος θα αφήσει τους ελαιώνες στα χέρια των εποίκων, έγραψε ο πάντα τόσο ορθολογιστής Uri Avneri[3]. Αλλά οι έποικοι δεν έχουν ανάγκη τις ελιές και ούτε σκοπεύουν να καλλιεργήσουν τη γη. Προτιμούν να κάψουν τα δέντρα. Οι έποικοι δεν είναι η αιτία, αλλά η εκλογίκευση της αιτίας, της επιθυμίας δηλαδή να ερημώσουν την Παλαιστίνη και να καταστρέψουν τη φύση της.

Θα μπορούσε η κατάσταση να ήταν διαφορετική; Η υλοποίηση του παρόντος προγράμματος επικράτησης του Σιωνισμού περιγράφηκε κατά τη δεκαετία του τριάντα στη μελέτη Το Σιδηρούν Τείχος (The Iron Wal) του Vladimir Zhabotinsky[4]. Αλλά οι ρίζες είναι βαθύτερες, καθώς το Τείχος αποτελεί κατεξοχήν εκδήλωση του εβραϊκού πνεύματος και αρμόζει στις πρακτικές του εβραϊκού κράτους. Η εβραϊκή γλώσσα έχει τόσες λέξεις για ην απόδοση της λέξης «τείχος» όσες και οι Εσκιμώοι για το «χιόνι». Το ιερό σύμβολο των Εβραίων είναι το Τείχος των Στεναγμών και ο αγαπημένος τους δρόμος η Wall Street (ΣτΜ: Οδός του Τείχους στη Νέα Υόρκη, γνωστή για το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, το Ναό της Παγκόσμιας Οικονομίας). Οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι έχτισαν κάθετες πυραμίδες, πύργους, καθεδρικούς ναούς για συνδέσουν τον Παράδεισο με τη Γη, αλλά οι Εβραίοι, που δεν εμπιστεύονται ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό, δεν χρειάζονται Παράδεισο και Γη. Το πρώτο πράγμα που χτίζουν –από το Λονδίνο μέχρι τη Μινεσότα- είναι ένα eruv, ένα συμβολικό Τείχος που τους διαχωρίζει από τους μη-Εβραίους. Η μόνη επιγραφή που έχει διασωθεί από την Συναγωγή (η οποία καταστράφηκε σαράντα χρόνια μετά από τη δίκη του Χριστού μέσα στα Τείχη της) δεν είναι ο Δεκάλογος ή οι Δέκα Εντολές, ή κάποιες ηθικές διδασκαλίες, αλλά ένα τμήμα του Τείχους πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η προειδοποίηση: «Ειδωλολάτρη, αν διασχίσεις αυτό το Τείχος, θα είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον οδυνηρό θάνατό σου».

Το πιο σημαντικό μέρος της εβραϊκής διδασκαλίας είναι το απόφθεγμα «ύψωσε ένα Τείχος γύρω από την Τορά». Εντείνει κάθε απαγόρευση που τίθεται από το Νόμο με δεκάδες άλλες απαγορεύσεις. Ο Εβραίος απαγορεύεται να μαζεύει φρούτα το εβραϊκό Σάββατο, αλλά «το Τείχος» απαγορεύει επίσης και την ανάβαση σε δέντρο, από το φόβο μήπως κάποιος μπει στον πειρασμό να μαζέψει φρούτα. Ισχύει το ίδιο για τα μη καρποφόρα έλατα ή σημύδες; Η απαγόρευση είναι δεσμευτική για τον ίδιο λόγο: αυτό το Σάββατο θα σκαρφαλώσεις σε ένα έλατο, το επόμενο όμως θα ανεβείς σε μια μηλιά, και σε ένα μήνα θα μαζέψεις ένα μήλο και θα διαπράξεις ένα σοβαρό αμάρτημα.

Το Τείχος του Σαρόν είναι ένα Τείχος γύρω από την Τορά, διότι αν αφήσεις έναν ειδωλολάτρη να περιφέρεται ελεύθερα, αργά ή γρήγορα, θα κατορθώσει να σκοτώσει έναν Εβραίο. Το Τείχος του Σαρόν είναι το Τείχος της Συναγωγής, διότι ο ειδωλολάτρης που θα διασχίσει τις πύλες του δεν θα πρέπει να κατηγορήσει παρά μόνο τον εαυτό του αν δεχτεί τη σφαίρα του ελεύθερου σκοπευτή. Το Τείχος του Σαρόν είναι το Τείχος των Στεναγμών των Παλαιστινίων καθώς και η Wall Street των Εβραίων εργολάβων. Η φωνή που προστάζει είναι του Ιακώβ αλλά τα χέρια που χτίζουν είναι του Ησαύ: το Τείχος χτίστηκε με το μόχθο των ενδεών Παλαιστινίων, υπό τη φρούρηση των Ρώσων, των πληρωμένων από τους Αμερικανούς για να φυλακίζουν τα αδέρφια τους.

