Ὁ Ἰρλανδός παλαίµαχος πολιτικός Τζάστιν Κήτινγκ, πρώην ὑπουργός (1973-77) καί εὐρωβουλευτής τῶν Ἐργατικῶν, µέ θητεία καί στήν Τριµερή Ἐπιτροπή (1992), φαίνεται πώς ἀποφάσισε στά 76 του χρόνια νά ρισκάρει µιά δηµόσια διαπόµπευση. Ἔτσι, δηµοσίευσε στό λάιφ στάιλ περιοδικό «Dubliner» (κυκλοφορία 10.000) ἄρθρο στό ὁποῖο ἀµφισβήτησε τό κληρονοµικό δικαίωµα πού ἐπικαλοῦνται οἱ Σιωνιστές στήν γῆ τῆς Παλαιστίνης. Ξεκίνησε µέ τίς φιλοεβραϊκές του περγαµηνές (βράβευση πρό 55 χρόνων ἀπό σιωνιστική ὀργάνωση, πρῶτος γάµος – καί 3 παιδιά – µέ Ἑβραία σύζυγο), ἐλπίζοντας ἴσως νά γλυτώσει τά χειρότερα, ἀλλά οὔτε αὐτό τόν ἔσωσε. Τό συµπέρασµά του, ὅτι οἱ Σιωνιστές δέν ἔχουν κανένα δικαίωµα στό ἀποκαλούµενο Ἰσραήλ, τό ὁποῖο τό ἔχτισαν πάνω στόν Παλαιστινιακό λαό καί ὅτι δέν µπορεῖ νά ὑπάρξει εἰρήνη µέ τή σηµερινή µορφή του, ἦταν ἐδῶ πού τά λέµε «προκλητικό». Βεβαίως ὁ ἴδιος τό θεµελίωσε στήν Παλαιοδιαθηκική µαρτυρία πώς οἱ Ἰουδαῖοι ἦρθαν στή Χαναάν ἀπό τή Μεσοποταµία (ἄρα δέν εἶναι ὁ γενέθλιος τόπος τους), στήν ἱστορική µαρτυρία – καί συνηγορία τοῦ Ἄρθουρ Καῖστλερ – γιά τήν Χαζαρική προέλευση ὅλων τῶν Ἀσκενάζι Ἑβραίων (ἄρα ποιό δικαίωµα «ἐπιστροφῆς» στήν Παλαιστίνη ἐπικαλοῦνται;), στήν ἀκυρότητα τῆς Δήλωσης Μπάλφουρ (πού ἔταζε ὀθωµανικά ἐδάφη σέ ἕναν ἰδιώτη ὅπως ὁ Ρότσιλντ), στήν ἀπόφαση τοῦ ΟΗΕ τοῦ 1947 γιά ταυτόχρονη ἵδρυση παλαιστινιακοῦ κράτους πού καταπατήθηκε βάναυσα. Ἡ κατακλείδα του γιά προδοσία τῶν ἑβραϊκῶν ἀξιῶν ἀπό τούς Σιωνιστές ἦταν τό… ἠθικό δίδαγµα τοῦ ἄρθρου.Φυσικά ἔγινε τῆς π…ας: Στό ἑπόµενο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ (Ἰαν. 2006) ὁ καηµένος ὁ διευθυντής -Ἑβραῖος καί ὁ ἴδιος! – ἔγραψε τόσο γιά τήν ἐπίθεση τοῦ ἀκολούθου Τύπου τῆς ἰσραηλινῆς Πρεσβείας Ντέιβιντ Γκόλντινγκ, ὅσο καί γιά τίς 2000 ἐπιστολές, πλήρεις ὕβρεων καί µίσους, πού ἔλαβε ἀπό ὅλη τή γῆ ἐντός 7 ἡµερῶν, ἐπιχειρώντας νά ὑπερασπιστεῖ τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Τό Ἑβραϊκό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ζήτησε σχόλιο τῆς ἰρλανδικῆς Κυβέρνησης καί ἀφηνίασε ὅταν ὁ πρωθυπουργικός σύµβουλος Τζών Κέννεντυ ἀρνήθηκε νά τοποθετηθεῖ στό θέµα τοῦ σιωνισµοῦ, χαρακτηρίζοντάς το «θρησκευτικό». Ὁ Ραανάν Γκισίν ἀπό τό γραφεῖο τοῦ Σαρόν εἶπε πώς ἡ ἀναγνώριση τοῦ Ἰσραήλ δέν ἀρκεῖ καί µίλησε γιά τήν κουλτούρα µίσους πού ἀρνεῖται τά ἑβραϊκά δικαιώµατα στήν περιοχή, ὁ δέ ἀρχηγός τῆς Μοσάντ, Μέιρ Νταγκάν, δήλωσε πώς οἱ Ἑβραῖοι ἦταν ἐκεῖ 1600 χρόνια πρίν τούς Ἄραβες καί πρέπει νά διδάξουν σέ Ἰρλανδία καί Ἰράν τά ἴδια µαθήµατα ἱστορίας. Νά ἀναµένουµε δηλαδή καί… ἀπειλές γιά βοµβαρδισµό τοῦ Δουβλίνου;

Ἀπελευθερώθηκαν στό Ἰράκ μετά ἀπό 2,5 χρόνια φυλάκισης οἱ δύο γυναῖκες – σύμβολα τοῦ ἰρακινοῦ πατριωτισμοῦ, πού ἔγινε προσπάθεια νά σπιλωθοῦν ὡς σύμβολα τῆς «ἐγκληματικῆς φύσεως» τοῦ μπααθικοῦ καθεστῶτος: Ἡ Χούντα Ἀμάς καί ἡ Ριχάμπ Τάχα. Στήν γκαιμπελική προσπάθεια νά τίς ἐμπλέξουν μέ τά δῆθεν βιολογικά ὅπλα τοῦ Χουσεΐν, ὅλος ὁ ἐλεγχόμενος  Τῦπος τίς ἀποκαλοῦσε «Κυρία Ἄνθραξ» καί «Δρ. Μικρόβιο», χωρίς τήν παραμικρή ἀπόδειξη  ἐμπλοκῆς τους σέ ὁποιοδήποτε σχετικό πρόγραμμα – γιαυτό κι ἀφέθηκαν τελικά ἐλεύθερες χωρίς νά τούς ἀπαγγελθεῖ ὁποιαδήποτε κατηγορία!
Ἡ Ἀμάς σπούδασε στή Βαγδάτη καί στίς ΗΠΑ, ὑπῆρξε Πρύτανης στό Πανεπιστήμιο τῆς Βαγδάτης καί ἀναμίχθηκε στήν πολιτική σκηνή, φτάνοντας στήν ἡγεσία τοῦ κόμματος Μπάαθ. Οἱ ΗΠΑνθρωποι λύσσαξαν μαζί της ὅταν ἀποκάλυψε μέ σειρά δημοσιευμάτων της τίς ἐπιπτώσεις τῆς χρήσης τοῦ ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου στόν πρῶτο Πόλεμο τοῦ Κόλπου  (1991).  Πρίν τήν εἰσβολή τοῦ 2003 δήλωνε πώς «εἶναι τιμή νά τερματίσει κανείς τήν καριέρα του ὑπερασπίζοντας τό Ἰράκ».
Ἡ Τάχα σπούδασε βιολογία στή Βαγδάτη καί πῆρε τό διδακτορικό της στή Βρετανία. Ὅταν ἐπέστρεψε ἐργάστηκε στήν Κτηνιατρική καί σέ ἄλλες θέσεις. Πρίν τήν εἰσβολή ρωτήθηκε ἀπό τό BBC γιά τά ὑποτιθέμενα βιολογικά ὅπλα καί ἀρνήθηκε ὁποιανδήποτε σχέση, ὑπερασπιζόμενη ταυτόχρονα τό δικαίωμα τοῦ Ἰράκ νά ἀμυνθεῖ.
Ἡ ἐμπάθεια δέν εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς συκοφάντησής τους. Πρέπει νά σπιλωθεῖ μαζί τους τό Μπάαθ, πού δημιούργησε τήν πιό ἀνεπτυγμένη (ἀπό κάθε ἄποψη) ἀραβική χώρα καί νά μείνει μόνη λαϊκή ἐλπίδα ὁ βολικός γιά τήν Δύση ἰσλαμισμός. Δυό γυναῖκες ἐπιστήμονες, μέ μεταπτυχιακά στή Δύση καί πολιτικές θέσεις; Τί ἄλλο ἀπό σατανικά ὑποχείρια μποροῦν νά εἶναι;

 Ἡ εἰκονιζόμενη κ. Ἕλλεν Μαριάνι, χήρα τοῦ Νήλ Μαριάνι πού ἔχασε τή ζωή του στήν πτήση UA 175 τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δέν εἶναι μιά εὔκολη περίπτωση. Ὄχι μόνον ἀρνεῖται τήν «ἀποζημίωση» πού τῆς προσφέρει ἡ ἀμερικανική Κυβέρνηση γιά νά παραιτηθεῖ ἀπό διεκδικήσεις σέ βάρος της μά καί μήνυσε τήν Κυβέρνηση Μπούς γιά ἄμεση ἐμπλοκή στίς ἐπιθέσεις πού ἄλλαξαν τόν ροῦ τῆς Ἱστορίας.
   Στίς 8 Δεκεμβρίου λοιπόν, προσκεκλημένη στό παναμερικανικό κανάλι MSNBC, στήν ἐκπομπή τοῦ πρώην Γερουσιαστῆ Joe Scarborough, προσπάθησε νά πεῖ τήν ἄποψή της γιά τά γεγονότα: Πώς ὅλα ἦταν δουλειά «ἀπό μέσα», μέ ἐπικεφαλῆς τήν κυβέρνηση. Ἡ κ. Μαριάνι πιστεύει πώς ἡ βόμβα στήν Ὀκλαχόμα συνδέεται μέ τίς ἐπιθέσεις καί μέ τό πρακτορεῖο Able Danger, τό ὁποῖο φαίνεται πώς ξέπλενε χρῆμα καί χρηματοδοτοῦσε τόν Μωχάμετ Ἄτα. Ὁ Ἄτα πού θεωρεῖται πράκτορας τῆς Μοσάντ μά καί τῶν Ἀμερικανικῶν Ὑπηρεσιῶν (γράφτηκε πώς τά σχετικά ντοκουμέντα κατέστρεψε ὁ σύμβουλος ἀσφάλειας τοῦ Κλίντον Σάντυ Μπέργκερ), συνδεόταν μέ τούς Τζάκ Ἀμπράμωφ, Λέοναρντ Μίλλμαν (τῶν Silverado Savings καί Citybank) καί Μώρις “Χάνκ” Γκρήνμπεργκ (τῆς AIG Insurance). Τή στιγμή λοιπόν πού ἡ Μαριάνι ἄρχισε νά ξετυλίγει τό κουβάρι τοῦ Able Danger, ὅρμηξε ὁ Σκάρμπορο κι ἔκλεισε τό μικρόφωνο τῆς προσκεκλημένης του, μπροστά στίς κάμερες! Τί τόν πανικόβαλε; Φοβήθηκε τίς «συνωμοσιολογίες»; Θυμήθηκε τί  τόν ὤθησε στήν ἀπρόσμενη ἀπόσυρσή του ἀπό τήν πολιτική; Ἤ τόν… συνέτισε ὁ περίεργος θάνατος τῆς 28χρονης βοηθοῦ του Lori Kaye Klausutis;
   Πάντως τά βλακώδη παραμύθια μέ τόν Μπίν Λάντεν τελειώνουν: Ὅλο καί περισσότεροι σοβαροί ἄνθρωποι στίς ΗΠΑ ζητοῦν ἐπαναψηλάφιση τῆς ὑπόθεσης, μέ τελευταῖο παράδειγμα τόν καθηγητή φιλοσοφίας (στό Πανεπιστήμιο τῆς Μινεζότα) Τζέιμς Φέτζερ πού ἕνωσε τή φωνή του μέ τῶν συναδέλφων του Στήβ Τζόουνς καί Ντέιβιντ Ρέι Γκρίφιν κατά τῆς ἐπίσημης, κυβερνητικῆς συνωμοσιολογίας τῶν ἀεροπειρατῶν καί τῶν πράσινων ἀλόγων.

Κ.Κ.

