http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/214.pdf

                                                              Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ν.Δ.

   Λυπούμαι, αλλά είναι προφανές ότι με τον πατέρα Σωφρόνιο διαφωνούμε σχεδόν στα πάντα. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά την επίσκεψη του Πάπα στην Πόλη – και επειδή επισημαίνει ότι παραγνωρίζω κάποια πράγματα – εκφράζω και εγώ τη θλίψη μου γι’ αυτά που δείχνει να παραγνωρίζει εκείνος (ή πάντως να μην ενοχλείται) σε σχέση με τα όσα εκεί ερρίφθησαν τοις κυσί και με τα οποία βεβαίως μόνο ακροθιγώς ασχολήθηκα στο κείμενό μου (για περισσότερες λεπτομέρειες τον παραπέμπω απλώς στην ανακοίνωση της Ι.Κ. του Αγ. Όρους, η οποία με καλύπτει απόλυτα).

Read the rest of this entry…

     Μιά ποὺ πλησιάζει ὁ καιρὸς οἱ νέες δημοτικὲς ἀρχὲς ν’ ἀρχίσουν σιγά-σιγὰ νὰ παρουσιάζουν κάποιο ἔργο, εἴπαμε κι ἐμεῖς σήμερα νὰ βοηθήσουμε μὲ μερικὲς συμβουλές, ποὺ (ποτὲ δὲν ξέρεις) δὲν ἀποκλείεται ν’ ἀποδειχθοῦν καὶ χρήσιμες. Καὶ μπορεῖ βεβαίως νὰ τὸ θέτουμε γενικῶς, ἀλλὰ βασικὰ καταλαβαίνετε γιὰ ποιὸν ἰδιαιτέρως χτυπάει ἡ κουδούνα, ἔτσι; Καθότι ἡ Βουδαπέστη δὲν ἔχει ἀνάγκη, ἡ Θεσσαλονίκη δὲν φτιάχνει μὲ τίποτα (ἔ, ἄμα δὲν σέ…βοηθάει κιόλας), γιὰ τὸν δήμαρχο τῆς Νέας Ὑόρκης χεστήκαμε, ἒ τί μᾶς ἔμεινε; La belle Gioumoultzine, la cite irresistible! Ἰδοὺ λοιπόν:

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/213.pdf

«Α»: Κύριε Φωστιέρη, μόλις κυκλοφόρησε μία ἀνθολογία ποιημάτων ποιητικῆς μὲ τίτλο «Ποίηση γιὰ τὴν Ποίηση», μὲ ἀνθολόγους ἐσᾶς καὶ τὸν κ. Θ. Νιάρχο. Πῶς θὰ ὁρίζατε ὁ ἴδιος τὴν ποίηση;

Α.Φ.: Στὴν «Ποίηση γιὰ τὴν Ποίηση» ἀνθολογήσαμε 150 ποιήματα ποιητικῆς, δηλαδὴ ποιήματα ποὺ ἀναφέρονται ὅλα στὴν ποίηση, στὸ ποίημα καὶ στὸν ποιητή, ἀντλώντας ἀπὸ μία τεράστια δεξαμενὴ ποιημάτων ἀνάλογης θεματικῆς – δεδομένου ὅτι ὅλοι σχεδὸν οἱ ποιητὲς ἔχουν γράψει γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, μερικοὶ μάλιστα τοῦ ἔχουν ἀφιερώσει ὁλόκληρες συλλογές. Ἂν σὲ ὅλα τοῦτα προσθέσουμε καὶ τὰ θεωρητικὰ κείμενα περὶ ποιήσεως, ἀπὸ τὴν «Ποιητική» τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοὺς Πλατωνικοὺς διαλόγους ὡς σήμερα, βρισκόμαστε μπροστὰ σ’ ἕναν ἀπίστευτο ἀριθμὸ προσεγγίσεων καὶ (ἄμεσων ἢ ἔμμεσων, ἀποφθεγματικῶν ἢ περιφραστικῶν) ὁρισμῶν τῆς ποίησης. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι τὸ ἐρώτημα «Τί εἶναι ποίηση;» εἶναι σχεδὸν ὀντολογικῆς τάξεως, ἀνάλογο μὲ τὸ φιλοσοφικὸ ἀπόρημα «Τί τὸ ὄν;», τὸ ὁποῖο βρίσκει τὴν ἔγκυρη ἀπάντησή του μόνο μέσῳ τῆς βίωσης καὶ ὄχι μέσῳ τῆς ἀφηρημένης θεωρίας. Δὲν θὰ ἐπιχειρήσω λοιπὸν ἕναν ἀκόμη ὁρισμό, ἀλλ’ ὅμως θὰ προσπαθήσω νὰ διαψεύσω τὸν ἁπλούστερο, τὸν μᾶλλον ταυτολογικὸ ὁρισμό, ποὺ ὑποβόσκει στὴν κοινὴ συνείδηση: «Ποίηση εἶναι τὸ σύνολο τῶν ποιημάτων ποὺ ἔχουν γραφτεῖ.» Ἔχω τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ ποίηση εἶναι μία στάση ζωῆς καὶ ὄχι ἕνα εἶδος γραφῆς. Ὡς ἐκ τούτου, τὰ ποιήματα μπορεῖ (στὶς εὐτυχέστερες περιπτώσεις) νὰ ἐκφράζουν αὐτὴ τὴν ποιητικὴ στάση, αὐτὴ τὴν ποιητικὴ διάθεση, δὲν ταυτίζονται ὅμως μαζί της. Ἡ ποίηση ὑφίσταται, ἡ ποίηση λειτουργεῖ, ἡ ποίηση βιώνεται καὶ ἐρήμην τῶν ποιημάτων – ἴσως μάλιστα, γνησιότερα καὶ εἰλικρινέστερα, ἐρήμην τῶν ποιημάτων.

