Οι γνώμες των συντακτών μας για το επικείμενο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015:

Γιάννης Στρούμπας: ΟΧΙ στον δρόμο της Κακίας!
Ο Ηρακλής κοντοστάθηκε βλέποντας δύο δρόμους να ανοίγονται μπροστά του. Ο ένας ήταν ο δρόμος της Κακίας: στην αρχή πλατύς, με ανοιχτές τράπεζες, με γενόσημα φάρμακα, που όσο πήγαινε, όμως, στένευε, με διασφαλισμένα 280 ευρώ μισθό και σύνταξη, με εργασιακό μεσαίωνα, δημογραφική κατάρρευση, μετανάστευση στην πιο παραγωγική ηλικία, αυτοκτονίες… Ο άλλος ήταν ο δρόμος της Αρετής: στενός και δύσβατος στην αρχή, με κλειστές τράπεζες, με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, με αγώνα για να σταθείς στα πόδια σου· μα όσο τον σκαρφάλωνες πλάταινε, σου επέτρεπε να αναπνεύσεις, σου χάριζε τη στερημένη σου εθνική κυριαρχία, αποκαθιστούσε τη δημοκρατία και την ελευθερία, άφηνε πίσω τους εφιάλτες και τους τεχνοκράτες – ανδρείκελα του ζόφου, της διαπλοκής και της οικονομικής ολιγαρχίας…
Ο Ηρακλής αποφάσισε: ΟΧΙ στον δρόμο της Κακίας, ΟΧΙ στην τρομοκράτηση, τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα. Ναι στον δύσβατο δρόμο της Αρετής, γιατί χωρίς αγώνα τίποτα δεν κατακτιέται. Στο δημοψήφισμα της 5/7/2015 ψηφίζουμε ΟΧΙ. Για να μην μας ξαναφέρει ένα δουλικό ΝΑΙ, πάλι σε 4 – 5 μήνες, ακριβώς πίσω, στο ίδιο αδιέξοδο. ΟΧΙ, γιατί πρέπει να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα και να το αντιμετωπίσουμε. ΟΧΙ, με οδηγό το ΟΧΙ της Κύπρου στο σχέδιο Ανάν. ΟΧΙ, με θάρρος, πίστη, ευψυχία.
Κώστας Μ. Βολιώτης: Colpo grosso;
Για το αντικείμενο του δημοψηφίσματος, η απάντηση ήρθε από τον υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ Τέρενς Κουίκ, «ότι το δημοψήφισμα εντάσσεται στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους», δηλαδή είναι ένας τακτικισμός, που ως παλιός Κνίτης ο πρωθυπουργός, γνωρίζει καλά. Να όμως που οι εταίροι, με παράδοση στο αστικό σύστημα, το Σάββατο είπαν ότι «από εβδομάδα οι τράπεζες στην Ελλάδα θα κλείσουν» και ο Υπουργός κ. Παππάς (ογκόλιθος πολιτικής σκέψης) απάντησε αμέσως ότι «δεν θα τους κάνουμε την χάρη», μη αφήνοντας μια πισινή! Πριν περάσουν 24 ώρες τα γεγονότα τούς διέψευσαν. Δυστυχώς η εμπειρία έχει δίκαιο, οι δικοί μας είναι εξυπνάκηδες
Το σύστημα καλεί την Τετάρτη 1η Ιουλίου, που αλλάζει Προεδρία η Ε.Ε., συνάντηση αρχηγών κρατών για να βρεθεί λύση στο Ελληνικό θέμα. Μήπως τελικά το δημοψήφισμα ήταν colpo grosso του Alexis;
Νεκτάριος Δαπέργολας: η Ιστορία γράφεται με την άρνηση και την αντίσταση
Παρά τις άθλιες επιλογές της σε άλλα θέματα (π.χ. της ιθαγένειας), σε αυτό της διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση έδωσε όντως μάχη (και πάντως ακούσαμε επιτέλους και κάποια ΟΧΙ μετά τα επί έτη ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ των ανδρεικέλων ιτς-ογλάν του ΔΝΤ και του Σόιμπλε). Και αν τελικά απέτυχε να φέρει συμφωνία, πέρα από τα όποια λάθη της, βασικά ευθύνεται ο τοίχος που συνάντησε από το σκυλολόι των δήθεν εταίρων, που ήταν αποφασισμένοι να «καθαρίσουν» αυτή την (όπως θεωρούσαν) ανυπάκουη πολιτική ανορθογραφία και να ξαναφέρουν τη χώρα στα …ήρεμα νερά των προαναφερθέντων οσφυοκαμπτικών ναιναίκων!
