Νά ποῦμε κι ἐμεῖς τή γνώμη μας γιά τό μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα, πού ἔχει παροξυνθεῖ σέ σημεῖο διαλυτικό γιά ὅσο κράτος ἀπέμεινε στήν πατρίδα μας καί ἡ προοπτική του δείχνει ὀλέθρια.
Πρῶτα πρῶτα ὀφείλει κανείς νά ξεπεράσει τά ἠθικά διλήμματα πού τοῦ θέτουν οἱ πονηροί (καί οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι) τοῦ καθεστῶτος. Βεβαίως καί ὑπάρχουν προβλήματα στόν κόσμο – παιδάκια πεινασμένα, ὀρφανά κτλ – ἀλλά ἐδῶ μιλᾶμε γιά τό πολιτικό ζήτημα. Τίς ἀδικίες καί τά προβλήματα τοῦ Τρίτου Κόσμου ὅλοι λίγο πολύ τίς γνωρίζουμε ἀλλά κανείς μας δέν θεωρεῖ ὅτι ἡ …Ἑλλάδα θά τά λύσει.

Read the rest of this entry…

Γιά πρώτη φορά λοιπόν ἀπό τό 1946 ἡ Θράκη ἔχει 4 μουσουλμάνους βουλευτές. Ἡ ἐκλογή τοῦ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ μέ τόν ΣΥΡΙΖΑ στήν Ξάνθη ἦταν βεβαίως ἀναμενόμενη καί λογική, ἐφόσον ἦταν στήν πραγματικότητα ὁ μοναδικός μειονοτικός ὑποψήφιος καί ἡ πρωτιά του ἀδιαμφισβήτητη. Ὅμωςστή Ροδόπη τό τελικό αποτέλεσμα ἐξέπληξε: πέραν τῶν δύο ἤδη ἐκλεγμένων βουλευτῶν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος (Μουσταφά Μουσταφά καί Ἀιχάν Καραγιουσούφ), μπῆκε στή Βουλή καί ὁ Ἰλχάν Ἀχμέτ μέ τό «Ποτάμι», παρότι τό κόμμα του ἦταν τρίτο στόν νομό. Ἔτσι, ἡ δεύτερη ΝΔ μέ τόν Εὐριπίδη Στυλιανίδη ἐπικεφαλῆς, ἔμεινε ἐκτός νυμφῶνος, παρότι κι αὐτή αὔξησε θεαματικά τό ποσοστό της (καί ὁριακά τίς ψήφους της). Μάλιστα ἄν δέν ἐπέμενε ὁ Ζεϊμπέκ στήν Ξάνθη νά εἶναι ὁ μοναδικός ὑποψήφιος βουλευτής ἀπό τήν μειονοτική κοινωνία, θά μπορούσαμε νά ἔχουμε κάλλιστα 5 μουσουλμάνους στούς 6 βουλευτές Ξάνθης καί Ροδόπης. Αὐτό δείχνει ἡ ἐκλογή τῶν δύο ἑπόμενων συνυποψηφίων του, Γιαννακίδη καί Στογιαννίδη, πού πῆραν συνολικά τόν Γενάρη κάπου 6.000 σταυρούς (ἔναντι …16.000 τοῦ Ζεϊμπέκ!).

Ἔχουμε λοιπόν ἕνα ἐκλογικό ἀποτέλεσμα πού σέ πρώτη ματιά σοκάρει: ὁ κεντρικός νομός τῆς Θράκης, ὅπου καί ἡ ἕδρα τῆς Περιφέρειας, δέν ἔχει οὔτε ἕναν χριστιανό βουλευτή. Ἤ, γιά νά τό ποῦμε πιό εὐθέως, δέν ἔχει ἕναν βουλευτή πού νά μήν δηλώνει τουρκικῆς καταγωγῆς! Πρόκειται βεβαίως γιά μαγική εἰκόνα, πού διαγράφει τόν μισό πληθυσμό, ἀφοῦ τόν ἀφήνει δίχως δικό του ἐκπρόσωπο στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Ποιοί εἶναι οἱ λόγοι καί πόσο σοβαρό εἶναι αὐτό ἐπί τοῦ πρακτέου;

Πρῶτα πρῶτα πρόκειται γιά ἕνα ἄσχημο παιχνίδι τοῦ ἐκλογικοῦ νόμου. Δέν μπορεῖ αὐτό τό νομοθετικό ἔκτρωμα μέ τά 50εδρα μπόνους στό πρῶτο κόμμα νά παραχαράσσει ἔτσι τήν βούληση τοῦ τοπικοῦ πληθυσμοῦ (ἀκόμη πιό χαρακτηριστικά στόν Ἕβρο, ὅπου ἡ πρώτη ΝΔ ἐκλέγει ἕναν βουλευτή καί ὁ δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ ἐκλέγει …τρεῖς!). Μάλιστα ἡ πολυπλοκότητα τοῦ συστήματος καί ὁ ἀποκλειστικός χειρισμός του ἀπό τήν Singular Logic ἀπαγορεύει ὁποιονδήποτε ἔλεγχο τοῦ τελικοῦ ἀποτελέσματος ἀπό τόν πολίτη. Δεύτερον εἶναι μιά ἀποτυχία τῆς τοπικῆς ΝΔ νά πείσει πώς ἡ ἐκλογή πλειονοτικοῦ βουλευτῆ (δηλαδή τοῦ Ε. Στυλιανίδη) εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιά τά ἐθνικά μας συμφέροντα. Μπορεῖ οἱ λόγοι τῆς ἀποτυχίας αὐτῆς νά συνδέονται καί μέ εὐρύτερα θέματα, πάντως φαίνεται ὅτι ἡ θέση αὐτή ἀδυνατίζει σύν τῷ χρόνῳ μέσα στό ἐκλογικό σῶμα. Καί τρίτον εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς προξενικῆς παρέμβασης ὑπέρ τοῦ Ἰλχάν Ἀχμέτ, καθώς μόνον αὐτός μποροῦσε νά κάνει τήν διαφορά καί τήν ζημιά στόν Εὐριπίδη – καί πράγματι τό πέτυχε. Ἡ σημαντική αὔξηση τῶν ψήφων τοῦ «Ποταμιοῦ» στή Ροδόπη (1.777 ψῆφοι ἤ 21%!), παρά τήν πανελλαδική πτώση τοῦ κόμματος καί παρά τήν ἀποχώρηση τοῦ ἰσχυρότερου συνυποψηφίου του (Στ. Κουρούδης μέ 2.143 ψήφους τόν Γενάρη) ἀπό τό τοπικό ψηφοδέλτιο, εἶναι σαφέστατη ἔνδειξη γιά τό τί παίχτηκε.

