Συνάντηση, ἡ ὁποία ἐπιχειρήθηκε µὲ κάθε τρόπο νὰ κρατηθεῖ µακρυὰ ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δηµοσιότητας, εἶχε χθὲς βράδυ µόλις ἔφτασε στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸ Λονδῖνο ὁ Βρετανὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Τζὰκ Στρώ µὲ τὸν πρώην Πρόεδρο τῆς Κυπριακῆς Δηµοκρατίας Γιῶργο Βασιλείου. Ἡ συνάντηση πραγµατοποιήθηκε στὴν οἰκία τοῦ Ὕπατου Ἁρµοστῆ τῆς Βρετανίας στὴν Κύπρο καὶ διήρκεσε περίπου 50 λεπτά. Ὁ κ. Βασιλείου µετέβη στὴν οἰκία τοῦ Βρετανοῦ Ὕπατου Ἁρµοστῆ, ὅπου τὸν ἀνέµενε ὁ κ. Στρώ, στὶς 19:30 καὶ ἐξῆλθε ἀπὸ αὐτὴ στὶς 20:20. Κατὰ τὴν ἔλευση τοῦ κ. Βασιλείου στὴν οἰκία τοῦ Βρετανοῦ Ὕπατου Ἁρµοστῆ, ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δηµοκρατίας ἐπιχείρησε νὰ κρυφτεῖ κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὴν κάµερα τοῦ «Σίγµα», ποὺ τὸν ἀνέµενε ἐκεῖ. Ὁ κ. Βασιλείου ἀνέφερε δυὸ φορὲς ὅτι δὲν θέλει νὰ προβεῖ σὲ δηλώσεις.
  Ἀξίζει νὰ σηµειωθεῖ ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐξόδου τοῦ κ. Βασιλείου ἀπὸ τὴν οἰκία τοῦ Βρετανοῦ Ὕπατου Ἀρµοστῆ, δηµιουργήθηκε φραστικὸ ἐπεισόδιο µεταξὺ τοῦ ὁδηγοῦ τοῦ πρώην Προέδρου καὶ τοῦ ὑπεύθυνου ἀσφαλείας τοῦ Βρετανοῦ Ὑπάτου Ἁρµοστῆ. Καὶ αὐτό, καθὼς εἶχε ἐντολὴ νὰ µήν ἀφήσει τὸ αὐτοκίνητο νὰ εἰσέλθει πλησίον τῆς οἰκίας γιὰ νὰ παραλάβει τὸν κ. Βασιλείου, ἀλλὰ ὁ πρώην Πρόεδρος νὰ ἐξέλθει πεζὸς καὶ νὰ ἐπιβιβαστεῖ στὸ αὐτοκίνητο. Ὁ κ. Βασιλείου, γνωρίζοντας πὼς ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία τὸν ἀνέµενε τηλεοπτικό συνεργεῖο, εἰδοποίησε τὸν ὁδηγό του νὰ εἰσέλθει γιὰ νὰ τὸν παραλάβει ἀκριβῶς ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία. Ὁδηγία, στὴν ὁποία ἀντέδρασε ὁ ὑπεύθυνος ἀσφαλείας τῆς οἰκίας τοῦ Βρετανοῦ Ὕπατου Ἁρµοστῆ, µὲ ἀποτέλεσµα νὰ δηµιουργηθεῖ τὸ φραστικὸ ἐπεισόδιο. Τελικά, µὲ ὁδηγίες τοῦ Τζὰκ Στρώ δόθηκαν ἐντολὲς στὸν φρουρὸ νὰ ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδο τοῦ ὀχήµατος.
 (Σύμφωνα μέ ἀποκλειστικές πληροφορίες τοῦ «Ἀντιφωνητῆ», πού εἶχε ἄν-θρωπό του μέσα στό προαύλιο τῆς ἐν λόγῳ κατοικίας, μεταξύ τοῦ ὁδηγοῦ τοῦ Βασιλείου καί τοῦ Βρετανοῦ ἀσφαλίτη στό προαναφερθέν φραστικό ἐπεισόδιο εἰπώθησαν τά κάτωθι:
- Ἔιιι, κουμπάρε, ἄνοιξε, ἔν ἀκοῦς πού παίζω τήν μπουροῦ;
- Ποῦ νομίζεις ὅτι πηγαίνεις φάκινγκ γκρήκ μπάσταρντ; Ἐδῶ δέν εἶναι ἡ παράγκα σου στό χωριό σου! Ἀπαγορεύεται ἡ εἴσοδος.
- Ἄνοιξε ρέ κοτσινόκωλε τήν πόρτα, ὁ μάστρος μου ἔρκεται μυστικά νά δεῖ τόν ὑπουργό σας, ἐννά μᾶς πάρουν χαπάρι τά κανάλια τζιαί θά γίνουμε ρόκολο οὗλοι μας!
- Ἐμεῖς κάνουμε τή δουλειά μας καί σεῖς τή δουλειά σας. Πές τοῦ δικοῦ σου νά περπατήσει λιγάκι, τώρα τόν πιάσαν οἱ ντροπές; Τόν ξεβράκωσαν μέ τίς λίρες καί τό Σχέδιο Ἀνάν καί δέν ντράπηκε, τώρα ξιπάστηκε;
- Τή μάνα σου καί ὅλο σου τό σόι, μαζί τζιαί τόν Πουστρώ τόν ὑπουργό σου κερατά, κόφτει με γιά τίς βρωμοδουλειές σας; Ἐγιώ δουλεύκω ἁπλός σωφέρης, καί ψήφισα καί ὄι πρόπερσι. Τζ’ εγιώ ρεζίλι ἔν γίνομαι μπροστά στίς τηλεοράσεις. Ἤ ἀνοίεις μου ἀμέσως τήν πόρτα τοῦ μπορντέλου σας ἤ ἐν νά βκῶ τζιαί νά πῶ παρόμοια ἀγώγια πού ἔκαμα – κι ἄτε μετά νά ξανάβρετε δεύτερον Βασιλείου!
  Μετά ἀπό δευτερόλεπτα ἡ πύλη ἄνοιξε καί οἱ Μηδίσαντες πέρασαν…)

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/188.pdf

Στίς 6 Ἰανουαρίου πέθανε στά 47 της χρόνια ἡ «διοικητής Ραµὀνα», ἡ κορυφαία γυναικεία φυσιογνωµία τοῦ κινήµατος τῶν Ζαπατίστας, µετά ἀπό 10χρονη µάχη µέ τόν καρκίνο τοῦ νεφροῦ. Ἡ Ραµόνα εἶχε ἡγηθεῖ τόσο στίς στρατιωτικές ἐπιχειρήσεις τοῦ Σάν Κριστοµπάλ (1994), ὅσο καί στίς εἰρηνευτικές διαπραγµατεύσεις µέ τήν Κυβέρνηση, πολέµησε τήν ἐκµετάλλευση τῶν γυναικῶν καί ὑπῆρξε ἐκπρόσωπος τῶν Ζαπατίστας στό Μέξικο Σίτυ. Οἱ Ἀρχές προσπάθησαν νά ὑποσκάψουν τήν δηµοφιλία της µέ φηµολογίες ἀναφορικά µέ τήν ὑγεία της (εἶχαν διαδώσει µάλιστα πώς πέθανε καί τήν ἀντικαθιστᾶ κάποια ἄλλη!), µάταια ὅµως. Ἡ µεταµόσχευση νεφροῦ τῆς εἶχε χαρίσει µιά δεκαετία ζωῆς – τελευταία δηµόσια ἐµφάνισή της ἦταν τόν περασµένο Σεπτέµβρη. Ὁ Μάρκος πού ἀνακοίνωσε τόν θάνατό της, «µαζί κι ἑνός κοµµατιοῦ τῆς καρδιᾶς µας», ἀνέστειλε κάθε ἄµεση δραστηριότητα τοῦ κινήµατος εἰς ἔνδειξη θλίψης γιά τόν θάνατο «µιᾶς γυναίκας ἀπό κεῖνες πού ὁ κόσµος τόσο χρειάζεται».

Τό πῶς κατακτήθηκε ἡ πρώην σοβιετική ἐπικράτεια ἀπό τὶς πρακτοράντζες τοῦ ἀτλαντισμοῦ καί τῶν συνοδοιπόρων του λίγο πολύ εἶναι γνωστό. Ἀξίζει ὅμως ποῦ καί ποῦ νά ρίχνει κανείς μιά ματιά στήν πορεία ὁρισμένων, ὥστε νά μήν ἐκπλήσσεται ἀπό γεγονότα καί ἀποφάσεις. Μία χαρακτηριστική περίπτωση λοιπόν στήν Πολωνία (πέραν τοῦ μέχρι πρότινος ΥΠΕΞ Ἀδάμ Δανιήλ Ρότφελντ καί τοῦ διαδόχου του Στέφαν Μέλερ) εἶναι ὁ ὑπουργός Ἄμυνας Ράντεκ Σικόρσκι.
Ὁ Σικόρσκι παρουσιάζεται σήμερα ὡς ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς «Ἀλληλεγγύης» στή δεκαετία τοῦ 70. Λαμβανομένου δέ ὑπ’ ὄψιν ὅτι γεννήθηκε τό 1963, πρέπει νά ἦταν περίπου φαινόμενο ὥστε νά ἡγεῖται ἑνός συνδικάτου στά… 16 του. Κατά εὐτυχή συγκυρία βρισκόταν στήν Βρετανία ὅταν τό 1981 ὁ Γιαρουζέλσκι κήρυξε στρατιωτικό νόμο στήν Πολωνία κι ἔμεινε ἐκεῖ σπουδάζοντας στήν Ὀξφόρδη καί λαμβάνοντας τήν βρετανική ὑπηκοότητα, μέχρι τήν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ.
Στήν διάρκεια τῆς βρετανικῆς του ὀκταετίας (ξαναθυμίζουμε: ἀπό τά 18 του ὥς τά 26 του…), δέν ἔμεινε ἀδρανής. Καί νά μήν δώσει κανείς βαρύτητα στίς πολωνικές μυστικές ἀναφορές γιά στρατολόγησή του ἀπό τήν Ἀμερική τοῦ Ρήγκαν, καί τά ὑπόλοιπα δέν εἶναι λίγα: Βρέθηκε στό σοβιετοκρατούμενο Ἀφγανιστάν ὡς δημοσιογράφος (ΣΣ: νά πῶς καθίστανται δημοφιλῆ τά συνθήματα μέ τούς ἀλῆτες καί τούς ρουφιάνους…) κι ἀργότερα μέ τήν ἴδια παραλλαγή στήν Ἀγκόλα δίπλα στό ἀντάρτικο τῆς UNITA πού εἶχαν στήσει οἱ ΗΠΑνθρωποι καί οἱ ρατσιστές τῆς Νότιας Ἀφρικῆς. Ἐκεῖ συνδέθηκε καί μέ ἄτομα τῆς ὑποστάθμης τοῦ Τζάκ Ἀμπράμωφ, πού πρόσφατα καταδικάστηκε γιά ἀπάτες καί κρυφές δωρεές (ὅπλων!) πρός ἐποικισμούς φανατικῶν Ἑβραίων στήν Παλαιστίνη.
Ὁ Σικόρσκι εὐτύχησε καί στόν ἔρωτα: Παντρεύτηκε τήν ἀμερικανίδα (λέμε, τώρα…) ἀρχιδημοσιογράφο τῆς Washington  Post Ἄν Ἄπλμπαουμ, γνωστή γιά τήν νεοσυντηρητική της λάντζα: Φανατικά ὑπέρ τῶν «ἐπαναστάσεων» στήν Ἀνατολική Εὐρώπη καί σέ ἄλλα μέρη ὅπου ἡ φάρα της μεταλαμπαδεύει τήν «δημοκρατία» (π.χ. Ἰράκ). Κατά μάνα καί ὁ κύρης: Ὁ Σικόρσκι ὡς μέλος τοῦ American Enterprise Institute (AEI) διηύθυνε ἀπό τό 2002 ὥς τό 2005 τήν Νεοατλαντική Πρωτοβουλία ὅπου συναγελαζόταν μέ τό ζεῦγος Γιούσενκο: τόν νῦν Πρόεδρα τῆς Οὐκρανίας καί τήν γυναικούλα του, τήν Κατερίνα Τσουμασένκο. Ἡ κυρία Κατίνα εἶχε μεγάλη ἐμπειρία στόν ἀντικομμουνισμό καί τόν κυβερνοφασισμό τῶν ἀφεντικῶν, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή πού ἐργαζόταν ἐπί Ρήγκαν στόν Λευκό Οἶκο καί στά ὑπουργεῖα Ἐξωτερικῶν καί Οἰκονομικῶν (!), συνεργαζόμενη μέ κουμάσια σάν ἐκεῖνα τοῦ Heritage Foundation καί τούς Φίλους τοῦ Ἀφγανιστάν (Χαλιλζάντ καί δέν συμμαζεύεται). Ὁ ἴδιος ὁ Σικόρσκι προπαγάνδιζε φανατικά τήν εἰσβολή στό Ἰράκ, ἀποκαλεῖ τήν Κούβα «Φιντελία» καί δέν ἀντιλαμβάνεται τί τή θέλουν τήν πυρηνική ἐνέργεια οἱ Πέρσες. Ἔχοντας δέ περάσει ἤδη τήν δεκαετία τοῦ 90 ἀπό ὑφυπουργικούς θώκους, πρό διμήνου τοῦ ἀνατέθηκε καί τό ὑπουργεῖο Ἄμυνας. Οὐδεμία ἔκπληξη λοιπόν ἀπό τίς πρόσφατες δηλώσεις του γιά παραμονή τῶν Πολωνῶν στρατιωτῶν στό Ἰράκ καί πέραν τοῦ 2006. Ἡ ἀφοσίωση τῆς Πολωνίας στήν (ὑπερατλαντική) Δημοκρατία ἔχει κλειδώσει.

