Ευρισκόμενοι λίγες μόλις εβδομάδες πριν την οριστική κατάληξη του ψευδώνυμου Σχεδίου Ανάν, και ενδεχομένως την υποθήκευση του μέλλοντος του Κυπριακού Ελληνισμού, παραθέτουμε κατωτέρω μερικές σκέψεις ίσως όχι άμοιρες αξίας, σκέψεις που συνδέουν την τύχη του Κυπριακού με τον Θρακικό Ελληνισμό.

Είναι παγιωμένη πλέον η αντίληψη για τις ορέξεις του τουρκικού επεκτατισμού: Κύπρος – Αιγαίο – Θράκη αξιολογούνται ως οι πάγιοι στόχοι του, με το βάρος να μετατίθεται άλλοτε στον έναν και άλλοτε στον άλλον, αναλόγως της συγκυρίας. Και μάλλον είναι περιττό να ανατρέξει κανείς σε γνωστά πράγματα του παρελθόντος που αποδεικνύουν τις τουρκικές μεθοδεύσεις (πογκρόμ της Πόλης ταυτόχρονα με την Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου, έγερση αξιώσεων στο Αιγαίο λίγους μήνες πριν τον Αττίλα, επιδίωξη της Τουρκίας να περάσει σε «πακέτο» το σύνολο των διεκδικήσεών της στα τρία επί μέρους θέματα, κτλ) Με το παρόν θέλουμε μόνο να καταγράψουμε μερικές σκέψεις ενός ενεργού πολίτη της ελληνικής Θράκης, προ της απειλούμενης με το αγγλοαμερικανικό σχέδιο Κύπρου.

Κύπρος και Θράκη είχαν την κοινή μοίρα να απομείνουν μέχρι τις μέρες μας με μουσουλμανικές μειονότητες που «αξιοποιήθηκαν» καταλλήλως από την Τουρκία ώστε να μετατραπούν σε «τουρκικές» (στη Θράκη αυτό δεν έχει επιτευχθεί αλλά και η προσπάθεια της Άγκυρας δεν έπαψε ούτε μία στιγμή). Η Θράκη, όντας ηπειρωτική συνέχεια της μάνας πατρίδας, είχε την τύχη να μπει στην αγκαλιά της τελευταίας εγκαίρως και διατηρεί σήμερα ακέραια την ελληνική κυριαρχία στα εδάφη της. Η Μεγαλόνησος, με την συμπερίληψή της στην Βρετανική Αποικιοκρατία, βρέθηκε να μοιράζεται με Άγγλους και Τούρκους το μέλλον της κι ακόμα μέχρι σήμερα να το εξαρτά από τους εμπόρους των Εθνών, με την Ελλάδα σε ρόλο συνήθως κομπάρσου.

Το σκηνικό που έστησε η τουρκική εισβολή του 1974 παρέμεινε μέχρι πρόσφατα αναλλοίωτο, καθώς οι ελληνικές απόπειρες για αντίδραση σε υψηλούς – στρατιωτικούς – τόνους στην τουρκική αδιαλλαξία γελοιοποιήθηκαν με δραματικό τρόπο (Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, πύραυλοι S-300…) Αντιθέτως, η διπλωματική προσπάθεια για ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δικαιώθηκε, δείχνοντας πως όταν συμφωνηθούν και επιδιωχθούν με συνέπεια κι ενότητα κάποιοι εθνικοί στόχοι μπορούν να επιτευχθούν, ακόμα κι από τις γνωστής αναξιοπιστίας κρατικές εκφράσεις μας. Η Κύπρος, λοιπόν, ανεξαρτήτως της επίλυσης ή μη του πολιτικού της προβλήματος, γίνεται πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Μαΐου του 2004.

Κι ενώ όλα έδειχναν ότι η τύχη του νοτιότατου ελληνισμού παίρνει πια καλύτερο δρόμο, ήρθε η νεκρανάσταση του σχεδίου Ανάν να απειλήσει με διάλυση το κυπριακό κράτος που μόλις είχε επιτύχει τον μεγαλύτερο διπλωματικό στόχο της ιστορίας του, με την απαίτηση μάλιστα να λάβει προς τούτο και την έγκριση του ιδίου του λαού της! Κι ενώ κάποιος θα υπέθετε ότι αυτή η τελευταία είναι μία δικλείδα ασφαλείας για οριστική ανατροπή τής (πρωτοφανούς στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά) διαδικασίας που θα οδηγήσει την 21η Απριλίου στις κάλπες τον κυπριακό Ελληνισμό, ακούγονται φωνές υπέρ της αποδοχής του σχεδίου και της μετατροπής του νησιού σε επίσημο προτεκτοράτο των Αγγλοαμερικανών!

Για μας στη Θράκη, όσους παρακολουθούμε τα δημόσια πράγματα τοπικά μα και διεθνώς, είναι ακατανόητα τα επιχειρήματα που ακούγονται υπέρ του Σχεδίου Ανάν. Ποιο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον είναι αυτό που θα εξαφανίσει τις εθνοτικές αντιπαραθέσεις; Ποια ευρωπαϊκή προοπτική είναι αυτή που θα αναστείλει τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας στο νησί; Και ποια «ανάπτυξη» θα επιβάλει στους Τουρκοκύπριους άλλη συνείδηση και νοοτροπία; Μήπως αυτή που «εξομάλυνε» τις Βασκοϊσπανικές σχέσεις; Μήπως εκείνη που «έλυσε» το πρόβλημα της Βόρειας Ιρλανδίας; Ή η άλλη που «απέτρεψε» τις αποσχιστικές τάσεις του ιταλικού Βορρά; Δυστυχώς οι ίδιες ιδεοληψίες ταλανίζουν εν τινι μέτρω και τη Θράκη, καθώς η «Ευρώπη» και η «ανάπτυξη» θεωρούνται από πολλούς πανάκεια για κάθε πολιτικό πρόβλημα. Τη στιγμή που τρεις γενιές Τούρκων στην υπερανεπτυγμένη Γερμανία δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στην τοπική κοινωνία ή όταν οι οικονομικοί μετανάστες στις Κάτω Χώρες από την γείτονά μας εξάγουν την κεμαλοφασιστική τους ιδεολογία και πρακτική, εμείς προσδοκούμε να …αφομοιώσουμε στη Θράκη ή στην Κύπρο αυτόχθονες συντοπίτες μας που δηλώνουν Τούρκοι; Βάσει τίνος ιστορικού παραδείγματος και ποιας κοινής λογικής;