Καί τώρα; Ὅπως καί πρίν. Ἔχοντας περάσει ἐποχές μέ Χατζηοσμάν – Μάντατζη στή Βουλή καί τό βοθροΠαΣοΚ στήν ἐξουσία νά ὑποκύπτει σέ κάθε τους ὄρεξη, δέν μᾶς σκιάζει τό σήμερα. Ἄλλωστε γιά νά εἴμαστε δίκαιοι πρέπει νά ποῦμε πώς οἱ Μουσταφά καί Καραγιουσούφ στό παρελθόν ἑπτάμηνο δέν ἔδωσαν ἄσχημα δείγματα γραφῆς. Ὁ Ζεϊμπέκ στήν Ξάνθη, πού ἐξακολουθεῖ νά κρατάει ἐπαφή μέ τό κύκλωμα τῶν φανατικῶν Τούρκων τῆς περιοχῆς, εἶναι διαφορετική περίπτωση. Οὔτε καί ὁ Ἰλχάν, πού θά βρίσκεται στήν ἀντιπολίτευση, μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ ἐπικίνδυνος μόνο λόγῳ θρησκεύματος ἤ καταγωγῆς. Γιά μᾶς πολύ πιό …ἐπιβαρυντικό στοιχεῖο εἶναι ἡ σχέση του μέ τό μητσοτακέικο καί μέ ἐκφραστές τῆς διαπλοκῆς. Βεβαίως σέ κάποιαν διαφορετική συγκυρία (ἔντασης) μπορεῖ ὁ τουρκοτσομπάνος νά μαζέψει πάλι τά πρόβατα πού ἀπομακρύνονται ἀπό τό κοπάδι του καί νά δοῦμε ξανά μιά ἑνιαία γραμμή ἀπό τήν μειονοτική ἡγεσία, σάν τίς γνωστές τοῦ παρελθόντος. Ἀλλά ἀκριβῶς γιαυτό ζητᾶμε ἀπό χρόνια νά ξηλωθεῖ ἀπό τήν Κομοτηνή τό τουρκικό Προξενεῖο: νά λείψει ἀπό τόν τόπο μας ὁ βασικός παράγοντας πολιτικῆς ἀνωμαλίας καί ἐξωτερικῆς παρέμβασης. Εἴτε ἔχουμε τρεῖς μουσουλμάνους βουλευτές εἴτε κανέναν.

Πρόσφατα διαβάσαμε στόν τουρκόφωνο Τῦπο πώς ἡ «Τουρκική Ἕνωση Ξάνθης» θά διοργανώσει «μεβλίτ» στά τέλη τοῦ μήνα, σέ ἔνδειξη ἀλληλεγγύης πρός τούς συγγενεῖς τῶν νεκρῶν Τούρκων ἀστυνομικῶν καί στρατιωτικῶν πού χάσανε τή ζωή τους στό τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Ἔτσι γιά μιάν ἀκόμη φορά τό συγκεκριμένο σωματεῖο δικαιώνει πανηγυρικά τήν ἑλληνική Δικαιοσύνη πού ἀπαγόρευσε τήν λειτουργία του, ἀφοῦ οὐσιαστικά ἐργάζεται γιά λογαριασμό τῶν πιό μαύρων κύκλων τῆς γειτονικῆς χώρας καί σέ ἀπόλυτη δυσαρμονία μέ τήν ἑλληνική κοινή γνώμη. Θυμίζουμε ὅτι σέ ἀνάλογη ἐνέργεια εἶχε προβεῖ πάλι ἡ Τ.Ε.Ξ. καί πρίν 4 χρόνια (11-11-2011), τιμώντας τούς Τούρκους νεκρούς ἀπό τό ἴδιο Κουρδικό μέτωπο – εἴχαμε τότε διοργανώσει στήν Ξάνθη τήν ΜΟΝΗ διαμαρτυρία ἐναντίον τῆς φασιστικῆς πρόκλησης. Αὐτή τή φορά περιοριστήκαμε σέ μιάν ἐπιστολή (12-9-15) πρός τόν πρόεδρο τοῦ σωματείου πού τόν βλέπετε στή φωτό μέ τόν γκριζόλυκο Μπαχτσελί:

Read the rest of this entry…

Έχουμε λίγο πολύ συνηθίσει την πρόστυχη λογοκρισία των ελλαδικών ΜΜΕ (και κυρίως των βοθροκάναλων) σε οποιαδήποτε είδηση που θα μπορούσε να βλάψει την εικόνα της Τουρκίας. Έτσι, εκόντες άκοντες, παρακολουθούμε από την φασιστογείτονα «ειδήσεις» σχετικά με την κακοκαιρία, για κανένα χαμένο γατάκι, άντε και για καμμιά νεοσουλτανική απαγόρευση του Διαδικτύου. Όλα τα άλλα μένουν στα αζήτητα: οι επιτυχείς επιθέσεις του ΡΚΚ, η κτηνώδης συμπεριφορά του αντρικού πληθυσμού σε βάρος των γυναικών, η χονδροειδής εκμετάλλευση της θρησκείας από το ερντογανικό καθεστώς… Μας έκανε όμως τρομερή εντύπωση η αποσιώπηση του κλίματος που δημιουργεί εσχάτως ο αφιονισμένος τουρκικός όχλος, με αφορμή τις νίκες του αντάρτικου στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Ευρισκόμενη η Τουρκία σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσει το ΡΚΚ, έχει από μέρες αναβιώσει σε μικροκλίμακα τα προ 60ετίας Σεπτεμβριανά. Όχι σε βάρος των Ρωμιών όπως τότε – δεν έχει άλλωστε μείνει παρά το μετείκασμά τους – αλλά σε βάρος των Κούρδων. Τα θύματα και πάλι είναι απολύτως αθώα, ζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από το μέτωπο των συγκρούσεων και στοχοποιούνται μόνο λόγω της καταγωγής τους. Ο ορισμός του (πραγματικού) ρατσισμού και του φασιστικού πογκρόμ, που ωστόσο κανέναν δεν βλέπουμε να πολυσκοτίζει.