Από τη στιγμή πάντως που η κυβέρνηση έφτασε σε αυτό το σημείο, δεν μπορούσε ούτε τη θανατηφόρα συμφωνία να υπογράψει (που δεν θα περνούσε εξάλλου κι από τη Βουλή), αλλά ούτε και να οδηγηθεί σε ρήξη (πράγμα επίσης αντίθετο στις προεκλογικές και μετεκλογικές δεσμεύσεις της). Δύο εναλλακτικές είχε: εκλογές ή δημοψήφισμα. Επέλεξε απλά το λιγότερο χρονοβόρο και κοστοβόρο.
Και εξίσου απλή και προφανής είναι ασφαλώς και η απουσία πραγματικού διλήμματος την ερχόμενη Κυριακή. Ποιος δηλαδή θα πει ΝΑΙ σε ένα μέλλον που σημαίνει κατακρεουργημένους μισθούς, ατέλειωτες φορολαίλαπες, αβάσταχτη ακρίβεια και νεκρή αγορά, χωρίς καμμία μάλιστα προοπτική οικονομικής ανάκαμψης; Αρκετά λουφάξαμε από τον φόβο. Ας πούμε επιτέλους κι εμείς ως λαός ένα ΟΧΙ (έστω και έτσι διατυπωμένο) σε όλες αυτές τις ευρωκοπριές (και τις ντόπιες παλλακίδες τους). Ακόμη κι αν στο τέλος του δρόμου είναι η αλλαγή νομίσματος (και γιατί να φοβηθούμε δηλαδή τη δραχμή, μπροστά σε αυτόν τον σίγουρο αργό κι επώδυνο θάνατο που μας επιβάλλουν οι διεθνείς βρυκόλακες;)…
Και για να το κλείσουμε: η Ιστορία γράφεται με την άρνηση και την αντίσταση, όχι με τα σάλια που αφήνουν πίσω τους οι γυμνοσάλιαγκες και οι κιοτήδες. Ήμασταν επί αιώνες ο λαός της αντιστάσεως, μέχρι που μας εκφύλισε η ευρω-μανία, η δανεική ευμάρεια και η εκσυγχρονιστική βλακεία. Έχει απομείνει ακόμη μέσα μας κάποιο γονίδιο ζωντανό; Ας κάνουμε λοιπόν σε λίγες μέρες μια αρχή, γιατί σύντομα φοβάμαι πως θα χρειαστεί να πούμε ακόμη μεγαλύτερα ΟΧΙ. Ιδού η Ρόδος…
Πάρις Καλοδημίδης: Ελπίζοντας πάντα στο θαύμα
Η κυβέρνηση που θα έσκιζε το μνημόνιο και θα μας μοίραζε μιά ντουζίνα δίς με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ενώ ταυτόχρονα θα εξαφάνιζε μνημόνιο και τρόικα με μιά κίνηση, έρχεται σήμερα μετά από πέντε μήνες διαπραγματεύσεων που θύμιζαν την μέρα της Μαρμότας να μας δώσει το λόγο για ένα ήσσονος σημασίας νον πέιπερ, αν το εγκρίνουμε ΝΑΙ ή αν δεν το εγκρίνουμε ΟΧΙ.
