Oἱ γιγάντιες φωτιές στά τροπικά δάση τῆς Ἰνδονησίας πού πνίξαν τή γειτονική της Μαλαισία (ἡ φωτογραφία ἀπό δορυφόρο δίπλα δείχνει τίς χῶρες καλυμένες ἀπό τόν ἄσπρο καπνό!) δέν εἶναι ἄσχετες μέ τήν διαβόητη «ἀνάπτυξη» καί μάλιστα τήν… «βιώσιμη», αὐτήν τῆς οἰκολογικῆς ἔγνοιας! Τί  συνέβη;
 Εἶναι γνωστή ἡ στροφή τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου πρός ἐναλλακτικές πηγές ἐνέργειας πού θά τόν ἀποδεσμεύσουν ἀπό τό πετρέλαιο. Τά βιοκαύσιμα (βενζίνη καί πετρέλαιο ἀναμεμειγμένα μέ αἰθανόλη ἤ λάδια ἀπό διάφορες φυτικές πηγές) εἶναι μία πολύ βάσιμη ἐλπίδα στήν κατεύθυνση αὐτή καί πολλές χῶρες στόν κόσμο κάνουν ἀγώνα δρόμου γιά τήν κατοχύρωση μιᾶς καλῆς θέσης στήν παγκόσμια παραγωγή, μεταξύ αὐτῶν δέ καί ἡ Μαλαισία. Στήν βόρεια Βόρνεο πού τῆς ἀνήκει καλλιεργεῖ φοινικόδεντρα τῶν ὁποίων τό λάδι, πού χρησιμοποιεῖται σέ ποσοστό 5% στό γνωστό ντίζελ, εἶναι βασικό ἐξαγώγιμο προϊόν τῆς χώρας: Τό 86% τῶν 14.000.000 τόνων του ἐξάγεται, κυρίως στήν Εὐρώπη, μάλιστα ἑταιρεῖες σάν τίς IOI Corp καί Kuok Oil & Grains δημιουργοῦν διυλιστήρια σέ εὐρωπαϊκό ἔδαφος γιά νά προωθήσουν τίς ἐξαγωγές τους. Εἶναι λοιπόν προφανής ἡ ἀνάγκη νά βρεθεῖ ἔδαφος γιά νέες φυτεῖες φοινικόδεντρων καί αὐτό εἶναι τῶν τροπικῶν δασῶν τῆς Ἰνδονησίας: Ἄλλοτε ἑταιρεῖες (ντόπιες μά καί ἀπό τή Μαλαισία) κι ἄλλοτε ἁπλοί ἀγρότες βάζουν φωτιά στά δάση καί δημιουργοῦν τόν ἀπαραίτητο χῶρο – μάλιστα ἐσχάτως μία ἔκταση ἴση μέ τή μισή Ὁλλανδία στήν περιοχή Καλιμαντάν, μέ κινεζικά χρήματα, ἑτοιμάζεται ν’ ἀποτελέσει τή μεγαλύτερη φυτεία τοῦ κόσμου. Τό 1996 ὁ καπνός ἀπό τίς φωτιές εἶχε στείλει στά νοσοκομεῖα 40.000 ἀνθρώπους καί προχθές ἡ κατάσταση ξεπέρασε πάλι τά ὅρια συναγερμοῦ.
 Πάντως εἶναι μία πολύ ἐνδιαφέρουσα ἱστορία αὐτή τῶν βιοκαυσίμων καί ἔχει καί ἑλληνικό – καί θρακικό – ἐνδιαφέρον. Δέν εἶναι μόνο οἱ τριτοκοσμικές χῶρες πού στράφηκαν στήν παραγωγή βιοκαυσίμων, π.χ. ἡ Βραζιλία πού παράγει – κι ἐξάγει παντοῦ – αἰθανόλη ἀπό τό ζαχαροκάλαμο, κατασκευάζει στήν Embraer κινητῆρες αἰθανόλης καί σχεδιάζει νέες ἐπενδύσεις 6 δισ. $ γιά νέες φυτεῖες. Εἶναι οἱ ΗΠΑ πού παίρνουν τήν αἰθανόλη ἀπό τό καλαμπόκι κι ἀντικατέστησαν τό 3% τῶν καυσίμων τους. Εἶναι ἡ Γερμανία, πρώτη παγκοσμίως στήν παραγωγή βιοντίζελ, μέ χρήση ἐλαιοκράμβης καί σόγιας. Εἶναι ἑταιρεῖες σάν τή Shell καί τήν BP πού ἐπενδύουν στή διανομή αἰθανόλης καί βιοκαυσίμων.
 Καί μεῖς; Ἡ Ε.Ε. στοχεύει στή χρήση 6% βιοκαυσίμων ὥς τό 2010 κι ἐπιδοτεῖ τίς σχετικές καλλιέργειες (45 € ἀνά ἑκτάριο καλλιέργειας ἐνεργειακῶν φυτῶν), καθώς εἶναι ἀδύνατον ὁ Εὐρωπαῖος ἀγρότης νά συναγωνιστεῖ τήν τιμή τοῦ Βραζιλιάνου ἤ τοῦ Κινέζου. Ὡστόσο αὐτό πού φαντάζει ριζική λύση εἶναι ἡ παραγωγή αἰθανόλης ἀπό τή βιομάζα, ὁλόκληρο δηλαδή τό φυτό, μέ τή μετατροπή τῆς κυτταρίνης σέ γλυκόζη χάρη σέ ἕνα ἔνζυμο γενετικά μεταλλαγμένο. Ἄν ἡ λύση αὐτή προχωρήσει βιομηχανικά – ἤδη ἑταιρεῖες σάν τή Shell καί τή Volkswagen κάνουν τεράστιες ἐπενδύσεις καί προόδους – ἡ καλλιέργεια ὁποιουδήποτε φυτοῦ, δέντρου κτλ μέ μεγάλη μάζα θά μπορεῖ νά καλύψει  τίς ἐνεργειακές ἀνάγκες μά καί νά βγάλει ἀπό τό ἀδιέξοδο τόν ἀγροτικό μας κόσμο.

none

Ἡ πρόσφατη ἐπίθεση τῆς 31ης Ἰουλίου στὶς φυλακὲς τύπου F τῆς πόλης Τεκιρντὰγ (Ραιδεστός), τεκµηρίωσε ὅτι πέρα ἀπὸ τὰ µακιγιαρίσµατα καὶ τὶς δηµαγωγίες τῆς κρατικῆς προπαγάνδας περὶ τοῦ “ἐκδηµοκρατισµοῦ”, ὁ φασισµός στὴν ἐξουσία παραµένει. Ἑκατοντάδες ἀστυνοµικοί, στρατιῶτες καὶ χωροφύλακες, ὁπλισµένοι µέ ρόπαλα καὶ ξύλα, µπῆκαν στὰ κελλιὰ τῆς ἀποµόνωσης καὶ ἐπιτέθηκαν στοὺς κρατουµένους προκειµένου νὰ τοὺς διαιρέσουν καὶ νὰ τοὺς µεταφέρουν σὲ ἄλλες φυλακὲς ἀποµόνωσης. Ἡ “δικαιολογία” ὅπως πάντα ἦταν ἕτοιµη: “ἡ µεταφορὰ σὲ καταλληλότερες φυλακές”. Αὐτὴ ἡ βάρβαρη ἐπίθεση προκάλεσε τὸν τραυµατισµὸ περίπου 30 ἀγωνιστῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ 3 µεταφέρθηκαν στὸ νοσοκοµεῖο γιὰ ἰατροφαρµακευτικὴ περίθαλψη. Οἱ ὑπόλοιποι πολιτικοὶ κρατούµενοι στὰ καινούργια κελλιὰ τῶν φυλακῶν ὅπου µεταφέρθηκαν βίαια ὑπέστησαν βασανιστήρια.

Ἐδῶ καί 5 χρόνια τὸ κράτος πασχίζει µέ ὅλα τὰ µέσα νὰ σπάσει τὴν ἀντίσταση τῶν κρατουµένων ἀγωνιστῶν. Ἡ ψήφιση τοῦ νέου Σωφρονιστικοῦ Κώδικα νοµιµοποίησε ὅλες τὶς καταπατήσεις τῶν δηµοκρατικῶν – ἀνθρώπινων δικαιωµάτων καὶ τῶν ἐλευθεριῶν καί ἔκτοτε αὐξήθηκαν οἱ κρατικὲς ἐπιθέσεις.

Ἀµέσως µετὰ τήν ἐπίθεση, δεκάδες δηµοκρατικοὶ φορεῖς καὶ συγγενεῖς τῶν κρατουµένων (TAYAD, HHB, THODF, TGDF…) καί τὸ µουσικὸ συγκρότηµα YORUM ἀπαίτησαν νὰ σταµατήσει ἡ πολιτικὴ τῆς καταστολῆς καὶ νὰ τιµωρηθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι γιὰ τὸν θάνατο 120 ἀνθρώπων καὶ τὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστησαν οἱ κρατούµενοι. Ἐπίσης ὀργανώθηκαν συγκεντρώσεις διαµαρτυρίας σὲ διάφορες πόλεις τῆς Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Ἄγκυρα, Σµύρνη, Ἄδανα, Ντέρσιµ…).

none

Ὅσο διαρκοῦσε ἡ ἐπετειακή ψεµµατοπληµµύρα σχετικά µέ τή «σφαγή» τῆς Σρεµπρένιτσα, δόθηκε στή δηµοσιότητα ἡ ἀναφορά τῆς Ὁµάδας Ἔρευνας γιά τό θέµα, πού συγκροτήθηκε µέ σερβική πρωτοβουλία καί δούλεψε γιά τρία χρόνια. Βεβαίως καί πουθενά δέν τό βρήκατε καί γιαυτό ἔχετε αὐτή τή στιγµή ἀνά χείρας τόν «Ἀντιφωνητή»…

Σύµφωνα λοιπόν µέ τόν συντάκτη τῆς ἀναφορᾶς, καθηγητή Ἔντ Χέρµαν (Pennsylvania University), «Ἡ «σφαγή τῆς Σρεµπρένιτσα» εἶναι ὁ µεγαλύτερος θρίαµβος τῆς προπαγάνδας πού προέκυψε ἀπό τούς πολέµους στά Βαλκάνια [...] Σύνδεση ὅµως µέ τήν ἀλήθεια καί τήν δικαιοσύνη δέν ὑφίσταται». Καί σύµφωνα µέ τόν πρώην συντονιστή τοῦ ΟΗΕ γιά ζητήµατα Πολιτῶν, Phillip Corwin, «ἡ ἐπίσηµη ἐκδοχή αὐτῶν τῶν γεγονότων ὑπῆρξε µία ἐκστρατεία παραπληροφόρησης πού ἔθαψε µαζί µέ τά πτώµατα καί τά γεγονότα». Ὁ Καναδός καθηγητής Διεθνοῦς Δικαίου (York University) Michael Mandel, ἀπό τούς συγγραφεῖς τῆς ἀναφορᾶς, µιλάει καθαρά: “ὁ ἰσχυρισµός τοῦ ICTY (Σ.Σ.: εἶναι τό Circo del Ponte) πώς στήν Σρεµπρένιτσα ἔγινε γενοκτονία δέν στηρίζεται οὔτε ἀπό τά γεγονότα οὔτε ἀπό τήν κείµενη νοµοθεσία.” Στήν πραγµατικότητα, σύµφωνα µέ τόν Corwin, “αὐτό πού ἔγινε ἐκεῖ δέν ἦταν µιά µεµονωµένη µεγάλη σφαγή µουσουλµάνων ἀπό Σέρβους ἀλλά µία σειρά αἱµατηρότατων ἐπιθέσεων καί ἀντεπιθέσεων γιά µιά περίοδο πάνω ἀπό τρία χρόνια, ἡ ὁποία ἔφτασε στήν κορύφωσή της τόν Ἰούλιο τοῦ 1995.” Διαβάζουµε λοιπόν τά συµπεράσµατα τῆς ἀναφορᾶς:

1.

Ἀριθµοί καί γεγονότα ἔχουν παρουσιαστεῖ διαστρεβλωµένα στά µεγάλα ΜΜΕ τῆς Δύσης καί ἀπαιτοῦν µιάν ἀντικειµενική ἐπανεξέταση. Ὁ ἰσχυρισµός τῶν 7-8.000 νεκρῶν Mουσουλµάνων στήν κατάληψη τῆς Σρεµπρένιτσα εἶναι ἀστήρικτος. Ὁ ἀριθµός αὐτός δόθηκε ἀρχικά (καί χονδρικά) ἀπό τόν Ἐρυθρό Σταυρό καί περιελάµβανε 5.000 «ἀγνοούµενους» πού ἀργότερα βρέθηκαν εἴτε ζωντανοί εἴτε νεκροί σέ µάχες µέ Σερβοβόσνιους. Οὔτε τά πτώµατα πού βρέθηκαν ἀπό τό ΙCTY τόν δικαιολογοῦν, οὔτε καί πολλά ἀπό αὐτά νά συνδεθοῦν µέ τήν περίοδο αὐτή. Ἀπό τά 7.500 πτώµατα τῆς Τούζλας µόνο 2.079 ταυτοποιήθηκαν µέσῳ ἐξέτασης DNA καί ἡ προσπάθεια νά συνδεθοῦν µέ τή Σρεµπρένιτσα ἀπέτυχε. Ἄλλωστε ἀπό τούς 40.000 ἄνδρες πού ἐκτιµᾶται ὅτι βρίσκονταν στήν πόλη πρίν τήν κατάληψή της ἀπό τούς Σέρβους (τό ICTY µιλάει γιά 37.000), ὁ Παγκόσµιος Ὀργανισµός Ὑγείας πιστοποίησε 35.632 ἐπιζῶντες, καί ὁ Ἐρυθρός Σταυρός βεβαίωσε 3.000 περίπου στρατιῶτες πού πέρασαν µέσα ἀπό τίς σερβικές γραµµές.

2.

Ἀστήρικτος καί ὁ ἰσχυρισµός γιά ἄοπλους µουσουλµάνους. Τά στοιχεῖα ἀποδεικνύουν σηµαντικό ποσοστό ἀπωλειῶν σέ µάχη, στήν ἔξοδο ἀπό τήν πόλη, καί κάποιες ἑκατοντάδες ἐκτελέσεις – µά ὥς ἐκεῖ. Μέ τήν ἐκτίµηση αὐτή συνάδουν καί οἱ µαρτυρίες τῶν ἀξιωµατούχων τοῦ ΟΗΕ C. Branco καί H. Wieland.

3.

Τά συµβάντα τόν Ἰούλιο τοῦ 1995 συνδέονται ἄµεσα µέ τίς συγκρούσεις τῶν τριῶν προηγούµενων χρόνων στήν περιοχή. Τά ἐγκλήµατα τοῦ Νάσερ Ὄριτς κατά τοῦ ἄοπλου σερβικοῦ πληθυσµοῦ στά περίχωρα τῆς Σρεµπρένιτσα (3.287 ὀνόµατα δηµοσιεύτηκαν πρόσφατα) καί τό ἰδιότυπο ἄσυλο πού προσέφεραν στίς δυνάµεις του (5.500 ἄνδρες τῆς 28ης Μοίρας τοῦ Βοσνιοµουσουλµανικοῦ στρατοῦ) οἱ «ἀσφαλεῖς περιοχές» τοῦ ΟΗΕ δηµιουργοῦσαν ἕνα πλαίσιο πού ξένιζε ὥς καί τόν λόρδο Ντέιβιντ Ὄουεν πού ἦρθε ὡς µεσολαβητής τῆς ΕΕ στήν περιοχή.

4.

Ὅ,τι συνέβη στή Σρεµπρένιτσα τόν Ἰούλιο τοῦ 1995 δέν µπορεῖ νά ἐκτιµηθεῖ σωστά ἐκτός τοῦ εὐρύτερου πλαισίου τοῦ γιουγκοσλαβικοῦ ἐµφυλίου (1991-1995) καί τῶν σκοπιµοτήτων του. Ἡ µουσουλµανική ἀπόσυρση ἀπό τήν πόλη δέν ἦταν στρατιωτική ἀναγκαιότητα ἀλλά στρατηγική ἐπιλογή: Ἔπρεπε νά προκληθεῖ ἡ ΝΑΤΟική ἐπέµβαση καί τά φουσκωµένα νούµερα βοήθησαν νά καλυφθεῖ ἡ ἐθνοκάθαρση πού ἐξαπέλυσαν οἱ Κροάτες µέ ἀµερικανικές πλάτες κατά τῶν Σέρβων στήν Δυτική Σλαβονία καί στήν Κράινα τόν Μάιο καί τόν Αὔγουστο τοῦ 1995 (στή φωτογραφία ἡ ἔξοδος τῶν 200.000 Σέρβων ἀπό τήν Κράινα).

5.

Τά περί «γενοκτονίας» στή Σρεµπρένιτσα εἶναι ἐπίσης ἀστήρικτα. Πρόκειται γιά ἰσχυρισµούς τοῦ ΙCTY δύο µόλις ἑβδοµάδες µετά τήν κατάληψη τῆς πόλης, πρίν δηλαδή γίνει ὁποιαδήποτε σοβαρή ἔρευνα κι ἐνῷ ἤδη ὁ Σερβοβοσνιακός Στρατός εἶχε διευκολύνει τήν ἐκκένωση τῆς πόλης ἀπό τούς ἀµάχους πρός τήν Τούζλα. Πολύ χειρότερα ἐγκλήµατα πού ἔγιναν σέ βάρος Σέρβων δέν ἀξιώθηκαν τοῦ Δικαστηρίου τῆς Ντέλ Πόντε. Ὅπως τό συνόψισε καί ὁ πρώην διοικητής τοῦ ΝΑΤΟ στρατηγός Charles Boyd, «ἡ ἐθνοκάθαρση καταδικάζεται µόνον ὅταν διαπράττεται ἀπό τούς Σέρβους, ὄχι σέ βάρος τους».

Tί µπορεῖ νά προσθέσει κανείς στά παραπάνω – µά καί σέ ὅσα µία στοιχειωδῶς ἐνεργός πολιτική συνείδηση τόν κάνει νά ὑποψιαστεῖ; Καί πῶς µπορεῖ νά χαρακτηρίσει τόν θίασο τῶν 163 πού ὑπέγραψαν καί… ἑλληνική καταδίκη (!) γιά τήν ἴδια στηµένη ἱστορία; Ἡ πλέον κοινόχρηστη νεοελληνική λέξη δείχνει ἐπαρκής, ἄν ὄχι ὑπερβολικά ἐπιεικής…

 

4 com

Ἡ 24η Ἰουλίου2005, 222 χρόνια ἀπό τή µέρα γέννησης τοῦ Σιµόν Μπολιβάρ, ἦταν µία ἱστορική µέρα: Ἐγκαινιάστηκε στό Καράκας τό παναµερικανικό δορυφορικό κανάλι Telesur, «µία λατινοαµερικανική µατιά στή Λατινική Ἀµερική», ὑλοποιώντας σχετική πρόταση τοῦ Φιντέλ Κάστρο. Χορηγοί του εἶναι οἱ κυβερνήσεις τῆς Βενεζουέλας (5 ἑκ. $), τῆς Κούβας, τῆς Ἀργεντινῆς καί τῆς Οὐρουγουάης καί ἐπικεφαλῆς του εἶναι ὁ Andrés Izarra (πού παραιτήθηκε ἀπό ὑπουργός Ἐπικοινωνιῶν καί Πληροφοριῶν στήν κυβέρνηση Τσάβες γιά νά ἀναλάβει τή νέα του θέση), διευθυντής του δέ ὁ Ἀράµ Ἀχαρονιάν, δηµοσιογράφος τῆς Οὐρουγουάης κι ἐκδότης τοῦ µηνιαίου περιοδικοῦ Question, πού ἔζησε πολλά χρόνια στήν Βενεζουέλα.