Οι εργολάβοι ζουν το Ελντοράντο τους, σε μια νέα εκδοχή της προηγούμενης προσπάθειάς τους, δηλαδή του Τείχος Bar Lev ύψους είκοσι μέτρων, που κατασκευάστηκε στις ακτές του Καναλιού του Σουέζ τη δεκαετία του εβδομήντα και ανατινάχτηκε από τα σοβιετικής προέλευσης κανόνια της Τρίτης Αιγυπτιακής Στρατιάς του Στρατάρχη Σαντάντ στις 6 Οκτωβρίου 1973. Το μόνο τμήμα του Τείχους που διασώθηκε από τον πόλεμο του 1973 ήταν οι βίλες των εργολάβων.

Το Τείχος αυτό αποτελεί τον πραγματικό Οδικό Χάρτη των Σιωνιστών, καθώς όταν ολοκληρωθεί, η Παλαιστίνη θα έχει καταστραφεί και κάτοικοί της θα έχουν μετατραπεί σε πρόσφυγες. Αλλά ούτε και η μοίρα των Εβραίων είναι αξιοζήλευτη, γιατί το Τείχος είναι παντού. Κάθε κατάστημα, κάθε εστιατόριο, κάθε παμπ στο εύθυμο κάποτε Τελ Αβίβ έχει το δικό του ζωντανό Τείχος: έναν Ρώσο ή έναν Ουκρανό να το φυλάει. Για τέσσερα δολάρια την ώρα σταματούν τους καμικάζι με τα σώματά τους για να θαφτούν μετά από κάθε επίθεση αυτοκτονίας σ’ αυτό το νεκροταφείο, πέρα από το Τείχος. Εμείς, οι Ισραηλινοί υποβαλλόμαστε σε σωματική έρευνα δέκα φορές την ημέρα, όταν πάμε στην αγορά, στο γραφείο, για δουλειά, για διασκέδαση. Απαγορεύεται η είσοδος σε οποιοδήποτε κτίριο χωρίς έρευνα. Η Ιερή Γη έχει μετατραπεί λοιπόν σε φυλακή υψίστης ασφαλείας για όλους τους κατοίκους της αδιακρίτως, Εβραίους και μη-Εβραίους.

Ήταν προβλεπόμενο. Οι Εβραίοι δεν φυλακίστηκαν από μοχθηρούς ξένους εντός των τειχών των γκέτο, έγραψε ο Vladimir Zhabotinsky, το επέλεξαν όπως οι ξένοι στην Κίνα επιλέγουν να ζήσουν σε ξεχωριστούς οικισμούς. Πενήντα χρόνια μετά, ο Israel Shahak[5] έκανε άλλη μια έγκυρη παρατήρηση: τα τείχη των γκέτο παραβιάστηκαν από εξωτερικούς παράγοντες, από το κράτος, ενώ οι Εβραίοι δεν ήταν πρόθυμοι να αποχωρήσουν. Τα ορατά τείχη παραβιάστηκαν, άλλα τα αόρατα παρέμειναν. Το εβραϊκό κράτος ενσαρκώνει τον παρανοϊκό φόβο και την απέχθεια των Εβραίων για τους αλλόφυλους, ενώ η πολιτική της εβραϊκής φράξιας του Πενταγώνου αντανακλά τον ίδιο φόβο και απέχθεια σε παγκόσμια κλίμακα.

Η παραφροσύνη δεν αποτελεί «προνόμιο» των ατόμων, αλλά και των κοινωνιών και των πολιτισμών. Τη σημαντική αυτή ανακάλυψη έκανε η κοινωνιολόγος Ruth Benedict, στενή και αγαπημένη φίλη των Margaret Mead[6] και Franz Boas. Το έργο της, Η Τυπολογία των Πολιτισμών (Patterns of Culture, 1934) παραμένει ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία που έχουν ποτέ γραφτεί. Στο έργο αυτό η Ruth Benedict περιέγραψε διαφορετικούς πολιτισμούς ιθαγενών Αμερικανών και χαρακτήρισε την ινδιάνικη φυλή Pueblo ως «ειρηνική και αρμονική».

Ο Εβραίος κοινωνιολόγος Franz Boas της παρείχε στοιχεία που αποκάλυπταν «τον υπεροπτικό και μεγαλομανή χαρακτήρα των Kwakiutl», ενώ ο Reo Fortune[7] απέδειξε ότι οι κάτοικοι του νησιού Ντομπού ήταν «παρανοϊκοί και κακεντρεχείς».

Ο τελευταίος αυτός ορισμός ταιριάζει γάντι στην κουλτούρα των Εβραίων. Τι άλλο ήταν αυτή η υποκινούμενη από δόλο εμμονή για έρευνα για όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ αν όχι παροξυσμός παραφροσύνης και φόβου προς έναν εξαπατημένο ειδωλολάτρη οπλισμένο με πέλεκυ; Το Ισραήλ του σήμερα, το κράτος που βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση εδαφικής υπόστασης, αποτελεί την απόλυτη παρανοϊκή κοινωνία, σύμφωνα με τη Ruth Benedict. Αν οι ΗΠΑ, κάτω από τη διακυβέρνηση της παρούσας κλίκας των οπαδών του Leo Strauss[8], υποκύπτουν στην ίδια ασθένεια χτίζοντας τείχη και αφοπλίζοντας μακρινούς τόπους, ακόμη και τους ίδιους τους πολίτες τους, αυτό συμβαίνει επειδή η παράνοια των Εβραίων είναι εξαιρετικά μεταδοτική.