«Α»: Πῶς ἀντιλαμβάνεστε τὸν ρόλο τῆς ποίησης σήμερα, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἀπὸ πολλοὺς χαρακτηρίζεται ἀντιποιητική; Εἶναι δυνατὸν νὰ διακρίνουμε μία «κοινωνικὴ ἐντολή» στὸν ποιητὴ τοῦ σήμερα;

Α.Φ.: Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ λέξη ποίηση προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ποιῶ, ποὺ σημαίνει κατασκευάζω, ἐνῶ ἡ (ὅμοιας καταγωγῆς) λέξη δημιουργία φαίνεται νὰ θέτει ἐγγενῶς τὸ αἴτημα τῆς περίφημης αὐτῆς «κοινωνικῆς ἐντολῆς» γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶτε, καθὼς ἀναφέρεται στὸ ἔργο ποὺ ἀπευθύνεται στὸν δῆμο. Ἄρα, ὁ ποιητὴς – δημιουργὸς δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κατασκευαστὴς ποὺ παράγει ἔργο γιὰ τὸν δῆμο, δηλαδὴ γιὰ τὴν κοινωνία ποὺ τὸν περιβάλλει; Ἂν ἀνατρέξουμε στὴν ἐτυμολογία καὶ στὴν κυριολεξία τῶν ἴδιων τῶν λέξεων, θὰ πρέπει ἀπερίφραστα νὰ ἀπαντήσουμε θετικά. Ἐντούτοις, ἡ σχέση τοῦ ποιητῆ μὲ τὴν ἑκάστοτε κοινωνία (ἑπομένως, μὲ τὸ κοινὸ στὸ ὁποῖο αὐτὸς ἀπευθύνει τὸ ἔργο του ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ) εἶναι σχέση κατεξοχὴν φαντασιακή, σχεδὸν μεταφυσική, ἀφοῦ ἡ μόνη ἄμεση ἐπαφὴ του εἶναι μὲ τὸ ἴδιο του τὸ κείμενο. στὶς ἐπιταγὲς τοῦ κειμένου ὑπακούει καὶ τοὺς δικούς του κανόνες ἐφαρμόζει. Ὁ ἀναγνώστης μὲ τὸν ὁποῖο συνομιλεῖ, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ὁ ἀλλότριος δέκτης ἑνὸς μηνύματος ἢ μιᾶς διδαχῆς, ἀλλὰ τὸ ἰδανικὸ alter ego τοῦ ἰδίου τοῦ γράφοντος, ποὺ καλεῖται, πίσω ἀπὸ τὸν καθρέφτη τοῦ τυπωμένου χαρτιοῦ, νὰ τὸν ὑποκαταστήσει καὶ νὰ τὸν ὑποδυθεῖ. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι, παράλληλα μὲ τὴν ὑποτιθέμενη κοινωνικὴ ἐντολή, δηλαδὴ μία ἐξουσιοδότηση τῆς κοινωνίας πρὸς τὸ μοναχικὸ ἄτομο ποὺ παλεύει μὲ τὴν τέχνη του, μποροῦμε νὰ διακρίνουμε μία ἀντίστοιχη – ἀλλὰ ἀντίστροφης φορᾶς καὶ κατεύθυνσης – ἐντολὴ τοῦ ποιητῆ πρὸς τὸ κοινό του: νὰ ὀξύνει ἐκεῖνο τὴ συγκινησιακή του δεκτικότητα, νὰ βαθύνει τὶς πτυχὲς τοῦ στοχασμοῦ του, νὰ γυμνάσει τὴν ἀκοή του στὴ φωνὴ τῆς ποίησης καὶ νὰ συντονιστεῖ μὲ τὸ μῆκος κύματος τῆς δικῆς της εὐαισθησίας. Ἄλλωστε, οἱ ἐποχὲς ἔχουν προχωρήσει, τὰ αἰτήματα ἔχουν διαφοροποιηθεῖ, οἱ στόχοι ἔχουν ἀλλάξει. Δὲν νομίζω ὅτι περιμένει πλέον κανεὶς νὰ πάρει πολιτικὴ γραμμὴ ἀπὸ τοὺς ποιητές, ὅπως ἀντίστοιχα δὲν περιμένει κανεὶς νὰ νιώσει τὸ ρῖγος τῆς δημιουργικῆς συγκίνησης ἀπὸ τὰ τυποποιημένα λογύδρια τῶν πολιτικῶν. Ἐάν, καὶ ὅποτε, ἡ κοινωνία μέμφεται τὸν ποιητὴ γιὰ ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὶς κοινωνικές, ἰδεολογικὲς (δηλαδὴ πολιτικὲς ἢ κομματικές) ἀντιπαραθέσεις καὶ τὰ ἑκάστοτε ἐπικαιρικὰ αἰτήματα, στὴν πραγματικότητα ἐπιχειρεῖ διὰ τῆς ἐπιθέσεως νὰ ἀμυνθεῖ: νὰ καλύψει τὴ δική της ἄγνοια, τὴ δική της βαθιὰ καὶ πλατιὰ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ποίηση, τὴν τέχνη καὶ τὸν πολιτισμό.