Ὁ Izarra περιέγραψε τό Telesur ὡς «πρωτοβουλία κατά τοῦ πολιτιστικοῦ ἰµπεριαλισµοῦ µά καί κάθε εἴδους ἰµπεριαλισµοῦ», διευκρινίζοντας ταυτόχρονα πώς δέν πρέπει νά ἐκληφθεῖ ὡς πρωτοβουλία κατά τοῦ φίλου λαοῦ τῶν ΗΠΑ. Ὁ δέ Ἀχαρονιάν εἶπε πώς “δέν γίνεται νά ἀλλάξεις τήν πραγµατικότητα ἄν δέν τήν δεῖς πρῶτα πῶς ἔχει, κάτι πού ἀποτελεῖ τό µεγαλύτερο πρόβληµα τῶν Λατινοαµερικανῶν. Ὁ (Οὐρουγουανός συγγραφέας) Ἐδουάρδο Γκαλεάνο λέει ὅτι ἐπί 513 χρόνια ἐκπαιδευόµαστε νά βλέπουµε τούς ἑαυτούς µας µέ µάτια ἄλλων, µέ τά µάτια τῶν ξένων. Σήµερα ξεκινᾶµε νά κοιτάζουµε µέ τά δικά µας µάτια. Κουραστήκαµε νά µᾶς λένε ποιοί εἴµαστε, πῶς εἴµαστε καί πῶς θἄπρεπε νἄµαστε… Στίς µέρες µας ἡ µηντιακή δικτατορία προσπαθεῖ νά ὑποσκελίσει τήν στρατιωτική δικτατορία (…) Εἶναι καιρός νά σκεφτοῦµε τήν κατασκευή ἑνός παγκόσµιου ὀπτικοακουστικοῦ µέσου πού θά κηρύσσει µιάν ἀληθινή θέαση τῆς κοινωνικῆς καί πολιτισµικῆς µας διαφορετικότητας. Πρόκειται γιά παγκόσµια, ὑψηλοῦ ἐπιπέδου δοµή γιά τή διάδοση τῆς προοδευτικῆς ὀπτικῆς, τῆς πολιτισµικῆς µας ἑτερότητας καί τήν ἐνίσχυση τῆς ἱστορικῆς µνήµης καί τῆς συλλογικῆς ταυτότητας τῶν λαῶν µας (…) Ξεκινήσαµε τό ξήλωµα τοῦ µηντιακοῦ λατιφούντιου τῆς Λατινικῆς Ἀµερικῆς, στό ὁποῖο βρισκόµαστε, γιά τόν ἐκδηµοκρατισµό τοῦ τηλεοπτικοῦ φάσµατος”.

Πολυσήµαντη εἶναι καί ἡ σύνθεση τοῦ Δ.Σ. τοῦ «Τελεσούρ», µέ προσωπικότητες ἀπό τήν Λατινική Ἀµερική, τίς ΗΠΑ καί τήν Εὐρώπη: Μεταξύ αὐτῶν ὁ Πακιστανικῆς καταγωγῆς Βρετανός συγγραφέας Ταρίκ Ἀλί, ὁ Νικαραγουανός ποιητής, ἐπίσκοπος καί πρώην ὑπουργός τῶν Σαντινίστας Ἐρνέστο Καρντενάλ, ὁ Οὐρουγουανός συγγραφέας Ἐντουάρντο Γκαλεάνο, ὁ διευθυντής τῆς Le Monde Diplomatique Ἰγνάθιο Ραµονέ, ὁ ἱδρυτής τοῦ Free Software Foundation Ρίτσαρντ Στάλλµαν, ὁ Ἀµερικανός δηµοσιογράφος Σαούλ Λαντάου, ὁ ἠθοποιός Ντάνυ Γκλόβερ, ὁ τραγουδιστής Χάρυ Μπελαφόντε, καί ὁ νοµπελίστας Εἰρήνης Ἀντόλφο Πέρες Ἐσκιβέλ.

Ὁ Ταρίκ Ἀλί παραλλήλισε τήν δηµιουργία τοῦ Τελεσούρ µέ κείνην τοῦ Ἀλ Τζαζίρα (ὁ Τσάβες µίλησε καί γιά «στρατηγική συµµαχία» τῶν δύο καναλιῶν) καί χαρακτήρισε ἐξαιρετικά σηµαντικό τό ὅτι τά 4 κράτη δηµιουργοῦν τήν πιθανότητα ἑνός ἐντελῶς καινούργιου τύπου τηλεοπτικοῦ καναλιοῦ, ὥστε µέ µηντιακούς ὅρους νά ἀµφισβητηθεῖ ἡ δικτατορία τοῦ µεγάλου κεφαλαίου µέ τήν δηµοκρατία τῆς ἀλήθειας. «Παρότι ὑπάρχουν πολλά διαφορετικά κανάλια στόν κόσµο, ὅλα λένε τό ἴδιο πρᾶγµα, ὁπότε αὐτή ἡ αἴσθηση τῆς ποικιλοµορφίας εἶναι ψεύτικη», τόνισε ὁ γνωστός διανοούµενος πού τολµάει νά λέει τά πράγµατα µέ τό ὄνοµά τους. Ὁ διευθυντής τῆς Le Monde Diplomatique, Ἰγνάτιο Ραµονέ, ἔδωσε ἔµφαση στό πόσο σηµαντικό εἶναι πλέον γιά κυρίαρχες χῶρες νά ἐλέγχουν τήν πληροφόρησή τους, θυµίζοντας τό πραξικόπηµα τοῦ 2002 στήν Βενεζουέλα πού τό διευκόλυναν τά ΜΜΕ ἀλλά ἀνετράπη ἀπό ἕναν λαό πού ἔχει ἀρχίσει νά τά ἀµφισβητεῖ. “Χώρα πού δέν ἐλέγχει τήν πληροφόρησή της δέν εἶναι κυρίαρχη” εἶπε ὁ Ραµονέ.

Οἱ ἀντιδράσεις δέν ἄργησαν. Πρίν ἀκόµη ἐκπέµψει τό Τελεσούρ, τό ἀµερικανικό Κογκρέσο ψήφισε ἐρτζιανά ἀντίποινα κατά τοῦ «ἐχθροῦ τῆς ἐλευθερίας» Τσάβες καί µέλη του σάν τόν Κόνι Μάκ ἐκτίµησαν πώς ὑπονοµεύεται ἡ ἰσορροπία δυνάµεων στό δυτικό ἡµισφαίριο. Ὁ Ἀχαρονιάν ἀπάντησε πώς οἱ ἀντιδράσεις τόν πείθουν ὅτι βαδίζει σωστά!

Καί στή Ρωσία

Τό νέο δορυφορικό κανάλι τῆς Ρωσίας «Σπάς» (δηλ. «Σωτηρία») ἀνήκει στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς χώρας καί ἔχει, πέραν τῆς θρησκευτικῆς του διάστασης, καθαρά εἰδησεογραφικό καί πολιτιστικό χαρακτήρα. Ὁ φιλόσοφος Ἀλεξάντερ Ντούγκιν πού θά παρουσιάζει πολιτικές ἀναλύσεις ἀπό τίς συχνότητες τοῦ «Σπάς» λέει ὅτι ἡ Ρωσία χρειαζόταν ἕνα τέτοιο κανάλι χρόνια τώρα: «Σήµερα ἡ ρωσική τηλεόραση διασκεδάζει τόν κόσµο κι αὐτό σηµαίνει ὅτι κοµµατιάζει τήν κοινωνία. Εἶµαι πεπεισµένος ὅτι ἡ διασκέδαση εἶναι ἕνα πολύ ἀρνητικό καί ἄχρηστο πρᾶγµα. Διαβρώνει τήν ἀτοµική ταυτότητα, τήν κοινωνική ταυτότητα καί τελικά τήν ταυτότητα ὅλης τῆς χώρας. Ἡ Ρωσία διασκέδασε καί ὡς ἀποτέλεσµα οἱ Ρῶσοι ἔχουν χαθεῖ». Ἡ βουλευτής Ναταλία Ναροσνίτσκαγια πού θά ἔχει ἐπίσης ἐκποµπή στό κανάλι λέει ὅτι θέλει νά βοηθήσει στήν ἐκ νέου ἀνακάλυψη τῆς αἴσθησης ταυτότητας καί ἑνότητας τῶν Ρώσων. Ὁ διευθυντής Ἰβάν Ντεµίντωφ κρίνει πώς «οἱ Ρῶσοι ἀπό ἔθνος κατάντησαν ἁπλός πληθυσµός καί οἱ ἄνθρωποι περιµένουν κάτι πού θά τούς ξαναφέρει κοντά ὅπως παλιά, νά νιώσουν ἕνα βαθύ αἴσθηµα τῆς ἱστορίας τους καί τοῦ ἔθνους τους».

none

 

Ὁ Λεονίντ Νεβζλίν, ἐκ τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ πετρελαιογίγαντα Yukos καί συνεταῖρος τοῦ φυλακισµένου Χανταρκόφσκι, πρό διετίας κατέφυγε στό Ἰσραήλ γιά νά ἀποφύγει τή σύλληψη ἀπό τίς ρωσικές Ἀρχές πού τόν κατηζητοῦσαν. Οἱ τελευταίως ἐµπλουτισµένες κατηγορίες πού τόν βαρύνουν, σύµφωνα µέ τόν εἰσαγγελέα Κολέσνικωφ, περιλαµβάνουν καί δολοφονίες µακρᾶς λίστας προσώπων µεταξύ 1998 καί 2002. Στό ἐµµέσως ὑποβληθέν ρωσικό αἴτηµα ἔκδοσης οἱ ἀπαντήσεις ἀπό τό Ἰσραήλ εἶναι πώς πρόκειται γιά «πολιτική δίωξη» τοῦ Πούτιν καί γιά «ἀντισηµιτισµό» κατά τῶν Ρωσοεβραίων. Ἔτσι, ὁ Νεβζλίν θά συνεχίσει µέ τά κλοπιµαῖα νά κάνει δουλειές καί… φιλανθρωπίες (µέγας δωρητής τοῦ Μουσείου τῆς Διασπορᾶς) στό Ἰσραήλ κι ἀλλοῦ.

Πρίν πάντως πεῖτε ὅτι πρόκειται γιά ἕνα µεγάλο σκάνδαλο, προσέξτε καί τήν συναφή καί ταυτόχρονη περίπτωση τοῦ παραπλεύρως εἰκονιζόµενου Πολωνοεβραίου Σολοµών Μορέλ. Ἡ Πολωνία γιά δεύτερη φορά ζήτησε ἀπό τό Ἰσραήλ τήν ἔκδοση τοῦ 86χρονου Μορέλ, ὡς ἐγκληµατία πολέµου, ὑπεύθυνου γιά τόν θάνατο 1500 Γερµανῶν, κυρίως, αἰχµαλώτων πολέµου. Τό Ἰσραήλ ἀρνήθηκε ἐπισήµως (06/07/2005) ἀφοῦ ἔκρινε «ἀβάσιµο» τό πολωνικό αἴτηµα καί «παραγραφέν» τό ἔγκληµα τῆς κατηγορίας, ζήτησε µάλιστα καί τά ρέστα, ἀποκαλώντας τόν Μορέλ καί τήν οἰκογένειά του «θύµατα τοῦ Ὁλοκαυτώµατος». Ὁ Μορέλ διηύθυνε µετά τό 1945 τό στρατόπεδο Γερµανῶν αἰχµαλώτων πολέµου στό Σβιετοκλόβιτσε τῆς τότε κοµµουνιστικῆς Πολωνίας καί κατηγορεῖται ὅτι βασάνιζε καί ἄφηνε τούς κρατούµενους νά πεθάνουν ἀπό τήν πείνα καί τίς ἀσθένειες. Ἡ κατηγορία εἶναι γιά «ἔγκληµα κατά τῆς ἀνθρωπότητος» καί φυσικά δέν παραγράφεται. Ὁ Μορέλ κατέφυγε στό Ἰσραήλ τό 1994, µόλις τοῦ ἀπαγγέλθηκαν οἱ κατηγορίες.

Μετά καί τά δύο ἀνωτέρω παραδείγµατα ἐλπίζουµε νά διεκρινίσατε πιά τίς ἔννοιες «ἀντισηµιτισµός», «φιλανθρωπία» κι «ἀνθρωπότητα»…

none

 

 

 

«Δέν γράφω γιά νά πείσω ὅσους ἀγνοοῦν τήν ἀλήθεια ἀλλά γιά νά στηρίξω ἐκείνους πού τήν γνωρίζουν»Οὐίλλιαµ Μπλαίηκ

Δέν γνωρίζουµε τούς ἐνόχους τῶν βοµβιστικῶν ἐπιθέσεων τῆς 7ης Ἰουλίου στό Λονδῖνο ἀλλά φυσικά καί δέν πείθει ἡ ἐπίσηµη ἐκδοχή τῶν 4 Πακιστανῶν «βοµβιστῶν χωρίς αἰτία». Αὐτό πού καλά ξέρουµε εἶναι ὅτι οἱ ἠθικοί (τοὐλάχιστον) αὐτουργοί τοῦ ἐγκλήµατος εἶναι οἱ πολεµοχαρεῖς ἡγέτες τῆς Δύσης καί τά τσιράκια τους στίς µυστικές ὑπηρεσίες.

Ἐδῶ καί µέρες τά κατεστηµένα ΜΜΕ παλεύουν νά µᾶς πείσουν ὅτι ὁ νεφροπαθής Σαουδάραβας καβαλάρης ἐκπαίδευσε στίς σπηλιές τοῦ Ἀφγανιστάν καί ἀµόλυσε µουτζαχεντίν πράκτορες πού παρέκαµψαν τό τελειότερο σύστηµα παρακολούθησης ἀστικοῦ χώρου στόν κόσµο, αὐτό τοῦ Λονδίνου, καί διέλυσαν κάθε σύστηµα ἀσφαλείας. Δηλαδή δέν µιλᾶµε ἁπλῶς γιά προπαγάνδα ἀλλά γιά ταπεινωτική ὑποτίµηση τῆς νοηµοσύνης µας! Κάτι σάν τό διαβατήριο τοῦ «ἀρχηγοῦ τῶν ἀεροπειρατῶν τῆς 11ης Σεπτεµβρίου» Μοχάµετ Ἄτα, τό ὁποῖο «βρέθηκε» στά συντρίµµια τῶν Δίδυµων Πύργων!

Δέν θά ἐπιχειρηµατολογήσουµε προκειµένου νά πείσουµε τά θύµατα τῆς µαζικῶς ἐκπεµπόµενης συνωµοσιολογίας. Ἔχοντας κατά νοῦ τό ἀνωτέρω σοφό ρητό τοῦ Μπλαίηκ σηµειώνουµε ἁπλῶς τό τηλεγράφηµα τοῦ Ἀσοσιέτεντ Πρές γιά τήν περίεργη εἰδοποίηση ἀπό τή Σκότλαντ Γιάρντ τοῦ ἰσραηλινοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονοµικῶν Βενιαµίν Νετανιάχου λίγο πρίν τίς ἐκρήξεις, νά µήν πάει στό συνέδριο ὅπου θά µιλοῦσε ἀλλά νά παραµείνει στό ξενοδοχεῖο του. Ἡ ἱστορία αὐτή ἀργότερα διαψεύστηκε καί ὅλοι µίλησαν γιά εἰδοποίηση µετά τίς ἐκρήξεις. Ὡστόσο ὁ ἔγκυρος ἱστότοπος Stratfor.com ἔδωσε συνέχεια γράφοντας γιά ἀνεπιβεβαίωτες φῆµες σέ κύκλους µυστικῶν ὑπηρεσιῶν πού ἀναφέρονταν σέ ἰσραηλινή εἰδοποίηση τῶν Βρετανῶν γιά βόµβες, 1-2 µέρες πρίν. Τό Ἰσραήλ εἶχε δώσει, λένε, κι ἄλλοτε παρόµοιες εἰδοποιήσεις πού ποτέ δέν ἔγιναν. Οἱ Βρετανοί εἴτε δέν θέλησαν νά χαλάσουν τή Σύνοδο τῶν 8 εἴτε στάθηκαν ἀνήµποροι νά ἀντιδράσουν. Καί σηµειώνουµε ὅτι κάτι ἀνάλογο ξανασυνέβη: Τό 1994 εἶχε ἐκραγεῖ βόµβα στήν ἰσραηλινή Πρεσβεία καί πάλι εἶχε γίνει θέµα µέ πρότερη σχετική εἰδοποίηση τῶν βρετανικῶν ὑπηρεσιῶν ἀπό ἰσραηλινούς ἀξιωµατούχους. Δέν εἶναι ἐδῶ ἄµοιρη ἀξίας µία µικρή ἀναφορά σέ ὅσα ἀποκάλυψε τόν προηγούµενο µήνα ὁ πρώην πράκτορας τῆς ΜΙ5, Ντέιβιντ Σάυλερ στό The Alex Jones Show, ὅταν µιλώντας γιά τήν προβοκάτσια τῆς 11ης Σεπτεµβρίου τήν παροµοίασε µέ κείνην τῆς ἰσραηλινῆς Πρεσβείας στό Λονδῖνο, ὅπου συνελήφθησαν δύο Παλαιστίνιοι µέ εὐθύνη τῆς τότε ὑπηρεσίας του πού δέν συµπεριέλαβε στόν φάκελό της δύο ντοκουµέντα πού µιλοῦσαν δράση ἄλλης ὁµάδας καί γιά ἐλεγχόµενη ἔκρηξη ἀπό τούς ἴδιους τούς ἰσραηλινούς.

Τέλος, ἀντί νά ψάχνει κανείς σάν Σέρλοκ Χόλµς νά βρεῖ τούς ρόλους στό κάθε νέο ἔγκληµα, ἀρκεῖ νά διατηρεῖ µία πολιτική συνείδηση καί µία κριτική σκέψη ἐν ἐγρηγόρσει. Στήν κατεύθυνση αὐτή εἶναι πολύτιµο τό βιβλίο τοῦ Φίλιπ Γουίλαν (PUPPETMASTERS, The Political Use of Terrorism in Italy) γιά τή «Στρατηγική τῆς ἔντασης» πού χρησιµοποιήθηκε στήν Ἰταλία ἀπό τούς Ἀµερικανούς κατά τῆς ἀριστερῆς στροφῆς τοῦ ἰταλικοῦ λαοῦ ἡ ὁποία ἀµφισβητοῦσε ἐπί 20 χρόνια (1969-1989) τή µοιρασιά τῆς Γιάλτας. Εἶναι ἀπαραίτητο νά ἀντιπαραβάλουµε τά τυφλά χτυπήµατα (τῶν ἀκροδεξιῶν ὀργανώσεων σάν ἐκεῖνο µέ τούς 80 νεκρούς στόν σταθµό τῆς Μπολώνιας τό 1980) µέ τό προχθεσινό τοῦ Λονδίνου; Νά θυµίσουµε τήν ἀνάµιξη τῶν ΗΠΑνθρώπων µέ τούς δύο συλληφθέντες δράστες, τούς ρουφιάνους τῆς SISMI καί τῆς µασονικῆς στοᾶς Ρ2 (σάν τόν Λίτσιο Τζέλι); Μήπως τόν τοὐλάχιστον ὕποπτο ρόλο τοῦ Μάριο Μορέτι (βλ. σήµερα τοῦ Μπίν Λάντεν) ὡς ἡγέτη τῶν Ἐρυθρῶν Ταξιαρχιῶν;

Καί κλείνουµε, ἐπιστρέφοντας στό σήµερα, µέ µία διασκεδαστική ἱστορία γιά τήν Ἀλ Κάιντα, τήν διαβόητη ὀργάνωση δηλαδή πού ὅλος ὁ κόσµος πρωτοάκουσε µετά τίς 11-9-2001 κι ἔκτοτε µονάχα τήν ἀκούει καί ποτέ δέν τή βλέπει. Στίς 12/5/2002 τό ἀνθρωποβόρο Σαρόν πού πρωθυπουργεύει στό Ἰσραήλ δήλωνε σοβαρό – σοβαρό στό BBC News γιά τήν παρουσία ἀνταρτῶν τῆς Ἀλ Κάιντα στή Λωρίδα τῆς Γάζας καί στόν Λίβανο: «Ξέρουµε ὅτι εἶναι ἐκεῖ. Ξέρουµε ὅτι βρίσκονται στόν Λίβανο, στενά συνεργαζόµενοι µέ τήν Χεζµπολά. Ξέρουµε ὅτι βρίσκονται στήν περιοχή». Λίγους µῆνες ἀργότερα, τόν Δεκέµβριο τοῦ 2002, ἡ Παλαιστινιακή Ἀρχή συνέλαβε καί παρουσίασε ἕναν νεαρό ἀπό τή Γάζα (στή φωτογραφία τῆς 1ης σελίδας) πού εἶχε στρατολογηθεῖ τηλεφωνικά ὡς στέλεχος τῆς Ἀλ Κάιντα ἀπό κάποιον πού ἀποδείχθηκε πράκτορας τῆς ἰσραηλινῆς χαφιεδοϋπηρεσίας Σίν Μπέτ! Πλῆρες ξεβράκωµα, δηλαδή, ἀλλά τά Μέσα Μαζικῆς Ἐπιτήρησης δέν χαµπαρίζουν: ἐπιµένουν νά µιλοῦν γιά τά νέα, θαυµάσια ροῦχα τοῦ φασίστα βασιλιᾶ…

Κ.Κ.

