Καθώς πέρασε η Πρωταπριλιά (και τελειώσανε συνεπώς και τα ψέματα), πήρανε πια να μπαίνουν στη θέση τους και οι τελευταίες ψηφίδες εκείνου του μεγάλου παζλ, που ξεκίνησε τότε στη Ν. Υόρκη, πριν από επτά περίπου μήνες. Μα επειδή αυτό το παζλ αποτελεί μια πολύ πονεμένη και τραγική ιστορία, για να τύχει της οποιασδήποτε περαιτέρω αναφοράς από μια σκωπτική στήλη σαν κι αυτήν, επιτρέψτε της να μην αφιερώσει ούτε αράδα σήμερα για τα όσα αποτρόπαια γίνονται εκεί κάτω. Θα το πράξει κάποια άλλη φορά, όταν θα έχει πια καταλαγιάσει το μακελειό και θα έχουν μπει στο παζλ και μερικές ακόμη ψηφίδες (όπως π.χ. ο ακριβής ρόλος που θα παίξει ΚΑΙ σε αυτήν την κρίση ο υπερατλαντικός Μεγάλος Αδελφός). Και θα το πράξει εννοείται σε τελείως διαφορετικό ύφος από το συνηθισμένο της. Γιατί πώς αλήθεια να κάνεις πλάκα με όλους τους φουκαράδες της Γης που σφάζονται ή με τον εσμό των φονιάδων, που απ’ τον Σεπτέμβρη και μετά βάλθηκε να τους ξεκληρίσει βαφτίζοντάς τους «τρομοκράτες»; Πλάκα μπορείς να κάνεις μόνο με τις γελοιότητες του αφασικού κοινωνικοπολιτικού μας μικρόκοσμου. Και αυτές δυστυχώς δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε κι όταν κυριολεκτικά καίγεται  όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

     Και για να αποδειχθεί του λόγου το αληθές, ας ξεκινήσουμε σήμερα από εκεί ακριβώς που τελειώσαμε την προηγούμενη φορά. Από την εκδήλωση δηλαδή για τον Ναζίμ Χικμέτ, για την οποία έχω κάποιες ολόφρεσκες και ολωσδιόλου…βρωμερές πληροφορίες…

 

     Καθότι κάπου πήρε τ’ αυτάκι μου ότι πριν από την εκδήλωση οι δύο σύλλογοι που την συνδιοργάνωσαν, είχαν απευθυνθεί για χορηγία στην Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας-Θράκης και στον Δήμο Κομοτηναίων. Ενώ όμως η Περιφέρεια ανταποκρίθηκε κανονικά στο αίτημα, δίχως να κάνει την παραμικρή διάκριση, ο Δήμος δέχτηκε ουσιαστικά να χρηματοδοτήσει μόνο τον Σύλλογο Επιστημόνων της Μειονότητας, καλύπτοντας αποκλειστικά και μόνο τα έξοδα για την έλευση των προσκεκλημένων από την Τουρκία. Αντίθετα, στον Σύλλογο Γυναικών, που σημειωτέον ότι δεν πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ αλλά στην Αριστερά, την έκανε ουσιαστικά γαργάρα…

     Κι έτσι αφού βρεθήκανε οι Μειονοτικοί με την υπόσχεση για μια εξακοσαρού στην τσέπη κι οι (ουδόλως μειονοτικές) Γυναίκες σχεδόν μονάχα με το σάλιο τους, δεν είναι μετά ν’ απορούμε και πολύ γιατί εξελίχτηκε το πράγμα, έτσι (φεσωμένο) όπως εξελίχτηκε…

     Όχι βέβαια πως αυτό δίνει άφεση στον Σύλλογο Γυναικών, που όπως θα ’λεγε και το τραγούδι «γι’ αλλού ξεκίνησε γι’ αλλού, κι αλλού η ζωή τον πήγε» και δεν πήρε τα μάτια του να φύγει, μόλις άρχισε η εκτροπή, αλλά εν πάση περιπτώσει, κι αν σωστά τα έπιασε τ’ αυτάκι μου, βρήκαμε και έναν ακόμη μεγάλο συνυπεύθυνο γι’ αυτό που τελικά συνέβη…