Είναι ανώφελο να πολεμάς το Τείχος, όπως εξίσου ανώφελο ήταν να πολεμάς τους παράνομους εποικισμούς, όσο παραβλέπεις τα βαθύτερα αίτια. «Το Τείχος είναι στην ψυχή μας», ubeliba homa, τραγούδησαν οι Εβραίοι όταν εισέβαλλαν στην Ιερουσαλήμ το 1967. Το Τείχος βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος, και αυτό είναι το εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη. Νέοι και όχι τόσο νέοι ειρηνιστές στις κορυφές των λόφων κατά μήκος του Τείχους ανεμίζουν στις μπουλντόζες πανό με το σύνθημα «Δύο Κράτη», αν και οι μπουλντόζες δίνουν σάρκα και οστά στο όνειρο –και εφιάλτη μου- για Δύο Κράτη: ένα εβραϊκό κράτος και μια σειρά απαγορεύσεων για το Goyim, το «Παλαιστινιακό Κράτος». Όποιος μιλάει για τη δημιουργία «ενός Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους, ξεχωριστού από το Εβραϊκό κράτος» εθελοτυφλεί στην ύπαρξη του Τείχους. Το Τείχος είναι μια εγχείριση διαχωρισμού σιαμαίων κατά την οποία μόνο το ισχυρότερο θα επιβιώσει. Οι συζητήσεις για το Τείχος στο Ισραήλ είναι ανώφελες: η μεγάλη πλειοψηφία των Ισραηλινών από το Εργατικό Κόμμα έως το Λικούντ, υποστηρίζουν την ύπαρξή του, ενώ οι «ειρηνόφιλοι» Ισραηλινοί είναι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές αυτού «Αχόρταγου Σαρκοβόρου».

Το Τείχος αποτελεί εμπαιγμό για τις αθώες εκείνες ψυχές που εξοργίζονται από τον Οδικό Χάρτη, άλλο ένα καταδικασμένο σχέδιο για το διαχωρισμό των σιαμαίων. Ο Σαρόν δεν ανησυχεί γιατί το σχέδιο αυτό του παρέχει τον απαιτούμενο χρόνο για να ολοκληρώσει το Τείχος και να μεταθέσει το βάρος της διατήρησης της ειρήνης στη παλαιστινιακή πλευρά. Του δίνει πλήρη ελευθερία δράσης σε αντάλλαγμα με κάποιες κενές υποσχέσεις.

Οι ακτιβιστές ελπίζουν να αλλάξουν την πορεία του Τείχους, εδώ και εκεί. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό, καθώς το Τείχος πάντα θα χωρίζει τους ανθρώπους από τη γη τους. Όπου και αν κατασκευαστεί θα χωρίζει τους πρόσφυγες του προσφυγικού καταυλισμού στο Deheishe από τα σπίτια που βρίσκονται δέκα μίλια μακριά στο Deir a-Sheik. Θα χωρίζει τους χριστιανούς του Taybeh από τον Πανάγιο Τάφο και τους μουσουλμάνους του Yassouf από το Αλ-Ακσά[9]. Θα χωρίζει και τους Εβραίους από τα ιερά τους μέρη. Θα χωρίζει τους αγρότες της ορεινής περιοχής από τους τόπους εργασίας τους στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα.

Το Τείχος του Σαρόν, αυτή η πλήρης καταστροφή, παρέχει μια σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την πραγματική φύση του εβραϊκού κράτους και να απαιτήσουμε την εκθεμελίωσή του. Όχι του Τείχους άμυαλοι, του Εβραϊκού Κράτους!

 Αποτελέσματα Διεθνούς Συνεδρίου (Βόλος, 21-23/10/2004)

Οι εργασίες του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου με θέμα “Αιγαιακός χώρος και Μαύρη Θάλασσα: από την αργοναυτική εκστρατεία στην παρευξείνια συνεργασία”, που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Βόλου και του Δημοτικού Κέντρου Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου (ΔΗ.ΚΙ), και με την επιστημονική στήριξη της ΙΓ’ ΕΠΚΑ και του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας φτάνουν στο τέλος τους.

Σκοπός του Συνεδρίου ήταν να αποτελέσει άλλη μια ουσιαστική συμβολή στην έρευνα των επαφών της Ελλάδας με το χώρο της Μαύρης Θάλασσας, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ιδιαίτερα εντατική έρευνα και μελέτη -ισοζυγίζοντας το επιστημονικό ενδιαφέρον που για πολλούς αιώνες μονοπωλούσε κυρίως η Δυτική λεκάνη της Μεσογείου-. Μας απασχόλησε, ειδικότερα, η επιστημονική τεκμηρίωση των διαχρονικών σχέσεων των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου, και πιο συγκεκριμένα του Ελλαδικού χώρου, με την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, από την προϊστορία έως τις ημέρες μας. Έτσι, ουσιαστικές ήταν οι συμβολές των συναδέλφων στην κατανόηση των θεσμών, των οικονομικών σχέσεων, της κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης και της πολιτιστικής ταυτότητας του χώρου, με κύριο άξονα τις σχέσεις με τον Ελλαδικό χώρο και τον πολιτισμό.