 

 

 

none

Λύσσαξαν τά σκυλιά τῶν κεφαλοκυνηγῶν!  Ἄφρισαν πάλι μέ τή Σρεμπρένιτσα καί τίς 8.000 τῶν ὑποτιθέμενων νεκρῶν μουσουλμάνων ἀπό τό σέρβικο μαχαίρι. Καί μή μπορώντας νά βάλουν στό χέρι ἐκείνους πού τούς χάλασαν τή βαλκανική σούπα καί πού τούς ἔφτυσαν στά μοῦτρα – δηλαδή τόν στρατηγό Μλάντιτς καί τόν ΗΡΩΑ Σερβοβόσνιο ἡγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς – βγάζουν τό ἄχτι τους στόν κρατούμενο Μιλόσεβιτς. Τελευταία ἐφεύρεση κατά τῆς ἀλήθειας τό γελοῖο προπαγανδιστικό βίντεο τῆς 2ας Ἰουνίου, ὅπου ἔβλεπες τήν «ἐν ψυχρῶ ἐκτέλεση 6 μουσουλμάνων κρατουμένων» ἀπό τήν ὁμάδα «Σκορπιός» τῶν σερβικῶν ἀστυνομικῶν δυνάμεων.
Ρωτᾶμε λοιπόν κάθε ἐχέφρονα ἀναγνώστη κάποια  πραματάκια, ἁπλά καί γιά 5χρονα ἑλληνόπουλα:
1)  Ἄς ὑποθέσουμε πώς τό βίντεο εἶναι ἀκριβῶς ὅπως μᾶς λένε οἱ «δικαστές» τοῦ Μιλόσεβιτς. Τί ἀποδεικνύει ἡ ἐκτέλεση 6 αἰχμαλώτων; Ὅτι σφαγιάστηκαν… 8.000 ἄνθρωποι (ὅπως βλακωδῶς ὑποστήριξε ὁ γνωστός Ριχάρδος); Κι ἄν αὐτοί νωρίτερα εἶχαν πιαστεῖ νά σκοτώνουν ἤ νά βασανίζουν ἀθώους πολίτες καί εἶχαν καταδικαστεῖ σέ θάνατο; Πάπαλα τό «στοιχεῖο».
2)  Ἄς μήν δεχθοῦμε τώρα σάν κουτόφραγκοι αὐτά πού λένε τά ΜΜΕ ὡς ἀδιαμφισβήτητη ἀλήθεια. Ποιός μᾶς λέει πώς εἶναι γνήσιο τό βίντεο; Ὁ εἰσαγγελέας στήν ἐλεεινή διαδικασία τῆς Χάγης κ. Τζέφρυ Νάις! Καί τί μᾶς εἶπε αὐτός ὁ κύριος; Ὅτι ἔδωσε στήν δημοσιότητα ἕνα τμῆμα 10 λεπτῶν ἀπό συνολική διάρκεια ἑνός φίλμ 2 ὡρῶν, δηλαδή τό 8% τοῦ ὅλου. Ἔ, ὅποιος δέν σκεφτεῖ τώρα τό «δημιουργικό μοντάζ» πού χωράει ἡ διαδικασία, εἶναι γιά ἐπείγουσα μεταμόσχευση ἐγκεφάλου. Ποιός γύριζε τό φίλμ; Κανείς δέν εἶπε. «Μέλος τῆς ὁμάδας», ἀπάντησαν, προφανῶς κάποιος ἐπίδοξος Κουστορίτσα. Ποῦ γυρίστηκε; Μά, φυσικά στή Βοσνία κουτοί, δέν βλέπετε κεῖνον τόν θάμνο; Τή λάσπη; Φῶς φανάρι! Καί πῶς συνάγεται ὅτι οἱ ἐκτελεσθέντες ἦταν μουσουλμάνοι; Μά, βγῆκε μιά κυρία κι ἔκλαιγε, ἔχοντας ἀναγνωρίσει τόν γυιό της. Αὐτό πιά κι ἄν εἶναι ἀπόδειξη…
Κάτι ἀκόμα: Τήν ἡμέρα πού παρουσιάστηκε τό «ντοκουμέντο», οἱ Τάιμς τῆς Νέας Ὑόρκης ἔγραφαν πώς πρόκειται γιά τήν «ἐπί μακρόν ἀναμενόμενη ἀπόδειξη τῶν ὠμοτήτων»! Δηλαδή δέκα χρόνια βρίσκονται κι ἁλωνίζουν στήν περιοχή οἱ κατήγοροι τῶν Σέρβων καί ἀκόμα δέν βρῆκαν μία ἀπόδειξη τῆς διαβόητης «σφαγῆς» 8.000 ἀνθρώπων!
Καί ἡ ἑλληνική διάσταση τῆς γελοιότητας: Τό φιλμάκι τοῦ κυρίου Νάις ξεκινοῦσε μέ μία σκηνή ἑνός Σέρβου ὀρθόδοξου ἱερέα πού εὐλογοῦσε τούς μαχητές (γιατί ἄραγε τό κράτησε στό δεκάλεπτο ἀπόσπασμα ὁ Νάις, ἀφοῦ ἦταν ἄσχετο μέ τή σκηνή τοῦ «φόνου»;  Ἤθελε νά μᾶς πεῖ κάτι γιά τόν ὀρθόδοξο κλῆρο;) Ἡ σκηνή λοιπόν αὐτή κόπηκε σέ ὅλα τά ἑλληνικά κανάλια. Ἀποτέλεσμα; Βγῆκε ὁ Τάκης Μίχας ἀπό τό Θέ μου συχώρα με Παρατηρητήριο τοῦ Ἑλσίνκι καί κατήγγειλε τήν λογοκρισία! Μά, δέν κατάλαβε ὁ ἀρχιπράκτορας τοῦ ἀντισερβισμοῦ ὅτι τά ΜΜΕ τό κάνανε ἐκ τοῦ πονηροῦ, μέ στόχο τήν ἀποτελεσματικότητα τῆς προπαγάνδας; Ὅτι ἄν ἔδειχναν τόν Σέρβο ἱερέα νά εὐλογεῖ τά σερβικά ὅπλα θά ριγοῦσε ὁ κόσμος ἀπό συγκίνηση καί θά ἐπικροτοῦσε ὅ,τι καί νά ἀκολουθοῦσε; Ἀλλά αὐτό γιά νά τό ἀντιληφθεῖς πρέπει νά ἔχεις καί κάτι ἀπό Ἑλλάδα μέσα σου…

*****  Τόν Αὔγουστο τοῦ 1992 τό βρετανικό κανάλι ΙΤΝ μετέδωσε εἰκόνες ἀπό τή Βοσνία, σάν τήν ἀνωτέρω. Πέρασε τήν ἐντύπωση πώς ἐπρόκειτο γιά σερβοβοσνιακά στρατόπεδα συγκέντρωσης μουσουλμάνων, ἐνῷ ἁπλῶς τράβηξαν τή σκηνή μέσα ἀπό φράχτη μέ …ὑλικά οἰκοδομῶν σέ προσφυγικό στρατόπεδο! Ὁ ἀδύνατος Φικρέτ Ἄλιτς ἔπαιξε θαυμάσια τόν ρόλο τοῦ θύματος καί προκλήθηκαν ἀντιδράσεις μέχρι καί στόν Λευκό Οἶκο. Κι ὕστερα ἦρθαν οἱ (ἀνθρωπιστικές) βόμβες…

none

 

 

 

Ὁ λόγος γιά τό αὐστριακό ἀκροδεξιό κόµµα τῆς Ἐλευθερίας τοῦ Γιόργκ Χάιντερ, τό µαῦρο πρόβατο στήν Ε.Ε. πρό µερικῶν ἐτῶν: Μόλις προχθές ἀποκαλύφθηκε ὅτι ὁ γ.γ. τοῦ κόµµατός του καί εὐρωβουλευτής Πέτερ Σισρόφσκι ἦταν γιά πέντε χρόνια πράκτορας τῆς Μοσάντ µέχρι τή συνταξιοδότησή του τό 2002! «Ἤθελα νά βοηθήσω τό Ἰσραήλ καί σίγουρα δέν ἔκανα κάτι κακό», ὁµολόγησε ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Σισρόφσκι, ὅµως ὁ εἰσαγγελέας θά ἐξετάσει τήν περίπτωση δίωξης γιά κατασκοπεία ὑπέρ ξένης χώρας, ἀδίκηµα γιά τό ὁποῖο προβλέπεται ποινή µέχρι 3 χρόνια φυλάκιση. Τό ἄλλο ὡραῖο εἶναι τό ἐπάγγελµα τοῦ Σισρόφσκι: Ἐµπορεύεται ἰσραηλινά ὅπλα στήν Κίνα! «Τό Ἰσραήλ ἤθελε νά χρησιµοποιήσει τόν Χάιντερ ὡς γέφυρα σέ ἀραβικές χῶρες µέ τίς ὁποῖες τό ἴδιο δέν εἶχε ἐπίσηµες σχέσεις», δήλωσε ὁ Σισρόφσκι. Τό 2000 ὁ «Αὐστριακός» πολιτικός εἶχε µεσολαβήσει στόν Λίβανο γιά τήν ἀπελευθέρωση τριῶν Ἰσραηλινῶν στρατιωτῶν πού κρατοῦσε ἡ Χεζµπολά καί τό 2002 κανόνισε τή συνάντηση Χάιντερ -Σαντάµ, στήν ὁποίαν ὅµως δέν παραβρέθηκε γιατί τό Ἰράκ τοῦ ἀρνήθηκε τή βίζα. Σέ δηλώσεις του ὁ Χάιντερ εἶπε πώς εἶχε προειδοποιηθεῖ γιά τόν ρόλο τοῦ συνεργάτη του ἀλλά δέν εἶχε τίποτε συγκεκριµένο καί σέ κάθε περίπτωση δέν µπορεῖ νά «ἔδωσε» πολλά στήν ὑπηρεσία πού τόν πλήρωνε.

none

An Updated List of Vetoes Cast by the US

By Donald Neff

Washington Report, May/June 2005, page 14 Special Report

http://www.wrmea.com/archives/May-June_2005/0505014.html

Prior to the Nixon administration, the United States had never

employed its veto power in the U.N. Security Council. It was

first used March 17, 1970 over Southern Rhodesia. The second

U.S. veto came two years later, when Washington sought to

protect Israel from a resolution condemning Israel for one of

its attacks on its neighbors. Since then, the United States has

cast its veto a total of 39 times to shield Israel from Security

Council draft resolutions that condemned, deplored,

denounced, demanded, affirmed, endorsed, called on and

urged Israel to obey the world body.

1. 

Sept 10, 1972

 

to Shield Israel from Criticism by the

UN Security Council

Southern Lebanon and Syria; vote: 13 to 1, with 1

abstention.

2. 

July 26, 1973

 

people to self-determination, statehood and equal

protections; vote: 13 to 1, with China absent.

3. 

Dec 8, 1975

 

attacks in Southern Lebanon and its murder of

innocent civilians; vote: 13 to 1, with 1 abstention.

4. 

Jan 26, 1976

 

Palestinian people; vote:9 to 1, with 3 abstentions.

5. 

March 25, 1976

 

status of Jerusalem, which is recognized as an

international city, by most world nations and the

United Nation’s; vote: 14 to 1.

6. 

June 29, 1976

 

Palestinian people; vote: 10 to 1, with 4 abstentions.

7. 

April 30, 1980

 

Palestinian people vote: 10 to 1, with 4 abstentions.

8. 

Jan. 20, 1982

 

the Golan Heights; vote: 9 to 1, with 4 abstentions.

9. 

April 2, 1982

 

Palestinians in the occupied West Bank and Gaza

Strip and its refusal to abide by the Geneva

Convention protocols of civilized nations; vote: 14 to 1.

10. 

April 20, 1982

 

shot 11 Muslim worshippers on the Temple Mount of

the Haram al-Sharaf near the Al-Aqsa Mosque in the

Old City of Jerusalem; vote: 14 to 1.

11. 

June 8, 1982

 

not withdraw from its invasion of Lebanon; vote: 14 to 1.

12. 

June 26, 1982

 

not withdraw from its invasion of Beirut, Lebanon;

vote: 14 to 1.

13. A

ug 6, 1982

 

if it refused to withdraw from its occupation of

Lebanon; vote: 11 to 1, with 3 abstentions.

14. 

Aug 2, 1983

 

settlements in occupied Palestine territories of West

Bank and Gaza Strip, denouncing them as an

obstacle to peace; vote: 13 to 1, with 1 abstention.

15. 

Sept 6, 1984

 

Arabs in Lebanon and urged its withdrawal; vote: 14 to 1.

16. 

March 12, 1985

 

Southern Lebanon and denounced Israel’s “Iron Fist”

policy of repression; vote: 11 to 1, with 3 abstentions.

17. 

Sept 13, 1985

 

- Denounced Israel’s violation of human rights in the occupied territories;

18. 

Jan 17, 1986

 

- Deplored Israel’s violence in Southern Lebanon;

19. 

Jan 30, 1986

 

Arab East Jerusalem which threaten the sanctity of

Muslim holy sites; vote: 13 to 1, with 1 abstention.

20. 

Feb 6, 1986

 

- Condemned Israel’s hijacking of a Libyan passenger airplane on Feb. 4;

21. 

Jan 18, 1988

 

Lebanon and its measures and practices against the

civilian population of Lebanon;

vote: 13 to 1, with Britain abstaining.

22. 

Feb 1, 1988

 

against the Palestinian uprising that violate the rights

of occupied Palestinians, abide by the Fourth

Geneva Convention and formalize a leading role for

the United Nations in future peace negotiations;

vote: 14 to 1.

23. 

April 15, 1988

 

Palestinians, condemned Israel’s shooting of civilians,

called on Israel to uphold the Fourth Geneva

Convention and called for a peace settlement

under U.N. auspices; vote: 14 to 1.

24. 

May 10, 1988

 

into Lebanon; vote: 14to 1.

25. 

Dec 14, 1988

 

raids on Lebanon; vote: 14 to 1.

26. 

Feb. 17, 1989

 

Palestinian uprising and called on Israel to respect

the human rights of the Palestinians; vote: 14 to 1.

27. 

June 9, 1989

 

rights of the Palestinians; vote: 14 to 1.

28. 

Nov 7, 1989

 

confiscated from Palestinians during a tax protest

and allow a fact-finding mission to observe Israel’s

crackdown on the Palestinian uprising; vote: 14 to 1.

29. 

May 31, 1990

 

abuses against Palestinians in Israeli-occupied lands;

vote: 14 to 1.

30. 

May 17, 1995

 

of land in East Jerusalem and in violation of Security

Council resolutions and the Fourth Geneva

convention; vote: 14 to 1.

31. 

March 7, 1997

 

settlement activity and all other actions in the

occupied territories; vote:14 to 1.

32. 

March 21, 1997

 

construction of the settlement Har Homa (called

Jabal Abu Ghneim by the Palestinians) in East

Jerusalem and cease all other settlement activity in

the occupied territories; vote: 13 to 1, with one

abstention.

33. 

March 26, 2001

 

observer force in the West Bank and Gaza;

vote: 9 to 1, with 4 abstentions.

34. 

Dec 14, 2001

 

encouraged establishment of a monitoring apparatus;

vote: 12-1, with 2 abstentions.

35. 

Dec 19, 2002

 

killing of U.N. employees and Israel’s destruction of

the U.N. World Food Program warehouse in Beit

Lahiya and demanded that Israel refrain from the

excessive and disproportionate use of force in the

occupied territories;

vote: 12 to 1, with 2 abstentions.

36. 

Sept 16, 2003

 

concern about the possible deportation of Yasser Arafat;

vote: 11 to 1, with 3 abstentions.

37. 

Oct 14, 2003

 

- Raised concerns about Israel’s building of a security fence through the occupied West Bank;

38. 

March 25, 2004

 

- Condemned Israel for killing Palestinian spiritual leader Sheikh Ahmed Yassin

vote: 11 to 1, with 3 abstentions.

39. 

Oct 5, 2004

 

damage to property;

vote: 11 to 1, with 3 abstentions.