Το παλαιόθεν γνωστό υποπατριωτικό ιδεολόγημα, αυτό που έθρεψε γενιές ολόκληρες ραγιάδων και προσκυνημένων, τα τελευταία χρόνια έλαβε νέα, σύγχρονη μορφή, κάτω από το εύηχο όνομα του «πολυπολιτισμού». Πρόκειται για μία ευανάγνωστη προσπάθεια διάλυσης των εθνών-κρατών, η οποία αντλεί τη θεωρητική της βάση από τις περιπτώσεις των κρατών του Νέου Κόσμου, όπου η συλλογικότητα συγκροτήθηκε από μετανάστες ποικίλων προελεύσεων και βασίστηκε σε οικονομικά και μόνον αίτια. Είναι δυνατόν να αποκαλείται και να αντιμετωπίζεται ως πολυπολιτισμική η ελληνική Θράκη ή η Κύπρος εξαιτίας μιας μειονότητας που παρέμεινε στα εδάφη της και να υπονομεύεται ο προαιώνιος ελληνικός της χαρακτήρας; Κι αν ο πολυπολιτισμός είναι όντως «πλούτος» για μια κοινωνία, τότε τι πρόβλημα έχουμε με τους έποικους στα Κατεχόμενα ή με τους Άγγλους, γιατί αρνούμαστε την «συνεισφορά» τους στην εικόνα μας για τον κόσμο; Τέλος, ο λεγόμενος πνευματικός κόσμος, κείνα τα λεγόμενα Πανεπιστήμια (όσα δεν έχουν αλωθεί από μεταφραστές της Αυτοκρατορίας κι από θαυμαστές της Open Society), πότε θα αρθρώσουν έναν σοβαρό λόγο κατά της επέλασης των αμερικανικών φληναφημάτων; Η κατάντια τους – εξ όσων γνωρίζουμε – είναι άλλο ένα κοινό σημείο Κύπρου και Θράκης…

Δεν είναι το Σχέδιο Ανάν που μας τρομάζει. Ούτε οι πιθανολογούμενοι εκβιασμοί (και οι δεδομένες εξαγορές) των ξένων για την αποδοχή του. Ούτε το γεγονός ότι τριάντα χρόνια μετά την εισβολή, βασικότερη ελπίδα μας παραμένει ο Ραούφ Ντενκτάς. Είναι αυτό το τρομακτικό γεγονός, το να αμφιβάλλουμε για τη στάση που θα τηρήσει ο Ελληνισμός στο δημοψήφισμα για την ιστορική του επιβίωση ή τον ενταφιασμό του. Αν δηλαδή ένας οικονομικά εύρωστος και πολιτικά ενταγμένος στην Ευρωπαϊκή Ένωση Κυπριακός Ελληνισμός αμφιταλαντεύεται ή είναι ευεπίφορος σε πιέσεις για να υπογράψει την ίδια την καταστροφή του, τότε ποια θα μπορούσε να είναι η τύχη μας στα άλλα δύο προαναφερθέντα μέτωπα, του Αιγαίου και της Θράκης;

Στην Κύπρο τις επόμενες πενήντα μέρες διακυβεύεται όχι μόνο το μέλλον του νησιού αλλά και του Ελληνισμού εν συνόλω. Αν αποδειχθούμε ανάξιοι των προγόνων μας και του ονόματός μας ενώπιον μιας τέτοιας μοναδικής ιστορικής ευκαιρίας, η θέση μας δεν βρίσκεται στην Ένωση των ευρωπαϊκών κρατών αλλά στον Καιάδα των εθνών.

Κώστας Καραΐσκος,

διευθυντής «Αντιφωνητή»

Κομοτηνή, Μάρτιος 2004

     Πανικόβλητος επανακάμπτω σήμερα, αγαπητοί φίλοι, στα Απόβλητα και πιάνω αμέσως δουλειά, καθώς, όπως αποδείχτηκε, δεν είναι να λείπει κανείς καθόλου τέτοιες εποχές! Εδώ λίγες μέρες λείψαμε και μαζεύτηκε τέτοιο σκουπίδι, που κοντεύει να μας πνίξει…

     Και ο λόγος φυσικά για το ΠΑΣΟΚ και (κυρίως) για το ψηφοδέλτιο επικρατείας του! Που αυτό, ρε παιδιά, δεν είναι ψηφοδέλτιο, ο Μπουκλουτζάς είναι! Τέτοιο σκουπιδαριό μαζεμένο πραγματικά δεν το έχουνε ξαναδεί τα ματάκια μας…

     Πρώτη-πρώτη η Ellinis υπότροπος και ακολουθούν Δαμανάκη, Ανδρουλάκης – ο γνωστός και ως Π^ν (=Παπάρας στη Νιοστή) – Μάνος και Ανδριανόπουλος! Και αν σκεφτείτε ότι στη «μεγάλη προοδευτική παράταξη» (μη χέσω!) έχει πάει και ο Κουναλάκης, ενώ βρίσκονται ήδη από καιρό εκεί  Κοντογιαννόπουλος και Μπίστης με την ΑΕΚΑ (Ασυνάρτητη Ένωση Κατιμάδων Αριστεράς) και συνυπολογίσετε ακόμη κι όλα τα ούτως ή άλλως υπάρχοντα ιθαγενή ανθυποσκύβαλα, έδεσε εντελώς το γλυκό…

Read the rest of this entry…

«Ο αντιστασιακός χαρακτήρας της νεοελληνικής κουλτούρας»

Ομιλητές:

Ερατοσθένης Καψωμένος- καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας
Γιώργος Καραμπελιάς- συγγραφέας

ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

16 Φεβρουαρίου 2004

Βιβλιοπαρουσίαση

«Από τη μια εικόνα στην άλλη»

Ομιλητές:

Δημήτρης Νόλλας- συγγραφέας
Βίκυ Νάκου- φιλόλογος

ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

4 Δεκεμβρίου 2003

Συνδιοργάνωση με φοιτητικό σύλλογο Τμήματος ελληνικής Φιλολογίας ΔΠΘ

«Τουρκική εξωτερική πολιτική – Μύθος και πραγματικότητα»

Ομιλητές:

Ευριπίδης Στυλιανίδης- βουλευτής ΝΔ
Γιώργος Ντόλιος- τ. νομάρχης Έβρου
Ευστάθιος Κεκρίδης- καθηγητής ΔΠΘ

ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

10 Σεπτεμβρίου 2003

Συνδιοργάνωση με φοιτητικό σύλλογο Τμήματος Ιστορίας – Εθνολογίας ΔΠΘ

Κυρίες και κύριοι,

Δεν πρόκειται να μακρυγορήσω, θα περιοριστώ σε μία πρόταση που, ως έντυπο αδέσμευτης γνώμης αλλά και αληθινής έγνοιας για τον τόπο μας, έχουμε καταθέσει προσφάτως. Αφορά την όντως ανάπτυξη, όχι δηλαδή αυτήν που θα υποβοηθήσει την λογιστική βελτίωση των μεγεθών της Θράκης αλλά την οικονομική και μορφωτική, δηλαδή την πλέον ουσιαστική. Κι αναφέρομαι στην ανάδειξη του βυζαντινού προσώπου της.