«Α»: Ἔντονη εἶναι ἡ συζήτηση τελευταῖα γύρω ἀπὸ τὸ ἂν παράγεται οὐσιαστικὸς λόγος ἢ ὄχι. Ἡ ἀπώλεια μεταδοτικότητας τοῦ ποιητικοῦ λεκτικοῦ μήπως εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ἑρμητισμοῦ καὶ τῆς κρυπτικότητας τῆς σύγχρονης ποιητικῆς γραφῆς;

Α.Φ.: Γιὰ νὰ μιλήσει κάποιος μία γλῶσσα καὶ νὰ ἐπικοινωνήσει σ’ αὐτήν, πρέπει πρῶτα – πρῶτα νὰ τὴν κατανοήσει ὡς ἀκροατής. Οἱ περισσότεροι κωφάλαλοι ὀφείλουν τὴν ἀδυναμία τους νὰ ἀρθρώσουν τὶς λέξεις ὄχι σὲ βλάβη τῶν φωνητικῶν τους ὀργάνων ἀλλὰ σὲ πρόβλημα κώφωσης: δὲν λειτουργεῖ ἡ ἀκοή τους καί, ὡς ἐκ τούτου, ἡ γλῶσσα τους δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπαράγει τὸν λόγο. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τὸν κώδικα τῆς ποίησης (ἰδιαίτερα τῆς σύγχρονης ποίησης), μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλεῖτε ποιητικὸ λεκτικό. Ὁ ὁλοένα καὶ μεγαλύτερος ἐθισμὸς τοῦ κοινοῦ σὲ μία παθητικὴ πρόσληψη τῶν πάντων (ὁ θρίαμβος τῆς τηλεόρασης τὸ ἀποδεικνύει), ἡ ἄμβλυνση τῆς εὐαισθησίας του καὶ ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς καλλιέργειας ἔχουν ἐξασθενήσει ἐπικίνδυνα τὴν ἀκοή του καὶ ἔχουν δυσχεράνει τὴν ἐπικοινωνία του μὲ τὸν λόγο τῆς ποίησης, ὥς ἕναν βαθμό. Πάντως, ἐὰν πράγματι ὑπάρχει (δὲν εἶμαι καθόλου σίγουρος γι’ αὐτό) πρόβλημα συντονισμοῦ ἀνάμεσα στὸν πομπὸ καὶ στὸν δέκτη τοῦ ποιητικοῦ λόγου, πιστεύω ὅτι ἡ συντριπτικὴ εὐθύνη βαρύνει τὴν πλευρὰ τοῦ δέκτη. Δὲν νομίζω ὅτι τὸ ἰδίωμα τῆς ποίησης ἔχει προχωρήσει σὲ δυσκολία περισσότερο ἀπὸ τὰ ἰλιγγιώδη ἅλματα τῆς τεχνολογίας, τὰ ὁποῖα ὅμως ὁ σύμπας κόσμος παρακολουθεῖ καὶ ἀφομοιώνει μὲ εὐχέρεια σὲ ἄπειρες καθημερινὲς ἐφαρμογές.

