Η Συμφωνία των Πρεσπών αποκάλυψε τους κυβερνώντες σε όλη τους την αθλιότητα: την αυταρχική τους νοοτροπία, την εθνοφοβική τους συμπλεγματικότητα, και πρωτίστως την χατζηαβάτικη ξενοδουλεία τους. Το σύνολο «μακεδονικό» θέμα ούτως ή άλλως αναδείχθηκε σε κόλαφο του ολιγαρχικού – κοτζαμπασικού μας συστήματος, αλλά σε αυτή την τελευταία φάση σκόρπισε και τα τελευταία προσχήματα.
Καθημερινά διαβάζει κανείς άρθρα που ξορκίζουν το ενδεχόμενο δημιουργίας εμφυλιοπολεμικού κλίματος στην Ελλάδα, γιατί υποτίθεται ότι αυτό θα είναι το τέλος του σύγχρονου Ελληνισμού. Κατά τη γνώμη μου, ωστόσο, μόνον αυτό μπορεί να είναι η σωτηρία του.
Συνέβη εκείνες τις ημέρες να καλέσουν τον Σωκράτη στο στούντιο της ΜΕΡΤ (Μεταμνημονιακής Ελληνικής Ραδιοφωνίας – Τηλεόρασης) για να συζητήσει με τον υπουργό παιδείας κ. Γαβρόγλου περί του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια, της κατάργησης του μαθήματος των Λατινικών στη θεωρητική κατεύθυνση της Γ΄ Λυκείου και της εισαγωγής αντ᾿ αυτού του μαθήματος της Κοινωνιολογίας.
Αφού ο κ. υπουργός επιχειρηματολόγησε διά μακρών επί σχετικών θεμάτων όπως η πρωινή αφύπνιση και προσευχή, καθώς και η περιουσία της εκκλησίας, κατέληξε: «Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι στα πανεπιστήμια πηγαίνουμε για να μορφωθούμε κι όχι για να βρούμε δουλειά».
«Οπότε», παρενέβη ο Σωκράτης, «αν αυτό συμβαίνει με τα πανεπιστήμια, πολύ περισσότερο πρέπει να συμβαίνει με το Λύκειο, το οποίο οφείλει να παρέχει γενική παιδεία».
«Παρακαλώ, να πέσουν οι τόνοι», είπε ο κ. Γαβρόγλους. «Σε απόλυτη συνέπεια και διαλεκτική αντίθεση μ’ αυτά που είπα προηγούμενα, αποφασίσαμε η Γ΄ Λυκείου να είναι προπαρασκευαστική της κατοπινής ειδίκευσης. Σε κάθε κατεύθυνση ο βασικός κορμός των διδασκομένων μαθημάτων θα συνίσταται σε τέσσερα μαθήματα».
«Μα», αντέτεινε ο Σωκράτης, «αυτό δεν αντιφάσκει με αυτό που είπατε προηγουμ-»
«Με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι δεν έχουμε χρόνο», εἰπε ο δημοσιογράφος της ΜΕΡΤ, «εντωμεταξύ δεν είπαμε τίποτα για τα Λατινικά».
Comments OffΔημήτρης Γιαννόπουλος
Περίσσεψε το θράσος και η αναλγησία των κυβερνώντων μετά την ανέξοδη ανάληψη «πολιτικής ευθύνης» και την βεβαιότητα πως οι φάκελοι πέντε μηνύσεων για την εκατόμβη στο Μάτι παραπέμπονται «αμελλητί» στη συνήθη συγκάλυψη της Βουλής, με τη σφραγίδα του νόμου «περί ευθύνης υπουργών».
Δεν έφτανε που το ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου οικισμού, το ξεκλήρισμα δεκάδων οικογενειών και η καταστροφή της ζωής εκατοντάδων ανθρώπων, θεωρήθηκαν ως άλλη μια (μετά τη Μάνδρα) «στραβή ζαριά που έκατσε στη βάρδια μας».
