Δέν φτάσαμε ἔτσι ἁπλᾶ στίς αὐτοκτονίες. Πρίν στραφεῖ νά σκοτώσει ὁ Ἑλληνέζος τόν ἑαυτό του πρόλαβε νά σκοτώσει ὅ,τι τοῦ κληροδοτήθηκε. Χλεύασε τήν παράδοσή του, ἐγκατέλειψε τά χωριά του, ξεκοίλιασε τίς πόλεις του, κόπρισε τήν θεϊκή φύση τῆς πατρίδας του.
Πρόλαβε μέσα σέ δυό γενιές νά πάρει τό παγκόσμιο ρεκόρ τῆς παιδικῆς (καί τό εὐρωπαϊκό τῆς γενικῆς) παχυσαρκίας, ἀντιστρέφοντας τό πρότυπο τοῦ λιτοδίαιτου προγόνου του. Ἔριξε τό κάποτε κορυφαῖο προσδόκιμο ἐπιβίωσης πολλές κλάσεις παρακάτω. Κατάφερε νά ἐξαλείψει τό βιολογικό του μέλλον, ὑπολειπόμενος μόνο τῶν Σέρβων στούς ἀρνητικούς δεῖκτες τῆς δημογραφίας. Σάρωσε τίς διεθνεῖς ἐπιδόσεις σέ προστυχιά καί ἐρωτική εὐτέλεια ἀνάγοντας τό σεξουαλικό ὑπονοούμενο (ἐνίοτε καί …ὑπερνοούμενο) σέ ἀναγκαῖο συστατικό κάθε ἰδιωτικῆς καί δημόσιας ἔκφρασης. Στοίβαξε τό πιό κραυγαλέο κίτς στούς κατανυκτικότερους ναούς τῆς ἀνθρώπινης δημιουργίας. Ἀγνόησε τήν ἀσύλληπτη κληρονομιά τῶν προγόνων του, ἀμφισβητώντας ἀκόμα καί τή πρόδηλη σχέση του μαζί τους. Θέσπισε νέα στάνταρ γιά τήν ξενομανία, τήν τηλεορασοπληξία, τήν ἀστυφιλία, τόν κομματισμό, τόν μηδενισμό, τήν αὐτοαπαξίωση. Στελέχωσε τήν πιό ἀδίστακτη πολιτικοοικονομική ἐλίτ τῆς ὑφηλίου, πού διαγούμισε τή χώρα πιό συστηματικά κι ἀπό τουρκαλβανικό στῖφος. Ἡ παγκόσμια πρωτιά, λοιπόν, στό δημόσιο χρέος ἦταν τό λογικότερο ἐπακόλουθο.
Ἔτσι, στό τέλος αὐτῆς τῆς πορείας, ὁ Ἑλληνέζος ἔμεινε μόνος, καθημαγμένος κι ἔρημος, μεταξύ ἐρειπίων. Ἐρείπια ἀνθρώπων, ἐρείπια κοινωνίας, ἐρείπια ἀξιακῶν μοντέλων. Ποῦ νά σταθεῖ, σέ τί νά ἐλπίσει, τί νά ὀνειρευτεῖ; Κι ἐλλείψει ἀπαντήσεων, αὐτοκτονεῖ, γκρεμίζοντας ἕνα ἀκόμη θετικό ἕως πρότινος ἐθνικό γνώρισμα, τίς σχεδόν μηδενικές αὐτοχειρίες. Ἀρνούμενος ἤ ἀδυνατώντας νά δεῖ προσωπικές καί συλλογικές εὐθῦνες, παραιτεῖται ἀπό ἕναν ἀγώνα ἀληθινῆς παλιγεννεσίας πού πρέπει νά δώσουμε ὅσοι ζωντανοί. Δέν φτάσαμε ἔτσι ἁπλᾶ στίς αὐτοκτονίες.