Αὔγουστος 1953: Στόν προσφυγικό καταυλισμό El Bureig τῆς Γάζας ἐπιτίθεται ἡ Μονάδα 101 μέ διοικητή τόν Σαρόν. Κατά τήν μαρτυρία τοῦ στρατηγοῦ Vagn Bennike τοῦ ΟΗΕ «ἐρρίφθησαν βόμβες μέσα στίς καλῦβες ἐνῷ οἱ πρόσφυγες κοιμόντουσαν. Ὅσοι ξύπνησαν καί προσπάθησαν νά βγοῦν πέσαν νεκροί ἀπό πυρά αὐτόματων ὅπλων».
14 Ὀκτωβρίου 1953: Ἐπίθεση τῆς ἴδιας μονάδας στό Ἰορδανικό χωριό Qibya περιγράφεται ἀπό τόν ἰσραηλινό ἱστορικό Avi Shlaim: «Οἱ ἐντολές τοῦ Σαρόν ἦταν νά μποῦν στό χωριό, νά ἀνατινάξουν τά σπίτια καί νά προκαλέσουν ὅσο βαρύτερες ἀπώλειες μποροῦν στούς κατοίκους. 45 σπίτια ἀνατινάχτηκαν, 69 πολίτες – τά 2/3 γυναικόπαιδα – νεκροί.»
1970: Ὁ Σαρόν ὡς ἐπικεφαλῆς τῆς Νότιας Διοίκησης τοῦ ἰσραηλινοῦ Στρατοῦ στή Γάζα ἀναθέτει στούς στρατιῶτες του νά σημαδέψουν ἑκατοντάδες σπίτια στόν προσφυγικό καταυλισμό τῆς ἀκτῆς (τά εἶχε κτίσει ὁ ΟΗΕ γιά τούς πρόσφυγες τοῦ 1948) καί τό ἑπόμενο πρωί τά κατεδαφίζουν ἀφήνοντας χιλιάδες κατοίκους ἄστεγους καί στέλνοντας ἑκατοντάδες ἐξορία στό (Κατεχόμενο τότε) Σινά. Ἦταν μία πάγια τακτική του. Μόνο τόν Αὔγουστο τοῦ 1971 οἱ στρατιῶτες τοῦ Σαρόν κατέστρεψαν 2.000 σπίτια κι ἐξόρισαν ἑκατοντάδες ἀνθρώπους στίς ὅμορες χῶρες (Phil Reeves, Independent, 21-1-2001).
1982: Ὁ Σαρόν ὡς ὑπουργός Ἄμυνας τοῦ Μπέγκιν ὁδηγεῖ τόν ἰσραηλινό στρατό στόν Λίβανο προκαλώντας 20.000 θανάτους, πολιορκώντας τήν Βηρυττό καί ὀργανώνοντας τή σφαγή 2.000 ἀμάχων στούς Παλαιστινιακούς καταυλισμούς Σάμπρα καί Σατίλα (16-18 Σεπτεμβρίου) ἀπό τούς Λιβανέζους Φαλαγγίτες. Ἡ Ἐπιτροπή Καχάν πού συστήνεται ἀπό τίς ἰσραηλινές Ἀρχές γιά διερεύνηση τοῦ θέματος ἀνακοινώνει μέρος τῶν εὑρημάτων της καί ἐπιρρίπτει εὐθῦνες στόν Σαρόν πού ἀρνεῖται νά παραιτηθεῖ. Καί χάρη στίς ἀμερικανικές πιέσεις ἀφενός καί στίς δολοφονίες τριῶν μαρτύρων κατηγορίας ἀφετέρου, διέφυγε τόν κίνδυνο νά δικαστεῖ γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητας στό Βέλγιο).
22 Ἰουλίου 2002: Στά πλαίσια τῶν «ἐξωδικαστικῶν ἐκτελέσεων» Παλαιστινίων μαχητῶν, βόμβα ἑνός τόνου πέφτει ἀπό ἕνα F-16 σὲ σπίτια ἀμάχων καί διαμελίζει 9 παιδιά καί 8 ἐνήλικες. Μεταξύ αὐτῶν καί τόν Σαλάχ Σεχάντα, ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Χαμάς. Τὸ ἀποτέλεσμα ἐπευφημεῖται ἀπό τόν πρωθυπουργό Σαρόν ὡς «μεγάλη ἐπιτυχία».
Ὡς φοιτητής ἀκόμη στό Ἑβραϊκό Πανεπιστήμιο εἶχε δολοφονήσει τρεῖς γυναῖκες ἀραβικῆς καταγωγῆς στό χωριό Κάτνα (βλ. δημόσια ὑπενθύμιση τοῦ Ἄραβοϊσραηλινοῦ βουλευτῆ Ἀζμί Μπισάρα). Μά καί σέ ὅλη του τήν πορεία ἦταν συνεπής κατά πάσης ἀπόπειρας εἰρήνευσης: Τό 1979 ψήφισε κατά τῆς συνθήκης εἰρήνης μέ τήν Αἴγυπτο. Τό 1985 ἐναντίον τῆς ἀπόσυρσης ἀπό τόν Νότιο Λίβανο. Τό 1991 ἀντέδρασε στή συμμετοχή τῆς χώρας του στό συνέδριο εἰρήνης στή Μαδρίτη. Τό 1993 καταψήφισε τίς Συμφωνίες τοῦ Ὄσλο. Τό 1994 ἀπεῖχε ἀπό τήν ψηφοφορία στήν Κνεσέτ γιά τήν εἰρήνευση μέ τήν Ἰορδανία. Τό 1997 καταψήφισε τήν συμφωνία τῆς Χεβρώνας. Τό 2000 πυροδότησε τήν δεύτερη Ἰντιφάντα μέ τήν πρόκληση στό τέμενος Ἀλ Ἄκσα. Οἱ περισσότεροι οἰκισμοί ἐποίκων εἶναι δικά του δημιουργήματα. Κατασκεύασε τό Τεῖχος κόντρα στήν παγκόσμια νομιμότητα, ἀδιαφορώντας γιά κάθε κατακραυγή καί ἠθική. Ὀργά-νωσε τό Ἀπαρτχάιντ στά Κατεχόμενα, ἐνισχύοντας, μετά τήν ἀπόσυρση ἀπό τή Γάζα (πού τήν κατέστησε μιά τεράστια, ἀνοικτή φυλακή) ἀκόμη περισσότερο τούς ἐποίκους τῆς Ἱερουσαλήμ καί τῆς Δυτικῆς Ὄχθης. Ὅλα στή γραμμή τῆς περίφημης συνέντευξής του στόν Ἄμος Ὄζ τό 1982, ὅπου ἀναλάμβανε τό κόστος νά σφάξει, νά ἐκδιώξει, νά χρησιμοποιήσει καί πυρηνικά, ἀρκεῖ νά εἶναι «ἀποτελεσματικός».
Ἔ, ἄν τά ἀνωτέρω σκιαγραφοῦν μιάν «ἀμφιλεγόμενη προσωπικότητα», ὅπως μᾶς λένε οἱ σοβαροί καί μετριοπαθεῖς λαμογιογράφοι (σάν τόν Φρήντμαν τῶν Ν.Υ.Τimes), τότε πῶς εἶναι ἕνας ὑπερναζιστής ἀρχιφασίστας;        
Κ.Κ.

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/187.pdf

Τheme: Community studies concerning majority-minority linguistic and social inter-relations

(X ICML, Trieste)

Antonios Liapis

 In the area of Thrace (northern-eastern Greece), near the borders οf Bulgaria and Turkey, exists a Muslim minority (about 100.000 people) consisting of Turkish-speaking, Pomac-speaking and Romani-speaking populations.

The Gypsies (self-appellation Roma) have lived in Greek lands for centuries. Most historians think that the first big settlements of Gypsies on the Balkans (or Hemus peninsula), and more specifically in Thrace, can be dated back to the beginning of the 9^th century. Abundant historical evidence points to the presence of Gypsies in the Byzantine Empire and their entry into Serbia, Wallahia and Moldova in the period 11^th-14^th century.

There is a wealth of information about Gypsy presence in Thrace (Greek, Bulgarian and Turkish parts) at the time of Ottoman Empire. They were mentioned in many laws and other official documents, mostly tax registers, under the names Cengene or Kipti. Gypsies in the Ottoman Empire were actively setting in towns and villages. A new type of semi nomadic way of life was established too- the Gypsies had a permanent winter residence and an active nomadic season in the respective region. Often some Gypsies would break away from the traditional Gypsy occupations and take up farming or menial labour in the cities.