Έπρεπε να προστεθεί, μετά 40 μέρες, η αντεπίθεση των καθ’ ύλην υπευθύνων υπουργών εναντίον όσων επιμένουν να τους «απαξιώνουν».
«Φθάνει πια με μια παρεούλα τρολ και ορισμένα ΜΜΕ που δεν σέβονται ούτε θανάτους ούτε πόνο αλλά ούτε και την σε εξέλιξη έρευνα της Δικαιοσύνης», γράφει στις 7 Σεπτεμβρίου στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου και προσθέτει:
«Ο Γκαίμπελς θα κοκκίνιζε μπροστά τους… Όσο συνεχίζουν με ψέματα, παραπληροφόρηση, χυδαιότητα, και όχι μόνο απέναντί μου, τόσο περισσότερο βουλιάζουν στο βούρκο τους».
Comments Off
Αλλαγή σελίδας στις μουφτείες της Θράκης, με τον διορισμό των δύο τοποτηρητών σε Κομοτηνή και Ξάνθη προχθές, 16/8/2018. Μετά την αμφιλεγόμενη υποχρεωτική συνταξιοδότηση των επί δυόμιση δεκαετίες μουφτήδων Μέτσο Τζεμαλή και Μεχμέτ Σινίκογλου (1/8/2018) και χωρίς να αναμένει η Κυβέρνηση ούτε το διάστημα των δύο μηνών που η ίδια προέβλεψε ως μεταβατική περίοδο, ήρθαν οι διορισμοί των αντικαταστατών τους: στην Κομοτηνή διορίστηκε ο Τζιχάτ Χαλήλ και στην Ξάνθη ο Μπιλάλ Καραχαλήλ.
Όταν προ λίγων ετών διαφαινόταν μία θετική εξέλιξη στο Κουρδικό ζήτημα, πολλοί ήταν αυτοί που προέβλεπαν …ελληνική «αποζημίωση» της θιγόμενης από τις εξελίξεις Τουρκίας. Το υπονοούμενο ήταν πως οι ΗΠΑ, παρά την προώθηση ενός κουρδικού κράτους, θα κρατήσουν την Τουρκία στους κόλπους του ΝΑΤΟ παρέχοντάς της ένα αντίδωρο στο Αιγαίο ή στη Θράκη. Τότε ηχούσε πολύ ευφάνταστο αυτό το σενάριο, όμως δυστυχώς βλέπουμε σήμερα να υλοποιείται από την Κυβέρνηση Κοτζιά – Τσίπρα, παρότι το κουρδικό του μέρος πάει στις καλένδες!
Παρακολουθώντας την τελετή παράδοσης της Μακεδονίας μας μέσω της διαβόητης Συμφωνίας πρόσεξα κάποιες διαφορές μεταξύ των δύο πρωθυπουργικών λογιδρίων και τις παραθέτω εν ολίγοις κάτωθι:
Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μεν τις δέουσες αναφορές σε συνεργασίες και άλλα τινά, όμως τον τόνο έδωσαν οι λογοτεχνίζουσες, συναισθηματικές πομφόλυγες που κατά κανόνα επιστρατεύονται όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Η τόλμη, η εξωστρέφεια, η ειρήνη, η μουσική, η χαρά και άλλες θετικές έννοιες έστησαν ένα σκηνικό παραμυθίας, σε αντιπαράθεση φυσικά με τους κακούς εθνικισμούς, τους πολέμους, τους φανατισμούς, τα μίση και άλλα στερεότυπα εκθέσεων γυμνασιοπαίδων (κάτι σαν déjà vu της ελληνοτουρκικής προσέγγισης προ εικοσαετίας, αν θυμάστε). Ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε κυρίως για την προϊστορία της συμφωνίας, και επανειλημμένως για οικονομία, συνεργασία και ασφάλεια, δείχνοντας τη στόχευση των γειτόνων. Η διαφορά δείχνει με ακρίβεια και το τι έχει να κερδίσει η κάθε πλευρά.