Κατά την πρώτη μέρα του Συνεδρίου, που ήταν αφιερωμένη στις σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την αρχαιότητα, μας απασχόλησαν κυρίως: α) ο χρόνος της διείσδυσης των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, καθώς και το ιστορικό υπόβαθρο της μυθολογικής διήγησης, με σημείο αναφοράς τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα και β) η εικόνα των ελληνικών εμπορίων και “αποικιών”, και οι σχέσεις τους (εμπόριο, πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί, λατρείες) με την ηπειρωτική Ελλάδα (Αθήνα) και το Αιγαίο κατά τους αρχαϊκούς, κλασσικούς αλλά και ελληνιστικούς χρόνους, αλλά και γ) η παραγωγή και διάδοσης της ελληνικής κεραμικής στο χώρο του Ευξείνου Πόντου.

Παίρνοντας την πρώτη περίπτωση, δηλαδή τις σχέσεις Αιγαίου-Μαύρης Θάλασσας κατά τους Προϊστορικούς χρόνους, υποστηρίχθηκε -από τον καθηγητή κ. Ντούμα- η πρωιμότητα αυτών των επαφών, οι οποίες θα πρέπει να αναζητηθούν στις αρχές της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, και ίσως και νωρίτερα στην 4η χιλιετία με βάση ενδιαφέροντα αρχαιολογικά δεδομένα για τα Spondylus Genderopus, και τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, την εισαγωγή της καλλιέργειας της αμπέλου και της “ροιάς” (ροδιά) από το χώρο της Μαύρης Θάλασσας. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και η ανακοίνωση της ομιλούσας, η οποία έθεσε ξανά στο προσκήνιο το πάντα επίκαιρο θέμα μιας υποθετικής διείσδυσης των Μυκηναίων στον Εύξεινο Πόντο κατά την ύστερη Εποχή του Χαλκού, προσεγγίζοντας τα ευρήματα που δείχνουν μεταλλουργική δραστηριότητα στη μυκηναϊκή πόλη της Ιωλκού και θέτοντας το ερώτημα μιας ενδεχόμενης αναζήτησης πρώτων υλών -κυρίως χρυσού- στην περιοχή της Κολχίδας. Το ιστορικό υπόβαθρο του μύθου της αργοναυτικής εκστρατείας τέθηκε πάλι στο κέντρο της προσοχής των συνέδρων, και όπως υποστηρίχθηκε ομόφωνα, αν και υπάρχουν κάποια ίχνη Αιγαιακής παρουσίας στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά την ΥΕΧ, και αν και υποψιαζόμαστε -παρά την έλλειψη οικισμών- κάποια εμπορική δραστηριότητα ωστόσο δεν θα πρέπει ο χρόνος της μυθικής διήγησης που αποτελεί προϊόν κυρίως λογοτεχνικής επεξεργασίας δε θα πρέπει να συγχέεται με το χρόνο διεξαγωγής των ιστορικών γεγονότων.

Αντιστρόφως με την πρώτη προσέγγιση που μελετά την επίδραση του χώρου του Εύξεινου Πόντου στο Αιγαίο, η επόμενη ανακοίνωση αφορούσε την επίδραση του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Κολχίδας, πριν από τον κύριο αποικισμό των Ελλήνων, η οποία υποστηρίχθηκε από τον καθηγητή Vakhtang Licheli και το Δρ. Revaz Papuashvili, μετά από τη μελέτη μιας σειράς ταφικών συνόλων από Κολχικά νεκροταφεία που ξεκινούν από τη β΄ χιλιετία και φτάνουν μέχρι και τον 8ο αι. π.Χ., που τα οποία δείχνουν ότι μέρος της τοπικής παραγωγής κεραμικής είχε εμφανώς επηρεαστεί από Αιγαιακά πρότυπα.

Εξετάζοντας στη συνέχεια την εικόνα των ελληνικών οικισμών των ιστορικών χρόνων στη Μαύρη Θάλασσα, προτάθηκαν κατ’ αρχήν βασικοί λόγοι που υποκίνησαν την ίδρυση τους κατά τη διάρκεια των αρχαϊκών χρόνων. Ο Δρ. Alan Greaves, αν και ανέφερε το εμπόριο ως βασική αιτία μαζικού αποικισμού, ωστόσο τόνισε ιδιαίτερα τους δημογραφικούς λόγους που μαζί με έλλειψη γης και προϊόντων διατροφής οδήγησαν στην ανάγκη αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Επισημάνθηκε δε και ο ρόλος της θρησκείας, και ιδιαίτερα των μαντείων, στη διακίνηση των πληθυσμών και την κατανομή των “αποικιών”.

Ο χρόνος ίδρυσης των περισσότερων αποικιών τοποθετήθηκε στον 7ο και 6ο π.Χ. αιώνα, και εξετάστηκαν βασικές αλλαγές της πολιτισμικής τους ταυτότητας στο πέρασμα των αιώνων. Ειδικότερα, ο καθηγητής κ. G. Tsetskhladze εντόπισε σε βασικές ρυμοτομικές και αρχιτεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν στις ελληνικές αποικίες της Μαύρης Θάλασσας στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 5ου π.Χ. αι., και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών των ελληνικών πόλεως (αγορά, τέμενος, οχύρωση). Οι αλλαγές συνδέθηκαν ιστορικά με την έλευση των Αθηναίων στη Μαύρη Θάλασσα το 480/470 π.Χ.