Gypsies had a special place in the overall social and administrative organization of the Ottoman Empire. They were differentiated according to the ethnic principle (some rather unusual for the Ottoman Empire), with no sharp differentiation between Muslims and Christians in social status. There were some small privileges for Muslim Gypsies of taxes payment.

The Muslim Romas of the Greek Thrace are a remarkable exception worldwide, as since 1923 judging by the religion, they have legally belonged to the homo-religious Muslim community, that has a totally different language (Turkish) and different cultural characteristics.

The education provided to the Muslim community overall, according to Greek-Turkish agreements, obliges the Gypsies to learn a foreign language (Turkish) apart from the official state language which is Greek.

The Gypsies today are roughly numbered in 20.000 people and in their vast majority they use the Turkish language and only a mere percentage of 10-15% actually uses the Gypsy language, (Romani). The two basic cores of the gypsy language in the Greek Thrace is the quarter at the end of Andrianoupoleos street in Komotini and in the village Drosero in Xanthi. In quite a big extent the gypsy language is familiar to the generation that is around forty years old, however it is less and less used in the community, whereas their children mainly speak Turkish, since they attend classes in Turkish in the schools of the minority where they are taught both Greek and Turkish.

The dwellers of the two settlements mentioned above have been permanently situated in the area during the 20^th century and still maintain many aspects of their former nomadic life. However their permanent habitation had serious social and financial consequences. All their traditional occupations gradually became extinct and together with that came the loss of the freedom they had when they had been wandering around. This decay has reflected upon the language as well. The Gypsy songs and tales were gradually replaced by the Turkish and Greek ones. Moreover they lost their self-respect, as a result of the social and financial exclusion they were subjected to, and some of them even felt shame to declare in public their own identity and found it preferable to often borrow foreign identities, such as the ones of the coreligionist Turks.

Τὸ Μουσεῖο Καλαθοπλεκτικῆς τῶν Ρωμά στὸ Θρυλόριο Κομοτηνῆς ἐπισκέφτηκε ὁ Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν Εὐρυπίδης Στυλιανίδης τὸ ἀπόγευμα τῆς 28ης Δεκεμβρίου 2005. Στὸν χῶρο, ὑπὸ τοὺς ἤχους τοῦ  νταουλιοῦ καὶ τοῦ ζουρνᾶ, τὸν ὑποδέχθηκε πλῆθος κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων πολλοὶ Ρομὰ τῆς περιοχῆς μας. Ὁ ὑφυπουργὸς ἀφοῦ ξεναγήθηκε, προέβη σὲ δηλώσεις ὅπου ἐπεσήμανε τὸν συμβολισμὸ τοῦ Μουσείου ὡς χώρου ποὺ ἑνώνει τοὺς λαοὺς τῆς περιοχῆς, ἐνῶ παράλληλα ἀνακοίνωσε τὴν χρηματοδότηση προγράμματος ποὺ ἀφορᾶ στὴ μελέτη καὶ ἐνίσχυση τῆς Καλαθοπλεκτικῆς στὶς χῶρες τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου. Ὁ κ. Στυλιανίδης δήλωσε ὅτι «τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν διὰ τῆς Hellenic Aid ξεκινᾶ φέτος μία σειρὰ ἀπὸ προσπάθειες ποὺ σκοπὸ ἔχουν νὰ ἀναδείξουν πτυχὲς τοῦ πολιτισμοῦ μας, οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα ἦταν περιφρονημένες ἢ ἄγνωστες. Στὸ πλαίσιο αὐτῆς τῆς προσπάθειας ἐνισχύεται καὶ τὸ πρόγραμμα. Τὸ Μουσεῖο ἀναλαμβάνει ἕνα πρωταγωνιστικὸ ρόλο ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς βαλκανικῆς οἰκογένειας, ὅπου ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα κάνει μία προσπάθεια νὰ βοηθήσει ὥστε καὶ οἱ γειτονικοὶ λαοὶ νὰ μπορέσουν νὰ βροῦν τὸν βηματισμὸ τους πρὸς τὴν Εὐρώπη τὴν ὁποία ἐπιθυμοῦν καὶ θέλουμε νὰ τὴ συναντήσουν σύντομα… Θέλω νὰ σᾶς ζητήσω νὰ συνεχίσετε αὐτὴ τὴν προσπάθεια, γιατί μέσα ἀπὸ αὐτὴν δὲν ἀναδεικνύετε μόνο τὴ δουλειά σας, ἀλλὰ προβάλλετε καὶ ἀναδεικνύετε ὅλη τὴν περιοχὴ ὡς κέντρο μίας πολὺ δημιουργικῆς πρωτοβουλίας ποὺ φέρνει κοντά τοὺς λαοὺς τῶν Βαλκανίων. Συγχαρητήρια!». Στὶς ὁμιλίες τους οἱ πρόεδροι τῶν σωματείων τῶν Ρομά εὐχαρίστησαν τὸν ὑφυπουργὸ γιὰ τὸ ἐνδιαφέρον του καὶ ζήτησαν τὴν ἐπίλυση διαφόρων προβλημάτων ὅπως τοῦ στεγαστικοῦ στὸ τέρμα τῆς ὁδοῦ Ἀδριανουπόλεως. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Μουσείου Ἄντ. Λιάπης δήλωσε ὅτι εὐρύτερη φιλοδοξία εἶναι νὰ καταστεῖ ἡ Κομοτηνὴ πολιτισμικὴ πρωτεύουσα τῶν Ρομὰ τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου καὶ τὸ πρόγραμμα τῆς καλαθοπλεκτικῆς προσανατολίζεται πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση.
Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὰ πλαίσια τοῦ προγράμματος θὰ πραγματοποιηθοῦν ὀργανωμένες ἐπιστημονικὲς ἐπιτόπιες ἔρευνες, θὰ καταρτισθεῖ Μητρῶο καλαθοπλεκτῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, θὰ μελετηθοῦν οἱ τεχνικὲς ποὺ ἐφαρμόζονται σὲ ἄλλες περιοχές, τὰ ὑλικὰ πλοκῆς ποὺ χρησιμοποιοῦνται, θὰ συλλεχθεῖ ἐπιπλέον ἐκθεσιακὸ ὑλικὸ γιὰ τὸν ἐμπλουτισμὸ τοῦ μουσείου καὶ γενικότερα μέσα ἀπὸ τὴν προβολὴ καὶ τὴ μελέτη τῆς καλαθοπλεκτικῆς θὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ στήριξη τῶν ἐναπομεινάντων τεχνιτῶν στὶς ὑπὸ μελέτη περιοχές.
Τὸ Μουσεῖο Καλαθοπλεκτικῆς, προκειμέ-νου νὰ στηριχθοῦν οἱ λιγοστοὶ καλαθοπλέκτες τῆς Θράκης, θὰ ὀργανώσει σύντομα τμῆμα πώλησης μικρῶν καλαθιῶν, ὥστε καὶ τὸ κοινὸ νὰ ἔρθει σὲ στενότερη ἐπαφὴ μὲ τὸ καλάθι καὶ τὶς κοινωνίες τῶν Ρομά, ἐγκαταλείποντας προκαταλήψεις καί στερεότυπα γι’ αὐτούς πού συχνά ὁδηγοῦν σέ ρατσιστική ἀντιμετώπισή τους.                           
Ν.Γ.

Ὁ Ἰρλανδός παλαίµαχος πολιτικός Τζάστιν Κήτινγκ, πρώην ὑπουργός (1973-77) καί εὐρωβουλευτής τῶν Ἐργατικῶν, µέ θητεία καί στήν Τριµερή Ἐπιτροπή (1992), φαίνεται πώς ἀποφάσισε στά 76 του χρόνια νά ρισκάρει µιά δηµόσια διαπόµπευση. Ἔτσι, δηµοσίευσε στό λάιφ στάιλ περιοδικό «Dubliner» (κυκλοφορία 10.000) ἄρθρο στό ὁποῖο ἀµφισβήτησε τό κληρονοµικό δικαίωµα πού ἐπικαλοῦνται οἱ Σιωνιστές στήν γῆ τῆς Παλαιστίνης. Ξεκίνησε µέ τίς φιλοεβραϊκές του περγαµηνές (βράβευση πρό 55 χρόνων ἀπό σιωνιστική ὀργάνωση, πρῶτος γάµος – καί 3 παιδιά – µέ Ἑβραία σύζυγο), ἐλπίζοντας ἴσως νά γλυτώσει τά χειρότερα, ἀλλά οὔτε αὐτό τόν ἔσωσε. Τό συµπέρασµά του, ὅτι οἱ Σιωνιστές δέν ἔχουν κανένα δικαίωµα στό ἀποκαλούµενο Ἰσραήλ, τό ὁποῖο τό ἔχτισαν πάνω στόν Παλαιστινιακό λαό καί ὅτι δέν µπορεῖ νά ὑπάρξει εἰρήνη µέ τή σηµερινή µορφή του, ἦταν ἐδῶ πού τά λέµε «προκλητικό». Βεβαίως ὁ ἴδιος τό θεµελίωσε στήν Παλαιοδιαθηκική µαρτυρία πώς οἱ Ἰουδαῖοι ἦρθαν στή Χαναάν ἀπό τή Μεσοποταµία (ἄρα δέν εἶναι ὁ γενέθλιος τόπος τους), στήν ἱστορική µαρτυρία – καί συνηγορία τοῦ Ἄρθουρ Καῖστλερ – γιά τήν Χαζαρική προέλευση ὅλων τῶν Ἀσκενάζι Ἑβραίων (ἄρα ποιό δικαίωµα «ἐπιστροφῆς» στήν Παλαιστίνη ἐπικαλοῦνται;), στήν ἀκυρότητα τῆς Δήλωσης Μπάλφουρ (πού ἔταζε ὀθωµανικά ἐδάφη σέ ἕναν ἰδιώτη ὅπως ὁ Ρότσιλντ), στήν ἀπόφαση τοῦ ΟΗΕ τοῦ 1947 γιά ταυτόχρονη ἵδρυση παλαιστινιακοῦ κράτους πού καταπατήθηκε βάναυσα. Ἡ κατακλείδα του γιά προδοσία τῶν ἑβραϊκῶν ἀξιῶν ἀπό τούς Σιωνιστές ἦταν τό… ἠθικό δίδαγµα τοῦ ἄρθρου.Φυσικά ἔγινε τῆς π…ας: Στό ἑπόµενο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ (Ἰαν. 2006) ὁ καηµένος ὁ διευθυντής -Ἑβραῖος καί ὁ ἴδιος! – ἔγραψε τόσο γιά τήν ἐπίθεση τοῦ ἀκολούθου Τύπου τῆς ἰσραηλινῆς Πρεσβείας Ντέιβιντ Γκόλντινγκ, ὅσο καί γιά τίς 2000 ἐπιστολές, πλήρεις ὕβρεων καί µίσους, πού ἔλαβε ἀπό ὅλη τή γῆ ἐντός 7 ἡµερῶν, ἐπιχειρώντας νά ὑπερασπιστεῖ τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Τό Ἑβραϊκό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ζήτησε σχόλιο τῆς ἰρλανδικῆς Κυβέρνησης καί ἀφηνίασε ὅταν ὁ πρωθυπουργικός σύµβουλος Τζών Κέννεντυ ἀρνήθηκε νά τοποθετηθεῖ στό θέµα τοῦ σιωνισµοῦ, χαρακτηρίζοντάς το «θρησκευτικό». Ὁ Ραανάν Γκισίν ἀπό τό γραφεῖο τοῦ Σαρόν εἶπε πώς ἡ ἀναγνώριση τοῦ Ἰσραήλ δέν ἀρκεῖ καί µίλησε γιά τήν κουλτούρα µίσους πού ἀρνεῖται τά ἑβραϊκά δικαιώµατα στήν περιοχή, ὁ δέ ἀρχηγός τῆς Μοσάντ, Μέιρ Νταγκάν, δήλωσε πώς οἱ Ἑβραῖοι ἦταν ἐκεῖ 1600 χρόνια πρίν τούς Ἄραβες καί πρέπει νά διδάξουν σέ Ἰρλανδία καί Ἰράν τά ἴδια µαθήµατα ἱστορίας. Νά ἀναµένουµε δηλαδή καί… ἀπειλές γιά βοµβαρδισµό τοῦ Δουβλίνου;

