Παρουσίαση του βιβλίου του Κυριάκου Καθάριου
“ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΗ”
Ομιλητές:
Φαήλος Κρανιδιώτης- νομικός, πρόεδρος “Δικτύου 21″
Κώστας Καραΐσκος- εκδότης “ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ”
Κυριάκος Καθάριος- συγγραφέας
ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
3/12/2007
none
Σήμερα, αγαπητοί φίλοι, σας παρουσιάζουμε το μεγάλο κουίζ με τίτλο «ΠΟΣΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΙΣΤΕ;». Απαντήστε στις ερωτήσεις και ανακαλύψτε το!
1) Είστε κυβερνητικό στέλεχος, που τα πιάνει από τους μισούς μεγαλοεπιχειρηματίες του λεκανοπεδίου. Τι κάνετε για να καλυφθείτε και να μη σας πιάσουν;
α) Τι είν’ αυτά που λέτε, κύριε, διαμαρτύρομαι εντόνως! Αυτά μπορεί να τα κάνουν άλλοι! Εγώ δεν έχω ιδέα από τέτοια πράγματα! Το μόνο που με απασχολεί είναι το καλό του τόπου! (3 βαθμοί)
β) Για αντιπερισπασμό, αρχίζω να τα πιάνω κι από τους άλλους μισούς. (2 βαθμοί)
γ) Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. (άσχετο) (1 βαθμός)
δ) Ε, και να αποκαλυφθεί τελικά, δε βαριέσαι! Το πολύ -πολύ ν’ αφήσω την πολιτική και να πάρω καμιά επιδότηση για άνοιγμα βιομηχανικής μονάδας στη Θράκη! Ωσότου με πάρουν πρέφα ότι έχω χτίσει και τρίτη βίλα στη Μύκονο, μέχρι κι ο σπανός θα ’χει προλάβει να βγάλει γένια! (0 βαθμοί)
2) Είστε Έλλην πολιτικός γνωστός για την ευφυία σας (2,5 μονάδες πάνω από το IQ λοβοτομημένης μαξιλαροθήκης), έχετε σπουδάσει τα ελληνικά σε τρίμηνο ταχύρρυθμο τμήμα υδραυλικών του ΟΑΕΔ, διαθέτετε ξεκά-θαρη εθνική συνείδηση (σ.σ. αμερικάνικη) και έχετε πάρει την απόφαση να βάζετε συνεχώς υποψηφιότητα έως και τη 8η συνεχή εκλογική σας ήττα. Τι άλλο πρέπει να κάνετε για να επανεκλεγείτε πρόεδρος μεγάλου κόμματος;
(Απολύτως τίποτα, αυτά αρκούν! Μετά το 2031 μπορεί να μεταβληθούν και τα εκλογικά κριτήρια των μελών και των φίλων, οπότε το ξαναβλέπουμε…)
none
Συνεχίζουμε σήμερα τίς ἀποκαλύψεις γιά τίς – ἄς τίς ὀνομάσουμε – «ψευδοεργασίες» μέ τίς ὁποῖες προικίστηκαν (γιά τήν ἐξέλιξη ἤ τόν διορισμό τους) κάποια μέλη ΔΕΠ τοῦ Δημοκριτείου Πανεπιστημίου, ἕνα σκάνδαλο πρώτου μεγέθους πού ἀγγίζει πρωτίστως καί ὀνομαστικά τόν ἴδιον τόν πρύτανη Κωνσταντίνο Σιμόπουλο. Τήν προηγούμενη φορά περιγράψαμε δίχως ἄλλα ὀνόματα ὄχι μόνο τήν πρόσφατη ἱστορία πού ἀνέδειξε τό θέμα μά καί ἄλλες παλαιότερες ὑποθέσεις. Σήμερα, καί μέ ἀφορμή τήν (ἀνώνυμη!) ἀπάντηση πού λάβαμε ἀπό τόν πλέον ἄμεσα ἐνδιαφερόμενο καθηγητή (ὄχι τόν Κ.Σ.), συνεχίζουμε μέ νέα ἀποκαλυπτικά στοιχεῖα. Ἄ, καί νά διατυπώσουμε καί μιάν ἀπορία: Κανένας στό τοπικό Τῦπο, ἠλεκτρονικό καί ἔντυπο, δέν ἀντιλήφθηκε τί γράψαμε πρό δεκαπενθημέρου; Οὔτε μία ἀναπαραγωγή τοῦ ἄρθρου, οὔτε ἕνα σχόλιο, οὔτε μία νύξη; Μά… τόσο;;;!!!
Παρακάτω δημοσιεύουμε καί σχολιάζουμε τήν ἐπιστολή πού λάβαμε ἀπό τόν ἄμεσα ἐμπλεκόμενο στήν ὑπόθεση καί (μᾶλλον) ἄμεσο θῦμα της:
Κύριε Διευθυντά,
Σχετικά με το άρθρο σας της 31ης Οκτωβρίου 2007 περί πλαστής εργασίας και επειδή τυγχάνω υπεύθυνος αλληλογραφίας για τη συγκεκριμένη εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Onkologie» θα ήθελα να σας διευκρινίσω τα παρακάτω:
1ο) Ο κύριος συγγραφέας της εργασίας που αναφέρεται και ως πρώτος συγγραφέας, ανέλαβε ήδη την ευθύνη για το λάθος που προέκυψε κατά τη σύνταξη της εργασίας, που έγινε με βάση και σημείο αναφοράς την εργασία που επίσης αναφέρετε στο άρθρό σας (Current Medical Research and Opinion, 2002), και απέστειλε τελικά τα ίδια νούμερα χωρίς να τα αντικαταστήσει με τα πραγματικά νούμερα του δικού μας υλικού που αφορά ασθενείς με κακοήθη νεοπλάσματα του μαστού που αντιμετωπίσθηκαν στις Γυναικολογικές Κλινικές του Γ.Π.Ν. Αέξ/πολης. Ήδη έχει ζητηθεί από το περιοδικό «Onkologie» η δημοσίευση εκ νέου της εργασίας με την μορφή του Erratum, πράγμα το οποίο έχει ήδη γίνει αποδεκτό.