«Α»: Πόσο ἐπηρεάζει σήμερα ἡ ποίηση τὴν ἀνανέωση τοῦ συλλογικοῦ λεκτικοῦ; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε στὸ τραγούδι τὴν κοινωνικὴ ἀντιπροσώπευση ποὺ ἀσκοῦσε γιὰ μακρὸ χρονικὸ διάστημα ἡ ποίηση;

Α.Φ.: Ἡ ποίηση ἀποτελεῖ μία γλῶσσα μέσα στὴ γλῶσσα ἤ, ἂν θέλετε, μία μετα-γλῶσσα, δηλαδὴ μία γλῶσσα ἔξω ἀπὸ τὴν τρέχουσα γλῶσσα τῆς καθημερινότητας. Πάντως, σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν κοινὴ γλῶσσα καί, ὡς ἐκ τούτου, οὐδέποτε στὴν ἱστορική της διαδρομὴ ταυτίστηκε μὲ τὸ συλλογικὸ λεκτικό, ἀλλὰ καὶ οὐδέποτε τὸ «ἀνανέωσε» θεματικά: αὐτὸ ποὺ προτείνει ἡ ποίηση δὲν ἀφορᾶ τὸ λεκτικὸ ὑλικὸ αὐτὸ καθαυτό, ἀλλὰ τὴ χρήση του μὲ τρόπο συγκινησιακό. Κατ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ ποίηση ἐξακολουθεῖ νὰ διαλέγεται μὲ τὸ (πάντα, καὶ στὸ παρελθὸν καὶ στὸ παρόν, ποσοτικὰ μικρό) κοινό της, μὲ τρόπο οὐσιαστικὸ καὶ σχεδὸν ὑπόγειο ἢ περιθωριακό, χωρὶς φιλοδοξίες «κοινωνικῆς ἀντιπροσώπευσης» ἢ μαζικῆς της κατανάλωσης. Τὸ τραγούδι, ναί, αὐτὸ ἀποτελεῖ πράγματι σήμερα ἕνα καταναλωτικὸ προϊὸν εὐρείας ἀποδοχῆς (θὰ ’λεγα ἀκριβέστερα: χρήσης), χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ ὑποκαταστήσει στὴ βαθύτερη λειτουργία της τὴν ἴδια τὴν ποίηση, ἀκόμη καὶ ὅταν (συχνά, πολὺ συχνά) τὴν ὑποδύεται.

«Α»: Κύριε Φωστιέρη, εὐχαριστοῦμε θερμά!

Νομίζετε ὅτι τόν Ἀρμένιο δημοσιογράφο Χράντ Ντίνκ τόν σκότωσαν κάποιοι Τοῦρκοι φασίστες; Χά! Εἶστε πολύ μακρυά νυχτωμένοι. Σύμφωνα μέ τόν μειονοτικό Τῦπο τῆς ἑλληνικῆς Θράκης («Μιλέτ» 25/1, «Τζουμχουριέτ» 25/1) πρόκειται γιά καραμπινάτη προβοκάτσια σέ βάρος τῆς Τουρκίας! Ἡ πρώτη παραθέτει τίς ἀπόψεις τοῦ πρώην ἀρχηγοῦ τῆς ΜΙΤ, Μαχίρ Καϊνάκ, πώς «ἡ ἐπιχείρηση εἶχε ὁπωσδήποτε ξένη προέλευση» καί στήν δεύτερη «ἀναλύει» τήν ὑπόθεση ὁ Μπαρίς Χασάν κάτω ἀπό τόν τίτλο «Κάντε νά σωπάσουν αὐτοί οἱ δυτικοί!» (Μέ ποιόν τρόπο ἄραγε;)