     Ο δήμαρχος τα διαβάζει όλα αυτά; Κι αν τα διαβάζει, θα βγει να τα διαψεύσει; Ή θα συνεχίσει τη γνωστή τακτική να περνάει τη ροχάλα για ψιχάλα;

     Βρε σεις, τέτοια θα κάνετε πάλι για να βγείτε; Γι’ αυτά σας πληρώνω εγώ ο κρετίνος δημότης σας πότε το νερό (σε βάρος χρυσού) και πότε τις αποχετεύσεις σας (που βουλώνουν κάθε δεύτερη βδομάδα), χώρια και τα πεντακόσια που έσκασα ως αποζημίωση για τη διάνοιξη του δρόμου; Γι’ αυτά, απ’ ό,τι φαίνεται. Καθότι εδώ είναι Θρακιστάν, δεν είναι παίξε-γέλασε…

     Και θα συνεχίσω προφανώς να τα πληρώνω όλα αυτά, για να καλοπιάνετε εσείς ανεξόδως την άλαλη μάζα που σας ψηφίζει μονοκούκι και να μπορείτε τοιουτοτρόπως να καμαρώνετε για άλλη μια τετραετία. Εμ τέτοιο βόδι είμαι κι εγώ…

     Πέρα όμως απ’ όλα αυτά τα τοπικά, φαίνεται ότι είμαι κι ένα βόδι που θα συνεχίσει για καιρό ακόμη ν’ ανησυχεί και για την κοινωνική του ασφάλιση. Γιατί βέβαια ήρθε η στιγμή ν’ αφήσουμε το Θρακιστάν στην απροσμέτρητη καφρίλα του και να περάσουμε λιγάκι στην πανομοιότυπη καφρίλα του ευρύτερου Ελλαδιστάν και στο πρόβλημα που κυρίως το απασχολεί αυτήν την εποχή: το ασφαλιστικό…

     Το οποίο βέβαια, δεν ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά όπως όλα δείχνουν, το πάνε μάλλον για μόνιμο πάγωμα τα αγοράκια του εκσυγχρονισμού. Και μη μου πείτε πως δεν το περιμένατε, ε; Υπάρχει στ’ αλήθεια έστω κι ένας αφελής, που να θεωρεί ότι αυτή η κυβέρνηση θα μπορούσε να καταπιαστεί σοβαρά με ένα τόσο στριμόκωλο ζήτημα;

     Αφού είναι υπο προθεσμίαν τα χρυσά μου και το ξέρουνε κι οι ίδιοι πολύ καλά. Κι ούτε που τους νοιάζει άλλωστε. Ώρες – ώρες μάλιστα έχω την αίσθηση ότι το πάνε και επίτηδες έτσι, για να τις χάσουνε τις εκλογές. Κι όταν λέω εκλογές, δεν εννοώ βέβαια τις δημοτικές, έτσι;

     Γιατί δεν μπορεί, τέτοιο χαώδες κυβερνητικό μπάχαλο αποκλείεται να είναι τυχαίο. Εδώ δεν μιλά-με άλλωστε για τίποτε ανίκανους ερασιτέχνες, αλλά για επιστήμονες του είδους. Επάγγελμα ΠΑΣΟΚ. Οι περισσότεροι δεν έχουνε μάθει να κάνουνε στη ζωή τους απολύτως τίποτε άλλο πλην αυτού…

     Τώρα βέβαια γιατί ακριβώς θέλουν να τις χάσουνε, θα σας γελάσω. Ίσως γιατί κουράστηκαν και θέλουν να χαλαρώσουν κομματάκι και να επενδύσουν ανενόχλητοι και τα κέρδη της…επιχείρησης. Αν κι εγώ πιο πολύ σκέφτομαι ότι θέλουν να ρίξουν όλα τα βάσανα στην επόμενη κυβέρνηση, που ως γνωστόν, ΔΕΝ θα είναι ΠΑΣΟΚ. Γιατί μη μου πείτε πως δεν το καταλάβατε ότι και το ασφαλιστικό προς τα κει το παραπέμπουν;