Έρχεται σήμερα μετά από πέντε μήνες στους οποίους μας τέλειωσαν τα λίγα ψιλά (7 με 8 δισ.) που είχαμε αποθεματικά και με τις τράπεζες κλειστές και τα γερόντια μέσα στο φόβο να κάνει δημοψήφισμα. Φέιλ του κερατά. Επικοινωνία, τάιμινγκ, διαχείριση της κρίσης για γέλια. Όπως καταλάβατε δεν είμαι και ο θερμότερος υπερασπιστής της σοβαρότητας αυτής της κυβέρνησης, το αντίθετο μάλιστα.
Όμως δεν σας κρύβω πως με τον επιμελή γραβατωμένο οικονομολόγο – τραπεζίτη που λαδώνει το αντεράκι του με τα μαγειρέματα του ελλείμματος μας, με τους Ευρωπαίους θεσμικούς που μετά από πέντε χρόνια προγράμματος κατάφεραν να αυξήσουν την ανεργία και το χρέος μας, να μειώσουν όλους τους δείκτες ανάπτυξης και εμπιστοσύνης αλλά και να στείλουν χιλιάδες μορφωμένους Έλληνες αλλά και καταθέσεις μας εκατομμυρίων ευρώ στα Βόρεια της Ευρώπης δεν τα πάω καθόλου καλά. Για την ακρίβεια προτιμώ τον τρελλό – αν πιστέψω πως είναι με το μέρος μου – απ’ τον σπουδαγμένο καθωσπρέπει Ευρωπαίο που θέλει να μου ρουφήξει το αίμα. Χαοτικός ο ένας, συντεταγμένα εναντίον μου ο άλλος.
Όμως δεν θέλω το πολύτιμό μου, το ΟΧΙ μου, να μείνει μόνο σε αυτό την πρόταση των θεσμών. Δεν θέλω να μου το περιορίσετε μόνο σε τεχνικούς όρους και προτασούλες με αριθμούς και διαγραμματάκια. Θέλω το ΟΧΙ μου να σημαίνει πως αυτή την ψευτοαλληλεγγύη των Ευρωπαίων δεν την θέλω. Λέω ΟΧΙ στο να δανειζόμαστε εκατοντάδες δις για εξοπλισμούς για να αναχαιτίζουμε εμείς την τούρκικη επιθετικότητα στα Ευρωπαϊκά σύνορα και να μας μένει το εξοπλιστικό χρέος. Λέω ΟΧΙστο να φιλοξενώ τους μετανάστες που μπήκαν στη χώρα μου από το Αιγαίο μόνος μου, αλληλεγγύη σημαίνει ελεύθεροι μετανάστες παντού στην Ευρώπη. Λέω ΟΧΙ στην εσαεί εξυπηρέτηση του τεράστιου χρέους μας. Αλληλεγγύη σημαίνει κούρεμα του χρέους, χειροπιαστά μέτρα ανάπτυξης, ισότιμη αντιμετώπιση των λαών. Όσο για την υλοποίηση των παραπάνω, σίγουρα ΟΧΙ με τον Σαμαρά τον Βενιζέλο και τ’ άλλα παιδιά. Ελπίζοντας πάντα στο θαύμα.

Μ.Κ.: Μπράβο!
¨Να τουρκέψω αλλά να γίνω αγάς, όχι γιουσουφάκι¨! Είναι μια παροιμία του ελληνικού λαού βγαλμένη στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εν προκειμένω οι Φράγκοι μάς θέλουν και σκλάβους και πένητες. Διότι είναι φανερό για όποιον παρακολούθησε την πορεία των διαπραγματεύσεων πως δεν θέλανε συμφωνία παρά μόνο αν επρόκειτο για μια συμφωνία – πανωλεθρία για την κυβέρνηση και φυσικά μια επακόλουθη καταστροφή της χώρας. Λοιπόν και μόνοι μας μπορούμε να είμαστε φτωχοί. Και όποιος νομίζει πως με 23% στον τουρισμό, 100% προκαταβολή φόρου στους επαγγελματίες και απόλυση στρατιωτικών μπορεί να υπάρξει Ελλάδα, να πάει να εξεταστεί καλύτερα. Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στον Τσίπρα και στον Καμμένο. Τέτοια κίνηση στην Ελλάδα σε αυτό το επίπεδο δεν θυμάμαι από άλλο Έλληνα πρωθυπουργό.