Read the rest of this entry…

           του Νεκτάριου Δαπέργολα

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2015. Ένα ήδη οδυνηρό καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης και ανέχειας. Αλλά και αγωνίας για όλους όσους βλέπουν πια τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από τη ρημαγμένη χώρα και – βλέποντάς τα – συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Λίγες μόλις ώρες αφότου, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να της πούμε και τι να της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς κλιμακούμενης απόγνωσης. Η προσωρινή αποτροπή της οικονομικής καταστροφής, μετά την περιπέτεια του περασμένου Ιουλίου, έφερε μεν για λίγο κάποια αισθήματα ανακούφισης, όμως όσο περνάει ο καιρός, αυτό που επέρχεται είναι φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Φέρνει πιο κοντά την εκποίηση της χώρας, τον όλεθρο των μικρομεσαίων, τη νέκρωση της αγοράς, τη δημογραφική ερήμωση, την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με σφραγίδα…αριστεροφανούς «προοδευτικότητας», εξ ου και η πραγματική πηγή απελπισίας για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο στήριξε τις έσχατες ελπίδες του για πολιτική ανατροπή σε ένα μόρφωμα που συσπείρωσε τα τελευταία χρόνια τις περισσότερες δυνάμεις του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου. Ενός λαού που και πάλι προδόθηκε, γιατί βέβαια διέπραξε για μια ακόμη φορά το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και τώρα που προδόθηκε, απόμεινε μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Πιο παθητικά και υποτονικά από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

Και γιατί άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν δια νόμου), στο να καίγεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι πραγματικά τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα στο άθλιο ψευδοκράτος που εδώ και δεκαετίες παράγει κυρίως απάτη κι ασυναρτησία, ώστε είναι ν’ απορείς ποια απερινόητη μεγαλοθυμία του Ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μάς κρατάει ακόμα και δεν μας καταποντίζει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια. Και την ίδια ώρα βέβαια δεν ξέρεις και πού να στρέψεις το βλέμμα, αναζητώντας δειλά κάποιο μικρό στήριγμα. Όλα υπό διάλυσιν, όλοι οι θεσμοί ξεχαρβαλωμένοι απ’ τη φαυλότητα ή τη μετριότητα, όλα να καταρρέουν με κρότο εκκωφαντικό. Πολιτικές δυνάμεις απαξιωμένες κάτω από το ασήκωτο βάρος δεκαετιών ανομίας και χυδαιότητας. Μια απερίγραπτη κυβέρνηση που δεν απέτυχε μόνο παταγωδώς στις έωλες υποσχέσεις για απαλλαγή από τα μνημόνια, αλλά βρίσκει πλέον τις ευκαιρίες – πότε μες στον ορυμαγδό και πότε χάρη στο γενικό μούδιασμα – για να περνά ανενόχλητη εθνοκτόνες διατάξεις και νομοσχέδια μηδενιστικά. Μια Δικαιοσύνη σε πλήρη ανυποληψία, μια Υγεία σε πλήρη διάλυση, μια Παιδεία ταγμένη στο να παράγει όχι συγκροτημένους πολίτες, αλλά αφελληνισμένα, παραζαλισμένα και αναλφάβητα ανθρώπινα κοπάδια. Και ταυτόχρονα βέβαια να βλέπεις κι ανθρώπους σοβαρούς, ακόμη κι ανθρώπους κοντινούς σου, να εξακολουθούν να τυρβάζονται περί όνου σκιάς, να συνεχίζουν ακόμη και τώρα – παρά τα σημεία των καιρών – να ομφαλοσκοπούν, με την επί χρόνια κεκτημένη αδράνεια της πλέον αυτιστικής εσωστρέφειας. Μια θλίψη τα πάντα λοιπόν. Θλίψη και απογοήτευση.

Και λίγο πιο πέρα φυσικά, η θλιβερή σύναξη των εκκλησιαστικών μας ταγών, πάντοτε ασελγούσα (πλην ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων) επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην Κρεμάσαντος. Από τη μια με τις οικουμενιστικές ή μασωνικές ακαθαρσίες μέσα στις οποίες βυθίζονται πια τόσοι και τόσοι από αυτούς, από την άλλη με τις πάντα ανοιχτές και κακοφορμισμένες πληγές της ελλειμματικής πνευματικότητας, της σιμωνίας, του καριερισμού, της εκκοσμίκευσης, της αδιαφορίας για τα πάντα. Οπότε τι μας απομένει πλέον άραγε ως παρηγοριά;

Μα να λοιπόν τι μας απομένει. Η μεγαλύτερη πηγή παρηγοριάς και δύναμης. Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων. Το άρρηκτον τείχος μας, ο ηλιοστάλακτος θρόνος, η ακαταίσχυντος προστασία, η αμετάθετος μεσιτεία μας προς τον Ποιητήν. Μαζί της, μάς απομένει και η γη μας, μια γη γεμάτα κόκαλα αγίων, ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, σμιλεμένη απ’ τον πόνο και το δάκρυ, μπολιασμένη απ’ τα ατέλειωτα βάσανα και τους καημούς της Ρωμηοσύνης. Και μας απομένουν βέβαια κι οι λίγες φωνές όσων τάχθηκαν να φυλάγουν τις σύγχρονες Θερμοπύλες – και θα συνεχίσουν φυσικά να το πράττουν, παγερά αδιάφοροι για το αν «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ψυχές που αγωνίζονται στην αφάνεια, «ελεύθεροι κι ωραίοι που ζουν σε κάποιες φυλακές» (στα μοναστήρια και στον κόσμο) και μας κρατάνε ακόμη όρθιους.

Κι από πίσω τους βαδίζουμε στα σκυφτά κι εμείς, με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες μας, στα μικρά μας μετερίζια εδώ και χρόνια. «Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους δρόμους», όπως θα τραγούδαγαν κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι είναι στα τυφλά βέβαια, γιατί κι εμείς ελάχιστα νιώσαμε στον δρόμο – κι όσα κι αν μάθαμε να λέμε για πατρίδα, πίστη και παράδοση, θεωρίες ήτανε πιο πολύ παρά βίωμα και πράξη. Μα έστω κι έτσι, προσπαθήσαμε κάπως να ακολουθούμε από πίσω. Αναζητώντας εναγωνίως και τις ευρύτερες υγιείς δυνάμεις που (λέγεται ότι) υπάρχουν, αλλά συνεχίζουν πάντοτε να υπνώττουν στους κόλπους του ταλαίπωρου λαού.

