Περνώντας ἕνα ἀκόµη τριήµερο στήν ΠΓΔΜ βεβαιωθήκαµε γιά τόν παραλογισµό στόν ὁποῖον ζεῖ ὁ πληθυσµός τῆς γειτονικῆς χώρας καί γιά τόν τραγέλαφο ὅπου ἔχουµε µπλέξει ὡς Ἑλλάδα. Καί γιά κάτι ἀκόµη: Γιά τά σχέδια πού δυστυχῶς ἔχει ἐξυφάνει ὁ ἀµερικανικός παράγοντας πού ἀνέλαβε τήν τελευταία δεκαπενταετία τήν διαχείριση τοῦ γειτονικοῦ µας µορφώµατος καί τῶν µεγαλοϊδεατικῶν του ψυχώσεων.

«Πετᾶξτε ἀπό µέσα σας τόν Παπαθεµελῆ. Ξεριζῶστε τήν πατριδοκαπηλία τοῦ Χριστό-δουλου. Καί ἐλᾶτε στή θέση τοῦ ξένου, τοῦ γείτονα, τοῦ Ἄλλου. Ἐλᾶτε στή θέση ἑνός Σκοπιανοῦ. Γεννήθηκε πρίν ἀπό σαράντα χρόνια σέ µιά µικρή χώρα µέ τό ὄνοµα Μακεδονία. Ἀναγνωρισµένη ἀπό ὅλους καί ἀπό τούς Ἕλληνες γείτονες. Καί ὄχι µόνο ἀναγνωρισµένη ἀπό τό 1949, ἀλλά διπλᾶ ἀνακηρυγµένη καί κυρίαρχη µέ τήν ὑπογραφή τῶν Εὐρωπαίων καί φυσικά τοῦ Ἕλληνα ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν. Μακεδόνας στή Μακεδονία τοῦ Τίτο, τοῦ ΟΗΕ µέ τή σφραγῖδα τοῦ ἐθνάρχη Καραµανλῆ καί µέ τή τζίφρα τοῦ Ἀντώνη Σαµαρᾶ. Ἐλᾶτε στή θέση του. Πῶς ἐσεῖς θά χαρακτηρίζατε ὅσους ἀπαιτοῦσαν νά ἀλλάξετε τό ὄνοµά σας; Παράφρονες, ἐκβιαστές, ἐχθρούς. Καί πῶς θά σᾶς φαινόταν ἄν ἡ µοίρα τῆς πατρίδας σας εἶχε γίνει κοµπολόι στά κέφια ἑνός κάποιου Νίµιτς; Ξέρω, ξέρω, µᾶς πονάει. Ἄς προσέχαµε σέ ποιούς πολιτικούς ἐναποθέτουµε τά ἱερά χώµατα αὐτῆς τῆς γῆς. Γιά νά µή λέµε διαρκῶς, στερνή µου γνώση νά σέ εἶχα πρῶτα!»

Τό ἐλεεινό αὐτό κείµενο φέρει – δυστυχῶς – τήν ὑπογραφή τοῦ Δηµήτρη Δανίκα. Καί λέµε δυστυχῶς γιατί πρόκειται γιά ἄνθρωπο εὐφυή καί σχολιογράφο καίριο. Φαίνεται ὅµως ὅτι ὁ ἀθηναϊσµός εἶναι πολύ βαρειά ἀρρώστεια καί ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος, ὅσο καλές προδιαγραφές καί νά ἔχει, στό τέλος γίνεται νιανιά. Προσπερνᾶµε τό ὕφος κατά Παπαθεµελῆ καί Χριστόδουλου (ἀφοῦ κι ἐµεῖς µέ τέτοιο ὕφος γράφουµε γιά τούς ἐναντιόφρονες) καί τίς ἀνακρίβειες περί ἀναγνωρίσεων, γιά νά µείνουµε µονάχα σέ ζητήµατα λογικῆς συνέπειας. Δηλαδή, σύµφωνα µέ τή λογική Δανίκα, ὅταν ἕνας κλέψει τό σπίτι µας – π.χ. οἱ ἔποικοι στήν Κατεχόµενη Κύπρο – καί µεγαλώσει ἐκεῖ τό παιδί του, πάει, ἔκλεισε ἡ ὑπόθεση! Δέν δικαιοῦται ὁ νόµιµος ἰδιοκτήτης νά τοῦ καταστρέψει τήν ἡσυχία! Ὅσο γιά τίς εὐθῦνες τῶν πολιτικῶν µας κανείς δέν τίς ἀρνεῖται ἀλλά γιά νά εἴµαστε δίκαιοι δέν πρέπει νά ξεχνᾶµε καί τό πλαίσιο στό ὁποῖο λειτουργοῦσαν: Τό πρῶτον στήν ἐµφυλιόπληκτη Ἑλλάδα πού εἶχε ἁπλωµένο χέρι ζητιανιᾶς γιά βοήθεια ἀπό τούς ὑπερατλαντικούς πάτρωνες τοῦ Τίτο. Καί γιά τήν δεύτερη περίσταση κάθε λόγος περιττεύει. Τί θέλει δηλαδή ὁ Δανίκας, νά µᾶς πείσει γιά τό τί «προσέφερε» ὁ Μητσοτάκης στήν πατρίδα; Σιγά τό νέο! Ὅµως τοὐλάχιστον γιά τόν Σαµαρᾶ, πού παραιτήθηκε γιά τήν ὑπόθεση αὐτή, καλά θά ἦταν νά µετρίαζε λίγο τό πάθος του: δέν ξέρουµε κανέναν ἄλλον στή χώρα αὐτή πού νά ἐγκατέλειψε τέτοια θέση, ρίχνοντας µάλιστα καί τήν Κυβέρνηση πού τόν ἀνέδειξε…

Καταλαβαίνουµε ὅτι αὐτή ἡ παρασιτική µᾶζα τοῦ Αὐγείου πού µαζεύτηκε στήν Ἀττική σέ µερικούς προξενεῖ τέτοιαν ἀλλεργία ὥστε, βοηθούσης καί κάποιας «προοδευτικῆς» ἰδεολογίας, στρέφονται κατά παντός ἑλληνικοῦ. Ἔτσι, καθετί σχετικό µέ τά συµφέροντα τοῦ κρατιδίου µας προκαλεῖ µία αὐτόµατη ἀρνητική ἀντίδραση: πάντα εἶναι «δικές µας» οἱ εὐθῦνες, πάντα νά σκεφτόµαστε τό «δίκιο» τοῦ ἄλλου, κτλ.

Ὅµως ἄς γνωρίζει ὁ κάθε Δανίκας ὅτι πέρα ἀπό τόν κόσµο τῆς πρωτεύουσας χαβούζας – ὅπου κατά κανόνα τά πάντα εἶναι ἀβαρῆ καί εἰκονικά, µέ σοβαρότερο «διακύβευµα» τέτοιων ζητηµάτων τήν ἐπιβολή τῆς µιᾶς παρέας ἐπί τῆς ἄλλης – ὑπάρχει κι ἄλλη Ἑλλάδα. Στήν περιφέρεια (ναί, ἐκεῖ πού τά τριήµερα ἀναζητεῖ ὁ Ἀθηνέζος κάποια φυγή) δέν ὑπάρχουν µόνον ἄνθρωποι πού ἀναµασοῦν τά ἐµέσµατα τῶν ἀθηνοδιαύλων. Εἶναι κι ἄλλοι πού νοιάζονται γιά τήν οὐσία τῶν ἐξελίξεων, καθώς τούς ἀφοροῦν ἄλλωστε ἄµεσα. Προσωπικά χέστηκα ἄν φταίει ἡ Δεξιά πού πούλησε τό ζήτηµα ἤ τό ΠαΣοΚ πού δέν ἔπραξε τίποτε. Αὐτό πού προέχει τώρα δέν εἶναι ἡ ἀπόδοση εὐθυνῶν στούς «κακούς» ἤ εὐσήµων στούς «καλούς» γιά νά δικαιωθοῦµε τελικά ἐκεῖνοι πού «τά λέγανε», ἀλλά ἡ εὕρεση διεξόδου. Ἡ διάσωση τῆς µακεδονικῆς (κι αὔριο θρακικῆς) ψυχῆς µας.

 Στὶς 18-23 Ὀκτωβρίου καὶ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Διεθνοῦς Ἐπιτροπῆς Ἰνδοευρωπαϊκῶν Σπουδῶν ὀργανώθηκε στὴ Θράκη (Κοµοτηνὴ κι Ἀλεξανδρούπολη) τὸ 10ο Διεθνὲς Συνέδριο Θρακολογίας µὲ θέµα «Ἡ Θράκη στὸν Ἑλληνορωµαϊκὸ κόσµο». Ἦταν τὸ πρῶτο ποὺ ἔγινε στὴν Ἑλλάδα, µὲ εὐθύνη τῆς ΙΘ΄ Ἐφορείας Προϊστορικῶν καὶ Κλασικῶν Ἀρχαιοτήτων καὶ τοῦ Ἰνστιτούτου Ἑλληνικῆς καὶ Ρωµαϊκῆς Ἀρχαιότητος τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύµατος Ἐρευνῶν. Οἱ ὀργανωτὲς ἐπικέντρωσαν τὴν θεµατολογία σὲ ζητήµατα ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἱστορικὴ ἀρχαιότητα (8ος π.Χ. – 4ος µ.Χ. αἰ.) τοῦ εὐρύτατου θρακικοῦ χώρου. Στὸ συνέδριο 159 εἰδικοὶ ἐπιστήµονες ἀπὸ 17 χῶρες (Βουλγαρία, Γαλλία, Γερµανία, Ἑλβετία, Ἑλλάδα, ΠΓΔΜ, Ἡνωµένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ἰταλία, Ἱσπανία, Μολδαβία, Οὐκρανία, Πολωνία, Ρουµανία, Ρωσία, Τουρκία καὶ Τσεχία) παρουσίασαν 129 συνολικὰ ἀνακοινώσεις. Πρίν τήν διεξαγωγή τοῦ συνεδρίου, καί µέ δεδοµένη τήν ἱστορικά δικαιολογηµένη καχυποψία τῶν Θρακιωτῶν ἔναντι τῶν Βουλγάρων, εἶχαν ἀκουστεῖ διάφορα κατά τῆς διοργάνωσης (σοβαρά καί µή) µά τελικά δέν ὑπῆρξε τίποτε τό µεµπτό – ἀντιθέτως. Γιά ὅλες τίς πλευρές τοῦ συνεδρίου µιλήσαµε µέ τήν διευθύντρια τῆς ΙΘ΄ Ἐφορείας Προϊστορικῶν καὶ Κλασικῶν Ἀρχαιοτήτων κ. Νικολίτσα Κοκκοτάκη πού πρόθυµα δέχτηκε νά µιλήσει στόν «Α»:

- Κυρία Κοκκοτάκη, κάνοντας ἕναν ἀπολογισµό, εἶστε εὐχαριστηµένη ἀπό τό συνέδριο;

- Εἴµαστε πολύ εὐχαριστηµένοι. Πέρα ἀπό τόν µεγάλο ἀριθµό τῶν εἰσηγήσεων, παραβρέθηκαν πολύ γνωστοί ἄνθρωποι πού δουλεύουν µέ τή Θράκη πολλά χρόνια, σάν τούς Picard, Zahrnt, Archibald… Ἀνταλλάχθηκαν ἀπόψεις, εἴδαµε τά εὑρήµατα τῶν συναδέλφων ἀπό τή Βουλγαρία καί ἀσχέτως τοῦ ἄν εὐσταθοῦν οἱ σχετικές ἑρµηνεῖες ἤ ἀπόψεις τῶν τελευταίων – ἄν π.χ. µιά µάσκα ἀνῆκε στόν βασιληά Σιτάλκη ἤ ὄχι – πρόκειται γιά εὑρήµατα σηµαντικά. Πρᾶγµα λογικό, ἀφοῦ ἐκεῖ, στή σηµερινή Βουλγαρία ἦταν τό βασίλειο τῶν Ὀδρυσῶν. Ὅµως καί οἱ Ἕλληνες εἶχαν πρίν τήν ἐποχή τοῦ Φιλίππου περάσει βορείως τῆς Ροδόπης, λ.χ. στήν Πίστιρα ὑπῆρχε ἐµπόριο, ἔχουν βρεθεῖ ἑλληνικές ἐπιγραφές πού µᾶς ἔδειξαν οἱ Βούλγαροι συνάδελφοι. Ἔχουµε ἐπιγραφές στά ἑλληνικά ἀπό τά κλασικά χρόνια µέχρι τά ρωµαϊκά. Πέρα ἀπό ἐλάχιστες θρακικές ἐπιγραφές – σάν ἐκείνη στό διάσηµο χρυσό δαχτυλίδι τοῦ Ἐζέροβο – στίς ὁποῖες χρησιµοποιεῖται τό ἑλληνικό ἀλφάβητο γιά τήν ἀπόδοση τῆς ἄγνωστης θρακικῆς γλώσσας, ὅλες οἱ ἄλλες εἶναι ἑλληνικές. Στήν Πίστιρα, ἄς ποῦµε, βρέθηκε ἡ ἐπιγραφή πού ἀναφέρει τά ἀποκλειστικά προνόµια πού παραχώρησαν οἱ Ὀδρῦσες στούς Μαρωνίτες γιά τό ἐµπόριο καί τόν πλοῦ τοῦ Ἕβρου.