   Μετά ἀπό 142 χρόνια ζωῆς, ὁ γνωστός μας Ἐρυθρός Σταυρός καταργήθηκε. Τό σύμβολο γιά τίς ἴδιες ὑπηρεσίες πλέον θά εἶναι ὁ «κρύσταλλος» πού βλέπετε δίπλα, προϊόν πιέσεων ἀπό τίς ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ, μέ ἀποκλειστικό ἐνδιαφερόμενο τό δεύτερο. Γιά χάρη τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, ἀπό τό 2000 οἱ Ἀμερικανοί δέν πλήρωναν τίς ὀφειλές τους στόν ὀργανισμό Ἐρυθρός Σταυρός – Ἐρυθρά Ἡμισέληνος, ἐκβιάζοντάς τον μέ ἀλλαγή πλεύσης. Ἔτσι (κι ὅπως μόνον ἐμεῖς ἐδῶ καί μῆνες τό γράφαμε), ἦρθε τό θέμα σέ ψηφοφορία καί τό ἀποτέλεσμα (98-27 καί 10 ἀποχές) δικαίωσε τόν περιούσιο λαό. Τώρα ὅλος ὁ κόσμος θά ἀποσύρει τόν σταυρό ἤ τήν ἡμισέληνο στό κέντρο τοῦ ρόμβου, γιατί ἔτσι ἤθελε τό ἀφεντικό! Χαρακτηριστικές ἦταν καί οἱ δηλώσεις τῶν νικητῶν. Ὁ ἰσραηλινός ΥΠΕΞ μίλησε γιά διπλωματική νίκη τῆς χώρας του καί ἀναβάθμιση τοῦ διεθνοῦς της στάτους, ὅσο γιά τήν Ντέβορα Γκόλντμπεργκ (Σ.Σ.:!!) πού ἐκπροσωπεῖ τίς ΗΠΑ (δῆθεν) στόν διεθνή ὀργανισμό, αὐτή θριαμβολόγησε πώς «ὄχι μόνο δημιουργεῖται ἕνα οὐδέτερο ἔμβλημα ἀπαλλαγμένο ἀπό πολιτιστικές, πολιτικές καί θρησκευτικές συνδηλώσεις ἀλλά ἀνοίγει καί ὁ δρόμος γιά τούς Ἰσραηλινούς»!
   Δικαιοῦται κανείς νά βγάλει κάποιο συμπέρασμα ἀπό τήν μικρή αὐτή ἱστορία διπλωματικῆς τρέλλας; Νομιμοποιεῖται νά συμπεράνει κάτι γιά τήν σχέση ΗΠΑ – Ἰσραήλ; Εἶναι θεμιτό νά συνδυάσει τίς ἀνωτέρω ἐξελίξεις μέ τήν ἐγκληματική πολιτική καί μέ τήν δεδηλωμένη ρατσιστική φυσιογνωμία τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους; Ναί, ἄν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀνεργία, τό περιθώριο ἤ καί τήν… φυλακή, ὅπως βλέπουμε ἐσχάτως σέ κάποιες περιπτώσεις. Ὅλη ἡ Δύση – κι ἐδῶ μέ τόν ὅρο αὐτόν ἐννοοῦμε κάθε κράτος ἐνταγμένο στό κατεστημένο σύστημα ἰσχύος – ἔχει ἀποδεχθεῖ τήν ἑβραϊκή ἐξαίρεση: Κανείς δέν δικαιοῦται νά μιλᾶ ἐναντίον τοῦ ἑβραϊκοῦ παρελθόντος, τοῦ ἐξαγιασμένου στό Ἄουσβιτς, καί ὅποιος ἐξακολουθεῖ νά ἀναφέρεται στό ἑβραϊκό παρόν εἴτε «ἀσεβεῖ» ἔναντι τῶν «ἕξι ἑκατομμυρίων νεκρῶν» εἴτε «συνωμοσιολογεῖ». Τό ἔχουμε γράψει κι ἄλλοτε, μά ἀξίζει νά ὑπενθυμιστεῖ: Στό πρότυπο τοῦ «οὐ λήψει τό ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ», ἔχει οὐσιαστικά ποινικοποιηθεῖ κάθε μή ἐξυμνητική ἀναφορά στά πεπραγμένα τοῦ ἑβραϊσμοῦ ὡς συνόλου ἀλλά καί μεμονωμένων ἀνθρώπων μέ τήν συγκεκριμένη καταγωγή ἤ θρηκεία. Ἀνοίγεις τό στόμα σου μονάχα ἄν εἶναι γιά νά γλείψεις. Ἔτσι, οἱ μόνοι πού ἀπέμειναν νά μιλοῦν γιά τά αὐτονόητα εἶναι οἱ γενναῖες ἐκεῖνες ἐξαιρέσεις πού ἀνακηρύχτηκαν ἀπό τά ἀφεντικά ὡς… «αὐτομισούμενοι» (self hating) Ἑβραῖοι!
   Μέ δεδομένα ὅλα αὐτά (καί ἄλλα μύρια ὅσα συναφῆ) πῶς νά μήν νιώσεις «Πέρσης» ἀκούγοντας τόν Ἰρανό πρόεδρο Μαχμούντ Ἀχμαντινετζάντ; Ἀλήθειες πού πιστεύει εἶπε ὁ ἄνθρωπος, πού κανένας στήν πολιτικά ὀρθή (καί ἀνοικτά φασίζουσα) Δύση δέν τολμάει νά τίς ξεστομίσει. Εἶναι ψέμματα οἱ φυλακίσεις ἱστορικῶν καί ἄλλων μελετητῶν πού ἀρνήθηκαν νά δηλώσουν πίστη στό «Ὁλοκαύτωμα»; Εἶναι ψέμματα ὅτι τό Ἰσραήλ στήθηκε πάνω στίς ἐνοχές τῶν Εὐρωπαίων καί σέ βάρος τῶν Παλαιστινίων; Εἶναι ψέμματα ὅτι ὅλη ἡ ὑφήλιος κάνει τά στραβά μάτια στά γνωστά πυρηνικά τοῦ Ἰσραήλ καί θαμάζεται μέ τά ὑποτιθέμενα τοῦ Ἰράν; Ποιός νοήμων ἄνθρωπος θά δεχόταν ἀμίλητος κατηγορίες ὅτι σκέφτεται νά κλέψει, μέ τιμητή τόν… Ἀλ Καπόνε; 
   Χαρακτηριστική ἡ ἀμερικάνικη δήλωση ὅτι θεωρεῖ πώς ὁ Ἀχμαντινετζάντ δέν μετέχει τοῦ… πολιτισμοῦ «μας». Αὐτό ἔλειπε, ὁ ἡγέτης μιᾶς τόσο μεγάλης χώρας καί παράδοσης σάν τήν περσική νά εἶναι ἴσα κι ὅμοια μέ τό σκυλολόι τοῦ Γκουαντανάμο! Ἐξίσου κουραδοειδής καί ἡ παρέμβαση τοῦ Ἀνάν πού ξιπάστηκε μέ τίς ἀμφιβολίες γιά τό «Ὁλοκαύτωμα», ἀλλά μέ τό ἄτομο αὐτό δέν ἀσχολούμαστε μετά τόν Ἀπρίλη τοῦ 2004…
   Μέ τή χώρα του στή μπούκα τῶν ἀφεντικῶν, ὁ Ἰρανός ἡγέτης δέν πρόκειται νά σιωπήσει*. Μέ τό σταυρωμένο Ἰράκ νά αἱμάσσει ἀκόμη δίπλα του, μέ τούς συνεχεῖς φόνους στόν Λίβανο πού στοχεύουν τήν Συρία, μέ τήν νεοσυντηρητική ἀγέλη νά κυβερνάει ἀκόμα τόν Λευκό Οἶκο (ὁδηγώντας τον κι αὐτόν στήν καταστροφή), μέ τήν ΙΑΕΑ νά πιέζει γιά ὁλοένα καί μεγαλύτερες ταπεινώσεις στόν τομέα τῆς πυρηνικῆς (μή) δραστηριότητας καί μέ ἕνα Συμβούλιο Ἀσφαλείας πού ἡ ἀτζέντα του καθορίζεται ἀπολύτως ἀπό τίς ΗΠΑ, τό Ἰράν δέν ἔχει παρά νά κερδίσει ἔδαφος γιά τήν ὅποια μελλοντική διαπραγμάτευση ἀλλά καί τίς καρδιές ὅσων ἀκόμη μποροῦν νά σκέφτονται στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Ὁ θρίαμβος τῆς σιιτικῆς Ἑνωμένης Ἰρακινῆς Συμμαχίας στίς προχθεσινές ἐκλογές καί τῆς Χαμάς στήν Παλαιστίνη (μά καί ἡ ἐπίσκεψη μέ τίς δηλώσεις ἀλληλεγγύης τοῦ ἡγέτη της Χαλέντ Μεσχάλ στήν Τεχεράνη) εἶναι καλοί οἰωνοί. Ὅσο γιά τό ἄν ἡ χώρα ἔχει ἤδη πυρηνικά; Τόσο τό καλύτερο!
                                                                                                                                                                                                                                Κ.Κ.

*  Ἐδῶ δέν δίστασε νά δηλώσει δημοσίως ὅτι τή στιγμή πού μιλοῦσε στή Γενική Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ – τόν περασμένο Σεπτέμβριο – ξεκινώντας στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔνιωσε «νά τόν περιλούζει ἕνα φῶς» κι ἔνιωσε ὑπέροχα (μετρῆστε ἀπόσταση ἀπό τά δυτικά ἠθικολογικά νιανιά)

Ἡ σύλληψη τοῦ 26χρονου ἰσραηλινοῦ Ντατάνγκµικ Ἀγκαρούνωφ στό Τρινιντάντ, ὁ ὁποῖος ὡς ἐπισκέπτης τῆς χώρας ἔµενε σέ δασώδη περιοχή 10 χλµ ἀνατολικά τῆς πρωτεύουσας καί κατεῖχε κρατική σφραγῖδα κλεµένη ἀπό τήν ὑπηρεσία µετανάστευσης, πυροδότησε φῆµες γιά ἐµπλοκή του στίς 4 βοµβιστικές ἐπιθέσεις πού γίνανε στό νησί τό τελευταῖο τετράµηνο καί εἶχαν ἀποτέλεσµα τόν τραυµατισµό 28 ἀνθρώπων. Ὁ Ἀγκαρούνωφ ἀνακρίθηκε καί ἀπό τήν Ἰντερπόλ καί καθώς κρατεῖται ἀκόµη ἔχει ξεκινήσει ἀπεργία πείνας µέ αἴτηµα τήν ἀποφυλάκισή του. Ἡ ἰσραηλινή Πρεσβεία τῆς γειτονικῆς Βενεζουέλας (τό Τρινιντάντ ἀπέχει 11 χλµ ἀπό τή χώρα τοῦ Τσάβες) δήλωσε ἄγνοια τοῦ θέµατος.

Πρίν λίγο καιρό εἶχε ἀναφερθεῖ µαζική παρουσία τῆς Μοσάντ στήν Κολοµβία, ὅπου ἡ εὐγενής αὐτή ὑπηρεσία ἔχει µακρά παράδοση δραστηριοποίησης, κατά κανόνα σέ συνεργασία µέ ὅ,τι πιό βρώµικο σκαρώνουν οἱ ΗΠΑ στήν περιοχή. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ τοπική µαφία ἔχει δύο ρωσοεβραίους ἐπικεφαλῆς, τούς Σεργκέι Μιχαήλ καί Γιούρι Ροµπολάεβιτς, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχουν µέ 5.000 ἄνδρες τό ἐµπόριο ὅπλων, κοκαΐνης καί µαριχουάνας. Ἡ δυνητική χρησιµότητα αὐτοῦ τοῦ δικτύου σέ περίπτωση ἀµερικανικῶν ἐπιχειρήσεων κατά τοῦ Τσάβες εἶναι παραπάνω ἀπό προφανής.

Βεβαίως ἡ ἰσραηλινή παρουσία στόν ὑπόκοσµο τῆς Λατινικῆς Ἀµερικῆς δέν εἶναι καινούργια. Θυµίζουµε ὅτι τό 1987 µεγάλοι γαιοκτήµονες καί ναρκέµποροι συνδεδεµένοι µέ τό καρτέλ τοῦ Μεντεγίν ἐκπαίδευσαν τό παραστρατιωτικό προσωπικό τους στήν ἰσραηλινή ἑταιρεία He hanitin (Spearhead Ltd) µέ ὑπεύθυνους σάν τόν ἀντισυνταγµατάρχη Γιάιρ Κλάιν τῆς Μοσάντ καί πρώην στελέχη τῆς βρετανικῆς SAS. Καί ἡ πιό διάσηµη ἐπιχείρηση ἦταν ὁ «Μαῦρος Ἀετός» ὑπό τόν Ὄλιβερ Νόρθ, στά χρόνια τοῦ Ρήγκαν, ὅπου ἀποκαλύφθηκε ὅτι τά ἀµερικάνικα ἀεροπλάνα πού µετέφεραν ὅπλα στήν Κεντρική Ἀµερική γιά ἀκροδεξιούς ἀντάρτες, ἐπέστρεφαν γεµάτα κοκαΐνη. Στήν ἐπιχείρηση ἐκείνη ἐµπλεκόταν – πέρα ἀπό τήν NSA καί τή CIA – καί ἡ Μοσάντ. Ἡ κατάθεση τοῦ Ρίτσαρντ Μπρενέκε στήν Ἐπιτροπή Κέρρυ πού ἐρεύνησε τό θέµα ἦταν ξεκάθαρη: «Μοῦ ζητήθηκε ἀπό πράκτορες τῆς Μοσάντ νά γίνω µεσάζων στήν ἀγορά Τσεχοσλοβάκικων ὅπλων. Στή δουλειά εἶχα στρατολογηθεῖ ἀπό τόν ἰσραηλινό ἔµπορο ὅπλων Πεσάκ Μπέν Ὄρ πού ἕδρευε στή Γουατεµάλα καί ὁ ὁποῖος µέ ἔφερε σ’ ἐπαφή µέ τόν Σύµβουλο Ἐθνικῆς Ἀσφάλεις τοῦ Μπούς, Ντόναλντ Γκρέγκ». Στήν ἐπιχείρηση ἐκείνη ἕνας ἀπό τούς πιλότους τῶν ναρκοδροµολογίων ἀπό τήν Κόστα Ρίκα καί τό Ἐλ Σαλβαδόρ πρός τίς ΗΠΑ, κατά δήλωσή του στό ABC News, ἔνιωθε πώς ὁ κύριος ἐργοδότης του ἦταν τό Ἰσραήλ καί δευτερευόντως οἱ ΗΠΑ. Κατά τόν Μπρενέκε «τά ναρκωτικά ἔρχονταν µέσῳ Παναµᾶ καί οἱ πιλότοι στίς περισσότερες περιπτώσεις ἐργάζονταν γιά τό καρτέλ. Ἄν οἱ ἀποστολές ἦταν ἰδιαιτέρως εὐαίσθητες, θά ἔβλεπες ἰσραηλινούς πιλότους καί ἀεροσκάφη…».

Ἀξίζει, τέλος, νά ἀναφερθεῖ πώς ὁ γενναῖος δηµοσιογράφος Γκάρυ Γουέµπ (φωτό) πού συνέγραψε τό πολύκροτο σχετικό βιβλίο (“Dark Alliance”) ἀποκαλύπτοντας τήν ὑπόθεση, δέχθηκε τροµερό πόλεµο ἀπό τόν γνωστό πάροχο ἰσραηλινῆς προπαγάνδας Accuracy in Media, γιά νά βρεθεῖ τελικά νεκρός πέρυσι: Εἶχε «αὐτοκτονήσει» µέ… δύο σφαῖρες στό κεφάλι!

Κλείνουµε µέ µιά τούρκικη παροιµία, τῆς ἐποχῆς πού ἡ Ὀθωµανική Αὐτοκρατορία ἦταν ὑπερδύναµη, καί πού νοµίζουµε ὅτι φωτίζει τά ἀνωτέρω: «Ὁ Τοῦρκος κι ὁ Ἑβραῖος εἶναι σάν τό δάχτυλο µέ τό νύχι», λέγανε τότε, προκειµένου νά τονίσουν τήν στενή σχέση τῶν δύο στοιχείων. Καί ἴσως καί κάτι παραπάνω…

Κ.Κ.

Ἄλλη µία τροµακτική παραποίηση τῆς ἀλήθειας συντελέστηκε ἀπό τά κατεστηµένα διεθνῆ ΜΜΕ, µέ ἀφορµή τήν οἰκονοµική σύνοδο τῶν 34 Ἀµερικανικῶν Κρατῶν στήν Ἀργεντινή. Ἡ σύνοδος, πού ἐξελίχτηκε σέ Βατερλώ τῆς ἀµερικάνικης ἡγεµονίας, στάθηκε ἀφορµή γιά νά γίνουν οἱ ἐντυπωσιακότερες δηλώσεις καί διαδηλώσεις κατά τῆς κεφαλαιοκρατικῆς παγκοσµιοποίησης, τῆς εἰσβολῆς στό Ἰράκ καί τῶν «ἐλεύθερων ἀγορῶν» ἀλλά… λίγοι τό πῆραν χαµπάρι! Γιά ἄλλη µιά φορά λοιπόν τά ΜΜΕ ἔπαιξαν τόν πρόστυχο ρόλο τους στήν κατασκευή τῆς µαγικῆς ἐκείνης εἰκόνας πού βολεύει τά ἀφεντικά: Εἴτε προσπέρασαν τήν µαζικότητα (60.000 ἄνθρωποι ὑπό καταρρακτώδη βροχή!) τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων στήν παρουσία τοῦ Μπούς µέ φράσεις ὅπως «ἀριστεροί» καί «ριζοσπαστικοί» εἴτε καθάρισαν µέ τό εἰδησεογραφικό τους καθῆκον µέ δυό τρεῖς µεµονωµένες εἰκόνες καί φράσεις.

Κι ὅµως, οἰ ἀντιδράσεις, πού ἀντιµετώπισαν τή βία 8.000 ἀστυνοµικῶν, κατέδειξαν πολύ περισσότερα πράγµατα. Οἱ διαδηλωτές δέν εἶχαν στόχο µόνο τήν οἰκονοµική πολιτική τῶν ΗΠΑ µά καί τήν στρατιωτική τους παρουσία, τόσο στό Ἰράκ ὅσο καί στήν Λατινική Ἀµερική. Κύριο σύνθηµα: «Φασίστα Μπούς, ἐσύ εἶσαι ὁ τροµοκράτης»! Ἐπικεφαλῆς τῆς πορείας ἦταν ὁ Ἀργεντίνος νοµπελίστας συγγραφέας Ἀντόλφο Πέρες Ἐσκιβέλ καί ὁ Βολιβιανός ὑποψήφιος Πρόεδρος Ἔβο Μοράλες. Δίπλα τους οἰ Μητέρες τῆς Πλάτσα ντέ Μάγιο πού ἀκόµη ἀναζητοῦν τά παιδιά τους πού «ἐξαφάνισε» ἡ ἀµερικανόπνευστη ἀργεντίνικη Χούντα.

Καί 70.000 κόσµος γέµισε τό στάδιο Μουντιαλίστα µετά τήν πορεία, ὅπου ἐµφανίστηκε ὁ πρόεδρος τῆς Βενεζουέλας Οὖγκο Τσάβες. Ὁ ἡγέτης τῆς Βενεζουέλας, πού αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «ἐθνικιστής» (χωρίς κανείς στήν Ἑλλάδα νά τολµήσει νά τό σηµειώσει, καθώς ὅσοι τάσσονται µέ τό κοινωνικό του ὅραµα ἔχουν ποινικοποιήσει τόν ὅρο), δέν περιορίστηκε νά καταγγείλει τίς ἀµερικάνικες προσπάθειες σέ βάρος τῆς χώρας καί τῆς κυβέρνησής του ἀλλά µίλησε ἀνοιχτά καί κατά τῆς φιλελεύθερης λαίλαπας πού σάρωσε τίς οἰκονοµίες τῆς περιοχῆς καί συνεχίζει νά προτείνεται ὡς τό µέλλον της: «Ἤρθαµε ἐδῶ γιά νά θάψουµε τήν FTAA, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ παλιό σχέδιο τοῦ ἰµπεριαλιστῆ ἀετοῦ πού ἀπό τήν ἀρχή σκόπευε νά βυθίσει τά νύχια του στή Λατινική Ἀµερική. Ἔφερα ἀκόµη καί φτυάρι µαζί µου!»