 

none

        Ἀπὸ τὶς 30 Μαρτίου, στὴ διάρκεια δέκα µηνῶν στὸ Ἐθνικὸ ἱστορικὸ µουσεῖο στὴ Σόφια ὑπὸ τὸν τίτλο “Οἱ ἀρχαῖοι θησαυροὶ τοῦ Πλόβντιφ” φιλοξενοῦνται ἐκθέµατα ἀπὸ τὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο τῆς ὁµώνυµης πόλης. Πρόκειται γιὰ ἐκθέµατα ἀπὸ τὴν περίοδο τῶν πρώιµων βασιλέων τῆς θρακικῆς φυλῆς τῶν Ὀδρυσῶν, ποὺ ἀνακαλύφθηκαν στοὺς τύµβους στὴν περιοχὴ τοῦ χωριοῦ Καλογιάνοβο (Νότια Βουλγαρία), καθὼς καὶ γιὰ εὑρήµατα ποὺ δὲν ἔχουν ἐπιδειχθεῖ ὡς τώρα. Γιὰ τὰ πιὸ ἐνδιαφέροντα ἐκθέµατα ποὺ βρέθηκαν στὸ ἔδαφος τοῦ χωριοῦ Τσερνοζὲµ τῆς πόλης Πλόβντιφ ἀφηγεῖται ὁ διευθυντὴς τοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Μουσείου τοῦ Πλόβντιφ Κοσταντὶν Κισιόφ: “Πρέπει νὰ σηµειωθεῖ, ὅτι αὐτὴ ἡ νεκρόπολη εἶναι ἡ πλουσιότερη στὸ βουλγαρικὸ τµῆµα τῆς Θράκης. Συνδέεται µέ τὸν θρακικὸ πολιτισµὸ καὶ παρουσιάζει ἀκόµα µεγαλύτερο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ὅτι χρονολογεῖται ἀπὸ τὴν πρώιµη περίοδο τῶν βασιλέων τῶν Ὀδρυσῶν (τὰ τέλη τοῦ 6ου καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰώνα πρὸ Χριστοῦ). Ὁ τύµβος, ὅπου κάναµε ἀνασκαφές, ἀνήκει σὲ ἐκπρόσωπο τῆς θρακικῆς ἀριστοκρατίας τοῦ 5ου αἰώνα πρὸ Χριστοῦ.
    Μέγιστο ἐνδιαφέρον στὴν ἔκθεση προκαλοῦν τὰ δυὸ ἀκόντια καὶ ὁ ὀρειχάλκινος θώρακας, κατασκευασµένος στὰ τέλη τοῦ 6ου αἰώνα πρὸ Χριστοῦ στὴν Ἑλλάδα. Πρὸς τὸ παρὸν σὲ κανένα ἑλληνικὸ µουσεῖο δὲν ὑπάρχει τέτοιου εἴδους θώρακας. Πρωτότυπη εἶναι ἡ χρυσὴ διακόσµηση µέ τὴ µορφὴ τῆς Γοργόνας Μέδουσας καὶ τὰ ἄλλα πέντε χρυσὰ διακοσµητικὰ στοιχεῖο στὸ πρόσθιο µέρος µέ τὸ σχῆµα κώνων. Ὁ κ. Κισιὸφ προσθέτει: “Ὑπάρχουν ἀκόµα δυὸ πρωτότυπα εὑρήµατα ποὺ ἐπίσης ἐπιδείχνουµε σ’ αὐτὴν τὴν ἔκθεση. Λέω πρωτότυπα, γιατί µέχρι στιγµῆς δὲν ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ παρόµοια καὶ δὲν εἶναι γνωστὰ σὲ ἐδάφη, στὰ ὁποῖα οἱ Ἕλληνες ἐµπορεύονταν κατὰ τὴν κλασικὴ ἐποχή. Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀσηµένιο κύλικα, δηλαδὴ πλατὺ κύπελλο µέ δυὸ λαβὲς καί χρυσὴ ἀπεικόνιση τοῦ Βελλεροφόντη, τοῦ µυθικοῦ ἐθνικοῦ ἥρωα τοῦ Κορίνθου κατὰ τὴν κλασικὴ περίοδο στὴν Ἑλλάδα τὸν 5ο αἰώνα πρὸ Χριστοῦ. Τὸ ἄλλο ἀντικείµενο εἶναι µεγάλος χρυσὸς θώρακας, κατασκευασµένος ἀπὸ χρυσὸ 24 καρατίων, στὸν ὁποῖο ἐπίσης ἀπεικονίζονται τὸ κεφάλι τῆς Γοργόνας Μέδουσας καὶ τὰ ἱερὰ ζῶα τῶν βασιλέων τῶν Ὀδρυσῶν – λιοντάρι καὶ ζαρκάδι.
          Ἡ ἔκθεση, ποὺ ἐπιδείχνεται στὸ Ἐθνικὸ Ἱστορικὸ Μουσεῖο, µαρτυρεῖ γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ τέχνη τῶν Θρακῶν ἐπαγγελµατιῶν, τὰ ἔργα τῶν ὁποίων συναγωνίζονται ἐκεῖνα τῆς κλασικῆς Ἑλλάδας.

none

Τήν παρακάτω ἀπίστευτη ἱστορία ἀπό τή «χώρα τῆς Δημοκρατίας» δέν τήν γράφουμε γιά νά κομίσουμε κάποιαν γλαῦκα στήν Ἀθήνα, τεκμηριώνοντας τά περί τῆς ἰσραηλινῆς ἰσχύος στίς ΗΠΑ. Τήν ἐπιλέξαμε ὡς ἕνα παράδειγμα πού ἡ ἀποσιώπησή του εἶναι ἀκόμη πιό τρομακτική κι ἀπό αὐτό τό ἴδιο: Γιά νά πειστεῖ καί ὁ τελευταῖος Θωμᾶς ὅτι ὁ ρόλος τῶν κατεστημένων ΜΜΕ εἶναι ἡ ΑΠΟΚΡΥΨΗ καί ὄχι ἡ ἀνάδειξη τῆς ἀλήθειας.
        Πρόκειται γιά τήν ἐκστρατεία πού ξεκίνησε πρίν 3 χρόνια στίς ΗΠΑ ἐναντίον καθηγητῶν καί διδασκόντων σέ Πανεπιστήμια, μέ κέντρο τό Columbia University. Πρῶτοι στόχοι ἦταν ὁ Ρασίντ Χαλίντι, ὁ Χαμίντ Νταμπάσι, ὁ Ἀλῆ Μαρζούι, ὁ Σαχίντ Ἀλάμ, ὁ Τζών Ἐσπόζιτο, ὁ Χουάν Κόουλ, ὁ Σνεχάλ Σινγκάβι καί, κυρίως, ὁ Γιόζεφ Μασάντ (στή φωτογραφία). Πρόκειται μέ ἄλλα λόγια γιά τούς ἐπιγόνους τοῦ  Ἔντουαρντ Σαΐντ οἱ ὁποῖοι πρεσβεύουν στόν χῶρο τῶν Μεσανατολικῶν Σπουδῶν μιάν ἄποψη διαφορετική ἀπό τήν σιωνιστική (πού ἄλλωστε ἀμφισβητεῖται ὥς κι ἀπό ἰσραηλινούς καθηγητές στρατιωτικῆς Ἱστορίας σάν τόν Ἀριέχ Γιτζάκι).
Οἱ βραχίονες τῆς ἐπιχείρησης εἶναι πολλοί. Κυριότερος ἴσως εἶναι ὁ Δαβίδ Χόροβιτς, πρώην μαρξιστής, πού ἐκδίδει τό περιοδικό FrontPage, ἔντυπο εἰδικευμένο στή σπίλωση τῶν ἐναντιοφρόνων. Παράλληλα στόν ἱστότοπο DiscoverTheNetwork δημιούργησε βάση δεδομένων γιά κείνους πού ὀνομάζει «ρατσιστές», «ἀντισημίτες» καί «τζιχαντιστές»! Στοιχεῖα ἀφορῶντα τούς ἀριστερούς ἤ φιλελεύθερους πού δέν εὐθυγραμμίζονται μέ τήν ἰσραηλινή πολιτική παρέχονται ἀνάμικτα μέ ὕβρεις καί συκοφαντίες, ἐνῷ παράλληλα προωθεῖται ἕνας «ἀκαδημαϊκός κατάλογος δικαιωμάτων», στοχεύοντας ἄμεσα στήν ἐλευθερία τοῦ λόγου ἐντός τῶν πανεπιστημίων τῆς χώρας. Οἱ δουλειές τοῦ Χόροβιτς χρηματοδοτοῦνται ἀφειδῶς ἀπό διάφορα ἱδρύματα – μόνο τό 2003 εἶχε δωρεές 13,7 ἑκ. δολάρια. Συγχρόνως, ἔργο ἐξίσου θεάρεστο ἐπιτελεῖ ὁ γνωστός νεοσυντηρητικός ἀπολογητής τοῦ Ἰσραήλ, Ντάνιελ Πάιπς, μέ τό πρόγραμμά του Campus Watch, τό ὁποῖο εἶναι ταγμένο στήν παρακολούθηση ὅσων λέγονται στά πνευματικά ἱδρύματα τῶν ΗΠΑ γιά τόν περιούσιο λαό καί τά μεσανατολικά του ἐγκλήματα.
Στήν περίπτωση τοῦ Columbia τήν πρωτοβουλία εἶχε ἡ ὀργάνωση David Project, πού γύρισε ἕνα φίλμ μέ τίτλο Columbia Unbecoming καί στό ὁποῖο ἐμφανίζονταν φοιτητές τοῦ ἐν λόγῳ πανεπιστημίου νά κατηγοροῦν γιά προκατάληψη καί ἐχθρότητα πρός τό Ἰσραήλ καί πρός Ἑβραίους φοιτητές συγκεκριμένους διδάσκοντες (κυρίως τόν Γιόζεφ Μασάντ). Τό Πανεπιστήμιο ἀναγκάστηκε νά ἐρευνήσει τίς καταγγελίες (πού πρωτοδιατυπώθηκαν στήν… κάμερα!) καί ἡ Ἐπιτροπή πού συγκροτήθηκε, προσπαθώντας νά συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα, κατέληξε νά μεμφθεῖ τόν Μασάντ γιά δύο περιπτώσεις -χωρίς μάρτυρες καί χωρίς ἀποδείξεις – σπουδαστῶν πού διεῖδαν ἐχθρότητα στή στάση καί στίς ἀπόψεις τοῦ καθηγητῆ τους! Ἡ λογική τοῦ διαλόγου πού ἀναπτύχθηκε ἦταν νά μήν θίγονται οἱ ἀπόψεις καί τά πιστεύω τῶν (ἑβραίων, ἐννοεῖται) φοιτητῶν ἀπό τό ἀκαδημαϊκό βῆμα. Σά νά λέμε ὅτι δέν πρέπει ὁ ἱστορικός τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου νά ἀπαξιώνει τούς Ναζί, μήν τυχόν θιχτεῖ κανένας νεοναζιστής φοιτητής! Κι αὐτό τό πρᾶγμα πέρασε, ἡ ἐπέμβαση ἔξωθεν στό Πανεπιστήμιο νομιμοποιήθηκε καί τό τελευταῖο ὀχυρό τοῦ ἐλεύθερου δημόσιου λόγου στίς ΗΠΑ κλονίζεται.
Δέν ἄξιζε κάποιαν ἀναφορά στόν κατεστημένο Τῦπο ἡ ὅλη ἱστορία; Κάτι ψέλλισαν σέ μιά γωνία ἕνας δυό κι αὐτό ἦταν. Νά δοῦμε ὅταν θά παρουσιάζουν τό νέο βιβλίο τοῦ Μάρκ Μαζάουερ γιά τή Θεσσαλονίκη, θά ποῦν ὅτι ὁ συγγραφέας ἦταν στήν πενταμελή ἐπιτροπή πού ἐπέπληξε τόν Μασάντ; Ἤ θά κάνουν πάλι τουμπεκί διά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων;

none

Γιά 6 μέρες ὁ «Α» βρέθηκε στήν πρώην Γιουγκοσλαβία. Πλήρεις ἐμπειριῶν καί γνώσεων ἐπιστρέψαμε καί σχεδιάζουμε πολλά. Ἴδωμεν… Μικρό τηλεγραφικό χρονικό τοῦ ταξιδιοῦ κατωτέρω:

ΣΕΡΒΙΑ: Φτώχεια µέ ἀξιοπρέπεια (καµµία σχέση µέ τήν ἐξαθλιωμένη Βουλγαρία),  λίγα τὰ σηµάδια τοῦ πολέµου, ἐντυπωσιακὴ ἀδιαφορία γιὰ ὅ,τι συνέβη, ἐλάχιστος ἀντιαµερικανισµός, παρακράτος, πολιτικὴ ἐκπροσώπηση ἐθναµυντόρων <10%, χάθηκε τὸ Κόσοβο, παρεµπιπτόντως ἀπροσπέλαστο σήµερα, «παίζεται» τὸ Μαυροβούνιο, συµµορία Τζουγκάνοβιτς. Βελιγράδι µέ ~1.800.000 κόσµο, καθαρό, καταπράσινο, νοοτροπία «Ἀθήνας» σὲ σχέση µέ τὴν περιφέρεια, ὁ πεζόδροµος Knez Mihajilova παλιότερα γεµάτος βιβλιοπωλεῖα τώρα ὅλο δυτικὲς φίρµες, τεράστια διαφήµιση τῆς Chrysler δίπλα στὰ βοµβαρδισµένα κτίρια, πύργος ὅπου µαρτύρησε ὁ Ρήγας, ἐπιβλητικὸς µαρµάρινος Ἅγιος Σάββας, Μουσεῖο γιά τόν Νικόλα Τέσλα κορυφαῖο παγκοσµίως μά ἐλάχιστα γνωστὸ (µή Ἑβραῖος…) φυσικό, ἑλληνικὰ ἐπίπεδα τιµῶν µέ µισθοὺς 150 €, διείσδυση ἑλληνικῶν τραπεζῶν, ἀργή ἐξυπηρέτηση στὰ ἑστιατόρια τῆς Σκανταρλίγια, παντελὴς ἔλλειψη σουβενίρ, λεπτὲς ἀνεπιτήδευτες γυναῖκες µέ καθαρὰ βλέµµατα ἀθλητικὰ παπούτσια καί καλοσχηµατισµένες σιλουέτες, σύλλογος Ἑλλήνων «Ρήγας Φερραῖος», 3500 µέλη πρόεδρος Γιάννης Σάββας µορφὴ ἐξαιρετικὰ ἐνηµερωµένος καὶ δραστήριος, ἀπογοητευµένος ἀλλὰ σταθερὰ παρὼν Θανάσης «ἑλληνοσερβικῆς» τὸ ἕνα τσιγάρο µετὰ τὸ ἄλλο. Οὔζιτσε µέ ~80000 κόσµο, σηµαντικὲς ὑποδοµές, ὑποτυπώδη οἰκονοµικὴ δραστηριότητα, ἀνεργία, ἐγκαταλλειµένο ξενοδοχεῖο σοβιετικῆς αἰσθητικῆς «Ζλάτιµπορ», ὁµώνυµο βουνὸ τουριστικὸ θέρετρο, New York night club, ἀτελείωτα θεοσκότεινα τοῦνελ γιὰ Βίσεγκραντ, ξύλινο χωριὸ ὅπου µένει ὁ Κουστουρίτσα, Μίρα καλὴ µας µοῖρα ἄψογα ἑλληνικὰ ὑψηλὸ ἐπίπεδο, ἀκόµη µία «ἀνεκµετάλλευτη» σπάνια περίπτωση σχεδὸν ἄνεργη ἀπάντησε σὲ ἄπειρες ἐρωτήσεις µας, ὁλλανδικὴ ΜΚΟ ποὺ δραστηριοποιεῖται γιὰ τὴν ἄνοδο τοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου της περιοχῆς (sic).  
ΒΟΣΝΙΑ: (Βίσεγκραντ, Πάλε, Σεράγεβο): Κράτος νὰ τὸ κάνει ὁ Θεός, εἰκόνες στὰ σύνορα ἀπὸ ταινία τοῦ Ἀγγελόπουλου, τὰ ἀπόλυτα Βαλκάνια, πανέµορφο τοπίο τύφλα νὰ ΄χουν τὰ Τέµπη, δρόµοι γεµάτοι λακκοῦβες, πολλὰ ἀσοβάντιστα σπίτια, ὕπατος εὐρωπαῖος ἁρµοστὴς µέ δικαιοδοσίες Θεοῦ ἀντικατέστησε δεκάδες ἐκλεγµένους δήµαρχους µέ ἄλλους τῆς ἀρεσκείας του, στρατιῶτες διαφόρων ἐθνικοτήτων παντοῦ, Μοναστήρι Ντόµπρυν 700 ἐτῶν Μουσεῖο Ἀγώνα Σερβικῆς Ἀνεξαρτησίας, σεµνὸς καὶ ταπεινὸς ὁ Ἄτσα πρώην δήµαρχος καὶ νοµάρχης Βίσεγκραντ, ~15.000 κόσµος, ὀθωμανική γέφυρα τοῦ Δρίνου (Ἴβο Ἄντριτς Νόµπελ Λογοτεχνίας 1961), ἀναµνηστικά ἀπὸ νῦν νοµάρχη, προοπτικὴ τουριστικῆς ἀνάπτυξης. Πάλε µέ ~32000 κόσµο πρωτεύουσα Σερβοβοσνιακῆς Δηµοκρατίας, κωµόπολη 13 km ἀπὸ Σεράγεβο, καινούργια πανεπιστηµιακὰ τµήµατα, στὸ JETSET τέλειο φαγητὸ ἀφεντικὸ ἀπὸ Σεράγεβο ὅπου ἔχει νὰ πάει 8 χρόνια, συνοµωτικὴ ἀναζήτηση γιὰ ἕνα t-shirt µέ Κάραζιτς, φιλική συζήτηση µέ δήµαρχο Πάλε, Σέρβος δήµαρχος Ἀνατολικοῦ Σεράγεβου ἀπογοητευµένος ἀπὸ Ἑλλάδα τοῦ ὑποσχέθηκαν οἱ δικοὶ µας νὰ φτιάξουν τὸ παλιὸ Νοσοκοµεῖο, τὸ κλείσανε καὶ  ἐξαφανίστηκαν. Σεράγεβο µέ ~300.000 κόσµο, µισὸ ἀπὸ πρὶν τὸν πόλεµο, σηµάδια ἀνταλλαγῆς πυροβολισµῶν ἐντονότατα, ἰσλαµικὸ χρῶµα ἱστορικὸ κέντρο γεµάτο µιναρέδες καί τουρίστες.   
ΠΓΔΜ (Σκόπια): Ὅλα ἐδῶ artificial, προτεκτορᾶτο μέ ἀλβανικό γκέττο, τίποτε τὸ ἰδιαίτερο ἡ πόλη, καταστράφηκε ἀπὸ σεισµὸ τὸ 1963, ~700.000 κόσµος ἐπίσηµα, 150.000 ἀλβανοὶ ἀνεπίσηµα >200.000, ἀκόµη καὶ πρόσφατα παρασιωπηµένα ἐπεισόδια µέ UCK στὰ προάστια, ἄγαλµα τῆς Μητέρας Τερέζας τῆς µόνης ἐπιφανοῦς Fyromian (κατὰ τόν Σάσα, Σέρβο κάτοικο τοῦ µορφώµατος ἐπίσης σχεδὸν ἄνεργο στρατηγικὸ ἀναλυτὴ ποταµὸ γνώσεων, ἀδύνατο νὰ συγκρατήσει κανεὶς τὶς ἄπειρες πληροφορίες µέ τὶς ὁποῖες βοµβαρδίζεται) ὑπερβολικὴ χρήση τοῦ κλεµµένου ὀνόµατος ἀγωνιώδης προσπάθεια «ἐθνογένεσης», προθῆκες βιβλιοπωλείων μέ Φίλιππους καί Ἀλέξανδρους, ἑλληνικὴ οἰκονοµικὴ διείσδυση µέ ἐλάχιστη πολιτικὴ σηµασία, παζάρι ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἀνατολῆς, ἀκριβὲς τιµὲς ἐξ αἰτίας τῶν ἀφεντικῶν,  διόδια παντοῦ, δρόµοι ποὺ φτιάχνονται, ἡ παλιὰ γνωστὴ συνήθεια τῆς κλοπῆς παρούσα µέ τὴν πρώτη εὐκαιρία…

Υ.Γ. Μίρα, Ἠλία, Γκόραν, Γιάννη, Θανάση, Σάσα, εὐχαριστοῦµε πολὺ γιὰ τὴ µοναδικὴ  ἐµπειρία. Θὰ τὰ ξαναποῦµε σύντοµα…

none

Προσέξτε δηµοσίευµα – δέν εἶναι πλάκα! – στήν «ἔγκυρη» Boston Globe (4-10) καί βοηθῆστε µας νά καταλάβουµε:

«Ἡ ἀντιτροµοκρατική µονάδα τοῦ FBI διενεργεῖ ἀνακρίσεις σέ κυκλώµατα κλεπτῶν στίς ΗΠΑ µετά τήν ἀνακάλυψη ὀχηµάτων πού χρησιµοποιοῦνται σέ βοµβιστικές ἐπιθέσεις στό Ἰράκ, πιθανῶς κλεµµένων στίς ΗΠΑ, σύµφωνα µέ ὑψηλούς ἀξιωµατούχους τῆς Κυβέρνησης. Ὁ ὑποδιευθυντής τῆς µονάδας John Lewis εἶπε πώς ἡ ἔρευνα δέν ἀπέδειξε ὅτι τά ὀχήµατα εἶχαν κλαπεῖ εἰδικά γιά βοµβιστικές ἐπιθέσεις στή Μέση Ἀνατολή, ἀλλά ἀποδείχθηκε ὅτι ἐξήχθησαν λαθραῖα ἀπό τίς ΗΠΑ ἀπό κυκλώµατα τοῦ ὀργανωµένου ἐγκλήµατος, τροµοκράτες καί ἀντάρτες. Ἡ ἔρευνα ξεκίνησε ὅταν τά συµµαχικά στρατεύµατα βρῆκαν σέ ἐργοστάσιο βοµβῶν στή Φαλούτζα τόν περασµένο Νοέµβρη ὄχηµα 4Χ4 καταχωρηµένο στό Τέξας, ἕτοιµο γιά βοµβιστική ἀποστολή. Οἱ ἀνακριτές ἀνέφεραν καί µερικές ἀκόµη περιπτώσεις αὐτοκινήτων πού ἀποδεδειγµένα κλάπηκαν στίς ΗΠΑ καί µέσῳ Συρίας ἤ ἄλλων µεσανατολικῶν χωρῶν καταλήγουν στά χέρια τῶν ἀνταρτῶν καί τῆς Ἀλ Κάιντα στό Ἰράκ. Πιστεύεται ὅτι τά ὀχήµατα κλέβονται ἀπό ντόπιους κλέφτες σέ ἀµερικανικές πόλεις καί περνᾶνε λαθραῖα σέ πλοῖα πού περιµένουν στό Λός Ἄντζελες, τό Σηάτλ, τό Χιοῦστον κλπ. Εἰδικοί ἐπί τῆς τροµοκρατίας πιστεύουν ὅτι οἱ ἰρακινοί ἀντάρτες προτιµοῦν τά ἀµερικάνικα κλεμµένα αὐτοκίνητα γιατί συνήθως εἶναι µεγαλύτερα, ἀνακατεύονται πιό εὔκολα σέ ἀµερικανικά κονβόυ καί ἀποδεικνύεται δυσκολότερα ὅτι εἶναι κλεµµένα.»