2ο) Είναι γεγονός ότι η συγκεκριμένη εργασία δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στους φερόμενους ως συγγραφείς, οι οποίοι θεωρούσαν και δικαίως την εργασία ως ακριβή, αφού και το υλικό υπήρχε και είχε δοθεί στον κύριο συγγραφέα για επεξεργασία.
3ο) Ως προς την αναφορά σας στο πρόσωπο του Πρύτανη οφείλω να διευκρινίσω ότι ο ίδιος δεν είχε σχέση με το υλικό της εργασίας, ούτε την επεξεργασία του, παρά μόνο χρησιμοποιήθηκαν οι εγκαταστάσεις του Εργαστηρίου Πειραματικής Χειρουρ-γικής το οποίο διευθύνεται από τον ίδιο και η συμμετοχή του θεωρήθηκε εκ μέρους μας επιβεβλημένη και τιμητική. Ήδη έχει ζητηθεί από τον ίδιο η διαγραφή του από τους συγγραφείς στο Erratum.
Σας παρακαλώ, να δημοσιεύσετε την παρούσα επιστολή, ώστε να αποκατασταθεί κατά το δυνατό το κύρος της Ιατρικής Σχολής και να αναδειχθεί η πραγματική συνθήκη που χαρακτηρίζει το περιστατικό όπως έχει παρουσιασθεί. Στη διάθεσή σας η αλληλογραφία με το περιοδικό και οι επιβεβλημένες διορθώσεις που έχουν γίνει.
Απάντηση «Α»:
Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο κάποιος να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα όταν βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Υπ’ αυτήν την έννοια η «επιστολή» μόνο έκπληξη δεν προκάλεσε, άλλο που το περιεχόμενό της θα μπορούσε να θεωρηθεί περίπου προσβλητικό για τη νοημοσύνη ημών τε και αναγνωστών – χώρια η ανεξήγητη απουσία υπογραφών, κραυγαλέα απάδουσα της ιδιότητας των συντακτών της.
Επί της ουσίας, το «φταίει ο γάιδαρος, χτυπάμε το σαμάρι» τα λέει όλα. Ουδεμία αμφισβήτηση της ορθότητας του δημοσιεύματος προκύπτει από τα γραφόμενα του κ. Παπαδόπουλου, ο οποίος και ανέλαβε την υποχρέωση να απαντήσει ως μη όφειλε, αφού το δημοσίευμα ούτε τον ονομάτιζε, ούτε κατ’ επέκταση στρεφόταν εναντίον του προσωπικά. Η επίμαχη εργασία είναι δημοσιευμένη σε περιοδικό και καταχωρημένη σε ιατρικό ιστότοπο στο Διαδίκτυο, και αποτελεί αντιγραφή (ήγουν είναι πλαστή) με ολόιδια νούμερα, ολόιδιους πίνακες και ελαφρώς παραλλαγμένο κείμενο άλλης πρωτότυπης η οποία είχε δημοσιευθεί τέσσερα χρόνια πριν. Αν αυτό μπορεί να δικαιολογηθεί ως «λάθος που προέκυψε κατά τη σύνταξη της εργασίας … και απέστειλε τελικά τα ίδια νούμερα χωρίς να τα αντικαταστήσει με τα πραγματικά…» επαφίεται στην κρίση οποιουδήποτε στοιχειωδώς νοήμονα.
«Οι φερόμενοι ως συγγραφείς» μας θύμισαν το φονιά στην Αιτωλοακαρνανία που αφού εκτέλεσε εν ψυχρώ πέντε ανθρώπους επειδή κυνηγώντας μπήκαν στο χωράφι του, στη συνέχεια τα ΜΜΕ τον ανεβοκατέβαζαν «φερόμενο ως δολοφόνο» σε έναν ακραία υποκριτικό –όσο και επιλεκτικό- διαγκωνισμό πολιτικής ορθότητας. Αναφορικά με το αν ο τελευταίος εκ των φερομένων ως συγγραφέων της πλαστής εργασίας – ο οποίος τυγχάνει να είναι και Πρύτανης- γνώριζε για την εργασία, δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Να μη γνώριζε τίποτα για μια εργασία που ως τελευταίο όνομα κατά τα ειωθότα υποτίθεται ότι είχε επιβλέψει, ή να γνώριζε για μια εργασία που δεν έγινε ποτέ αφού ήταν αντιγραφή άλλης. Σε τελική ανάλυση και για να αποφευχθούν παρόμοιες περιπλοκές στο μέλλον, ας δημοσιοποιήσουν έναν κατάλογο με τις εργασίες που αναφέρουν στο CV τους (και χρησιμοποιούν για κατάληψη θέσεων) για τις οποίες δεν γνωρίζουν τίποτα!
Διότι μετά το δημοσίευμα του «Α» νέο εντυπωσιακότερο ίσως περιστατικό έλαβε χώρα. Επίκουρος καθηγητής της Ιατρικής υποψήφιος για μονιμοποίηση στη θέση του, με έγγραφο που απέστειλε στους εκλέκτορες άκουσον άκουσον «αποσύρει» τέσσερις (4) δημοσιευμένες εργασίες από το βιογραφικό του χωρίς καμία περαιτέρω εξήγηση. Σε μια από αυτές εμφανίζεται μεταξύ άλλων εκ νέου το όνομα του κ. Πρύτανη ενώ και στις τέσσερις το όνομα του κ. Παπαδόπουλου. Τόση δουλειά στράφι, γιατί; Εμείς πάντως οι άσχετοι επαρχιώτες παρόμοια επιστημονική πρακτική πρώτη φορά ακούσαμε παγκοσμίως.