Στό πλάι τοῦ Τσάβες, ὁ Ντιέγκο Μαραντόνα καί ἡ Σίντυ Σήχαν πού ἡγεῖται στίς ΗΠΑ τοῦ ἀντιπολεµικοῦ κινήµατος ὡς µητέρα σκοτωµένου πεζοναύτη στό Ἰράκ. Ὁ Μαραντόνα, πιστός στήν ὑπόσχεση πού ἔδωσε στόν Κάστρο, ἡγήθηκε τῶν διαδηλώσεων φορώντας µπλουζάκι µέ τή φάτσα τοῦ Μπούς καί τήν ἐπιγραφή «Ἐγκληµατίας Πολέµου», χαρακτήρισε τόν τελευταῖο «ἀνθρώπινο σκουπίδι», κι ἀπευθυνόµενος στούς συµπατριῶτες του φώναξε «Ἡ Ἀργεντινή ἔχει ἀξιοπρέπεια, πετάξτε ἔξω τόν Μπούς!» Πρίν τήν ἄφιξη τοῦ Μπούς δύο στρατιωτικά µεταγωγικά ἀεροπλάνα µετέφεραν ὅπλα καί ἐξοπλισµό στό Μάρ ντέλ Πλάτα. Ὑπῆρχαν στρατιωτικά ἑλικόπτερα, µονάδες πεζοναυτῶν, πράκτορες µέ πολιτικά καί ἀστυνοµικά σκυλιά, µία εἰκόνα πού ἐξαγρίωσε ἀκόµη περισσότερο τούς Ἀργεντίνους. Διαδηλώσεις καί ἀπεργίες (σάν τῶν ἐκπαιδευτικῶν) γίναν σέ ὅλη τή χώρα µά καί ἐκτός αὐτῆς: Στήν Οὐρουγουάη, στή Βραζιλία, στή Βενεζουέλα καί σέ πρωτεύουσες κι ἄλλων νοτιοαµερικάνικων χωρῶν. Χαρακτηριστικό ὅτι δέν κατάφεραν νά βγάλουν µιά δήλωση θετική γιά τήν Ἀµερικανική Ζώνη Ἐλευθέρου Ἐµπορίου (FTAA), παρά τήν πίεση τῶν ΗΠΑ, καθώς ἦταν σθεναρή ἡ ἀντίσταση τῶν χωρῶν τοῦ συµφώνου Mercosur (Βραζιλία, Ἀργεντινή, Οὐρουγουάη καί Παραγουάη, στό ὁποῖο προσχώρησε µέχρι καί ἡ φιλοαµερικάνικη µεξικανική κυβέρνηση τοῦ Βιθέντε Φόξ). Δύσκολη ἡ κατάσταση στήν πίσω αὐλή τῶν γιάνκηδων…

Ὅταν τά κατήγγειλαν οἱ Σέρβοι θεωρήθηκαν συκοφαντικά ἤ ὑπερβολές. Τώρα πού τά πιστοποιοῦν καί οἱ ἐφηµερίδες τῶν Βόσνιων µουσουλµάνων ἁπλῶς ἀποσιωπῶνται. Ἀναφερόµαστε στίς πληροφορίες γιά στρατόπεδα ἐκπαίδευσης ἰσλαµιστῶν τροµοκρατῶν στό βοσνιακό ἔδαφος, ὑπό τήν σκέπη τῶν διεθνῶν δυνάµεων πού τό διαφεντεύουν. Ἡ ἑβδοµαδιαία ἐφηµερίδα Slobodna Bosna τοῦ Σενάντ Ἄβντιτς δέν περιορίστηκε στίς ἀναφορές σχετικά µέ τήν ὕπαρξη τῶν στρατοπέδων ἀλλά καί ἐπέκρινε τόν διοικητή τῆς EUFOR Ντέιβιντ Λήκυ, γιά πρόσφατες δηλώσεις του πώς «ἀγνοεῖ τήν ὕπαρξη τέτοιων στρατοπέδων». Ἡ ἐφηµερίδα θυµίζει τίς παλαιότερες διαβεβαιώσεις τοῦ τότε ἀπεσταλµένου τοῦ ΟΗΕ στή Βοσνία, Ζάκ Κλάιν, πρός τό Συµβούλιο Ἀσφαλείας ὅτι ὄντως δροῦν ἰσλαµιστές στή χώρα ἀλλά «εἶναι καλό νά βρίσκονται συγκεντρωµένοι σέ ἕνα µέρος καί ὁ ὑπόλοιπος κόσµος νά εἶναι ἀσφαλής»! Καί θέτει τό ἐρώτηµα ἄν καί ὁ νῦν διοικητής τῆς EUFOR εἶναι σάν τούς περισσότερους δυτικούς πολιτικούς τῆς ἴδιας ἄποψης, τοῦ «ἐλέγχου», δηλαδή, µέ τόν τρόπο αὐτό, τῶν τροµοκρατῶν.

Ἡ ἴδια ἐφηµερίδα γράφει ὅτι τά στρατόπεδα ἄλλοτε βρίσκονταν στήν Ἐρζεγοβίνη, κοντά στίς λίµνες Τζαµπλάνικα καί Μπόρατσκο κι ἀργότερα µεταφέρθηκαν ἀλλοῦ. Φέτος, στίς ἀρχές τοῦ Αὐγούστου ἡ Ἑνεργός Ἰσλαµική Νεολαία ὀργάνωσε µεγάλη κατασκήνωση µεταξύ Μπίχατς καί Μποσάνσκα Κρούπα, στή θέση Γκρίµουσα, σέ ἰδιοκτησία κάποιου Φουάντ Βούκοβιτς, ὁ πατέρας τοῦ ὁποίου ἦταν ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τοῦ κυβερνῶντος Μουσουλµανικοῦ Κόµµατος γιά τήν Δηµοκρατική Δράση. «Εἶναι δυνατόν οἱ στρατιῶτες τῆς διεθνοῦς δύναµης νά µήν πρόσεξαν τίς µεγάλες στρατιωτικές σκηνές, τήν παρουσία τόσων ἀνθρώπων καί τίς πινακίδες αὐτοκινήτων ἀπό τόσες ξένες χῶρες;», ἀναρωτιέται ρητορικά ἡ Slobodna Bosna. Καί προσθέτει ὅτι πέρα ἀπό τήν συγκεκριµένη ὀργάνωση εἶναι καί τό Οὐαχαµπιτικό Ἰσλαµικό Κίνηµα (µέ τίς γνωστές σαουδαραβικές διασυνδέσεις) πού ἐνισχύεται στή χώρα, κάτι πού ἀνέφερε προσφάτως καί ἡ ἰταλική Corriere della Sera µνηµονεύοντας θύλακα στό χωριό Gornja Maoca τῆς ἀνατολικῆς Βοσνίας ὁ ὁποῖος σχεδίαζε χτύπηµα κατά τῆς Ἰταλίας.

Ἐµεῖς πάντως αὐτά ὅλα τά ἀπορρίπτουµε ὡς βδελυρές συνωµοσιολογίες. Κάτι ἄλλο θά γίνεται, δέν µπορεῖ αὐτοί οἱ τόσο καθωσπρέπει κύριοι τῆς EUFOR καί τ’ ἀφεντικά τους νά ἐκτρέφουν τροµοκράτες! Σιγά µήν τούς χρησιµοποιοῦν κιόλας! Εἶναι ποτέ δυνατόν;

Καθώς πληθαίνουν διεθνῶς οἱ ὑλακές κατά τῆς Συρίας, ὅτι δῆθεν εὐθύνεται γιά τόν φόνο τοῦ πρώην πρωθυπουργοῦ τοῦ Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι (ἔ, ἀφοῦ τὄπε ἡ ἔρευνα τοῦ ΟΗΕ…), εἴτε γιά τήν «αὐτοκτονία» τοῦ Σύρου ὑπουργοῦ Γκαζί Καναάν (ἐδῶ µᾶλλον ἔχουν δίκιο, ἀφοῦ ὁ νεκρός πιθανόν νά εἶχε ἐπαφές µέ τίς ΗΠΑ γιά νά ρίξει τόν Ἄσαντ) σκεφτήκαµε νἀ ὑπενθυµήσουµε µιά πτυχή τῆς ὑπόθεσης γιά τήν ὁποία ὁ σηµερινός πρωθυπουργός τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους κατηγορήθηκε (ἀπό ἐπίσηµο πόρισµα τῆς χώρας του!) ὡς προσωπικά ὑπεύθυνος: Τό µακελειό στή Σάµπρα καί τή Σατίλα.

Ἔγραφε ἡ Loren Jenkins στή Washington Post (23-9-1982): «Μαρτυρία τῶν Ralph Schoenman καί Mya Shone: Ὅταν µπήκαµε στή Σάµπρα καί σατίλα τό Σάββατο 18 Σεπτεµβρίου, τελευταία µέρα τῶν φόνων, εἴδαµε παντοῦ πτώµατα. Φωτογραφίσαµε θύµατα πού εἶχαν ἀκρωτηριαστεῖ µέ µαχαίρια καί τσεκούρια. Λίγα µόνο ἀπό τά θύµατα πού φωτογραφήσαµε εἶχαν πυροβοληθεῖ µέ ὅπλο. Ἄλλοι εἶχαν λυωµένα κεφάλια, βγαλµένα µάτια, κοµµένους λαιµούς, γδαρµένο τό δέρµα ἀπό τό σῶµα, ἄλλοι ἦταν διαµελισµένοι, µερικοί ξεκοιλιασµένοι…”

Οἱ καταγγελίες τοῦ Ἰνδονήσιου πρώην προέδρου κ. Ἀµπντουραχµάν Οὐαχίντ στό αὐστραλέζικο κανάλι SBS (ἐκποµπή Dateline, 12/10/05) ἔπεσαν σάν (ἄλλη µιά) βόµβα στό κοπάδι τῶν τηλεθεατῶν: Τίς βοµβιστικές ἐπιθέσεις στό Μπαλί, πού κόστισαν πρό τριετίας 202 ζωές τουριστῶν, κυρίως Αὐστραλῶν, τίς ὀργάνωσαν οἱ ὑπηρεσίες καί ὁ Στρατός τῆς χώρας του! Τήν πρώτη βόµβα, πού προκάλεσε τήν ἀδύναµη ἔκρηξη στό µπάρ Κούτα, τήν ἔβαλε ὄντως ὁ καταδικασθείς σέ θάνατο Ἀµπρόζι. Γιά τίς ἄλλες ὅµως, τίς τροµακτικές ἐκρήξεις στό Σαρί Κλάµπ, ὁ πρώην πρόεδρος κατονόµασε τήν Ἀστυνοµία ἤ τόν Στρατό!

Γιά ὅποια σαχλοκούδουνα θεωροῦν ὅτι ἡ Ἐπιστήµη παραµερίζει τίς παραδοσιακές ἀξίες (πατρίδα καί θρησκεία, ἐπί παραδείγµατι): Τό Νόµπελ Οἰκονοµίας µοιράστηκε µέ τόν 84χρονο Ἀµερικανό καθηγητή Σέλινγκ ὁ 75χρονος ἰσραηλινός καθηγητής Ρόµπερτ Ἄουµαν, πού θεωρεῖται εἰδικός στή θεωρία παιγνίων. Ὁ Ἄουµαν µετανάστευσε στίς ΗΠΑ τό 1938, δούλεψε στό ΜΙΤ καί τό 1956 ἐγκαταστάθηκε στό Ἰσραήλ. Στήν ἐπικοινωνία του µέ τή Σουηδική Ἀκαδηµία ὁ θρησκευόµενος (βλέπε καί στή φωτογραφία) Ἄουµαν δήλωσε πώς ἐλπίζει ἡ θεωρία του νά προσέφερε «στόν ἀγώνα τοῦ Ἰσραήλ γιά ἐπιβίωση». Παραµερίζοντας τά ἐπί µέρους γιά τήν ἰσραηλινή περίσταση, ἀξίζει νά προσεχθεῖ ἡ δήλωση πού φωτίζει τό πῶς λειτουργοῦν οἱ ἄλλοι (καί δή οἱ κορυφαῖοι) καί νά σκεφτοῦµε τό πῶς λειτουργοῦµε ἐµεῖς (οἱ πάτοι)…

Πρόκειται γιά ἕνα νέο συγκλονιστικό, προερχόµενο ἀπό τήν ἀµερικανική Γερουσία καί ὅλοι τό κάνανε γαργάρα γιά εὐνόητους λόγους, ὅπως καί ὅ,τι ἄλλο σηµαντικό συµβαίνει παγκοσµίως, καθώς προτεραιότητα ἔχουν τά ψεύδη γιά τίς Ἀλκάιντες, τίς πτηνοεπιδηµίες καί ἄλλα σκιάχτρα τῶν ἀποβλακωµένων µαζῶν.

Ὁ προτεινόµενος νόµος S.1145 υἱοθετεῖ τόν ὁρισµό τῆς πανίσχυρης ἑβραϊκῆς ὀργάνωσης Anti Defemation League (ADL) τοῦ «µίσους» ὡς «προκατάληψης» ἐναντίον προστατευόµενων πληθυσµιακῶν ὁµάδων (σάν τούς ὁµοφυλόφιλους καί ὄχι µόνο…) Αὐτό καθιστᾶ τή Βίβλο «λογοτεχνία µίσους» (hate literature), ὁ λόγος της καθίσταται «λόγος µίσους», οἱ δέ Χριστιανοί γίνονται… ἐγκληµατίες µίσους!

Δέν πρόκειται γιά φανταστικό σενάριο, ἤδη πρίν ἕναν χρόνο 11 Χριστιανοί συνελήφθησαν κατ’ ἐντολήν τῆς περιφερειακῆς Εἰσαγγελέως Φιλαδέλφειας Λύν Ἄµπραχαµ (ἐξέχον µέλος τῆς ADL) ὡς «ἐγκληµατίες µίσους» γιατί ἀναπαρήγαγαν ἐδάφια τῆς Βίβλου πού καταφέρονται ἐναντίον τῆς ὁµοφυλοφιλίας. Μέ τόν ἴδιο νόµο οἱ ἱερεῖς θά διώκονται ἄν ἀναπαράγουν ἐδάφια τῆς Καινῆς Διαθήκης πού κατηγοροῦν τούς Ἑβραίους ὅτι… συνωµότησαν κατά τοῦ Ἰησοῦ! Καθώς δύο ἀκόµη ρεπουµπλικάνοι γερουσιαστές (Arlen Specter/Pennsylvania καί Mike DeWine/Ohio) δήλωσαν ὅτι θά ὑπερψηφίσουν τό νοµοσχέδιο, ἡ πλειοψηφία κερδήθηκε γιά τούς ὑποστηρικτές του καί ἐντός τῶν ἡµερῶν κατατίθεται. Καί µή χαίρεστε πού αὐτά «γίνονται ἀλλοῦ», ἡ σειρά µας ἔρχεται.

Οἱ δηµοτικές δραστηριότητες από τό Μπαϊράμπασα στη Θράκη δέν εἶναι οἱ µοναδικές πού ἐντυπωσιάζουν καί µᾶς ἀφοροῦν. Σέ µιά ἔκταση 10.000 τετραγωνικῶν µέτρων ὁ Δῆµος Mπαϊράµπασα ἔχει ἑτοιµάσει καί θά θέσει σέ λειτουργία ἀπό τό νέο ἔτος τό Κέντρο Βαλκανικοῦ Πολιτισµοῦ, ἕνα ἐργαλεῖο γιά «τήν καταγραφή τῶν θησαυρῶν τῶν Ὀθωµανῶν στά Βαλκάνια» ἀλλά καί γιά «τήν εἰρήνη, τή φιλία καί τήν ἀδελφωσύνη τῶν λαῶν». Στό κέντρο ὑπάρχουν αἴθουσες γιά συνέδρια, κινηµατογραφικές προβολές, θέατρα, συναυλίες, ἐκθέσεις, σεµινάρια κι ἐπίσης χῶροι ἀναψυχῆς, καταστήµατα, ἑστιατόρια, κτλ.