Γίνεται συχνά αναφορά στην πολυπόθητη ανάπτυξη του τουρισμού της Θράκης, μία πηγή εσόδων που θα έδινε διέξοδο στα αγροτικά, εμπορικά και βιομηχανικά αδιέξοδα του εργατικού δυναμικού. Το πρόβλημα όμως είναι ότι για να αποτελέσεις πόλο έλξης πρέπει πρωτίστως να είσαι  κ ά π ο ι ο ς. Τι μπορεί να πουλήσει σήμερα ο τόπος μας; Φυσικό κάλλος κι αρχαιότητες; Αυτά η υπόλοιπη Ελλάδα και σε μεγαλύτερη αφθονία τα διαθέτει και τις υποδομές έτοιμες τις έχει. Συνεδριακό – περιβαλλοντικό τουρισμό; Ως έναν βαθμό ναι. Είναι όμως φανερό ότι δεν μπορεί κανείς να βασίσει πολλές ελπίδες εκεί, όταν ο τόπος παρουσιάζει την γνωστή ελεεινή εικόνα στις πόλεις και στην ύπαιθρο, τον πολεοδομικό χουλιγκανισμό που κατέστρεψε την αληθινή φυσιογνωμία του.

Ισχυριζόμαστε ότι μία ρεαλιστική διέξοδος από αυτό το σημείο είναι η ανάδειξη – ακόμα και η φιλοτέχνηση – του βυζαντινού προσώπου της Θράκης, ως ευρύτερης περιοχής της επί 11 αιώνες πρωτεύουσας του βυζαντινού πολιτισμού. Σήμερα που ο τομέας του πολιτισμικού τουρισμού αναζητά τους πιο απίθανους προορισμούς για μια γεύση εξωτικής κουλτούρας, όλος ο βυζαντινός κόσμος παραμένει σχεδόν στα αζήτητα, κυρίως επειδή η κοιτίδα του πλέον βρίσκεται υπό τουρκική κυριαρχία. Τι διαθέτει σχετικά ο τόπος μας; Πύθειο, Πλωτινούπολη, Διδυμότειχο, Φέρες, Τραϊανούπολη, Μαρώνεια, Κομοτηνή, Άβδηρα, Τόπειρος, Αναστασιούπολη, Μαξιμιανούπολη, Πάτερμα, Παπίκιο. Ένα ολόκληρο δίκτυο τόπων και μνημείων που αν αναδειχθούν και γίνουν επισκέψιμα, μπορούν να συνδυαστούν με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών, ώστε να παίρνει ο επισκέπτης μία πολύ ικανοποιητική γεύση Βυζαντίου και βυζαντινής Θράκης. Άλλωστε κι αυτή η Πόλη είναι δίπλα, εύκολα πλέον προσβάσιμη – συνδυάσιμη για τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Βεβαίως, μπορεί να αντιτείνει κανείς, ότι δεν έχουμε τις εκκλησίες της Καστοριάς ή της Θεσσαλονίκης, μοναστήρια σαν το Δαφνί ή του Αγιονόρους, ούτε οικισμούς ολόκληρους σαν τον Μυστρά ή τον Ανάβατο. Δεν έχει μεγάλη σημασία. Υπάρχει η Κοσμοσώτειρα ως σύμβολο, η μοναστική πολιτεία του Παπικίου, οι θαμμένες πόλεις σαν την Αναστασιούπολη ή την Μαξιμιανούπολη. Το γενικό κλίμα μπορεί να φτιαχτεί. Δύο βασικά εργαλεία πρέπει να κινητοποιηθούν, κατά τη γνώμη μας. Πρώτον η δημιουργούμενη Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων που ιδρύεται στην Αλεξανδρούπολη. Να πιέσουμε όσο μπορούμε ώστε να στελεχωθεί και να χρηματοδοτηθεί επειγόντως και γενναιόδωρα, εξαιρούμενη από τον γενικό κανόνα της μιζέριας που αφορά το σύνολο της χώρας. Με τους σημερινούς ρυθμούς η ανάδειξη των προαναφερθέντων τόπων θα χρειαστεί περίοδο ίση με την διάρκεια της ζωής του ίδιου του …Βυζαντίου. Και δεύτερον το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο. Είναι αυτό που μπορεί να δώσει και μία μορφωτική παράμετρο στο σχέδιο, αν αποκτήσει έναν προσανατολισμό προς τις βυζαντινές σπουδές. Οι σχολές ήδη υπάρχουν (Ιστορίας-Εθνολογίας, Φιλολογίας, Παρευξεινίων…), η κατεύθυνση χρειάζεται. Έτσι και ο συνεδριακός τουρισμός θα μπορούσε να ενισχυθεί αλλά κι αυτή η απαράδεκτη κατάσταση της συνεχούς αναφοράς σε βυζαντινολόγους – αυθεντίες του εξωτερικού θα μπορούσε κάποτε να μετριαστεί. Ο λογό-τυπος, άλλωστε, του Δημοκριτείου που είναι με βυζαντινότροπους χαρακτήρες κάτι τέτοιο δεν υπαινίσσεται;

Πολλά περισσότερα θα μπορούσε να προσθέσει κανείς. Την δυνατότητα ίδρυσης Βυζαντινού Μουσείου στην Κομοτηνή, αξιοποιώντας τη δωρεά Παπανικολάου. Την διαθέσιμη εμπειρία του Ινστιτούτου Πολιτιστικής κι Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας στην Ξάνθη σε σχέση με τις νέες τεχνολογίες. Την ίδρυση συλλόγων αναβίωσης βυζαντινών εθίμων υπό μορφή δρώμενων – happenings. Την προώθηση του τουρισμού από την Ανατολική Ευρώπη (στον οποίο ούτως ή άλλως αποβλέπουμε) δια της προβολής του κοινού μας πολιτισμικού προγόνου. Τα ευνόητα οφέλη για την εθνική θωράκιση της Θράκης. Το μορφωτικό κέρδος από την αναδίφηση του παρελθόντος μας. Ίσως υπάρχουν άλλοι, καταλληλότεροι από μας που θα μπορούσαν να πάνε παραπέρα την γενική αυτή ιδέα. Την υλοποίησή της όμως πρέπει –εφόσον συμφωνούν– να την αναλάβουν πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής του τόπου. Πιστεύουμε ότι προτείνουμε ένα όραμα απολύτως εφικτό και θεωρούμε κάθε κριτική  ευπρόσδεκτη.

Ευχαριστώ.