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Αντώνη Φωστιέρη σε συνεργασία με τον Σύλλογο Φιλολόγων Ροδόπης

«ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ»

Ομιλητές:

Γιάννης Στρούμπας- Φιλόλογος

Νεκτάριος Δαπέργολας- Φιλόλογος

Σοφία Σταμούλη- Σύμβουλος Φιλολόγων Ροδόπης

Αντώνης Φωστιέρης- Ποιητής

ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

Κομοτηνή 21/01/2007

     Λίγες σκέψεις σήμερα γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπίμαχα ζητήματα τῶν ἡμερῶν, δηλαδὴ τὴ συζήτηση γιὰ τὸ ἄρθρο 16 καὶ τὴν προοπτική τῆς ἐν Ἑλλάδι ἵδρυσης ἰδιωτικῶν πανεπιστημίων. Προοπτικὴ βεβαίως, τὴν ὁποία καὶ ἐμεῖς ἀποκηρύσσουμε, ὄχι ὅμως τόσο πολὺ γιὰ τοὺς λόγους ποὺ συνή- θως προβάλλονται αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες τοῦ συνδικαλιστικοῦ μας Τζουράσικ Πὰρκ ἢ τοὺς κομματικοδίαιτους ἐκπροσώπους τοῦ κατ’ εὐφημισμὸν φοιτητικοῦ κινήματος…

     Τὸ πρόβλημα μὲ ἄλλα λόγια δὲν νομίζουμε ὅτι ἔγκειται τόσο στὸν συνταγματικὸ (ἐν μέρει) ἀποχαρακτηρισμὸ τῆς Παιδείας ἀπὸ δημόσια καὶ δωρεὰν ἢ στὸ ὅτι ἔτσι θὰ μποῦν ταξικοὶ φραγμοὶ στὸ ἀκαδημαϊκὸ ὅραμα τῶν νεοελλήνων.

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/212.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/211.pdf

     Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Κωνσταντινούπολη ἀποτέλεσε ἕνα γεγονὸς ἐξαιρετικὰ ἀποκαλυπτικό. Ὄχι βεβαίως γιὰ τοὺς πολλούς, ποὺ χαμένοι μέσα στὴ χαζοχαρούμενη «ἐκσυγχρονιστική» τους νεοελληνικὴ ἀφασία, τὸ θεώρησαν ὡς μία ἀπολύτως θετικὴ καὶ φυσιολογικὴ (ὡς ἐναρμονισμένη μὲ τὸ εὐρύτερο κλίμα τῆς ἀνεκτικότητας, ποὺ δῆθεν χαρακτηρίζει τοὺς καιροὺς μας) ἐξέλιξη. Οὔτε ὅμως καὶ γιὰ ἐκείνους, τοὺς ἴσως καλοπροαίρετους ἀλλὰ προδήλως ἀφελεῖς, ποὺ διέγνωσαν στὴ συμπεριφορὰ τοῦ συγκεκριμένου ποντίφηκα ἐνδόμυχες ἐπιθυμίες ἐπιστροφῆς στὴν ἀρχέγονη ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια. Γιὰ μᾶς ἡ ἀνάγνωση τοῦ γεγονότος ὑπῆρξε βεβαίως ἐντελῶς διαφορετική.