Βουλτσίδης Γιάννης: ΟΧΙ!
Ε! Δεν μπορούμε να δεχθούμε εσαεί η Ελλάδα νάναι αποικία χρέους. Φυσικά ψηφίζουμε όχι.

Φ.Μ.: ΟΧΙ παντού
Ο ταλαιπωρημένος και διωκόμενος εληνικός λαός καλείται (για ακόμη μία φορά) να “βγάλει το φίδι από την τρύπα”, όταν οι Πόντιοι Πιλάτοι που τον έφεραν στην τραγική αυτή κατάσταση, μιλούν ανερυθρίαστα για “δημοκρατία”. Και την 25η Ιανουαρίου τι εντολή έλαβαν; Δεν εκλέχθηκαν για κατάργηση του μνημονίου; Δεν στηρίχθηκε η πολιτική αυτή έναντι της υποδούλωσης που προσέφεραν απλόχερα πρόσωπα και σχήματα τύπου Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, Βενιζέλου, ΔΗΜΑΡ, Στουρνάρα κ.ά, με ταυτόχρονη απουσία του ΚΚΕ και παρουσία της γνωστής – άγνωστης Χρυσής Αυγής; Και τώρα αφήνεται ο λαός, που είναι ένα βήμα πριν τη ψυχασθένεια, με την ανεργία, τη φτώχεια και την ατιμωρησία των υπευθύνων της καταστροφής να κυριαρχούν, να αποφασίσει.
Για μας το ΟΧΙ είναι βέβαιο ότι το λέμε και θα το πούμε παντού και άμεσα. Στην σκλαβιά των ντόπιων και των ξένων δανειστών – μαφιόζων, στη διαφθορά που κάνει τον πόρνο και την πόρνη, μεταξύ των άλλων, “καθηγητή-καθηγήτρια” στο “πανεπιστήμιο”, σε κάθε αντιλαϊκό – αντεθνικό σχέδιο υποταγής, σε κάθε νόμισμα που μας καταδυναστεύει. Ο ελληνικός λαός έχει τους αγίους, τους ήρωές του, για να θυσιά-ζονται και να δίνουν το αίμα τους κάθε μέρα, νυν και αεί. Τη Κυριακή ας μας φωτίσουν να πράξουμε το σωστό. Δηλαδή την εκδίωξη κάθε ανθρώπου και πολιτικής που μας έφερε ώς εδώ!

Σεμπαεδίν Καραχότζα: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ

Ιστορικές αλλά παράλληλα και δραματικές στιγμές ζει εδώ και μερικές μέρες η πατρίδα μας αφού η «ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» κυβέρνηση αποφάσισε να πάει σε δημοψήφισμα το οποίο ανακοινώθηκε δια στόματος Πρωθυπουργού το βράδυ της Παρασκευής. Φυσικά την απόφαση αυτή οι κύριοι Τσίπρας και Καμένος την είχαν πάρει μέρες πριν χωρίς ωστόσο να πουν το παραμικρό στον ελληνικό λαό κι αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να απολογηθούν. Συνέχιζαν δήθεν τις διαπραγματεύσεις, μας διαβεβαίωναν πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια συμφωνία με τους δανειστές ενώ είχαν ήδη πάρει την απόφαση να οδηγήσουν τα πράγματα στα άκρα. Τώρα όμως μας καλούν όλους εμάς να αποφασίσουμε την ερχόμενη Κυριακή για το μέλλον της χώρας, μας ζητάνε να εγκρίνουμε ή να απορρίψουμε μια πρόταση η οποία επί της ουσίας δεν υπάρχει στο τραπέζι αφού η διαπραγμάτευση έχει τερματιστεί οριστικά με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης η οποία και αποχώρησε για να ανακοινώσει λίγες ώρες μετά το δημοψήφισμα. Επίσης από την Τρίτη το βράδυ και μετά η χώρα μας είναι και εκτός προγράμματος κι όλοι εμείς πρέπει την Κυριακή να εγκρίνουμε ή να απορρίψουμε πράγματα που πλέον δεν υπάρχουν έτσι κι αλλιώς.