Comments Off
Η Συμφωνία Ελλάδος – Ψευτομακεδονίας που μας προσφέρει η Κυβέρνηση είναι μία τραγική αποτυχία όλου του πολιτικού μας συστήματος, που την σφράγισε ο μάλλον επαρκέστερος επικεφαλής της διπλωματίας του. Μια άθλια υποχώρηση που πασχίζουν να μας πείσουν είτε ότι ήταν αναπόφευκτη είτε ότι δεν είναι αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε. Σημειώνω επιγραμματικά μόνο πέντε σημεία του επισήμου κειμένου της.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΑΛΚΟΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ
Τό ἐπίθετο μακεδνός (= μακρός, ὑψηλός, πρβλ. η 106: φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο, Ἡροδ. 8.43.6: ἐόντες οὗτοι πλὴν Ἑρμιονέων Δωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος), πού ὑπόκειται ἀναντίρρητα τῶν ἐθνωνυμικῶν Μακεδών καί Μακεδονία, σχετίζεται φανερά μέ τά μακρός, μῆκος, κ.τ.τ., πρβλ. λατ. macer (= ἰσχνός, λεπτός), Παλ. Ἄν. Γερμ. magar κ.λπ.
Προκαλεῖ, ἑπομένως, ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι ὁ R. Beekes, στό Etymological Dictionary of Greek,[1] προσγράφει τήν λέξη στήν λεγόμενη «προελληνική», θεωρῶντας ὅτι ἡ ἐναλλαγή δ/τ στά Μακεδών / Μακέτης κ.λπ., καθώς καί τό «περίεργο» ἐπίθημα -δν- στό μακε-δν-ός παραπέμπουν σέ «προελληνικό» ὑπόστρωμα.
Ἡ δικιά μας ἄποψη, πού μέλλει νά στοιχειοθετηθῇ στήν συνέχεια μέ τήν βοήθεια καί τῆς νέας ἑλληνικῆς, εἶναι ὅτι τό μακεδνός προέρχεται ἀπό ἀμάρτυρο πρωτοελληνικό *μακρενός / *μακερνός μέ τροπή τοῦ ὑγροῦ σέ ὀδοντικό, φωνητικό φαινόμενο πού συνήθως ἀποδίδεται ἐπίσης στήν λεγόμενη «προελληνική», πρβλ. ἄβλαρος / βδαροί, λάφνη / δάφνη, Ὀλυσσεύς / Ὀδυσσεύς, λαβύρινθος / Μυκ. γεν. da-pu2-ri-to-jo, καλάμινθα / Μυκ. ka-da-mi-ta κ.λπ.
Comments Off
Ξέρω ὅτι οἱ παρακάτω γραμμές δέν θά γίνουν εὐμενῶς δεκτές ἀπό μεγάλη μερίδα τῶν φίλων μας, ὅμως δέν γίνεται καί νά ἀποσιωποῦνται κάποιες ἀλήθειες ἐπειδή μᾶς κάνουν νά νιώθουμε ἄβολα. Ἀναφέρομαι στό Παλαιστινιακό καί στή σχέση μας μέ τό Ἰσραήλ.Εἶναι γνωστό ὅτι τό στρατηγικό μας ἀδιέξοδο μᾶς ἔχει ὁδηγήσει στήν ἀγκαλιά τοῦ ἑβραϊκοῦ κράτους, Ἑλλάδα καί Κύπρο. Ἠδη διαδοχικές κυβερνήσεις διατράνωσαν τήν πίστη τους στή σχέση αὐτή πού σήμερα ἐμφανίζεται ὡς μονόδρομος, προκειμένου νά ἀντιταχθοῦμε στήν τουρκική ἀπειλή.
Η παρούσα κρίση στο Αιγαίο, με τις γηπεδικές άμφω αντεγκλήσεις και με τις σπασμωδικές αντιδράσεις μας (που μόλις πρόσφατα ξέφυγαν από το επίπεδο της κενής ρητορείας) στον πάγιο τουρκικό σχεδιασμό για κατακερματισμό της ελληνικής επικράτειας δεν προοιωνίζονται κάτι καλό για το αύριο. Μάλλον βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο όπου η απόσταση ειρήνης και πολέμου είναι επικίνδυνα μικρή.