- Τά θαυµαστά εὑρήµατα τοῦ Κίτωφ ἀλλάζουν ὅσα ξέρουµε γιά τούς ἀρχαίους Θρᾶκες;

- Ὄχι. Ἁπλῶς τονίζουν πράγµατα πού ξέραµε. Ὁ Κίτωφ µίλησε γιά ὅλο τό ἀνασκαφικό του ἔργο καί γιά τούς συγκεκριµένους τάφους πού εἶναι ὁπωσδήποτε ἐντυπωσιακοί. Σίγουρα εἶναι ἐπηρρεασµένοι καί ἐµπνευσµένοι ἀπό τούς µυκηναϊκούς τάφους (χαρακτηριστικές καί οἱ χρυσές µάσκες), ἀπό τούς Ἕλληνες. Ὅλος ὁ θρακικός κόσµος ἦταν πολύ ἐπηρρεασµένος ἀπό τόν ἑλληνικό. Κοιτοῦσα τήν εἰκονογραφία τῶν εὑρηµάτων καί ἐντυπωσιάστηκα: εἶναι ἡ ἑλληνική µυθολογία!- Ἔγινε καµµιά προσπάθεια παρασύνδεσης τῶν Θρακῶν µέ τούς «Πρωτοβούλγαρους»;

- Ὁ κ. Ὀφτσάρωφ, πού δέν παρέστη, καυχιέται γιά τόν «τάφο τοῦ Ὀρφέα» πού ἀνακάλυψε στή ΝΑ Βουλγαρία. Μπορεῖ νά στέκει κάτι τέτοιο;

- Δέν νοµίζω. Πῶς µπορεῖ νά ἀποδείξει ὅτι εἶναι ὁ τάφος τοῦ Ὀρφέα; Ἀπό τή στιγµή πού µιλᾶµε γιά πρόσωπα µεταξύ µύθου καί ἱστορίας, ὅπως εἶναι π.χ. κι ὁ Μάρων, δέν εἶναι σοβαρά πράγµατα αὐτά. Ὅµως πιστεύω ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος νά ἐλέγξεις ὅσα κάποιος λέει εἶναι νά τόν ἔχεις µπροστά σου. Γι’ αὐτό ὑπάρχει ὁ ἐπιστηµονικός διάλογος καί στό συνέδριο ἦταν πολύ ἐποικοδοµητικός. Ὅχι βέβαια σέ τέτοια ζητήµατα, πολιτικά ἤ προπαγάνδας, µά καθαρά ἐπιστηµονικά, καί οἱ θέσεις ὅλων ὑπῆρξαν ἄµεµπτες. Τό τί λέει φυσικά καθένας στήν πατρίδα του δέν µπορῶ νά τό ξέρω.

- Γιά τήν πρόταση τοῦ κ. Φόλ περί τριεθνοῦς ἀρχαιολογικῆς συνεργασίας τί πιστεύετε;

- Βγῆκε καί σάν πρόταση τοῦ συνεδρίου, νά γίνει µία εὐρεία συνεργασία ὄχι σέ ἐπίπεδο ἰδιωτικό ὅπως γίνεται σήµερα ἀλλά συνολικά, τόσο γιά µελέτη ὅσο καί γιά κοινές ἀνασκαφές. Παλιότερα ἐπίσης ὁ κ. Δ. Τριαντάφυλλος εἶχε προτείνει τήν ἵδρυση ἑλληνικῆς Ἀρχαιολογικῆς Σχολῆς στή Σόφια. Εὐνόητη ἡ σηµασία της ἀλλά ξέρετε τήν δυσπραγία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους…

- Κυρία Κοκκοτάκη, σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

«Ἡ ἀντιτροµοκρατική µονάδα τοῦ FBI διενεργεῖ ἀνακρίσεις σέ κυκλώµατα κλεπτῶν στίς ΗΠΑ µετά τήν ἀνακάλυψη ὀχηµάτων πού χρησιµοποιοῦνται σέ βοµβιστικές ἐπιθέσεις στό Ἰράκ, πιθανῶς κλεµµένων στίς ΗΠΑ, σύµφωνα µέ ὑψηλούς ἀξιωµατούχους τῆς Κυβέρνησης. Ὁ ὑποδιευθυντής τῆς µονάδας John Lewis εἶπε πώς ἡ ἔρευνα δέν ἀπέδειξε ὅτι τά ὀχήµατα εἶχαν κλαπεῖ εἰδικά γιά βοµβιστικές ἐπιθέσεις στή Μέση Ἀνατολή, ἀλλά ἀποδείχθηκε ὅτι ἐξήχθησαν λαθραῖα ἀπό τίς ΗΠΑ ἀπό κυκλώµατα τοῦ ὀργανωµένου ἐγκλήµατος, τροµοκράτες καί ἀντάρτες. Ἡ ἔρευνα ξεκίνησε ὅταν τά συµµαχικά στρατεύµατα βρῆκαν σέ ἐργοστάσιο βοµβῶν στή Φαλούτζα τόν περασµένο Νοέµβρη ὄχηµα 4Χ4 καταχωρηµένο στό Τέξας, ἕτοιµο γιά βοµβιστική ἀποστολή. Οἱ ἀνακριτές ἀνέφεραν καί µερικές ἀκόµη περιπτώσεις αὐτοκινήτων πού ἀποδεδειγµένα κλάπηκαν στίς ΗΠΑ καί µέσῳ Συρίας ἤ ἄλλων µεσανατολικῶν χωρῶν καταλήγουν στά χέρια τῶν ἀνταρτῶν καί τῆς Ἀλ Κάιντα στό Ἰράκ. Πιστεύεται ὅτι τά ὀχήµατα κλέβονται ἀπό ντόπιους κλέφτες σέ ἀµερικανικές πόλεις καί περνᾶνε λαθραῖα σέ πλοῖα πού περιµένουν στό Λός Ἄντζελες, τό Σηάτλ, τό Χιοῦστον κλπ. Εἰδικοί ἐπί τῆς τροµοκρατίας πιστεύουν ὅτι οἱ ἰρακινοί ἀντάρτες προτιµοῦν τά ἀµερικάνικα κλεμµένα αὐτοκίνητα γιατί συνήθως εἶναι µεγαλύτερα, ἀνακατεύονται πιό εὔκολα σέ ἀµερικανικά κονβόυ καί ἀποδεικνύεται δυσκολότερα ὅτι εἶναι κλεµµένα.»

Δηλαδή, ἄν κατάλαβα καλά, ὁ Μπίν Λάντεν καί οἱ ἰρακινοί ἀντάρτες ἐλέγχουν τά κλεφτρόνια στίς ΗΠΑ, κλείνουν µαζί τους συµφωνίες, φορτώνουν τ’ αὐτοκίνητα σέ ἀµερικάνικα λιµάνια καί τά κουβαλᾶν ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς ὑφηλίου; Κι αὐτά τά αὐτοκίνητα περνᾶν πιό ἀπαρατήρητα ἀπό τά ἰρακινά; Κι ὅλα τοῦτα τά κάνει ἐκεῖνος ὁ σατανικός Μπίν Λάντεν, προκειµένου νά ἔχει µεγαλύτερο πόρτ µπαγκάζ; Καί δέν εἰσάγει τίποτε ἄλλο (π.χ. ὅπλα) ἀπό τίς ΗΠΑ, παρά µόνον εὐρύχωρα στέισον βάγκον, τό ὑπερόπλο τοῦ 21ου αἰώνα; Μήπως πρέπει νά ἀπαγορευτοῦν καί τά συγκριτικά τέστ τῶν αὐτοκινήτων, καθώς κάτι Καββαθᾶδες ἀνοίγουν τά µάτια στούς τροµοκράτες; Λέω, µήπως…

Χαρακτηριστική ἡ διπλανή εἰκόνα ἀπό τό Ἀιβαλί: Στήν καλοδιατηρηµένη ὀρθόδοξη ἐκκλησιά (πού δέν εἶναι ἡ µόνη) ἔγινε µιά ἁπλή µιναρεπροσθετική ἐπέµβαση καί νάτο τό τζαµί τῶν πιστῶν!…

Ἡ πρόσφατη, σύντοµη ἐπίσκεψή µας στά µικρασιατικά παράλια µᾶς γέµισε εἰκόνες, ἀναπάντεχες καί ἀναµενόµενες, γιά τήν κατάσταση στήν Τουρκία, καί ὁρισµένες νοµίζουµε ὅτι ἀξίζει νά τίς µοιραστοῦµε, ἀναλαµβάνοντας τό ρίσκο κάπου νά κάνουµε λάθος ἀφοῦ τό πέρασµά µας διήρκησε λιγότερο ἀπό δύο µέρες.

Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ δυτική ἀκτή τῆς γείτονος εἶναι µαζί µέ τήν περιφέρεια τῆς Κωνσταντινούπολης τό πιό ἀνεπτυγµένο καί τουριστικά ἀξιοποιηµένο κοµµάτι τῆς Τουρκίας. Μέ τήν σκέψη αὐτή ξεκινήσαµε ἀπό τό βορειότερο σηµεῖο της καί φτάσαµε µέχρι ἔξω ἀπό τή Σµύρνη. Μέ µιά λέξη οἱ ἐντυπώσεις µας; Ἀπογοήτευση.

Υ.Γ.

   «Ἐπίσημη συνάντηση μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη πραγματοποίησε στήν Κωνσταντινούπολη ὁ ὑποψήφιος βουλευτής Ροδόπης Κ.Μ., συνοδευόμενος ἀπό στελέχη τοῦ πολιτικοῦ του γραφείου. Ὁ πολιτευτής μέ τή συνοδεία του ἔγιναν δεκτοί στήν αἴθουσα τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου, γεγονός πού ἀποδεικνύει τήν ἐπισημότητα τῆς συνάντησης. Ὁ Πατριάρχης ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τή Θράκη καί ἐνημερώθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τόν Κ.Μ. γιά διάφορα θέματα τῆς περιοχῆς κι ἀντάλλαξαν ἀπόψεις γιά ζητήματα ἐθνικοῦ καί θρησκευτικοῦ περιεχομένου…»
Διαβάζοντας τό ἀνωτέρω ἀνακοινωθέν, ρίγη συγκίνησης διέτρεξαν τό κορμί του. Εἶναι λοιπόν ἀλήθεια πώς ἡ συνάντηση τῶν δύο ἀνδρῶν συνέβη! Καί τί; Μέ τόν πλέον  ἐ π ί σ η μ ο τρόπο! Μέ συνοδεῖες, αἴθουσες τοῦ θρόνου, ἀνταλλαγές ἀπόψεων…
Προσπάθησε νά διαβάσει πίσω ἀπό τίς ἀράδες τοῦ κειμένου τό ὑπόρρητο μήνυμά του.  Ἤγγικεν ἄραγε ἡ ὥρα πού γενεές γενεῶν ἀνέμεναν; Μήπως ἡ ἐπισημότητα τῆς συνάντησης προοιωνίζεται ὅσα τό Γένος τόσα χρόνια προσδοκᾶ; Τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης; Τόν Μαρμαρωμένο Βασιλιά; Τήν Κόκκινη Μηλιά; Δέν ἄντεξε τή βάσανο τῶν σκέψεων καί θέλησε νά μοιραστεῖ τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα μέ τή συμβία του: «- Γυναίκα, ἄκου!  Ὁ ὑποψήφιος βουλευτής μας μπῆκε στήν Πόλη! Κι ὁ Πατριάρχης τόν ὑποδέχθηκε ἐπίσημα στόν κατῶφλι τῆς αἴθουσας τοῦ θρόνου! Ἀντάλλαξαν κι ἀπόψεις! Καταλαβαίνεις;;;» Ἐκείνη τόν ἄκουσε δέν τόν ἄκουσε ἀδύνατον νά καταλάβεις. Συνέχισε τίς δουλειές στήν κουζίνα χωρίς νά γυρίσει νά τόν κοιτάξει. «- Ἀκοῦς;» ἐπέμεινε ἐκεῖνος καί τῆς διάβασε τό δελτίο Τύπου.
Κάτι σάν ὑπομονή διαγράφτηκε στό πρόσωπό της. Τόν εἶχε παντρευτεῖ μέ κάθε ἄλλο παρά ρομαντικά κίνητρα. Ἀργότερα ἔμαθε κι ὅτι ψήφιζε ἀναντάν μπαμπαντάν δεξιά, δέν ἦταν ὅμως κακός ἄνθρωπος. Οὔτε χαρτοπαίκτης οὔτε μεθύστακας, λίγο ἀφελής μονάχα…. Ἀποφάσισε νά ἀπαντήσει.
«- Ἔχω καί γώ κάποια νέα. Σήμερα τό πρωί μέ ἐπισκέφτηκε ἐπισήμως ἡ κυρα Κατίνα, πού μένει ἀπέναντι, μέ τήν συνοδεία της, τήν Σμαρώ τήν κομμώτρια. Τήν δέχτηκα στήν αἴθουσα τῆς Μητριαρχικῆς σαλοκουζίνας ὅπου κυριάρχησε κλῖμα ἐγκάρδιο. Προσέφερα καφέ καί ἐνημερώθηκα ἰδιαιτέρως γιά ὅσα στό πάτο τοῦ φλυτζανιοῦ διεῖδε ἡ Σμαρώ. Στή διάρκεια τῆς συνάντησης πού διήρκεσε περί τίς 2 ὧρες καί 15 λεπτά, ἀνταλλάχθηκαν ἀπόψεις γιά ζητήματα κοινωνικοῦ καί ἐρωτικοῦ περιεχομένου. Τέλος, ἀφοῦ εὐχαρίστησα τήν κυρα Κατίνα τῆς εὐχήθηκα καλή ἐπιτυχία στά σαρμαδάκια πού εἶχε νά τυλίξει καί τήν χαιρέτησα. Νἄβγαζα λές καί δελτίο Τύπου;»

Ἴσως ὁρισµένοι θεωροῦν κάποια αἰτήµατα τῆς Ἄγκυρας «δηµοκρατικά», µεταξύ αὐτῶν δέ καί τήν ἐκλογή τῶν µουφτήδων ἀπό τή «βάση» (ἐτέθη χθές καί στόν Μολυβιάτη ἐπισήµως). Ἔτσι, παραθέτουµε µετάφραση ἄρθρου τῆς βουλγαρικῆς ἐφηµερίδας «24 ΩΡΕΣ» (21-3) γιά καλύτερη κατανόηση τῆς ἑλληνικῆς θέσης γιά τό ζήτηµα.