Φυσικά αναφερόμαστε σε έναν Πρωθυπουργό ο οποίος έχει μια πολύ νωπή ακόμα λαϊκή εντολή να εφαρμόσει πολιτικές διαφορετικές από εκείνες των προηγούμενων κυβερνήσεων κι άρα με βάση αυτό το δεδομένο θα μπορούσε άνετα ο κ. Τσίπρας να πει και μόνος του το ΟΧΙ στους δανειστές κι όχι να ζητάει από τον ελληνικό λαό να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Επαναλαμβάνω πως ο κ. Τσίπρας έχει τη λαϊκή εντολή να πει αυτό το μεγάλο ΟΧΙ αλλά δεν τόλμησε να το πει. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις καταστροφικές συνέπειες ενός τέτοιου ΟΧΙ και οι ώμοι του δε μπορούν να σηκώσουν ένα τόσο μεγάλο βάρος;
Επειδή ίσως ορισμένες τοποθετήσεις παρεξηγούνται πολύ εύκολα, ξεκαθαρίζω πως εγώ είμαι υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφισμάτων σε μια δημοκρατική χώρα, ο λαός πρέπει να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Σε αντίθεση όμως με τον «δημοκράτη» Πρωθυπουργό μας ο οποίος κατά το παρελθόν ήταν κάθετα αντίθετος ως προς τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, εγώ λέω πως και τα δυο προηγούμενα μνημόνια έπρεπε να τεθούν στην κρίση του ελληνικού λαού για να αποφασίσει εκείνος. Γιατί ο κ. Τσίπρας το 2011 δεν ήθελε να γίνει δημοψήφισμα; Γιατί τότε μας έλεγε πως και μόνο στο άκουσμα ενός δημοψηφίσματος θα καταρρεύσει το τραπεζικό μας σύστημα; Σε τι διαφέρει η σημερινή κατάσταση της χώρας από εκείνη; Δηλαδή κ. Πρωθυπουργέ το 2011 το δημοψήφισμα δεν ήταν δημοκρατία και το 2015 είναι; Τότε ο λαός δεν είχε δικαίωμα να μιλήσει και τώρα ξαφνικά απέκτησε τέτοιο δικαίωμα; Δεν χρειάζεται φυσικά να αναφέρω πως η κατάσταση τρόμου στην οποία σήμερα βρίσκεται ο ελληνικός λαός ο οποίος μάταια ψάχνει να βρει ένα ΑΤΜ που να δίνει χρήματα για να προμηθευτεί λίγο λάδι και λίγα μακαρόνια από τα άδεια σχεδόν σούπερ μάρκετ είναι κατόρθωμα αυτής της κυβέρνησης της οποίας τις προεκλογικές υποσχέσεις θυμόμαστε όλοι. Επειδή ωστόσο κάποιοι ξεχνάνε πολύ εύκολα και με τον κίνδυνο να γίνω γραφικός θα τις αναφέρω για ακόμα μια φορά. Μας έλεγε λοιπόν ο «προοδευτικός» Τσίπρας πριν από μερικούς μήνες: «Θα σκίσουμε το μνημόνιο, θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ, θα επαναφέρουμε τον βασικό μισθό στα 751 ευρώ, θα αυξήσουμε τις χαμηλές συντάξεις, θα δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας, ΘΑ ΘΑ ΘΑ ΘΑ.» Και να το αποτέλεσμα, η κυβέρνηση αυτή το μόνο που δημιούργησε στον ελληνικό λαό είναι συνθήκες τρόμου και πανικού χωρίς βέβαια να έχει υλοποιήσει ούτε μια από τις ψεύτικες όπως αποδείχθηκε προεκλογικές τις υποσχέσεις.