Κώστας Καραϊσκος

(Πρόταση στο 6ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών, Αλεξανδρούπολη, 13-8-2003)

Κυρίες και κύριοι,

Δεν πρόκειται να μακρυγορήσω, θα περιοριστώ σε μία πρόταση που, ως έντυπο αδέσμευτης γνώμης αλλά και αληθινής έγνοιας για τον τόπο μας, έχουμε καταθέσει προσφάτως. Αφορά την όντως ανάπτυξη, όχι δηλαδή αυτήν που θα υποβοηθήσει την λογιστική βελτίωση των μεγεθών της Θράκης αλλά την οικονομική και μορφωτική, δηλαδή την πλέον ουσιαστική. Κι αναφέρομαι στην ανάδειξη του βυζαντινού προσώπου της.

Γίνεται συχνά αναφορά στην πολυπόθητη ανάπτυξη του τουρισμού της Θράκης, μία πηγή εσόδων που θα έδινε διέξοδο στα αγροτικά, εμπορικά και βιομηχανικά αδιέξοδα του εργατικού δυναμικού. Το πρόβλημα όμως είναι ότι για να αποτελέσεις πόλο έλξης πρέπει πρωτίστως να είσαι  κ ά π ο ι ο ς. Τι μπορεί να πουλήσει σήμερα ο τόπος μας; Φυσικό κάλλος κι αρχαιότητες; Αυτά η υπόλοιπη Ελλάδα και σε μεγαλύτερη αφθονία τα διαθέτει και τις υποδομές έτοιμες τις έχει. Συνεδριακό – περιβαλλοντικό τουρισμό; Ώς έναν βαθμό ναι. Είναι όμως φανερό ότι δεν μπορεί κανείς να βασίσει πολλές ελπίδες εκεί, όταν ο τόπος παρουσιάζει την γνωστή ελεεινή εικόνα στις πόλεις και στην ύπαιθρο, τον πολεοδομικό χουλιγκανισμό που κατέστρεψε την αληθινή φυσιογνωμία του.

Ισχυριζόμαστε ότι μία ρεαλιστική διέξοδος από αυτό το σημείο είναι η ανάδειξη – ακόμα και η φιλοτέχνηση – του βυζαντινού προσώπου της Θράκης, ως ευρύτερης περιοχής της επί 11 αιώνες πρωτεύουσας του βυζαντινού πολιτισμού. Σήμερα που ο τομέας του πολιτισμικού τουρισμού αναζητά τους πιο απίθανους προορισμούς για μια γεύση εξωτικής κουλτούρας, όλος ο βυζαντινός κόσμος παραμένει σχεδόν στα αζήτητα, κυρίως επειδή η κοιτίδα του πλέον βρίσκεται υπό τουρκική κυριαρχία. Τι διαθέτει σχετικά ο τόπος μας; Πύθειο, Πλωτινούπολη, Διδυμότειχο, Φέρες, Τραϊανούπολη, Μαρώνεια, Κομοτηνή, Άβδηρα, Τόπειρος, Αναστασιούπολη, Μαξιμιανούπολη, Πάτερμα, Παπίκιο. Ένα ολόκληρο δίκτυο τόπων καί μνημείων που αν αναδειχθούν και γίνουν επισκέψιμα, μπορούν να συνδυαστούν με τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών, ώστε να παίρνει ο επισκέπτης μία πολύ ικανοποιητική γεύση Βυζαντίου και βυζαντινής Θράκης. Άλλωστε κι αυτή η Πόλη είναι δίπλα, εύκολα πλέον προσβάσιμη – συνδυάσιμη για τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Βεβαίως, μπορεί να αντιτείνει κανείς, ότι δεν έχουμε τις εκκλησίες της Καστοριάς ή της Θεσσαλονίκης, μοναστήρια σαν το Δαφνί ή του Αγιονόρους, ούτε οικισμούς ολόκληρους σαν τον Μυστρά ή τον Ανάβατο. Δεν έχει μεγάλη σημασία. Υπάρχει η Κοσμοσώτειρα ως σύμβολο, η μοναστική πολιτεία του Παπικίου, οι θαμμένες πόλεις σαν την Αναστασιούπολη ή την Μαξιμιανούπολη. Το γενικό κλίμα μπορεί να φτιαχτεί. Δύο βασικά εργαλεία πρέπει να κινητοποιηθούν, κατά τη γνώμη μας. Πρώτον η δημιουργούμενη Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων που ιδρύεται στην Αλεξανδρούπολη. Να πιέσουμε όσο μπορούμε ώστε να στελεχωθεί και να χρηματοδοτηθεί επειγόντως και γενναιόδωρα, εξαιρούμενη από τον γενικό κανόνα της μιζέριας που αφορά το σύνολο της χώρας. Με τους σημερινούς ρυθμούς η ανάδειξη των προαναφερθέντων τόπων θα χρειαστεί περίοδο ίση με την διάρκεια της ζωής του ίδιου του …Βυζαντίου. Και δεύτερον το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο. Είναι αυτό που μπορεί να δώσει και μία μορφωτική παράμετρο στο σχέδιο, αν αποκτήσει έναν προσανατολισμό προς τις βυζαντινές σπουδές. Οι σχολές ήδη υπάρχουν (Ιστορίας-Εθνολογίας, Φιλολογίας, Παρευξεινίων…), η κατεύθυνση χρειάζεται. Έτσι και ο συνεδριακός τουρισμός θα μπορούσε να ενισχυθεί αλλά κι αυτή η απαράδεκτη κατάσταση της συνεχούς αναφοράς σε βυζαντινολόγους – αυθεντίες του εξωτερικού θα μπορούσε κάποτε να μετριαστεί. Ο λογότυπος, άλλωστε, του Δημοκριτείου, που είναι με βυζαντινότροπους χαρακτήρες, κάτι τέτοιο δεν υπαινίσσεται;

Πολλά περισσότερα θα μπορούσε να προσθέσει κανείς. Την δυνατότητα ίδρυσης Βυζαντινού Μουσείου στην Κομοτηνή, αξιοποιώντας τη δωρεά Παπανικολάου. Την διαθέσιμη εμπειρία του Ινστιτούτου Πολιτιστικής κι Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας στην Ξάνθη σε σχέση με τις νέες τεχνολογίες. Την ίδρυση συλλόγων αναβίωσης βυζαντινών εθίμων υπό μορφή δρώμενων – happenings. Την προώθηση του τουρισμού από την Ανατολική Ευρώπη (στον οποίο ούτως ή άλλως αποβλέπουμε) δια της προβολής του κοινού μας πολιτισμικού προγόνου. Τα ευνόητα οφέλη για την εθνική θωράκιση της Θράκης. Το μορφωτικό κέρδος από την αναδίφηση του παρελθόντος μας. Ίσως υπάρχουν άλλοι, καταλληλότεροι από μας που θα μπορούσαν να πάνε παραπέρα την γενική αυτή ιδέα. Την υλοποίησή της όμως πρέπει –εφόσον συμφωνούν– να την αναλάβουν πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής του τόπου. Πιστεύουμε ότι προτείνουμε ένα όραμα απολύτως εφικτό και θεωρούμε κάθε κριτική  ευπρόσδεκτη. Ευχαριστώ.