Το ρωσοτουρκικό ειδύλλιο που κορυφώνεται αυτές τις μέρες έχει παγώσει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ενώ επιδαψιλεύει έναν μνησίκακο ενθουσιασμό στους ψιττακούς των δυτικών συμφερόντων. Ευεξήγητο, βεβαίως, αφού ο ηγέτης του «ξανθού γένους» μέχρι χθες αναμενόταν να έρθει ως από μηχανής θεός και να μας απαλλάξει από την τουρκοϊσλαμική απειλή, στον ρόλο που τον ήθελαν οι προαιώνιες «προφητείες» (με ή χωρίς εισαγωγικά, δεν το γνωρίζω). Ήρθε όμως το Κουρδικό ζήτημα με τον αμερικανικό υποστηρικτικό σχεδιασμό να μετατοπίσει την Ερντογανική Τουρκία στην άλλη πλευρά, φέρνοντας θριαμβευτικά τον Βλαδίμηρο ως φίλο στην Άγκυρα για πάσης φύσεως δουλειές: προμήθεια φυσικού αερίου, κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα, πώληση αντιαεροπορικών συστημάτων S-400… Τώρα πρέπει να υποστούμε και τα μαθήματα γεωπολιτικής από τους λούστρους της ΝΑΤΟϊκής συμμορίας, που επιχαίρουν για την διάψευση των – μεταφυσικών, είναι αλήθεια – ελπίδων των νεοελλήνων.
Η επικαιρότητα, έτσι όπως παρουσιάζεται από τα βοθροκάναλα και τον πολιτικό – δημοσιογραφικό υπόκοσμο, επιβάλλει δυστυχώς πάντα και μιαν ατζέντα. Καθώς λοιπόν η χώρα κινδυνεύει από Ανατολή και Δύση, είναι ανάγκη να υπερασπιστεί κανείς στην δημόσια σφαίρα το ανθρώπινο κεφάλαιο που της έχει απομείνει. Κάπως έτσι γράφω δυό λόγια σχετικά με τον Ιβάν Σαββίδη, του οποίου η ένοπλη είσοδος στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας κυριαρχεί αρνητικά από την περασμένη Κυριακή.
Ε
δώ και έναν περίπου χρόνο η κυβέρνηση Τσίπρα αποφάσισε να εκχωρήσει στην Τουρκία ένα ακόμη τιμάριο στη Θράκη, παλαιόθεν διεκδικούμενο: την προσχολική εκπαίδευση. Καθώς τα προηγούμενα χρόνια (της Συνθήκης της Λωζάνης, της Μορφωτικής Συμφωνίας του 1951 και των Μορφωτικών Πρωτοκόλλων του 1968) δεν υφίστατο ο θεσμός που σήμερα έγινε υποχρεωτικός, δεν συμπεριλήφθηκε στο πλαίσιο της «μειονοτικής» ζώνης.
Κύριε υπουργέ, αγαπητέ Πάνο,
Σου γράφω με την οικειότητα μεταξύ Ελλήνων πατριωτών αλλά και με την ειλικρινή αγωνία του απλού πολίτη της χώρας μας που απευθύνεται σ’ αυτούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις για το συλλογικό μας μέλλον.
Το γνωρίζεις πως αν είχε μείνει μια ελπίδα στον κόσμο για αναστήλωση του ηθικού (και του υλικού) των Ενόπλων μας Δυνάμεων την τελευταία τριετία, αυτή εναποτέθηκε στο πρόσωπό σου. Μέσα στις τραγικές συνθήκες που διαμόρφωσε η μνημονιακή επιτροπεία, διακηρυγμένος στόχος των δανειστών ετέθη μεταξύ άλλων και το αμυντικό ξεχαρβάλωμα της Ελλάδος, κάτι που δεν έμεινε στα λόγια. Η καταρράκωση του λαϊκού φρονήματος και η εξάχνωση των κονδυλίων για την Άμυνα, μαζί με ένα σύνολο άλλων αρνητικών παραγόντων, διαμόρφωσαν ένα τοπίο εξαιρετικά ζοφερό το οποίο ανέλαβες να ανατάξεις.