Με όλα αυτά, φοβόμαστε ότι το τρωθέν κύρος της Ιατρικής Σχολής όχι απλώς δεν αποκαθίσταται με τη δημοσίευση της παρούσας «επιστολής» αλλά αντίθετα καταβαραθρώνεται με όσα συνέβησαν και όπως φαίνεται εξακολουθούν να συμβαίνουν. Με την ευκαιρία σημειώνουμε πως ουδεμία απάντηση λάβαμε αρμοδίως για τις υπόλοιπες καταγγελίες σχετικά με προηγούμενη κρίση καθηγήτριας, διδακτορικά-μαϊμούδες καθηγητών και όχι μόνο κοκ. Επιμένουμε ότι το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και με μεγάλο βάθος για να μείνει στο επίπεδο ενός δημοσιεύματος επαρχιακού φύλλου.
(Υ.Γ.: Από υπερβάλλοντα ζήλο στο προηγούμενο δημοσίευμα καταγράφηκε μαζί με τα υπόλοιπα και η εξέλιξη αναπληρωτή σε τακτικό καθηγητή με αναφορά στην ιδιότητά του ως αδελφού βουλευτή της ΝΔ, γεγονός ουδόλως επιλήψιμο και ως εκ τούτου άδικο και παραπλανητικό για την επιστημονική του επάρκεια την οποία και σεβόμαστε.)
none
Παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι:
«Βέβηλα, Κίβδηλα, Σκύβαλα»
Ομιλητές:
Νίκος Λυγερός – στρατηγικός σύμβουλος, καθ. Μαθηματικών (Λυών)
Νεκτάριος Δαπέργολας – φιλόλογος, διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας
Κώστας Ζουράρις – συγγραφέας
ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2007 ώρα 20.00
none
Γνωστή ἡ κρίση στά Ἑλληνικά ΑΕΙ, πού βρίσκεται στά ὅρια τῆς παρακμῆς, ὅπως ὅλη ἡ χώρα. Τά χαρακτηριστικά της εἶναι κοινός τόπος πλέον: Αὐθαιρεσία, ἀναξιοκρατία, κομματισμός, διαπλοκή, ξεκοκκάλισμα προγραμμάτων, ταρίφες γιά κατάληψη / ἐξέλιξη θέσεων ΔΕΠ, οἰκογενειοκρατία (μπροστά στήν ὁποία αὐτὴ τῆς πολιτικῆς ὠχριᾶ), δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, δραματική ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου σπουδῶν… Γιά πρύτανη ὅμως μέ… πλαστές ἐργασίες, πρώτη φορά ἀκούσαμε!
Πληροφορίες γιὰ διάφορα ποὺ συμβαίνουν στὸ βασίλειο τῆς θρακικῆς Δανιμαρκίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ Γαλούση μέχρι σήμερα κυκλοφοροῦσαν πάντα. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἐδῶ στὸν «Α» τὶς παρακολουθοῦμε μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον. Ἔχουμε ἀναφερθεῖ γιὰ παράδειγμα καὶ παλαιότερα σὲ κρίσεις μελῶν ΔΕΠ στὴν ἰατρική, μὲ τελευταία (φῦλλο 197/07-06-2006) αὐτὴν ἐπίκουρης καθηγήτριας – γόνου γνωστῆς πολιτικοδημοσιογραφικῆς οἰκογενείας – ποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνει ἀναπληρώτρια καὶ νὰ τῆς ἀνατεθεῖ ἡ διεύθυνση κλινικῆς αἰχμῆς τοῦ νοσοκομείου Ἀλεξανδρούπολης. Ἐνῶ λοιπὸν ἀνέμενε αὐτὴ τὴν μείζονα ἐξέλιξη γιὰ τὴν καριέρα της, βρέθηκε ξαφνικὰ «παραιτημένη» ἀφοῦ διαπιστώθηκε ὅτι εἶχε προσκομίσει στὸ CV της πλαστές/παραποιημένες ἐργασίες. Ποτὲ δὲν δόθηκε κάποια ἐξήγηση ἀπὸ τὰ ἁρμόδια ὄργανα, οὔτε πολὺ περισσότερο βέβαια ἀναζητήθηκαν εὐθῦνες σὲ κανένα ἐπίπεδο. Οἱ πιὸ πρόσφατες κρίσεις εἶχαν ἐπίσης ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ἐξ αἰτίας (καί) τῶν προσωπικῶν ἀντιπαραθέσεων ποὺ ἔχουν ἀναπτυχθεῖ μεταξὺ διαφόρων ὑψηλὰ ἱστάμενων. Ἐπιτυχὴς ἐξέλιξη λέκτορα ἡ ὁποία ἔγινε παρὰ τὶς ἀντίθετες «ὁδηγίες», ἐπεστράφη γιὰ νὰ ἀκυρωθεῖ. Ἀντιστρόφως, ἄλλη κρίση ἀνεπιτυχὴς γιὰ τὸν ὑποψήφιο παρὰ τὶς ἀντίθετες «ὁδηγίες», ἐπεστράφη ἐπίσης γιὰ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐπιτυχή. Ἀπόσυρση ὑποψηφιότητας γιὰ ἐξέλιξη ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ μετὰ ἀπὸ πιέσεις λόγω παλιᾶς ἱστορίας μὲ «κλεμμένο» βιβλίο στὸ βιογραφικό του. Ἐξέλιξη σὲ κορυφαία βαθμίδα στενοῦ συγγενῆ βουλευτοῦ τῆς ΝΔ. Ὥσπου ἔσκασε καὶ ἡ βόμβα!