Η εικόνα της πολύπλευρης διακίνησης προϊόντων, και κυρίως του κρασιού, μέσω οικισμών που βρίσκονται στο σταυροδρόμι των εμπορικών δρόμων μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την κλασική εποχή και το πορτραίτο μιας συγκεκριμένης αποικίας εικονογραφήθηκε παραστατικά από τον καθηγητή Jan Bouzek και τη Δρ. Domaradkza, με το παράδειγμα του Εμπορίου Πίστιρος που βρίσκεται στον ποταμό Έβρο, το οποίο αποτέλεσε βασικό σταθμό της διακίνησης των θασίτικων προϊόντων στο χώρο της Μ. Θάλασσας. Στη συνέχεια τα πλούσια ευρήματα του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα π.Χ. από τάφους μιας ελληνικής αποικίας, του Pichvnari, στην περιοχή της Κολχίδας παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή Michael Vickers και το Δρ. Amiran Kakhidze. Ενδιαφέρουσα ήταν η συνύπαρξη κολχικής, αλλά και ελληνικής κεραμικής από τα μέσα του 5ου π.Χ. αι.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η διάδοση της Ελληνικής κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά τους Κλασσικούς και Ελληνιστικούς χρόνους απασχόλησε ιδιαίτερα τους ομιλητές αυτού του συνεδρίου. Ο Δρ. Δημήτρης Παλαιοθόδωρος μας παρουσίασε, μέσω μιας πλούσιας σειράς παραδειγμάτων, τη διάδοση της Αττικής ερυθρόμορφης κεραμικής στη Μ. Θάλασσα, εικονογραφώντας την προσπάθεια των Αθηναίων εικονογράφων να διεισδύσουν στις τοπικές αγορές, με θέματα αγαπητά στην Αττική. Με την εισαγωγή της αττικής κεραμικής στον 6ο και 5ο π.Χ. αι., που βρέθηκε ειδικότερα στη χερσόνησο Ταμάν της Νότιας Ρωσίας ασχολήθηκε η Δρ. Catherine Morgan, επισημαίνοντας ότι γύρω στο 480 π.Χ. (χρονιά που επίσης αναφέρθηκε με αφορμή τις αρχιτεκτονικές και ρυμοτομικές αλλαγές που παρατηρήθηκαν σε οικισμούς του Πόντου) παρατηρείται κορύφωση των εισαγωγών. Παρατηρήθηκε δε η αδυναμία του τοπικού πηλού να κατασκευάσει ωραία μελανόμορφα αγγεία. Συμπληρώνοντας τις μελέτες της διασποράς των ελληνικών αγγείων, ο καθηγητής Mikhail Treister παρουσίασε δείγματα από μια συγκεκριμένη ομάδα χάλκινων αγγείων του 4ου π.Χ. αιώνα που εντοπίστηκαν στη Βόρεια περιοχή του Πόντου.

Επεκτείνοντας τον ορίζοντα των ελληνικών επιδράσεων στο χώρο του Εύξεινου Πόντου, η λέκτορας Ιφιγένεια Λεβέντη παρουσίασε ένα ελευσινιακό ανάγλυφο από το Παντικάπαιον, που αποδεικνύει την εισαγωγή ελληνικών λατρευτικών στοιχείων στις αποικίες της περιοχής, υποστηρίζοντας ένα σημαντικό γεγονός που υποδεικνύει τη συγχώνευση των εισηγμένων στοιχείων: αποδέκτες αποτέλεσαν όχι μόνο οι Έλληνες κάτοικοι των ελληνικών αποικιών αλλά και η elite του ντόπιου πληθυσμού.

Τέλος, μια άλλη ομάδα αγγείων που κατασκευάζονταν από εργαστήρια του ελλαδικού χώρου, και πιο συγκεκριμένα αμφορείς για μεταφορά κρασιού και γάρου ψαριών, και η διακίνησή τους στο Αιγαίο και στη Μαύρη Θάλασσα, απασχόλησε τον καθηγητή Yvon Garlan, που παρουσίασε σύνολα που βρέθηκαν σε οικισμούς του Εύξεινου πόντου μέσα από μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογικά ανακοίνωση. Το θέμα αυτό, αλλά και η διακίνηση του οίνου -που φαίνεται να αποτελεί μια από σημαντικότερες αν όχι ίσως τη σημαντικότερη διαχρονική εμπορική ανταλλαγή- από τις Β. Σποράδες (Πεπάρηθο και Ίκο) προς τον Εύξεινο Πόντο παρουσίασε η Δρ. Αργυρούλα Ιντζεσίλογλου. Η συγγραφέας τόνισε για ακόμη μια φορά την επίδραση των κοινωνικό-πολιτικών δεδομένων της Αττικής (β΄ αθηναϊκή συμμαχία) στα ντόπια εργαστήρια παραγωγής, συνδυάζοντας σύγχρονα αρχαιολογικά ευρήματα και μαρτυρίες των αρχαίων γραπτών πηγών.