(Πρόταση του Κώστα Καραΐσκου στο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών, Αλεξανδρούπολη, Αύγουστος 2003)

«Σήμα Ελλάδος» – Γλώσσα και ταυτότητα

Ομιλητές:

Βασίλης Φίλιας- καθηγητής Παντείου, τ. πρύτανης
Γεωργία Ξανθάκη- καθηγήτρια Αρχαίας ελληνικής Ιστορίας
Αριστοτέλης Κωνσταντινίδης- λεξικογράφος

Αμφιθέατρο Νομικής, Κομοτηνή

13 Νοεμβρίου 2002

Συνδιοργάνωση με Μορφωτικό Όμιλο Κομοτηνής και Εταιρεία Γλωσσικής Κληρονομιάς

      Μπορεί σ’ αυτόν τον τόπο, όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, τα περισσότερα από τα δημοσίως τεκταινόμενα να προκαλούν θυμηδία και να διεγείρουν τη σκωπτική μας διάθεση. Πριν από λίγες ημέρες όμως συνέβη και κάτι το οποίο πραγματικά μας στενοχώρησε και μας προκάλεσε μύριους προβληματισμούς. Ο λόγος βέβαια για εκείνον τον παπά της Σίφνου – οικτρό και ανοίκειο θέαμα στα τηλεοπτικά δελτία – ο οποίος εν μέσω του πανηγυρικού Εσπερινού του Δεκαπενταύγουστου δεν δίστασε ν’ αρχίσει να χαριεντίζεται από μικροφώνου με τον νωχελικώς παριστάμενο πρωθυπουργό, στον οποίο και δώρισε τη ζωγραφιά ενός καραβιού με τον υπέρτιτλο: «Πλοίον η Ελλάς – Κυβερνήτης ο Κώστας Σημίτης». Και δεν θα σχολιάσουμε βεβαίως τη μορφή του δώρου (καίπερ ετύγχανε σαφώς υπερβαίνουσα τα όρια του κιτς), γιατί στην προκείμενη περίπτωση αυτό είναι απολύτως δευτερεύον. Ούτε φυσικά και θα αναρωτηθούμε για το αν γνώριζε ο εν λόγω ταλαίπωρος ιερέας ότι το σχήμα του – σε σχέση με τα όσα ιεροκρυφίως ανατριχιαστικά επιτελεί κάθε Κυριακή πρωί – τον καθιστά απείρως ανώτερο από κάθε Σημίτη και από κάθε άλλον κοσμικό άρχοντα. Είναι προφανές πως δεν το γνώριζε. Ακόμη όμως και δέος να αισθανόταν ο ίδιος δίπλα στον πρωθυπουργό της χώρας (ως μη ώφειλεν), δεν είχε έστω τη στοιχειώδη ευφυία για να συνειδητοποιήσει τουλάχιστον σε τι είδους βεβήλωση της μεγάλης Εορτής προέβαινε εκείνη τη στιγμή, διακόπτοντας τον Εσπερινό της Παναγίας και αρχίζοντας μέσα στην εκκλησία το γλείψιμο (μια και πραγματικά δυσκολευόμαστε να το ονομάσουμε αλλιώς); Και το εξίσου θλιβερό είναι ότι και άλλες φορές έχουμε παρακολουθήσει παρόμοια περιστατικά. Ε λοιπόν, όσο ανεκτικοί άνθρωποι κι αν είμαστε, το να βλέπουμε λειτουργούς του Υψίστου να μετατρέπονται έτσι ελαφρά τη καρδία σε ταπεινούς σφουγγοκωλάριους του κάθε ανεκκλησίαστου κοσμικού μασόνου αρχιντενεκέ (και δη μέσα στους ιερούς ναούς), αυτό είναι κάτι που πολύ δύσκολα μπορούμε να το ανεχτούμε. Είναι άραγε τόσο σίγουροι εκείνοι οι παπάδες μας που διακρίνονται από παρόμοιο φρόνημα, ότι όταν ο Κύριος μιλούσε για την απόδοση των του Καίσαρος τω Καίσαρι, εννοούσε αυτήν ακριβώς την κατάντια; Ας το σκεφτούν λοιπόν λίγο, πριν συνεχίσουν να Τον προσβάλλουν τοιουτοτρόπως, κάνοντας μέσα στις εκκλησίες δημόσιες σχέσεις ή μοιράζοντας καράβια, βαρκούλες και κάθε είδους λοιπά πλεούμενα…

                                                                          Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Όπως θα έχετε σίγουρα παρατηρήσει, αγαπητοί φίλοι, η παρούσα στήλη (επειδή ακριβώς σέβεται τον εαυτό της και τον…τίτλο της) πάντοτε σχεδόν αφιερώνεται κατά ένα τουλάχιστον μέρος της στον αξιότιμο δήμαρχο Σαπών. Σήμερα όμως λέμε να πρωτοτυπήσουμε:  θα του την αφιερώσουμε λοιπόν ΟΛΟΚΛΗΡΗ…

     Και συγγνώμη κιόλας ρε παιδιά, αν το παρακάνω, αλλά δεν φταίω εγώ! Εκείνος με αναγκάζει! Με άλλα λόγια, δεν είμαι εγώ κακός, αυτός είναι Χαριτόπουλος!

     Τι φταίω δηλαδή εγώ, όταν πρωί πρωί με την τσιμπλάρα στο μάτι τον ακούω στο ραδιόφωνο να μιλάει περιχαρής για το πόσο περιποιήθηκε τους μαντρωμένους στο στάδιο Σαπών 160 λαθρομετανάστες (της γνωστής ιστορίας) και «για τις μπάλες που τους μοίρασε για να παίξουν»; Σας τ’ ορκίζομαι, παιδιά, το είπε και αυτό, με τ’ αυτιά μου τον άκουσα. Αφού μιλάμε ότι απ’ τα γέλια μου εκτοξεύτηκε η τσίμπλα στο ταβάνι…

     Θα μου πείτε τώρα βέβαια, εντάξει, σε καιρό Μουντιάλ βρισκόμασταν κι ο δήμαρχος είναι πάντα πιστός στο πνεύμα των ημερών. Κι ευτυχώς να λέτε που ήτανε το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου. Φαντάζεστε δηλαδή να ήτανε κάνα παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάντμιντον;  