Τὸ σκηνικό: κρίση ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ γιὰ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ πρωτοβάθμιο. Συνοπτικὲς διαδικασίες, θετικὴ εἰσήγηση τοῦ πρύτανη στὸ ἐκλεκτορικό, ἕτοιμοι νὰ ψηφίσουν. Ξαφνικὰ σούσουρο! Κυκλοφοροῦν φωτοτυπίες ἐπιστημονικῆς ἐργασίας – μαϊμοῦ τοῦ ὑποψηφίου τακτικοῦ καθηγητῆ δημοσιευμένης στὸ περιοδικὸ «ONKOLOGIE» τὸ 2006, ἡ ὁποία εἶναι πιστὴ ἀντιγραφὴ (μὲ ὁλόιδια νούμερα καὶ πίνακες, οἱ ἀθεόφοβοι!) πρωτότυπης βουλγάρικης ἐργασίας ποὺ εἶχε δημοσιευτεῖ στὸ «Current medical research and opinion» τὸ 2002! Στὴν ἐργασία – μαϊμοὺ τὸ ὄνομα τοῦ ὑποψηφίου εἶναι δεύτερο στὴ σειρὰ τῶν συγγραφέων, μεσολαβοῦν τὰ ὀνόματα 2-3 ἄλλων καθηγητῶν καὶ τελευταῖο ἐμφανίζεται τὸ ὄνομα τοῦ …πρύτανη. Ὅπως εἶναι γνωστὸ στοὺς ἐπιστημονικοὺς κύκλους, ὁ τελευταῖος ἐκ τῶν ἐμφανιζομένων συγγραφέων ἔχει καὶ τὴν συνολικὴ ἐποπτεία – ἐπίβλεψη τῆς ἐργασίας, ὅπερ ἔστι μεθερμηνευόμενο ὅτι κάποιος εἶχε τὴν ἐπίβλεψη μιᾶς ἐργασίας ποὺ ποτὲ δὲν ἔγινε, ἀφοῦ ὅπως ἀποδείχθηκε ἦταν κλεμμένη. Ὑπάρχουν ἐνδείξεις ὅτι ἡ ἔκταση τοῦ φαινομένου εἶναι ἐξαιρετικὰ μεγαλύτερη καὶ ἤδη συλλέγονται στοιχεῖα. Ὁ ὑποψήφιος, ὅπως ἦταν φυσικὸ, ἀποσύρθηκε ἄρον – ἄρον ἀκολουθώντας τὶς σχετικὲς «ὁδηγίες» καὶ εἰκάζεται βάσιμα ὅτι θὰ χρησιμοποιηθεῖ – ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν πρῶτο συγγραφέα – ὡς ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς ὅλης ἱστορίας.
Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο, ὄχι μόνο γιὰ λόγους ἠθικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ γιατί ἀνοίγει μία μικρὴ χαραμάδα στὴ βαριὰ βιομηχανία παραγωγῆς / ἀντιγραφῆς ἄχρηστων / εἰκονικῶν ἐργασιῶν, μὲ βάση τὶς ὁποῖες «χτίζονται» βιογραφικὰ ποὺ στὴ συνέχεια ἐξαργυρώνονται μὲ καταλήψεις θέσεων, τίτλων, ἀξιωμάτων, συνήθως ἁδρότατα ἀμοιβομένων. Ὁ σκυλοκαυγᾶς τῶν μεγαλοκαθηγητάδων τῆς Ἀθήνας πάνω ἀπὸ τὸ κρεβάτι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου (τὸν ὁποῖο ἔνιοι ἐξ αὐτῶν ὁδήγησαν στὴν τραγικὴ θέση ποὺ βρίσκεται) ἦταν ἐξόχως ἀποκαλυπτικὸς καὶ γιὰ τοὺς πιὸ δύσπιστους, τόσο γιὰ τὸ ποιὸν τῶν ἀνθρώπων ὅσο καὶ γιὰ τὸν τρόπο ἀντίληψης καὶ ἄσκησης τῶν καθηκόντων τους.
Ἐκτίμηση μας εἶναι ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Δικαιοσύνη, τὸ θέμα ποὺ ἔχει ἐνσκήψει (θὰ ἔπρεπε νά) ἐνδιαφέρει σφόδρα καὶ τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο Παιδείας – πόσω μᾶλλον ἂν θυμηθοῦμε καὶ προηγούμενα δημοσιεύματα ἀθηναϊκῶν ἐφημερίδων (τοπικὰ κανεὶς δὲν ψελλίζει λέξη!) ποὺ οὐδέποτε διαψεύστηκαν γιὰ πανίσχυρους προστάτες παραγόντων τοῦ ΔΠΘ. Θὰ ἀρκεστεῖ ἁπλῶς σὲ παραιτήσεις δευτεραγωνιστῶν καὶ κουκούλωμα ἢ αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ προσπαθήσει νὰ σπάσει τὸ ἀπόστημα; Ὀψόμεθα.