Στά 1819 οἱ Ἄγγλοι παραχώρησαν τήν Πάργα στόν Ἀλῆ Πασά, μέ ἀντίτιμο 156.000 λίρες. Οἱ Παργινοί προτίμησαν τόν ἐκπατρισμό τους ἀπό τήν ὑποδούλωση στούς Τούρκους. Ξέθαψαν τούς νεκρούς τους, προκειμένου νά μήν πέσουν στά χέρια τῶν ἐχθρῶν, καί τούς ἔκαψαν, παρουσίᾳ τῶν Βρετανῶν, στήν πλατεία τῆς πόλης στίς 15 Ἀπριλίου τοῦ 1819, Μεγάλη Παρασκευή. Κατόπιν 5.000 ἄτομα περίπου ἀκολούθησαν τόν δρόμο τῆς ξενιτιᾶς, περνώντας μέ βάρκες στά Ἑπτάνησα. Ἡ ἱστορία ἔγινε γνωστή στήν Εὐρώπη τή δεκαετία τοῦ 1820 μέσα ἀπό ἀποσπάσματα ἐφημερίδων καί βιβλίων καί ἀποτέλεσε πηγή ἔμπνευσης μιᾶς σειρᾶς ποιημάτων. Τό ἐνδιαφέρον γιά τήν τύχη τῆς πόλης ἀναθερμάνθηκε στά 1826 – 1827 μέ ἀφορμή τήν παραπλήσια κατάσταση στήν ὁποία περιῆλθαν οἱ κάτοικοι τοῦ Μεσολογγίου μετά τήν πτώση τῆς πόλεως.
Ἡ παραπάνω ἱστορία, ἕνα μικρό μά χαρακτηριστικό στιγμιότυπο τῆς ἐπικῆς πορείας τοῦ ἔθνους μας ἀνά τούς αἰῶνες, εἶναι λίγο πολύ γνωστή. Αὐτή ὅμως ἡ λεπτομέρεια μέ τήν δημόσια καύση τῶν προγονικῶν λειψάνων – προφανῶς δέν γινόταν νά μεταφερθοῦν μέ τίς βάρκες – μᾶς κατασυγκίνησε. Ἄραγε σήμερα περνάει ποτέ ἀπό τόν νοῦ μας μιά τέτοια φροντίδα; Ποιός θά σκεφτόταν σέ ἀνάλογη συγκυρία τούς πεθαμένους του;  Ὅσο γιά τό τί σήμαινε “Τουρκοκρατία” εἶναι μᾶλλον σαφές…

«…Εἶχε ἀναλάβει τότε τήν ὑπεράσπιση τοῦ Σαδίκ, ἑνός νέου πολιτευτῆ, πού ἄν δέν ἔφευγε πρόωρα θ’ ἀκούγαμε συχνά γι’ αὐτόν. Ἄν καί ποτέ δέν φημιζόταν γιά σταθερότητα στίς πολιτικές ἀφοσιώσεις της, στήν περίπτωση τοῦ Σαδίκ ἔδειχνε νά διακατέχεται ἀπό πραγματικό πάθος.
- Τί θά γίνει μέ τόν Σαδίκ; Θά ἀναγνωρίσετε τό πτυχίο του;
Μοῦ ἔθετε τό ἐρώτημα αὐτό Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή. Τρίτη, Πέμπτη καί Σάββατο τηλεφωνοῦσα στό ΔΙΚΑΤΣΑ. – Ἀδύνατον! Θά πεθάνει τούς πελάτες του…
- Ἐπίτηδες τό κάνεις, ἐπέμενε ἡ Μαρία. Ἐπειδή εἶναι πολιτευτής τοῦ ΣΥΝ. (Δέν θυμᾶμαι ἀκριβῶς ἄν ἦταν τότε τοῦ ΚΚΕ Ἐσωτερικοῦ, τῆς ΕΑΡ ἤ τοῦ ΣΥΝ. Θά τή ρωτοῦσα, ἀλλά μήπως θά θυμᾶται καί ἡ ἴδια; Οὔτε θυμᾶμαι πῶς τελικά πῆρε τήν ἀναγνώριση τοῦ πτυχίου του ὁ Σαδίκ. Ὑποπτεύομαι ὅμως ὅτι ἄν κάποιος Δαφέρμος σκαλίσει τήν ὑπόθεση, θά μέ καταγγείλει γιά πολιτική παρέμβαση στή λειτουργία τῆς διοίκησης.) Εἶδες τί μοῦ ἔκανες Μαρία;…» 

Τό ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπό τό τελευταῖο βιβλίο («Ζεϊμπέκικο καί Κόκα Κόλα», σελ. 70) τοῦ Γιάννη Καψῆ, ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν ἐπί Ἀ. Παπανδρέου. Καί ναί μέν ὁ Θεός τῆς Ἑλλάδος τόν τουρκοπράκτορα πού ἀλάλιασε τή Θράκη τόν πῆρε νωρίς κοντά του, τό… μέσον του ὅμως συνεχίζει νά προσφέρει τίς ὑψηλές ὑπηρεσίες του/της στόν ἑλληνισμό ἀπό θέση πολύ πιό ἀναβαθμισμένη ἀπό ὅ,τι κάποτε, μέ τό ἴδιο ὡστόσο πάθος (ἐναντίον του).

Ἀπελευθερώθηκαν στό Ἰράκ μετά ἀπό 2,5 χρόνια φυλάκισης οἱ δύο γυναῖκες – σύμβολα τοῦ ἰρακινοῦ πατριωτισμοῦ, πού ἔγινε προσπάθεια νά σπιλωθοῦν ὡς σύμβολα τῆς «ἐγκληματικῆς φύσεως» τοῦ μπααθικοῦ καθεστῶτος: Ἡ Χούντα Ἀμάς καί ἡ Ριχάμπ Τάχα. Στήν γκαιμπελική προσπάθεια νά τίς ἐμπλέξουν μέ τά δῆθεν βιολογικά ὅπλα τοῦ Χουσεΐν, ὅλος ὁ ἐλεγχόμενος  Τῦπος τίς ἀποκαλοῦσε «Κυρία Ἄνθραξ» καί «Δρ. Μικρόβιο», χωρίς τήν παραμικρή ἀπόδειξη  ἐμπλοκῆς τους σέ ὁποιοδήποτε σχετικό πρόγραμμα – γιαυτό κι ἀφέθηκαν τελικά ἐλεύθερες χωρίς νά τούς ἀπαγγελθεῖ ὁποιαδήποτε κατηγορία!
Ἡ Ἀμάς σπούδασε στή Βαγδάτη καί στίς ΗΠΑ, ὑπῆρξε Πρύτανης στό Πανεπιστήμιο τῆς Βαγδάτης καί ἀναμίχθηκε στήν πολιτική σκηνή, φτάνοντας στήν ἡγεσία τοῦ κόμματος Μπάαθ. Οἱ ΗΠΑνθρωποι λύσσαξαν μαζί της ὅταν ἀποκάλυψε μέ σειρά δημοσιευμάτων της τίς ἐπιπτώσεις τῆς χρήσης τοῦ ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου στόν πρῶτο Πόλεμο τοῦ Κόλπου  (1991).  Πρίν τήν εἰσβολή τοῦ 2003 δήλωνε πώς «εἶναι τιμή νά τερματίσει κανείς τήν καριέρα του ὑπερασπίζοντας τό Ἰράκ».
Ἡ Τάχα σπούδασε βιολογία στή Βαγδάτη καί πῆρε τό διδακτορικό της στή Βρετανία. Ὅταν ἐπέστρεψε ἐργάστηκε στήν Κτηνιατρική καί σέ ἄλλες θέσεις. Πρίν τήν εἰσβολή ρωτήθηκε ἀπό τό BBC γιά τά ὑποτιθέμενα βιολογικά ὅπλα καί ἀρνήθηκε ὁποιανδήποτε σχέση, ὑπερασπιζόμενη ταυτόχρονα τό δικαίωμα τοῦ Ἰράκ νά ἀμυνθεῖ.
Ἡ ἐμπάθεια δέν εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς συκοφάντησής τους. Πρέπει νά σπιλωθεῖ μαζί τους τό Μπάαθ, πού δημιούργησε τήν πιό ἀνεπτυγμένη (ἀπό κάθε ἄποψη) ἀραβική χώρα καί νά μείνει μόνη λαϊκή ἐλπίδα ὁ βολικός γιά τήν Δύση ἰσλαμισμός. Δυό γυναῖκες ἐπιστήμονες, μέ μεταπτυχιακά στή Δύση καί πολιτικές θέσεις; Τί ἄλλο ἀπό σατανικά ὑποχείρια μποροῦν νά εἶναι;