     Πολύ μου άρεσε όμως κι αυτό το εκπάγλου κάλλους που μας ετοιμάζει για τη δήθεν αρχαία γέφυρα της Αρίσβης. Όχι βέβαια ότι κατά τα άλλα μου προκάλεσε την παραμικρή έκπληξη. Τι νομίζετε δηλαδή, ότι σας παραμυθιάζω, όταν τον αποκαλώ Νεομέδικκο; Ο άνθρωπος είναι πραγματικός μαικήνας των γραμμάτων και των τεχνών και μάλιστα χωρίς καμία εξαίρεση. Γιατί λοιπόν νομίζετε ότι θα του ξέφευγαν η Ιστορία και η Αρχαιολογία;

     Με τη διαφορά βέβαια ότι τα ιστορικά του ενδιαφέροντα έχουν προφανώς τόση σχέση με την ιστορική αλήθεια, όση και οι…σεναριογράφοι της «Ζίνας». Και δεν είναι βέβαια μόνο η εν λόγω κοτσάνα για τη γέφυρα που οδηγεί στο παραπάνω συμπέρασμα. Την άλλη τη μπαρούφα με τους «Σαπαίους τοξότες» την ξεχάσατε δηλαδή;

     Το διευκρινίζω για τους μη παρεπιδημούντας τα Θρακώα και ως εκ τούτου μη γνωρίζοντας: έμβλημα του Δήμου Σαπών είναι εδώ και πολύ καιρό ο Σαπαίος τοξότης, που παραπέμπει στο αρχαίο θρακικό φύλο των Σαπαίων και προφανέστατα αφήνει αιχμές για την μακραίωνη Ιστορία των Σαπών. Η ασήμαντη λεπτομέρεια βεβαίως είναι ότι οι μόνοι Θράκες που κατοικούσαν στον σημερινό νομό Ροδόπης ήταν οι Κίκονες, ενώ οι Σαπαίοι ζούσαν στα δυτικά του κάτω ρου του Νέστου και φυσικά ουδεμία σχέση είχαν με την περιοχή. Η πιθανότητα να τους διακτίνισε προς τα εδώ κάποιος αρχαίος πρόγονος του Χαριτόπουλου δια των θαλάμων μεταφοράς του «Εντερπράιζ» δεν μπορεί βεβαίως να αποκλεισθεί, καλύτερα να την αφήσουμε όμως ως αντικείμενο έρευνας για τον ιστορικό του μέλλοντος…

     Τέτοια φαιδρά λοιπόν υπονοούνται για ένα χωριό, που στην πραγματικότητα δεν είναι παλαιότερο του 17^ου αι. (μαρτυρείται για πρώτη φορά από τον Εβλιγιά Τσελεμπή) και που το αρχικό του όνομα ήταν Σαψί. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 αντικαταστάθηκαν ως γνωστόν τα τουρκικά τοπωνύμια με ελληνικά κι έτσι από το «Σαψί» προέκυψε το ελληνικότερον «Σάπαι». Ε, μετά ήρθε κι ο Χαριτόπουλος με τους τοξότες του…

     Ανάλογη είναι βέβαια και η περίπτωση της Αρίσβης, που μετονομάστηκε έτσι εις ανάμνησιν του αρχαίου θρακικού ποταμού Αρίσβου. Αυτά όλα προς αποκατάστασιν της αλήθειας, την οποία ουδόλως διστάζουμε να πούμε, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι αναζητούν «αρχαιότητες» ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν. Φαίνεται όμως τελικά ότι πράγματι, όπως λέει κι η διαφήμιση, παντού υπάρχει ένας μύθος. Ακόμη και στις γέφυρες…

     Πάντως εμένα, ρε παιδιά, ομολογώ ότι με προβληματίζει ενίοτε η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Από τη μια δηλαδή όλη μέρα αγκαλιές με την Τουρκία και χάδια με τη μειονότητα κι από την άλλη μια κάποια Ιστορία που αφήσανε κι οι Τούρκοι στην περιοχή μετά από πέντε αιώνες κατοχής να την υποβαθμίζουμε δια τοιούτων ψευδοϊστορικών φουμάρων; Τελικά δηλαδή αναρωτιέμαι: τα σκέφτεται πραγματικά όλα αυτά που κάνει ή του βγαίνουν αυθόρμητα;

     Εκτός δηλαδή κι αν έχει συλλάβει το σατανικό σχέδιο να μας πει ότι η εν λόγω γέφυρα είναι και αρχαία και μουσουλμανική (ταυτόχρονα). Μεταξύ μας τώρα δεν το πολυπιστεύω, γιατί αυτό ξεπερνάει τα όρια ακόμη και της επιστημονικής φαντασίας. Από την άλλη όμως είναι αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πάντα. Και βάσει όσων προανέφερα για τη σχέση του με τη «Ζίνα», δεν αποκλείεται να δούμε όντως τελικά κανένα νέο επεισόδιο της συγκλονιστικής αυτής ιστορικής σειράς…

     Φαντάζεστε τώρα σκηνικό, ε; Είμαστε στα 500 π.Χ. και οι Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου συνεπικουρούμενοι από τις λεγεώνες του Ιουλίου Καίσαρα και τα θεματικά στρατεύματα του Νικηφόρου Φωκά πολεμούν πάνω στη γέφυρα της Αρίσβης με τους σπαχήδες του σουλτάνου Μουράτ του Β΄, τον οποίο συνδράμουν και τρία τάγματα Αζτέκων. Πολύ χάσιμο, έτσι;

     Κι ενώ η μάχη είναι αμφίρροπη, σκάνε ξαφνικά μύτη απ’ τη μεριά του Άρατου δυο χιλιάδες Σαπαίοι τοξότες, ο Κλεμανσώ αυτοπροσώπως και επίσης οι Μολότωφ-Ρίμπεντροπ ομού μετά μίας αντιπροσωπίας Κινέζων…

     Καλά, για τους Πακιστανούς λαθρομετανάστες που την ίδια ώρα έπαιζαν μπάντμιντον ακριβώς κάτω από τη γέφυρα, θα σας ενημερώσω κάποια άλλη φορά…