Θεωρούμε ότι οι εργασίες της πρώτης μέρας του συνεδρίου, που συνοψίστηκαν παραπάνω, κατάφεραν να θέσουν και να αναπτύξουν βασικά ερωτήματα που απασχολούν την έρευνα που ασχολείται με τις αλληλεπιδράσεις Αιγαιακού χώρου και Μαύρης Θάλασσας, όπως οι λόγοι που οδήγησαν στην ίδρυση συγκεκριμένων αποικιών, ο χαρακτήρας της παρουσίας πρώιμης εισηγμένης κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας και αν αυτός συνδέεται ή όχι με εγκατάσταση Ελλήνων, βασικές αλλαγές της οικονομικής και κοινωνικής ταυτότητας των αποικιών με βάση τα πολιτικά δρώμενα του ελλαδικού χώρου, η διακίνηση συγκεκριμένων προϊόντων (οίνος) και ιδεών (λατρείες), και οι σχέσεις ελληνικού και ντόπιου πληθυσμού.

     Τηλεοπτικών αποβλήτων συνέχεια σήμερα, αγαπητοί φίλοι, και…μη μου λέτε αντίο! Ε, να μην πούμε δηλαδή και λίγα λόγια για το βλακώδες Βίπερ Νόρα μιας καθ’ ολοκληρίαν ατάλαντης, όπερ και ανεσύρθη άφνω από την έως τώρα συνήθη του θέση (κάδος ανακύκλωσης χαρτιού), για να γίνει σήριαλ στα επιδέξια χέρια του τηλεοπτικού βάρδου της αγάπης;

     Έτσι ήταν λοιπόν που ο μέγας auteur των «Ψιθύρων», των «Αγγιγμάτων» και των πάσης φύσεως υπόλοιπων ιλουστρασιόν χαμουρεμάτων, επανέκαμψε στο προσκήνιο μ’ έναν ακόμη απαγορευμένο έρωτα! Μετά την τσιγγάνα, τον αρχιμανδρίτη και τον Αλβανό, ήγγικεν πλέον η ώρα και του εκ Θράκης μουσουλμάνου! Που – φευ – τα μπλέκει ο δύστηνος με τιμία, πλην κομμάτι σουρτουκοπαλούκα κόρη εξ Αθηνών, όθεν και εγένετο το «έλα να δεις» και το «γαία πυρί μιχθήτω»!

Read the rest of this entry…

«Ισραήλ – Παλαιστίνη, ένα ενιαίο κράτος»

Ομιλητές:

Ίσραελ ‘Aνταμ Σαμίρ- ισραηλινός συγγραφέας
Γιώργος Καραμπελιάς- εκδότης, συγγραφέας
Καραΐσκος Κώστας- διευθυντής του «Α»

Συντονιστής: Παντελής Σαββίδης- δημοσιογράφος

Αίθουσα Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

1 Οκτωβρίου 2004

Συνδιοργάνωση με περιοδικό ΑΡΔΗΝ και Εναλλακτική Κίνηση Πολιτών

«Ισραήλ – Παλαιστίνη, ένα ενιαίο κράτος»

Ομιλητές:

Ίσραελ ‘Aνταμ Σαμίρ- ισραηλινός συγγραφέας
Γιώργος Καραμπελιάς- εκδότης, συγγραφέας
Θέμος Στοφορόπουλος- πρέσβης επί τιμή
Αλέκος Αλαβάνος- πρόεδρος Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, βουλευτής

Συντονιστής: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος- δημοσιογράφος

Χαιρέτισε ο Μίκης Θεοδωράκης .