Στόχοι τοῦ Κέντρου ἀναφέρονται ἀπό τόν δήµαρχο ὡς ἑξῆς: Νά συγκεντρώσει τούς τοπικούς ἡγέτες τῶν Βαλκανίων γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι καί νά συναποφασίζονται οἱ κινήσεις τοῦ µέλλοντος (!), νά ἱδρυθεῖ Μουσεῖο µέ ἔργα «βαλκανικοῦ πολιτισµοῦ» τό ὁποῖο θά συνεργάζεται µέ βαλκανικά µουσεῖα καί θά προσφέρει τήν δυνατότητα ψηφιακής τηλεπεριήγησης σ’ αὐτά. Νά ἱδρυθεῖ µία µικτή Ἐπιτροπή γιά κοινές δράσεις πού θά ὀργανώνει ἐκδηλώσεις, φεστιβάλ, κλπ στά Βαλκάνια. Νά φέρνει σέ ἐπαφή τούς δηµοσιογράφους καί τούς ἐπιχειρηµατίες τῶν Βαλκανίων ὥστε νά ἐκπονοῦνται τά σχέδια γιά τό µέλλον. Νά κάνει διάφορες ἔρευνες στά Βαλκάνια καί νά προωθεῖ τίς τοπικές παραγωγές ταινιῶν καί βιβλίων. Νά κάνει ντοκυµανταίρ γιά τήν τουριστική ἀνάπτυξη τῶν Βαλκανίων. Νά ἔρθει σέ ἐπαφή µέ τά βαλκανικά Πανε-πιστήµια καί νά συνεργαστεῖ µαζί τους.

Ὅπως εἶναι προφανές, τό λεγόµενο µουσουλµανικό τόξο τῶν Τούρκων στήν περιοχή παίρνει µορφή, τοὐλάχιστον στόν πολιτιστικό τοµέα (ἄν καί κάποια ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἠχοῦν ἐντελῶς πολιτικά). Ἦταν ἑπόµενο ὅτι θά ἐπεδίωκαν νά ἐκµεταλλευτοῦν τήν ὀθωµανική κληρονοµιά, ἰδίως τώρα πού καί οἰκονοµικό πλεονέκτηµα διαθέτουν καί τό ἐθνοµηδενιστικό κλῖµα στίς ἄλλες χῶρες – εἰδικά στήν φύσει καί θέσει ἀνταγωνίστρια Ἑλλάδα – ἀµβλύνει τίς ἀντιδράσεις γιά τήν (πολιτιστική ἀρχικά) ἐπάνοδο τῶν µέχρι χθές ἐπικυρίαρχων.

Καί βεβαίως κανείς δέν µπορεῖ νά τούς κατηγορήσει γιά τόν σχεδιασµό πού ἔχουν, τοὐλάχιστον γιά ὅσο θά τηροῦν τά προσχήµατα. Ἐκεῖνο πού εἶναι ὄντως τραγικό εἶναι ἡ ἑλληνική ἀνυπαρξία στήν περιοχή. Ἄν οἱ θριαµβολογίες γιά τήν οἰκονοµική παρουσία µας στίς χῶρες τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵµου ἔχουν κάποιο ἔρεισµα στήν πραγµατικότητα, τότε τί εἶναι αὐτό πού µᾶς ἐµποδίζει νά κάνουµε ἐµεῖς τέτοιου εἴδους κινήσεις; Τή στιγµή µάλιστα πού ὅλοι προσβλέπουν γιά οἰκονοµικοπολιτικούς λόγους στή χώρα µας, πού ὑπάρχει τό κοινό ἔδαφος τοῦ ἱστορικοῦ µας παρελθόντος καί τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί ἡ γενικότερη συγκυρία µᾶς εὐνοεῖ; Τί ἄλλο µπορεῖ νά φταίει πέρα ἀπό τήν ἐθνική µας ἀβελτηρία καί τύφλωση πού ἐπιλέγουµε µιά πολιτική δῆθεν «οἰκονοµικῆς διείσδυσης» – δηλαδή ἐκµετάλλευσης – κι ἀδιαφοροῦµε γιά µιά πραγµατική βαλκανική συνεννόηση;

Τό πρό ἡµερῶν ταξίδι τοῦ Ἀµερικανοῦ ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ζέλικ στή Λατινική Ἀµερική (Γουατεµάλα, Νικαράγουα καί Βραζιλία) εἶχε κατά τόν ἴδιο σαφή στόχευση: «τήν προώθηση τῆς δηµοκρατίας καί τήν καταπολέµηση τῆς διαφθορᾶς». Καί γιά νά τό ἐξειδικεύσουµε λιγάκι, θά µείνουµε στήν ἐπίσκεψη τοῦ λεγάµενου στή Νικαράγουα.

τοῦ Ν.Δαπέργολα, Διδάκτορα Βυζαντ. Ἱστορίας ΑΠΘ

 Στὸ προηγούµενο φῦλλο µας (14/9/2005) ὁ κ. Π. Χριστοδούλου προέβη σὲ κάποιες ἐνδιαφέρουσες ἐπισηµάνσεις σὲ σχέση µέ τὴν νέα ἀπόπειρα τῶν Βουλγάρων νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸν ἀρχαῖο θρακικὸ πολιτισµό. Ἐπειδὴ ὅµως αὐτὸ τὸ ἐπιστηµονικὸ ἀτόπηµα δὲν εἶναι οὔτε τὸ µόνο, ἀλλὰ οὔτε ἴσως κἄν τὸ πιὸ σηµαντικό, δὲν θὰ ἐστερεῖτο, πιστεύω, σηµασίας νὰ ἐπιχειρήσουµε σήµερα µία διεύρυνση τοῦ θέµατος, ὥστε νὰ διαφωτίσουµε τοὺς ἀναγνῶστες µας πάνω στὴ γενικότερη προσπάθεια παραχάραξης τῆς Ἱστορίας ἐκ µέρους τῶν γειτόνων µας, προσπάθεια ποὺ στὴν πραγµατικότητα εἶναι πολὺ παλιὰ καὶ ἐξαιρετικὰ ἐπεισοδιακή.

Νοµίζω κατ’ ἀρχὰς ὅτι ὀφείλουµε νὰ ξεκαθαρίσουµε ὁρισµένα πράγµατα γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς βουλγαρικῆς Ἱστορίας καὶ γιὰ τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες ἔλαβε χώρα ἡ βουλγαρικὴ ἐθνογένεση. Οἱ Βούλγαροι ἦταν ἀσιατικὸς λαός, ποὺ τὸν συναντοῦµε γιὰ πρώτη φορά στὶς ἱστορικὲς πηγὲς περὶ τὸν 6ο αἰ. Μετὰ τὴ διάσπαση τοῦ κράτους τους (στὰ δυτικά τῆς Κασπίας), µία ὁµάδα ἀπὸ αὐτοὺς µέ ἀρχηγὸ τὸν Ἀσπαροὺχ ἔφτασε στὰ Βαλκάνια καὶ ἐγκαταστάθηκε ἀρχικὰ στὸ δέλτα τοῦ Δούναβη. Ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀποτυχηµένη ἀπόπειρα τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄ νὰ τοὺς διαλύσει (680), πέρασαν πλέον τὸν Δούναβη καὶ ἐγκαταστάθηκαν µόνιµα στὴν περιοχή, ὑποτάσσοντας τὰ σλαβικὰ φῦλα ποὺ κατοικοῦσαν ἐκεῖ ἤδη ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 6ου αἰ. Ἔτσι ἱδρύθηκε τὸ πρῶτο βουλγαρικὸ κράτος, στὸ ὁποῖο οἱ Βούλγαροι (ποὺ τοὺς ὀνοµάζουµε καὶ Πρωτοβουλγάρους) ἦταν στὴν πραγµατικότητα µία µικρὴ µειονότητα, ἐνῶ ὁ κύριος ὄγκος τοῦ πληθυσµοῦ ἦταν σλαβικός.

Ἡ κατάσταση αὐτὴ παρέµεινε ἀναλλοίωτη ὡς τὰ µέσα τοῦ 9ου αἰ., µέ τοὺς Βουλγάρους νὰ παραµένουν µία κλειστή καὶ ἀποκοµµένη ἄρχουσα τάξη σ’ αὐτὸ τὸ κατὰ βάση σλαβικὸ κράτος, γεγονὸς ποὺ τοὺς ἐπέτρεψε νὰ µήν ἀφοµοιωθοῦν ἀπὸ τοὺς πολυπληθέστερους ὑποτελεῖς τους. Στὴ συνέχεια ὅµως τὰ πράγµατα ἐξελίχτηκαν διαφορετικά. Ἡ ἀπόφαση τοῦ τσάρου Βόγορι νὰ ἐπιζητήσει τὴν ἰσχυροποίηση τοῦ κράτους του µέσω τῆς θρησκευτικῆς καὶ γλωσσικῆς του ἑνοποίησης, ὁδήγησε ἀρχικὰ στὸν ἐκχριστιανισµὸ τῆς χώρας (ἐπισήµως τὸ 864), ἀλλὰ καὶ στὴν υἱοθέτηση ἀργότερα τοῦ σλαβικοῦ ἀλφαβήτου (ποὺ εἶχε ἐπινοήσει ὁ Ἅγιος Κύριλλος). Ἔτσι τὸ βουλγαρικὸ κράτος ἀπέκτησε ἑνιαία γιὰ ὅλους θρησκεία καὶ ἑνιαία ἐπίσηµη γλῶσσα, ποὺ γιὰ πρώτη φορά διέθετε καὶ τὸ ἀπαραίτητο προσὸν τῆς γραπτῆς ἔκφρασης (ὑπενθυµίζω ὅτι τόσο ἡ σλαβική, ὅσο καὶ ἡ ἀσιατικῆς προέλευσης βουλγαρικὴ ἦταν µόνο προφορικὲς γλῶσσες καὶ γι’ αὐτὸ ἡ βουλγαρικὴ πολιτικὴ ἡγεσία ἀναγκαζόταν ἕως τότε νὰ χρησιµοποιεῖ ὡς ἐπίσηµη γλῶσσα τὴν ἑλληνική, στὴν ὁποία εἶναι γραµµένες ὅλες οἱ λεγόµενες πρωτοβουλγαρικὲς ἐπιγραφὲς µέχρι τὸν 10ο αἰ.). Ἔτσι τέθηκαν οἱ προϋποθέσεις τῆς ἰσοπέδωσης τῶν διαφορῶν µεταξὺ τῶν πολυπληθῶν Σλάβων ὑπηκόων καὶ τῶν ὀλιγάριθµων Βουλγάρων ἡγετῶν τους, γεγονὸς ποὺ µοιραῖα πλέον ὁδήγησε στὴ σταδιακὴ ἀφοµοίωση τῶν δεύτερων ἀπὸ τοὺς πρώτους (1). Μέχρι τὰ τέλη τοῦ 10ου αἰ., ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ εἶχε συντελεστεῖ καὶ τὰ µόνα ποὺ ἀπέµειναν ὡς ἀνάµνηση τῆς ὕπαρξης τῶν παλαιῶν Βουλγάρων ἦταν ἡ ἐθνωνυµία καὶ κάποια ἐλάχιστα ἀκόµη γλωσσικὰ ὑπολείµµατα, κυρίως ἀνθρωπωνύµια ἢ ὀνόµατα πολιτικῶν ἀξιωµάτων. Ἔτσι παρουσιάζεται τὸ ἐνδιαφέρον φαινόµενο ὑπὸ τὸν ὅρο «Βούλγαροι» νὰ ἐννοοῦνται στὴν πραγµατικότητα δυὸ διαφορετικὰ πράγµατα: α) γιὰ τὴν περίοδο 7ου – 10ου περίπου αἰ. ἕνα ἀσιατικῆς προέλευσης φῦλο ποὺ κατέκτησε τὰ σλαβικὰ ἔθνη τῆς περιοχῆς καὶ β) ἐφεξῆς ἕνας λαὸς ποὺ εἶναι πλέον σλαβικός (2).

Τώρα τὸ πῶς µετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτά, ποὺ πραγµατικὰ ἀποτελοῦν κοινὸ τόπο γιὰ τὴν διεθνή ἐπιστηµονικὴ κοινότητα, µᾶς προκύπτουν οἱ Θρᾶκες ὡς ἀπώτατοι πρόγονοι τῶν σηµερινῶν Βουλγάρων, εἶναι ἄξιον ὄχι ἁπλῶς ἀπορίας, ἀλλὰ καὶ θυµηδίας. Γιὰ νὰ ἀνταπεξέλθουν τὸν προφανή σκόπελο, οἱ λιγότερο …προπετεῖς Βούλγαροι ἱστορικοὶ δὲν ἀρνήθηκαν ἀσφαλῶς ὅσα προαναφέραµε, τόνισαν ὡστόσο ὅτι στὴ βουλγαρικὴ ἐθνοσύσταση δὲν συµµετεῖχε µόνο τὸ ἐπείσακτο στὰ Βαλκάνια σλαβοβουλγαρικό, ἀλλὰ ἐξίσου καὶ τὸ πολυπληθὲς ντόπιο στοιχεῖο, ποὺ τὸ ἀποκάλεσαν θρακικό. Καὶ αὐτὴ ἡ θεωρία ὅµως, πέραν τοῦ ὅτι ποτὲ δὲν µπόρεσε νὰ στηριχθεῖ µέ στοιχειώδη ἐπάρκεια στὶς µαρτυρίες τῶν ἱστορικῶν καὶ ἀρχαιολογικῶν πηγῶν, εἶναι φανερὸ ὅτι µοιάζει καὶ βάσει τῆς ἁπλῆς λογικῆς ἀπίθανη. Τὸ νὰ µιλᾶµε κατ’ ἀρχὰς γιὰ συµπαγεῖς πληθυσµοὺς ποὺ ζοῦσαν τὸν 6ο αἰ. νότια τοῦ Δούναβη καὶ ἦταν ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Θρακῶν (ἐνῶ εἶναι γνωστὲς καὶ οἱ ἔντονες πληθυσµιακὲς καὶ ἐθνολογικὲς ἀνακατατάξεις ποὺ συντελοῦνταν ἀπὸ αἰῶνες στὴ ΒΔ Βαλκανική, ἀλλὰ καὶ ἡ µεγάλη δηµογραφικὴ ἀραίωση ἐξαιτίας τῶν ἀλλεπάλληλων βαρβαρικῶν ἐπιδροµῶν τῆς ὕστερης ρωµαϊκῆς καὶ τῆς πρώιµης βυζαντινῆς περιόδου) εἶναι σχεδὸν τόσο ἀνόητο, ὅσο καὶ τὸ νὰ ἀναζητοῦµε στὴ σηµερινὴ Σπάρτη ἀπευθείας ἀπογόνους τοῦ …Παυσανία. Ἀκόµη ὅµως καὶ ἂν ὑπῆρχαν τέτοιοι µαζικοὶ πληθυσµοί, δὲν ἔχουµε κανένα λόγο νὰ δεχθοῦµε ὅτι δὲν ἔπραξαν τὸ ἴδιο ποὺ ἔχει χιλιάδες φορὲς ἀποδειχθεῖ ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅτι συµβαίνει σὲ παρόµοιες περιπτώσεις ξένης εἰσβολῆς: νὰ ἐγκαταλείψουν δηλαδὴ τὴν περιοχή, ἀναζητώντας ἀσφαλέστερους τόπους ἐγκατάστασης. Ὅσοι πάλι δὲν πρόλαβαν νὰ φύγουν, εἶναι βέβαιο ὅτι ἐγκλωβίστηκαν σὲ µία κατάσταση ὄχι ἀκριβῶς εἰδυλλιακή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἦταν δύσκολο νὰ ἐπιζήσουν – δεδοµένου ὅτι ἐδῶ δὲν µιλᾶµε κἄν γιὰ ἕναν ὀργανωµένο κατακτητή, ἀλλὰ γιὰ ἕνα συνονθύλευµα ἀνεξάρτητων µεταξὺ τους σλαβικῶν φυλῶν, ποὺ πέρασαν τὸν Δούναβη ἐκµεταλλευόµενες τὴν προσωρινὴ κατάρρευση τοῦ βυζαντινοῦ συνόρου καὶ ἔστησαν γιὰ ἀρκετὲς δεκαετίες στὴν περιοχὴ ἕνα σκηνικὸ ἀπόλυτης ἀναρχίας (εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἡ πρώτη σοβαρὴ στρατιωτικὴ ἀπόπειρα τοῦ κλυδωνιζόµενου τότε βυζαντινοῦ κράτους νὰ τοὺς ὑποτάξει, µαρτυρεῖται ἀπὸ τὶς πηγὲς πολὺ ἀργότερα – µόλις τὸ 658). Ὅλα αὐτὰ βεβαίως δὲν σηµαίνουν ὅτι ἔχουµε τὸ δικαίωµα νὰ φτάσουµε στὸ ἄλλο ἄκρο καὶ νὰ ἀρνηθοῦµε τὴν ὕπαρξη κάποιων πληθυσµιακῶν ὁµάδων, ποὺ νὰ ἐπιβίωσαν καὶ τελικὰ νὰ συγχωνεύτηκαν µέσα στὸ πολυπληθὲς σλαβικὸ στοιχεῖο. Τὸ νὰ ἀναζητοῦµε ὅµως στὰ καθηµαγµένα Βαλκάνια τοῦ 6ου καὶ 7ου αἰ. συµπαγεῖς πληθυσµοὺς καὶ µάλιστα θρακικοὺς (µέ τὴν ἀρχαία ἔννοια τοῦ ὅρου), ὅπως ἐν πολλοῖς ὑπερθεµατίζει ἡ σύγχρονη βουλγαρικὴ ἱστοριογραφία, ποὺ νὰ παρέµειναν ἀλώβητοι ἀπὸ τὴ σλαβικὴ λαίλαπα καὶ τελικὰ µάλιστα νὰ συνέβαλαν ἐξίσου µέ τοὺς Σλάβους (ἀπὸ ἐθνολογικῆς καὶ πολιτισµικῆς ἀπόψεως) στὴ βουλγαρικὴ ἐθνογένεση, εἶναι ὁλοφάνερα κάτι ποὺ δὲν ἔχει σχέση µἒ τὴν ἱστορικὴ ἔρευνα, ἀλλὰ µὄνο στὸν χῶρο τῆς προπαγάνδας µπορεῖ νὰ ἀναχθεῖ. Εἰλικρινὰ ἔχω τὴν ἐντύπωση – καὶ ἂς µοῦ συγχωρεθεῖ ὁ …αἱρετικὸς ἀστεϊσµὸς – ὅτι πιὸ πολὺ δικαιοῦνται οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐπικαλοῦνται ὡς µακρινούς τους προγόνους τους …Ἴωνες, µέ δεδοµένα ἀφ’ ἑνὸς τὰ πολυάριθµα πολιτισµικά στοιχεῖα ποὺ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν µεσαιωνικὸ Ἑλληνισµὸ οἱ Σελτζοῦκοι καὶ ἀργότερα οἱ Ὀθωµανοὶ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοὺς µαζικοὺς ἑλληνικοὺς πληθυσµοὺς ποὺ ἐξισλαµίστηκαν βιαίως ἢ ἑκουσίως καὶ σταδιακὰ ἀναµίχθηκαν µέ τοὺς τουρκικοὺς (σὲ ἀρκετὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες τοὺς ἀνάγουν οἱ βυζαντινὲς πηγὲς µόνο στὴ Μικρασία καὶ µόνο γιὰ τὸν 14ο αἰ.), παρὰ τοὺς Θρᾶκες ὡς δικούς τους προγόνους οἱ Βούλγαροι.