Ίσως γιατί δεν ήρθε ακόμη το πλήρωμα του χρόνου για να βγουν επιτέλους στο προσκήνιο. Δεν ήρθε ακόμη η ώρα τα μετερίζια να συντονιστούν και να ενωθούν τα ρυάκια. Προφανώς δεν είχε ευλογία άνωθεν – για να το πούμε απλά. Υπήρξαμε μάλλον πολύ μικροί κι ανάξιοι, άδεια σαρκία κι εμείς, ανάλγητοι κι αμετανόητοι, χαμένοι στα πλέγματα και τους εγωισμούς μας, αποστάτες ανέστιοι, «κύνες επί τον ίδιον έμετον επιστρέφοντες». Γι’ αυτό και ό, τι ξεκινήσουμε κατά καιρούς να φτιάξουμε (ομάδες, παρατάξεις, κινήσεις και σχήματα), έμεινε λειψό και ατελέσφορο. Γιατί δεν είχε χάρη. Και πώς να έχει άραγε; Ποιοι ήμασταν εμείς δηλαδή, ώστε να έχει;

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε αγριεμένους καιρούς. Καιρούς αποστασίας και μάταιης περιπλάνησης. Μα όσα κι αν πράξαμε, σε ό,τι κι αν φταίξαμε, όσο κι αν «πήραμε τη ζωή μας λάθος», είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται (και ειλικρινά η οικονομική κατάρρευση είναι το τελευταίο που εννοώ), που ίσως να πλησιάζει η ώρα που, όποιος έχει απομείνει ζωντανός σε τούτον τον τόπο, επιτέλους θα κληθεί και να το αποδείξει. Με πράξεις όμως πλέον κι όχι με λόγια – τέλος πια οριστικό κι αμετάκλητο για τις διαπιστώσεις, τις ζυμώσεις, τα συμπεράσματα, τις ατέρμονες αναλύσεις. Και φυσικά αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το αυθεντικό κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του και της μεσιτείας Της. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Τελεία και παύλα. Και ό,τι επί αιώνες χτίσαμε, χάνεται οσονούπω οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2015. Λίγο μόλις μετά το δεύτερο Πάσχα μας – εκείνο του καλοκαιριού. Λίγο μετά αφού η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν. Λίγες ώρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω. Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της, για μια ακόμη φορά…

Φτάσαμε λοιπόν ὥς ἐδῶ: «δημοψήφισμα» γιά τήν πρόταση τῆς Τρόικας. Αὐτό προσέφερε (;) ὡς «διέξοδο» ἡ Συριζοανέλ Κυβέρνηση, ζητώντας μας ἕνα ΝΑΙ ἤ ἕνα ΟΧΙ. Νιώθουμε λοιπόν ὑποχρεωμένοι νά ἐκφράσουμε τή γνώμη μας, ὅπως τό κάνουμε καί γιά ὅλα τά θέματα, ἀσχέτως ἄν βλέπουμε σωτηρία σήμερα ἤ ὄχι.

Πρῶτα πρῶτα οἱ ἀναγνῶστες μας θυμοῦνται καλά ὅτι πρωτοστατήσαμε (μέσῳ τῆς «Σπίθας» κι ὄχι μόνο) στήν λαϊκή ἀντίδραση κατά τῶν μνημονιακῶν δεσμῶν πού ἐπέβαλε στήν πατρίδα μας ἡ συμμωρία τοῦ ΓΑΠ πρίν 5 χρόνια. Ξέρουν ἐπίσης πώς δείξαμε μιάν ἀνοχή στήν κυβέρνηση Σαμαρᾶ μέχρι πού αὐτή τσάκισε κάθε ἐλπίδα τοῦ λαοῦ μας – κι ὄχι μόνο στά θέματα τῆς οἰκονομίας. Τέλος, γνωρίζουν ὅτι στηρίξαμε στίς τελευταῖες ἐκλογές τούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες» ὡς μιά ἄγκυρα πού θά λειτουργοῦσε ἐθνωφελῶς στήν διαγραφόμενη Κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Καί μέχρι σήμερα δέν μετανιώσαμε γιά καμμία ἀπό τίς τακτικές ἐπιλογές μας, οἱ ὁποῖες διέπονταν ἀπό τήν ἴδια στρατηγική, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ κράτους καί τοῦ λαοῦ μας.

Σήμερα λοιπόν ἔχουμε φτάσει στό μᾶλλον προβλέψιμο ἀποτέλεσμα τῆς πεντάμηνης διαπραγμάτευσης: στό πλῆρες ἀδιέξοδο. Ποῦ ἀλλοῦ θά ὁδηγοῦσε μία τόσο ἑτεροβαρής σχέση, μέ δεδομένη τήν γερμανική ἐπιθετικότητα καί τήν ἑλληνική δυσπραγία; Στό σημεῖο αὐτό, κι ἐνῶ ἡ στάση πληρωμῶν εἶναι ἤδη ἐδῶ, ἡ ἑλληνική Κυβέρνηση προσέφυγε στό δημοψήφισμα, μέ στόχο – κατά τή γνώμη μας – νά πετύχει μιά ὑποχώρηση τῆς πλευρᾶς τῶν δανειστῶν. Βέβαια τήν ὥρα πού γράφονται αὐτές οἱ γραμμές ἤδη ἔχει καεῖ τό κυβερνητικό αὐτό χαρτί καί συζητᾶται ἡ ἀκύρωση τοῦ δημοψηφίσματος!
Τί νά πεῖς καί ἀπό ποῦ νά ξεκινήσεις; Πρῶτα πρῶτα ἔχουν δίκιο ὅσοι μιλοῦν γιά ἀπουσία σαφοῦς διλήμματος, ἡ ὑπό ἀναίρεση τροϊκανή πρόταση δέν ἔστεκε ὡς τέτοιο. Ἡ ἴδια ἡ στάση τῆς Κυβέρνησης τῶν τελευταίων ἡμερῶν ὑπονόμευσε τήν ἀξία τοῦ δημοψηφίσματος καί ὁ παιδαριώδης τρόπος πού τό χειρίστηκε τό ἀφόπλισε ἐντελῶς. Τί νόημα ἔχει πιά νά διεξαχθεῖ; ΟΚ, τό ΝΑΙ θά ἦταν αὐτοκτονική ἐπιλογή, ἕνα πράσινο φῶς γιά ἀκόμη χειρότερα μέτρα, ἕνα σημάδι ὁριστικῆς ὑποταγῆς. Πῶς νά ἐπιδοκιμάσεις τίς προτάσεις τῶν «θεσμῶν» καί τήν συνοδό προοπτική περαιτέρω ἐκπτώχευσης τῆς πατρίδας μας; Καί πῶς ὅμως ζητᾶς ἐπικράτηση τοῦ ΟΧΙ χωρίς νά μιλᾶς γιά τήν ἑπόμενη μέρα; Τί ἄλλος δρόμος ἀνοίγεται πέρα ἀπό ἐκεῖνον τῆς ἐπιστροφῆς στή δραχμή, δηλαδή ἀπό μιάν ἀπόπειρα διαφυγῆς ἀπό τό Ἀλκατράζ μέ ἕνα κουτάλι; Ποιό ὅπλο λές ὅτι θά ἔχεις ὅταν ἡ ἄλλη πλευρά ἀπορρίπτει (καί διά στόματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης!) τήν ἴδια τήν διοργάνωση τοῦ δημοψηφίσματος; Βεβαίως φτάσαμε νά παρακαλᾶμε τώρα γιά ὅσα ἀπορρίπταμε πρίν μιά βδομάδα – καί νά μᾶς τά ἀρνοῦνται! Ζητᾶμε τρίτο Μνημόνιο καί μᾶς λένε ὅτι θά τό σκεφτοῦν! Ἦταν σχέδιο κατά τῆς χώρας μας; Κατά τῆς Κυβέρνησης; Ἔχουμε νά κάνουμε μέ γκάγκστερς; Μᾶς μεταχειρίζονται σάν ἀποικία τους; Ναί, καί λοιπόν; Τώρα τ’ ἀνακαλύψαμε ὅλα αὐτά; Οἱ πολιτικοί καριέρας πού μᾶς κυβερνᾶνε εἶχαν ἄλλη ἄποψη γιά τό διεθνές γίγνεσθαι; Ὅταν διεκδικοῦσαν καί κέρδιζαν τό γκουβέρνο ἀπό τούς προκατόχους τους, τί πίστευαν ὅτι θά ἀντιμετωπίσουν; Ναί, παρέλαβαν μιά χώρα ἀνάπηρη τόν Γενάρη, ὅμως ἐνῶ τῆς ἔταξαν θεραπεία, τώρα τῆς ἑτοιμάζουν τόν θάνατό της.
Πάντα εἴχαμε πολύ κακή γνώμη γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ ἀλλά αὐτό τό χάλι στ’ ἀλήθεια δέν τό περιμέναμε. Δέν εἶναι μόνο ἡ ἀσύλληπτη ἀνεπάρκεια, ἡ βαρειά ἰδεοληψία, ἡ προβληματική ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα. Εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ὀρρωδοῦν πρό οὐδενός: εἶναι ἱκανοί νά θυσιάσουν ὄχι μόνο τόν δικό τους αὐτοσεβασμό ἀλλά καί τήν ἀξιοπρέπεια καί τό αὔριο τῆς χώρας μας, προκειμένου νά ἐπιμείνουν στό «δίκιο» τῶν θέσεών τους – ἤ καί τῆς καρέκλας τους. Ἀναρωτιέμαι, τί ἄλλο θά ἔπρεπε νά συμβεῖ γιά νά παραιτηθεῖ ἡ Κυβέρνηση καί νά ἐγκαταλείψουν τά μέλη της διά παντός τήν πολιτική;
Ζοῦμε μέρες τοῦ 1920 καί ἔχουμε ἀκόμη (ἴσως) τήν δυνατότητα νά ἀποτρέψουμε τήν ὁλική Καταστροφή. Τό χειρότερο δέν θά εἶναι ἡ ἀποτυχία τῆς σημερινῆς Κυβέρνησης, οὔτε κι ἡ ἐπάνοδος τῆς πολιτικομηντιακῆς μαφίας πού μᾶς διαφέντευε μέχρι πρόσφατα ἀλλά ἡ τελειωτική καταρράκωση τῆς πατρίδας μας.
Ὁ Θεός βοηθός.