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/186.pdf

      Οἱ µουσουλµάνοι Ροµά, 20.000 ἄτοµα περίπου, ζοῦν καὶ στοὺς τρεῖς νοµοὺς τῆς ἑλληνικῆς Θράκης, συγκεντρωµένοι σὲ συγκεκριµένες συνοικίες κυρίως τῆς Κοµοτηνῆς, τῆς Ξάνθης καὶ τῆς Ἀλεξανδρούπολης. Στὴν Κοµοτηνὴ συναντῶνται στὸ τέρµα τῆς ὁδοῦ Ἀδριανουπόλεως καὶ στὸν Ἥφαιστο, στὴν Ξάνθη στὴν περιοχὴ τοῦ Δροσεροῦ, τῆς Πετρελαιαποθήκης (Γκαζχανέ) καὶ τῆς Ρέµβης (Πούρναλικ), ἐνῶ στὴν Ἀλεξανδρούπολη στὴν περιοχὴ τῆς ὁδοῦ Ἄβαντος. Ὀλιγοµελεῖς ὁµάδες Ροµὰ ὑπάρχουν διάσπαρτες σὲ πολλὰ χωριὰ τῆς πεδινῆς Θράκης ἀλλὰ καὶ στὰ ὀρεινὰ ποµακοχώρια τόσο τοῦ νοµοῦ Ξάνθης ὅσο καὶ τοῦ νοµοῦ Ροδόπης. Στὰ ποµακοχώρια περιπλανιόντουσαν κυρίως σιδερᾶδες, κατασκευαστὲς ἀγροτικῶν ἐργαλείων ἀπαραίτητων γιὰ τὴν ὀρεινὴ γεωργία. Σηµαντικὸ µεταναστευτικὸ ρεῦµα δηµιουργήθηκε στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 καὶ σὲ ὅλη τη διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 µὲ κατεύθυνση τὰ µεγάλα ἑλληνικὰ ἀστικὰ κέντρα ἀλλὰ καὶ τὴν Εὐρώπη. Μερικὲς χιλιάδες Ροµὰ µεταναστῶν συναντῶνται σήµερα κυρίως στὴ Γερµανία καὶ πολὺ λιγότεροι στὴν Ὀλλανδία καὶ τὸ Βέλγιο. Δέκα περίπου οἰκογένειες ἀπὸ τὸν Ἥφαιστο στὴν περίοδο ἐκείνη ἔφθασαν µέχρι τὴν Αὐστραλία. Στὴν Ἀθήνα καὶ εἰδικότερα στὸ Βοτανικό, στὸ Γκάζι καὶ στὸν Κεραµικὸ ζοῦν ἀρκετοὶ ἐσωτερικοὶ µετανάστες Ροµὰ ἀπὸ τὴ Θράκη. Ἡ µετανάστευση πρὸς τὴν Τουρκία εἶναι σχεδὸν µηδενική.
(…) Μὲ κριτήριο τὴν κινητικότητά τους στὸν χῶρο, οἱ Ροµὰ ποὺ ζοῦν στὴν ἑλληνικὴ Θράκη θὰ µποροῦσαν νὰ διακριθοῦν σὲ ἑδραίους καὶ ἡµιεδραίους. Νοµάδες ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰ. Οἱ πρῶτες χαράξεις ἐθνικῶν συνόρων στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. ἀκύρωσαν µία ἀπὸ τὶς σηµαντικότερες προϋποθέσεις τῶν νοµάδων: τὴν ἐλευθερία τῆς µετακίνησης.  Ἥφαιστος καὶ Ἀδριανουπόλεως εἶναι δυὸ χαρακτηριστικοὶ οἰκισµοὶ στὶς παρυφὲς τῆς Κοµοτηνῆς, ποὺ ἐκπροσωποῦν τὶς δυὸ παραπάνω γενικὲς κατηγορίες καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ἐκφράζουν τὸ γενικότερο τοπίο τῶν κοινοτήτων τῶν Ροµά στὴ Θράκη. Συγκροτήθηκαν ἀπὸ πληθυσµοὺς ποὺ ἐγκατέλειψαν τὸν νοµαδισµὸ σὲ πολὺ διαφορετικὲς περιόδους καὶ κάτω ἀπὸ ἀνόµοιες συνθῆκες. Οἱ κάτοικοι τῆς Ἀδριανουπόλεως ἔχουν νωπὲς µνῆµες τοῦ νοµαδικοῦ ἢ ἡµι-νοµαδικοῦ τρόπου ζωῆς, σὲ ἀντίθεση µὲ τοὺς Ἡφαιστιῶτες οἱ ὁποῖοι δὲν διατήρησαν παρόµοιες µνῆµες, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ µόνιµη ἐγκατάσταση πραγµατοποιήθηκε πολὺ νωρίτερα καὶ µάλιστα σὲ περιοχὲς τῆς νότιας Βουλγαρίας (βόρειας Θράκης), ἀπὸ ὅπου λόγῳ τῶν Ρωσσοτουρκικῶν πολέµων τοῦ 1877-78 µετακινήθηκαν καὶ ἔφθασαν στὴν Κοµοτηνὴ µαζὶ µὲ ἄλλους µουσουλµάνους πρόσφυγες.
     Ἡ πλειοψηφία τῶν Ροµὰ τῆς Θράκης ἀπέβαλε τὴν τσιγγάνικη γλῶσσα εἴτε στὴ διάρκεια τῆς Ὀθωµανικῆς περιόδου, εἴτε στὴν περίοδο ἀπὸ τὸ 1920 καὶ µετά, µέσα στὰ ὅρια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Σήµερα τὸ 80% µιλᾶ τουρκικὰ ἐνῶ ἕνα ποσοστὸ συρρικνούµενο σταδιακὰ διατηρεῖ ἀκόµη τὴν τσιγγάνικη, δηλαδὴ τὴ ροµανί, στὶς διαφορετικὲς διαλεκτικὲς της ποικιλίες. Βέβαια τὸ ποσοστὸ αὐτῶν ποὺ γνωρίζουν τσιγγάνικα εἶναι µεγαλύτερο, ἂν λάβουµε ὑπόψιν µας ὅτι σὲ πολλὲς ἀγροτικὲς περιοχὲς καὶ οἰκισµούς, ὅπως στὴ Μελέτη καὶ τὸν Πολύανθο, οἱ Ροµὰ πάνω ἀπὸ σαράντα ἢ πενήντα χρονῶν µιλοῦν καλά τή Ροµανί, ἀλλὰ δὲν τὴ χρησιµοποιοῦν στὴν ἐπαφὴ µὲ τὶς νεότερες γενιὲς, οἱ ὁποῖες µὲ τὴν ἐπίδραση τῆς τουρκικῆς τηλεόρασης, τῶν ἰδεολογικῶν συνθηκῶν ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν περιοχὴ καὶ κυρίως τοῦ µειονοτικοῦ σχολείου ἀποτσιγγα-νοποιοῦνται γλωσσικὰ καὶ συνειδησιακά.
    Τὸ µειονοτικὸ σχολεῖο ἦταν ὁ κορυφαῖος µηχανισµὸς ἐπιβολῆς τῆς τουρκικῆς γλώσσας. Ὅσοι Ροµὰ ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ µὲ τὴ λεγόµενη µειονοτικὴ ἐκπαίδευση ἔχασαν τὴ γλωσσικὴ καὶ συνειδησιακή τους ἰδιαιτερότητα. Στὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, οἱ περισσότεροι µειονοτικοὶ δάσκαλοι ἐµποτισµένοι μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ κεµαλισµοῦ ἐνδιαφέρονταν περισσότερο γιὰ τὸν ἐκτουρκισµὸ τῶν νεαρῶν µαθητῶν (Τσιγγάνων καὶ Ποµάκων) παρὰ γιὰ τὴν πνευµατικὴ τους προαγωγή, ἀκολουθώντας τὰ ἐκπαιδευτικὰ πρότυπα τῆς Τουρκίας, ὅπου ἀνάλογη ἐπιτυχία εἶχε ὁ ἐκεῖ ἐκπαιδευτικὸς µηχανισµὸς ἀπὸ τὸ 1930 καὶ µετά.
(…) Τὰ ρωµανὲ τῆς Θράκης ἔχουν τὶς ρίζες τους στὰ Χιντὶ καὶ στὶς ἄλλες γλῶσσες τῶν βορειοδυτικῶν Ἰνδιῶν. Ἐντάσσονται στὰ εὐρωπαϊκὰ ρωµανὲ ἰδιώµατα, σὲ ἀντιδιαστολὴ µὲ τὰ λοµαβρὲν (ἀρµενικά) καὶ τὰ ντοµαρὶ (ἀσιατικά) (…) Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς συγγραφῆς τοῦ Γλωσσαρίου ἐντυπωσιάστηκα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἄρχισα νὰ συναντῶ λέξεις ρουµανικές, ἀρµενικές, περσικές, σλαβικὲς κι ἔτσι δινόταν ἡ ἐντύπωση ὅτι ἀκολουθεῖ κανεὶς τὰ χνάρια τῶν ἀσταµάτητων τσιγγάνικων καραβανιῶν ποὺ διέσχισαν χιλιάδες χιλιόµετρα στὴν Ἀσία γιὰ νὰ φθάσουν στὴ Θράκη, ἀπὸ ὅπου καὶ διασκορπίστηκαν στὴν Εὐρώπη µέσα σέ ἕναν ἢ δυὸ αἰῶνες. Ἀλλὰ ἐξίσου ἐντυπωσιακὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν ταπεινὴ γλῶσσα τῆς Ἀδριανουπόλεως ἔχουν διαφυλαχθεῖ βυζαντινοὶ τῦποι λέξεων οἱ ὁποῖοι πλέον ἔχουν ξεχαστεῖ στὴ νεοελληνικὴ: ζουµὶ (φαγητό), κουκουντὶ  (χαλάζι), λαλὶ (φωνή), ποῦρνα (δαµάσκηνο) κλπ. Ἀκόµα σὲ ὅλες τὶς τσιγγάνικες διαλέκτους τῶν χωρῶν τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵµου οἱ ἀριθµοὶ τριάντα καὶ σαράντα λέγονται στὰ ἑλληνικά..
(…) Ἐὰν ἐξετάσουµε τὴ ρωµανὶ τῆς Θράκης στὴ διαχρονική της πορεία θὰ διαπιστώσουµε ὅτι στὴ πρώτη µεταπελευθερωτικὴ δεκαετία (1920-30) ἦταν πλουσιότερη σὲ ρωµανὲ στοιχεῖα ἀπὸ ὅ,τι σήµερα. Ἄν ἡ φθίνουσα πορεία συνεχιστεῖ καί τὶς ἑπόµενες δεκαετίες, τότε ὅλο καὶ περισσότερες ἑλληνικὲς ἢ τουρκικὲς λέξεις θὰ καλύπτουν τὰ ἐννοιολογικά της πεδία, ὥστε κάποια στιγµὴ νὰ ἀποδιαρθρωθεῖ καὶ ἡ ἴδια ἡ δοµὴ τῆς γλώσσας…

(Ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ  Ἀντώνη Λιάπη στόν Μορφωτικό Ὅμιλο Κομοτηνῆς, 12.12.05)