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/210.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/209.pdf

Βιβλιοπαρουσίαση

«ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1940-1945»

Ομιλητές:

Μανώλης Γλέζος- συγγραφέας

Ζήσης Παπαδημητρίου- καθηγητής ΑΠΘ

Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου- καθηγητής ΔΠΘ

Κώστας Σαχαρίδης- ερευνητής

Ξάνθη 3/12/2006 σε συνεργασία με το Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης & Παράδοσης
Κομοτηνή 4/12/2006 σε συνεργασία με τον Σύλλογο Φοιτητών Τμήματος Παρευξεινίων Χωρών – Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο

Χορηγός της εκδήλωσης: «ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ»

     Ἐπειδὴ στὰ προηγούμενα φῦλλα, ἀγαπητοὶ μου φίλοι, τὸ παρασοβαρέψαμε, καιρὸς γιὰ καμμιὰ σαχλαμάρα σήμερα (καὶ δὴ μὲ εἰδικῶς …διασκευασμένη ποίηση), γιὰ νὰ ξεδώσουμε καὶ λίγο. Ξεκινᾶμε πάραυτα μὲ ἕνα ἀφιέρωμα στὴν κυβέρνηση, μὲ Καββαδία καὶ ὀλίγη ἀπὸ «Χοντρό τοῦ Νότου»:

     «Μέσα στὸ Μαξίμου ἀραχτός, / βλέπεις μόνο τὴ δική σου πάρτη / κι ἂς μᾶς εἶπες πρόπερσι τὸ Μάρτη / πὼς σύντομα γυρίζει ὁ τροχός. / Ἡ Ἐκπαίδευση στὰ βάθη τοῦ γκρεμοῦ / κι ἡ Μαριέττα νὰ μὴ λέει νὰ τὸ κουνήσει.. / Βρὲ μπάς στ’ ἀλήθεια καὶ τὴν ἔχεις ἀγαπήσει / σὲ μιά κρίση νεύρου…ὀπτικοῦ; / Στὴν Οἰκονομία πάλι καταχνιὰ / κι ὁ Ἀλογοσκούφης ρίχνει ζάρια, / μᾶς τὰ ἔχει σπάσει τὰ παπ…, / πήρανε καὶ οἱ τιμὲς φωτιά. / Στ’ ἄλλα τὰ ὑπουργεῖα πυρκαγιά, / μὲ καυγάδες καὶ φιλονικίες. / Χωρὶς νὰ κάνουνε τριάντα μαλ…, / μέρα δὲν περνάει οὔτε μία. / Καὶ πλακώσανε καὶ κάτι ἁρπαχτικά, / πού σοῦ ἀφῆσαν τὴ βιτρίνα λερωμένη / κι εἶπες μὲ φωνὴ ζοχαδιασμένη: / “Μὴ χέσω τοὺς κουμπάρους τοῦ Βορρᾶ”. / Μ’ ἀφοῦ ἀπόμεινες μ’ ἀντίπαλο ζαβό, / ἡ ψαλίδα τώρα ποῦ νὰ κλείσει. / Κι ἔτσι ἡ παρωδία θὰ συνεχίσει / γι’ ἄλλες δυὸ τετραετίες θαρρῶ»…

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/208.pdf

     Τώρα ποὺ σιγά – σιγὰ ἀρχίζει νὰ καταλαγιάζει ἡ σκόνη ποὺ σήκωσαν οἱ σεξουαλικὲς παρεκτροπὲς μέσα σὲ κάποια δημόσια σχολεῖα καὶ τὸ ὅλο θέμα ἤδη ἀκολουθεῖ τὴν ἐκ τῶν προτέρων γνωστὴ (καὶ φυσικὰ προκαθορισμένη ἀπὸ τοὺς ἀνερυθρίαστους ἀγύρτες τῆς τηλεοπτικῆς μας χωματερῆς) μοίρα τῆς στυμμένης καὶ πεταμένης λεμονόκουπας, ἦρθε φυσιολογικὰ ὁ καιρὸς νὰ ποῦμε καὶ ὁρισμένα πράγματα πραγματικὰ πλέον μὲ τὸ ὄνομά τους. Καμμία ἐννοεῖται διάθεση γιὰ βαθυστόχαστες ἀναλύσεις καὶ βαρύγδουπες προτάσεις περὶ τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ προβλήματος. Κάποιες ἐπισημάνσεις μόνο θὰ καταθέσω ἐδῶ, κυρίως γιὰ ὅσους ἐπιμένουν ἀκόμη νὰ ἐκπλήσσονται ἢ καὶ νὰ ὀργίζονται μὲ φαινόμενα, ὅπως αὐτά. Γιατί στὴν πραγματικότητα, πρόκειται γιὰ ἀντιδράσεις τῶν ὁποίων ἡ αἰτία εἰλικρινά μοῦ διαφεύγει…

Read the rest of this entry…

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/207.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2009/03/206.pdf