Ὅπως τό ἔχετε ὅλοι καταλάβει, τό ποδόσφαιρο δέν ἐμπίπτει στή σφαῖρα τῶν ἐνδιαφερόντων μας. Ὅμως μέ ἀφορμή τόν τελευταῖο διασυρμό τῆς Ἐθνικῆς μας ὁμάδας ἀπό τίς Φερόες Νήσους (!) νομίζουμε ὅτι πρέπει νά γράψουμε κάποιες βασικές πολιτικές ἀλήθειες πού κανένας δέν τολμάει νά πεῖ, γιά τόν (ἐν Ἑλλάδι ὁλόγυμνο) βασιλιά τῶν σπόρ.

Read the rest of this entry…

Οι γνώμες των συντακτών μας για το επικείμενο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015:

Read the rest of this entry…

Κάθε λίγο καί λιγάκι ἔχουμε καί κάποιον «ἐπίσημο» τῆς Τουρκίας, πού ἔρχεται στήν περιοχή μας μέ ἕνα πρόσχημα. Κάπως ἔτσι βρέθηκε (1/6/15) στά μέρη μας ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Διεύθυνσης Θρησκευτικῶν Ὑποθέσεων τῆς γείτονος, Μεχμέτ Γκιορμέζ, λόγῳ τῆς γιορτῆς Καντήλι Μπεράατ. Μαζί του καί δύο τούρκικα κανάλια πού ἔδιναν εἰκόνα σέ ζωντανή μετάδοση (TRT Diyanet καί TRT Avaz). 

Read the rest of this entry…

Στὶς 14-17 Μαΐου διεξήχθη τὸ πολύκροτο συνέδριο τῆς FUEN (Ὁμοσπονδιακή Ἕνωση Εὐρωπαϊκῶν Ἐθνοτήτων) στήν Κομοτηνή. Μιὰ προαναγγελθείσα πρόκληση ποὺ ὅμως μᾶλλον δὲν ἀπέδωσε στοὺς Τούρκους ἐμπνευστές της τὰ προσδοκώμενα.

Σημειώνουμε ὅτι ἡ FUEN δέν εἶναι κάποια ὀργάνωση ἰδιαίτερης βαρύτητας. Ἀποτελεῖται ἀπό ἑνώσεις γερμανικῶν, σλαβικῶν καί (τελευταίως) τουρκικῶν μειονοτήτων πού ζοῦν σέ χῶρες τῆς κεντρικῆς καί ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί χρηματοδοτεῖται ἀπό τοπικές Κυβερνήσεις, κυρίως γερμανικές. Ἡ ἐπιλογή της νά κάνει τό ἐτήσιό της συνέδριο στήν Κομοτηνή καί ὅλες οἱ προκλητικές λεπτομέρειες στήν διοργάνωση ἦταν προφανέστατα ἀποτέλεσμα τουρκικῆς «πειθοῦς» (μέ πολιτικά μέσα; μέ χρῆμα;). Ἀπαριθμοῦμε τὶς εὔγλωττες λεπτομέρειες:

Read the rest of this entry…

Ἄν πρίν 20 μόλις χρόνια ἔλεγε κάποιος στήν Ἰρλανδία πώς τό 2015 ὁ λαός θά ὑπερψηφίσει μέ 62% τόν γάμο τῶν ὁμοφυλόφιλων, σίγουρα θά τόν περνοῦσαν γιά τρελλό. Μόλις τότε εἶχε ἐπιτραπεῖ – μέ ὁριακή πλειοψηφία – τό …διαζύγιο καί ἡ φήμη τῆς «πιό καθολικῆς χώρας τοῦ κόσμου» καλά κρατοῦσε. Κι ὅμως, τό εἴδαμε κι αὐτό: τό ΝΑΙ, μέ τήν ὑποστήριξη τῆς Κυβέρνησης, ὅλων τῶν μεγάλων κομμάτων (!) καί τῶν ΜΜΕ, σάρωσε πρό ἡμερῶν τίς χλιαρές ἀντιδράσεις τῶν συντηρητικῶν καί τῆς Ἐκκλησίας, δείχνοντας τήν φρικτή γύμνια τῆς τελευταίας. Δέν εἶναι τυχαῖο πώς πέρυσι χρίστηκαν μόλις 15 κληρικοί σέ μιά χώρα πού ἄλλοτε ἐξήγαγε πάστορες! Ὁ πρωθυπουργός Enda Kenny δήλωσε πανευτυχής: «Μέ τή σημερινή μας ψῆφο δείξαμε ποιοί εἴμαστε: ἕνας γενναιόδωρος, συμπονετικός, γενναῖος καί χαρούμενος λαός». Προφανῶς ὅταν τό ΝΑΙ «ἀντιπροσωπεύει» ἕνα τέτοιο σύνολο ἀξιῶν καί προβάλλεται μέ τό σύνθημα τῆς «ἰσότητας», τό ΟΧΙ δείχνει πολύ ἀπεχθές στόν μέσο καταναλωτή δημοκρατικῶν διαδικασιῶν. Εἶναι ὅμως μόνο θέμα μάρκετινγκ; 

Read the rest of this entry…

Ανήκω στην μικρή εκείνη μερίδα των (συνειδητών, κατά το δυνατόν) Ελλήνων πολιτών που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο δεν πάσχουν ακόμα από κατάθλιψη. Δεν με ενδιαφέρει μια καριέρα λαμόγιου, δεν δέχομαι πως η μοίρα της χώρας μου κρίθηκε οριστικά, δεν θεωρώ πως η γενικευμένη παρακμή είναι λόγος αδράνειας. Εξακολουθώ να προσβλέπω και να στηρίζω όποιαν προσπάθεια δείχνει να εδράζεται στην κοινή λογική, στο ήθος και στις αξίες που συγκροτούν τις κοινωνίες, διατηρώντας μια αίσθηση ρεαλισμού: δεν ξεχνώ για ποιαν κοινωνία μιλάμε και σε ποιο διεθνές περιβάλλον κινούμαστε. Το οριακό σημείο στο οποίο έχει φτάσει η πολιτική ζωή του τόπου μας έχει αναπτερώσει τις ελπίδες μου για μία ΑΡΔΗΝ ανάταξη, μέσα από την καταστροφή της.
Ζήσαμε μετά το 1974 όλες τις εκδοχές της καθεστωτικής διαχείρισης: την συντηρητική διακυβέρνηση, την πασοκική «Αλλαγή», την μητσοτακική λαίλαπα, την εκσυγχρονιστική κλεπτοκρατία, την καραμανλική χαυνότητα, την μνημονιακή επιδρομή. Από τον περασμένο Γενάρη δοκιμάζουμε και την συριζέικη συνταγή, που ώς τώρα περιλαμβάνει μόνο …πλασέμπο. Επειδή όμως τα ψωμιά της δείχνουν μάλλον ευάριθμα, σύντομα θα κληθεί η κοινωνία να εκφραστεί μέσα από νέα πολιτικά σχήματα (δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα περιοριστεί σε μολυσματικά «Ποτάμια»). Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Read the rest of this entry…

Ὁ Leonid Petrovich Reshetnikov (στήν ἀνωτέρω φωτογραφία) γεννήθηκε ἀπό στρατιωτικούς γονεῖς τό 1947 στό Potsdam τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ἐργάστηκε στίς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν τῆς ΕΣΣΔ καί τῆς Ρωσίας ὡς ἀναλυτής γιά 33 χρόνια καί ἡ τελευταία του θέση πρίν συνταξιοδοτηθεῖ (2009) ἦταν ἐπικεφαλῆς στό Τμῆμα Πληροφοριῶν καί Ἀναλύσεων τῆς SVR. Εἶναι μέλος στό Συμβούλιο Ἐθνικῆς Ἀσφάλειας τῆς Ρωσίας, ἔχει τιμηθεῖ μέ πολλά κρατικά μετάλλια καί μιλᾶ σερβικά, βουλγαρικά καί …ἑλληνικά!
Βρήκαμε (themillenniumreport.com) ἐξαιρετικά ἐνδιαφέροντα πράγματα πού εἶπε σέ συνέντευξή του στόν Alexander Chuikov τοῦ argumenti.ru καί στά ὁποῖα εἴδαμε νά περιγράφεται ἁδρομερῶς καί ἡ δική μας – τοῦ «Ἀντιφωνητῆ» – ἀντίληψη γιά τό διεθνές γίγνεσθαι σήμερα. Προσέξτε κάθε του λέξη, ἀντίδοτο στήν μαζική παραπληροφόρηση πού ὑφιστάμεθα.

Read the rest of this entry…

Εἶχα πολλά χρόνια νά πάω στήν Τουρκία. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς οἱ περιγραφές τῶν φίλων καί γνωστῶν γιά μιά «ἄλλη» Τουρκία ἀπό κείνην πού ἤξερα πρίν 12 χρόνια μοῦ κινοῦσαν τήν περιέργεια, καθώς ἔβρισκα πώς μᾶλλον σέ ἕναν βαθμό θά ἰσχύουν, τώρα πού ἡ Ἐρντογανική χώρα εἶναι στό ζενίθ τῆς ἀκμῆς της. Ἔτσι, μέ μιά παρέα 7 συνολικά φίλων, βρεθήκαμε σέ ἡμερήσια ἐκδρομή στήν Ἀδριανούπολη.

Read the rest of this entry…

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία δημοσκόπησης για τη σχέση των Ελλήνων με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εφημερίδα «Το Βήμα» σε δύο συνεχείς Κυριακές ( 12 και 19 Απριλίου 2015) δημοσίευσε δημοσκόπηση της εταιρείας «Κάπα Research Α.Ε.». Σύμφωνα με αυτή το 81,4% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι –έναντι παλαιότερα του 95% – και το 14,7% άθεοι, έναντι παλαιότερα του 2%. Όμως ενώ δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι μέσα σε δεκαπέντε χρόνια υπερτριπλασιάστηκαν όσοι δηλώνουν ότι δεν θρησκεύονται:
- Το 2001 το 13,8% δήλωσε ότι δεν θρησκεύεται, ενώ το 85,6% ότι θρησκεύεται.
- Το 2015 το 45,9% δηλώνει ότι δεν θρησκεύεται, ενώ μόνο το 51,9% ότι θρησκεύεται.
Ένα άλλο συνταρακτικό στοιχείο είναι πως μέσα σε δέκα χρόνια μειώθηκαν στους μισούς όσοι καθημερινά προσεύχονται και υπερτετραπλασιάστηκαν όσοι δεν προσεύχονται ποτέ:
-Το 2006 το 54,2% προσευχόταν καθημερινά και το 7,2% ποτέ.
-Το 2015 το 24,4% προσεύχεται καθημερινά και το 29,6% ποτέ.

