Είναι δυνατόν από μιά (παρολίγον)τραγωδία να αναδυθεί ένα αισιόδοξο μήνυμα; Να μας θυμίσει ότι δεν έχουν ισοπεδωθεί όλα (όπως παρουσιάζονται), ότι υπάρχει ακόμα ο κοινωνικός ιστός που ανθίσταται, υπάρχει ακόμα η έγνοια για την περιουσία και την πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου, υπάρχουν ακόμα νέα παιδιά που με αυταπάρνηση μπορεί να προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους για το κοινό καλό; Προφανώς ναι.

Ο λόγος για την προ ημερών με-ταμεσονύκτια εκδήλωση πυρκαϊάς στην Αγία Αναστασία Μάκρης. Δύο η ώρα τα ξημερώματα χτύπησε η καμπάνα του χωριού, μαζεύτηκαν οι κάτοικοι (για να δώσουν πρώτοι την μάχη με τις φλόγες πριν έρθει μετά από ώρα η Πυροσβεστική) και έσωσαν την εκκλησία από την καταστροφή και εμάς από την λήθη. Μας θύμισαν μια ξεχασμένη Ελλάδα, τότε που η αναγγελία των γεγονότων (χαρές, πόλεμοι, τραγωδίες κλπ) γινόταν μέσω της καμπάνας του χωριού (που δεν αποτελούσε για τους κατοίκους «ηχορρύπανση» όπως νομίζουν σήμερα οι περισσότεροι), όπου η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον εκάστοτε προστάτη Άγιο του κάθε οικισμού και ο οποίος κατείχε εξέχουσα θέση στην συνείδηση των κατοίκων. όπου ο παπάς ήταν ένα με το ποίμνιο (κι όχι την εικόνα που πάνε να μας περάσουν για τη σημερινή εκκλησία με τις ανομίες μερίδας προκλητικών κληρικών), όπου ο κοινωνικός ιστός ήταν η κινητήριος δύναμη για την προκοπή του τόπου (παρόλες τις δυσκολίες των εποχών και της οικονομικής δυσπραγίας), όπου ο κάθε ένας ενδιαφερόταν πραγματικά για τον τόπο του και θεωρούσε υποχρέωσή του την προσφορά για τα κοινά, σε αντίθεση με ό,τι επικρατεί σήμερα ως επί το πλείστον.


Νέα παιδιά έδωσαν μάχη για να προασπί-σουν κάτι για το οποίο άλλοι ούτε θα έδιναν σημασία. Πολλοί κάτοικοι του χωριού έκλαιγαν για τη συμφορά (που ευτυχώς απεφεύχθη) σαν να επρόκειτο για το σπιτικό τους κι όλοι μακάριζαν την τύχη τους όταν το κακό πέρασε. Το έβλεπες και στα λόγια τους αλλά και στις κινήσεις τους. Πράγματι απίστευτες εικόνες είδαμε να ξετυλίγονται μπροστά μας που μας έδωσαν χαρά κι ελπίδα για το μέλλον της Πατρίδος μας κι ότι τίποτα δεν χάθηκε ακόμα.

Για λίγη, έστω, ώρα παραμερίστηκαν οι όποιες μικροδιαφορές των κατοίκων, ξύπνησαν ασυναίσθητα τα χρόνια εν υπνώσει αισθήματα αλληλεγγύης και προσφοράς, και απεδείχθη ότι δεν αλλο-τριωθήκαμε εντελώς από τον σύγχρονο τρόπο ζωής και υιοθέτησης προτύπων που μας κατατρώγει ως Έθνος και ως πολίτες. Μακάρι να λειτουργούσαμε με αυτόν τον τρόπο πιο συχνά και σε όλα τα επίπεδα.

Ο ΝΑΟΣ

Η Αγία Αναστασία Μάκρης συμπεριλαμβάνεται στις πιο παλιές εκκλησίες της ευρύτερης περιοχής της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Κτισμένη δίπλα στα ερείπια μιας παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, γίνονται αναφορές για την θεμελίωσή της κατά τον 11ο αιώνα. Γύρω στο 1600, επί τουρκοκρατίας, αποκτά την σημερινή της μορφή (μάλιστα κτίστηκε πιο χαμηλά από το επίπεδο του εδάφους για να μην …προκαλεί τους Τούρκους, κάτι σύνηθες εκείνα τα χρόνια) και το 1830 έγινε η τελευταία σημαντική ανακαίνιση του Ναού. Το τέμπλο της αποτελεί έργο τέχνης και ο κεντρικός της δοκός στηρίζεται από δύο δράκους – στηρίγματα, σπάνιους για εκκλησία. Στον ίδιο δοκό υπάρχει ακόμα το καρφί από το οποίο βρήκε μαρτυρικό θάνατο το 1835, ένας από τους 5 νεομάρτυρες εκ Σαμοθράκης (οι οποίοι δραπέτευσαν από τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής, όπου πουλήθηκαν από τους Τούρκους μετά την σφαγή της Σαμοθράκης, και κατέφυγαν στην Μάκρη του Έβρου).

Ευτύχημα, τελικά, για τον τόπο η σωτηρία της.

Σ.Γ.