   Στίς 3 Ἀπριλίου βρέθηκε στήν Κομοτηνή, καλεσμένος τοῦ «Ἀντιφωνητῆ» ὁ τ. Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Βουλῆς καί ἐπίτιμος Πρόεδρος τῆς ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης. Ὁ κ. Λυσσαρίδης, πού εἶναι ἡ ἐμβληματικότερη μορφή τοῦ Κυπριακοῦ ἀγώνα – κατά τῆς ἀγγλικῆς ἀποικιοκρατίας, τῆς ἀπριλιανῆς χούντας καί τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας – ἀλλά καί τοῦ πανανθρώπινου ἀγώνα γιά ἐλευθερία, δημοκρατία, σοσιαλισμό καί ἀξιοπρέπεια, ἐντυπωσίασε μέ τόν ἄμεσο, σεμνό καί εἰλικρινή του λόγο, μέ τήν ἐκπληκτική του μαχητικότητα καί τήν ἀφοπλιστική του προσήνεια.
Στήν Ξάνθη, προσκεκλημένος τοῦ δραστήριου τοπικοῦ συλλόγου Κυπρίων, μίλησε μπροστά σέ πολυπληθές ἀκροατήριο γιά τούς ἀδικαίωτους ἀγῶνες καί γιά τήν πίκρα νά γίνεται ἀπολογισμός χωρίς νά ἔχουν ἐπιτευχθεῖ οἱ στόχοι πού ἐτέθησαν. Ἀναφέρθηκε διεξοδικά στή σημερινή συγκυρία ἐπισημαίνοντας τούς κινδύνους της μά καί τίς εὐκαιρίες πού μᾶς προσφέρει καί ἔκλεισε μέ τήν ὑπόσχεση νά μήν παύσει νά ἀναλώνεται γιά τά ἴδια ἰδανικά καί μέ τήν πάγια «ἰδεολογική ἀχρωματοψία» του.
Στήν πόλη τῆς Κομοτηνῆς, προσκεκλημένος τοῦ ἀνά χεῖρας ἐντύπου, παραχώρησε συνέντευξη Τύπου γιά τά τοπικά ΜΜΕ, στήν αἴθουσα τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τῆς πόλης. Ἐκεῖ τόν προσφώνησε μέ θερμά λόγια ὁ δήμαρχος Τάσος Βαβατσικλῆς καί τοῦ ἀπένειμε ἀναμνηστική πλακέτα γιά τήν πολύχρονη δράση του (φωτογραφία). Στή συνέχεια ἀπάντησε στίς ἐρωτήσεις πού τοῦ ὑποβλήθηκαν, ἀναφερόμενος σέ διάφορα ζητήματα τῆς ἐπικαιρότητας:
Λύση τοῦ Κυπριακοῦ: «Ἕνας λαός δέν εἶναι δυνατόν παρά νά ἀπαιτεῖ μιά λύση ἡ ὁποία νά διασφαλίζει τά ἀνθρώπινα δικαιώματα γιά ὅλους. Δίνουμε ὑπερπρονόμια σέ μιά μειονότητα, θέλουμε τοὐλάχιστον διασφαλισμένα τά δικά μας: Τίς ἐλευθερίες ἐγκατάστασης, ἄσκησης ἐπαγγέλματος καί πολύ περισσότερο στίς πατρογονικές μας ἑστίες, γιατί ὅπως εἶπε κι ὁ δικός μας ποιητής: «Ἡ γῆ δέν ἔχει τσιγκέλια γιά νά τήν τραβήξεις καί νά τήν πάρεις». Τά κυπριακά χώματα ἔχουν φιλοξενήσει ὅλη τήν ἑλληνική ἱστορία ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ἔναρξης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μέχρι καί σήμερα καί οἱ πατρογονικές ἑστίες δέν εἶναι ἁπλῶς σπίτια τά ὁποῖα θά μποροῦσαν νά ἀποζημιωθοῦν. Τά πατρογονικά σπίτια καί τά πατρογονικά ἐδάφη ἔχουν τή δική τους Ἱστορία κι ἐμεῖς δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νά τήν διαγράψουμε».
Διεθνισμός κι Ἀλληλεγγύη: «Ἀπό κανέναν δέν ἀπαιτοῦμε νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν ἀξιοπρέπεια καί τά δικαιώματά του. Ἀγωνιζόμαστε γιά τά δικαιώματα τῶν Ἑλληνοκυπρίων, τῶν Τουρκοκυπρίων, τῶν Ἀρμενίων, τῶν Λατίνων, γιατί πιστεύουμε ὅτι κάθε λαός καί κάθε ἄτομο πρέπει νά ἔχει ἰσότιμα δικαιώματα. Διεκδικοῦμε γιά τήν Κύπρο ὅ,τι ζητήσαμε γιά τήν Νότιο Ἀφρική, τήν Παλαιστίνη, τή Ροδεσία. Ὅταν ἐπιδεικνύεις ἀλληλεγγύη κανείς δέν μπορεῖ νά σέ μεφθεῖ, ἡ ἀλληλεγγύη εἶναι ἀμφίδρομη.»
 Δημοψήφισμα: «Στοιχειώδης δημοκρατική ἀρχή εἶναι ὅτι ἡ ἐτυμηγορία ἑνός λαοῦ πρέπει νά εἶναι σεβαστή. «Ἀντί τούτου ἀντιμετωπίσαμε πιέσεις καί ἀπειλές, γιατί εἴπαμε ΟΧΙ. Μᾶς ρωτήσατε μόνο γιά νά ποῦμε ΝΑΙ; Πρώτη φορά ἀκούω ἕνα δημοψήφισμα πού ἔχει ἕνα μόνο σκέλος! Στήν Εὐρώπη ἀρχίζει τό κλῖμα νά διαφοροποιεῖται σήμερα πού ἔχουν μελετήσει τό σχέδιο Ἀνάν, καί παραδέχονται ὅτι θά ἦταν ἐντελῶς ἀνεδαφικό νά ἀναμένουν ἀπό ἕναν λαό νά ὑπογράψει σχέδιο πού καταργοῦσε τή Δημοκρατία του. Τήν 1η Μαΐου θά εἴχαμε δύο ἰσότιμους προέδρους, τόν Παπαδόπουλο καί τόν Ντενκτάς, οἱ ὁποῖοι θά ὑπέγραφαν τήν ἱδρυτική πράξη μέ τήν Ε.Ε. καί ἐντός διμήνου θά εἴχαμε ἀδιέξοδο καί διοικητική διχοτόμηση. Τό σχέδιο ἦταν πράγματι σατανικό καθώς μετέφερε τήν εὐθύνη ἀπό τόν ἐγκληματία στο θῦμα».
Κόφι Ἀνάν: «Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι δυστυχῶς ὑπῆρξε ἐνδοτικός στίς πιέσεις. Στή Γιουγκοσλαβία, π.χ., ἀνέλαβαν μονομερή δράση χωρίς ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας. Ἄλλος Γραμματέας θά εἶχε παραιτηθεῖ, ἀλλά αὐτός τό ἀνέχθηκε. Στό Ἰράκ ἦταν κάπως καλύτερος ἀλλά πάλι ὄχι σάν Γενικός Γραμματέας. Δέν διαδραμάτισε τόν ρόλο πού διαδραμάτισε ὥς κι ὁ Μποῦτρος Γκάλι. Δυστυχῶς ἀπεδείχθη προσωπικότητα ἐπιδεκτική πιέσεων. Ἀλλά δυστυχῶς πρέπει νά ποῦμε ὅτι καί ἡμέτεροι ἄφηναν τήν ἐντύπωση (κακῶς) ὅτι αὐτά τά πράγματα θά μποροῦσαν νά γίνουν ἀποδεκτά».
Νέο Σχέδιο Ἀνάν: «Ἄν τεθεῖ πάλι στό τραπέζι τοῦ διαλόγου εἴτε ὡς ἔχει εἴτε μέ περιθωριακές τροπολογίες, θά ἀπορριφθεῖ καί πάλι ἀνεξαρτήτως τῆς στάσης τῶν κομμάτων. Εὐχή μου εἶναι νά εἴχαμε μία κοινή γλῶσσα στήν Κύπρο ὅλα τά κόμματα, γιατί ὅταν οἱ ξένοι βλέπουν ὅτι ὑπάρχει μιά διαφωνία θά προσπαθήσουν νά τήν καλλιεργήσουν, νά τήν διευρύνουν γιά νά περάσουν τά δικά τους συμφέροντα. Προσπάθειά μας εἶναι νά βροῦμε μιά κοινή γλῶσσα».
Τουρκοκύπριοι: Ἄν δέν ἦταν ὑπό τήν ἐπίδραση τῆς Ἄγκυρας θά εἶχε βρεθεῖ λύση πολύ πρίν. Αὐτή τή στιγμή εἶναι μόλις 80.000 δίπλα σέ 35.000 στρατιῶτες καί 100.000 ἐποίκους.
Τουρκοευρωπαϊκές σχέσεις: «Αὐτά τά περί ὑπογραφῆς μά μή ὑλοποίησης τοῦ Πρωτοκόλου ἀποτελοῦν προσβολή τῆς διανοητικῆς μας ἱκανότητας. Ἄλλες πάντως θά ἔπρεπε νά εἶναι οἱ προτεραιότητές μας: Ἡ προσαρμογή τῆς Τουρκίας στό εὐρωπαϊκό κεκτημένο, ἡ ἀποχώρηση τῶν στρατευμάτων, ἡ ἀπαλλαγή ἀπό ἐπεμβατικά δικαιώματα, ὁ σεβασμός τῶν ἀποφάσεων τῶν εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων… Πρέπει νά εἴμαστε πιό διεκδικητικοί. Ἡ Τουρκία δέν θά γίνει δεκτή στήν Εὐρώπη σέ προβλεπτό χρονικό διάστημα, ἴσως καί νά μήν γίνει καί ποτέ ἀλλά νά πάρει ἕνα status μεταξύ Τελωνειακῆς Ἕνωσης καί πλήρους  μέλους γιά νά ἀποφευχθοῦν τά μεταναστευτικά ρεύματα. Θέλουμε προσαρμογή τῆς Τουρκίας στό εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι καί ὄχι κατολίσθηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κεκτημένου πρός τίς ἀπαιτήσεις τῆς Τουρκίας».