Αίθουσα ΕΣΗΕΑ, ΑΘΗΝΑ

30 Σεπτεμβρίου 2004

Συνδιοργάνωση με περιοδικό ΑΡΔΗΝ

     Πετάξτε στα σκουπίδια τώρα αναλύσεις και κριτικές! Δεν έχουν κανένα νόημα, γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να ερμηνεύσει ΑΥΤΟ που συνέβη. Τουλάχιστον όχι αυτές τις παρανοϊκές στιγμές! Τριάντα περίπου χρόνια βλέπουμε μπάλα κι ήτανε και τα τριάντα όμοια κι απαράλλαχτα. Τριάντα χρόνια θλίψης και ντροπής, τσαπατσουλιάς και καφρίλας. Τριάντα χρόνια γεμάτα από λαμόγια και ανίκανους αεριτζήδες, πρεζόνια και βανδάλους, τριάντα χρόνια ξεφτίλας και αηδίας, τριάντα χρόνια που έβγαινες από τα σύνορα κι έπεσε σύννεφο η σφαλιάρα κι ο διασυρμός! Και ξαφνικά τώρα ΑΥΤΟ, αυτό το απίστευτο! Το λέμε εμείς που, πριν αρχίσει το παραμύθι, λέγαμε πως θα ήμασταν υπερευχαριστημένοι αν κάναμε μία έστω νίκη, για να φύγουμε μετά από τον πρώτο γύρο με το κεφάλι ψηλά (κι αν οποιοσδήποτε που βλέπει και ξέρει μπάλα, πει ότι περίμενε κάτι περισσότερο από αυτό, θα είναι απλούστατα ο μεγαλύτερος ψεύτης του κόσμου)! Μα σαν άρχισε το παραμύθι, το ζήσαμε και το ρουφήξαμε με ηδονή και έκσταση! Μέχρι τέλος! Κι όταν έφτασε το τέλος, το είχαμε πια από καιρό αποδεχτεί! Αρχίσαμε σιγά-σιγά να το ζούμε και να το πιστεύουμε, βλέποντας τους ισχυρούς της γης να φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον νικημένοι και ταπεινωμένοι. Παραδοθήκαμε σιγά-σιγά σ’ αυτό το παρά λόγον και υπέρ λόγον ανίκητο παραλήρημα, σ’ αυτό το ντελιριακό μεθύσι της νίκης, σ’ αυτό το σουρεαλιστικό ποίημα που μας σκάρωσε ετούτη η παρέα! Κι όταν ήρθε η στιγμή που το κύπελλο υψώθηκε ψηλά στον ουρανό, είχαμε συνηθίσει πια, είχαμε ήδη συμφιλιωθεί με την ιδέα και το όλο πράγμα μας φαινόταν πλέον φυσιολογικό μέσα στον παραλογισμό του!  Όταν ηρεμήσουμε βεβαίως και το ξανασκεφτούμε, όταν το μυαλό μας επιστρέψει στη θέση του, είναι σίγουρο ότι θα πάψουμε και πάλι να το πιστεύουμε! Θα λέμε ότι ΑΥΤΟ δεν μπορεί να συνέβη ποτέ! Μα τη στιγμή εκείνη ήταν φυσιολογικό! Το κύπελλο σηκωμένο ψηλά στον αέρα! Ένα θέαμα ζεστό και οικείο! Τόσο απίστευτα οικείο, που λες και είχαμε γεννηθεί μαζί του…

                                                                                 Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Multiculturalism is the last ideological trend that has been imported in Greece from the West. In my spiritually colonialised and politically occupied country, there is a (bad) tradition of about two centuries. It was the 90s when this known type of intellectual – importer started propagandizing the supposed enrichment of our democracy with multiculturalism. The contradiction that has been developed about the ideological assumptions and the consequences alike, especially in Greek case, has an extra aspect and a global interest. Results in Greece will not be only about the cohesion or the integrity of my country, but it will also refer to the contemporary man’s meaning of life. The meaning that has been formed under the influence of eternal Greek spirit, core of man’s heritage.

Which is the reality in Greece today? Beyond 95% resident population is of Greek origin, Greek-speaking and they belong to Orthodox Church. It is the outcome of mass population transfers between balkan neighbours after wars, under violent or not circumstances. During an unavoidable historical process, Hellenism residing in Odessa, Alexandria, Constantinople or Vienna ceased to exist. The poor return was the high national purity of the metropolitan state.

This absolutely clear situation begun to change after 1989. Hundreds of thousands immigrants entered the country, that is on the borderline from the East of poverty to the West of welfare, a near capitalist country for them. Albanians, Polish, Russians, Pakistanis, Bulgarians, Chinese, Nigerians, Kurds and other distressed people with their unintended presence created the political environment for the application of multicultural ideas in practice. Propaganda machine started working: «We are now a country with different cultures, languages, religions, traditions… How can we speak about Greek state, about prevailing religion, about Greek-orthodox values in public education? Shouldn’t we care about others’ right in difference and diversity, shouldn’t we procure for the protection of their cultural distinctiveness?»

This touching, humanistic approach of the immigrants by the multi-culti intellectuals, which reaches even to distort the obvious reality – about increase of unemployment and criminality – in order to fight racial stereotypes and potential phenomena of xenophobia, is easily proved hypocritical. Firstly, it is connected with economic interests: the reduction of the production cost, the wage freeze, the illegal labour, the dissolution of the syndicates, all these created a big wealth for some members of upper classes in Greece. Secondly, the examples they use usually come from countries either formed by immigrants – that is to say non nation states – or ex colonial empires who receive today waves of immigrants from their previous colonies, although even there the contradiction remains strong. Which can be the relation of new, Greek state with Canada, Australia, Holland or Britain? Additionally, what kind of capabilities – geopolitical, economical, ideological – does this state have, so that it can be a melting pot or a place of coexistence for different ethnic or cultural communities?  And last but not least it is the attitude of the very same people against the political refugees in Greece. Their outrageous indifference for politically active foreigners who came to our country as implorers is absolutely typical. They don’t create economy, they don’t intend to stay for ever, you cannot take advantage of them. On the contrary, they create bilateral problems, they disturb the placidity of our consumers and they do not accept their ethnic cleansing: Internationalists or not, they remain Kurds, Turks or Palestinians to the disappointment of the cosmopolitans.

