Ἐπανερχόμαστε ἀγαπητοί μας φίλοι στήν γραμματική μας ἐνημέρωση, πού θά σᾶς ἐξοικειώσει μέ τίς νέες τάσεις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ὡς γνωστόν ἡ κοινωνία ἀλλάζει, ὁπότε ἀλλάζει παραλλήλως καί ἡ ἐκφραστική της. Ξεχάστε λοιπόν γιά λίγο τήν καθημερινή ρουτίνα, τί χρωστᾶτε ἤ τί ἄλλο κακό σᾶς περιμένει, καί προσέξτε τό μάθημά μας.

Πρῶτα πρῶτα τά γένη ΔΕΝ εἶναι πλέον τρία (ἀρσενικό, θηλυκό καί οὐδέτερο) γιατί τό ἀρσενικό κρίθηκε πολύ φαλλοκρατικό καί ἡ ὕπαρξή του ὑπονόμευε τόν ἀγώνα τῶν γυναικῶν γιά ἰσότητα. Ἄλλωστε πόσα ἀρσενικά βλέπετε τριγύρω σας;
Προχωρᾶμε στίς τρεῖς, πλέον, πτώσεις: ὀνομαστική, γενική, αἰτιατική. Ἡ παλιά κλητική ἔχει πλέον ἀντικατασταθεῖ ἀπό τήν κοινόχρηστη φράση «ρέ μ@λ@κα!»
Στά ἄκλιτα μέρη τοῦ λόγου προστέθηκε ἡ τρόικα / τῆς τρόικα, μέ βάση τήν δημοσιογραφική χρήση καί γλωσσική εὐαισθησία. Προφανῶς κατά τό ἡ Νάπολη / τῆς Νάπολη, ἡ μοτσαρέλα / τῆς μοτσαρέλα, ἡ Ὄλγα / τῆς Ὅλγα κτλ.
Στή χρήση κάποιων φράσεων / λέξεων ἐμφιλοχωροῦν νεωτερισμοί πού πηγάζουν ἀπό τήν τηλεόραση: «κόκκινη γραμμή» (γιά τήν Κυβέρνηση, λ.χ.), «κλείδωσε» (π.χ. τό ὕψος τοῦ νέου φόρου), «τά θέλω μου» (κι ὄχι οἱ ἐπιθυμίες μου)… Παραμένει ἄδηλον ἄν θά ὑπάρξει καί «κίτρινη γραμμή», ἄν θά «ξεκλειδώσουν» κάποια μέτρα ἤ ἄν θά μιλᾶμε καί γιά «τά ἔχω μου» (ἀντί τῶν ὑπαρχόντων μου), «τά νιώθω μου» (ἀντί τῶν αἰσθημάτων), «τά κλάνω τους» (ἀντί γιά τίς πορδές τους).
Καί συνεχίζουμε μέ τήν διάθεση τοῦ ρήματος, πού ἴσως θυμᾶστε ἀπό τό σχολεῖο τίς 4 κατηγορίες της: ἐνεργητική, μέση, παθητική καί οὐδέτερη. Σήμερα ἡ πρώτη σχεδόν ἔχει καταργηθεῖ, τοὐλάχιστον γιά τό 99% τοῦ κόσμου. Χρησιμοποιεῖται μόνο σέ ἐλάχιστα ρήματα, ὅπως στίς φράσεις: ὁ μπαμπάς ἄνοιξε τήν τηλεόραση – ἡ μαμά ξαναγόρασε ἕνα κάρο ἄχρηστα πράγματα – ὁ Γιῶργος παίζει μέ τό κινητό του.