Θά σᾶς ποῦμε μιάν ἀπίστευτη μά ἀληθινή ἱστορία. Ἦταν ἕνας χαμάλης ὀνόματι Ἰρφάν πού ζοῦσε στόν τενεκέ μαχαλά καί, ὅπως πολλοί Τσιγγάνοι, εἶχε διαλέξει γιά τόν ἑαυτό του ἕνα φανταχτερό παρατσούκλι: «Βαρδινογιάννης». Τό ἔμαθε λοιπόν ὁ Βαρδινογιάννης καί γέλασε. Τί τόν πείραζε; Ἄς τόν φωνάζουν στόν μαχαλά του ὅπως θέλει, ἀφοῦ ἔτσι ἀρέζεται… Μήπως θά πιστέψει κανείς ὅτι  ὁ Ἰρφάν εἶναι ὁ… Βαρδινογιάννης;
Τά χρόνια πέρασαν καί ὁ Ἰρφάν ξεθάρρεψε. Μέ τό πού γεννήθηκε ὁ γυιός του, πῆγε στόν Δῆμο καί ζήτησε νά ἐγγραφεῖ ὡς Ἰωάννης Βαρδινογιάννης τοῦ Βαρδῆ. Τί νά κάνει κι ὁ ἐκεῖ ὑπάλληλος, τόν ἔγραψε. Κι ὄχι μόνον αὐτό. Τώρα ἰσχυρίζεται δημοσίως ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Βαρδινογιάννης καί ὅτι ἐκεῖνος στήν Ἀθήνα εἶναι ἕνας ἀπατεώνας πού τοῦ κλέβει τήν περιουσία του! Κι ὅτι ἡ ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ τοῦ ἀνήκει, ἡ Μαριάννα Βαρδινογιάννη εἶναι ἡ γυναίκα του καί ὅτι στά γεράματα θά γυρίσει στό πατρικό του στήν Κρήτη!
Τά ἔμαθε ὁ Βαρδινογιάννης καί τρελλάθηκε. « – Ρέ τόν κωλόγυφτο, θά τόν γ…, θά τόν σκίσω, σῦρτε τον στά δικαστήρια τώρα!», οὔρλιαξε στούς δικηγόρους του. « – Μά… κύριε Πρόεδρε, πῶς θά τόν ἐμποδίσουμε νά αὐτοαποκαλεῖται ὅπως θέλει; Τί νά κάνουμε;» Ἔλαβαν τήν προτροπή νά τσακιστοῦν νά βροῦν τί μπορεῖ νά γίνει καί ἔφυγαν. Δέν προέκυψαν ὅμως καί πολλοί διέξοδοι. Ὁ ἕνας τούς εἶπε ὅτι δέν μποροῦν νά παριστάνουν τόν νουνό ξένου ἀνθρώπου, πρέπει νά σεβαστοῦν τά ἀνθρώπινά του δικαιώματα καί ἄρα δέν ἔχουν παρά νά κάτσουν καί νά τό φᾶνε. Ὁ δεύτερος τούς ἐξήγησε πώς χρειάζεται μιά συμβιβαστική φόρμουλα: Ἐντάξει, νά συνεχίζει κι ὁ… ἐν Ἀθήναις ἐπιχειρηματίας νά χρησιμοποιεῖ τό ἴδιο ὄνομα, ἁπλῶς θά τόν φωνάζουν καί τόν ἄλλον Βαρδινογιάννη – δέν χάθηκε δά ὁ κόσμος! Μέ τόσα λεφτά ἀκόμα καί νά διεκδικήσει καί κάτι ἀπό τήν περιουσία σου μετά θάνατον δέν θά φτωχύνεις, χώρια πού θά νιώσει, ἔστω κι ἔτσι, λίγο καλύτερα ἕνας φτωχός. Κι ἄν ἦταν κλέφτης ὁ ἄνθρωπος δέν θά μποροῦσε νά κλέβει καί ὡς Ἰρφάν; Ὁ τρίτος συνέστησε διαπραγματεύσεις.
Τί νά γίνει, σοῦ λέει, πολιτισμένοι ἄνθρωποι εἴμαστε, ἄς τό κουβεντιάσουμε. Προτείνεται λοιπόν στήν ἄλλη πλευρά νά υἱοθετήσει ἕνα συναφές ὄνομα, κοντύτερα στήν ἀληθινή της ταυτότητα, π.χ. Βαρδινογιάνογλου. Τζίφος. Βρέ καλέ μου, βρέ χρυσέ μου, ὄχι. Βρέ Βαρδινογιῶργος, βρέ Βαρδινοκώστας, οὔτε μέ σφαῖρες. Βρέ Γιάννης (κι ὄχι Ἰωάννης), βρέ Γιαννάκης, «τί λέτε, μέ προσβάλετε», ἀντέτεινε ὁ ἄλλος. Ἀνένδοτος.
«Ρέ διάολε», σκέφτονταν οἱ δικηγόροι, «θά μᾶς τό κλείσει τό μαγαζί ὁ κατσίβελος». Γιατί ὅσον ἀφοροῦσε τούς ἴδιους χέστηκαν, δέν πάει νά λέγεται ὅπως θέλει;! Τό θέμα εἶναι τό πῶς θά τό ἀνακοίνωναν στό ἀφεντικό πού ἐπέμενε: «Μήν τυχόν καί τοῦ δώσετε τό ὄνομα τῆς οἰκογένειάς μου θά σᾶς διώξω ὅλους μέ τίς κλωτσιές»! Συνέχισαν τά παζάρια γιά δέκα χρόνια. Μόνο ὄφελος ἡ παραχώρηση τοῦ Ἰρφάν ὅτι δέν διεκδικεῖ τόν Παναθηναϊκό. Τό ἀνακοίνωσαν σχεδόν πανηγυρικά ἀλλά εἶδαν ὅτι δέν ἐκτιμήθηκε ὡς μεγάλη ἐπιτυχία καί συνέχισαν τίς διαπραγματεύσεις. Τά χρόνια περνοῦσαν, τά παζάρια συνεχίζονταν καί παρότι κανένα φῶς δέν φαινότανε, ὑπῆρχε ἡ κρυφή ἐλπίδα (ὁ πιό χυδαῖος τῆς ὁμάδας τὄπε κιόλας) πώς τό ζήτημα θά ξεχαστεῖ. Στό μεταξύ ὅλη ἡ πιάτσα πλέον τόν φώναζε τόν Ἰρφάν «Βαρδινογιάννη». Ἄσε πού ἀκούγονταν καί πώς κάτι Κοκκαλολάτσηδες ἔκαναν κέφι τήν ἱστορία καί τήν ὑποδαύλιζαν! Τώρα καί στά δικαστήρια θά μποροῦσε νά ἔχει σοβαρή ὑποστήριξη!
Ἐδῶ διακόπτεται ἡ ἱστορία καί σᾶς καλοῦμε νά συμβάλετε στή συγγραφή τοῦ τέλους της. Ἄν εἴσασταν στή θέση τοῦ Βαρδινογιάννη, τί θά κάνατε;

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/169.pdf

Με αφορμή τα 50 χρόνια από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ η εφημερίδα «Αντιφωνητής» οργάνωσε Συνέντευξη Τύπου με θέμα:

«Η σημερινή φάση του Κυπριακού προβλήματος»

Ομιλητής: Βάσος Λυσσαρίδης- τ. Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής και ισόβιος επίτιμος πρόεδρος της ΕΔΕΚ

Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Κομοτηνής

3 Απριλίου 2005

Στη συνέντευξη Τύπου ο Δήμαρχος Κομοτηνής Αν. Βαβατσικλής του απένειμε τιμητική πλακέτα για το σύνολο της πολύχρονης προσφοράς του στους αγώνες για ελευθερία, δημοκρατία και σοσιαλισμό.

   Ὁ συμπαθέστατος κύριος τῆς διπλανῆς φωτογραφίας λέγεται Ἀρκάντι Γκαϊνταμάκ. Τό ὀνοματάκι του δέν θυμίζει τίποτε πέραν τοῦ ρώσικου διαβατηρίου του ἀλλά διαθέτει ἀκόμη μερικά, μέ… ἐξωτικότερο αὐτό τῆς Ἀγκόλας. Πρόκειται γιά ἕναν μικρομεσαῖο ληστοκράτη στή Ρωσία, ἀπό κείνους πού «ἐκμεταλλεύτηκαν τίς εὐκαιρίες» καί ἀγόρασαν κρατικές ἑταιρεῖες πού σήμερα ἀξίζουν 100.000 φορές περισσότερο! Πῆρε λοιπόν κι αὐτός σειρά γιά τόν Εἰσαγγελέα, καθώς κατηγορεῖται γιά λαθρεμπόριο ὅπλων, δωροδοκίες, ξέπλυμα χρήματος μέσῳ τῆς Bank Leumi* καί τῆς Bank Hapoalim… Τήν περίπτωσή του ἐρευνοῦν σήμερα οἱ ἰσραηλινές καί γαλλικές Ἀρχές (στή Γαλλία ἔχει τιμηθεῖ καί γιά τίς ὑπηρεσίες του!). Μή νομίσετε ὅμως ὅτι εἶναι ἁπλῶς ἕνα καπιταλιστικό γουρούνι, μία σιχαμένη βδέλλα στό σῶμα τῆς κοινωνίας. Ὄχι. Πέρυσι βραβεύτηκε ὡς «ὁ πιό γενναιόδωρος δωρητής τῆς χρονιᾶς» ἀπό ρωσοεβραϊκό ἵδρυμα, παρότι δέν εἶναι τόσο θρῆσκος ὅσο τό φιλαράκι του ὁ Λέβ Λέβιεφ (ἄλλος «Ρῶσος» αὐτός) πού ἐμπορεύεται διαμάντια. Ναί, εἶναι κι αὐτός… φιλάνθρωπος, γιατί;

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/168.pdf

…Οἱ Ποµάκοι τῆς Κεντρικῆς Ροδόπης ἀποτελοῦν τὴν πιὸ συµπαγὴ ὁµάδα σλαβόφωνων µουσουλµάνων. Τοὺς συναντᾶµε κατὰ µῆκος τοῦ ποταµοῦ Ἄρδα στὶς περιοχὲς Σµόλιαν, Ντέβιν, Νευροκόπι (Γκότσε Ντέλτσεβ) καὶ µέχρι τὴν Πέστερα καὶ τὸ Ἀσένοβγκραντ (Στενήµαχο). Στὸ δυτικὸ τµῆµα τῆς Ροδόπης οἱ Ποµάκοι φτάνουν τὴν κοιλάδα τοῦ Νέστου καὶ τὸ ὄρος Πιρὶν ἐνῶ στὰ ἀνατολικὰ ἡ διαχωριστικὴ γραµµὴ µέ τοὺς Τούρκους τοῦ Κίρτζαλι περνάει ἀπὸ τὸ Ἄρντινο καὶ τὸ Ζλάτογκραντ, ἂν καὶ µεµονωµένα ποµακοχώρια συναντᾶµε καὶ µέχρι τὸν ποταµὸ Ἕβρο. Τὸ 1989 τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν τῆς Βουλγαρίας µίλησε γιά 268.971 Ποµάκους.

Ἡ ὕπαρξη µουσουλµανικῶν νησίδων στὰ Βαλκάνια ἀποτελεῖ κληρονοµιὰ τῶν πέντε αἰώνων Ὀθωµανικῆς παρουσίας. Βασικὴ συνέπεια τῆς ἐγκαθίδρυσης τῆς Pax Ottomana ἦταν ἡ κατάργηση τῶν κρατικῶν ὁρίων, γεγονὸς ποὺ διευκόλυνε τὶς κινήσεις τῶν πληθυσµῶν καὶ τὴν ἀλληλοδιείσδυση διαφορετικῶν ἐθνο-πολιτισµικῶν ὁµάδων σὲ µία ἀχανή ἔκταση. Σχετικὰ µέ τὶς φάσεις ἐξισλαµισµοῦ τῶν κατοίκων τῆς Ροδόπης, ἡ ἀνάλυση τῶν Ὀθωµανικῶν φορολογικῶν ἀρχείων γιὰ τὰ χωριὰ τῆς δυτικῆς Ροδόπης µᾶς δίνει ἰδιαίτερα ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα. Σύµφωνα µέ αὐτὰ, τὸ 1635 ὑπῆρχαν 1623 χριστιανικὰ νοικοκυριὰ σὲ 29 χωριά. Μετὰ ἀπὸ 25 χρόνια τὰ Ὀθωµανικὰ ἀρχεῖα ἀναφέρουν µόνον 948 χριστιανικὰ νοικοκυριά. Τὰ ἀρχεῖα συχνὰ µνηµονεύουν τὰ σλαβικὰ ὀνόµατα τῶν πατεράδων τῶν φορολογουµένων π.χ. Ἀµπντουλλάχ, γιὸς τοῦ Ἰβάν, µαρτυρία τοῦ ἐξισλαµισµοῦ ἀτόµων µέ σλαβικὴ καταγωγή.

Ὁ ἐξισλαµισµὸς τῶν Ποµάκων σίγουρα δὲν ἦταν ἀποτέλεσµα µίας ἁπλῆς διοικητικῆς πράξης. Ἦταν µία ἀργή διαδικασία ποὺ διήρκεσε πολλοὺς αἰῶνες καὶ κορυφώθηκε κατὰ τὸν 17ο αἰώνα. Νεώτερες µελέτες ἀναδεικνύουν ὡς βασικὴ αἰτία τοῦ ἐξισλαµισµοῦ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴ δυσβάσταχτη φορολογία ἐνῷ παράλληλα τονίζουν πὼς ὁ ἐξισλαµισµὸς ἦταν σταδιακός, εἶχε ἤδη ξεκινήσει ἀπὸ τὸ πρῶτο ἤµισυ τοῦ 16ου αἰώνα καὶ συνεχίστηκε µἔχρι τὸν 18ο αἰώνα καὶ ἀργότερα. Ἡ µελέτη τῶν ὀθωµανικῶν καταστιχώσεων µᾶς δίνει πολύτιµες πληροφορίες γιὰ τὴ φορολογία ποὺ ἔπρεπε νὰ πληρώνουν οἱ χριστιανικοὶ πληθυσµοί. Ὅταν ἕνα νοικοκυριὸ στρέφονταν πρὸς τὴν Ἰσλαµικὴ θρησκεία διαγράφονταν ἀπὸ τὰ φορολογικὰ µητρῶα καὶ ὁ φόρος ἀνακατανέµονταν στὰ ὑπόλοιπα χριστιανικὰ νοικοκυριά. Κατὰ τὸ 2ο ἥµισυ τοῦ 17ου αἰ. παρατηρεῖται θεαµατική µείωση τοῦ ἀριθµοῦ τῶν χριστιανικῶν νοικοκυριῶν, σὲ ὁρισµένες περιοχὲς ἀπὸ 50% µέχρι 70%. Ἔτσι, ἡ θρησκευτικὴ µεταστροφή, βασισµένη πρῶτα πρῶτα σὲ οἰκονοµικοὺς λόγους, µπορεῖ νὰ γινόταν εἴτε σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο εἴτε σὲ ἐπίπεδο οἰκογένειας ἢ καὶ ὁλόκληρης κοινότητας.