Αντίθετα αυτή η κυβέρνηση που αυτοπαρουσιαζόταν ως ΣΩΤΗΡΑΣ της Ελλάδας πριν από μερικές μέρες μόλις κατέθεσε στους δανειστές πρόταση – μνημόνιο μέτρων 8 δις. Ο Τσίπρας που θα έσκιζε τα μνημόνια πήγε στους δανειστές και τους πρότεινε μέτρα ύψους 8 δις που θα πλήρωνε και πάλι ο ελληνικός λαός. Φυσικά οι δανειστές πήγαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με μια δική τους πρόταση η οποία ωστόσο σε ελάχιστα σημεία διέφερε από την πρόταση Τσίπρα. Ρωτάω λοιπόν εγώ ο ανόητος, γιατί μας φέρνουν προς ψήφιση ή απόρριψη μόνο την πρόταση των δανειστών; Η πρόταση Τσίπρα δηλαδή ήταν τόσο καλή, τόσο φιλολαϊκή που δε χρειαζόταν την έγκριση του ελληνικού λαού; 8 δις μέτρα σκόπευαν να λάβουν χωρίς να τους ενδιαφέρει η γνώμη του ελληνικού λαού και ξαφνικά για την πρόταση των δανειστών θυμήθηκαν πως υπάρχει και λαός σε αυτή τη χώρα.
Η διαφορά σας κ. Τσίπρα με μένα και με τους περισσότερους Έλληνες είναι πως εμείς τα θέλουμε πάντα τα δημοψηφίσματα ενώ εσείς τα θέλετε μόνο όταν σας βολεύουν, μόνο όταν εξυπηρετούν τα μικροκομματικά σας συμφέροντα. Ας μην κοροϊδευόμαστε κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Την Κυριακή δεν αποφασίζουμε για καμία πρόταση γιατί πολύ απλά πρόταση δεν υπάρχει. Αποφασίζουμε αν η χώρα μας θα μείνει στο ευρώ ή αν θα επιστρέψει πίσω στη δραχμή. Πάνω σε αυτό καλούμαστε να πούμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ. Εκτός Ευρώπης είμαστε καταδικασμένοι και εμείς και το μέλλον των παιδιών μας.
Και μην ακούτε που σας λένε ότι κανένας δε μπορεί να διώξει την Ελλάδα από την Ευρώπη, είναι ένα τεράστιο ψέμα. Ναι μεν δεν υπάρχει τέτοιος κανονισμός αλλά μόλις κοπεί η χρηματοδότηση αναγκάζεσαι και φεύγεις μόνος σου, χωρίς να σε έχει διώξει κανείς. Ο Τσίπρας και τα δεκανίκια του θέλουν να μας οδηγήσουν πολλά χρόνια πίσω, στη δραχμή, στην αβεβαιότητα. Ο ελληνικός λαός δε θα τους κάνει τη χάρη. Την Κυριακή ψηφίζουμε ΝΑΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. Αυτό το ΝΑΙ δε θα σημαίνει αποδοχή κάποιας πρότασης, μη σας ξεγελούν τα μεγάλα και ωραία λόγια του Τσίπρα, μας έχει συνηθίσει σε τέτοια λόγια η Αριστερά. Αυτό το ΝΑΙ θα σημαίνει ότι παραμένουμε στο σπίτι μας, παραμένουμε στην Ευρώπη.