Στὶς 9-11 Δεκεμβρίου διοργανώθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὸ Διδασκαλεῖο Ξένων Γλωσσῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν διεθνὲς συνέδριο μὲ θέμα «Ἡ γλῶσσα σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἀλλάζει». Στὸ συνέδριο παρουσιάστηκαν γλωσσικά, ἐκπαιδευτικὰ καὶ κοινωνικὰ θέματα ποὺ ἀντανακλοῦν τὶς πολλαπλὲς χρήσεις τῆς γλώσσας στὸ σύγχρονο κόσμο. Δὲν ἔλειψαν καὶ οἱ εἰσηγήσεις ποὺ ἀφοροῦσαν θέματα μειονοτήτων καὶ διαπολιτισμικῆς ἀγωγῆς.
    Ὁ ἐκπαιδευτικὸς καὶ ὑποψήφιος διδάκτορας τοῦ ΑΠΘ Κάρολος Γεροβασιλείου ἔκανε εἰσήγηση μὲ θέμα «Στάσεις τῶν πομακόφωνων τῆς ὀρεινῆς Ξάνθης ἀναφορικὰ μὲ τὴν πιθανότητα εἰσαγωγῆς τῆς πομακικῆς γλώσσας στὴ μειονοτικὴ σχολικὴ ἐκπαίδευση». Μελετώντας τὶς γλωσσικὲς στάσεις τῶν πομακόφωνων κατοίκων τῆς ὀρεινῆς περιοχῆς τοῦ νομοῦ Ξάνθης ἀπέναντι στὴ μητρική τους γλῶσσα ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι στὴν ἑλληνικὴ καὶ στὴν τουρκικὴ ὁ Κ. Γεροβασιλείου πῆρε συνεντεύξεις ἀπὸ κατοίκους στὸ χωριὸ Κένταυρος, ὅπου ὑπηρέτησε ἐπὶ μία πενταετία ὡς δάσκαλος. Παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν εἰσήγησή του:
 «Ἡ πομακικὴ γλῶσσα, ἀποκλεισμένη ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση καὶ ἀπὸ κάθε ἐπίσημη (κρατικὴ καὶ μή) δραστηριότητα, προφορικὴ καὶ μὴ τυποποιημένη, εὑρισκόμενη σὲ καθεστὼς διωγμοῦ ἀπὸ τὴν τουρκόφιλη ἡγεσία τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας ἦταν ἀναμενόμενο ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ συγκεντρώσει πολλὲς θετικὲς γνωμοδοτήσεις ὡς πρὸς τὴν πιθανότητα ἔνταξής της στὸ μειονοτικὸ σχολικὸ σύστημα. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ οἱ ἀρνητικὲς ἀξιολογήσεις, ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς ἀπόρριψης ἐπικεντρώνεται σὲ δυὸ βασικὰ σημεῖα: στὴν ἔλλειψη χρησιμότητας καὶ στὴν ἔλλειψη γραφῆς. Ὅμως οἱ πιὸ πολλοὶ ἐγκρίνουν (ἔστω καὶ ἂν ἀρχικὰ τὸ ἀπέρριπταν) τὴ χρησιμοποίηση τῶν πομακικῶν ἀπὸ τοὺς δασκάλους τοῦ ἑλληνόφωνου καὶ τοῦ τουρκόφωνου προγράμματος. Πιστεύουν τελικὰ ὅτι μπορεῖ πιθανὸν νὰ βοηθήσει στὴν καλύτερη ἐκμάθηση τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς τουρκικῆς γλώσσας, εἰδικὰ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἀφοῦ τὰ παιδιὰ ξέρουν μόνο πομακικά. Τὰ μαθήματα θὰ γίνονται κατανοητὰ καὶ οἱ μικροὶ μαθητὲς θὰ ἐπιτύχουν ὑψηλότερους ρυθμοὺς μάθησης. Πιὸ θετικὲς ἐμφανίζονται στὸ ζήτημα αὐτὸ οἱ σχολικὲς ἡλικίες ποὺ βιώνουν ἔντονα καὶ σύγχρονα τὸ πρόβλημα». Κλείνοντας τὴν εἰσήγησή του ὁ Κ. Γεροβασιλείου σημειώνει πώς, ἂν καὶ ἡ πομακικὴ γλωσσικὴ κοινότητα φαίνεται νὰ ἀντιτίθεται στὴν ἰδέα εἰσαγωγῆς τῆς πομακικῆς στὸ σχολεῖο, «ἡ πιθανὴ αὔξηση τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ κοινωνικοῦ κύρους τῆς πομακικῆς καθὼς καὶ τῆς χρησιμότητάς της σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν τυποποίησή της μᾶλλον θὰ ἄλλαζε αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ στάση».
   Στὸ ἴδιο συνέδριο οἱ Τζεμαλὴ Μηλιαζὴμ καὶ Ν. Κόκκας μίλησαν μὲ θέμα «Ἡ συνύπαρξη γλωσσικῶν ὁμάδων στὴ Θράκη καὶ ὁ ρόλος τῆς ἐκπαίδευσης στὴ διαπολιτισμικὴ ἐπικοινωνία». Στὴν εἰσήγηση ἐξετάστηκαν οἱ κοινωνικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς διαστάσεις τῆς γλωσσικῆς συνύπαρξης στὴ Θράκη, οἱ δυσκολίες ἀλλὰ καὶ οἱ δυναμικὲς ποὺ ἀναπτύσσονται. Διερευνήθηκαν οἱ χῶροι ὅπου ἐκδηλώνεται ἡ διαπολιτισμικὴ / διαγλωσσικὴ ἐπικοινωνία καὶ περιγράφηκαν οἱ γλωσσικὲς ὁμάδες ποὺ συνυπάρχουν, μὲ ἀναφορὰ στὸ θεσμικὸ πλαίσιο, ἰδιαίτερα σὲ σχέση μὲ τὴν ἔνταξη  στὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία. Ἔμφαση δόθηκε στὶς μαθησιακὲς δυσκολίες ποὺ παρουσιάζουν οἱ δίγλωσσοι ἢ τρίγλωσσοι μαθητὲς καὶ στοὺς τρόπους ποὺ τὶς ξεπερνοῦν. Οἱ Τ. Μηλιαζὴμ καὶ Ν. Κόκκας τόνισαν ὅτι  οἱ ὑπάρχουσες πληθυσμιακὲς ὁμάδες στὴ Θράκη, μὲ τὸ δικό της ἡ κάθε μία πολιτισμικὸ καὶ γλωσσικὸ σύστημα ἀναφορᾶς, διαμόρφωσαν συγκεκριμένους τρόπους ἐπικοινωνίας μεταξὺ τους καί, παρὰ τὶς ὅποιες διαφορές, ἦταν πάντοτε ἔντονη σὲ ὅλους ἡ αἴσθηση τῆς κοινότητας.   Εἰδικότερα, ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων ἀποτυπώνεται μέσα ἀπὸ μία γλωσσικὴ ἐπικοινωνία ποὺ βασίζεται στὴν ἀλληλοαποδοχὴ καὶ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἑτερότητας. Οἱ μουσουλμάνοι τῆς Δυτικῆς Θράκης (Τουρκογενεῖς-Πομάκοι-Ρωμά) δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται  ὡς μία ὁμοιογενὴς ὁμάδα μὲ ἑνιαῖα ἐθνοτικὰ ἀντανακλαστικά.  Ὁ αὐτοπροσδιορισμὸς τους περνάει συχνὰ μέσα ἀπὸ τὶς συμπληγάδες θεσμικῶν ἢ ἐξωγενῶν παρεμβάσεων τόσο στὸ ἐπίπεδό τῆς θρησκείας, ὅσο καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς γλώσσας καὶ τῆς κουλτούρας. Γιὰ τὴν δημόσια ἐκπαίδευση οἱ εἰσηγητὲς ἀνέφεραν πὼς ἀποτελεῖ γιὰ τὶς γλωσσικὲς ὁμάδες τῆς Θράκης μέσον διαπολιτισμικῆς ἐπικοινωνίας καὶ καλλιέργειας τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῆς ἑτερότητας. Ἡ ἑτερότητα αὐτὴ ἀναδεικνύεται ἀπὸ ἀντικειμενικὸ ἐπικοινωνιακὸ κώλυμα σὲ συγκριτικὸ πολιτισμικὸ πλεονέκτημα. Ὅμως, τὸ μειονοτικὸ σχολεῖο ἀναφορικὰ μὲ τοὺς μουσουλμάνους, ἀποδεικνύεται στὴν πράξη ἀναποτελεσματικὸ τόσο ὡς πρὸς τὴν ἐκμάθηση τῶν μητρικῶν γλωσσῶν τῶν μουσουλμάνων ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς. Συνέπεια τοῦ γεγονότος αὐτοῦ εἶναι οἱ μαθησιακὲς δυσκολίες ἀλλὰ καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ συγκεκριμένων γλωσσικῶν στάσεων, ὅπως ἡ αὐτο-ὑποβάθμιση τῆς μητρικῆς γλώσσας στὴν περίπτωση τῶν Πομάκων καὶ τῶν Ρωμὰ καὶ ἡ πολλαπλὴ λειτουργία τῆς μητρικῆς γλώσσας σὲ διαφορετικὰ συμφραζόμενα.

 Ἡ εἰκονιζόμενη κ. Ἕλλεν Μαριάνι, χήρα τοῦ Νήλ Μαριάνι πού ἔχασε τή ζωή του στήν πτήση UA 175 τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δέν εἶναι μιά εὔκολη περίπτωση. Ὄχι μόνον ἀρνεῖται τήν «ἀποζημίωση» πού τῆς προσφέρει ἡ ἀμερικανική Κυβέρνηση γιά νά παραιτηθεῖ ἀπό διεκδικήσεις σέ βάρος της μά καί μήνυσε τήν Κυβέρνηση Μπούς γιά ἄμεση ἐμπλοκή στίς ἐπιθέσεις πού ἄλλαξαν τόν ροῦ τῆς Ἱστορίας.
   Στίς 8 Δεκεμβρίου λοιπόν, προσκεκλημένη στό παναμερικανικό κανάλι MSNBC, στήν ἐκπομπή τοῦ πρώην Γερουσιαστῆ Joe Scarborough, προσπάθησε νά πεῖ τήν ἄποψή της γιά τά γεγονότα: Πώς ὅλα ἦταν δουλειά «ἀπό μέσα», μέ ἐπικεφαλῆς τήν κυβέρνηση. Ἡ κ. Μαριάνι πιστεύει πώς ἡ βόμβα στήν Ὀκλαχόμα συνδέεται μέ τίς ἐπιθέσεις καί μέ τό πρακτορεῖο Able Danger, τό ὁποῖο φαίνεται πώς ξέπλενε χρῆμα καί χρηματοδοτοῦσε τόν Μωχάμετ Ἄτα. Ὁ Ἄτα πού θεωρεῖται πράκτορας τῆς Μοσάντ μά καί τῶν Ἀμερικανικῶν Ὑπηρεσιῶν (γράφτηκε πώς τά σχετικά ντοκουμέντα κατέστρεψε ὁ σύμβουλος ἀσφάλειας τοῦ Κλίντον Σάντυ Μπέργκερ), συνδεόταν μέ τούς Τζάκ Ἀμπράμωφ, Λέοναρντ Μίλλμαν (τῶν Silverado Savings καί Citybank) καί Μώρις “Χάνκ” Γκρήνμπεργκ (τῆς AIG Insurance). Τή στιγμή λοιπόν πού ἡ Μαριάνι ἄρχισε νά ξετυλίγει τό κουβάρι τοῦ Able Danger, ὅρμηξε ὁ Σκάρμπορο κι ἔκλεισε τό μικρόφωνο τῆς προσκεκλημένης του, μπροστά στίς κάμερες! Τί τόν πανικόβαλε; Φοβήθηκε τίς «συνωμοσιολογίες»; Θυμήθηκε τί  τόν ὤθησε στήν ἀπρόσμενη ἀπόσυρσή του ἀπό τήν πολιτική; Ἤ τόν… συνέτισε ὁ περίεργος θάνατος τῆς 28χρονης βοηθοῦ του Lori Kaye Klausutis;
   Πάντως τά βλακώδη παραμύθια μέ τόν Μπίν Λάντεν τελειώνουν: Ὅλο καί περισσότεροι σοβαροί ἄνθρωποι στίς ΗΠΑ ζητοῦν ἐπαναψηλάφιση τῆς ὑπόθεσης, μέ τελευταῖο παράδειγμα τόν καθηγητή φιλοσοφίας (στό Πανεπιστήμιο τῆς Μινεζότα) Τζέιμς Φέτζερ πού ἕνωσε τή φωνή του μέ τῶν συναδέλφων του Στήβ Τζόουνς καί Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν κατά τῆς ἐπίσημης, κυβερνητικῆς συνωμοσιολογίας τῶν ἀεροπειρατῶν καί τῶν πράσινων ἀλόγων.