Ὁ Βούλγαρος ἱστορικὸς Ν. Τοντόροβ ἐξιστορώντας τὸν ἐξαναγκαστικὸ ἐξισλαµισµὸ τῶν κατοίκων τῆς Ροδόπης παραθέτει πολλὲς ἱστορικὲς µαρτυρίες ἀπὸ χρονικὰ καὶ πηγές. Ἀναφέρει ἐπίσης πὼς δὲν ὑπάρχει χωριὸ Ποµάκων στὴ Ροδόπη δίχως τὸ τοπωνύµιο «Καβούρσκο Γκρόµπιε» (τάφοι τῶν ἀπίστων), ὅπου ὅλοι γνωρίζουν πὼς εἶναι θαµµένοι χριστιανοί. Προσθέτει ἐπίσης τὰ πάµπολλα τοπωνύµια τῆς Ροδόπης «Μόµιν κάµεν», «Μόµιν βργ», «Μόµιν βίρ», Νεβέστα» κλπ ποὺ σχετίζονται µέ παραδόσεις γιὰ τὴν αὐτοκτονία Ροδοπαίων κοριτσιῶν προκειµένου νὰ ἀποφύγουν τὴ σύλληψη ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Ὁ Γάλλος Paul Luca διασχίζοντας τὴν Κεντρικὴ Ροδόπη τὸ 1706 διανυκτέρευσε γιὰ ἕνα βράδι στὸ Πασµακλὴ (Σµόλιαν). Ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ µουσουλµάνοι στὸ Πασµακλή µιλοῦσαν µία παρεφθαρµένη µορφὴ βουλγαρικῆς.

Τὸ 1854 ὁ Βούλγαρος ἱστορικὸς καὶ ποιητής Γκιόργκι Ράκοφσκι ὁλοκληρώνει τὸ ποιητικὸ ἔργο του «Ταξιδευτὴς τοῦ δάσους» (Gorski Pitnik), τὸ ὁποῖο τυπώνεται τρία χρόνια ἀργότερα στὸ Νόβι Σάντ. Ὁ Ράκοφσκι ἀναφέρεται στοὺς Ποµάκους γράφοντας: «Στὴ Βουλγαρία ὑπάρχει ἕνας λαὸς ποὺ ὀνοµάζονται Ποµάκοι.» Ὁ Ράκοφσκι ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἑρµήνευσε τὴ λέξη Ποµάκος ἀπὸ τὸ ρῆµα «pomagam”, θεωρώντας τὴ λέξη «Pomak” ἰσοδύναµη τῆς λέξης «pomagach” (βοηθός), πιστεύοντας ὅτι οἱ Βούλγαροι στρατιῶτες ποὺ βοήθησαν τοὺς Ὀθωµανοὺς Τούρκους στὶς ἐπιδροµὲς τοὺς ὀνοµάστηκαν «βοηθοί». Ἐξετάζοντας τὴν ἐτυµολογία τῆς λέξης Ποµάκος καὶ πρὶν καταλήξει ὅτι ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆµα «pomagam» (βοηθῶ) παραθέτει ἕνα παλιὸ δηµοτικὸ τραγούδι:

«Πῆγε τὸ παλικάρι, πῆγε ὁ Ποµάκος Σὲ πόλεµο σκληρὸ τῶν Τατάρων. Τὸν πλήγωσαν, τὸν τραυµάτισαν. Μὲ τριακόσιες τουφεκιὲς Μὲ τρία Τατάρικα βέλη. Πέφτει τὸ παλικάρι, πέφτει ὁ Ποµάκος Σὲ βαθὺ φαράγγι Κάτω ἀπὸ ἕνα πράσινο δένδρο. Τὸ παλικάρι κλαίει, τὸ παλικάρι κλαίει Κάτω ἀπὸ ἕνα δένδρο. Πάνω στὸ δένδρο, πάνω στὸ δένδρο Εἶναι ἕνα πουλὶ γεράκι. Καὶ τοῦ µίλησε, τοῦ µίλησε Τὸ πουλὶ τὸ γεράκι: -Πέθανε παλικάρι, πέθανε Ποµάκε Νὰ σοῦ φάω, νὰ σοῦ φάω Τὴ λευκή σου σάρκα Νὰ σοῦ πιῶ, νὰ σοῦ πιῶ Τὸ µαῦρο σου τὸ αἷµα. Ἀπάντησε τὸ πληγωµένο παλικάρι Τὸ παλικάρι µέ τὸ µεγάλο τραῦµα: -Ἔι ἐσύ, ἔι ἐσὺ πουλὶ γεράκι, Μὴ µέ κάνεις Νὰ ἀνοίξω τριακόσιες πληγὲς Πληγές, τρία Τατάρικα βέλη! Ἀπάντησε, ἀπάντησε Τὸ πουλὶ τὸ γεράκι: – Σώπα παλικάρι, σώπα Ποµάκε, Θὰ σοῦ φάω τὴ λευκὴ σάρκα Θὰ σοῦ πιῶ τὸ µαὖρο σου αἴµα.Τὸ παλικάρι θύµωσε Τὸ πληγωµένο παλικάρι Σύρθηκε, σύρθηκε Μὲ τὶς ζεστές του πληγὲς Καὶ πῆρε καὶ πῆρε Τὸ µακρὺ του τουφέκι Καὶ ἔριξε, ἔριξε Στὸ πουλὶ τὸ γεράκι. Τὸ πουλὶ πέφτει, τὸ πουλὶ πέφτει Στὸ βαθὺ φαράγγι. Τὸ πουλὶ κλαίει, τὸ πουλὶ κλαίει Στὸ βαθὺ φαράγγι. Τὸ ἀκοῦνε, τὸ ἀκοῦνε Πάνω στὸν γαλάζιο οὐρανό. Κι ἀπάντησε τὸ πληγωµένο παλικάρι: – Ξάπλωσε, πουλί, ξάπλωσε Κι οἱ δυὸ µας νὰ ξαπλώσουµε! Κλάψε, πουλί, κλάψε, πουλί, Κι οἱ δυὸ µας νὰ κλάψουµε. Πέθανε, πουλί, πέθανε, πουλί, Κι οἱ δυὸ µας νὰ πεθάνουµε. Ἔµεινε γιὰ πολύ, ἔµεινε γιὰ πολὺ Μὲς στὸ φαράγγι ξαπλωµένος Μὲ τὸ γεράκι τὸ πουλὶ Καὶ φώναξε καὶ φώναξε Τὸ πληγωµένο παλικάρι: -Ἔι ἐσύ, ἔι ἐσύ, ἀδελφὴ Νεράιδα, Ἔλα ἀδελφὴ µου, βοήθησε µε! Τὸν ἄκουσε, τὸν ἄκουσε Ἡ ἀδελφὴ Νεράιδα Κι ἔτρεξε στὸ βαθὺ φαράγγι Πῆρε τὸ πληγωµένο παλικάρι Τὸ παλικάρι µέ τὰ πολλὰ τραύµατα Τοῦ θεράπευσε, τοῦ θεράπευσε Τριακόσιες πληγὲς Τρία Ταταρικὰ βέλη Τοῦ ἔδωσε ἕνα µακρὺ τουφέκι Καὶ τὸν ἔστειλε, τὸν ἔστειλε Στὸν Ταταρικὸ στρατὸ Στρατιῶτες νὰ σώσει Τὸν βασιλιὰ νὰ φέρει.»

Ὁ Ράκοφσκι πιστεύει ὅτι ὁ ἥρωας τοῦ τραγουδιοῦ πολέµησε τὸ 1402 στὸ πλευρὸ τοῦ Βαγιαζὴτ Ἰλνταροὺµ ἐνάντια στοὺς Τατάρους.

Ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ περιηγητικὸ κείµενο τοῦ Νikolaidy τὸ 1859 ποὺ ἀναφέρεται στοὺς κατοίκους τῆς ὀρεινῆς Ροδόπης. Ο Νikolaidy µιλάει γιὰ περίπου 20.000 οἰκογένειες ποὺ ζοῦν ἀντάρτικα, µέ δυναµικὸ τρόπο, ἀκόµα καὶ ληστεύοντας. Εἶναι µουσουλµάνοι αἱρετικοί, ἔχουν ἰµάµη, εἶναι κτηνοτρόφοι ἢ γεωργοὶ µικρῶν καλλιεργειῶν. Ἀναφέρεται ὅτι ἀρκετὰ χωριὰ ἦταν χριστιανικὰ πρὶν µόλις 70 χρόνια [δηλαδὴ τὸ 1790]. Ζοῦν µακριὰ ἀπὸ τὶς πεδιάδες καὶ τὶς πόλεις, διατηροῦν παγανιστικὰ ἔθιµα, ἡ ἰατρικὴ εἶναι στὰ χέρια τοῦ ἰµάµη καὶ τῶν µαγισσῶν. Οἱ Τοῦρκοι τοὺς ἀποκαλοῦν Akrians.

Πληροφορίες γιὰ τοὺς Ποµάκους βρίσκουµε καὶ στὸ ἔργο τοῦ ἐθνογράφου καὶ πρωτεργάτη τῆς Βουλγαρικῆς ἐπανάστασης τοῦ 1869 Lyuben Karavelov (1834-1879). Σὲ κείµενό του ὁ Καραβέλωβ γράφει πὼς «οἱ Ποµάκοι ἀκόµα παραµένουν µισοί-χριστιανοὶ γιατί δὲ γνωρίζουν τουρκικὰ καὶ ἄρα τὸ Κοράνι παραµένει γι’ αὐτοὺς νεκρό γράµµα». Παρακάτω προσθέτει :

«Πολλὰ γεγονότα ἀποδεικνύουν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ποµάκοι υἱοθέτησαν τὴ Μωαµεθανικὴ θρησκεία ὄχι πολὺ καιρὸ πρίν. Γιὰ παράδειγµα, ἔχουν διατηρήσει πολλὲς χριστιανικὲς παραδόσεις καὶ τελετουργίες. Ἀκόµα διατηροῦν πολλὰ χριστιανικὰ παρατσούκλια καὶ ὀνοµασίες. Τιµοῦν πολλοὺς χριστιανοὺς ἁγίους καὶ προσεύχονται σ’ αὐτοὺς γιὰ ὑγεία καὶ σωτηρία. Ἀνάµεσα στοὺς Ποµάκους µπορεῖς νὰ συναντήσεις ὀνόµατα ὅπως Πάντσογλου, Νεντυάλκογλου (ὁ γιὸς τοῦ Πάντσο, ὁ γιὸς τοῦ Νεντιάλκο), Βοῦταν, Βούρταν καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὴν περιοχὴ Lovech ὑπάρχει ἕνα χωριὸ Lukovit στὸ ὁποῖο οἱ γριὲς γυναῖκες πηγαίνουν στὰ νεκροταφεῖα καὶ ἀνάβουν κεριὰ γιὰ τοὺς νεκρούς, ὅπως κάνουν καὶ οἱ χριστιανοί. Ἐὰν µία µητέρα χάσει τὸν γιό της ἢ τὴν κόρη της ἢ ἐὰν µία γυναίκα χάσει τὸν ἄντρα της, πηγαίνουν σὲ Βουλγαρικὲς ἐκκλησίες καὶ λένε: «Ὑπάρχει ἕνας νεκρὸς στὸ σπίτι µας… Δῶστε µας κεριὰ γιὰ εἴκοσι λέβα γιὰ νὰ τὰ ἀνάβουµε στοὺς τάφους τοὺς τὴν ἠµέρα τῶν Ἁγίων Πάντων». Ἐπιπλέον οἱ Ποµάκοι τηροῦν ὁρισµένες χριστιανικὲς καὶ σλαβικὲς (παγανιστικές) γιορτὲς ὅπως, γιὰ παράδειγµα, τοῦ Ἁγ. Γεωργίου, τοῦ Ἁγ. Δηµητρίου, τοῦ Ἁγ. Νικολάου, τοῦ Ἁγ. Βλάση, τίς ἡµέρες τοῦ σκύλου, τὶς µέρες τοῦ λύκου, τὶς µέρες τοῦ ποντικοῦ, κλπ.»