Read the rest of this entry…

Ὁ κοινωνιολόγος Χόρχε Ἐλμπάουμ, πρώην διευθυντής τῆς DAIA (Delegation for Argentine Jewish Associations – Ἀντιπροσωπεία τῶν Ἀργεντινοεβραϊκῶν Ἐνώσεων), δημοσίευσε στίς 18 Ἀπριλίου 2015, στήν ἡμερήσια ἐφημερίδα Pagina 12 τοῦ Μπουένος Ἄιρες, ἕνα ἀποκαλυπτικό ἄρθρο γιά τήν λειτουργία τοῦ σιωνιστικοῦ λόμπυ πού συνδέει τήν κυβέρνηση στό Ἰσραήλ μέ τούς κερδοσκόπους τῆς Wall Street καί μέ τίς Ἀργεντινοεβραϊκές ὀργανώσεις. Τήν πολύτιμη μαρτυρία του μᾶς ἔκανε γνωστή ὁ κορυφαῖος Ἑλληνοαμερικανός ἀναλυτής Τζέημς Πέτρας ἀπό τό ἄρθρο τοῦ ὁποίου παίρνουμε τά περισσότερα ἀπό τά στοιχεῖα πού ἀκολουθοῦν. Ὁ Elbaum περιγράφει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον τό κύκλωμα αὐτό ἀποσταθεροποιεῖ τήν κυβέρνηση τῆς Cristina Fernandez, ἐξασφαλίζει ὑπέρογκα κέρδη γιά τόν Ἑβραῖο κερδοσκόπο Paul Singer τῆς Elliott Management καί ὑπονομεύει τήν ἰρανοαργεντινή συμφωνία γιά κοινή ἔρευνα σχετικά μέ τήν βομβιστική ἐπίθεση στό Ἑβραϊκό Κέντρο τῆς ΑΜΙΑ (1994) στό Μπουένος Ἄιρες.
Τό ἄρθρο δημοσιεύθηκε λίγο μετά τόν θάνατο τοῦ Ἀλμπέρτο Νισμάν, φανατικοῦ σιωνιστῆ πού διηύθυνε τίς ἔρευνες γιά τήν βόμβα ἐπί 20 χρόνια (βρέθηκε πυροβολημένος στό διαμέρισμά του στίς 18/1/2015). Τό ἑβραϊκό κράτος προσπαθοῦσε νά ἐμπλέξει τά γνωστά ἐργαλεῖα τῆς πολιτικῆς του ἀπό τίς ΗΠΑ – Anti-Defamation League, AIPAC…- καί μέ τή βοήθεια Ἀργεντινοεβραίων νά κατασκευάσει «ἀποδείξεις» γιά ἐνοχή τοῦ Ἰράν καί νά κατηγορήσει τήν Ἀργεντινή γιά συγκάλυψη τῆς Τεχεράνης. Εἰδικά ἡ ἐμπλοκή τῶν ἑβραϊκῶν κοινοτήτων δείχνει τό πῶς τό Ἰσραήλ, ἀδιαφορώντας γιά τή σχέση τῶν Ἑβραίων μέ τίς χῶρες πού παλαιόθεν τούς φιλοξενοῦν, θέτει σέ κίνδυνο τή θέση τους ἐκεῖ προκειμένου νά προωθήσει τά συμφέροντα καί τήν ἰσχύ του.

Read the rest of this entry…

Τό σύνθημα τῆς παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης πού λανσάρει ἡ συριζοανέλ Κυβέρνηση, ὅσο περνάει ὁ καιρός, δείχνει ὅλο καί περισσότερο ἁπλῶς σύνθημα. Δυστυχῶς σέ μιά συγκυρία ὅπου ἡ χώρα ἔχει ἀνάγκη ἀπό μιά ριζική μεταστροφή στήν παραγωγή καί πάταξη τοῦ παρασιτισμοῦ, οἱ ἰθύνοντες πού στελεχώνουν τήν Κυβέρνηση ἀντιπροσωπεύουν – ὡς ἄνθρωποι – τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Κρατικοδίαιτοι, χωρίς ἐμπειρία στήν πραγματική οἰκονομία καί κατοικοεδρεύοντες στό κέντρο τοῦ παρασιτισμοῦ, δηλαδή ἐν Ἀθήναις, στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων διαθέτουν μόνο μιά θεωρητική ἀντίληψη γιά τό τί μπορεῖ νά σημαίνει τό σύνθημα τοῦ Γ. Καραμπελιᾶ πού υἱοθέτησαν. Οἱ ἀριθμοί εἶναι εὔγλωττοι: στά 33 μέλη τοῦ Σύριζα στήν Κυβέρνηση, οἱ 18 εἶναι ἀπό τήν Ἀττική καί οἱ 13 εἶναι καθηγητές Πανεπιστημίου! Ὄχι ὅτι κι αὐτοί δέν χρειάζονται ἀλλά ποιός θά προσφέρει στόν ὅποιον σχεδιασμό μιά ἐμπειρία τῆς ἀγορᾶς, τῆς ὑπαίθρου, τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς κτλ; Κοιτώντας τά βιογραφικά τῶν ὑπουργῶν του, πλήν ἐλαχίστων περιπτώσεων (Βαλαβάνη, Φλαμπουράρης, Σπίρτζης…) ἀδυνατεῖς νά βρεῖς κάποιον πού νά ἔχει βγάλει ἕνα εὐρώ μέ τή δουλειά του στόν ἰδιωτικό τομέα. Ἀκόμα καί στό καθ’ ὕλην ἁρμόδιο ὑπουργεῖο παραγωγικῆς ἀνασυγκρότησης μόνον ὁ Παναγιώτης Σγουρίδης (ἀπό τούς ΑΝΕΛ) ἔχει ἐπαγγελματική ἐπαφή μέ τό ἀντικείμενο!