Κ.Κ.

   Μετά ἀπό 142 χρόνια ζωῆς, ὁ γνωστός μας Ἐρυθρός Σταυρός καταργήθηκε. Τό σύμβολο γιά τίς ἴδιες ὑπηρεσίες πλέον θά εἶναι ὁ «κρύσταλλος» πού βλέπετε δίπλα, προϊόν πιέσεων ἀπό τίς ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ, μέ ἀποκλειστικό ἐνδιαφερόμενο τό δεύτερο. Γιά χάρη τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, ἀπό τό 2000 οἱ Ἀμερικανοί δέν πλήρωναν τίς ὀφειλές τους στόν ὀργανισμό Ἐρυθρός Σταυρός – Ἐρυθρά Ἡμισέληνος, ἐκβιάζοντάς τον μέ ἀλλαγή πλεύσης. Ἔτσι (κι ὅπως μόνον ἐμεῖς ἐδῶ καί μῆνες τό γράφαμε), ἦρθε τό θέμα σέ ψηφοφορία καί τό ἀποτέλεσμα (98-27 καί 10 ἀποχές) δικαίωσε τόν περιούσιο λαό. Τώρα ὅλος ὁ κόσμος θά ἀποσύρει τόν σταυρό ἤ τήν ἡμισέληνο στό κέντρο τοῦ ρόμβου, γιατί ἔτσι ἤθελε τό ἀφεντικό! Χαρακτηριστικές ἦταν καί οἱ δηλώσεις τῶν νικητῶν. Ὁ ἰσραηλινός ΥΠΕΞ μίλησε γιά διπλωματική νίκη τῆς χώρας του καί ἀναβάθμιση τοῦ διεθνοῦς της στάτους, ὅσο γιά τήν Ντέβορα Γκόλντμπεργκ (Σ.Σ.:!!) πού ἐκπροσωπεῖ τίς ΗΠΑ (δῆθεν) στόν διεθνή ὀργανισμό, αὐτή θριαμβολόγησε πώς «ὄχι μόνο δημιουργεῖται ἕνα οὐδέτερο ἔμβλημα ἀπαλλαγμένο ἀπό πολιτιστικές, πολιτικές καί θρησκευτικές συνδηλώσεις ἀλλά ἀνοίγει καί ὁ δρόμος γιά τούς Ἰσραηλινούς»!
   Δικαιοῦται κανείς νά βγάλει κάποιο συμπέρασμα ἀπό τήν μικρή αὐτή ἱστορία διπλωματικῆς τρέλλας; Νομιμοποιεῖται νά συμπεράνει κάτι γιά τήν σχέση ΗΠΑ – Ἰσραήλ; Εἶναι θεμιτό νά συνδυάσει τίς ἀνωτέρω ἐξελίξεις μέ τήν ἐγκληματική πολιτική καί μέ τήν δεδηλωμένη ρατσιστική φυσιογνωμία τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους; Ναί, ἄν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀνεργία, τό περιθώριο ἤ καί τήν… φυλακή, ὅπως βλέπουμε ἐσχάτως σέ κάποιες περιπτώσεις. Ὅλη ἡ Δύση – κι ἐδῶ μέ τόν ὅρο αὐτόν ἐννοοῦμε κάθε κράτος ἐνταγμένο στό κατεστημένο σύστημα ἰσχύος – ἔχει ἀποδεχθεῖ τήν ἑβραϊκή ἐξαίρεση: Κανείς δέν δικαιοῦται νά μιλᾶ ἐναντίον τοῦ ἑβραϊκοῦ παρελθόντος, τοῦ ἐξαγιασμένου στό Ἄουσβιτς, καί ὅποιος ἐξακολουθεῖ νά ἀναφέρεται στό ἑβραϊκό παρόν εἴτε «ἀσεβεῖ» ἔναντι τῶν «ἕξι ἑκατομμυρίων νεκρῶν» εἴτε «συνωμοσιολογεῖ». Τό ἔχουμε γράψει κι ἄλλοτε, μά ἀξίζει νά ὑπενθυμιστεῖ: Στό πρότυπο τοῦ «οὐ λήψει τό ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ», ἔχει οὐσιαστικά ποινικοποιηθεῖ κάθε μή ἐξυμνητική ἀναφορά στά πεπραγμένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ ὡς συνόλου ἀλλά καί μεμονωμένων ἀνθρώπων μέ τήν συγκεκριμένη καταγωγή ἤ θρηκεία. Ἀνοίγεις τό στόμα σου μονάχα ἄν εἶναι γιά νά γλείψεις. Ἔτσι, οἱ μόνοι πού ἀπέμειναν νά μιλοῦν γιά τά αὐτονόητα εἶναι οἱ γενναῖες ἐκεῖνες ἐξαιρέσεις πού ἀνακηρύχτηκαν ἀπό τά ἀφεντικά ὡς… «αὐτομισούμενοι» (self hating) Ἑβραῖοι!
   Μέ δεδομένα ὅλα αὐτά (καί ἄλλα μύρια ὅσα συναφῆ) πῶς νά μήν νιώσεις «Πέρσης» ἀκούγοντας τόν Ἰρανό πρόεδρο Μαχμούντ Ἀχμαντινετζάντ; Ἀλήθειες πού πιστεύει εἶπε ὁ ἄνθρωπος, πού κανένας στήν πολιτικά ὀρθή (καί ἀνοικτά φασίζουσα) Δύση δέν τολμάει νά τίς ξεστομίσει. Εἶναι ψέμματα οἱ φυλακίσεις ἱστορικῶν καί ἄλλων μελετητῶν πού ἀρνήθηκαν νά δηλώσουν πίστη στό «Ὁλοκαύτωμα»; Εἶναι ψέμματα ὅτι τό Ἰσραήλ στήθηκε πάνω στίς ἐνοχές τῶν Εὐρωπαίων καί σέ βάρος τῶν Παλαιστινίων; Εἶναι ψέμματα ὅτι ὅλη ἡ ὑφήλιος κάνει τά στραβά μάτια στά γνωστά πυρηνικά τοῦ Ἰσραήλ καί θαμάζεται μέ τά ὑποτιθέμενα τοῦ Ἰράν; Ποιός νοήμων ἄνθρωπος θά δεχόταν ἀμίλητος κατηγορίες ὅτι σκέφτεται νά κλέψει, μέ τιμητή τόν… Ἀλ Καπόνε; 
   Χαρακτηριστική ἡ ἀμερικάνικη δήλωση ὅτι θεωρεῖ πώς ὁ Ἀχμαντινετζάντ δέν μετέχει τοῦ… πολιτισμοῦ «μας». Αὐτό ἔλειπε, ὁ ἡγέτης μιᾶς τόσο μεγάλης χώρας καί παράδοσης σάν τήν περσική νά εἶναι ἴσα κι ὅμοια μέ τό σκυλολόι τοῦ Γκουαντανάμο! Ἐξίσου κουραδοειδής καί ἡ παρέμβαση τοῦ Ἀνάν πού ξιπάστηκε μέ τίς ἀμφιβολίες γιά τό «Ὁλοκαύτωμα», ἀλλά μέ τό ἄτομο αὐτό δέν ἀσχολούμαστε μετά τόν Ἀπρίλη τοῦ 2004…
   Μέ τή χώρα του στή μπούκα τῶν ἀφεντικῶν, ὁ Ἰρανός ἡγέτης δέν πρόκειται νά σιωπήσει*. Μέ τό σταυρωμένο Ἰράκ νά αἱμάσσει ἀκόμη δίπλα του, μέ τούς συνεχεῖς φόνους στόν Λίβανο πού στοχεύουν τήν Συρία, μέ τήν νεοσυντηρητική ἀγέλη νά κυβερνάει ἀκόμα τόν Λευκό Οἶκο (ὁδηγώντας τον κι αὐτόν στήν καταστροφή), μέ τήν ΙΑΕΑ νά πιέζει γιά ὁλοένα καί μεγαλύτερες ταπεινώσεις στόν τομέα τῆς πυρηνικῆς (μή) δραστηριότητας καί μέ ἕνα Συμβούλιο Ἀσφαλείας πού ἡ ἀτζέντα του καθορίζεται ἀπολύτως ἀπό τίς ΗΠΑ, τό Ἰράν δέν ἔχει παρά νά κερδίσει ἔδαφος γιά τήν ὅποια μελλοντική διαπραγμάτευση ἀλλά καί τίς καρδιές ὅσων ἀκόμη μποροῦν νά σκέφτονται στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Ὁ θρίαμβος τῆς σιιτικῆς Ἑνωμένης Ἰρακινῆς Συμμαχίας στίς προχθεσινές ἐκλογές καί τῆς Χαμάς στήν Παλαιστίνη (μά καί ἡ ἐπίσκεψη μέ τίς δηλώσεις ἀλληλεγγύης τοῦ ἡγέτη της Χαλέντ Μεσχάλ στήν Τεχεράνη) εἶναι καλοί οἰωνοί. Ὅσο γιά τό ἄν ἡ χώρα ἔχει ἤδη πυρηνικά; Τόσο τό καλύτερο!
                                                                                                                                                                                                                                Κ.Κ.