Δηλαδή, ἄν κατάλαβα καλά, ὁ Μπίν Λάντεν καί οἱ ἰρακινοί ἀντάρτες ἐλέγχουν τά κλεφτρόνια στίς ΗΠΑ, κλείνουν µαζί τους συµφωνίες, φορτώνουν τ’ αὐτοκίνητα σέ ἀµερικάνικα λιµάνια καί τά κουβαλᾶν ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς ὑφηλίου; Κι αὐτά τά αὐτοκίνητα περνᾶν πιό ἀπαρατήρητα ἀπό τά ἰρακινά; Κι ὅλα τοῦτα τά κάνει ἐκεῖνος ὁ σατανικός Μπίν Λάντεν, προκειµένου νά ἔχει µεγαλύτερο πόρτ µπαγκάζ; Καί δέν εἰσάγει τίποτε ἄλλο (π.χ. ὅπλα) ἀπό τίς ΗΠΑ, παρά µόνον εὐρύχωρα στέισον βάγκον, τό ὑπερόπλο τοῦ 21ου αἰώνα; Μήπως πρέπει νά ἀπαγορευτοῦν καί τά συγκριτικά τέστ τῶν αὐτοκινήτων, καθώς κάτι Καββαθᾶδες ἀνοίγουν τά µάτια στούς τροµοκράτες; Λέω, µήπως…

none

Ἴσως ὁρισµένοι θεωροῦν κάποια αἰτήµατα τῆς Ἄγκυρας «δηµοκρατικά», µεταξύ αὐτῶν δέ καί τήν ἐκλογή τῶν µουφτήδων ἀπό τή «βάση» (ἐτέθη χθές καί στόν Μολυβιάτη ἐπισήµως). Ἔτσι, παραθέτουµε µετάφραση ἄρθρου τῆς βουλγαρικῆς ἐφηµερίδας «24 ΩΡΕΣ» (21-3) γιά καλύτερη κατανόηση τῆς ἑλληνικῆς θέσης γιά τό ζήτηµα.

ΝΕΟΣ ΜΟΥΦΤΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ

Οἱ «ἀντάρτες» ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἐκλογική διαδικασία χειραγωγήθηκε ἀπό τό DPC (τοῦ Ἀχµέτ Ντογάν)

Ὁ νέος ἀρχιµουφτῆς Μουσταφά Ἀλῆ Χατζή ἐκλέχθηκε χθές ἄνευ συζητήσεων καί ἀντιπάλου, µέ σχεδόν ἀπόλυτη ὁµοφωνία. Ὁ Χατζή ἔχει διατελέσει ἀρχιµουφτῆς ἀπό τό 1997 ὥς τό 2000. Οἱ µουσουλµάνοι συγκεντρώθηκαν σέ ἔκτακτο συνέδριο γιά νά ἀναδείξουν νέα διοίκηση καί νά τερµατίσουν τίς θεσµικές θρησκευτικές περιπλοκές πού ἐµφανίστηκαν ἐδῶ καί ἕναν χρόνο. Δέν προσκλήθηκαν νά παρευρεθοῦν στό συνέδριο ἀντιπρόσωποι τοῦ ἀντίπαλου στρατοπέδου – ἐκεῖνο τοῦ Νεντίµ Γκέντζεφ.

Ὡστόσο οἱ ἐκλογές προκάλεσαν καί νέο διχασµό ἀνάµεσα στούς µουσουλµάνους. Κάπου ἑκατό ἀντιπρόσωποι ἐγκατέλειψαν ἤδη ἀπό τήν ἀρχή τήν συγκέντρωση, µέ τήν κατηγορία πώς ἦταν ἐλεγχόµενη ἀπό τό DPC καί πώς τό ὄνοµα τοῦ µουφτῆ εἶχε ἤδη προαποφασισθεῖ. Ἀνάµεσα στούς «ἀντάρτες» ἦταν ὁ µουφτῆς τῆς Σόφιας Ἀλῆ Χαϊραντίν, ὁ µουφτῆς τοῦ Σµόλιαν Σάλβι Σακίροφ καί ἰµάµηδες ἀπό τό Κίρτζαλι, Γκότσε Ντέλτσεφ, Μοντάνα καί Πλέβεν. Οἱ ἀντάρτες ἐκτόξευσαν κατηγορίες πώς ἤδη ἀπό µιά ἡµέρα πρίν ἀντιλήφθηκαν πώς ὁ Μουσταφά Χατζή εἶχε κερδίσει τήν ἐκλογή.

Μόνο ὁ Μουσταφά Χατζή ἐπικύρωσε τήν ὑποψηφιότητά του µπροστά στό συνέδριο. Οἱ ὑπόλοιποι 7 διεκδικητές παραιτήθηκαν οἰκειοθελῶς. Ὁ ἕως τώρα µουφτῆς Φικρί Σαλή παραιτήθηκε τῆς διεκδίκησης ὑπέρ τοῦ Χατζή, µαζί µέ ἕναν ἀκόµη ὑποψήφιο. Ὅµως τό σύνολο τῶν ὑπόλοιπων διεκδικητῶν δέν ἦταν κἄν στήν αἴθουσα.

Πρίν τήν ψηφοφορία οἱ ἀντιπρόσωποι περπατοῦσαν στούς διαδρόµους καί συγχαίρανε τόν νέο τους ἡγέτη Μουσταφά Χατζή. Τό ἀφεντικό τοῦ Ἀνώτατου Ἰσλαµικοῦ Ἰνστιτούτου ἐκλέχθηκε µέ 3 ψήφους «κατά» καί 1 ἀποχή σέ κάπου 1.400 ἀντιπροσώπους.

Οἱ «διωχθέντες» ὀργάνωσαν σύντοµη διαµαρτυρία µπροστά στό κτίριο τοῦ ὑπουργικοῦ συµβουλίου καί ἀπείλησαν νά ἐφεσιβάλουν ἀµέσως τό συνέδριο ὡς µή νόµιµο. Ὁ ἄτυπος ἐπικεφαλῆς τους Σαλήχ Ἀρσίνσκι ἀπό τό Σµόλιαν κατήγγειλε ὅτι οἱ ἐκλογικοί κατάλογοι τῶν ἀντιπροσώπων φτιάχτηκαν σέ καφενεῖα καί κοµµατικά γραφεῖα καί ὄχι στίς µουσουλµανικές ἐπιτροπές. Ἔφεση ἐναντίον τοῦ συνεδρίου θά ὑποβάλει καί ὁ ἄλλος διεκδικητής Νεντίµ Γκέντζεφ. Ὡστόσο, τό συνέδριο ἔχει ἀναγνωρισθεῖ ἀπό τίς κρατικές Ἀρχές ὅπως ἐκπροσωποῦνται ἀπό τόν πρωθυπουργό Σακσοµπουργότσκι, τόν πρόεδρο Παρβάνοφ καί τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς Βελίκοφ, οἱ ὁποῖοι ἀπέστειλαν ἐπιστολές µέ τίς ὁποῖες τό χαιρέτισαν. Καλεσµένος τοῦ συνεδρίου ἦταν ὁ Τοῦρκος πρεσβευτής Χαϊδάρ Μπέρκ.

Τόσο καλά λοιπόν! 1396 στούς 1400 ψήφισαν τόν ἐκλεκτό τῆς Ἄγκυρας, σύµφωνα µέ τίς παραδοσιακές τουρκικές δηµοκρατικές ἀρχές τῆς ὁµοφωνίας καί τῆς ποδηγέτησης. Ἄν …ζηλεύουµε τούς Βουλγάρους, ἰδού πεδίον δόξης!

none

   Ὁ συμπαθέστατος κύριος τῆς διπλανῆς φωτογραφίας λέγεται Ἀρκάντι Γκαϊνταμάκ. Τό ὀνοματάκι του δέν θυμίζει τίποτε πέραν τοῦ ρώσικου διαβατηρίου του ἀλλά διαθέτει ἀκόμη μερικά, μέ… ἐξωτικότερο αὐτό τῆς Ἀγκόλας. Πρόκειται γιά ἕναν μικρομεσαῖο ληστοκράτη στή Ρωσία, ἀπό κείνους πού «ἐκμεταλλεύτηκαν τίς εὐκαιρίες» καί ἀγόρασαν κρατικές ἑταιρεῖες πού σήμερα ἀξίζουν 100.000 φορές περισσότερο! Πῆρε λοιπόν κι αὐτός σειρά γιά τόν Εἰσαγγελέα, καθώς κατηγορεῖται γιά λαθρεμπόριο ὅπλων, δωροδοκίες, ξέπλυμα χρήματος μέσῳ τῆς Bank Leumi* καί τῆς Bank Hapoalim… Τήν περίπτωσή του ἐρευνοῦν σήμερα οἱ ἰσραηλινές καί γαλλικές Ἀρχές (στή Γαλλία ἔχει τιμηθεῖ καί γιά τίς ὑπηρεσίες του!). Μή νομίσετε ὅμως ὅτι εἶναι ἁπλῶς ἕνα καπιταλιστικό γουρούνι, μία σιχαμένη βδέλλα στό σῶμα τῆς κοινωνίας. Ὄχι. Πέρυσι βραβεύτηκε ὡς «ὁ πιό γενναιόδωρος δωρητής τῆς χρονιᾶς» ἀπό ρωσοεβραϊκό ἵδρυμα, παρότι δέν εἶναι τόσο θρῆσκος ὅσο τό φιλαράκι του ὁ Λέβ Λέβιεφ (ἄλλος «Ρῶσος» αὐτός) πού ἐμπορεύεται διαμάντια. Ναί, εἶναι κι αὐτός… φιλάνθρωπος, γιατί;

* Ἡ τράπεζα ὅπου βρέθηκαν 1,5 ἑκ. $ τοῦ Ν. Παπαδήμα, προφανῶς ἀπό τήν ἐκποίηση τῶν 2 ξενοδοχείων στήν Ἱερουσαλήμ

 

 

none

 

Ἀπό τήν πρόσφατη, ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα διάλεξη τοῦ Νίκου Κόκκα στήν Ξάνθη (Ἵδρυµα Θρακικῆς Τέχνης & Παράδοσης, 28-2-05) γιά τούς Ποµάκους τῆς Βουλγαρίας ἐπιλέξαµε κάποια σηµεῖα πού εἴτε εἶναι δυσεύρετα εἴτε παρουσιάζουν λαογραφικό ἐνδιαφέρον. Νά σπάσει κάπως καί ἡ µονοτονία τῆς ἱστορικοπολιτικῆς µας θέασης…

 

…Οἱ Ποµάκοι τῆς Κεντρικῆς Ροδόπης ἀποτελοῦν τὴν πιὸ συµπαγὴ ὁµάδα σλαβόφωνων µουσουλµάνων. Τοὺς συναντᾶµε κατὰ µῆκος τοῦ ποταµοῦ Ἄρδα στὶς περιοχὲς Σµόλιαν, Ντέβιν, Νευροκόπι (Γκότσε Ντέλτσεβ) καὶ µέχρι τὴν Πέστερα καὶ τὸ Ἀσένοβγκραντ (Στενήµαχο). Στὸ δυτικὸ τµῆµα τῆς Ροδόπης οἱ Ποµάκοι φτάνουν τὴν κοιλάδα τοῦ Νέστου καὶ τὸ ὄρος Πιρὶν ἐνῶ στὰ ἀνατολικὰ ἡ διαχωριστικὴ γραµµὴ µέ τοὺς Τούρκους τοῦ Κίρτζαλι περνάει ἀπὸ τὸ Ἄρντινο καὶ τὸ Ζλάτογκραντ, ἂν καὶ µεµονωµένα ποµακοχώρια συναντᾶµε καὶ µέχρι τὸν ποταµὸ Ἕβρο. Τὸ 1989 τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν τῆς Βουλγαρίας µίλησε γιά 268.971 Ποµάκους.

Ἡ ὕπαρξη µουσουλµανικῶν νησίδων στὰ Βαλκάνια ἀποτελεῖ κληρονοµιὰ τῶν πέντε αἰώνων Ὀθωµανικῆς παρουσίας. Βασικὴ συνέπεια τῆς ἐγκαθίδρυσης τῆς Pax Ottomana ἦταν ἡ κατάργηση τῶν κρατικῶν ὁρίων, γεγονὸς ποὺ διευκόλυνε τὶς κινήσεις τῶν πληθυσµῶν καὶ τὴν ἀλληλοδιείσδυση διαφορετικῶν ἐθνο-πολιτισµικῶν ὁµάδων σὲ µία ἀχανή ἔκταση. Σχετικὰ µέ τὶς φάσεις ἐξισλαµισµοῦ τῶν κατοίκων τῆς Ροδόπης, ἡ ἀνάλυση τῶν Ὀθωµανικῶν φορολογικῶν ἀρχείων γιὰ τὰ χωριὰ τῆς δυτικῆς Ροδόπης µᾶς δίνει ἰδιαίτερα ἐνδιαφέροντα στοιχεῖα. Σύµφωνα µέ αὐτὰ, τὸ 1635 ὑπῆρχαν 1623 χριστιανικὰ νοικοκυριὰ σὲ 29 χωριά. Μετὰ ἀπὸ 25 χρόνια τὰ Ὀθωµανικὰ ἀρχεῖα ἀναφέρουν µόνον 948 χριστιανικὰ νοικοκυριά. Τὰ ἀρχεῖα συχνὰ µνηµονεύουν τὰ σλαβικὰ ὀνόµατα τῶν πατεράδων τῶν φορολογουµένων π.χ. Ἀµπντουλλάχ, γιὸς τοῦ Ἰβάν, µαρτυρία τοῦ ἐξισλαµισµοῦ ἀτόµων µέ σλαβικὴ καταγωγή.

Ὁ ἐξισλαµισµὸς τῶν Ποµάκων σίγουρα δὲν ἦταν ἀποτέλεσµα µίας ἁπλῆς διοικητικῆς πράξης. Ἦταν µία ἀργή διαδικασία ποὺ διήρκεσε πολλοὺς αἰῶνες καὶ κορυφώθηκε κατὰ τὸν 17ο αἰώνα. Νεώτερες µελέτες ἀναδεικνύουν ὡς βασικὴ αἰτία τοῦ ἐξισλαµισµοῦ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴ δυσβάσταχτη φορολογία ἐνῷ παράλληλα τονίζουν πὼς ὁ ἐξισλαµισµὸς ἦταν σταδιακός, εἶχε ἤδη ξεκινήσει ἀπὸ τὸ πρῶτο ἤµισυ τοῦ 16ου αἰώνα καὶ συνεχίστηκε µἔχρι τὸν 18ο αἰώνα καὶ ἀργότερα. Ἡ µελέτη τῶν ὀθωµανικῶν καταστιχώσεων µᾶς δίνει πολύτιµες πληροφορίες γιὰ τὴ φορολογία ποὺ ἔπρεπε νὰ πληρώνουν οἱ χριστιανικοὶ πληθυσµοί. Ὅταν ἕνα νοικοκυριὸ στρέφονταν πρὸς τὴν Ἰσλαµικὴ θρησκεία διαγράφονταν ἀπὸ τὰ φορολογικὰ µητρῶα καὶ ὁ φόρος ἀνακατανέµονταν στὰ ὑπόλοιπα χριστιανικὰ νοικοκυριά. Κατὰ τὸ 2ο ἥµισυ τοῦ 17ου αἰ. παρατηρεῖται θεαµατική µείωση τοῦ ἀριθµοῦ τῶν χριστιανικῶν νοικοκυριῶν, σὲ ὁρισµένες περιοχὲς ἀπὸ 50% µέχρι 70%. Ἔτσι, ἡ θρησκευτικὴ µεταστροφή, βασισµένη πρῶτα πρῶτα σὲ οἰκονοµικοὺς λόγους, µπορεῖ νὰ γινόταν εἴτε σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο εἴτε σὲ ἐπίπεδο οἰκογένειας ἢ καὶ ὁλόκληρης κοινότητας.

Ὁ Βούλγαρος ἱστορικὸς Ν. Τοντόροβ ἐξιστορώντας τὸν ἐξαναγκαστικὸ ἐξισλαµισµὸ τῶν κατοίκων τῆς Ροδόπης παραθέτει πολλὲς ἱστορικὲς µαρτυρίες ἀπὸ χρονικὰ καὶ πηγές. Ἀναφέρει ἐπίσης πὼς δὲν ὑπάρχει χωριὸ Ποµάκων στὴ Ροδόπη δίχως τὸ τοπωνύµιο «Καβούρσκο Γκρόµπιε» (τάφοι τῶν ἀπίστων), ὅπου ὅλοι γνωρίζουν πὼς εἶναι θαµµένοι χριστιανοί. Προσθέτει ἐπίσης τὰ πάµπολλα τοπωνύµια τῆς Ροδόπης «Μόµιν κάµεν», «Μόµιν βργ», «Μόµιν βίρ», Νεβέστα» κλπ ποὺ σχετίζονται µέ παραδόσεις γιὰ τὴν αὐτοκτονία Ροδοπαίων κοριτσιῶν προκειµένου νὰ ἀποφύγουν τὴ σύλληψη ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Ὁ Γάλλος Paul Luca διασχίζοντας τὴν Κεντρικὴ Ροδόπη τὸ 1706 διανυκτέρευσε γιὰ ἕνα βράδι στὸ Πασµακλὴ (Σµόλιαν). Ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ µουσουλµάνοι στὸ Πασµακλή µιλοῦσαν µία παρεφθαρµένη µορφὴ βουλγαρικῆς.