Read the rest of this entry…

Παρότι ο Σύλλογος Μουσουλμάνων Μακεδονίας – Θράκης που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη (Κρεμαστής 2, Πλατεία Τυρολόης, 54632, τηλ. 2310546808, 6945216020) έχει ήδη ζωή 10 χρόνων, εξακολουθεί να περνιέται για ένας κοινός μορφωτικός σύλλογος. Μάλλον οι περισσότεροι συνέλληνες – των Σαλονικιών συμπεριλαμβανομένων – δεν έχουν πάρει είδηση τι ρόλο παίζουν ο σύλλογος, ο πρόεδρός του Οσμάν Ισμαήλογλου και ο γιος του Φερίτ. Οι περισσότεροι κάτι έχουν ίσως ακουστά μα το προσπερνούν σε ελληναράδικο στυλ «τι μας ενδιαφέρει αν ο τάδε κωλόγυφτος λέει ή κάνει κάτι», υποτιμώντας τον κίνδυνο. Πρόκειται για αληθινή μετάσταση του προξενικού κυκλώματος από τη Θράκη στη Θεσσαλονίκη, για ανοικτό όργανο της πολιτικής της Τουρκίας. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Άλλωστε ο ίδιος ο Μπουτάρης σε πρόσφατες δηλώσεις του σχετικά με την παραχώρηση τεμένους στο σωματείο δήλωσε χαλαρά ότι αυτοί «έτσι κι αλλιώς παίρνουν λεφτά από την Τουρκία»!

Read the rest of this entry…

Δέν ξέρω ἄν εἶναι σαφής ὁ ὅρος «κωλοέλληνες» σέ ὅλους µας. Ἄν πάντως κάποιοι δυσκολεύονται νά τόν ἀντιληφθοῦν, ἡ πρόσφατη ἱστορία τῆς ΣΕΚΑΠ µπορεῖ νά ἀποδειχθεῖ ἐξαιρετικά χρήσιµη.

Πρίν δυό χρόνια λοιπόν, ἡ τότε Κυβέρνηση ἔβγαλε στό σφυρί τήν πάλαι ποτέ κραταιά συνεταιριστική καπνοβιοµηχανία τῆς Ξάνθης, τό ἄλλοτε καµάρι τοῦ συνεταιρισµοῦ, πού εἶχε πλέον βουλιάξει µέσα στήν γενικότερη παρακµή. Πολλά ἀκούστηκαν γιά τό ποῦ θά καταλήξει, κάποια στιγµή φάνηκε ὅτι προκρίνεται µεταξύ τῶν ὑποψηφίων ἀγοραστῶν ὁ Τοῦρκος ἐπιχειρηµατίας Σέµπα (SΕBA DIS TICARET VE NAKLIYAT A.S.) ἀλλά τελικά τήν ἀγόρασε ὁ ὁµογενής µας ἐπιχειρηµατίας Ἰβάν Σαββίδης µέ τήν “Agrokom Group”. Ἐπένδυσε πάνω ἀπό 27 ἑκατ. εὐρώ, πλέον τῶν ὅσων κατέβαλε γιά τήν ἀγορά τοῦ πλειοψηφικοῦ πακέτου μετοχῶν, ἐκσυγχρόνισε τόν ἐξοπλισµό µέ 1,2 ἑκατ. εὐρώ καί συνεχίζει νά ἐκσυγχρονίζει τό ἐργοστάσιο, ἀπαλλάσσοντάς το ἀπό τόν ἄχρηστο καί ἀντιπαραγωγικό ἐξοπλισμό, µείωσε τίς ζηµίες ἀπό 26 ἑκατ. τό 2012, σέ 10 ἑκατ. τό 2013 καί σέ 1 ἑκατ. τό 2014, προσδοκώντας εὔλογα καί βάσιμα τό 2015 νά εἶναι ἡ πρώτη κερδοφόρα χρονιά γιά τό ἐργοστάσιο, αὔξησε τίς πωλήσεις, παράγει νέα προϊόντα, ψάχνει ἐξαγωγές σέ Εὐρώπη, Βαλκάνια, Ρωσία, Βόρεια Ἀφρική κτλ κι ἔχει ἀποδώσει στήν διετία φόρους καί τέλη στό κράτος πάνω ἀπό 200 ἑκατ. εὐρώ. Τό τοπίο ἔδειξε ἐλπιδοφόρο.

Read the rest of this entry…

Τα ξημερώματα της 17ης Απριλίου περί τις 4.00 εκδηλώθηκε φωτιά στο τέμενος του Γενιτζέ πίσω από το κεντρικό πάρκο της Κομοτηνής. Η φωτιά κατέστρεψε τον πρόσθετο προθάλαμο του τζαμιού, όπου οι προσερχόμενοι αφήνουν τα παπούτσια τους και ευτυχώς είδε τον καπνό διερχόμενος περίοικος και ειδοποίησε τις Αρχές, με αποτέλεσμα να επέμβει γρήγορα η Πυροσβεστική και να αποτρέψει την επέκταση της φωτιάς στο ίδιο το τέμενος ή στο παρακείμενο 3ο μειονοτικό σχολείο της πόλης. Πόρισμα ακόμη δεν δόθηκε από την Πυροσβεστική αλλά αν είναι εμπρησμός, φαίνεται κραυγαλέα περίπτωση προβοκάτσιας. Δεν είναι μόνο που δεν υπάρχει κανένας χριστιανός στην περιοχή που θα ήθελε ή θα τολμούσε να βλάψει ένα τζαμί. Είναι κι ότι οι δράστες λίγο παραπέρα κατέστρεψαν τα μικρά κυπαρίσσια που είχαν φυτευτεί πίσω από το μετζίτ επί της οδού Αδριανουπόλεως, πριν το Αλάν Κογιού. Σε έναν χώρο που κανείς άσχετος δεν θα μπορούσε να γνωρίζει ότι ανήκει στην βακουφική επιτροπή. Αυτή η κίνηση δείχνει πιθανώς ότι η φωτιά στο τζαμί είναι αφενός ηθελημένη ενέργεια (κι όχι ατύχημα) και αφετέρου προβοκάτσια. Καθώς μάλιστα πλησιάζει το συνέδριο της FUEN (Ομοσπονδία Εθνικών Μειονοτήτων Ευρώπης) που θα το φιλοξενήσουν οι επαγγελματίες Τούρκοι στην Κομοτηνή (13-17 Μαΐου 2015), κάτι τέτοιο το χρειάζονταν επειγόντως – τι θα λέγαν στους ανθρώπους; Για ποιο πράγμα να μας κατηγορούσαν; Τώρα λοιπόν έχουν και μάλιστα πρόσφατο! Θυμίζουμε την ανάλογη περίπτωση με τον εμπρησμό του τεμένους της Γλαύκης το 1999, που είχε “συμπέσει” με την άφιξη δύο απεσταλμένων του Συμβουλίου της Ευρώπης στη Θράκη. Ευτυχώς σε εκείνην την περίπτωση βρέθηκε ο δράστης (Αζίζ Αχμέτ) και αποκαλύφθηκε η μεθόδευση των τουρκοπρακτόρων. Άραγε θα συλληφθούν οι δράστες αυτή τη φορά;