none
Είπαμε σήμερα να σας αποκαλύψουμε ένα μέρος μιας από τις πιο αθέατες πλευρές μας εδώ στον «Αντιφωνητή»: της συνεχούς και γόνιμης επικοινωνίας που έχουμε με τους αναγνώστες μας. Εξαιρέσαμε βεβαίως τα αναρίθμητα ερωτικά email που λαμβάνουμε καθημερινά και τα οποία η αγωγή μας και στοιχειώδεις λόγοι ευπρέπειας δεν επιτρέπουν τη δημοσίευσή τους. Από τα υπόλοιπα όμως, σταχυολογήσαμε τα πιο χαρακτηριστικά και σας τα παρουσιάζουμε αμέσως – μαζί φυσικά και με τις δικές μας απαντήσεις:
Γράφω σ’ εσάς γιατί είστε το πιο ιν και τζερτζελεδιάρικο λάιφ στάιλ περιοδικό. Βρε ποιος πήγε με ποιαν, ποια κεράτωσε ποιον, ποιες τραβεστί κάναν διαδήλωση (και τις υπερασπίστηκε μετά κι ο Αλαβάνος), μόνο από σας το μαθαίνω τόσο έγκυρα. Μ’ έχετε στείλει, δικέ μου! Έχω όμως κι ένα σοβαρό πρόβλημα: στις δέκα γκόμενες που γνωρίζω τελευταία, μόνο οι εννιά με κάθονται, ενώ η δέκατη με κάνει νερά. Και λέω «ίσα μωρή που θα τη βγεις εσύ στο Λάκη! Ξέρεις ποιος είν’ ο Λάκης, μωρή; Εμένα καμιά ποτέ δεν με παράτησε»! Άσε, μάστορα, έτσι που το παν αυτά τα ξέκωλα, στο τέλος θα μου μείν’ και κάνα κουσούρι, να ούμ’, και δεν θα με σηκώνεται κιόλας!
Εκείνο που κατ’ αρχάς αντιλαμβάνομαι είναι ότι δεν είστε ακριβώς και φαν του Ταρκόφσκι. Πέραν τούτου όμως, νομίζω πως το πρόβλημά σας έγκειται στις πνευματικές σας αξίες, τις οποίες πρέπει επειγόντως να επανιεραρχήσετε. Να πάψει δηλαδή να σας απασχολεί μόνο το πουλί σας και ν’ αρχίσετε επιτέλους ν’ ασχολείστε και με τα άλλα μεγάλα ιδανικά του νεοέλληνα (το πορτοφόλι του, το αμάξι του, η αποτρίχωση στήθους)…Τέτοια έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας δεν επιτρέπεται, αγαπητέ, τη σήμερον ημέρα!
none
Τιμώντας τά 85 χρόνια ἀπό τήν Μικρασιατική Καταστροφή, καί καθώς εἴδαμε καί φέτος νά μήν γίνεται τίποτε σχετικό μέ τήν ἐπέτειο στήν Κομοτηνή, ἀναλάβαμε νά παρουσιάσουμε μέ νοῦ καί αἴσθημα στό κοινό τῆς πόλης κάτι πού νά μήν προδώσει τόν στόχο. Έτσι, έγινε την περασμένη Πέμπτη στην όμορφη και (πέραν πάσης προσδοκίας) κατάμεστη αίθουσα της Πολιτιστικής Κίνησης του Ν. Ροδόπης η εκδήλωση του «Αντιφωνητή» για τα 85 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Βασισμένη σε μία ιδέα του Νεκτάριου Δαπέργολα, την οποία ο ίδιος υλοποίησε, επιμελήθηκε και παρουσίασε μαζί με την ηθοποιό (και καλή μας φίλη) Μαρία Παπαδοπούλου, η εκδήλωση αποτέλεσε έναν πρωτότυπο συγκερασμό λόγου, μουσικής και εικόνας, που δημιούργησαν μία κυριολεκτικά κατανυκτική ατμόσφαιρα. Ολόκληρη η τραγική περιπέτεια του Μικρασιατικού Ελληνισμού, από τις διώξεις των Νεοτούρκων και την Ποντιακή Γενοκτονία ως τον Μεγάλο Ξεριζωμό του 1922, πέρασε μπροστά από τα μάτια μας μέσα στο σκοτάδι, πάνω στη μεγάλη οθόνη, μέσα από ένα πλούσιο οπτικό υλικό, που έδεσε οργανικά με το φως των κεριών, τους ήχους του Σταύρου Ξαρχάκου (από το «Ρεμπέτικο») και του Σταμάτη Σπανουδάκη («Πέτρινα Χρόνια», «Για τη Σμύρνη», «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς»), την ιστορική αφήγηση και τα εμβόλιμα κείμενα με τις συγκλονιστικές μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων της καταστροφής. Το όλο αποτέλεσμα υπήρξε εντυπωσιακά υποβλητικό, μπροστά σε ένα εξίσου εντυπωσιακό κοινό που δεν παρακολούθησε απλώς, αλλά βίωσε τα δρώμενα με κομμένη την ανάσα, ενώ δεν ήταν λίγες και οι φορές που αναλύθηκε σε δάκρυα. Ήταν γενικά μία εξαιρετική ευκαιρία να αναψηλαφίσουμε το παρελθόν, να ξαναξύσουμε τη μεγαλύτερη πληγή της Ιστορίας μας και μαζί της να ματώσουμε όλοι μας και πάλι. Και έτσι, μέσα από την οδύνη, να ξαναθυμηθούμε. Καθώς ζούμε σε καιρούς χαλεπούς, όπου κυριαρχούν τα σκύβαλα, ενώ για όλα τα σπουδαία γίνεται απόπειρα να καλυφθούν από τη λήθη, βραδιές σαν αυτή της περασμένης Πέμπτης είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητες. Και παρά το οδυνηρό τους σημαινόμενο, είναι τελικά βαθύτατα ζήδωρες και αναζωογονητικές. Ο δρόμος άλλωστε για το συλλογικό και ατομικό μας αυτεπίγνωτον περνάει πάντοτε μέσα από την οδύνη …
none
Σε όλη μου τη ζωή ειλικρινά δεν θυμάμαι πιο ενδιαφέρον εκλογικό αποτέλεσμα απ’ ότι το προχτεσινό. Δεν θυμάμαι αποτέλεσμα πιο δίκαιο, πιο σοφό και πιο μεστό από πολιτικά μηνύματα.- κυρίως προς τους δύο βασικούς πόλους του πολιτικού παιχνιδιού. Αναλυτικότερα:
Αφ’ ενός, οι μεν. Δίκαια επανεξελέγησαν και βεβαίως όχι για τους καρπούς του δικού τους έργου (στην πραγματικότητα και με ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν μία πολύ κακή κυβέρνηση), αλλά απλούστατα επειδή αν έβγαιναν οι άλλοι, θα ήταν η απόλυτη καταστροφή. Ο λαός προς τιμήν του δεν ξέχασε ακόμη τις δύο τετραετίες του εβραιοαμερικανοτζουτζέ που καταλήστεψαν και διέλυσαν τα πάντα. Επίσης προς τιμήν του δεν μάσησε με τις απεγνωσμένες προσπάθειες κάποιων να τον πείσουν ότι αυτή η συμμωρία μεταλλάχτηκε σε κάτι διαφορετικό και ακόμη να του φορέσουν ως ηγετική προσωπικότητα τον ορισμό της ανεπάρκειας. Τίποτα (για να επιβεβαιωθεί για μια φορά ακόμη ότι, όσο κι αν την πασπαλίσεις με άχνη ζάχαρη, η κουράδα κουραμπιές δεν γίνεται). Ήταν όμως σοφή και δίκαιη η επιλογή του να τιμωρήσει και την κυβέρνηση με πτώση των ποσοστών της και να την ξαναστείλει με… ιδρωμένη αυτοδυναμία στη Βουλή. Γιατί το εκλογικό ποσοστό της ΝΔ ήταν μεν θριαμβευτικό, αλλά κυρίως σε σύγκριση με το αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ και όχι τόσο σε απόλυτα μεγέθη. Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι αν ο Καραμανλής δεν έκανε λόγω ενδοκομματικών ισορροπιών κάποιες χοντρές πατάτες τύπου βιβλίου ΣΤ΄ Δημοτικού και πιο άνετη αυτοδυναμία θα είχε, ενώ δεν αποκλείεται και το κόμμα του Καρατζαφέρη να έμενε εκτός βουλής. Ελπίζουμε το μήνυμα να ελήφθη…
Αφ’ ετέρου, οι δε. Το Βατερλώ που υπέστησαν, αυτός ο απόλυτος εκλογικός διασυρμός, ήταν επίσης ότι πιο σοφό και δίκαιο μπορούσαμε να δούμε. Ένα κόμμα που εδώ και πολλά χρόνια έχει εξολοκλήρου μεταλλαχθεί σε συναγελασμό οργανωμένων συμφερόντων και μηχανισμών νομής χρήματος και που δείχνει ότι δεν μπορεί πλέον να πείσει (τουτέστιν να εξαπατήσει) κανέναν. Έχω την αίσθηση ότι η εκλογική συντριβή οφείλεται και σ’ αυτό και δεν είναι μόνο απόρροια συγκυριών, όπως λ.χ. η …χαρισματική προσωπικότητα του νυν αρχηγού του (περί του οποίου αλήθεια ακόμη αναρωτιέμαι αν κατάλαβε ότι έχασε, γιατί από τις δηλώσεις του δεν πολυφάνηκε τέτοιο πράμα – και ως εκ τούτου καθόλου μην το αποκλείετε να πάει αύριο στον Παπούλια για να ορκιστεί…πρωθυπουργός). Άρα δεν νομίζω ότι το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ θα λυθεί μόνο με τις αυτονόητες κινήσεις ανάγκης (π.χ. άμεση επιστροφή του προαναφερθέντος στο ίδρυμα, εκλογή κάποιου που να διαθέτει IQ πάνω από – 50, κλπ). Απαιτούνται πολύ δραστικότερες και βαθύτερες αλλαγές, τις οποίες ωστόσο επί του παρόντος αδυνατούμε να δούμε ακόμη και για τον ευφυέστερο (νέο) αρχηγό πώς (και κυρίως με ποιους) θα μπορούσε να τις κάνει. Το βέβαιο πάντως είναι ότι ετούτο το εκσυγχρονιστικό έκτρωμα, με την τωρινή του τουλάχιστο μορφή, δείχνει να έχει πλέον κλείσει τον κύκλο του και ο προχτεσινός του εξευτελισμός ήταν ένα έργο πραγματικά θείας δικαιοσύνης…
Τρίτον, αμφότεροι. Για τους λόγους που ήδη αναφέραμε έλαβαν για πρώτη φορά και οι δύο μαζί τα επίχειρα (τραγικά για τους δεύτερους, πιο ανώδυνα για τους πρώτους) των επιλογών τους και τα χαμένα τους ποσοστά δεν ξαναμοιράστηκαν, αλλά διέρρευσαν εξολοκλήρου εκτός του δικομματικού παιχνιδιού. Ενισχύθηκαν εντυπωσιακά τα μικρότερα κόμματα και όσο κι αν εμείς βεβαίως επιχαίρουμε κυρίως για την άνοδο του ΚΚΕ (ενώ μας χάλασε φυσικά το αντίστοιχο για τα συνασπιστήρια), θεωρούμε το συνολικό γεγονός ως πολύ θετική πολιτική εξέλιξη και για μια ακόμη φορά ως απόρροια μεγάλης πολιτικής λαϊκής σοφίας. Γιατί επιτέλους ο δικομματισμός έφαγε την πρώτη του χαρακτηριστική σφαλιάρα. Δεν κατέρρευσε βέβαια (κι ούτε θα καταρρεύσει), αλλά του εστάλη ένα πολύ ηχηρό μήνυμα, που καλά θα κάνει στο εξής να το λάβει πολύ σοβαρά υπόψη…