Ὁ Karavelov θυµᾶται ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ποὺ εἶχαν στὸ σπίτι τοῦ δυὸ Ποµάκους (µέ τὰ ὀνόµατα Ἰσµαὴλ Ντοῦρκο καὶ Σούλιο Σιράκ) γιὰ ὑπηρέτες, οἱ ὁποῖοι νήστευαν τὴ Σαρακοστή. Μία µέρα ὁ πατέρας του ρώτησε τὸν ἕναν ἀπὸ αὐτούς: «-Ντοῦρκο, θέλω νὰ ξέρω τί πιστεύεις. Εἶσαι Τοῦρκος ἢ Βούλγαρος;» «Οὔτε κι ἐγὼ δὲν ξέρω. Μᾶς φωνάζουν Pomatsi καὶ Poturnatsi [ἐκτουρκισµένους] καὶ οἱ πατεράδες µας ἤτανε γκιαούρηδες, ἀπάντησε ὁ Ντοῦρκο χαµογελώντας.» Ο Karavelov ἀναφέρει πὼς οἱ Ποµάκοι τρέφουν ἰδιαίτερο µῖσος πρὸς τοὺς Τούρκους. Σὰν ἀπόδειξη παραθέτει ἕνα τραγούδι τὸ ὁποῖο δηµοσιεύτηκε στὴν ἐφηµερίδα «Svoboda» στὸ Βουκουρέστι τὸ 1869 καὶ τὸ ὁποῖο περιγράφει τὴ σύγκρουση ἑνὸς ἥρωα τοῦ γιοῦ τοῦ Πάντσο (Πάντσογλου) µέ τὸν τουρκικὸ στρατό:

«Ὁ γιὸς τοῦ Πάντσο γράφει ἕνα χαρτὶ Καὶ τὸ στέλνει στὸν ἀδελφό του, τὸν ἀδελφό του. Τὸν σηµαιοφόρο τὸν Νάνο, τὸν Βούλγαρο: – Καληµέρα, Νάνου, Βούλγαρε, Πήγαινε νὰ µαζέψεις γενναίους Βουλγάρους, Γενναίους ἄντρες δέκα χιλιάδες Κι ἐλᾶτε στὴν πόλη τοῦ Λόβετς Νὰ βοηθήσετε τὸν ἀδελφό σας τὸ γιὸ τοῦ Πάντσο Γιατί ὁ βεζύρης ἔρχεται Ὁδηγώντας Τούρκους καὶ γενίτσαρους Στρατιῶτες καὶ µία ὁµάδα Τσιτάκων Θέλει νὰ µέ πιάσει Νὰ µέ δέσει σὰν νέα προβατίνα Καὶ νὰ µέ πάρει στὴν πόλη τοῦ Λόβετς Στοῦ Λόβετς τοὺς φαρδιοὺς δρόµους Νὰ µέ κρεµάσει σὲ µία ξερὴ ἰτιὰ Σὰ σκυλὶ γεννηµένο ἀπὸ σκύλα. Ὁ Νάνο ὁ Βούλγαρος διαβάζει ἕνα χαρτὶ Διαβάζει καὶ τὰ µάτια του κλαῖνε. Μαζεύει µία ὁµάδα νέων ἀντρῶν Ποὺ µεγαλώσαν κάτω ἀπ’ τὴ βελανιδιὰ Μάζεψε ὁ Νάνο ἄντρες δυνατοὺς Δέκα χιλιάδες ἀπ’ αὐτοὺς Καὶ πάει νὰ βοηθήσει τὸν ἀδελφό του! Οἱ Τοῦρκοι συναντήθηκαν µέ τοὺς Ποµάκους Τοὺς Ποµάκους καὶ τοὺς Βούλγαρους: Οἱ Τοῦρκοι κόβουν, οἱ Ποµάκοι σφάζουν… Κόκκινα ἀπὸ τὸ αἷµα τὰ χωράφια Τὸ αἷµα τρέχει σὰν νερὸ ἀπ’ τὰ βουνὰ Καὶ τὰ κορµιὰ σὰν τὸ στάρι στὰ χωράφια! Καὶ φώναξε τοῦ Πάντσο ὁ γιός: – Ἄκουσέ µε, βεζύρη Εἶµαι Ποµάκος, γιὸς ἥρωα… Δὲν γεννήθηκα ἀπὸ µάνα Τουρκάλα Δὲν µέ τύλιξαν σὲ βελοῦδο καὶ µετάξι Δὲν µέ τάισαν µέ λίπος καὶ γλυκά. Γεννήθηκα ἀπὸ Ποµάκισσα µάνα Μὲ τύλιξε σὲ φύλλα βελανιδιᾶς, Μὲ µεγάλωσε κάτω ἀπὸ τὴν πράσινη βελανιδιὰ Μὲ τάισε καλαµποκίσιο ἀλεύρι Μὲ ἔµαθε µέ Τοῦρκο νὰ µήν πίνω Γυναίκα Τουρκάλα νὰ µήν ἀγαπῶ… Μὲ ἔµαθε τοὺς Τούρκους νὰ πολεµῶ… Τὸ σπαθὶ τοῦ ἀνέµισε καὶ τὸ κεφάλι ἔκοψε Τὸ Τούρκικο κεφάλι ἑνὸς Βεζύρη.»

   Μέ τό παρόν οὐσιαστικά συνεχίζουμε τό πρό 15νθημέρου ἄρθρο μας γιά τήν ἑλληνικότητα τῶν ἀρχαίων Θρακῶν, μέ ἀφορμή τό εὕρημα (μέ τήν ἐπιγραφή «…σκεῦος Σεύθη βάρους…») τοῦ Βούλγαρου ἀρχαιολόγου Γκεόργκι Κίτοβ στόν τάφο τοῦ βασιλιᾶ Σεύθη ΙΙΙ. Καί τό συνεχίζουμε γιατί ἡ ἐπικαιρότητα ὁλοένα ἀνακαλεῖ τίς ἐκκρεμότητές μας μέ τήν Ἱστορία τῆς ἀρχαίας Θράκης.
   Ἄν ὡς κοινωνία καί ὡς κράτος διαθέταμε μία ἐλάχιστη σοβαρότητα, τά ἀποτελέσματα τῶν ἀνασκαφῶν τοῦ Κίτοβ θά ἦταν πρῶτο θέμα, τόσο στή Θράκη, ὅσο καί πανελλαδικά. Μόλις τόν περασμένο Νοέμβριο ὁ Κίτοβ μιλοῦσε γιά τήν ἀναπάντεχη ὁμοιότητα πού ἀπεκάλυψε ὁ τεράστιος τρίχωρος τάφος μεταξύ τῆς τοπικῆς ἀρχιτεκτονικῆς καί ἐκείνης τῆς προϊστορικῆς Ἑλλάδας. Ὅσο γιά τά εὑρήματα ἐντός τῶν τάφων, τόσο κοινά γιά παλαιότερες ἐποχές τῆς νότιας Ἑλλάδας, τό ἕνα τό ἀπέδωσε «πιθανῶς στόν Ἕλληνα γλύπτη Λύσιππο»*. 
   Δυστυχῶς στή Βουλγαρία δέν ἔχουν ὅλοι οἱ ἀρχαιολόγοι τήν ἐπάρκεια καί τήν φιλαλήθεια πού χρειάζεται ἡ ἐπιστήμη. Ἔτσι, πέρα ἀπό τόν σοβαρό καί μετριοπαθή Κίτοβ, ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού, ἐξυπηρετώντας νεότευκτους ἐθνικούς μύθους, ἐπιδιώκουν νά βροῦν στούς ἀρχαίους Θρᾶκες τούς πρώτους Βουλγάρους. Καί ἕνα τέτοιο παράδειγμα δείχνει νά εἶναι ὁ Νικολάι Ὀφτσάρωφ, πού τό ὄνομά του συνδέθηκε μέ τό «Μαντεῖο τοῦ Διονύσου» στό Περπερικό (κοντά στό σημερινό Κίρτζαλι).
   Ὁ κύριος αὐτός πρό ἡμερῶν δήλωνε σέ βουλγαρικά καί ξένα ΜΜΕ ὅτι «ὁ Ὀρφέας ἔζησε στή Βουλγαρία καί αὐτά πού λένε οἱ Ἕλληνες ὅτι ἦταν Ἕλληνας, εἶναι λόγῳ τοῦ ἐθνικισμοῦ τους»! Τό περασμένο καλοκαίρι ὁ κυρ – Νῖκος εἶχε σκάψει στό Τατούλ τῆς νότιας Βουλγαρίας αὐτό πού προσδιόρισε ὁ ἴδιος ὡς «τάφο τοῦ Ὀρφέα» («διαψεύδοντας» τόν Παυσανία καί ὅλους τούς ἀρχαίους πού προσδιόριζαν τή θέση τοῦ τάφου μεταξύ Ὀλύμπου καί Δίου) καί πυροδότησε μέ τίς «ἑρμηνεῖες» του ὁλόκληρη σειρά μυθευμάτων.
   Κατ’ ἀρχήν πρέπει νά ποῦμε ὅτι οἱ Ἕλληνες ΔΕΝ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ὀρφέας ἦταν Ἕλληνας, καθώς δέν εἶναι εὔκολο νά μιλάει κανείς γιά ἑλληνικότητα σέ κεῖνες τίς ἐποχές καί μάλιστα γιά πρόσωπα …μυθικά. Ἀλλά νά φτάνουν κάποιοι, σάν τήν Ντόνκα Σοκόλοβα τῶν Βουλγαρικῶν Πρακτορείων Ταξιδίων (ΒΑΤΑ), στό σημεῖο νά μιλᾶνε γιά «διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας» ἀπό τήν Περιφέρεια ΑΜ-Θ καί τή Νομαρχία Ἕβρου ἐπειδή ἀποκαλοῦν τόν τόπο μας «γῆ τοῦ Ὀρφέα», ἔ, πάει πολύ! Ντάξει, δεῖ τουριστικοῦ συναλλάγματος, ἀλλά… Καί νά μετά οἱ ἀγγλοφυλλάδες σάν τήν UK Telegraph νά γράφουν γιά τόν «ἑλληνικό μῦθο» τοῦ Ὀρφέα καί τῆς Εὐρυδίκης (ναί, σέ εἰσαγωγικά!) πού τόν διεκδικοῦν δυό ἔθνη! Μήπως μποροῦν νά μᾶς ποῦν καί τί σημαίνει στά …ἀρχαῖα Βουλγαρικά τό ὄνομα Εὐρυδίκη;
   Τά γράφαμε καί πρίν χρόνια: Ἄν δέν εἴμαστε σέ θέση νά ὑπερασπιστοῦμε τήν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας (μετά τόν Μανώλη Ἀνδρόνικο καί τίς μύριες μαρτυρίες), πῶς θά τά βγάζαμε πέρα ἄν προέκυπτε κάτι ἀνάλογο μέ τή Θράκη; Ἡ ἀπάντηση εἶναι δυστυχῶς προφανής.

*  Ἀκόμα καί ὅσα ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη τῶν γειτόνων μᾶς προσφέρει στό πιάτο, οὔτε αὐτἀ μποροῦμε νά ἀξιοποιήσουμε!!!

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/167.pdf

     Παραμένουμε καὶ σήμερα στὴν ἐκκλησιαστικὴ κρίση, ποὺ συνεχίζοντας μὲ πρωτοφανῆ ἐπιμονὴ καὶ ἔνταση νὰ κυριαρχεῖ στὸ προσκήνιο, δὲν κάνει τίποτε ἄλλο βεβαίως ἀπὸ τὸ νὰ ἀποδεικνύει συνεχῶς ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία δὲν μπορεῖ προφανῶς νὰ εἶναι τυχαῖα. Ἄρχισαν ἐπίσης νὰ ἀκούγονται καὶ κάποιες ἄλλες ὑποψιασμένες φωνὲς γιὰ ἐμπλοκὴ ἑλληνικῶν καὶ ξένων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν στὴν ὑπόθεση, ποὺ σ’ ἕνα βαθμὸ ἐπαληθεύουν τὰ ὅσα κι ἐμεῖς σας λέγαμε τὴν προηγούμενη φορὰ γιὰ τὸχαῶδες καὶ θεοσκότεινο βάθος ποὺ ἔχει στὴν πραγματικότητα αὐτὴ ἡ ἱστορία…

Read the rest of this entry…

Καθώς τίς χῶρες τοῦ πρώην σοσιαλιστικοῦ κόσμου συνεχίζουν νά τίς λυμαίνονται τά ἁρπακτικά, κάπου κάπου ξεχωρίζει καί μιά φωνή εἰλικρίνειας καί τόλμης. Γιά τήν περίπτωση τῆς Οὑγγαρίας ὁ Ἴστβαν Λόβας, ἀπό τούς γνωστότερους δημοσιογράφους τῆς χώρας, μέ θητεία στό Radio Free Europe στό Μόναχο καί στήν Νέα Ὑόρκη (ἀλλά καί στίς …οὑγγρικές φυλακές τῆς δεκαετίας τοῦ 60), εἶναι μιά χαρακτηριστική τέτοια ἐξαίρεση. Τό κάτωθι κείμενο βασίζεται σέ πρόσφατο ἄρθρο του μέ τίτλο «Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»:

Σέ ποιάν εὐρωπαϊκή χώρα μπορεῖ ἕνας φιλοκυβερ-νητικός ραδιοσταθμός νά καλεῖ σέ …δολοφονία πολιτικῶν ἀντιπάλων καί ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργός νά ἀπαγορεύει συνεντεύξεις καί δηλώσεις κρατικῶν λειτουργῶν στόν Τῦπο πού δέν ἐλέγχει; Ὄχι, δέν εἶναι ἡ Ἀλβανία ἤ ἡ Λευκορωσία. Εἶναι ἡ λατρευτή τῆς Δύσης – καί εὐνοούμενη τῶν διεθνῶν ΜΜΕ – Οὑγγαρία!
Τό ξεπούλημα τῶν κρατικῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῆς χώρας ἀπέφερε στόν νῦν πρωθυπουργό καί πρώην κομμουνιστή Φέρεντς Γκιουρσάνι (στή διπλανή φωτογραφία) ἀμύθητα πλούτη, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τόν προκάτοχό του Πέτερ Μεντγκιέσι, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καί πράκτορας μέ τόν κωδικό D-209 στήν διάρκεια τῆς κομμουνιστικῆς διακυβέρνησης τῆς χώρας. Σήμερα, μιά συμμαχία τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος (μετεξέλιξη τοῦ παλιοῦ κομμουνιστικοῦ) καί τῶν «Ἐλεύθερων Δημοκρατῶν» ἁλωνίζει καί ἐκποιεῖ τή χώρα, ἔχοντας ἐξασφαλίσει τή σιωπή τοῦ διεθνοῦς Τύπου: Ὅταν χαρίζεις σέ πολυεθνικές τόν ἀερομεταφορέα σου (MALEV), τούς σιδηροδρόμους σου (MAV) καί τά Ταχυδρομεῖα σου, ὁ Σόρος καί οἱ ξένες πρωτεύουσες νιώθουν ἥσυχοι. Ἄλλωστε τό πρῶτο πρᾶγμα πού ἀγοράστηκε σχεδόν δωρεάν ἀπό τούς ξένους στή διάρκεια τῆς θεραπείας – σόκ μετά τήν καθεστωτική ἀλλαγή, ἦταν ὁ Τῦπος. Περνώντας ἀπό τόν κρατικό -κομμουνιστικό ἔλεγχο στήν ἰδιωτικοποίηση, τά μέλη τῆς παλιᾶς νομενκλατούρας ξεπούλησαν μέν τήν ἰδιοκτησία, διατηρήθηκαν ὅμως στήν διεύθυνση κι ἔγιναν οἱ μεγαλύτεροι ζηλωτές τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Μπορεῖ νά ἔγινε μεγάλος ντόρος πρόσφατα μέ τίς ἐκλογές στήν Οὐκρανία, ὅμως τά ἴδια εἶχαν γίνει καί στίς οὑγγρικές ἐκλογές τήν Ἄνοιξη τοῦ 2002, ὅταν ἔπεσε ἡ κεντροδεξιά Κυβέρνηση. Ἡ τότε Ἀμερικανίδα Πρέσβυς Νάνσυ Γκούντμαν Μπρίνκερ – καί προσωπική φίλη τοῦ Μπούς – εἶχε σπεύσει στά γραφεῖα τῶν πρώην κομμουνιστῶν γιά νά τούς συγχαρεῖ! Λίγους μῆνες πρίν, νεοαφιχθείσα μάλιστα στήν Βουδαπέστη, εἶχε προκαλέσει σάλο στή χώρα, δηλώνοντας δημοσίως ὅτι ἡ πολιτική ἐλίτ τῆς Οὑγγαρίας (δηλαδή ἡ τότε Κυβέρνηση) εἶναι ἡ πιό ἀντισημιτική πού συνάντησε ποτέ (!), χωρίς νά τεκμηριώσει μέ ὁποιονδήποτε τρόπο τήν μομφή της ἐκείνη. Καί πῶς νά τό ἔκανε δηλαδή; Ἡ κεντροδεξιά Κυβέρνηση δέν εἶχε παραχωρήσει στόν Ρονάλντ Λοντέρ γιά 99 χρόνια τό καλύτερο μέρος στή Βούδα γιά νά χτίσει τό γιγαντιαῖο του ἑβραϊκό σχολεῖο; Ἡ ἴδια δέν δώρισε ἑκατομμύρια δολάρια γιά τήν ἀναστήλωση τῆς μεγαλύτερης Συναγωγῆς τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, δέκα χρόνια πρίν κάνει ὁτιδήποτε γιά τίς ἱστορικές Ἐκκλησίες τῆς πρωτεύουσας; Ἀλλά καί ἡ δεύτερη κεντροδεξιά Κυβέρνηση (1998-2002), πού κάθε μέρα τήν χαρακτήριζαν ἀντισημιτική τά ξένα ΜΜΕ, δέν καθιέρωσε ὡς ἐθνική ἀργία τήν «Ἡμέρα Μνήμης τοῦ Ὁλοκαυτώματος»; Ὑπῆρχαν ὅμως, καθώς φάνηκε, καί προθυμότεροι ὑπηρέτες… Μετά τίς ἐκλογές τοῦ 2002, τήν κυβερνητική συμμαχία συγκροτοῦν δύο μέρη: Τό Σοσιαλιστικό Κόμμα (HSP), πού ὁ δυτικός Τῦπος τό παρουσιάζει ὡς «σοσιαλδημοκρατικό», καί ἡ Συμμαχία τῶν Ἐλεύθερων Δημοκρατῶν, τήν ὁποία ἡ γερμανική Sueddeutsche Zeitung χαρακτήρισε ὡς «τό κατ΄ἐξοχήν κόμμα τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων Ἑβραίων τῆς Βουδαπέστης». Περιλαμβάνουν μέλη τῶν πρώην ἀντιφρονούντων, σχετιζόμενων μέ τή CIA, ὅπως ἀποκάλυψε πρόσφατα στή Γκάρντιαν ὁ ἱστορικός τῆς Ὀξφόρδης Μάρκ Ἄλμοντ, ἀντιφρονοῦντες πού ποτέ δέν φυλακίστηκαν πάνω ἀπό 1-2 μέρες (σέ ἀντίθεση μέ τούς πραγματικούς Οὕγγρους ἀντιφρονοῦντες). Μέ τήν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ ἦταν ἀκριβῶς οἱ Ἐλεύθεροι Δημοκράτες πού ἐξασφάλισαν τό πέρασμα τῶν ΜΜΕ στόν ἔλεγχο ἀνθρώπων σάν τόν Robert Maxwell καί τόν George Soros. Αὐτά τά ΜΜΕ ἔσπειραν τό μῖσος κατά τῆς πρώτης κεντροδεξιᾶς κυβερνητικῆς συμμαχίας καί ἔφεραν στήν ἐξουσία τό HSP. Στήν σημερινή Κυβέρνηση ἡ συνύπαρξη εἶναι ἰδανική: Οἱ Σοσιαλιστές φέρνουν τούς ψήφους καί οἱ Ἐλεύθεροι Δημοκράτες τήν ὑποστήριξη τοῦ Τύπου καί τῶν ξένων. Πέραν δέ τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ συντηρητικές κυβερνήσεις τείνουν νά εἶναι λιγότερο εὐεπίφορες ἔναντι τῶν ἐπιθυμιῶν ξένων κυβερνήσεων καί ἐπενδυτῶν, ὁ πραγματικός λόγος πίσω ἀπό τόν ἀσίγαστο πόλεμο κατά τῆς Κεντροδεξιᾶς στήν Οὑγγαρία εἶναι κοινό μυστικό: Πολλοί ἀπό τούς «διανοούμενους» τῆς ἑβραϊκῆς κοινότητας (πού ἀριθμεῖ κάπου 100.000 μέλη) φωνασκοῦν γιά τίς εὐθῦνες τῶν δεξιῶν προπολεμικῶν κυβερνήσεων τῆς Οὑγγαρίας γιά τό Ὁλοκαύτωμα καί γιά τήν συλλογική εὐθύνη (ἄρα καί συλλογική τιμωρία) τῶν Οὕγγρων γιά τόν θάνατο ἑκατοντάδων χιλιάδων Οὑγγροεβραίων.
Κι ἐνῷ ἡ δηλητηριασμένη κατάσταση στή χώρα θυμίζει παραμονές ἐμφυλίου, ἡ εἰκόνα της στή Δύση παραμένει εἰδυλλιακή. Καί μᾶλλον ἔτσι θά μείνει μέχρι τίς ἐκλογές τῆς Ἄνοιξης τοῦ 2006…

Στίς 17 Φεβρουαρίου ὑπογράφτηκε, στίς 22  γνωστοποιήθηκε καί στίς 23 ὑλοποιήθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Ἀναστάση Παπαληγούρα πού ἀναμενόταν πολύ καιρό: Ἀνακοινώθηκε πώς δέν θά ἐκδοθεῖ στή Γερμανία ὁ Σινάν Μποζκούρτ (Ταϊλάν) πού ἐκρατεῖτο στίς φυλακές Κομοτηνῆς. Ὅπως τό κείμενό της ἀναφέρει, βάρυνε ὅτι
«α) οἱ συμπληρωματικές ἐπεξηγήσεις πού ὑπέβαλε τό ἐκζητοῦν κράτος κρίνονται ὡς μή ἱκανές νά κάμψουν ὑπάρχουσες ἀμφιβολίες προκειμένου νά ἱκανοποιηθεῖ τό αἴτημά του, β) τό Συμβούλιο τοῦ Ἀρείου Πάγου γνωμοδότησε ὑπέρ τῆς ἔκδοσης τοῦ Μποζκούρτ Σινάν μόνο γιά τήν ἠπιότερης ποινικῆς βαρύτητας ἀξιόποινη πράξη τοῦ ἐμπρησμοῦ, ἐνῶ ἀπέρριψε τό αἴτημα γιά τίς δύο σοβαρότερες πράξεις γιά τίς ὁποῖες ἐκζητεῖται καί γ) τό κοινό περί δικαίου αἴσθημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας κατά τῆς ἔκδοσης τοῦ ἐκζητουμένου, τό ὁποῖο ἔχει ἐκφραστεῖ ἀπό ποικίλους ἐπίσημους φορεῖς τῆς χώρας μας (ὀργανώσεις, σωματεῖα καί πλῆθος βουλευτῶν)…»
Ὄντας μάρτυρες ὑπεράσπισής του στό Ἐφετεῖο Θράκης καί ἐπί χρόνια φίλοι του, εἴχαμε τή χαρά νά συζητήσουμε μαζί του λίγο πρίν ἀναχωρήσει γιά τήν Ἀθήνα:
-Ταϊλάν, πῶς βλέπεις πιά αὐτά πού πέρασες;
- Ἤμουν ἀθῶος καί κρατήθηκα παράνομα. Μπορεῖ σήμερα νά μένω ἐλεύθερος ἀλλά μιά παροιμία λέει «ἀργή δικαιοσύνη δέν εἶναι δικαιοσύνη». Νομίζω ὅτι ἤμουν ἕνα πειρα-ματόζωο στήν ἐφαρμογή τοῦ εὐρωτρομονόμου.
- Ἔμεινες 11 μῆνες στίς φυλακές Κομοτηνῆς. Πῶς εἶδες τήν κατάσταση ἐκεῖ;
- Δέν ἔχω κανένα παράπονο. Εἶχα ἀκούσει ὅτι οἱ φυλακές Κομοτηνῆς εἶναι ἀπό τίς καλύτερες μά κι ἐγώ ποτέ δέν εἶχα πρόβλημα. Ὑπάλληλοι καί κρατούμενοι ἦταν μαζί μου φιλικοί καί εὐγενικοί, πολλοί μοῦ δήλωναν τή συμπαράστασή τους μέ κάθε τρόπο. Μάλιστα, ὅταν τόν Ὀκτώβριο ξεκίνησα ἀπεργία πείνας κάποιοι (ποινικοί) προσφέρθηκαν νά κάνουν τό ἴδιο γιά συμπαράσταση!
- Ἔζησες στή Γερμανία, στή χώρα πού ζητοῦσε τήν ἔκδοσή σου. Τί εἰκόνα ἔχεις γι’ αὐτήν;
- Δέν εἶναι εὔκολα τά πράγματα ἐκεῖ. Οὔτε ἡ λειτουργία ὀργανώσεων, οὔτε ἡ διοργάνωση ἐκδηλώσεων, οὔτε ἀκόμα ἡ ἀφισοκόλληση! Ἄν π.χ. καταδικαζόμουν πώς «σχεδίασα φόνο» κάποιου -πού …δέν ἔγινε – ἡ προβλεπόμενη ποινή εἶναι 3,5 χρόνια!
- Τί ἄλλο θά ἤθελες νά προσθέσεις;
- Θέλω νά εὐχαριστήσω θερμά ὅλους ὅσους μοῦ συμπαραστάθηκαν: φίλους, κόμματα, ὀργανώσεις, ἀκόμα καί κληρικούς. Παρότι ἤμουν ξένος δέν μέ ἄφησαν μόνο καί ἡ πίεσή τους στό Ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἀπέδωσε. Ὁ ἀγώνας μας γιά τά δικαιώματα τῶν λαῶν τῆς Τουρκίας συνεχίζεται καί καλῶ ὅλους στόν ἀγώνα αὐτόν.