Ὅπως προανέφερα ὅµως, αὐτὴ ἡ προσπάθεια τῶν Βουλγάρων καὶ ἡ µέσῳ αὐτῆς ἀπόπειρα νὰ ἀναζητήσουν ἱστορικὸ «ἔρεισµα» στὴν περιοχὴ πολὺ ἀρχαιότερο καὶ πολὺ µεγαλύτερο σὲ σηµασία ἀπ’ ὅσο στὴν πραγµατικότητα τοὺς ἀναλογεῖ, δὲν εἶναι τὸ µοναδικὸ ἐπιστηµονικὸ ἀτόπηµα τῶν βορείων γειτόνων µας. Ὑπῆρξαν καὶ πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα µάλιστα µᾶς ἀφοροῦν µέ ἀκόµη πιὸ ἄµεσο τρόπο, καθὼς χρησιµοποιήθηκαν συχνὰ κατὰ τὸ παρελθὸν γιὰ τὴ στήριξη τῶν πολιτικῶν ἐπιδιώξεων τοῦ βουλγαρικοῦ ἐθνικισµοῦ, σὲ βάρος – ἐννοεῖται – τῶν ἴδιων τῶν ἐθνικῶν µας δικαίων.

Β΄

1. Συνέβη δηλαδή κι ἐδῶ ὅ,τι καί στήν ἐθνοσύσταση τῶν Ρώσων (ἐπίσης µετά τόν 9ο αἰ.) µέ τήν – γιά τούς ἴδιους περίπου λόγους – σταδιακή ἀφοµοίωση τῶν ὀλιγάριθµων Σκανδιναβῶν Ρώς ἀπό τά ὑποτελῆ τους σλαβικά πλήθη στήν περιοχή τοῦ Κιέβου.

2. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος τῆς χρήσης τοῦ ὅρου «Πρωτοβούλγαροι»: ὁ ὅρος δέν ὑφίσταται βεβαίως στήν ἱστορική πραγµατικότητα, ἀλλά ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἐπιστηµονικό νεολογισµό (ὅπως δηλαδή καί ὁ ὅρος «Βυζαντινή Αὐτοκρατορία») καί ἐξυπηρετεῖ µία καθαρή µεθοδολογική σκοπιµότητα, τήν ἀνάγκη δηλαδή διάκρισης τῶν πρώτων ἀπό τούς δεύτερους.

Μὲ τὴν ἵδρυση ὅµως τοῦ σύγχρονου βουλγαρικοῦ κράτους (1878) καὶ τὴν περαιτέρω ἐνεργοποίηση τοῦ βουλγαρικοῦ ἐθνικισµοῦ, ὁ κίνδυνος ἀναβίωσε. Μακεδονία καὶ Θράκη τέθηκαν καὶ πάλι στὸ ἐπίκεντρο τῶν βουλγαρικῶν ἐπιδιώξεων, οἱ ὁποῖες µάλιστα, ὡς γνωστόν, ἔφτασαν κάποιες φορὲς µία ἀνάσα ἀπὸ τὴν ὑλοποίησή τους (προσωρινὴ κατοχὴ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης µέ τὴ Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τὸ 1878, κατάκτηση τῆς Ἀνατ. Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης τὸ 1912, κατοχὴ τῶν ἴδιων περιοχῶν κατὰ τὴν περίοδο 1941-44). Τὸ πράγµα βεβαίως τελικὰ κάπου πάντα σκόνταφτε καὶ οἱ ἐλπίδες γιὰ τὴ µόνιµη προσάρτηση αὐτῶν τῶν ἐδαφῶν παρέµεναν ἀπατηλές, αὐτὸ ὅµως κάθε ἄλλο παρὰ ἀποθάρρυνε τὶς βουλγαρικὲς φιλοδοξίες. Οἱ Βούλγαροι ἐκτίµησαν – πολὺ σωστὰ ἀπὸ τὴν πλευρά τους – ὅτι γιὰ νὰ µπορέσουν νὰ διεκδικήσουν αὐτὲς τὶς περιοχές, ἔπρεπε νὰ ἐµφανίσουν ἱστορικὰ δικαιώµατα ἐπ’ αὐτῶν, τὰ ὁποῖα στὴ συνέχεια θὰ προπαγάνδιζαν στὰ διεθνῆ φόρα. Ὁ ἕνας δρόµος ποὺ ἀκολουθήθηκε πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἦταν τῶν πολιτικοστρατιωτικῶν µέτρων (π.χ. ἡ δραστηριότητα τῆς ΕΜΕΟ καὶ τῶν ἄλλων κοµιτάτων κατὰ τὴν περίοδο 1893-1908 γιὰ τὸν ἐκβουλγαρισµὸ τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν ἑλληνικῶν µακεδονικῶν πληθυσµῶν ἢ ἡ µεταφορὰ Βουλγάρων ἐποίκων κατὰ τὴ ναζιστικὴ κατοχὴ στὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θράκη µέ στόχο τὴν ἀλλοίωση τοῦ ἐθνολογικοῦ χάρτη τῆς περιοχῆς). Ὅσο γιὰ τὸν ἄλλο δρόµο, αὐτὸς βεβαίως ἦταν τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήµης.

Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς προσπάθειας, οἱ Βούλγαροι ἱστορικοὶ ὑπῆρξαν παλαιότερα ὑπέρµαχοι τόσο τῆς θεωρίας τοῦ Φαλµεράγιερ, ὅσο καὶ ἀργότερα τῶν νεότερων, µετριοπαθέστερων ἐκδοχῶν της (ποὺ δυστυχῶς ἀκόµη καὶ σήµερα ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἀρκετὰ µεγάλη διάδοση στὴν δυτικὴ ἱστορικὴ ἔρευνα). Τὶς θεωρίες αὐτὲς µάλιστα τὶς διέστρεψαν ἀκόµη περισσότερο, κάνοντας λόγο γιὰ ἔντονη µετὰ τὸν 6ο αἰ. ὄχι ἁπλῶς σλαβικὴ παρουσία στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἀκριβέστερα βουλγαρικὴ (µέ κύριο ἐπιχείρηµα τὸν συσχετισµὸ τῆς βουλγαρικῆς γλώσσας µέ τοὺς γλωσσολογικοὺς τύπους τῶν ἀρχαιότερων σλαβικῶν τοπωνυµίων τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου). Τόσο ἔντονη ἦταν µάλιστα – κατὰ τοὺς ἰσχυρισµοὺς τους – αὐτὴ ἡ παρουσία, ὥστε ἀπέκοψε οὐσιαστικὰ ἐπὶ τρεῖς τουλάχιστον αἰῶνες τὴ Μακεδονία ἀπὸ τὸν βυζαντινὸ ἔλεγχο καὶ διευκόλυνε καὶ τὴν ἐπίσηµη γιὰ κάποιο διάστηµα (ἀρχὲς 10ου αἰ.) προσάρτησή της στὸ βουλγαρικὸ κράτος. Ἡ µόνη περιοχὴ ποὺ τελικὰ δὲν χάθηκε ποτὲ γιὰ τὴ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία ἦταν – κατ’αὐτούς – ἡ περιφέρεια τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ διατήρησε καὶ διὰ τῆς θαλασσίας ὁδοῦ τὴν ἐπικοινωνία της µέ τὴν Κωνσταντινούπολη (2).

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀπόψεις ὅµως ἀποτελοῦν κλασσικὰ παραδείγµατα εἴτε λανθασµένης ἑρµηνείας τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, εἴτε καὶ ἐσκεµµένης παραχάραξής τους. Γιὰ τὶς µέν θεωρίες ὁλικοῦ ἢ µερικότερου ἐκσλαβισµοῦ τῆς Ἑλλάδος, µποροῦµε νὰ ποῦµε σήµερα ὅτι ἔχουν πλέον καταρρεύσει (ἐξέλιξη στὴν ὁποία καὶ ὁ ὑποφαινόµενος εἶχε τὴν ἐξαιρετικὴ τιµὴ νὰ συµβάλει), καθὼς ἀπὸ τὸν ἐξονυχιστικὸ ἔλεγχο ὅλων τῶν βυζαντινῶν πηγῶν ποὺ διασώζουν σχετικὲς ἱστορικές, ἀρχαιολογικὲς καὶ τοπωνυµικὲς µαρτυρίες, ἐπισυνάγεται βεβαίως ὅτι πράγµατι σηµειώθηκαν κατὰ τὸν 7ο αἰ. σλαβικὲς ἐγκαταστάσεις στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ποὺ ὅµως περιορίζονταν σὲ ἐλάχιστες ἐπιµέρους περιοχές, ὅπως τὴ Ν.Α. Πελοπόννησο, τὴ Μαγνησία, τὸ Βέρµιο καὶ τὴν περιοχὴ τοῦ κάτω ροῦ τοῦ Στρυµόνα. Αὐτὲς οἱ ἐγκαταστάσεις, οἱ λεγόµενες Σκλαβηνίες, ἔµοιαζαν µέ νησίδες ἀνάµεσα στοὺς πολυπληθέστερους ἑλληνικοὺς πληθυσµοὺς (ποὺ οὐδέποτε ἐκδιώχτηκαν ἢ ἐγκατέλειψαν τὴν ἑλλαδικὴ ἐνδοχώρα, ὅπως λανθασµένα πιστευόταν παλαιότερα), πράγµα ποὺ πιστοποιεῖ καὶ ὁ σχετικὰ γρήγορος γλωσσικός τους ἐξελληνισµός, µετὰ ἀπὸ µία φυσιολογικὴ βεβαίως πρώτη περίοδο ἀποµόνωσης (3). Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἐπιµέρους θεωρία τῶν Βουλγάρων ὅτι αὐτὲς οἱ ἐγκαταστάσεις ἦταν βουλγαρικές, αὐτὴ εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἀβάσιµη, ἀλλὰ καὶ ἐξωφρενική. Βεβαίως τὸ βασικὸ ἐπιχείρηµα ποὺ ἐπιστράτευσαν, δὲν εἶναι τυπικὰ λανθασµένο, καθὼς πράγµατι ὑπάρχει ὁµοιότητα τῆς βουλγαρικῆς µέ τὰ παλαιότερα σλαβικὰ τοπωνύµια τῆς Ἑλλάδας, στὴν πραγµατικότητα ὅµως πρόκειται γιὰ καθαρὴ σοφιστεία. Τὰ τοπωνύµια αὐτὰ χρονολογοῦνται τὸν 7ο-8ο αἰ., σὲ µιά ἐποχὴ δηλαδὴ ποὺ οἱ Σλάβοι τῶν Βαλκανίων µιλοῦσαν τὴν ἑνιαία ὥς τότε νοτιοσλαβική, ἐνῶ οἱ ἐπιµέρους ἐθνικὲς σλαβικὲς γλῶσσες δὲν εἶχαν ἀκόµη προκύψει (αὐτὲς προῆλθαν ἀπὸ τὴ νοτιοσλαβική, διαµορφούµενες σταδιακὰ µετὰ τὸν 8ο αἰ.). Ἄρα οἱ γλωσσολογικοὶ τῦποι τῶν τοπωνυµίων προέρχονται στὴν πραγµατικότητα ἀπὸ τὴ νοτιοσλαβικὴ. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα εἶναι φυσικὸ νὰ θυµίζουν καὶ τὴ βουλγαρική, ἀπὸ τὴ στιγµὴ ποὺ καὶ ἡ τελευταία ὑπῆρξε ἄµεσο προϊὸν αὐτῆς τῆς ἑνιαίας γλώσσας. Πρόκειται, ὅπως εὔκολα παρατηροῦµε, γιὰ ἕνα ἐντελῶς αὐθαίρετο πρωθύστερο, ποὺ «ἐντοπίζει» βουλγαρικὰ γλωσσικὰ φαινόµενα πολὺ πρὶν ἀρχίσει νὰ διαµορφώνεται ἡ βουλγαρικὴ γλῶσσα καὶ «τοποθετεῖ» Βουλγάρους στὴ Μακεδονία δυὸ τουλάχιστον αἰῶνες πρὶν ἀρχίσει κἄν νὰ συντελεῖται ἡ βουλγαρικὴ ἐθνογένεση.

(1) Εἶναι γνωστὲς οἱ ἐπεκτατικὲς τάσεις πρὸς τὰ θρακικὰ καὶ µακεδονικὰ ἐδάφη ποὺ συχνὰ ἐπέδειξαν οἱ Πρωτοβούλγαροι, τόσο πρὶν ἀπὸ τὸν ἐκχριστιανισµὸ τους (864), ὅσο καὶ στὴ συνέχεια, µέ κορυφαία βεβαίως τὴν περίπτωση τοῦ τσάρου Συµεών (893-927), ὁ ὁποῖος µάλιστα ἦταν τόσο φιλόδοξος, ποὺ ὀνόµαζε τὸν ἑαυτὸ τοῦ «αὐτοκράτορα Βουλγάρων καὶ Ρωµαίων» καὶ εἶχε ὡς ἀπώτατο στόχο νὰ καταλάβει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ καταστήσει τὸ κράτος του διάδοχο τοῦ βυζαντινοῦ.