Τὸ 1854 ὁ Βούλγαρος ἱστορικὸς καὶ ποιητής Γκιόργκι Ράκοφσκι ὁλοκληρώνει τὸ ποιητικὸ ἔργο του «Ταξιδευτὴς τοῦ δάσους» (Gorski Pitnik), τὸ ὁποῖο τυπώνεται τρία χρόνια ἀργότερα στὸ Νόβι Σάντ. Ὁ Ράκοφσκι ἀναφέρεται στοὺς Ποµάκους γράφοντας: «Στὴ Βουλγαρία ὑπάρχει ἕνας λαὸς ποὺ ὀνοµάζονται Ποµάκοι.» Ὁ Ράκοφσκι ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἑρµήνευσε τὴ λέξη Ποµάκος ἀπὸ τὸ ρῆµα «pomagam”, θεωρώντας τὴ λέξη «Pomak” ἰσοδύναµη τῆς λέξης «pomagach” (βοηθός), πιστεύοντας ὅτι οἱ Βούλγαροι στρατιῶτες ποὺ βοήθησαν τοὺς Ὀθωµανοὺς Τούρκους στὶς ἐπιδροµὲς τοὺς ὀνοµάστηκαν «βοηθοί». Ἐξετάζοντας τὴν ἐτυµολογία τῆς λέξης Ποµάκος καὶ πρὶν καταλήξει ὅτι ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆµα «pomagam» (βοηθῶ) παραθέτει ἕνα παλιὸ δηµοτικὸ τραγούδι:

«Πῆγε τὸ παλικάρι, πῆγε ὁ Ποµάκος Σὲ πόλεµο σκληρὸ τῶν Τατάρων. Τὸν πλήγωσαν, τὸν τραυµάτισαν. Μὲ τριακόσιες τουφεκιὲς Μὲ τρία Τατάρικα βέλη. Πέφτει τὸ παλικάρι, πέφτει ὁ Ποµάκος Σὲ βαθὺ φαράγγι Κάτω ἀπὸ ἕνα πράσινο δένδρο. Τὸ παλικάρι κλαίει, τὸ παλικάρι κλαίει Κάτω ἀπὸ ἕνα δένδρο. Πάνω στὸ δένδρο, πάνω στὸ δένδρο Εἶναι ἕνα πουλὶ γεράκι. Καὶ τοῦ µίλησε, τοῦ µίλησε Τὸ πουλὶ τὸ γεράκι: -Πέθανε παλικάρι, πέθανε Ποµάκε Νὰ σοῦ φάω, νὰ σοῦ φάω Τὴ λευκή σου σάρκα Νὰ σοῦ πιῶ, νὰ σοῦ πιῶ Τὸ µαῦρο σου τὸ αἷµα. Ἀπάντησε τὸ πληγωµένο παλικάρι Τὸ παλικάρι µέ τὸ µεγάλο τραῦµα: -Ἔι ἐσύ, ἔι ἐσὺ πουλὶ γεράκι, Μὴ µέ κάνεις Νὰ ἀνοίξω τριακόσιες πληγὲς Πληγές, τρία Τατάρικα βέλη! Ἀπάντησε, ἀπάντησε Τὸ πουλὶ τὸ γεράκι: – Σώπα παλικάρι, σώπα Ποµάκε, Θὰ σοῦ φάω τὴ λευκὴ σάρκα Θὰ σοῦ πιῶ τὸ µαὖρο σου αἴµα.Τὸ παλικάρι θύµωσε Τὸ πληγωµένο παλικάρι Σύρθηκε, σύρθηκε Μὲ τὶς ζεστές του πληγὲς Καὶ πῆρε καὶ πῆρε Τὸ µακρὺ του τουφέκι Καὶ ἔριξε, ἔριξε Στὸ πουλὶ τὸ γεράκι. Τὸ πουλὶ πέφτει, τὸ πουλὶ πέφτει Στὸ βαθὺ φαράγγι. Τὸ πουλὶ κλαίει, τὸ πουλὶ κλαίει Στὸ βαθὺ φαράγγι. Τὸ ἀκοῦνε, τὸ ἀκοῦνε Πάνω στὸν γαλάζιο οὐρανό. Κι ἀπάντησε τὸ πληγωµένο παλικάρι: – Ξάπλωσε, πουλί, ξάπλωσε Κι οἱ δυὸ µας νὰ ξαπλώσουµε! Κλάψε, πουλί, κλάψε, πουλί, Κι οἱ δυὸ µας νὰ κλάψουµε. Πέθανε, πουλί, πέθανε, πουλί, Κι οἱ δυὸ µας νὰ πεθάνουµε. Ἔµεινε γιὰ πολύ, ἔµεινε γιὰ πολὺ Μὲς στὸ φαράγγι ξαπλωµένος Μὲ τὸ γεράκι τὸ πουλὶ Καὶ φώναξε καὶ φώναξε Τὸ πληγωµένο παλικάρι: -Ἔι ἐσύ, ἔι ἐσύ, ἀδελφὴ Νεράιδα, Ἔλα ἀδελφὴ µου, βοήθησε µε! Τὸν ἄκουσε, τὸν ἄκουσε Ἡ ἀδελφὴ Νεράιδα Κι ἔτρεξε στὸ βαθὺ φαράγγι Πῆρε τὸ πληγωµένο παλικάρι Τὸ παλικάρι µέ τὰ πολλὰ τραύµατα Τοῦ θεράπευσε, τοῦ θεράπευσε Τριακόσιες πληγὲς Τρία Ταταρικὰ βέλη Τοῦ ἔδωσε ἕνα µακρὺ τουφέκι Καὶ τὸν ἔστειλε, τὸν ἔστειλε Στὸν Ταταρικὸ στρατὸ Στρατιῶτες νὰ σώσει Τὸν βασιλιὰ νὰ φέρει.»

Ὁ Ράκοφσκι πιστεύει ὅτι ὁ ἥρωας τοῦ τραγουδιοῦ πολέµησε τὸ 1402 στὸ πλευρὸ τοῦ Βαγιαζὴτ Ἰλνταροὺµ ἐνάντια στοὺς Τατάρους.

Ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ περιηγητικὸ κείµενο τοῦ Νikolaidy τὸ 1859 ποὺ ἀναφέρεται στοὺς κατοίκους τῆς ὀρεινῆς Ροδόπης. Ο Νikolaidy µιλάει γιὰ περίπου 20.000 οἰκογένειες ποὺ ζοῦν ἀντάρτικα, µέ δυναµικὸ τρόπο, ἀκόµα καὶ ληστεύοντας. Εἶναι µουσουλµάνοι αἱρετικοί, ἔχουν ἰµάµη, εἶναι κτηνοτρόφοι ἢ γεωργοὶ µικρῶν καλλιεργειῶν. Ἀναφέρεται ὅτι ἀρκετὰ χωριὰ ἦταν χριστιανικὰ πρὶν µόλις 70 χρόνια [δηλαδὴ τὸ 1790]. Ζοῦν µακριὰ ἀπὸ τὶς πεδιάδες καὶ τὶς πόλεις, διατηροῦν παγανιστικὰ ἔθιµα, ἡ ἰατρικὴ εἶναι στὰ χέρια τοῦ ἰµάµη καὶ τῶν µαγισσῶν. Οἱ Τοῦρκοι τοὺς ἀποκαλοῦν Akrians.

Πληροφορίες γιὰ τοὺς Ποµάκους βρίσκουµε καὶ στὸ ἔργο τοῦ ἐθνογράφου καὶ πρωτεργάτη τῆς Βουλγαρικῆς ἐπανάστασης τοῦ 1869 Lyuben Karavelov (1834-1879). Σὲ κείµενό του ὁ Καραβέλωβ γράφει πὼς «οἱ Ποµάκοι ἀκόµα παραµένουν µισοί-χριστιανοὶ γιατί δὲ γνωρίζουν τουρκικὰ καὶ ἄρα τὸ Κοράνι παραµένει γι’ αὐτοὺς νεκρό γράµµα». Παρακάτω προσθέτει :

«Πολλὰ γεγονότα ἀποδεικνύουν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ποµάκοι υἱοθέτησαν τὴ Μωαµεθανικὴ θρησκεία ὄχι πολὺ καιρὸ πρίν. Γιὰ παράδειγµα, ἔχουν διατηρήσει πολλὲς χριστιανικὲς παραδόσεις καὶ τελετουργίες. Ἀκόµα διατηροῦν πολλὰ χριστιανικὰ παρατσούκλια καὶ ὀνοµασίες. Τιµοῦν πολλοὺς χριστιανοὺς ἁγίους καὶ προσεύχονται σ’ αὐτοὺς γιὰ ὑγεία καὶ σωτηρία. Ἀνάµεσα στοὺς Ποµάκους µπορεῖς νὰ συναντήσεις ὀνόµατα ὅπως Πάντσογλου, Νεντυάλκογλου (ὁ γιὸς τοῦ Πάντσο, ὁ γιὸς τοῦ Νεντιάλκο), Βοῦταν, Βούρταν καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὴν περιοχὴ Lovech ὑπάρχει ἕνα χωριὸ Lukovit στὸ ὁποῖο οἱ γριὲς γυναῖκες πηγαίνουν στὰ νεκροταφεῖα καὶ ἀνάβουν κεριὰ γιὰ τοὺς νεκρούς, ὅπως κάνουν καὶ οἱ χριστιανοί. Ἐὰν µία µητέρα χάσει τὸν γιό της ἢ τὴν κόρη της ἢ ἐὰν µία γυναίκα χάσει τὸν ἄντρα της, πηγαίνουν σὲ Βουλγαρικὲς ἐκκλησίες καὶ λένε: «Ὑπάρχει ἕνας νεκρὸς στὸ σπίτι µας… Δῶστε µας κεριὰ γιὰ εἴκοσι λέβα γιὰ νὰ τὰ ἀνάβουµε στοὺς τάφους τοὺς τὴν ἠµέρα τῶν Ἁγίων Πάντων». Ἐπιπλέον οἱ Ποµάκοι τηροῦν ὁρισµένες χριστιανικὲς καὶ σλαβικὲς (παγανιστικές) γιορτὲς ὅπως, γιὰ παράδειγµα, τοῦ Ἁγ. Γεωργίου, τοῦ Ἁγ. Δηµητρίου, τοῦ Ἁγ. Νικολάου, τοῦ Ἁγ. Βλάση, τίς ἡµέρες τοῦ σκύλου, τὶς µέρες τοῦ λύκου, τὶς µέρες τοῦ ποντικοῦ, κλπ.»

Ὁ Karavelov θυµᾶται ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία ποὺ εἶχαν στὸ σπίτι τοῦ δυὸ Ποµάκους (µέ τὰ ὀνόµατα Ἰσµαὴλ Ντοῦρκο καὶ Σούλιο Σιράκ) γιὰ ὑπηρέτες, οἱ ὁποῖοι νήστευαν τὴ Σαρακοστή. Μία µέρα ὁ πατέρας του ρώτησε τὸν ἕναν ἀπὸ αὐτούς: «-Ντοῦρκο, θέλω νὰ ξέρω τί πιστεύεις. Εἶσαι Τοῦρκος ἢ Βούλγαρος;» «Οὔτε κι ἐγὼ δὲν ξέρω. Μᾶς φωνάζουν Pomatsi καὶ Poturnatsi [ἐκτουρκισµένους] καὶ οἱ πατεράδες µας ἤτανε γκιαούρηδες, ἀπάντησε ὁ Ντοῦρκο χαµογελώντας.» Ο Karavelov ἀναφέρει πὼς οἱ Ποµάκοι τρέφουν ἰδιαίτερο µῖσος πρὸς τοὺς Τούρκους. Σὰν ἀπόδειξη παραθέτει ἕνα τραγούδι τὸ ὁποῖο δηµοσιεύτηκε στὴν ἐφηµερίδα «Svoboda» στὸ Βουκουρέστι τὸ 1869 καὶ τὸ ὁποῖο περιγράφει τὴ σύγκρουση ἑνὸς ἥρωα τοῦ γιοῦ τοῦ Πάντσο (Πάντσογλου) µέ τὸν τουρκικὸ στρατό:

«Ὁ γιὸς τοῦ Πάντσο γράφει ἕνα χαρτὶ Καὶ τὸ στέλνει στὸν ἀδελφό του, τὸν ἀδελφό του. Τὸν σηµαιοφόρο τὸν Νάνο, τὸν Βούλγαρο: – Καληµέρα, Νάνου, Βούλγαρε, Πήγαινε νὰ µαζέψεις γενναίους Βουλγάρους, Γενναίους ἄντρες δέκα χιλιάδες Κι ἐλᾶτε στὴν πόλη τοῦ Λόβετς Νὰ βοηθήσετε τὸν ἀδελφό σας τὸ γιὸ τοῦ Πάντσο Γιατί ὁ βεζύρης ἔρχεται Ὁδηγώντας Τούρκους καὶ γενίτσαρους Στρατιῶτες καὶ µία ὁµάδα Τσιτάκων Θέλει νὰ µέ πιάσει Νὰ µέ δέσει σὰν νέα προβατίνα Καὶ νὰ µέ πάρει στὴν πόλη τοῦ Λόβετς Στοῦ Λόβετς τοὺς φαρδιοὺς δρόµους Νὰ µέ κρεµάσει σὲ µία ξερὴ ἰτιὰ Σὰ σκυλὶ γεννηµένο ἀπὸ σκύλα. Ὁ Νάνο ὁ Βούλγαρος διαβάζει ἕνα χαρτὶ Διαβάζει καὶ τὰ µάτια του κλαῖνε. Μαζεύει µία ὁµάδα νέων ἀντρῶν Ποὺ µεγαλώσαν κάτω ἀπ’ τὴ βελανιδιὰ Μάζεψε ὁ Νάνο ἄντρες δυνατοὺς Δέκα χιλιάδες ἀπ’ αὐτοὺς Καὶ πάει νὰ βοηθήσει τὸν ἀδελφό του! Οἱ Τοῦρκοι συναντήθηκαν µέ τοὺς Ποµάκους Τοὺς Ποµάκους καὶ τοὺς Βούλγαρους: Οἱ Τοῦρκοι κόβουν, οἱ Ποµάκοι σφάζουν… Κόκκινα ἀπὸ τὸ αἷµα τὰ χωράφια Τὸ αἷµα τρέχει σὰν νερὸ ἀπ’ τὰ βουνὰ Καὶ τὰ κορµιὰ σὰν τὸ στάρι στὰ χωράφια! Καὶ φώναξε τοῦ Πάντσο ὁ γιός: – Ἄκουσέ µε, βεζύρη Εἶµαι Ποµάκος, γιὸς ἥρωα… Δὲν γεννήθηκα ἀπὸ µάνα Τουρκάλα Δὲν µέ τύλιξαν σὲ βελοῦδο καὶ µετάξι Δὲν µέ τάισαν µέ λίπος καὶ γλυκά. Γεννήθηκα ἀπὸ Ποµάκισσα µάνα Μὲ τύλιξε σὲ φύλλα βελανιδιᾶς, Μὲ µεγάλωσε κάτω ἀπὸ τὴν πράσινη βελανιδιὰ Μὲ τάισε καλαµποκίσιο ἀλεύρι Μὲ ἔµαθε µέ Τοῦρκο νὰ µήν πίνω Γυναίκα Τουρκάλα νὰ µήν ἀγαπῶ… Μὲ ἔµαθε τοὺς Τούρκους νὰ πολεµῶ… Τὸ σπαθὶ τοῦ ἀνέµισε καὶ τὸ κεφάλι ἔκοψε Τὸ Τούρκικο κεφάλι ἑνὸς Βεζύρη.»

none

Καθώς τίς χῶρες τοῦ πρώην σοσιαλιστικοῦ κόσμου συνεχίζουν νά τίς λυμαίνονται τά ἁρπακτικά, κάπου κάπου ξεχωρίζει καί μιά φωνή εἰλικρίνειας καί τόλμης. Γιά τήν περίπτωση τῆς Οὑγγαρίας ὁ Ἴστβαν Λόβας, ἀπό τούς γνωστότερους δημοσιογράφους τῆς χώρας, μέ θητεία στό Radio Free Europe στό Μόναχο καί στήν Νέα Ὑόρκη (ἀλλά καί στίς …οὑγγρικές φυλακές τῆς δεκαετίας τοῦ 60), εἶναι μιά χαρακτηριστική τέτοια ἐξαίρεση. Τό κάτωθι κείμενο βασίζεται σέ πρόσφατο ἄρθρο του μέ τίτλο «Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»:

Σέ ποιάν εὐρωπαϊκή χώρα μπορεῖ ἕνας φιλοκυβερ-νητικός ραδιοσταθμός νά καλεῖ σέ …δολοφονία πολιτικῶν ἀντιπάλων καί ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργός νά ἀπαγορεύει συνεντεύξεις καί δηλώσεις κρατικῶν λειτουργῶν στόν Τῦπο πού δέν ἐλέγχει; Ὄχι, δέν εἶναι ἡ Ἀλβανία ἤ ἡ Λευκορωσία. Εἶναι ἡ λατρευτή τῆς Δύσης – καί εὐνοούμενη τῶν διεθνῶν ΜΜΕ – Οὑγγαρία!
Τό ξεπούλημα τῶν κρατικῶν περιουσιακῶν στοιχείων τῆς χώρας ἀπέφερε στόν νῦν πρωθυπουργό καί πρώην κομμουνιστή Φέρεντς Γκιουρσάνι (στή διπλανή φωτογραφία) ἀμύθητα πλούτη, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τόν προκάτοχό του Πέτερ Μεντγκιέσι, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καί πράκτορας μέ τόν κωδικό D-209 στήν διάρκεια τῆς κομμουνιστικῆς διακυβέρνησης τῆς χώρας. Σήμερα, μιά συμμαχία τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος (μετεξέλιξη τοῦ παλιοῦ κομμουνιστικοῦ) καί τῶν «Ἐλεύθερων Δημοκρατῶν» ἁλωνίζει καί ἐκποιεῖ τή χώρα, ἔχοντας ἐξασφαλίσει τή σιωπή τοῦ διεθνοῦς Τύπου: Ὅταν χαρίζεις σέ πολυεθνικές τόν ἀερομεταφορέα σου (MALEV), τούς σιδηροδρόμους σου (MAV) καί τά Ταχυδρομεῖα σου, ὁ Σόρος καί οἱ ξένες πρωτεύουσες νιώθουν ἥσυχοι. Ἄλλωστε τό πρῶτο πρᾶγμα πού ἀγοράστηκε σχεδόν δωρεάν ἀπό τούς ξένους στή διάρκεια τῆς θεραπείας – σόκ μετά τήν καθεστωτική ἀλλαγή, ἦταν ὁ Τῦπος. Περνώντας ἀπό τόν κρατικό -κομμουνιστικό ἔλεγχο στήν ἰδιωτικοποίηση, τά μέλη τῆς παλιᾶς νομενκλατούρας ξεπούλησαν μέν τήν ἰδιοκτησία, διατηρήθηκαν ὅμως στήν διεύθυνση κι ἔγιναν οἱ μεγαλύτεροι ζηλωτές τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Μπορεῖ νά ἔγινε μεγάλος ντόρος πρόσφατα μέ τίς ἐκλογές στήν Οὐκρανία, ὅμως τά ἴδια εἶχαν γίνει καί στίς οὑγγρικές ἐκλογές τήν Ἄνοιξη τοῦ 2002, ὅταν ἔπεσε ἡ κεντροδεξιά Κυβέρνηση. Ἡ τότε Ἀμερικανίδα Πρέσβυς Νάνσυ Γκούντμαν Μπρίνκερ – καί προσωπική φίλη τοῦ Μπούς – εἶχε σπεύσει στά γραφεῖα τῶν πρώην κομμουνιστῶν γιά νά τούς συγχαρεῖ! Λίγους μῆνες πρίν, νεοαφιχθείσα μάλιστα στήν Βουδαπέστη, εἶχε προκαλέσει σάλο στή χώρα, δηλώνοντας δημοσίως ὅτι ἡ πολιτική ἐλίτ τῆς Οὑγγαρίας (δηλαδή ἡ τότε Κυβέρνηση) εἶναι ἡ πιό ἀντισημιτική πού συνάντησε ποτέ (!), χωρίς νά τεκμηριώσει μέ ὁποιονδήποτε τρόπο τήν μομφή της ἐκείνη. Καί πῶς νά τό ἔκανε δηλαδή; Ἡ κεντροδεξιά Κυβέρνηση δέν εἶχε παραχωρήσει στόν Ρονάλντ Λοντέρ γιά 99 χρόνια τό καλύτερο μέρος στή Βούδα γιά νά χτίσει τό γιγαντιαῖο του ἑβραϊκό σχολεῖο; Ἡ ἴδια δέν δώρισε ἑκατομμύρια δολάρια γιά τήν ἀναστήλωση τῆς μεγαλύτερης Συναγωγῆς τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης, δέκα χρόνια πρίν κάνει ὁτιδήποτε γιά τίς ἱστορικές Ἐκκλησίες τῆς πρωτεύουσας; Ἀλλά καί ἡ δεύτερη κεντροδεξιά Κυβέρνηση (1998-2002), πού κάθε μέρα τήν χαρακτήριζαν ἀντισημιτική τά ξένα ΜΜΕ, δέν καθιέρωσε ὡς ἐθνική ἀργία τήν «Ἡμέρα Μνήμης τοῦ Ὁλοκαυτώματος»; Ὑπῆρχαν ὅμως, καθώς φάνηκε, καί προθυμότεροι ὑπηρέτες… Μετά τίς ἐκλογές τοῦ 2002, τήν κυβερνητική συμμαχία συγκροτοῦν δύο μέρη: Τό Σοσιαλιστικό Κόμμα (HSP), πού ὁ δυτικός Τῦπος τό παρουσιάζει ὡς «σοσιαλδημοκρατικό», καί ἡ Συμμαχία τῶν Ἐλεύθερων Δημοκρατῶν, τήν ὁποία ἡ γερμανική Sueddeutsche Zeitung χαρακτήρισε ὡς «τό κατ΄ἐξοχήν κόμμα τῶν ἀριστεροφιλελεύθερων Ἑβραίων τῆς Βουδαπέστης». Περιλαμβάνουν μέλη τῶν πρώην ἀντιφρονούντων, σχετιζόμενων μέ τή CIA, ὅπως ἀποκάλυψε πρόσφατα στή Γκάρντιαν ὁ ἱστορικός τῆς Ὀξφόρδης Μάρκ Ἄλμοντ, ἀντιφρονοῦντες πού ποτέ δέν φυλακίστηκαν πάνω ἀπό 1-2 μέρες (σέ ἀντίθεση μέ τούς πραγματικούς Οὕγγρους ἀντιφρονοῦντες). Μέ τήν πτώση τοῦ κομμουνισμοῦ ἦταν ἀκριβῶς οἱ Ἐλεύθεροι Δημοκράτες πού ἐξασφάλισαν τό πέρασμα τῶν ΜΜΕ στόν ἔλεγχο ἀνθρώπων σάν τόν Robert Maxwell καί τόν George Soros. Αὐτά τά ΜΜΕ ἔσπειραν τό μῖσος κατά τῆς πρώτης κεντροδεξιᾶς κυβερνητικῆς συμμαχίας καί ἔφεραν στήν ἐξουσία τό HSP. Στήν σημερινή Κυβέρνηση ἡ συνύπαρξη εἶναι ἰδανική: Οἱ Σοσιαλιστές φέρνουν τούς ψήφους καί οἱ Ἐλεύθεροι Δημοκράτες τήν ὑποστήριξη τοῦ Τύπου καί τῶν ξένων. Πέραν δέ τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ συντηρητικές κυβερνήσεις τείνουν νά εἶναι λιγότερο εὐεπίφορες ἔναντι τῶν ἐπιθυμιῶν ξένων κυβερνήσεων καί ἐπενδυτῶν, ὁ πραγματικός λόγος πίσω ἀπό τόν ἀσίγαστο πόλεμο κατά τῆς Κεντροδεξιᾶς στήν Οὑγγαρία εἶναι κοινό μυστικό: Πολλοί ἀπό τούς «διανοούμενους» τῆς ἑβραϊκῆς κοινότητας (πού ἀριθμεῖ κάπου 100.000 μέλη) φωνασκοῦν γιά τίς εὐθῦνες τῶν δεξιῶν προπολεμικῶν κυβερνήσεων τῆς Οὑγγαρίας γιά τό Ὁλοκαύτωμα καί γιά τήν συλλογική εὐθύνη (ἄρα καί συλλογική τιμωρία) τῶν Οὕγγρων γιά τόν θάνατο ἑκατοντάδων χιλιάδων Οὑγγροεβραίων.
Κι ἐνῷ ἡ δηλητηριασμένη κατάσταση στή χώρα θυμίζει παραμονές ἐμφυλίου, ἡ εἰκόνα της στή Δύση παραμένει εἰδυλλιακή. Καί μᾶλλον ἔτσι θά μείνει μέχρι τίς ἐκλογές τῆς Ἄνοιξης τοῦ 2006…

none

Καθώς θέλουμε τούς ἀναγνῶστες μας ἄριστα πληροφορημένους, κάνουμε ἕνα βῆμα μπροστά ἀπό τήν κρατική μας τηλεόραση πού μετέδωσε τήν ἐνθρόνιση τοῦ πλανητάρχη σέ ζωντανή μετάδοση (στά πλαίσια τῆς νέας, πολιτιστικῆς της ἐκστρατείας, προφανῶς). Σᾶς μεταφέρουμε λοιπόν τά παραλειπόμενα τῆς τελετῆς
σέ παγκόσμια ἀποκλειστικότητα!

- Πρίν τήν ὁρκωμοσία ὁ πρόεδρος Μπούς περιφέρθηκε ἐπί μακρόν (πολύ μακρόν…) στόν γύρω χῶρο, χαιρετώντας καί μιλώντας στούς παρευρισκόμενους. Οἱ φῆμες πού τόν ἤθελαν νά ἔχει χαθεῖ, ἐπειδή ρωτοῦσε ἀγωνιωδῶς ποῦ βρισκόταν ἡ ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων, δέν ἦταν παρά ἀντιαμερικανικήπροπαγάνδα. Ἄλλωστε τοῦ ἀρέσει τοῦ προέδρου ἡ ἐπαφή μέ τόν ἁπλό κόσμο. Νά, γιά παράδειγμα εἶδε καί δυό καλά, ξανθά γκομενάκια, τά ὁποῖα μάλιστα τόν κοιτοῦσαν μέ νόημα. Τό μόνο κακό ὅτι πάνω πού ἄρχισε νά σκαρώνει τή φαντασίωση, αὐτά ἄρχισαν νά τοῦ φωνάζουν «μπαμπά, ποῦ βρίσκεσαι ἐπιτέλους;;;». Ὄου, σίτ, γι’ αὐτό τοῦ φάνηκαν γνωστές λοιπόν!
- Στήν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων ἡ τελετή ἄργησε πολύ νά ξεκινήσει, γιατί ὁ πρόεδρος δέν ἔβρισκε τό χαρτάκι μέ τόν λόγο του: Εἶχε πάρει μαζί του κατά λάθος ἐκεῖνο γιά τό μάρκετ. Ἡ ἰδέα νά ἐκφωνήσει τόν λόγο ὁ Τσένι ἀπορρίφθηκε, τό ἴδιο καί ἡ ἰδέα τοῦ προέδρου νά διαβάσει τό χαρτάκι πού εἶχε καί πού ἄλλωστε τό καταλάβαινε καλύτερα (νά, 10 κάσες μπῦρες, 1 Svelto γιά τά πιάτα, ψωμάκι τόστ μόνο ψίχα…). Τελικά ὁ λόγος βρέθηκε ὅταν κάποιος ἀντιλήφθηκε ὅτι ἦταν στήν ἄλλη μεριά τῆς σελίδας μέ τά ψώνια. Καί διαβάστηκε στό πλῆθος πού παραληροῦσε ὅταν ὁ ἴδιος ἄνθρωπος πῆγε καί γύρισε σωστά τό χαρτί στά χέρια τοῦ κ. Μπούς.
- Ἀμέσως μετά ἔδωσε μία συνέντευξη Τύπου ὅπου οἱ δημοσιογράφοι προσπάθησαν νά τόν στριμώξουν μέ ἐρωτήσεις – παγίδες. Γνωρίζοντας ὁ πρόεδρος τήν τακτική τους αὐτή, ἦταν προετοιμασμένος: Εἶχε μάθει ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς Ρωσίας λέγεται Ρασποῦτιν, ὅτι ἡ Γαλλία ἔχει πυρηνικό ἀντιδραστήρα πού λέγεται Ὀσιράκ, ὅτι μουσουλμάνοι ὑπάρχουν καί Ἄραβες ἀλλά ὑπάρχουν καί ἄνθρωποι (ἤ ἀνάποδα; Τέλος πάντων…) Κεῖνοι ὅμως οἱ κερατᾶδες γιά νά τόν μπερδέψουν τόν ρώτησαν ἄλλα, γιά νά μήν ἀπαντήσει καί νά ἐκτεθεῖ: Ποῦ νά ξέρει ρέ ὁ ἄνθρωπος ποιός εἶναι ὁ βασιλιάς τῶν ζώων πού ἀρχίζει ἀπό λάμδα; Εὐτυχῶς μετά τίς πρῶτες τρεῖς ἀπαντήσεις του (λαγός, λαζάνι, λαμηκοπάρδαλη) ἐπενέβη ὁ Τσένι καί ξεκαθάρισε πώς ἡ ἀμερικανική κυβέρνηση εἶναι ὑπέρ τῆς δημοκρατίας καί δέν ἀναγνωρίζει καμμία βασιλεία…
- Καί εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ χοροῦ. Ἀνυπόμονος νά δείξει τό ἀνθρώπινο πρόσωπό του, μόλις ἀναγνώρισε ἀπό τήν μπάντα τόν ἀγαπημένο του κάντρυ σκοπό, σηκώθηκε κι ἄρχισε νά τραβάει τή σύζυγό του πρός τήν πίστα. Ἐκείνη ὅμως διαφωνοῦσε καί τοῦ ἀντέτεινε «μά, κάτσε χριστιανέ μου νά κουρδίσουν τά ὄργανά τους οἱ ἄνθρωποι». Δέν ἤθελε νά κάνει σκηνή μπροστά στόν κόσμο καί ὑποχώρησε, μήν τόν περάσουν καί γιά τίποτε φαλλοκράτη ἐξαιτίας μιᾶς σκρόφας. Σηκώθηκε μόνο ὅταν ἔφτασαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι νά τόν ἱκετεύουν νά τό κάνει: Ἦταν ἡ ὥρα τοῦ ἐθνικοῦ ὕμνου. Καί νά πεῖς ὅτι χορεύεται αὐτό τό τραγούδι; Σκατά! Ἔκατσε λοιπόν κι αὐτός ἀκίνητος σάν τούς ἄλλους, στέλνοντας ἕνα μήνυμα ἀπαξίωσης στόν ἀτάλαντο συνθέτη.
- Ἡ τελετή ἔληξε καί τά φῶτα χαμηλώσανε.  Οἱ εὐθῦνες ὅμως ἑνός ἡγέτη δέν τελειώνουν ποτέ. Μπῆκε στό ἁμάξι τῆς Κοντολίζα νά φύγουν γιά τόν Λευκό Οἶκο ὅπου τούς περί-μενε ἄλλη μιά σύσκεψη γιά τήν τρομοκρα-τία. Ὅμως… Μιά στιγμή. Ἄν δέν τόν ἀπατᾶ ἡ μνήμη του, ἡ Ράις εἶναι μαύρη. Καί μᾶλλον καί γυναίκα. Νά ἔκανε ἐγχείρηση, σάν τόν Μάικλ Τζάκσον, δέν τό πιστεύει. Νά ἄλλαξε ὑπουργό δέν θυμᾶται. Τότε ποιό εἶναι αὐτό τό ἄτομο; Μήπως ὁ Μπιλάντεν; Ὁ Ἀλ Ζαρκάουι; Διατήρησε τήν ψυχραιμία του, σάν τόν Ἔρολ Φλύν στό «Santa Fe», καί ἀδιαφόρησε γιά τήν ὑγρασία στό παντελόνι του. Τή στιγμή πού θά ρωτοῦσε τόν πρόλαβε ὁ ἄλλος: «-Στό ἄλλο ἁμάξι, εἴπαμε, Τζώρτζ! Ἐγώ γυρίζω στό ράντζο μας, στό Τέξας!» Καί, κοτζάμ πρώην πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, ξέσπασε σέ ἀναφιλητά…                                         

(Ἀνταπόκριση: Κ.Κ.)

none

Israel Shamir (μετάφραση «Αντιφωνητής»)

Παρακολουθήσαμε την ταινία The Wall (Το Τείχος) των Pink Floyd σε έναν μικρό, γυμνό και άθλιο κινηματογράφο με το όνομα Semadar, που σημαίνει Η Ανθισμένη Κληματαριά, στη γραφική γερμανική παροικία της Ιερουσαλήμ. Το γερμανικό στοιχείο εξαλείφθηκε από τους Εβραίους το 1948, αλλά η παροικία διατηρεί ακόμη τα παλιά της σπίτια με τα κόκκινα κεραμίδια, τα αετώματα με τις εντοιχισμένες πλάκες στις οποίες παρατίθενται Ψαλμοί χαραγμένοι σε γοτθική γραφή, τον κισσό που αναρριχάται στους τοίχους και το μυστηριώδες Νεκροταφείο των Σταυροφόρων πέρα από τη βαριά πύλη.

Το Semadar, που πήρε το όνομά του από μια έκφραση στο Άσμα Ασμάτων, ήταν αγαπημένος χώρος προβολής ταινιών στο Χαμένο μας Παράδεισο, τη νοσταλγικά μαγευτική προπολεμική Παλαιστίνη, όταν εκεί σύχναζαν ακόμη Βρετανοί αξιωματικοί και η κοσμοπολίτικη νεολαία της αφρόκρεμας της Ιερής Πόλης, Αρμένιοι, Έλληνες, Εβραίοι, Γερμανοί και αυτόχθονες Παλαιστίνιοι. Πολλοί γάμοι που αγνοούσαν τα σύνορα, τους θρησκευτικούς δεσμούς και τα πολιτικά πάθη συνάφθηκαν στη μικρή ρομαντική της αυλή: η κόρη κάποιου ραβίνου Sephardi συνάντησε έναν Σκωτσέζο αεροπόρο και κάποιος Nashashibi, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας μουσουλμάνων Αράβων, γνώρισε μια ζωηρή κοπέλα που ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του σιωνισμού. Το Semadar δεν έχει αλλάξει, επέζησε της Πτώσης μας, της Διαίρεσης της Παλαιστίνης για να μεταβληθεί σε βιβλία του Amos Oz[1], βασισμένα στη ζωή της Ιερουσαλήμ σαν το παγωμένο απολίθωμα που διατηρείται παρά την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας.

Το Semadar παρέμεινε ένα αξιοπρεπές, αν και παραμελημένο μέρος για οικογενειακές εξόδους κατά τη δεκαετία του ’80, τις ευλογημένες εκείνες ημέρες πριν το βίντεο, η τηλεόραση και οι υπολογιστές καταλάβουν τον ελεύθερο χρόνο μας, όπου πηγαίναμε συχνά με τα παιδιά μας για να δούμε μια ταινία. Ωστόσο η ταινία Τhe Wall ήταν ένα φιάσκο. Στη μέση της ταινίας εμφανίζεται ένα τρομακτικό πλάνο ενός στόματος που ανοίγει, σαν να καταβροχθίσει το θεατή.

Αυτό το φρικιαστικό, το χωρίς οστά αλλά γεμάτο με δόντια, στόμα κάλυψε ολόκληρη την οθόνη έτοιμο να μας χάψει. Ο επτάχρονος γιος μας δεν το άντεξε και βγήκε τρέχοντας έξω μπήζοντας τις φωνές. Αλίμονο, και έξω στο φουαγιέ υπήρχαν αφίσες κολλημένες με το ίδιο το διάπλατα ανοιχτό στόμα! Μου πήρε αρκετές ώρες να τον ηρεμήσω, και αυτό το σύμβολο της ταινίας, το τρομερό αδηφάγο στόμα, χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου.

Επέστρεψε εκδικητικά σήμερα, σαν ελατήριο που το αφήνεις ελεύθερο και τινάζεται, όταν μετά από μια υπέροχη βόλτα βρέθηκα μπροστά στο Τείχος του Σαρόν. Οδηγήσαμε για πολλές ώρες και περπατήσαμε στους γαλήνιους βιβλικούς λόφους της ορεινής περιοχής, τσαλαπατήσαμε το ψηλό πράσινο χορτάρι, μαζέψαμε πορφυρά λούπινα, διασχίσαμε ένα ρυάκι γεμάτο με νερό και φιλικά κορίτσια και αγόρια με ρόδινα μάγουλα και ντυμένα από την κορυφή ως τα νύχια που πιτσιλούσαν το ένα το άλλο, και πιτσίλισαν και εμάς με τη νεανική ανεμελιά τους και συναντήσαμε και τους γονείς τους στο κοντινό χωριό Ανάτα, οι οποίο ετοίμαζαν πικνίκ και ανταλλάξαμε εγκάρδιους χαιρετισμούς. Χαιρετίσαμε έναν μοναχό που κατέβαινε από το ασκητήριό του στον Άγιο Χαρίτωνα και δεχτήκαμε τις ευλογίες του. Τρομάξαμε ένα κοπάδι με τέσσερις-πέντε ντροπαλές γαζέλες που είχαν άσπρα στίγματα στα καπούλια, ανάψαμε ένα κερί στη βυζαντινή εικόνα της Παναγίας στην εκκλησία του χωριού Taybeh, όπου σύμφωνα με την ευλαβικά διατηρημένη παράδοση του τόπου ο Χριστός πέρασε τις τελευταίες του μέρες πριν από τα Πάθη. Ήπιαμε τη φημισμένη βαρελίσια μπύρα του Taybeh στο Stones, ένα ευάερο καφέ με δύο επίπεδα στην πολιτισμένη Ραμάλα, παρέα με ένα καθηγητή της φιλοσοφίας του πανεπιστημίου Bir Zeit, ντυμένο με ένα τουΐντ κοστούμι, έναν αρχιτέκτονα με στραβό χαμόγελο, έναν ξεπεσμένο Εβραίο από την Αγγλία που είχε μια αλλόκοτη ομοιότητα με το Νόαμ Τσόμσκυ στα νιάτα του και μια γαλλόφωνη Παλαιστίνια, μια γοητευτική μελαψή καλλονή που, εξαιτίας της εξορίας, μεγάλωσε στην Τυνησία και σπούδασε στο Παρίσι. Καθώς πηγαίναμε προς το Λιβάδι των Βοσκών (Shepherds‘ Fields), συναντήσαμε το Τείχος. Παρεμβαλλόταν στην ύπαιθρο της Βηθλεέμ σαν ένα τεράστιο αδηφάγο σαρκοβόρο και η φύση εξαφανίστηκε, έλιωσε σαν να ήταν από ζάχαρη. Ντουζίνες ερπυστριοφόρα έσκαβαν τους λόφους, ξεριζώνοντας συκιές και αμπέλια, συνθλίβοντας τους βράχους σαν να τρίβουν πάγο για ένα τεράστιο κοκτέιλ Μαργαρίτα. Κατεδάφισαν παλιές αγροικίες και μεσαιωνικούς πύργους και απογύμνωσαν τις πλαγιές που περπάτησε η Παναγία. Το Τείχος έχει πλάτος ίσο με αυτό ενός αυτοκινητοδρόμου με τέσσερις λωρίδες, είναι πλαισιωμένο με διπλό συρματόπλεγμα ύψους οκτώ μέτρων, έχει στην κορυφή καλώδιο υψηλής τάσης, κάμερες τοποθετημένες σε τακτικά διαστήματα, θέσεις ελεύθερων σκοπευτών και μερικές πύλες. Ήταν η πιο απίστευτη περίμετρος στρατοπέδου συγκέντρωσης που έχω δει ποτέ και περίζωσε τα χωριατόσπιτα, όπως ο πιωμένος χορευτής του ταγκό σφίγγει τη ντάμα του.