Μεταφέρουμε τήν εἴδηση ἀπό τή Βουλγαρία:
«Τὸν τάφο τοῦ βασιλιᾶ τῶν ἀρχαίων Θρακῶν Σεύθη Γ’ ἔφερε στὸ φῶς ἡ ἀρχαιολογικὴ ἀνασκαφὴ ποὺ πραγματοποιεῖται στὰ περίχωρα τῆς πόλης Σίπκα, στὴν «Κοιλάδα τῶν θρακῶν βασιλέων» στὴν Κεντρικὴ Βουλγαρία. Ὁ βασιλιὰς Σεύθης Γ’ ζοῦσε στὴν κτισμένη ἀπὸ τὸν ἴδιο πόλη, τὴ Σευθέπολη, καὶ τάφηκε στὸν ναὸ στὶς ἀρχὲς τοῦ 3ου π.Χ. αἰώνα. Εἶναι, λοιπόν, ἡ πρώτη φορά στὴ θρακικὴ ἀρχαιολογία ποὺ ταυτίστηκε τάφος ἱστορικὰ γνωστοῦ ἡγεμόνα.
Ἐπικεφαλῆς τῆς Θρακολογικῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὁμάδας, ποὺ διενεργεῖ τὴν ἀνασκαφὴ εἶναι ὁ Βούλγαρος ἀρχαιολόγος δρ. Γκεόργι Κίτοβ, ὁ ὁποῖος τὴν Τρίτη μίλησε στὸ Ἐθνικὸ Ἵδρυμα Ἐρευνῶν γιὰ τὰ εὑρήματα ποὺ ἦλθαν στὸ φῶς. Ὁ τάφος τοῦ Σεύθη ἦταν ἀσύλλητος καὶ ἔτσι οἱ ἀρχαιολόγοι βρέθηκαν μπροστὰ σὲ ἐντυπωσιακὰ ἀντικείμενα: χρυσὸ στεφάνι μὲ φύλλα βελανιδιᾶς, ξίφος, θώρακα καὶ περικεφαλαία, ἱπποσκευή, ἀλαβάστρινα ἀγγεῖα, χρυσὸ κύλικα οἴνου καὶ πλῆθος ἄλλων ἔργων ἀπὸ χρυσό, ἀσήμι, ἀλάβαστρο, πηλὸ καὶ δέρμα.
Μεταξὺ τῶν εὑρημάτων συγκαταλέγεται καὶ μία ἀσημένια κούπα ποὺ ἔφερε τὸ ὄνομα τοῦ νεκροῦ βασιλιᾶ: «… σκεῦος Σεύθη βάρους…» ἔγραφε, στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ μάλιστα, ἡ χαραγμένη ἐπιγραφὴ τῆς κούπας. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ βασιλιᾶ Σεύθη Γ’, ὁ δρ. Γκεόργι Κίτοβ ἀνέσκαψε καὶ ἕναν τύμβο μέσα στὸν ὁποῖο τάφηκε κατὰ τὸ δεύτερο μισό τοῦ 5ου π.Χ. αἰώνα ἄλλος ἕνας Θράκας βασιλιάς. Καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση τὰ εὐρήματα εἶναι σπουδαία, μὲ ἐντυπωσιακότερο ἕνα προσωπεῖο-φιάλη μὲ ἀνάγλυφη παράσταση ἀνθρώπινου προσώπου φιλοτεχνημένη πάνω σὲ χοντρὴ πλάκα χρυσοῦ, βάρους 673 γραμμαρίων (φωτογραφία). Ὁ τάφος ἦταν σκεπασμένος ἀπὸ ἑπτὰ πλάκες μὲ γεῖσο ὥστε νὰ θυμίζει σαρκοφάγο ἐνῶ ἐκτιμᾶται ὅτι ὁ βασιλιὰς ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Ὀρφέα ἀφοῦ βρέθηκαν μόνο μερικὰ ὀστᾶ τῶν ἄκρων καὶ τοῦ κρανίου του. Ἀλλὰ ἦταν καὶ πολεμιστής, ἀφοῦ εἶχε ἐνταφιαστεῖ σχεδὸν μὲ ὅλη του τὴ μεταλλικὴ ἐξάρτυση ποὺ δίνει πολύτιμα στοιχεῖα γιὰ τὸν ὁπλισμὸ τῆς ἀριστοκρατικῆς τάξης στὴν ἀρχαία Θράκη, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωὴ του σκεύη, καθὼς καὶ μὲ μερικὰ ἄλλα ἀντικείμενα ἀπὸ ἀσήμι, χρυσό, χαλκό, σίδηρο καὶ πηλό.
Ὁ ἀριθμὸς τῶν τύμβων ποὺ συνολικὰ ἐξερευνήθηκαν τὸ 2004 στὴν Κοιλάδα τῶν Θρακῶν βασιλέων φθάνει τοὺς 13.»
Καθώς δέν πρόκειται γιά τήν πρώτη τέτοια ἀνακάλυψη τοῦ δρ. Κίτοβ καί τίς σχετικές ἀνακοινώσεις, αὐτό πού περιμέναμε ὡς Θρᾶκες καί ὡς  Ἕλληνες ν’ ἀκούσουμε ἦταν ἡ ἐξήγηση γιά τήν ἑλληνική ἐπιγραφή τῆς κούπας τοῦ βασιλιᾶ. Καί ποιά νομίζετε πώς δόθηκε στίς ἀναφορές τῶν ΜΜΕ;  Ὅτι πρόκειται μᾶλλον γιά προϊόν εἰσαγωγῆς ἤ γιά …λάφυρο! Μάλιστα, ὁ βασιλιᾶς τῶν Θρακῶν εἶχε λεηλατήσει κάποιαν ἑλληνική πόλη καί ἔτυχε νά βρεῖ μιάν ἀσημένια κοῦπα μέ τ’ ὄνομά του, τήν ὁποία καί κράτησε μέχρι καί στόν τάφο του!
Γιά μιάν ἀκόμη φορά λοιπόν παρατηροῦμε τό πασίγνωστο φαινόμενο τῆς λυσσώδους ἄρνησης παντός ἑλληνικοῦ. Τό προφανές καί ἀποδεδειγμένο ἀπωθεῖται καί ἐπιστρατεύονται πάσης φύσεως παραλογισμοί, ἀρκεῖ νά ὑποτιμηθεῖ καί νά περιοριστεῖ ἡ αἴγλη καί ἡ παρουσία τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ! Τά εἴδαμε μέ τούς Μυκηναίους καί τή Γραμμική Β΄, τά ζοῦμε μέ τούς Μινωίτες καί τή Γραμμική Α΄, τά ὑφιστάμεθα μέ τούς ἀρχαίουςΜακεδόνες καί Θρᾶκες. Τά παραμύθια περί προελληνικῶν φύλων καί ἰνδοευρωπαϊκῶν καθόδων, τά ἀπολύτως ἀναπόδεικτα καί ἐναντιούμενα σέ κάθε λογικό ἐπιχείρημα καί σέ κάθε ἀρχαιολογική μαρτυρία πασχίζουν νά κρατήσουν τήν ἑλληνική περί τό Αἰγαῖο παρουσία στά ὅρια τῶν 4.000 χρόνων (ἤδη πάντως κερδίσαμε 1000 χρόνια ἀπό τήν ἐποχή πού βρισκόμασταν ἐμεῖς στό σχολεῖο). Καί μήπως εἶναι ἡ μόνη τέτοια περίπτωση; Σημειῶστε ἕνα ἀκόμη πρόσφατο, κυπραίικο παράδειγμα:
«…Ἡ ἔκπληξη γιὰ τοὺς ἀρχαιολόγους ἦλθε ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ συγκεκριµένα ἀπὸ τὸν Πύργο. Καὶ αὐτὸ γιατί κανεὶς µέχρι τώρα δὲν φανταζόταν ὅτι στὴν περιοχὴ κρυβόταν ἐδῶ καὶ 4.000 χρόνια τὸ ἀρχαιότερο ἀρωµατοποιεῖο τοῦ κόσµου! «Οὔτε ποὺ τὸ φανταζόµασταν τέτοιο εὕρηµα» δήλωσε  ἡ Ἰταλίδα ἀρχαιολόγος καὶ ὑπεύθυνη τῆς ἀνασκαφῆς, δρ Μαρία Ροζάρια Μπελτζιόρνο, ποὺ εἶχε τὴν τύχη νὰ δεῖ νὰ ἀναδύεται αὐτὸ τὸ σπάνιο ἀρχαιολογικὸ µνηµεῖο. Πρόκειται γιὰ ἕνα προϊστορικὸ ἐργαστήριο 4.000 τ.µ. στὸ ἐσωτερικό τοῦ ὁποίου βρέθηκαν ἀγγεῖα γεµάτα µέ ἀρωµατικὲς πρῶτες ὕλες ἀλλὰ καὶ τὰ ἕτοιµα ἀρώµατα. Ἀπὸ τὴν ἐξέτασή τους, µάλιστα, προκύπτει ὅτι οἱ προτιµήσεις τῶν προγόνων µας δὲν διαφέρουν πολὺ ἀπὸ τὶς σηµερινὲς ἐπιλογὲς µας.
Τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ 50 µικρὰ καὶ µεγάλα κυπριακὰ ἀγγεῖα ποὺ βρέθηκαν ἔκρυβαν µέσα τους εὐωδιὲς ἀπὸ πρωτότυπα ἀρώµατα ἀπὸ σταφύλι ἀλλὰ καὶ ἄλλες ποὺ «ἔµοιαζαν» πολὺ µέ τὸ δηµοφιλὲς Pino Silvestre, τὸ γνωστὸ ἄρωµα πεύκου στὸ πράσινο µπουκάλι. «Βρήκαµε σχεδὸν 10 διαφορετικὰ αἰθέρια ἔλαια, ἴδια µέ ἐκεῖνα ποὺ χρησιµοποιοῦνται σήµερα» τονίζει ἡ κ. Μπελτζιόρνο, ποὺ ἀνασκάπτει στὴν περιοχὴ ἀπὸ τὸ 1998. Ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀναλύσεις ἀποδεικνύεται ὅτι οἱ πρῶτες ὕλες τῶν ἀρωµάτων ἦταν κανέλα, δάφνη, µυρτιά, γλυκάνισο καὶ κίτρο.
Ὅσο γιά τήν τέχνη τῆς ἀρωματοποιίας, φαίνεται πώς τήν γνώρισαν ἀπό τούς Αἰγυπτίους, μέ τούς ὁποίους διατηροῦσαν στενές σχέσεις, ἐνῷ ἀνάμεσα στούς καλύτερους ἀγοραστές ἀρωμάτων εἰκάζεται πώς ἦταν οἱ Μινωίτες.»
Ἑτερόφωτη-δεύτερη λοιπόν ἡ ἑλληνική πολιτισμική παραγωγή, παρότι πρόκειται, ὡς λέγεται, γιά τό μακράν πρῶτο ἐργαστήριο τέτοιου τύπου! Ἐδῶ ἐπιστρατεύτηκε ἡ ἐγγύς Ἀνατολή πού προσφέρεται γιά τέτοιες ὑπο-θέσεις ἐργασίας (ἔχει χρησιμοποιηθεῖ ἔτσι καί στό παρελθόν ἐπανειλλημένως).
Κι ἐρχόμαστε ἀπό τά παραπάνω στό τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ ΑΡΔΗΝ. Τό σπουδαῖο του ἀφιέρωμα στήν ἀρχαιολαγνεία καί τήν «συναφή» της οὐφολογία θέτει μέ τόλμη ἕνα θέμα πού ἀπό τό περιθώριο ἔχει πάρει πλέον μία κεντρική θέση στήν καθημερινότητα ἑνός τεραστίου ἀριθμοῦ συνελλήνων. Τό ζήτημα ὅμως εἶναι – πέρα ἀπό τίς γελοῖες, τίς ὕποπτες ἤ τίς ἐπικίνδυνες πλευρές του – γιατί καταλήγει (καί) τόσος σοβαρός κόσμος στίς ὑπώρειες τῆς φαντασιοπληξίας (τό διαπραγματεύεται στό ἀφιέρωμα ὁ Σαράντος Καργάκος, ἐμπλουτίζοντας τήν προβληματική πού ἐκθέτουν καί οἱ ἄλλες, ἐξαίρετες προσεγγίσεις τοῦ περιοδικοῦ). Κατά τή γνώμη μας τεράστια εὐθύνη ἔχουν οἱ προσεγγίσεις τοῦ τύπου πού ἀναφέρουμε ἀνωτέρω. Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνέχεται κανείς τήν κάθε ἐπιστημονικοφανή θεωρία τῶν εἰδικῶν – μέ ἤ χωρίς εἰσαγωγικά – καί νά μήν βλέπει πουθενά ἀντίλογο γιά τήν ὑπεράσπιση τοῦ αὐτονόητου (πού τυχαίνει νά εἶναι καί τό πολιτισμικό παρελθόν μας). Εἴτε λοιπόν ἐκκινήσει κανείς μέ μία συνομωσιολογική προσέγγιση εἴτε μέ τήν οἴηση τοῦ ἐρασιτέχνη πού θά καλύψει τήν ἀνεπάρκεια καί τήν ἀδιαφορία τοῦ ἐπαγγελματία, τό ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς του ἐνασχόλησης πολύ δύσκολα δέν θά ἀδικήσει τίς προθέσεις του. Γνώμη μας λοιπόν εἶναι πώς – σύν τοῖς ἄλλοις – φταῖνε σέ μεγάλον βαθμό οἱ ἐπαγγελματίες ἀρχαιολόγοι, φιλόλογοι, μελετητές, ἱστορικοί: Ἡ δική τους ὀλιγωρία – ἀκηδία (σέ συνδυασμό μέ τό γενικό μας ἐθνικό χάλι) καί τήν ἀλήθεια μᾶς στεροῦν καί στούς τηλελλαδέμπορους ἀνοίγουν τόν δρόμο.