 Γ΄

Ἐπισηµάναµε ἤδη βεβαίως καὶ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν µποροῦµε νὰ µιλᾶµε γιὰ ἰδιαιτέρως µαζικὲς σλαβικὲς ἐγκαταστάσεις στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο κατὰ τὸν 7ο-9ο αἰώνα, ἀλλὰ καὶ τὸ πόσο ἐξωπραγµατικὰ ἦταν τὰ ἐπιπλέον ἐπιχειρήµατα κάποιων Βουλγάρων ἱστορικῶν στὴν προσπάθειά τους αὐτὲς τὶς ἐγκαταστάσεις νὰ τὶς παρουσιάσουν ὡς (ἐπὶ τὸ εἰδικότερον) βουλγαρικές. Καὶ γιὰ τὸν περαιτέρω ἰσχυρισµὸ τους ὡστόσο ὅτι ἕνα µεγάλο τµῆµα τῆς Μακεδονίας βρέθηκε ὑπὸ τὴν ἐπίσηµη βουλγαρικὴ κατοχὴ τὴν ἐποχὴ τοῦ τσάρου Συµεών, πρέπει νὰ ποῦµε ὅτι εἶναι ἐξαιρετικὰ προβληµατικός. Τὰ ἐπιχειρήµατα ποὺ ἐπιστρατεύτηκαν γιὰ νὰ στηρίξουν αὐτὴν τὴν τελευταία ἄποψη ἦταν ἕνας «ὅρος Ρωµαίων καὶ Βουλγάρων», µία λίθινη δηλαδὴ συνοριακὴ ἐπιγραφὴ τῶν ἀρχῶν τοῦ 10ου αἰ., πού βρέθηκε τὸ 1898 20 χιλιόµετρα βόρεια τῆς Θεσσαλονίκης, καὶ δευτερευόντως ἡ λεγόµενη πρωτοβουλγαρικὴ ἐπιγραφὴ τοῦ Direkler, ποὺ ἐντοπίστηκε στοὺς Φιλίππους καὶ ὑποτίθεται ὅτι ἀποδεικνύει βουλγαρικὴ ἐπιδροµικὴ δραστηριότητα στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία κατὰ τὸν 9ο µ.Χ. αἰώνα.

Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία ὅµως καλύπτεται στὴν πραγµατικότητα ἀπὸ τὴν ἀχλὺ τοῦ µυστηρίου: Βεβαίως καὶ τὰ δυὸ αὐτὰ εὑρήµατα ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνονται σοβαρά, εἶναι ὅµως κατὰ παράδοξο τρόπο ἐντελῶς µεµονωµένα, καθὼς ὅλα τὰ ἄλλα ἱστορικὰ καὶ ἀρχαιολογικὰ δεδοµένα ποὺ διαθέτουµε ὄχι µόνο δὲν ἐπιβεβαιώνουν, ἀλλὰ καὶ ἐνίοτε ἀντικρούουν τόσο τὴν ὕπαρξη βουλγαρικῶν ἐπιδροµῶν σὲ µακεδονικὰ ἐδάφη κατὰ τὸν 9ο αἰώνα, ὅσο καὶ τὴ µετέπειτα προσωρινὴ προσάρτησή τους στὸ κράτος τοῦ Συµεών. Πολὺ σηµαντικὸ ὅµως εἶναι καὶ τὸ ὅτι ποτὲ δὲν ἀποδείχτηκε πὼς οἱ δυὸ ἐπιγραφὲς λαξεύτηκαν ἐξ ἀρχῆς στὸν τόπο ἀνεύρεσής τους (in situ) καὶ πὼς δὲν µεταφέρθηκαν ἐκεῖ ἀργότερα ἀπὸ ἀλλοῦ, ἐνῶ εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐπιγραφὴ τῶν Φιλίππων, ὅπως ἔδειξε ἐµπεριστατωµένα ὁ ἀείµνηστος κορυφαῖος βυζαντινολόγος Ι. Καραγιαννόπουλος, τὰ ὑπάρχοντα δεδοµένα µοιάζουν νὰ ὁδηγοῦν πολὺ περισσότερο στὴ δεύτερη ἐκδοχή. Σχεδὸν ἱστορικὴ ἔχει µείνει ἄλλωστε καὶ µία φράση τοῦ ἴδιου µελετητῆ, ποὺ ἀντιπαρατιθέµενος κάποτε µὲ Βούλγαρους συναδέλφους του ἐπὶ τοῦ θέµατος αὐτοῦ (κατὰ τὴ διάρκεια διεθνοῦς συνεδρίου), εἶχε παρατηρήσει εἰρωνικὰ ὅτι «οἱ Βούλγαροι µᾶλλον δὲν πῆγαν στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία τὸν 9ο αἰώνα, πῆγε ὅµως σίγουρα 11 αἰῶνες ἀργότερα ὁ Besevliev» – ἀναφερόµενος βεβαίως µὲ πολὺ νόηµα στὴν περίπτωση τοῦ γνωστοῦ Βούλγαρου βυζαντινολόγου (ἐκ τῶν βασικῶν µελετητῶν τῆς ἐπιγραφῆς τοῦ Direkler), ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ πολλὲς φορὲς αὐτὰ τὰ µέρη τὶς δεκαετίες τοῦ ’20 καὶ τοῦ ’30, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν περίοδο 1941-44 (ὡς ἀξιωµατικὸς µάλιστα τῶν βουλγαρικῶν στρατευµάτων Κατοχῆς). Τίποτε ἀσφαλῶς δὲν ἔχει ἐπίσηµα ἀποδειχθεῖ (καὶ προφανῶς δὲν θὰ ἀποδειχθεῖ ποτέ), ἡ φύση ὅµως τῶν ἐνδείξεων ἀφ’ ἑνὸς καὶ ἡ εὐρύτερη γνώση µας τῆς πάσῃ θυσία καὶ παντὶ µέτρῳ παλαιότερης προσπάθειας τῶν Βουλγάρων νὰ ἐγείρουν διεκδικήσεις ἐπὶ τοῦ µακεδονικοῦ χώρου ἀφ’ ἑτέρου, πιστοποιοῦν τουλάχιστον ὅτι ἕνας ἐνδεχόµενος ἰσχυρισµός µας πὼς οἱ Βούλγαροι (ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰ. καὶ ὅποτε βρῆκαν τὴν εὐκαιρία) δὲν µετέφεραν πρὸς νότον µόνο πληθυσµούς, ἀλλὰ καί… πέτρες, εἶναι, ἂν µὴ τί ἄλλο, κάτι πολὺ πιὸ λογικοφανὲς ἀπὸ µία ἁπλὴ θεωρία συνωµοσίας.

Ὁλοκληρώνοντας κάπου ἐδῶ τὸ συνοπτικό µας ἀφιέρωµα στὶς βουλγαρικὲς ἱστορικὲς παραχαράξεις, πρέπει νὰ διευκρινίσουµε ὅτι αὐτὸ περιέλαβε τὰ κυριότερα ἐπιστηµονικὰ ἀτοπήµατα τῶν βορείων γειτόνων µας, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὰ πλέον «ἀξιοπρεπῆ» – ἐκεῖνα δηλαδὴ ποὺ ἡ αὐθαιρεσία τους δὲν εἶναι ἴσως ἔκδηλη γιὰ ἕνα κοινὸ µάτι καὶ ἡ κατάρριψή τους ὀφείλει συνεπῶς νὰ γίνει µὲ ἐπιστηµονικὸ ἀντίλογο. Ὑπάρχουν ἐννοεῖται καὶ πολλὲς ἀκόµη παραχαράξεις, τὶς ὁποῖες µοιραῖα δὲν µνηµονεύσαµε ἐδῶ, γιατί ἀφοροῦν εἴτε ἥσσονος σηµασίας ζητήµατα (π.χ. κάποιες διχογνωµίες γιὰ τὸ ἕως ποῦ ἔφταναν κατὰ καιροὺς τὰ δυτικὰ σύνορα τοῦ πρωτοβουλγαρικοῦ κράτους), εἴτε ἰσχυρισµοὺς ποὺ εἶναι ὀφθαλµοφανῶς πέραν τοῦ ὁρίου τοῦ γελοίου, ὅπως λ.χ. ἡ… βουλγαρικὴ καταγωγὴ τῶν Ἁγίων Κυρίλλου καὶ Μεθοδίου, καὶ δὲν ἀντέχουν σὲ ὁποιαδήποτε κριτική. Αὐτὸ συνεπῶς ποὺ θὰ πρέπει ἰδιαίτερα νὰ µᾶς προβληµατίζει δὲν εἶναι ἀσφαλῶς ὅλες αὐτὲς οἱ παραχαράξεις καθ’ αὐτές: ἀπέναντί τους µπορεῖ κανεὶς νὰ καγχάσει ἢ καὶ νὰ ἐξοργιστεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ ἐπιστηµονικῆς ἀπόψεως δὲν ἔχει κανένα λόγο γιὰ νὰ ἀνησυχήσει. Ἐκεῖνο ὅµως ποὺ εἶναι πραγµατικὰ ἀνησυχητικὸ καὶ ποὺ ἀπαιτεῖ τὴ συνεχή µας ἐγρήγορση εἶναι βεβαίως ἡ καλὰ ὀργανωµένη ἐκστρατεία τῶν Βουλγάρων γιὰ τὴν κατὰ καιροὺς προώθηση καὶ διαφήµιση ὅλων αὐτῶν τῶν ἱστορικῶν τους «θεωριῶν» (µέσω στηµένων ἐρευνῶν καὶ καλοπληρωµένων «ἐπιστηµονικῶν» ἰνστιτούτων) σὲ διεθνῆ ἐπιστηµονικὰ συνέδρια καὶ πολιτικὰ φόρα, ἐκστρατεία φυσικὰ ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἄκαρπη µπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ. Οἱ βόρειοι φίλοι µας εἶναι ἀλήθεια ὅτι παίζουν ὀργανωµένα τὸ παιχνίδι τους – καὶ τὸ παίζουν πολὺ καλά. Ἐµεῖς, ὡς διηνεκῶς χάσκουσα ἐπίσηµη πολιτεία καὶ ὡς ἀενάως πνευµατικὰ αὐνανιζόµενο πανεπιστηµιακὸ κατεστηµένο, µέχρι πότε θὰ κοιµόµαστε τὸν µακάριο ὕπνο τοῦ ἠλιθίου;

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Κ. Ἄµαντος, Οἱ Σλάβοι εἰς τὴν Ἑλλάδα, Byzantinisch – neugriechische Jahrbucher 17 (1939-1943) 210-221.

V.Besevliev, Die Protobulgarischen Inschriften, Berlin 1963.

P. Charanis, Observations on the History of Greece during the Early Middle Ages, Balkan Studies 11 (1970) 1 – 34.

Αἰκ. Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινὴ Ἱστορία, τ. Β1 (610-867), 1981.

Αἰκ.Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινὴ Μακεδονία. Σχεδίασµα γιὰ τὴν ἐποχὴ ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ ΣΤ΄ µέχρι τὰ µέσα τοῦ Θ΄ αἰῶνος, Βυζαντινὰ 12 (1983) 9 – 63.

Ν.Δαπέργολας, Σλαβικὲς ἐγκαταστάσεις στὴ Μακεδονία ἀπὸ τὸν 7ο ἕως τὸν 9ο αἰώνα, Διδακτορικὴ Δι-ατριβή, 2000.

F.Dvornik, Les Slaves, Byzance et Rome au IXe siecle, Paris 1926

Ι.Καραγιαννόπουλος, Ἡ πρωτοβουλγαρικὴ ἐπιγραφὴ τοῦ Direkler, Ἐγνα-τία 1 (1989) 221 – 255.

Ι.Καραγιαννόπουλος, Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους Β΄ (565 – 1081) 2, Θεσσαλονίκη 1981.

J. Karayannopoulos, Les Slaves en Macedoine. La pretendue interruption des communications entre Constantinople et Thessalonique du 7eme au 9eme siecle, Athenes 1989

P. Lemerle, Philippes et la Macedoine Orientale a l’ epoque chretienne et byzantine, Paris 1945.

Φ. Μαλιγκούδης, Σλάβοι στὴ Μεσαιωνικὴ Ἑλλάδα, Θεσσαλονίκη 1988.

Μ.Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Οἱ βαλκανικοὶ λαοὶ κατὰ τοὺς µέσους χρόνους, 1992.

Μ. Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Σλαβικὲς ἐγκα-ταστάσεις στὴ Μεσαιωνικὴ Ἑλλάδα, 1993.

St. Runciman, A History of the First Bulgarian Empire, London 1930.

V. Tapkova-Zaimova, La ville de Salonique et son hinterland slave (jusqu’ au Xe siecle), Actes du IIe Congres International des Etudes du Sud-Est Europeen, Athenes 1970, σ.355-362.

V.Tapkova-Zaimova, Les Slaves de Salonique et l’origine de Cyrille et de Methode, Sofia 1969.

M.Weithmann, Die Slavische Bevolkerung auf der Griechischen Halbinsel. Ein Beitrag zur Historischen Ethnographie Sudosteuropas, Munchen 1978.

Ὁ Μάικλ Μίτσερ εἶναι ἀπό τούς µακροβιότερους βουλευτές τοῦ Ἐργατικοῦ Κόµµατος – ἐκλέγεται ἀπό τό 1970 – καί σηµαῖνον µέλος τῆς ἀριστερῆς καί οἰκολογικῆς του πτέρυγας (καί φίλος τοῦ Τόνυ Μπέν). Ὑπῆρξε ὑπουργός Περιβάλλοντος τό διάστηµα 1997-2003 καί ἔχασε τή θέση του στόν ἀνασχηµατισµό τοῦ Μπλαίρ ὅταν ἔγινε ἡ εἰσβολή στό Ἰράκ, στήν ὁποία ὁ Μίτσερ ἐναντιώθηκε δηµοσίως. Μάλιστα εἶχε τότε δηµοσιεύσει ἄρθρο ὅπου ἔγραφε γιά τήν «ἀπάτη τοῦ πολέµου κατά τῆς τροµοκρατίας» καί γιά τό ἀµερικανικό «πρόσχηµα τῆς 11ης Σεπτεµβρίου» προκειµένου «νά ἐπιβληθεῖ βιαίως ἡ παγκόσµια κυριαρχία τῶν ΗΠΑ».