Φυσικά έχουμε και τη δέσμευση του Πρωθυπουργού πως θα σεβαστεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όποιο κι αν είναι αλλά ακόμα δεν έχει καταφέρει να μας εξηγήσει με ποιόν τρόπο στο ενδεχόμενο που ο ελληνικός λαός παρασυρθεί όπως κάνει συνήθως από τα μεγάλα και ωραία λόγια και ψηφίσει ΟΧΙ θα διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία της χώρας και κυρίως της οικονομίας μας. Το ΟΧΙ λέει ο κ. Τσίπρας θα δώσει στα χέρια της κυβέρνησης ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Πώς θα γίνει αυτό κ. Τσίπρα; Με ποιόν και πάνω σε ποιο αντικείμενο θα διαπραγματευτεί η κυβέρνηση σας; Με ένα ΟΧΙ θα μας έχουν ξεγράψει όλοι αν και αυτό το κακό έχει μάλλον ήδη γίνει και η ευθύνη ανήκει εξ ολοκλήρου σε εσάς και σε όσους σας στηρίζουν με αντάλλαγμα μια υπουργική καρέκλα. Λένε μερικοί πως ο Τσίπρας είναι επικίνδυνος αλλά κάνουν λάθος, δεν είναι επικίνδυνος, η ίδια η καταστροφή της πατρίδας μας είναι κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε άμεσα όλοι μας, πριν να είναι αργά. Είχε να διαλέξει ανάμεσα στην Ελλάδα και τον ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά έβαλε πάνω απ΄ όλα το κόμμα του. Προσωπικά δεν περίμενα κάτι διαφορετικό.

Δ.Ν.: ΟΧΙ μεν αλλά…
Με τον ΣΥΡΙΖΑ μας χωρίζει άβυσσος στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα περισσότερα σοβαρά θέματα που απασχολούν τον τόπο, αλλά στο Δημοψήφισμα (αν γίνει) θα ψηφίσω ένα ολοστρόγγυλο ΟΧΙ. Και είμαι από αυτούς που έχουν να χάσουν πολλά από μια χρεωκοπία…
Θεωρώ λάθος ιστορικών διαστάσεων και ακραίο τυχοδιωκτισμό τον εξαναγκασμό σε εκλογές τον Ιανουάριο, τη στιγμή που μπορούσε να επιβάλλει δικό του Πρόεδρο και να πάει σε προσυμφωνημένες εκλογές στα τέλη του έτους, έχοντας αλλάξει οι συσχετισμοί δυνάμεων στην Ευρώπη κι έχοντας περάσει τον σκόπελο των πολύ υψηλών δόσεων του καλοκαιριού με το ακολουθούμενο μνημονιακό πρόγραμμα. Δεν πας να τα βάλεις μόνος, εντελώς απροετοίμαστος, με ανέτοιμο τον κόσμο, με το τέρας του ξεσαλωμένου διεθνούς καπιταλισμού – καζίνο.
Σ’ αυτά όμως που λέει η κυβέρνηση για το χρέος, σε γενικές γραμμές, δεν μπορεί παρά να συμφωνεί κάθε στοιχειωδώς εχέφρων, καλοπροαίρετος πολίτης αυτής της χώρας. Οποιαδήποτε συζήτηση δεν ξεκινάει και δεν τελειώνει με την αναδιάρθρωση/διαγραφή ενός σημαντικού ποσοστού του μη βιώσιμου χρέους (>40%), είναι χωρίς νόημα.
Το δίλημμα του Δημοψηφίσματος θα ετίθετο αργά ή γρήγορα. Το ακατάλληλο timing όμως, έδωσε βάσιμα και λογικοφανή επιχειρήματα και στο αντίπαλο μνημονιακό στρατόπεδο του ευρωιερατείου και των τοπικών του μεταπρατών, φυσικών αυτουργών της καταστροφής της χώρας, που υπό κανονικές συνθήκες έπρεπε να κρέμονται γδαρμένοι στο Σύνταγμα.
Μόνος φόβος, μήπως μια επουσιώδης υπαναχώρηση των θεσμών (μη χ…ω), δώσει το πρόσχημα στους εγχώριους μαθητευόμενους κυβερνώντες να περάσουν μέτρα που οι σαμαροβενιζέλοι δεν θα τολμούσαν καν να διανοηθούν! Και επιβεβαιωθεί έτσι το σενάριο των «χρήσιμων ηλίθιων» στην καλύτερη περίπτωση…

Σ.Γ.: ΑΕΡΑΑΑ!!!