Τέταρτον, οι επιμέρους εκκωφαντικές σφαλιάρες. Δεδομένου ότι στην πολιτική παίζουν και τα πρόσωπα τον ρόλο τους, ο εκλογικός καταποντισμός κάποιων από τα επιφανέστερα και προκλητικότερα μέλη του εκσυγχρονιστικού ανθυποντενεκεδαριού (ενίοτε δε και της εκσυγχρονιστικής… παραοικονομίας) δεν ήταν μόνο εξόχως απολαυστικός, αλλά και απολύτως διδακτικός (στέλνει δηλαδή επίσης κάποια μηνύματα στα δύο μεγάλα κόμματα). Μαρι(ον)έττες, Γεωργιάδηδες, Μπίστηδες (ειδικά γι’ αυτόν, που του έχω και διαχρονική αδυναμία, τριπλή εκσπερμάτιση, άμα τω ακούσματι, από την ηδονή), Άκηδες και Λάκηδες μάς άφησαν χρόνους. Ιδιαίτερα μάλιστα η εκλογική καταβαράθρωση της πρώην υπουργάρας μας, στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς τον Καραμανλή και στηρίζει επιπλέον την εκτίμηση που κάναμε προηγουμένως σχετικά με το πόση ζημιά έκανε και στον ίδιο όλη αυτή η θλιβερή ιστορία με τις ψευτοεπιστημονικές ιστορικές βλενόρροιες των τζουτζέδων της Νέας Τάξης. Μακάρι στο μέλλον να είναι πιο προσεκτικός…
Για όλους αυτούς τους λόγους, θα επαναλάβω εν κατακλείδι ότι το αποτέλεσμα των εκλογών της 16ης Σεπτέμβρη ήταν πραγματικά και δίκαιο και σοφό (τηρουμένων εννοείται πάντα των αναλογιών, βάσει των υπαρχόντων δεδομένων, αλλά και σε σχέση με τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος κατά το παρελθόν). Όχι πως δεν θα μπορούσε να είναι και ακόμη καλύτερο, αλλά ας μη ζητούμε και υπερβολικά πράγματα. Η ουσία είναι πως για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός θεωρώ ότι επιδεικνύει τέτοια πολιτική ωριμότητα και απονέμει σε τέτοιο βαθμό εκλογική δικαιοσύνη. Φυσικά όμως – για να μην αιθεροβατούμε κιόλας – κανείς δεν μπορεί ακόμη να πει με σιγουριά ότι οι προχτεσινές επιλογές του οφείλονται κυρίως σε πραγματική ωρίμανση (έστω και πρώιμης μορφής) και δεν είναι απλά καρπός κάποιας παρορμητικής του αντίδρασης κατά τη συγκεκριμένη χρονική και πολιτική συγκυρία. Αυτό στην πραγματικότητα είναι κάτι που μόνο ο χρόνος θα το δείξει…
Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ
noneΔιακόπτουμε βεβαίως σήμερα το αφιέρωμα στους υπόλοιπους μονομάχους των επικείμενων εκλογών, γιατί τα όσα συνέβησαν στο ενδιάμεσο διάστημα μάς έκαναν να χάσουμε κάθε διάθεση για σάχλες και δη επί αριδήλων πομφολύγων. Όμως και αυτά τα τραγικά που συνέβησαν, συνοδεύτηκαν εν τέλει από τόσους τόνους τηλεοπτικής και κομματικής βλακείας και μάλιστα τόσο πολύ εκνευριστικής, ώστε να είναι πραγματικά αδύνατο να μην τη σχολιάσεις…
noneΟ κύριος Ντεντέ και οι γκιαούρηδες
Προεκλογική συνάντηση τουρκοφρόνων μειονοτικών ταγών στις 03/09/2007 στο χωριό Ζυγός Ξάνθης στο κέντρο “Χρυσή Φωλιά” με πρωτοβουλία της δημοτικής κίνησης “Ισότητα στο Δήμο Ξάνθης”.
Μίλησαν μεταξύ άλλων ο ψευτομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, ο πρόεδρος της αυτοαποκαλούμενης “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” και δημοσιογράφος της προξενοφυλλάδας “Γκιουντέμ” Οζάν Αχμέτογλου, ο υποψήφιος -και εκλεγείς- βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ γιατρός βοήθειά μας Τσετίν Μάντατζη και το αγαπημένο παιδί των αθηναϊκών και όχι μόνο μίντια, προνομιακός συνομιλητής της ψευτοεκσυγχρονιστικής πολυπολιτισμικής πομφόλυγας Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ.
Αφιερωμένο εξαιρετικά, σε όσους εξακολουθούν να θεωρούν ειδυλλιακή την κατάσταση στην περιοχή μας.
Απολαύστε το…
save
one
- Νίκο, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που βρέθηκες στον ρόλο του διεθνούς παρατηρητή εκλογών. Πώς ήταν η προσωπική σου εμπειρία μα και η εκλογική διαδικασία στο Καραμπάχ;
- Ο ρόλος του διεθνούς παρατηρητή εκλογών μου θύμισε, ως εμπειρία, το ρόλο του ειδικούστα γαλλικά δικαστήρια. Αν και εξ ορισμού πρόκειται για ένα θεσμικό ρόλο που είναι απόλυτα ουδέτερος, η επιλογή αυτής της ουδετερότητας σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη. Είναι το αποτέλεσμα μιας γενικότερης απασχόλησης με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό το λόγο θα έλεγα ότι η εμπειρία μου στις προεδρικές εκλογές στο Καραμπάχ δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής αλλά και συγκινητική. Είδα για πρώτη φορά ένα λαό που ξεπέρασε μια γενοκτονία και ένα πόλεμο, να μαθαίνει τι σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία, για να επιλέξει επιτέλους το μέλλον του σε μια περιοχή όπου και το παρελθόν ήταν απαγορευμένο. Μόνο 150.000 άνθρωποι αποφάσισαν ν’ αντισταθούν σε εκατομμύρια για να έχουν ένα σύνταγμα, έναν πρόεδρο, ένα έθνος ανεξάρτητο. Ζουν καθημερινά το κόστος της ελευθερίας και οι πράξεις τους αποτελούν ένα παράδειγμα για τις κοινωνίες που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι αυτονόητη.