*  Ἐδῶ δέν δίστασε νά δηλώσει δημοσίως ὅτι τή στιγμή πού μιλοῦσε στή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ – τόν περασμένο Σεπτέμβριο – ξεκινώντας στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔνιωσε «νά τόν περιλούζει ἕνα φῶς» κι ἔνιωσε ὑπέροχα (μετρῆστε ἀπόσταση ἀπό τά δυτικά ἠθικολογικά νιανιά)

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/185.pdf

           Εἶναι παγκοίνως γνωστό τό πόσο γοητευτική τυγχάνει ἡ θρακική πρωτεύουσα. Αὐτή ἡ σοφή μεῖξις τοῦ νεοελληνικοῦ μοντερνισμοῦ μέ τό ὀθωμανικό χρῶμα ἑλκύει κάθε ἄνθρωπο πού μᾶς ἐπισκέπτεται γιά λίγες (πολύ λίγες…) μέρες. Τίς προάλλες λοιπόν πού ξέμεινα ἀπό αὐτοκίνητο, ἀναγκάστηκα νά περπατήσω τά 280 περίπου μέτρα τῆς καθημερινῆς ὑποχρεωτικῆς μου διαδρομῆς. Κι ὅπως λέει τό θυμόσοφο ρητό, οὐδέν κακόν ἀμιγές καλοῦ: ἡ μαραθώνια αὐτή δοκιμασία μοῦ προσέφερε καθ’ ὁδόν μιάν ἀπολαυστική, χειμερινή εἰκόνα τοῦ ἀστικοῦ μας χώρου.
  Βεβαίως δέν ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα νά περπατῶ καί νά χαζεύω ὁλόγυρα, ἀφοῦ τά νερά τῆς προχθεσινῆς βροχῆς ἀρνοῦνταν νά ἀποσυρθοῦν: Σκέπαζαν τίς λακκοῦβες τῆς ἀσφάλτου, τά κενά στά πεζοδρόμια, τά ὀρύγματα στά ἐργολαβικά σκάμματα… Ἀδύνατον νά τ’ ἀγνοήσεις. Καθώς ὅμως ἤμουν περιέργως (χωρίς δηλ. νά ΄χω κάνει χρήση ὁποιασδήποτε οὐσίας) καλοδιάθετος, προσπάθησα νά δῶ τή λακκούβα μισογεμάτη κι ὄχι μισοάδεια. Κάτι σάν πρόκληση, σάν βιντεογκέημ: Ἄν πατήσω τώρα ἐδῶ, μετά ποῦ θά βάλω τό ἄλλο μου πόδι; Ἄν συνεχίσω σ’ αὐτή τήν πλευρά τοῦ δρόμου προλαβαίνω τ’ ἀπέναντι ἁμάξι ἤ περνώντας πάνω ἀπό τό γκιόλι θά μέ κάνει λούτσα; Κείνη ἡ λασπουριά πατιέται ἤ θά μείνει τό παπούτσι μέσα κτλ…
  Ἡ διαδρομή πάντως, πέρα ἀπό τό ἐνδιαφέρον πού παρουσίαζε γιά τύπους ἀντβέντσουρ, δέν ἐστερεῖτο καί αἰσθητικῆς ἀπολαύσεως. Καθώς κάθε λίγα μέτρα ἔκανα κι ἀπό μιά σύντομη στάση, εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἀποθαυμάζω τήν νεοελληνική ἄποψη γιά τό δομημένο ἀστικό περιβάλλον (ἄποψη λίγο πολύ κοινή, βεβαίως, σέ κάθε πόλη τῆς χώρας μας). Κάθε τετραγωνικό γῆς ἀπ’ τό ὁποῖο δέν διέρχεται αὐτοκίνητο τείνει νά μπετοναριστεῖ μέ ἕναν ὁμοιόμορφο, ἑξαόρωφο -καί βάλε-τρόπο πού δείχνει μία κοινωνική συνοχή καί μιά ἑδραία αἰσθητική ἀντίληψη (ἐντάξει, ὑπάρχουν ἀκόμη κάποια μικρά κενά πρασίνου καί χώματος πού παραφωνοῦν ἀλλά εἶμαι πεπεισμένος ὅτι κι αὐτά, μέ τήν συντονισμένη προσπάθεια λαοῦ καί πολιτείας, σύντομα θά ἐκλείψουν). Τά μπετά αὐτά εἶναι συχνά βαμμένα σέ τόνους ρόζ καί θαλασσί (ἔχω ἐντοπίσει καί λαχανί), πού κατά τή γνώμη τῶν ἁρμοδίων δέν παραπέμπουν σέ ξεμώραμα ἤ σέ γυφτιές ἀλλά σέ μιά ἀνάλαφρη νότα στήν πόλη. Ποῦ καί ποῦ ξεπροβάλλει μέσα ἀπό τά μπετά καί κανένα δέντρο πού τούτη τήν ἐποχή εἶναι κατά κανόνα γυμνό ἀπό φῦλλα καί ὡς φιγούρα συνάδει ἀπολύτως μέ τή νεκρή ὁλόγυρα φύση (τῶν κατοίκων συμπεριλαμβανομένων)…
       Ἕνα ἄλλο εὐχάριστο στοιχεῖο στή διαδρομή ἦταν οἱ ἐπιγραφές τῶν καταστημάτων. Μερι-κοί μαγαζάτορες – δέν ξέρω γιατί – πιστεύουν ὅτι οἱ συμπολίτες τους ἔχουν μυωπία ἄνω τῶν 85 βαθμῶν καί μοστράρουν ταμπέλες πού φαίνονται μέ τό πού παίρνεις τή στροφή στό Πόρτο Λάγος. Ἄλλοι πάλι θεωροῦν ὅτι εἴμαστε ἀναλφάβητοι καί ὅ,τι γράφει ἡ ἐπιγραφή τό βάζουν καί σέ (μνημειακῶν διαστάσεων) φωτογραφίες. Καί τό καλύτερο: Καθώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν συμπολιτῶν μου εἶναι ἀμερικανοθρεμμένη καί ἀγγλομαθημένη, δέν βλέπεις γύρω παρά market, casual, stores, bank, shop, salon κτλ. Ὁ κοσμοπολιτισμός εἶναι ἡ δεύτερη φύση τοῦ Κομοτηνέζου, κακά τά ψέμματα.
   Τέλος, μιά ἄλλη θετική πλευρά τῆς ἐποχῆς εἶναι οἱ φανταιζί δημιουργίες στούς δρόμους. Ὅλα ὅσα ὁ παροιμιώδης σεβασμός μας πρός τόν δημόσιο χῶρο ἐπιβάλλει νά κοσμοῦν ὁδούς καί πεζοδρόμια (χαρτιά, τσιγαροπα-κέτα, ἀλουμινόκουτα ἀναψυκτικῶν, χαρτόκουτες ψυγείων…) παρασύρονται ἀπό τό νερό τῆς βροχῆς καί κοπαδιάζουν στίς γωνίες θυμίζοντας μοντέρνες δημιουργίες, σάν τοῦ Ἀρμάν ἤ τοῦ Ὄλντενμπουργκ. Κάθε λίγα βήματα μιά ἀφορμή γιά σκέψη καί στοχασμό! Mά ποῦ ζοῦμε οἱ κερατᾶδες!..

Κ.Κ.

Τήν περασμένη Παρασκευή, 2-12, ἡ Περιφέρεια ΑΜ-Θ διοργάνωσε ἡμερίδα στήν Κομοτηνή σχετικὰ µὲ τὴν ἀναδιάρθρωση τῶν καλλιεργειῶν στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία καὶ Θράκη, καθώς τό τέλος τῆς (ἐπιδοτούμενης) μονοκαλλιέργειας -βαμβάκι καί καπνός- ἔφτασε, καί τό μέλλον τῶν ἀγροτῶν τῆς περιοχῆς εἶναι πιά ζητούμενο. Στήν ἡμερίδα τόσο ὁ Γραµµατέας τῆς Περιφέρειας ΑΜ-Θ κ. Μιχάλης Ἀγγελόπουλος ὅσο καί οἱ ὑπηρεσιακοί της παράγοντες ἀναφέρθηκαν στὰ δυὸ τριετῆ, καινοτόµα –«µοναδικὰ στὴν ἐπικράτεια»– προγράµµατα τῆς Περιφέρειας στὸ πλαίσιο τοῦ Γ΄ ΚΠΣ, τὰ ὁποῖα ἀναµένεται νὰ δώσουν λύσεις σὲ σηµαντικὰ προβλήµατα τοῦ ἀγροτικοῦ χώρου καὶ νὰ βελτιώσουν τὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν ποιότητα τῆς ἀγροτικῆς παραγωγῆς. Ἀφενός λοιπόν προτάθηκαν καλλιέργειες ἀρωµατικῶν/φαρµακευτικῶν, ἐνεργειακῶν καὶ κτηνοτροφικῶν φυτῶν (γιά τίς ὁποῖες ἤδη γίνονται πιλοτικές προσπάθειες σέ 245 ἀγρούς 1645 στρεμμάτων) κι ἀφετέρου προβλήθηκε ἡ (ἐπικείμενη) καταγραφή  τῶν ἐδαφολογικῶν δεδοµένων γιὰ τὴ διαπίστωση τῶν ἐπιπέδων ποιότητας τῆς γῆς, ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦµε στὶς ποιοτικότερες καὶ ὑγιεινότερες παραγωγές: Ἡ καταγραφή τῶν θρεπτικῶν στοιχείων, τῶν βαρέων µετάλλων καὶ τῶν ὑδροδυναµικῶν ἰδιοτήτων τῶν ἐδαφῶν εἶναι προφανῶς ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ὀρθολογικὴ χρήση λιπασµάτων καὶ νεροῦ καὶ παραγωγὴ προϊόντων ἀσφαλείας. Γιά τὸ πρῶτο ἔργο προϋπολογίστηκε δημόσια δαπάνη 1,3 ἑκ. εὐρώ καί εἶναι ἐνταγμένο στό ΠΕΠ, ἐνῷ τό δεύτερο – πού θά ἐφαρμοστεῖ σέ 3 ἑκ. στρέμματα – θὰ καλυφθεῖ ἐξ’ ὁλοκλήρου ἀπὸ δηµόσια δαπάνη ὕψους 5 ἑκ. εὐρώ.
Ὅλα αὐτά ὡραῖα. Ἀπό τή θεωρία ὅμως γιά νά περάσουν στήν πράξη ὑπάρχει μία μεγάλη ἀπόσταση – εἰδικά στή χώρα μας. Ἔτσι, κι ἄν ἀκόμη εὐοδωθοῦν οἱ σχεδιασμοί τῆς Περιφέρειας, δέν παύουν νά ὑπάρχουν κάποια βασικότατα ἐρωτήματα πού τέθηκαν καί ἀπό τούς ἄμεσα ἐνδιαφερόμενους στήν ἡμερίδα, δηλ. τούς ἀγρότες: 1) Τί ἔσοδα καί κέρδη θά ἀποφέρει – στό περίπου, ἔστω – ἡ κάθε προτεινόμενη καλλιέργεια; Δέν μπορεῖ νά ξεκινήσει κανείς μέ ἀοριστολογίες τέτοιες ἀλλαγές!  2) Πῶς θά διασφαλιστεῖ ἡ διάθεση τοῦ προϊόντος; Καλή ἡ διασύνδεση πρωτογενοῦς καί δευτερογενοῦς τομέα, ἀλλά μπορεῖ κανείς νά βασιστεῖ στήν ἑλληνική μεταποίηση; Φρέσκιες εἶναι ἀκόμη οἱ μνῆμες ἀπό τήν περιπέτεια τῆς ὀρεινῆς ρίγανης καί τήν ἁμαρτωλή «Βαρωφύτ»… 3) Ἔχουμε ἀργήσει ἤδη πάρα πολύ. Τόσο γιά τήν ἐδαφολογική μελέτη (τό ἰνστιτοῦτο πού θά τήν ἀναλάμβανε χτίστηκε πρίν μιά… δεκαετία), ὅσο καί γιά τήν ἀναδιάρθρωση τῶν καλλιεργειῶν. Τώρα πού ἐμεῖς ἀκόμη συζητᾶμε γιά ἐνεργειακά φυτά, σέ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου (Βραζιλία,  Γερμανία…) «ἔχουν περάσει ἀπέναντι»…
   Τέλος (καί ἀρχή κάθε προβλήματος) λείπει τραγικά ἕνα ἀγροτικό ἐπιμελητήριο. Τώρα πού ἡ ἐποχή τῶν ἐπιδοτήσεων (καί τῆς συνακόλουθης ἀχμακιᾶς) τερματίζεται, ἡ ἀνάγκη ἑνός σωσιβίου προβάλλει ἀδήριτη…