Beyond these, globally known, elements, criticism in Greece has one more interesting dimension, which is referred to the factor «language». The etymological transparency of Greek language, which we have the honour to speak, offers an additional protection against obsessions, propaganda and myths. It brings out the oxymoron which is presented to us as the future of contemporary democracy. It has to be either multiculturalism or society. In western world the word «society», coming from the latin «societas», calls up financial interests and needs, that is to say a particular hierarchy of priorities in organizing human life. But in Greek language the word «κοινωνία» calls up the community (κοινότητα), the Agora, the Ecclesia, the political life. Our language here – as in so many other places as well – keeps inside it another perception of life, another civilization. This civilization was rescued during the medieval years in social-centric – Sir Steven Runciman said «socialistic» – Byzantium, even during Ottoman times through Greek communities. These are the major problems that professor Hristos Yannaras has comprehensively dealed with in his unique lifework. So, when people of different cultural origin meet each other in the same place, they can form society, but they cannot form «κοινωνία». Common cultural characteristics are required not as a procrustean demand but in the spirit of our traditional, democratic «about». This dubiology and multiplicity, against all purities and all dogmatisms, which is permitted by Greek «λόγος», has been brought out by another heretic Greek intellectual, professor Kostas Zuraris.

Another paradigm for the shield of Greek language is the loathsome nationalism. Although in latin linguistic heritage it is obviously connected with the fact of birth (nation), in greek language the homologous word is «εθνικισμός», coming from homeric word «έθνος», that is to say «έθος – ήθος». What we have here is the absolute priority of the cultural criterion, the most essential identity of human. It is noteworthy that the stronger cultural element, religion, was forming human communities not only in Byzantium and in Ottoman Empire – with the system of millet – but even in free Greek state. Faith in Christ was the greek identity in Revolution times and the same religious criteria determined the mutual population transfer one century afterwards. All these above are not trying to describe something out of the known, miserable conditions of human societies. I just want to note another way of reading reality, another culture, unfortunately darkened and forgotten by the very natural descendants of its creators.

            In this frame of general decline the multicultiralists do not hesitate to undermine old or ancient greek values and individuals. They don’t want us just to accept the «Other» besides us, but – with the help of relativism – to lose every confidence from our past: Heroes of Greek Revolution, historical facts, intellectuals of modern Greece (like Seferis, Elytis, Kavafis) are discredited. There must be left no ground under our feet. Ancient Athens means slavery, Great Alexander means imperialism, Konstantinople means ignorantism. Works like Black Athena of Martin Bernal defame the origins of ancient world from the afrocentric point of view or with politically correct fictions. In Greek universities, institutes, conferences, the only you can hear is about «constructing identities», «ethnic stereotypes», etc. Every difference, every diversity, everything that could disorganize a collective sense is used against «nationalism» – «chauvinism» – «racism». Exactly as every democrat in Cold War times was suspicious for being communist, today every patriot is ranked among Far-rightous and neonazis. Whoever is not with us, is against us, due to well known western approaches.

            We believe that greek vision of life, as it has been expressed in Minoan or Theran frescos, in Parthenon or in Agia Sofia, in democratic institutions and spiritual production of thousands of years, is not a matter of 10.000.000 Greek-speaking people. It is what really added another sapiens in contemporary situation of humanity. Even if Puskin, Hoelderlin, Byron and Hugo were too idealists as they approached it, this does not mean that it can be equated with nomadic or neolithic civilizations. After all it is an enormous hypocrisy, since what embellishes human life today all over the world is democracy, music, theatre, architecture, athletics, philosophy, poetry. Greece.

  (Kostas Karaiskos, May 2004, Kiev, Ukrania)

Let us … give thanks for our common Hellenic paideia, through which we became civilized and did not remain the wild beast-like creatures we once were. We younger peoples only ceased to be barbarous and wild when we came into contact with Hellenic civilization. It is this defining incident in the history of European man that unites us all.

Dr. Frederico Sagredo, Professor of Classics, President of the Basque Hellenic Society of Spain

Βιβλιοπαρουσίαση του 14τομου έργου

«Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου»

Ομιλητές:

Κώστας Φωτιάδης- συγγραφέας, καθηγητής πανεπιστημίου
Ιάκωβος Ακτσόγλου- λέκτορας ΔΠΘ
Φάνης Μαλκίδης- λέκτορας ΔΠΘ

Αίθουσα παλιάς Νομικής ΔΠΘ, Κομοτηνή

22 Μαΐου 2004

Συνδιοργάνωση με ποντιακούς και φοιτητικούς συλλόγους

     Καλά, για σας δεν ξέρω, αγαπητοί φίλοι, αλλά εγώ από Κυριακή βράδυ κι έπειτα περνάω μέρες κρασιού και λουλουδιών! Που κι εγώ ο ίδιος δηλαδή απορώ με τον εαυτό μου…

     Γιατί εντάξει, το να ουρλιάξω κομμάτι απ’ τη χαρά μου ανήμερα Κυριακής με το θεαματικό σιχτίρισμα που υπέστησαν τα Ηνωμένα Εκσυγχρονιστικά Ρεζίλια, το περίμενα! Αλλά έλεγα «Άντε, αύριο θα ξημερώσει και θα μου περάσει»! Τίποτα όμως, βρε! Εκεί αυτό το πράμα, αμείωτο! Για τέτοια ηδονή μιλάμε τώρα, που ούτε οι φανατικότεροι Νεοδημοκράτες δεν την ένιωσαν! Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως δεν ντρέπομαι και να το ομολογήσω, ε; Είδατε πού μας κατάντησαν τόσα χρόνια οι καθ’ υποτροπήν γιαλαντζί σοσιαλιστές;

Read the rest of this entry…