- Λίγα πράγματα είναι γενικά γνωστά για τα συμβαίνοντα εκεί. Τι κάνει εντύπωση στον Έλληνα επισκέπτη και τι ιδιαίτερο ξεχώρισες εσύ;
- Τα δεδομένα στο Καραμπάχ είναι τόσο άγνωστα, που ακόμα και ο χάρτης αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης. Όλοι πιστεύουμε πως το Καραμπάχ είναι μια εγκλωβισμένη περιοχή που δεν έχει επαφή με την Αρμενία, παρά μόνο με ένα διάδρομο. Ενώ η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Το Καραμπάχ έχει κοινά σύνορα με την Αρμενία και δεν είναι εγκλωβισμένο. Από γεωστρατηγική άποψη, ενισχύει σημαντικά την Αρμενία, διότι δημιουργεί μια ζώνη εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα. Οι θέσεις της Αρμενίας και του Καραμπάχ αν και ανεξάρτητες, λειτουργούν ως ένα αποτελεσματικό συμμαχικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ ότι νομίζουμε ακόμα και αν αυτή η ισορροπία δεν είναι ευσταθής.
Το άλλο που κάνει εντύπωση στον Έλληνα είναι η γνήσια αγάπη για την πατρίδα τους. Η γη ακόμα και γεμάτη πέτρες είναι δική τους, όπως και τα βουνά. Ζουν μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε μέσα από τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου.
- Πώς είναι σήμερα τα πολιτικοοικονομικά πράγματα και τι βλέπεις για το μέλλον της περιοχής;
- Το πολιτικοοικονομικό στοιχείο της περιοχής είναι βέβαια δύσκολο. Αφού ο λαός
έζησε την κατοχή ενός συστήματος που δεν του επέτρεπε να χαρεί τον πολιτισμό του, την ιστορία του, την πατρίδα του, την παράδοσή του. Έζησε την κατάρρευση ενός απόλυτου συστήματος που καθιέρωνε τυφλά την τύχη του. Τώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που θα ονομάζαμε άθλια αν δεν ξέραμε την αξία των αθλίων του Ουγκώ. Όμως αυτός ο λαός που απελευθερώθηκε μέσω ενός πολέμου, ξέρει τι αξίζει και με τη βοήθεια της διασποράς παλεύει καθημερινώς για ένα καλύτερο μέλλον. Όλη η περιοχή είναι παρθένα και όλα μπορούν να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι το απέδειξαν. Χρειάζονται όμως συντονισμένες στρατηγικές κινήσεις στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης πρώτων υλών.
- Μαζί σου, καθώς ήσουν ο μόνος Έλληνας, βρέθηκαν και παρατηρητές Σέρβοι, Γάλλοι, Ρώσοι κτλ. Πώς ήταν η επαφή σας και η συνεργασία σας;
- Η συνεργασία με άλλους παρατηρητές ήταν πολύ καλή. Δημιουργήθηκε ένα θετικό πλαίσιο, διότι ο καθένας μας κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή μας. Οι προεδρικές εκλογές δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, όταν οι διεθνείς παρατηρητές εκτελούν με αρμοδιότητα και συνέπεια την αποστολή τους. Με άλλα λόγια, ήμασταν σε μια κατάσταση όπου de facto το έργο δημιουργεί το ον. Ο ρόλος μας καθόρισε και τις σχέσεις μας. Ο καθένας ήταν υπεύθυνος για τους άλλους στην περιοχή. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε να αποδείξουμε την ορθολογική διεκπεραίωση των προεδρικών εκλογών του Καραμπάχ. Όπως αυτό έγινε, οι σχέσεις ενισχύθηκαν και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα επιστρέψουν για τις βουλευτικές εκλογές.
- Είναι λίγο πολύ γνωστό το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που να το αφορούν;
- Το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας είναι περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό. Ένας κοινός εχθρός δεν αρκεί για να ενισχύσει γεωστρατηγικές θέσεις. Η συμμαχία πρέπει να λειτουργήσει και στο επίπεδο της διασποράς για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική. Πόσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, με την αναγνώριση του
Καραμπάχ, με την αναγνώριση της αρμενικής γλώσσας ως γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα και η Αρμενία είναι πιο κοντά τώρα παρά στο παρελθόν, διότι τότε ήταν η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήμασταν μαζί αλλά μόνοι. Τώρα είμαστε μόνοι αλλά μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούν τα Πανεπιστήμια αλλά και οι Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικής Άμυνας. Το συμμαχικό πλαίσιο υπάρχει ως γεωστρατηγικό υπόβαθρό. Δεν χρειαζόμαστε δόγματα, ακόμα και ενιαία, αλλά αληθινές πράξεις.
none
Εκδήλωση μνήμης για τα 85 χρόνια από τη:
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Εξιστόρησε τα γεγονότα ο φιλόλογος Νεκτάριος Δαπέργολας και διάβασε κείμενα η ηθοποιός Μαρία Παπαδοπούλου
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΝΟΜΟΥ ΡΟΔΟΠΗΣ
Κομοτηνή 27/9/2007
none