                                                                                                  Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

     Καθώς πέρασε η Πρωταπριλιά (και τελειώσανε συνεπώς και τα ψέματα), πήρανε πια να μπαίνουν στη θέση τους και οι τελευταίες ψηφίδες εκείνου του μεγάλου παζλ, που ξεκίνησε τότε στη Ν. Υόρκη, πριν από επτά περίπου μήνες. Μα επειδή αυτό το παζλ αποτελεί μια πολύ πονεμένη και τραγική ιστορία, για να τύχει της οποιασδήποτε περαιτέρω αναφοράς από μια σκωπτική στήλη σαν κι αυτήν, επιτρέψτε της να μην αφιερώσει ούτε αράδα σήμερα για τα όσα αποτρόπαια γίνονται εκεί κάτω. Θα το πράξει κάποια άλλη φορά, όταν θα έχει πια καταλαγιάσει το μακελειό και θα έχουν μπει στο παζλ και μερικές ακόμη ψηφίδες (όπως π.χ. ο ακριβής ρόλος που θα παίξει ΚΑΙ σε αυτήν την κρίση ο υπερατλαντικός Μεγάλος Αδελφός). Και θα το πράξει εννοείται σε τελείως διαφορετικό ύφος από το συνηθισμένο της. Γιατί πώς αλήθεια να κάνεις πλάκα με όλους τους φουκαράδες της Γης που σφάζονται ή με τον εσμό των φονιάδων, που απ’ τον Σεπτέμβρη και μετά βάλθηκε να τους ξεκληρίσει βαφτίζοντάς τους «τρομοκράτες»; Πλάκα μπορείς να κάνεις μόνο με τις γελοιότητες του αφασικού κοινωνικοπολιτικού μας μικρόκοσμου. Και αυτές δυστυχώς δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε κι όταν κυριολεκτικά καίγεται  όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

Read the rest of this entry…

     Επανερχόμενος στα «Τοξικά» μετά από ένα μήνα απαραίτητης…αποτοξίνωσης, θέλω αρχικά να σας ευχηθώ  χρόνια πολλά. Και κυρίως βέβαια, Χριστός ανέστη…

     Αν και φαντάζομαι ότι για τους Πασόκους ουδόλως ανέστη, γιατί αυτοί ακόμη στην Εβδομάδα των Παθών βρίσκονται. Κι έχουν αρχίσει και τα μαθηματικά του τύπου «στους 20 δήμους, 19 ο Κωστάκης, έναν εμείς. Στους 163, πόσους;» και τρελλαίνονται…

     Ε ναι ντε τώρα! Τέτοια μαθηματικά εννοούμε! Μέθοδο των τριών, πρόσθεση, άντε το πολύ και κάνα καπελάκι σε τίποτε κλάσματα για απλοποίηση (που κι αυτό δηλαδή αμφίβολο με το IQ που έχουν)! Τι φανταστήκατε δηλαδή! Λογάριθμους;

     Να, πάρτε για παράδειγμα κείνο το ζωντανό που κατεβαίνει για δήμαρχος Αθηναίων. Και κατεβαίνει μάλιστα τόσο γρήγορα το άτιμο! Πέντε-πέντε τις μονάδες στις δημοσκοπήσεις! Αν και πρόκειται βέβαια «περί ταλαντούχου και ικανού πολιτικού», όπως είπε και η Ντόρα (στο ολονύχτιο πάρτυ που έκανε, μόλις πληροφορήθηκε το όνομα του αντιπάλου της)…

Read the rest of this entry…

Η ΡΩΣΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Κομοτηνή, 25-4-2002

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,                                                            

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι νεοπροσφυγικοί σύλλογοι των Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση απευθυνόμαστε σε σας για ένα θέμα απολύτως συγκεκριμένο και απλό, μα και ζωτικής σημασίας για εμάς. Πρόκειται για τη σχολική διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας.

Ως γνωστόν, η πλειοψηφία των ομογενών από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είχαν ως κύρια χρηστική γλώσσα την ρωσική. Έτσι, τα παιδιά μας σήμερα που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης – πέρα από την δεδομένη πρόοδό τους στην ελληνική – γνωρίζουν σ’ έναν ικανοποιητικό βαθμό και την ρωσική και την μιλούν με σχετική επάρκεια. Εκεί που τα περισσότερα υστερούν είναι στη γραφή και ανάγνωσή της, όπως και στη γνώση των γραμματικών κανόνων της.

Είναι βεβαίως περιττό να αναλυθεί η σημασία της γνώσης μιας ξένης γλώσσας, πόσο μάλλον για παιδιά που συνήθως έχουν να ξεπεράσουν άλλα προβλήματα (προσαρμογής, νοοτροπίας, οικονομικής στενότητας, κ.α.) στο διαγραφόμενο επαγγελματικό τους μέλλον. Κι είναι μάλλον προφανή και τα πρόσθετα οφέλη από τη ρωσομάθεια χιλιάδων Ελλήνων που αύριο θα μπορούν να φοιτήσουν, να αναπτύξουν επιχειρηματική δραστηριότητα, να προωθήσουν πολιτιστικές ανταλλαγές, τόσο στην αχανή περιοχή που εκτείνεται από τα ανατολικά σύνορα της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι την Ιαπωνία, όσο και στα σλαβόφωνα Βαλκάνια (Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια, Μαυροβούνιο). Οι πρέσβεις της χώρας μας και του πολιτισμού μας στο 1/6 της υφηλίου είναι ήδη διαθέσιμοι, λείπει μονάχα μία ελάχιστη κίνηση από πλευράς Ελληνικής Πολιτείας.

Γνωρίζετε ότι η διδασκαλία μιας δεύτερης ξένης γλώσσας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σήμερα αφορά τις πλέον διαδεδομένες δυτικές γλώσσες. Μάλιστα, πληροφορούμαστε ότι υπάρχει πρόβλεψη να προστεθούν και νέες γλώσσες προς επιλογήν από τη νέα σχολική χρονιά. Θεωρούμε λοιπόν εύλογο το αίτημα να συμπεριληφθεί σ’ αυτές και η ρωσική, με στόχο την διασφάλιση όλων των ανωτέρω πλεονεκτημάτων. Παράλληλα, είναι ευνόητο το πόσο οικειότερο θα γίνει το σχολείο για τα παιδιά μας – έστω και για δύο ώρες την εβδομάδα – πόσο ανετότερα θα αισθανθούν βλέποντας τη γλώσσα και την κουλτούρα των οικογενειών τους να γίνεται αποδεκτή και σεβαστή σ’ ένα περιβάλλον που αποδεικνύει εν τοις πράγμασι την πίστη του στην πολυπολιτισμικότητα. Αλλά και στο επίπεδο της εφαρμογής δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα πρόβλημα, καθώς αφθονούν οι πτυχιούχοι της ρωσικής φιλολογίας ανάμεσά μας – άνθρωποι που σήμερα είναι άνεργοι ή απασχολούνται σε αλλότριες εργασίες.