Πρό ἡµερῶν ὁ Μίτσερ τάραξε τά νερά ἀρθρογραφώντας καί πάλι στόν «Γκάρντιαν», ὅπου ἔγραφε ἀνοικτά ὅτι οἱ ἔρευνες γιά τούς βοµβιστές τοῦ Λονδίνου συναντοῦν ἐµπόδια ἀπό βρετανικές ὑπηρεσίες οἱ ὁποῖες προστατεύουν πράκτορές τους. Πρόκειται γιά τήν περίπτωση τοῦ Χαρούν Ρασίντ Ἀσουάτ (ἀναφερθήκαµε κι ἐµεῖς πρό µηνός) καί ὄχι µόνο. Ὁ Μίτσερ µιλᾶ γιά τούς Πακιστανούς τῆς Βρετανίας πού χρησιµοποιήθηκαν κατά τῆς Γιουγκοσλαβίας τοῦ Μιλόσεβιτς: «Σύµφωνα µέ πρόσφατη ἀναφορά τῆς Observer Research Foundation πού ἑδρεύει στό Δελχί, ἡ κυβέρνηση τῆς Μπούτο ἀπαντώντας σέ σχετικό αἴτηµα τοῦ Κλίντον, εἶχε στείλει µία δύναµη ἀπό τροµοκράτες τῆς Harkat-ul- Ansar (HUA) πού τούς ἐκπαίδευσε ἡ µυστική ὑπηρεσία τῆς χώρας της. Ἐκτιµᾶται ὅτι 200 Πακιστανοί τῆς Βρετανίας πῆγαν στό Πακιστάν, ἐκπαιδεύτηκαν στά ἐκεῖ στρατόπεδα τῆς όργάνωσής τους καί ἑνώθηκαν µέ τήν δύναµη τῆς HUA στή Βοσνία. Ὅλα αὐτά ἔγιναν σέ πλήρη συνεργασία µέ βρετανικές καί ἀµερικανικές ὑπηρεσίες». Ὅπως καί ἡ ἀναφορά τῆς Ὁλλανδικῆς Κυβέρνησης ξεκαθαρίζει, οἱ ΗΠΑ ἔδωσαν πράσινο φῶς γιά τή δράση στή Βοσνία ὀργανώσεων πού βρίσκονταν στή λίστα τῶν τροµοκρατῶν. Σχεδόν γιά µιά δεκαετία οἱ ΗΠΑ βοήθησαν ἰσλαµιστές ἀντάρτες συνδεόµενους µέ τήν Τσετσενία, τό Ἰράν ἤ τή Σαουδική Ἀραβία νά ἀποσταθεροποιήσουν τήν πρώην Γιουγκοσλαβία. Ἐπίσης τούς ἐπετράπη νά κινηθοῦν κι ἀνατολικότερα, στό Κόσοβο. Τό τέλος τοῦ πολέµου βρῆκε στή Βοσνία δεκάδες χιλιάδες ἰσλαµιστές ἀντάρτες ἀπό τούς ὁποίους πολλοί πήγανε στήν Αὐστρία, τήν Ἑλβετία καί τή Γερµανία. Αὐτό πού δέν εἶναι τόσο γνωστό εἶναι ἡ σχέση τῆς βρετανικῆς κυβέρνησης µέ ἕνα εὐρύτερο ἰσλαµικό δίκτυο.

Ὁ πρώην ὁµοσπονδιακός Εἰσαγγελέας τῶν ΗΠΑ Τζών Λόφτους σέ συνέντευξή του στό Fox TV ἀναφέρθηκε στήν περίπτωση τοῦ Χαρούν Ρασίντ Ἀσουάτ, πού φέρεται µέλος τῆς Ἀλ Μουχατζιρούν, ὀργάνωση πού στρατολογοῦσε ἐθελοντές γιά τό Κόσοβο. Ὁ Λόφτους εἶπε ἀνοικτά ὅτι θεωρεῖ τόν Χαρούν διπλό πράκτορα πού τόν προφυλάσσει ἡ MI6, τή στιγµή πού ἡ Σκότλαντ Γιάρντ ἐρευνᾶ τόν ρόλο του στίς βοµβιστικές ἐπιθέσεις τοῦ Λονδίνου.

Δεύτερη ἀνάλογη περίπτωση, Πακιστανοῦ πού πολέµησε στή Γιουγκοσλαβία, εἶναι ὁ Ὀµάρ Σαέντ Σεΐχ πού κρατεῖται στό Πακιστάν, καταδικασµένος σέ θάνατο γιά τόν φόνο τοῦ ἀµερικανοῦ δηµοσιογράφου Ντάνιελ Πέρλ τό 2002 (παρότι οἱ Ἀµερικανοί καί ἡ χήρα τοῦ Πέρλ ἀµφιβάλλουν γιά τήν ἐνοχή του). Στή Βρετανία στρατολογοῦσε µουσουλµάνους στόν «Στρατό τοῦ Μωάµεθ», φέρεται νά ἔχει δεσµούς καί µέ τήν Ἀλ Κάιντα καί λέγεται ὅτι καί τώρα ἀκόµη δρᾶ µέσα ἀπό τή φυλακή, καθώς ἡ ἔφεσή του ἀναβλήθηκε γιά… 32η φορά.

Γιά µᾶς ἡ ἔκπληξη δέν εἶναι οὔτε ἡ διαπλοκή «τροµοκρατῶν» καί ὑπηρεσιῶν, οὔτε ἡ δράση τους κατά τῆς Γιουγκοσλαβίας˙ ἄς τά δοῦν ὅσοι πανηγύριζαν τήν πτώση τοῦ Μιλόσεβιτς. Ἔκπληξη ἀποτελεῖ µονάχα ὅτι ὑπάρχουν ἀκόµη φωνές (µία ἀκόµη εἶναι ὁ Τζώρτζ Γκάλογουεη) στήν κεντρική πολιτική σκηνή τῆς Βρετανίας πού µιλᾶνε τή γλῶσσα τῆς ἀλήθειας…

Κ.Κ.

Στίς 19 Σεπτεµβρίου στή Βασόρα οἱ παραπλεύρως εἰκονιζόµενοι Βρετανοί τῆς SAS πυροβόλησαν τούς Ἰρακινούς ἀστυνοµικούς πού σταµάτησαν τό αὐτοκίνητό τους, σκότωσαν τόν ἕναν ἀλλά συνελήφθησαν. Ἦταν µεταµφιεσµένοι σέ Ἄραβες, µέ περοῦκες, ὅπλα καί – κατά πληροφορίες – µέ ἐκρηκτικά. Οἱ ἴδιοι ἀρνήθηκαν νά ποῦν κάτι γιά τήν ἀποστολή τους καί οἱ βρετανικές δυνάµεις ἐπιτέθηκαν µέ τεθωρακισµένα ὀχήµατα στήν φυλακή πού κρατοῦνταν καί τούς ἀπέσπασαν (ἐλευθερώνοντας ταυτόχρονα καί 150 ποινικούς) µέ τό ἔτσι θέλω ἀπό τίς ἰρακινούς κουΐσλιγκς. Νά σηµειωθεῖ ὅτι στή σιιτική Βασόρα δέν ὑπάρχει Ἀντίσταση. Ρωτᾶµε: ποιά ἡ ὁµοιότητα µέ τούς δύο SASίτες πού συνελήφθησαν στό Μπέλφαστ τόν Μάρτιο τοῦ 1988 ὅταν πυροβόλησαν τό πλῆθος πού ἀκολουθοῦσε τήν κηδεία τοῦ µαχητῆ τοῦ ΙRA Caoimhghin Mac Bradaigh.

Ὁ Γουίλιαµ Ροντρίγκεζ εἶναι ἕνας ἀπό τούς Ἀµερικανούς ἥρωες τῆς 11ης Σεπτεµβρίου. Τήν ἡµέρα τῆς ἐπίθεσης στό World Trade Center ἐργαζόταν ὡς φρουρός ἀσφαλείας καί χάρη στήν πολύτιµη βοήθειά του οἱ πυροσβέστες ξεκλείδωσαν πολλές πόρτες ἀσφαλείας καί σώσαν δεκάδες ζωές. Γιά τή συµβολή του – µόνος του ἔσωσε 15 ἀνθρώπους! – βραβεύτηκε ἀπό τόν ἴδιον τόν Μπούς (στή φωτογραφία µέ τόν Μπούς κατά τήν τελετή βράβευσης) µά καί στήν πατρίδα του, τό Πόρτο Ρίκο.

Τά πράγµατα γιά τόν ἀληθινό (κι ὄχι Χολυγουντιανό) ἀµερικανό ἥρωα ἄλλαξαν ὅταν ἐπέµεινε στούς ἰσχυρισµούς του γιά ἐκρήξεις στό ὑπόγειο τοῦ κτιρίου, ταυτόχρονα µέ τήν πρόσκρουση τῶν ἀεροπλάνων (ἔτσι ἴσως ἐξηγεῖται καί ἡ κατάρρευσή του). Ἔκτοτε σέ δηµόσιες ὁµιλίες του κατήγγειλε τίς Ἀρχές καί τήν Κυβέρνηση γιά συγκάλυψη καί συνενοχή στό ἔγκληµα (γράφαµε πρό µηνῶν µικρό σχόλιο). Πρό ἡµερῶν ἔλαβε κάποια ἀπειλητικά µηνύµατα µέσῳ e-mail γιά ἀπόπειρα δολοφονίας του. Ἐγκατέλειψε τό σπίτι του γιά µικρό διάστηµα καί ἐπιστρέφοντας στίς 27-8 τό βρῆκε διαρρηγµένο, ὁ δέ προσωπικός ὑπολογιστής του µέ πλῆθος στοιχείων σχετικῶν µέ τούς ἰσχυρισµούς του ἔλειπε. Νά ἦταν λέτε ὁ Ὀσάµα Μπίν Λάντεν ἤ ὁ ἐξαποδῶ Ἀλ Ζαρκάουι;

Φίλες καί φίλοι, εὑρισκόµενος ἐνώπιον ἀκροατηρίου ἐντίµου καί πολιτικῶς ἐγγραµµάτου κι ἐπειδή κι ἡ τρέχουσα ἐπικαιρότητα τό καλεῖ, θά ‘θελα νά πῶ ἀνοιχτά µερικά λόγια γιά τό µεῖζον θέµα – ταµπού τῆς σύγχρονης διεθνοῦς πολιτικῆς ζωῆς.

Καθώς στίς 24 Ἰουλίου συµπληρώθηκαν 82 χρόνια ἀπό τήν Συνθήκη τῆς Λωζάνης, τό νεότευκτο Ἐξόριστο Κουρδικό Κοινοβούλιο διοργάνωσε στήν ἑλβετική πόλη συνέδριο µέ προφανή στόχο τήν ἀµφισβήτηση τῆς Συνθήκης πού ἔθαψε γιά ὀκτώ δεκαετίες τά ὄνειρα τῶν Κούρδων γιά ἀνεξάρτητο κράτος. Ἔτσι, βρεθήκαµε κι ἐµεῖς ὡς προσκεκληµένοι ἐκεῖ, προκειµένου νά ἐκθέσουµε τήν σηµασία τῆς Συνθήκης γιά τήν Ἑλλάδα τοῦ σήµερα, σέ µιά χρονική συγκυρία µάλιστα πού φέρνει τήν ἵδρυση Κουρδικοῦ κράτους στό Βόρειο Ἰράκ τόσο κοντά (βάσει τοῦ Συντάγµατος πού θά ψηφιστεῖ τόν Ὀκτώβριο θά εἶναι θέµα 8 ἐτῶν!).

Πρῶτα ἀπ’ ὅλα θέλω νὰ εὐχαριστήσω τὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν εὐγενικὴ καὶ τιµητική της πρόσκληση καὶ χαιρετίζω τὸ συνέδριο εὐχόµενος κάθε ἐπιτυχία. Ὅµως, πρὶν παρουσιάσω τὸ θέµα µου, γιὰ τὶς συνέπειες τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης στὴν νεώτερη Ἑλλάδα, νιώθω ἠθικὰ ὑποχρεωµένος νὰ ἀναφερθῶ σὲ µία πολὺ νεότερη καὶ δυστυχῶς µαύρη σελίδα τῆς ἱστορίας µας. Καὶ ἀναφέροµαι στὸν θλιβερὸ Φεβρουάριο τοῦ 1999, στὴν παράδοση τοῦ Κούρδου ἡγέτη Ἀµπντουλλὰχ Ὀτζαλάν στὶς τουρκικὲς Ἀρχές, µὲ τὴν πατρίδα µου σὲ ἕναν ρόλο ποὺ δὲν θὰ ἤθελα νὰ χαρακτηρίσω. Ἐκ µέρους τοῦ ἁπλοῦ Ἕλληνα πολίτη, ποὺ ἔνιωσε τόση ντροπὴ καὶ ταπείνωση τὶς ἡµέρες ἐκεῖνες, ζητῶ συγγνώµη γιὰ τὶς ὅποιες ἐνέργειες, λάθη ἢ ἀνεπάρκειες τῆς κυβέρνησης Σηµίτη ποὺ ὁδήγησαν τὸν µὲν Ἀµπντουλλὰχ Ὀτζαλάν στὸ Ἴµραλι, τὶς δὲ ἑλληνοκουρδικὲς σχέσεις στὸ χειρότερο σηµεῖο τους. Εὔχοµαι τὸ τραῦµα ποὺ δηµιουργήθηκε νὰ θεραπευτεῖ καὶ οἱ λαοί µας νὰ ἐπιστρέψουν στὸν δρόµο τῆς συναλληλίας καὶ τῆς ἀλληλοκατανόησης.

Ἡ ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης ἦταν γιὰ τὸν ἑλληνισµὸ ἡ τελετὴ ταφῆς τῶν γεωπολιτικῶν καὶ ἀλυτρωτικῶν του ὀνείρων. Ἦταν ἐπίσης ἡ τελευταία πράξη τοῦ δράµατος ποὺ κατέληξε στὸν ξεριζωµὸ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ µικρασιατικὰ καὶ ποντιακὰ παράλια µετὰ ἀπὸ συνεχή παρουσία 3.000 χρόνων τουλάχιστον. Ἦταν ἀποτέλεσµα ἐσφαλµένων πολιτικοστρατιωτικῶν ἐπιλογῶν τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς; Ἦταν ἀπόρροια τῆς πρόσδεσης τῶν ἐθνικῶν µας πόθων στὸ ἰµπεριαλιστικὸ ἅρµα τῆς Βρετανίας; Ἦταν µία ἀναπόφευκτη ἐξέλιξη, ἀπότοκος τῶν ἐθνικῶν κινηµάτων ποὺ πυροδότησε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἡ δηµιουργία τοῦ Ἔθνους – Κράτους; Ἴσως νὰ ἦταν καὶ ὅλα αὐτὰ µαζί. Αὐτὸ ποὺ εἶναι βέβαιο εἶναι ὅτι ἀποτέλεσε τὴν ἐθνοκάθαρση στὴν ὁποία βασίστηκε τὸ σύγχρονο τουρκικὸ κράτος. Μία ἐθνοκάθαρση ποὺ σχεδιάστηκε ἀπὸ µὴ Τούρκους (θυµίζω ἐδῶ τὴν συντριπτικὴ παρουσία τῶν ντονµέδων στὸ νεοτουρκικὸ κίνηµα), στηρίχτηκε στοὺς ἐνδοϊµπεριαλιστικοὺς ἀνταγωνισµοὺς (χαρα-κτηριστικὸς ὁ ρόλος τῆς Γερµανίας) καὶ ἐξάλειψε τὸ χριστιανικὸ στοιχεῖο – πρῶτα τους Ἀρµένιους καὶ µετὰ τοὺς Ἕλληνες – ἀπὸ τὴν Μικρασία. Ὅταν ἀργότερα φάνηκε πὼς ἡ κουρδικὴ ταυτότητα ἀντιστεκόταν στὴν «εὐτυχία νὰ λὲς εἶµαι Τοῦρκος», ἐσεῖς ξέρετε καλύτερα ἀπὸ ἐµένα τὸ τί συνέβη…

Ἡ ἀπώλεια τῆς Μικρασίας, ποὺ ἐπισφραγίστηκε µὲ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης, δὲν ἔθεσε ἁπλῶς τὸ στενὸ πλαίσιο στὸ ὁποῖο θὰ ἐκινεῖτο στὸ ἑξῆς ἡ Ἑλλάδα. Ἀκρωτηρίασε τὴν αὐτοεικόνα τοῦ ἑλληνισµοῦ. Μετέβαλε συνολικὰ τὸν γεωπολιτικό του προσανατολισµό. Ἄλλαξε ἄρδην τὴν πληθυσµιακὴ σύνθεση στὸν σηµερινὸ ἑλλαδικὸ χῶρο µὲ τὸ 1.000.000 πρόσφυγες ποὺ συνέρευσαν µετὰ τὴν Καταστροφὴ τοῦ 1922. Καί, δυστυχῶς, ἔβαλε τὰ θεµέλια γιὰ τὴ µελλοντικὴ ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος.