Ἐδῶ πρέπει νά σταθοῦμε καί στά λεγόμενα ἀπρόσωπα ρήματα. Τελευταίως ἔχουν πληθύνει κατά πολύ καί δέν περιλαμβάνουν μόνο τούς παλιούς τύπους (βρέχει, ξημέρωσε, ἐνδέχεται, φαίνεται…) ἀλλά καί ὁρισμένους καινούργιους: ἔκλεψε, ἐξαπάτησε, λεηλάτησαν, λήστεψαν, διαγούμισαν, ἅρπαξαν κτλ. Ὅλα αὐτά τά ρήματα, τά ἀναφερόμενα στό πρόσφατο παρελθόν τῆς χώρας εἶναι ἀπολύτως ἀπρόσωπα, καθώς μέ ἕναν περίεργο τρόπο ποτέ δέν ξέρουμε ποιός τά ἔκανε ὅλα τοῦτα, εἴτε μιλᾶμε γιά τά κυβερνητικά κλιμάκια εἴτε γιά τό λαϊκότερο ἐπίπεδο.
Μιά ἄλλη ἐνδιαφέρουσα κατηγορία εἶναι οἱ σύνδεσμοι, ὄχι ὅμως τόσο οἱ συμπλεκτικοί (καί, οὔτε, μήτε…) ἀλλά οἱ διαπλεκτικοί, δηλαδή ὅσοι δηλώνουν διαπλοκή: προμηθευτής τοῦ Δημοσίου, σύμβουλος τῆς Περιφέρειας, εἰδικός συνεργάτης ὑπουργοῦ, χορηγός πολιτευτοῦ, γραφεῖο Τύπου, ἀναπτυξιακή ἑταιρεία…
Μπαίνοντας στά παραθετικά, θυμίζουμε τούς βαθμούς στίς περιπτώσεις τῶν ἀνώμαλων περιπτώσεων: κλέφτης – λαμόγιο – ὑπουργός δικαιοσύνης, ληστής – τραπεζίτης – ἐπενδυτής, (πορνο)μοντέλα – ἡθοποιός – σύζυγος ἐπώνυμου, τεμπελιά – καλπαζανιά – κομματοσυνδικαλισμός.
Καί κλείνουμε μέ κάποιους χρόνους ρημάτων, χρησιμοποιώντας μερικά παραδείγματα χάριν μιᾶς πληρέστερης κατανόησης.
Τροϊκανός ἐνεστώς: Ὁ Στουρνάρας βεβαιώνει ὅτι ἡ Κυβέρνηση διαπραγματεύεται γιά λογαριασμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ (ἐννοεῖται πώς τίποτα δέν τολμάει νά πεῖ καί στήν καλύτερη περίπτωση παρακαλεῖ τόν Τόμσεν νά ἐπαναλάβει τήν ἐντολή γιατί προηγουμένως σκεφτόταν κάτι ἄσχετο).
Κυβερνητικός παρακείμενος: Οἱ μελέτες ἔχουν ὁλοκληρωθεῖ καί τό ἔργο ἔχει ξεκινήσει (ἔχουμε πιά συμφωνήσει γιά τό ὕψος τῆς μίζας).
Ἀναπτυξιακός ἀόριστος: Τό πρωτογενές μας πλεόνασμα ἔβαλε σέ τροχιά ἀνάπτυξης τήν οἰκονομία μας (μή τήν εἴδατε, μή τήν ἀπαντήσατε, ἀοριστία στό φούλ).
Μετοχή χρυσαυγίτικου παρακειμένου: δαρμένος, ξυλοφορτωμένος, μαχαιρωμένος, δολοφονημένος, φυλακισμένος, ἡρωοποιημένος.
Λαϊκιστικός μέλλων: Ὁ Σύριζα θά ἐπαναπροσλάβει τούς ἀπολυμένους, θά ἐπαναφέρει τά κομμένα εἰσοδήματα, θά σκουπίσει δημοσίως τόν πισινό του μέ τήν δανειακή σύμβαση, θά ἀναστήσει τούς αὐτόχειρες…
Ἑλληνικός τετελεσμένος μέλλων: Δέν φτάνει πού τά ἔχουμε κάνει ΟΛΑ σάν τά μοῦτρα μας, περιμένουμε τώρα καί κάποιον νά τά διορθώσει χωρίς ἐμεῖς νά κουνήσουμε τό δαχτυλάκι μας. Τήν ἔχουμε κάτσει τή βάρκα, ἀδέρφια! Κ.Κ.