Κύριε Υπουργέ,

Δεν ζητάμε ούτε κάποια θετική διάκριση για τα παιδιά μας ούτε καμμία χαριστική ρύθμιση (όπως αυτή του ποσοστού 0,5% για την εισαγωγή των μουσουλμανοπαίδων στα ΑΕΙ – ΤΕΙ), παρότι θα είχαμε λόγους να το πράξουμε. Ζητάμε μόνο μία απλή απόφαση της Ελληνικής Πολιτείας, η οποία θα βοηθήσει αφενός τα παιδιά μας να εκμεταλλευτούν ένα εν δυνάμει πλεονέκτημά τους – πληρωμένο με την προσφυγιά που ζήσανε – κι αφετέρου την ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει το αρνητικό στερεότυπο του «ρωσοπόντιου» και να διευρύνει τους ορίζοντές της. Ευελπιστούμε για την θετική σας απάντηση και είμαστε στη διάθεσή σας για οποιανδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Με εξαιρετική τιμή (ακολουθούν σφραγίδες και υπογραφές 5 νεοπροσφυγικών σωματείων της Θράκης)        

Σύνταξη: Καραΐσκος Κώστας

(Η πρόταση υποβλήθηκε αρχικά στον τότε υπουργό Π. Ευθυμίου, δύο φορές – την πρώτη την… είχαν χάσει – και υιοθετήθηκε τον Νοέμβριο του 2002 (φραστικά). Τότε είχε ανακοινωθεί ότι από τον Γενάρη (!) του 2003 ξεκινάει η διδασκαλία νέων ξένων γλωσσών, μεταξύ των οποίων και της ρωσικής. Οι μήνες πέρασαν, τίποτε δεν συνέβη και οι αρμόδιοι του ΥΠΕΠΘ άλλοτε μας έλεγαν ότι δεν υπήρξε ενδιαφέρον στα σχολεία (πότε τα ρώτησαν;) κι άλλοτε ότι δεν υπήρχαν τα χρήματα (!) για την υλοποίηση… Τελικά η πρόταση υιοθετήθηκε επί υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη και μάλιστα παρουσιάστηκε στον ίδιον τον Πούτιν ως σημαντικό βήμα τη «χρονιά της Ρωσικής γλώσσας» (2008) κατά την επίσκεψη Καραμανλή στη Μόσχα.)

     Και τώρα, αγαπητοί φίλοι, ήρθε επιτέλους η μεγάλη στιγμή να σας παρουσιάσουμε το μεγάλο κουίζ των «Τοξικών» με τίτλο «ΠΟΣΟ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΗΣ ΕΙΣΤΕ;». Απαντήστε στις ερωτήσεις και ανακαλύψτε το!

Read the rest of this entry…

Βιβλιοπαρουσίαση

«Πολιτιστική Διπλωματία»

Ομιλητές:

Χρήστος Γιανναράς- συγγραφέας
Θανάσης Ξυνίδης- πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου Ξάνθης
Παναγιώτης Σωτηρόπουλος- μαθηματικός, ερευνητής ΙΠΕΤ

Αμφιθέατρο Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης

8 Φεβρουαρίου 2002

Συνδιοργάνωση με βιβλιοπωλείο Μπαΐρα

    Όπου νάναι εκπνέει ο Γενάρης, λιώσαν και τα χιόνια, αλλά εγώ ακόμη να συνέλθω, φίλοι αναγνώστες, από τον διπλωματικό θρίαμβο της Ουάσιγκτον. Εδώ και δυο βδομάδες τέσσερα ηλεκτροσόκ τη μέρα μου κάνουνε κι ακόμα να βάλω τη γλώσσα μέσα…

    Μα πώς τους αιφνιδίασε, ρε παιδιά, έτσι τους χαζοαμερικάνους το Λιοντάρι του Μαξίμου με την εκπληκτική του τακτική να αυτοκατηγορηθεί για την τρομοκρατία, πριν προλάβουν να τον κατηγορήσουν εκείνοι; Τους την έκανε αυτομάτως ρημαδιό όλη τους την επιχειρηματολογία. Πήγανε καλιά τους οι άνθρωποι…

    Αυτό μάλλον πρέπει να εννοούσε και ο Θουκυδίδης, όταν έγραφε ότι από το να ακολουθούμε τις εξελίξεις, είναι προτιμότερο να τις προλαμβάνουμε…

Read the rest of this entry…

       Οδεύουμε πλέον προς τα Χριστούγεννα και κοσμογονικές αλλαγές συντελούνται στο Pasokogiunanistan. Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να σας πω. Μόνο τη θεια μου την Ελπινίκη να βλέπατε μπροστά στο παγκάρι της Βαγγελίστρας με το κομπιουτεράκι να μετατρέπει τις δραχμές σε ΕΥΡΩ, και θα καταλαβαίνατε. Και να’ χει χυθεί και το λάδι για το ευχέλαιο μες στην τσάντα και να την έχει κάνει λαμπόγυαλο την «Έρημη Χώρα» του Έλιοτ (από το πρωτότυπο φυσικά). Ευτυχώς τουλάχιστον που τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ τον είχε ξεχάσει στην κυρα-Ιουστίνη τη γειτόνισσα, απ’ το απόγευμα που κάναν επανάληψη. Έτσι αυτός τουλάχιστον τη γλύτωσε…

Read the rest of this entry…

      Μπήκε ο Δεκέμβρης κι όλα εξακολουθούν να πηγαίνουν ρολόι στο μικρό Γιουνανιστάν. Σοβαρή κυβέρνηση, στιβαρή αντιπολίτευση, εύρωστη οικονομία, αποτελεσματική παιδεία, αξιόπιστο πρωτάθλημα. Ο Νοέμβρης φεύγει, ο Κόκαλης και ο Λαμπράκης (ξανα)έρχονται.

      Κι όπου να’ ναι βέβαια έρχεται και το ΕΥΡΩ, έτσι; Άντε ένα κουράγιο ακόμη και σε λίγο θα την περάσουμε κοτσάνι με το νέο νόμισμα. Ειδικά μετά το 2065, που θα έχουμε προσαρμοστεί και πλήρως…

Read the rest of this entry…

«Μεσανατολικό και σύγκρουση πολιτισμών μετά την 11 η Σεπτεμβρίου»

Ομιλητές:

Ισμάτ Σάμπρη- Πρόξενος Παλαιστίνης
Γιώργος Καραμπελιάς- συγγραφέας
Παναγιώτης Σωτηρόπουλος- μαθηματικός, ερευνητής ΙΠΕΤ

Αμφιθέατρο Παπανικολάου, Κομοτηνή

13 Οκτωβρίου 2001

Συνδιοργάνωση με περιοδικό ΑΡΔΗΝ

«Η Αρμενική Γενοκτονία και το δικαίωμα στη μνήμη»

Ομιλητές:

Φάνης Μαλκίδης- συγγραφέας
Κώστας Καραΐσκος- διευθυντής «Α»
Εκπρόσωποι της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας και της Αρμενικής Κοινότητας Αλεξανδρουπόλεως

Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου, Αλεξανδρούπολη

27 Ιανουαρίου 2001

Συνδιοργάνωση με τη Αρμενική Κοινότητα Αλεξανδρούπολης