Λοιπόν, καλοί μου φίλοι τα ψέμματα τελειώσανε. Ήρθε η ώρα να αποδείξουμε έμπρακτα, κι όχι στα λόγια, αν «ψοφήσαμε» ή αν είμαστε ακόμα «ζωντανοί». Οικονομικά δεν κατέχω γρί αλλά με καθησυχάζει το γεγονός πως ούτε κι αυτοί με τους πομπώδεις τίτλους τα γνωρίζουν, μάλλον πειραματίζονται, οπότε θα εκθέσω μερικές «μπακάλικες» διαπιστώσεις.
1) Όλοι αυτοί οι λιμοκοντόροι ψυχροί διαδρομιστές και καιροσκόποι, μασόνοι κατά βάσιν, δεν θέλουν λεφτά. Λεφτά έχουν και μάλιστα πολλά. Θέλουν ψυχή, θέλουν ταπείνωση, θέλουν «αίμα». Λέμε ΟΧΙ λοιπόν.
2) Όταν ακούς από κάτι τενεκέδες και κοπρίτες, τύπου ποταμο-πασοκο-νουδου-χλεχλέδων, πως συντάσσονται ανεπιφύλακτα με το ΝΑΙ, έ τότε λέμε ΟΧΙ.
3) Όταν σου δίνεται η δυνατότητα να διαλέξεις με το ΝΑΙ έναν σίγουρο, εξευτελιστικό, αργό και επώδυνο θάνατο ενώ με το ΟΧΙ μιά (πιθανή) ένδοξη θυσία, έ τότε λέμε ΟΧΙ
4) Όταν για ακόμη μία φορά στη μακραίωνη ιστορία μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες αποφάσεις που δύνανται να εμπνεύσουν τον πλανήτη με το ΟΧΙ, έ τότε λέμε ΟΧΙ
5) Όταν μέσα σ΄ όλην αυτήν την σουργελοποίηση της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία 40ετία καλούμαστε να πράξουμε κάτι ουσιαστικό που ίσως μας προσφέρει συνολική εθνική ανάταση, τότε ψηφίζουμε ΟΧΙ.
Είμαστε ο λαός του ΟΧΙ. Το είπαμε σε πολύ χειρότερες καταστάσεις, πληγήκαμε, το πληρώσαμε ακριβά αλλά σταθήκαμε υπερήφανοι και όρθιοι. Όσοι διακατέχονται από το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» είναι οπαδοί του ΝΑΙ. Οι θλιβερές εικόνες, με τους πολίτες να κάνουν ουρές στα ΑΤΜ (για το πορτοφόλι τους) ή να αδειάζουν τα σούπερ μάρκετς (για την κοιλιά τους) στέλνουν το μήνυμα πως ο λαός, αυτός που καλείται να «πολεμήσει», φοβάται. Λαός που ΔΕΝ φοβάται, να τον φοβάστε. Οι οπαδοί του ΝΑΙ το λένε από φόβο, όχι από άποψη. Ο φόβος, όμως, ποτέ δεν φέρνει καλά αποτελέσματα, σε κάνει ανθρωπάκι. Προσωπική μου άποψη: όποιος είναι υπέρ του ΝΑΙ, πέραν από φοβισμένος, είναι είτε ανίδεος, είτε χαφιές του συστήματος είτε φιλοτομαριστής σκατολεφτάς και βολεμένος. ΟΧΙ ρε και μην φοβάστε. Ίσως περάσουμε δύσκολα και άσχημα με το ΟΧΙ αλλά με το ΝΑΙ αυτόβουλα θα υποδουλωθούμε για δεκαετίες. Όπως λέει και ο Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός: «η οδός που οδηγεί προς την σωτηρία είναι στενή και δύσκολη, ενώ της καταστροφής εύκολη και πλατιά»! ΌΧΙ ρε και μην φοβάστε. ΑΕΡΑΑΑΑΑ!!!