     Κάτσε σου λέει τώρα που καίει το πράγμα, να βγάλουμε εμείς τον κώλο μας απ’ έξω, να τα φορ-τώσουμε όλα στον Κωστάκη, να εισπράξει εκείνος όλη τη φθορά και να επανέλθουμε μετά σε τρία-τέσσερα χρόνια καινούργιοι κι ατσαλάκωτοι και με νέο εκσυγχρονιστικό προφίλ (λέγε με Giorgaki)…

     Σατανικό δεν είναι; Και σας πάω στοίχημα ότι θα πιάσει, αρκεί βέβαια να τα κάνει γης Μαδιάμ ο Κωστάκης (που θα τα κάνει καθ’ ολοκληρίαν) και να ξεχάσει μέσα σ’ αυτά τα τρία-τέσσερα χρόνια κι ο ελληνικός λαός (που θα ξεχάσει, κατά πώς συνηθίζει, επίσης καθ’ ολοκληρίαν και μάλιστα και σε πολύ λιγότερο)…

     Τι σας βάζω στοίχημα; Ό,τι θέλετε. Ας πούμε το σπίτι μου στην Κομοτηνή. Αν και θα μου πείτε, σιγά τώρα το στοίχημα. Λες και θα το ’χεις δηλαδή, μαλάκα, το σπίτι σου με πρωθυπουργό τον Giorgaki, τότε που θα είναι τα σύνορα στο Νέστο…

     Ε γιατί, μήπως άλλωστε θα το έχω κι από πριν; Δεν κατάλαβα δηλαδή:  τι ακριβώς σας κάνει να ελπίζετε ότι το…επιτελείο του Κωστάκη θα έχει μεγαλύτερη σχέση με την εξωτερική πολιτική, απ’ όση έχει με την…Ιατρική η Νατάσσα;

     Η περίπτωση της οποίας βέβαια μας έχει ήδη καταστήσει απολύτως σαφές ότι το όργιο καφρίλας και αναξιοκρατίας θα το συνεχίσουν αμείωτο ΚΑΙ οι άλλοι. Όχι φυσικά πως περιμέναμε το γιαλαντζί διδακτορικό, για να το καταλάβουμε, έτσι; Το ξέραμε ούτως ή άλλως το τι θα κάνουν μόλις βγουν. Καθότι πλην του έρωτα και του βήχα, ούτε και η λιγούρα κρύβεται…

     Και μη μου πει κανείς αφελής ότι αυτοί δεν είναι πειναλέοι σαν τους άλλους. Ίδιοι και χειρότεροι είναι. Και επειδή, με εξαίρεση εκείνο το τριετές διάλειμμα (που τελείωσε κι άδοξα), έχουν ουσιαστικά μια εικοσαετία να δουν μεγάλη καρέκλα, τους έχει βγει πια στο μάτι και μια θολούρα να (μετά συγχωρήσεως)…

     Απλώς τώρα καταλάβαμε ότι δεν θα είναι αρκετό μονάχα το ψητό πάνω στο οποίο θα πέσουν σαν τις ακρίδες. Ταυτόχρονα  θα μας παλαβώσουνε και στα φύκια, που θα μας τα περνάνε για μεταξωτές κορδέλες. Ήτοι,  η Δάφνη φεύγει,  η ακαδημαϊκή καριέρα της Δρ. Νατάσσας έρχεται…

     Πράγμα που σημαίνει δηλαδή, όπως καταλάβατε, ότι πάλι στα μοντέρνα μαθηματικά θα το ρίξουμε:   στον ένα μπετατζή αντιστοιχούν τρία διδακτορικά .   στους τέσσερις μπετατζήδες πόσα;

     Και σκεφτείτε πως αυτό στο κάτω-κάτω δεν είναι και τίποτα, ε;  Μια απλή μέθοδος των τριών είναι. Φανταστείτε δηλαδή τι έχει να γίνει, άμα περάσουμε και στις δευτεροβάθμιες εξισώσεις…

 

     ΥΓ. Πώς το’ πες αυτό ακριβώς, δήμαρχε; Όχι, παλικάρι μου, και βέβαια δεν ήτανε ψιχάλα. Ροχάλα ήτανε. Ροχάλα χοντρή. Κι όπως λέει κι ο Ζαμπέτας,  έπιπτε  και  right  through  η  άτιμη…

 

                                                                                  Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