Ἐδῶ πρέπει νὰ θυµίσω ὅτι µὲ τὴ Συνθήκη, πέρα ἀπὸ τὸν καθορισµὸ τῶν ὁρίων τῆς σύγχρονης Τουρκίας, εἴχαµε καὶ τὴν Σύµβαση Ὑποχρεωτικῆς Ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσµῶν µεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας. Βεβαίως ἦταν µία συµφωνία ποὺ τὸ ὄνοµά της ἦταν κάπως εἰρωνικὸ γιὰ τοὺς ἀµέτρητους νεκροὺς καὶ πρόσφυγες τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς, γιὰ τοὺς ὁποίους καµµία ἀνταλλαγὴ δὲν εἶχε πιὰ νόηµα. Καὶ στὸ σηµεῖο αὐτὸ θέλω νὰ ὑπογραµµίσω µία µεγάλη στιγµὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, καθὼς δὲν µαρτυρεῖται κανένα ἀντίποινο, καµµία ἀντεκδίκηση σὲ βάρος τῶν 500.000 περίπου µουσουλµάνων ποὺ ζοῦσαν ἀκόµη στὴν Ἑλλάδα, τὴ στιγµὴ ποὺ στὴν Μικρασία τὸ ἑλληνικὸ αἷµα ἔρεε κρουνηδόν. Ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ αὐτὴ µετοικεσία χριστιανῶν καὶ µουσουλµάνων ἑξαιρέθηκαν οἱ Ρωµιοὶ τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς Ἴµβρου καὶ τῆς Τενέδου καὶ οἱ µουσουλµάνοι τῆς Δυτικῆς Θράκης. Ἡ Συνθήκη, ἔχοντας δεδοµένο τὸ ὀθωµανικὸ παρελθὸν σὲ σχέση µὲ τὰ µειονοτικὰ καὶ ἀνθρώπινα δικαιώµατα, προέβλεπε µὲ κάθε λεπτοµέρεια τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀναλάµβανε ἡ Τουρκία ἔναντι τῶν µὴ µουσουλµανικῶν κοινοτήτων της, δεσµεύοντας τὴν, ὑποτίθεται, σὲ µία πολιτικὴ ἀναγνώρισης καὶ σεβασµοῦ. Φυσικὰ τὰ ἴδια προβλέπονταν ὡς ὑποχρεώσεις καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἔναντι τῶν µουσουλµάνων τῆς Θράκης ἀλλὰ εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ἀναφορὰ τοῦ κειµένου εἰδικὰ στὶς ὑποχρεώσεις τῆς Τουρκίας. Δυστυχῶς καµµία ὑπογραφὴ δὲν ἀποδείχθηκε ἱκανὴ νὰ περιορίσει τὸν κεµαλικὸ αὐταρχισµό.

Ἡ παραµονὴ τῶν 120.000 Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης ἐπιδιώχθηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πλευρά. Ἦταν µία πλούσια καὶ ἰσχυρὴ παρουσία ἡλικίας 1600 χρόνων, τὸ πλήρωµα τοῦ Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου. Ταυτοχρόνως ἦταν ἡ ραχοκοκκαλιὰ τῆς οἰκονοµικῆς ζωῆς τῆς πόλης, ἡ ὁποία ἂν ἐξέλιπε σὲ µία νύχτα τὸ πρόβληµα θὰ ἦταν µεγάλο καὶ γιὰ τὴν ἴδια τὴν Τουρκία. Ἡ ἀριθµητικὴ καὶ οἰκονοµική της συρρίκνωση ἄρχισε ἀπὸ τὴν ἑποµένη τῶν ὑπογραφῶν τῆς Συνθήκης καὶ συνεχίζεται µέχρι καὶ σήµερα, παρὰ τὴν οὐσιαστική της ἐξαφάνιση (ἀριθµεῖ πιὰ λιγότερα ἀπὸ 2000 ἄτοµα, κυρίως ὑπέργηρα). Ἀπαγορεύσεις ἄσκησης ἐπαγγελµάτων, εἰδικὲς ἐξοντωτικὲς φορολογίες, τάγµατα ἐργασίας, κρατικὰ σχεδιασµένα πογκρόµ, µαζικὲς ἀπελάσεις, µυστικοὶ ρατσιστικοὶ νόµοι, κλείσιµο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, ἁρπαγὲς περιουσιῶν, ὅλα αὐτὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ τὰ ἀντέξει µία ἀστικὴ κοινότητα ποὺ ζοῦσε σὲ ἕνα ἐχθρικὸ κράτος καὶ δὲν εἶχε καµµία σοβαρὴ βοήθεια ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ ἀνθελληνικοῦ πογκρὸµ ποὺ ἐξαπέλυσε τὸν Σεπτέµβριο τοῦ 1955 τὸ τουρκικὸ κράτος, σὲ ἀγαστὴ πάντα συνεργασία µὲ τὸ παρακράτος (τῆς ὀργάνωσης «Ἡ Κύπρος εἶναι τουρκική»). Ἀφορµὴ ἦταν ὁ ἀντιαποικιακὸς ἀγώνας τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου κατὰ τῶν Ἄγγλων, µὲ αἴτηµα τὴν Αὐτοδιάθεση καὶ τὴν Ἕνωση µὲ τὴν Ἑλλάδα. Σὲ κείνη λοιπὸν τὴν κρίσιµη συγκυρία, ὅπου κρίθηκε ὁριστικὰ ἡ µοίρα τοῦ Κωνσταντινουπολίτικου Ἑλληνισµοῦ, ἡ παρέµβαση τῶν ΗΠΑ ἦταν ὄχι πρὸς τὴν Τουρκία ποὺ ἐγκληµατοῦσε ἀλλὰ πρὸς τὴν Ἑλλάδα, καθὼς τὸ µόνο µέληµα τῶν Ἀµερικανῶν ἦταν ἡ διασφάλιση τῆς ἑνότητας ἐντὸς τοῦ ΝΑΤΟ.

Τὰ ἴδια περίπου ἔζησαν καὶ οἱ 6.000 Ἕλληνες κάτοικοι τῶν νησιῶν Ἴµβρος καὶ Τένεδος. Τὰ δυὸ νησάκια τοῦ Αἰγαίου, παρὰ τὸν ἀµιγῶς ἑλληνικὸ πληθυσµό τους, δόθηκαν στὴν Τουρκία γιὰ τοὺς σαφεῖς γεωπολιτικοὺς λόγους ποὺ δικαιολογεῖ ἡ θέση τους στὴν ἔξοδο τῶν Στενῶν τῶν Δαρδανελλίων. Ὑποτίθεται ὅτι ἡ Τουρκία θὰ τοὺς ἐκχωροῦσε ἕνα εἰδικὸ καθεστὼς αὐτοδιοίκησης (ἄρθρα 14 καὶ 37-44 Γ΄ Τµήµατος) καὶ προστασία ὅλων τῶν δικαιωµάτων τους: πολιτικῶν, γλωσσικῶν, ἐκπαιδευτικῶν, θρησκευτικῶν. Τὰ ἄρθρα αὐτὰ λογίστηκαν γιὰ «Θεµελιώδεις νόµοι», ποὺ σηµαίνει ὅτι κανένας τουρκικὸς νόµος ἢ διοικητικὴ πράξη δὲν θὰ µποροῦσε νὰ τὰ ἀνατρέψει. Τί συνέβη στὴν πραγµατικότητα; Πρὶν κλείσει δίµηνο ἀπὸ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης, Τοῦρκος κυβερνήτης ἐγκαταστάθηκε στὸ νησὶ καὶ καταργήθηκε κάθε µορφὴ αὐτοδιοίκησης, ἐνῶ 64 δικηγόροι, γιατροί, δάσκαλοι καὶ ἔµποροι χαρακτηρίστηκαν ἀνεπιθύµητοι καὶ σὲ ἄλλους 1500 ἀπαγορεύτηκε ἡ ἐπιστροφή. Ὅλα τοῦτα κατοχυρώθηκαν καὶ µὲ νόµο (1151/1927). Τὰ µέτρα κατὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης ἴσχυσαν κι ἐδῶ: Φόροι (βαρλίκ), κατασχέσεις περιουσιῶν, ἐπιστρατεύσεις στὰ Τάγµατα Ἐργασίας (Ἀµελὲ Ταµπουροῦ), ἐξορίες ἡγετικῶν στελεχῶν… Ἐπίσης, λόγω τῆς ἀποκλειστικῆς ἑλληνικῆς παρουσίας στὰ νησιὰ καὶ τοῦ ἀγροτικοῦ χαρακτήρα τοῦ πληθυσµοῦ, εἴχαµε καὶ ἄλλα µέτρα: Δηµεύσεις γῆς, ἐποικισµός, δηµιουργία ἀνοικτῶν ἀγροτικῶν φυλακῶν καὶ στρατιωτικῶν µονάδων γιὰ τροµοκράτηση τοῦ ντόπιου πληθυσµοῦ, καταστροφὴ καὶ ἁρπαγὴ τῶν 248 ἀπὸ τὶς 262 ἐκκλησιὲς τῆς Ἴµβρου (µὲ ἀπαγόρευση τῆς ἐπισκευῆς τους) καὶ 6 περιπτώσεις καταγεγραµµένων φόνων Ἑλλήνων ποὺ ποτὲ δὲν ἐξιχνιάστηκαν. Τὸ ἀποτέλεσµα εἶναι νὰ βρίσκονται σήµερα στὴν Ἴµβρο 300 περίπου Ρωµιοὶ (στὴν Τένεδο δὲν µείνανε πάνω ἀπὸ 50) καὶ 8.000 Τοῦρκοι.

Τί συνέβη στὸν ἀντίποδα; Ἡ µουσουλµανικὴ µειονότητα σήµερα ἀποτελεῖ τὸ 1/3 περίπου τοῦ πληθυσµοῦ στὴν ἑλληνικὴ Θράκη, ἀριθµώντας περὶ τὰ 120.000 ἄτοµα. Ἡ Τουρκία, ἔχοντας βγεῖ νικήτρια ἀπὸ τὸν πόλεµο τοῦ 1922, ἐπεδίωξε εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς νὰ παρέµβει στὸ ἐσωτερικό της ἑλληνικῆς ἐπικράτειας καὶ νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγεσία τοῦ µουσουλµανικοῦ πληθυσµοῦ της. Ἤδη ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’20 καὶ τοῦ ’30 κατάφερε νὰ ἀποµακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν εὐαίσθητη περιοχὴ οἱ ἀντικεµαλιστὲς Τοῦρκοι καὶ Τσερκέζοι ποὺ εἶχαν ἔρθει στὴν Ἑλλάδα διαφεύγοντας ἀπὸ τὴν κεµαλικὴ Τουρκία, µὲ κορυφαία περίπτωση αὐτὴν τοῦ τελευταίου Ὀθωµανοῦ σεϊχουλισλάµη, τοῦ Μουσταφᾶ Σαµπρῆ Ἐφέντη. Ἀργότερα, κι ἐνῶ ὁ µουσουλµανικὸς πληθυσµὸς χωρίστηκε σὲ νεωτεριστὲς καὶ συντηρητικούς, κατάφερε ὄχι µόνο νὰ περάσει τὴν χρήση τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου στὴν µειονοτικὴ ἐκπαίδευση ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναλάβει πλήρως τὸν ἔλεγχο τῆς τελευταίας µὲ τὰ Μορφωτικὰ Πρωτόκολλα ποὺ ὑπογράφηκαν µεταξὺ τῶν δυὸ χωρῶν (1951, 1968). Ὅταν στὸ δεύτερο µισό του 20ου αἰώνα τὸ Κυπριακὸ ἐπιδείνωσε τὶς ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις, οἱ διωγµοὶ τῶν Ἑλλήνων στὴν Τουρκία εἶχαν τὰ διοικητικὰ τους ἀντίµετρα (στερήσεις ἰθαγένειας ὅσων ἔφευγαν ἀπὸ τὴ χώρα, περιορισµένες ἀδειοδοτήσεις, πολιτικὲς ἄδηλων διακρίσεων…) στὴ Θράκη σὲ βάρος τῶν µουσουλµάνων. Ἔτσι ὁ πληθυσµὸς τους περιορίστηκε δηµογραφικὰ καὶ ψυχικὰ τέθηκε ἀπέναντι. Ὁ κεµαλικὸς ἐθνικισµὸς µπορεῖ νὰ µὴν διαπότισε τὸν ἁπλὸ µειονοτικὸ πολίτη, ὅµως εἶναι πιὰ ὁ ἀπόλυτος κυρίαρχος στὴν ἰθύνουσα τάξη καὶ στὴν πολιτικὴ ἐκπροσώπησή του. Τελευταῖο ἐµπόδιο στὴν ὁριστική του ἐπικράτηση εἶναι ἡ ἐθνοτικὴ πολυµορφία τοῦ µουσουλµανικοῦ πληθυσµοῦ. Δὲν ἔχει νόηµα νὰ µποῦµε σὲ λεπτοµέρειες γιὰ τὸ πῶς συγκροτήθηκε ἡ τουρκικὴ ὁµάδα ἐντὸς αὐτοῦ, οὔτε παρουσιάζει κάποια ἰδιαιτερότητα ἡ τσιγγάνικη συνιστώσα του. Ἀξίζει ὅµως µικρῆς ἀναφορᾶς ἡ παρουσία τοῦ Ποµακικοῦ πληθυσµοῦ στὴν ὀρεινὴ Ροδόπη, µίας σλαβόφωνης κοινότητας 35.000 περίπου ἀνθρώπων ποὺ περιλαµβάνει καὶ µία ὁµάδα µερικῶν χωριῶν µπεκτασίδων.

Παρὰ τὴν πρόβλεψη τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης γιὰ σχολικὴ διδασκαλία τῆς µητρικῆς γλώσσας στοὺς µειονοτικοὺς πληθυσµούς, τὸ ποµάκικο ἰδίωµα – ἄγραφο µέχρι πρὶν µία δεκαετία – ἔµενε πάντα στὸ περιθώριο. Παντοῦ, σὲ ΜΜΕ, σὲ σχολεῖα, δικαστήρια, ἐκλογικὰ κέντρα, ὑπηρεσίες, προβλέπεται χρήση τῆς τουρκικῆς καὶ µόνο γλώσσας. Ἀκόµα καὶ ὁ ὅρος «Ποµάκος» καὶ «ποµακικός» ἦταν µέχρι πρόσφατα ἀπαγορευµένος ἀπὸ τὴν κεµαλικὴ ἡγεσία τῆς µειονότητας καὶ στὴ θέση του χρησιµοποιοῦσαν τὸν ὅρο «ὀρεσίβιοι Τοῦρκοι» (νοµίζω ὅτι κάτι θυµίζει ὁ ὅρος στοὺς παριστάµενους…) καὶ ὅταν πιὰ ἀναγκάστηκαν ἐκ τῶν πραγµάτων νὰ µιλήσουν γιὰ Ποµάκους, τὸ ἔκαναν προσπαθώντας νὰ τοὺς ἐντάξουν στὰ τουρκικὰ φῦλα. Πέρα ὅµως ἀπὸ τὸν ἐκτουρκισµὸ τῆς συνείδησης τοῦ πληθυσµοῦ, ἐπιδιώκεται µεθοδικὰ καὶ ὁ ἐκτουρκισµὸς τοῦ πολιτισµοῦ. Πανηγύρια, γιορτές, ἔθιµα, ἀλλὰ καὶ παραδοσιακὰ φαγητά, φορεσιὲς κτλ, τυπικὰ ποµάκικα, παρουσιάζονται ὡς τούρκικα: τίποτε µέσα στὸν µουσουλµανικὸ πληθυσµὸ τῆς Θράκης δὲν πρέπει νὰ θυµίζει τὴν καταγωγικὴ του πολυµορφία.

Βλέποντας σήµερα, 82 χρόνια µετά, τὶς πρόνοιες τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάννης καὶ τῶν σχετικῶν µὲ αὐτὴν κειµένων, διαπιστώνουµε ὅτι:

Ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάννης, ὅπως πάντοτε συµβαίνει, ἀποτύπωσε ἁπλῶς τὴν ἰσορροπία τῶν δυνάµεων τῆς ἐποχῆς ποὺ ὑπογράφτηκε. Δυστυχῶς, ὁ ἀναθεωρητισµὸς τῆς Τουρκίας στὸ Αἰγαῖο, ἡ εἰσβολή της στὴν Κύπρο καὶ ἡ παρεµβατικότητά της στὴ ἑλληνικὴ Θράκη δείχνουν ὅτι, τὰ τελευταία 30 χρόνια ἰδίως, ἡ ἰσορροπία ἔχει ἀλλάξει σὲ βάρος τῆς πατρίδας µου. Εἶναι λοιπόν ἀνάγκη νὰ ἀποκατασταθεῖ πρὶν κάποια ἄλλα τετελεσµένα µᾶς ὁδηγήσουν σὲ κάποιαν ἄλλη, ἀκόµη χειρότερη Συνθήκη…