Οι χωρικοί βλέπουν μέσα από το συρματόπλεγμα τα ελαιόδεντρά τους, να είναι πάντα εκεί, στην εποχή της πλήρους, της συνηθισμένης άνθισης, αλλά από δω και πέρα απόμακρα, απρόσιτα, αδιάθετα. Οι χωρικοί φυλακίστηκαν πίσω από αυτό το Τείχος, με τα μέτρα ασφάλειας που ισχύουν σε μια τυπική φυλακή. Αποκόπηκαν από τα χωράφια τους, τους αγρούς τους, τις πηγές νερού. Μια πύλη φυλασσόμενη από έναν Ισραηλινό στρατιώτη, αυτή που τους συνδέει με τα προς το ζην, τη γη τους, την ελευθερία τους, ανοίγει ή κλείνει με απόφαση του στρατού. Πάντα στο κυνήγι του κέρδους, ο στρατός επέβαλλε διόδια δύο δολαρίων ανά άτομο κάθε φορά που η πύλη ανοίγει. Εάν αυτοί, οι Παλαιστίνιοι επιθυμούν να χάνουν το χρόνο τους διασκεδάζοντας με τα ελαιόδεντρά τους, δεν έχουν παρά να πληρώσουν, γιατί η ψυχαγωγία δεν παρέχεται δωρεάν.

Σε ορισμένα μέρη το Τείχος ήταν μια τεράστια τσιμεντένια κατασκευή, που κάλυπτε το τοπίο, έκρυβε τη θέα και φυλάκιζε τους χωρικούς στο προαύλιο μιας γιγάντιας φυλακής. Το συρματόπλεγμα όμως ήταν ακόμη χειρότερο καθώς πρόσφερε τη βασανιστική θέα της γης που μέχρι χθες έλεγαν ότι ήταν δική τους. Το Τείχος απλώνεται σε απόσταση πολλών εκατοντάδων μιλίων, περιτριγυρίζοντας χωριά, χωρίζοντας τα από τη γη τους και καταστρέφοντας την πανέμορφη φύση της Παλαιστίνης.

 

Αυτό το Τείχος δεν είναι νέα εφεύρεση. Το έχω ξαναδεί στο παρελθόν. Σε μικρή απόσταση από το ιερό Όρος Καρμέλ υπήρχε ένα αρμένικο χωριό. Φτιάχτηκε από Αρμένιους πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί για να γλιτώσουν από τη μανία των Κούρδων το 1915. Οι πάντα φιλόξενοι Παλαιστίνιοι τους βοήθησαν να χτίσουν τα σπίτια τους και τους νοίκιασαν γη, καθώς αυτοί οι Αρμένιοι ήταν αγρότες που ζούσαν στις όχθες της λίμνης Βαν. Το 1948 το χωριό τους προσαρτήθηκε στο ισραηλινό κράτος. Οι Εβραίοι δεν τους σκότωσαν, ούτε τους εξόρισαν. Περικύκλωσαν απλά το χωριό με ένα Τείχος που τους στραγγάλισε. Το ζωντανό αυτό χωριό έχασε τη γη του και μετατράπηκε σε μια φυλακή με μία και μοναδική –πάντα φυλασσόμενη από τον ισραηλινό στρατό- πύλη. Οι Αρμένιοι άντεξαν δέκα χρόνια. Ο τελευταίος Αρμένιος πούλησε το σπίτι σχεδόν τσάμπα σε έναν Εβραίο τη δεκαετία του πενήντα και έφυγε κακήν κακώς.

Το Τείχος είχε έναν πρόγονο: το οδικό σύστημα «μόνο για Εβραίους». Ενώ ακόμη και στη Χάιφα ή την Αφούλα δεν υπάρχει παράκαμψη, κάθε αραβικό χωριό έχει μια παρακαμπτήριο οδό, έναν φαρδύ αυτοκινητόδρομο που περικυκλώνει και περιορίζει την ανάπτυξή του. Κατά την κατασκευή του δικτύου των παρακαμπτηρίων οδών εκατοντάδες παλαιστινιακά σπίτια κατεδαφίστηκαν και χιλιάδες εκτάρια γης ερημώθηκαν, ακολουθώντας μια συνταγή προφανώς δανεισμένη από το βιβλίο επιστημονικής φαντασίας Ο Γαλαξιακός Οδηγός του Ταξιδιώτη (Hitchhiker‘s Guide to Galaxy)[2].Δεν έγινε για κάποιον προφανή λόγο, καθώς οι μικροσκοπικοί εβραϊκοί οικισμοί δεν χρειάζονταν μια τέτοια επένδυση πολλών δισεκατομμυρίων για «λόγους ασφαλείας». Περαιτέρω, στους νεοκατασκευασμένους δρόμους υπήρχαν συνήθως μπλόκα του στρατού. Τώρα, με το Τείχος να ορθώνεται όλο και ψηλότερα, η κατασκευή του οδικού δικτύου έχει αρχίσει να βγάζει νόημα.: ήταν το Πρώτο Στάδιο της καταστροφής και της φυλάκισης.

Το Τείχος θα αφήσει τους ελαιώνες στα χέρια των εποίκων, έγραψε ο πάντα τόσο ορθολογιστής Uri Avneri[3]. Αλλά οι έποικοι δεν έχουν ανάγκη τις ελιές και ούτε σκοπεύουν να καλλιεργήσουν τη γη. Προτιμούν να κάψουν τα δέντρα. Οι έποικοι δεν είναι η αιτία, αλλά η εκλογίκευση της αιτίας, της επιθυμίας δηλαδή να ερημώσουν την Παλαιστίνη και να καταστρέψουν τη φύση της.

Θα μπορούσε η κατάσταση να ήταν διαφορετική; Η υλοποίηση του παρόντος προγράμματος επικράτησης του Σιωνισμού περιγράφηκε κατά τη δεκαετία του τριάντα στη μελέτη Το Σιδηρούν Τείχος (The Iron Wal) του Vladimir Zhabotinsky[4]. Αλλά οι ρίζες είναι βαθύτερες, καθώς το Τείχος αποτελεί κατεξοχήν εκδήλωση του εβραϊκού πνεύματος και αρμόζει στις πρακτικές του εβραϊκού κράτους. Η εβραϊκή γλώσσα έχει τόσες λέξεις για ην απόδοση της λέξης «τείχος» όσες και οι Εσκιμώοι για το «χιόνι». Το ιερό σύμβολο των Εβραίων είναι το Τείχος των Στεναγμών και ο αγαπημένος τους δρόμος η Wall Street (ΣτΜ: Οδός του Τείχους στη Νέα Υόρκη, γνωστή για το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, το Ναό της Παγκόσμιας Οικονομίας). Οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι έχτισαν κάθετες πυραμίδες, πύργους, καθεδρικούς ναούς για συνδέσουν τον Παράδεισο με τη Γη, αλλά οι Εβραίοι, που δεν εμπιστεύονται ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό, δεν χρειάζονται Παράδεισο και Γη. Το πρώτο πράγμα που χτίζουν –από το Λονδίνο μέχρι τη Μινεσότα- είναι ένα eruv, ένα συμβολικό Τείχος που τους διαχωρίζει από τους μη-Εβραίους. Η μόνη επιγραφή που έχει διασωθεί από την Συναγωγή (η οποία καταστράφηκε σαράντα χρόνια μετά από τη δίκη του Χριστού μέσα στα Τείχη της) δεν είναι ο Δεκάλογος ή οι Δέκα Εντολές, ή κάποιες ηθικές διδασκαλίες, αλλά ένα τμήμα του Τείχους πάνω στο οποίο είναι χαραγμένη η προειδοποίηση: «Ειδωλολάτρη, αν διασχίσεις αυτό το Τείχος, θα είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον οδυνηρό θάνατό σου».

Το πιο σημαντικό μέρος της εβραϊκής διδασκαλίας είναι το απόφθεγμα «ύψωσε ένα Τείχος γύρω από την Τορά». Εντείνει κάθε απαγόρευση που τίθεται από το Νόμο με δεκάδες άλλες απαγορεύσεις. Ο Εβραίος απαγορεύεται να μαζεύει φρούτα το εβραϊκό Σάββατο, αλλά «το Τείχος» απαγορεύει επίσης και την ανάβαση σε δέντρο, από το φόβο μήπως κάποιος μπει στον πειρασμό να μαζέψει φρούτα. Ισχύει το ίδιο για τα μη καρποφόρα έλατα ή σημύδες; Η απαγόρευση είναι δεσμευτική για τον ίδιο λόγο: αυτό το Σάββατο θα σκαρφαλώσεις σε ένα έλατο, το επόμενο όμως θα ανεβείς σε μια μηλιά, και σε ένα μήνα θα μαζέψεις ένα μήλο και θα διαπράξεις ένα σοβαρό αμάρτημα.

Το Τείχος του Σαρόν είναι ένα Τείχος γύρω από την Τορά, διότι αν αφήσεις έναν ειδωλολάτρη να περιφέρεται ελεύθερα, αργά ή γρήγορα, θα κατορθώσει να σκοτώσει έναν Εβραίο. Το Τείχος του Σαρόν είναι το Τείχος της Συναγωγής, διότι ο ειδωλολάτρης που θα διασχίσει τις πύλες του δεν θα πρέπει να κατηγορήσει παρά μόνο τον εαυτό του αν δεχτεί τη σφαίρα του ελεύθερου σκοπευτή. Το Τείχος του Σαρόν είναι το Τείχος των Στεναγμών των Παλαιστινίων καθώς και η Wall Street των Εβραίων εργολάβων. Η φωνή που προστάζει είναι του Ιακώβ αλλά τα χέρια που χτίζουν είναι του Ησαύ: το Τείχος χτίστηκε με το μόχθο των ενδεών Παλαιστινίων, υπό τη φρούρηση των Ρώσων, των πληρωμένων από τους Αμερικανούς για να φυλακίζουν τα αδέρφια τους.

Οι εργολάβοι ζουν το Ελντοράντο τους, σε μια νέα εκδοχή της προηγούμενης προσπάθειάς τους, δηλαδή του Τείχος Bar Lev ύψους είκοσι μέτρων, που κατασκευάστηκε στις ακτές του Καναλιού του Σουέζ τη δεκαετία του εβδομήντα και ανατινάχτηκε από τα σοβιετικής προέλευσης κανόνια της Τρίτης Αιγυπτιακής Στρατιάς του Στρατάρχη Σαντάντ στις 6 Οκτωβρίου 1973. Το μόνο τμήμα του Τείχους που διασώθηκε από τον πόλεμο του 1973 ήταν οι βίλες των εργολάβων.

Το Τείχος αυτό αποτελεί τον πραγματικό Οδικό Χάρτη των Σιωνιστών, καθώς όταν ολοκληρωθεί, η Παλαιστίνη θα έχει καταστραφεί και κάτοικοί της θα έχουν μετατραπεί σε πρόσφυγες. Αλλά ούτε και η μοίρα των Εβραίων είναι αξιοζήλευτη, γιατί το Τείχος είναι παντού. Κάθε κατάστημα, κάθε εστιατόριο, κάθε παμπ στο εύθυμο κάποτε Τελ Αβίβ έχει το δικό του ζωντανό Τείχος: έναν Ρώσο ή έναν Ουκρανό να το φυλάει. Για τέσσερα δολάρια την ώρα σταματούν τους καμικάζι με τα σώματά τους για να θαφτούν μετά από κάθε επίθεση αυτοκτονίας σ’ αυτό το νεκροταφείο, πέρα από το Τείχος. Εμείς, οι Ισραηλινοί υποβαλλόμαστε σε σωματική έρευνα δέκα φορές την ημέρα, όταν πάμε στην αγορά, στο γραφείο, για δουλειά, για διασκέδαση. Απαγορεύεται η είσοδος σε οποιοδήποτε κτίριο χωρίς έρευνα. Η Ιερή Γη έχει μετατραπεί λοιπόν σε φυλακή υψίστης ασφαλείας για όλους τους κατοίκους της αδιακρίτως, Εβραίους και μη-Εβραίους.

Ήταν προβλεπόμενο. Οι Εβραίοι δεν φυλακίστηκαν από μοχθηρούς ξένους εντός των τειχών των γκέτο, έγραψε ο Vladimir Zhabotinsky, το επέλεξαν όπως οι ξένοι στην Κίνα επιλέγουν να ζήσουν σε ξεχωριστούς οικισμούς. Πενήντα χρόνια μετά, ο Israel Shahak[5] έκανε άλλη μια έγκυρη παρατήρηση: τα τείχη των γκέτο παραβιάστηκαν από εξωτερικούς παράγοντες, από το κράτος, ενώ οι Εβραίοι δεν ήταν πρόθυμοι να αποχωρήσουν. Τα ορατά τείχη παραβιάστηκαν, άλλα τα αόρατα παρέμειναν. Το εβραϊκό κράτος ενσαρκώνει τον παρανοϊκό φόβο και την απέχθεια των Εβραίων για τους αλλόφυλους, ενώ η πολιτική της εβραϊκής φράξιας του Πενταγώνου αντανακλά τον ίδιο φόβο και απέχθεια σε παγκόσμια κλίμακα.

Η παραφροσύνη δεν αποτελεί «προνόμιο» των ατόμων, αλλά και των κοινωνιών και των πολιτισμών. Τη σημαντική αυτή ανακάλυψη έκανε η κοινωνιολόγος Ruth Benedict, στενή και αγαπημένη φίλη των Margaret Mead[6] και Franz Boas. Το έργο της, Η Τυπολογία των Πολιτισμών (Patterns of Culture, 1934) παραμένει ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία που έχουν ποτέ γραφτεί. Στο έργο αυτό η Ruth Benedict περιέγραψε διαφορετικούς πολιτισμούς ιθαγενών Αμερικανών και χαρακτήρισε την ινδιάνικη φυλή Pueblo ως «ειρηνική και αρμονική».

Ο Εβραίος κοινωνιολόγος Franz Boas της παρείχε στοιχεία που αποκάλυπταν «τον υπεροπτικό και μεγαλομανή χαρακτήρα των Kwakiutl», ενώ ο Reo Fortune[7] απέδειξε ότι οι κάτοικοι του νησιού Ντομπού ήταν «παρανοϊκοί και κακεντρεχείς».

Ο τελευταίος αυτός ορισμός ταιριάζει γάντι στην κουλτούρα των Εβραίων. Τι άλλο ήταν αυτή η υποκινούμενη από δόλο εμμονή για έρευνα για όπλα μαζικής καταστροφής στο Ιράκ αν όχι παροξυσμός παραφροσύνης και φόβου προς έναν εξαπατημένο ειδωλολάτρη οπλισμένο με πέλεκυ; Το Ισραήλ του σήμερα, το κράτος που βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση εδαφικής υπόστασης, αποτελεί την απόλυτη παρανοϊκή κοινωνία, σύμφωνα με τη Ruth Benedict. Αν οι ΗΠΑ, κάτω από τη διακυβέρνηση της παρούσας κλίκας των οπαδών του Leo Strauss[8], υποκύπτουν στην ίδια ασθένεια χτίζοντας τείχη και αφοπλίζοντας μακρινούς τόπους, ακόμη και τους ίδιους τους πολίτες τους, αυτό συμβαίνει επειδή η παράνοια των Εβραίων είναι εξαιρετικά μεταδοτική.

Είναι ανώφελο να πολεμάς το Τείχος, όπως εξίσου ανώφελο ήταν να πολεμάς τους παράνομους εποικισμούς, όσο παραβλέπεις τα βαθύτερα αίτια. «Το Τείχος είναι στην ψυχή μας», ubeliba homa, τραγούδησαν οι Εβραίοι όταν εισέβαλλαν στην Ιερουσαλήμ το 1967. Το Τείχος βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος, και αυτό είναι το εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη. Νέοι και όχι τόσο νέοι ειρηνιστές στις κορυφές των λόφων κατά μήκος του Τείχους ανεμίζουν στις μπουλντόζες πανό με το σύνθημα «Δύο Κράτη», αν και οι μπουλντόζες δίνουν σάρκα και οστά στο όνειρο –και εφιάλτη μου- για Δύο Κράτη: ένα εβραϊκό κράτος και μια σειρά απαγορεύσεων για το Goyim, το «Παλαιστινιακό Κράτος». Όποιος μιλάει για τη δημιουργία «ενός Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους, ξεχωριστού από το Εβραϊκό κράτος» εθελοτυφλεί στην ύπαρξη του Τείχους. Το Τείχος είναι μια εγχείριση διαχωρισμού σιαμαίων κατά την οποία μόνο το ισχυρότερο θα επιβιώσει. Οι συζητήσεις για το Τείχος στο Ισραήλ είναι ανώφελες: η μεγάλη πλειοψηφία των Ισραηλινών από το Εργατικό Κόμμα έως το Λικούντ, υποστηρίζουν την ύπαρξή του, ενώ οι «ειρηνόφιλοι» Ισραηλινοί είναι οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές αυτού «Αχόρταγου Σαρκοβόρου».

Το Τείχος αποτελεί εμπαιγμό για τις αθώες εκείνες ψυχές που εξοργίζονται από τον Οδικό Χάρτη, άλλο ένα καταδικασμένο σχέδιο για το διαχωρισμό των σιαμαίων. Ο Σαρόν δεν ανησυχεί γιατί το σχέδιο αυτό του παρέχει τον απαιτούμενο χρόνο για να ολοκληρώσει το Τείχος και να μεταθέσει το βάρος της διατήρησης της ειρήνης στη παλαιστινιακή πλευρά. Του δίνει πλήρη ελευθερία δράσης σε αντάλλαγμα με κάποιες κενές υποσχέσεις.

Οι ακτιβιστές ελπίζουν να αλλάξουν την πορεία του Τείχους, εδώ και εκεί. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό, καθώς το Τείχος πάντα θα χωρίζει τους ανθρώπους από τη γη τους. Όπου και αν κατασκευαστεί θα χωρίζει τους πρόσφυγες του προσφυγικού καταυλισμού στο Deheishe από τα σπίτια που βρίσκονται δέκα μίλια μακριά στο Deir a-Sheik. Θα χωρίζει τους χριστιανούς του Taybeh από τον Πανάγιο Τάφο και τους μουσουλμάνους του Yassouf από το Αλ-Ακσά[9]. Θα χωρίζει και τους Εβραίους από τα ιερά τους μέρη. Θα χωρίζει τους αγρότες της ορεινής περιοχής από τους τόπους εργασίας τους στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα.

Το Τείχος του Σαρόν, αυτή η πλήρης καταστροφή, παρέχει μια σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την πραγματική φύση του εβραϊκού κράτους και να απαιτήσουμε την εκθεμελίωσή του. Όχι του Τείχους άμυαλοι, του Εβραϊκού Κράτους!

none