Εχθές, 9/2/18, ξαναδικάστηκε στην Κομοτηνή η υπόθεση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», μετά την κυβερνητική τροπολογία του περασμένου Οκτώβρη, και αναμένεται σε λίγο καιρό η έκδοση της απόφασης. Αξίζει λοιπόν να δούμε εν συντομία την πορεία της ιστορίας αυτής σε συνάρτηση με το πολιτικό κλίμα της εποχής.
Ο Μεχμέτ Μπουγιουκεκσί δεν είναι κάποιος λούμπεν τραμπούκος, κάποιος παρακρατικός δολοφόνος, κάποιο ισλαμανθρωποειδές της γείτονος. Είναι ο αξιότιμος Πρόεδρος του Συμβουλίου Εξαγωγέων Τουρκίας (ΤΙΜ) και από το εργοστάσιο της Τογιότα στη Σακάρια στις 1-2-2018 σε συνέντευξη Τύπου δήλωνε (www.sondakika.com/…/haber-buyukeksi-ulkeye-kazandiracagimi…/) ότι “κάθε δολάριο παραπάνω που θα φέρουν οι εξαγωγές στη χώρα μας, θα είναι σαν μια ακόμη σφαίρα στον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία”, συνδέοντας τις δουλειές του ευθέως με την εισβολή του τουρκικού στρατού στο Αφρίν. Μάλιστα πρόσθεσε ότι “την μεγαλύτερη αύξηση εξαγωγών ως Τουρκια την είχαμε στην Ελλάδα με ποσοστό 80%”.
Έτσι μπορούμε να είμαστε περήφανοι ότι χρηματοδοτούμε από την τσέπη μας τους Τούρκους εισβολείς, που απειλούν ή ετοιμάζονται να χτυπήσουν αύριο και το γεωτρύπανο στην Κύπρο ή το Λιμενικό μας στα Ίμια. Αγοράστε λοιπόν προϊόντα Made in Turkey κι αν είναι για αυτοκίνητο Τογιότα τα Corolla, Verso ή το νέο crossover C-HR (κι από άλλες μάρκες αντίστοιχα) για να είστε βέβαιοι ότι τα λεφτά σας θα πιάσουν τόπο. Με τη μορφή μιας σφαίρας στο κρανίο του παιδιού σας, λ.χ.
Από καιρό τα άθλια φερέφωνα του αποικιακού καθεστώτος στην πατρίδα μας όχι μόνο έχουν βάλει στο στόχαστρο το ελληνικό έθνος και τον λαό της Ελλάδος αλλά και το εκφράζουν ρητώς και ευθαρσώς. Δεν σταματούν να δηλώνουν δημοσίως την απέχθειά τους για καθετί «εθνολαϊκό», προσπαθώντας έτσι να απαξιώσουν και τις λέξεις που θεμελίωσαν την δημοκρατία. Άραγε χωρίς έθνος και λαό ποια δημοκρατία υπήρξε, υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει; Μόνο αυτή η μαϊμού – δημοκρατία που ταιριάζει στις μαύρες μέρες μας και στο άραχνο παρόν της πατρίδας μας. Αυτό στο οποίο τα μεν κόμματα εξακολουθούν να υπακούουν στον διαχρονικό ορισμό του Ροΐδη, ενώ τα πολιτικά μηδενικά εναλλάσσονται στην καρέκλα της εξουσίας έχοντας στο βιογραφικό τους μονάχα εξαπατήσεις, ιδεοληψίες, μηχανορραφίες, γονυκλισίες και αρπαχτές.
Comments Off
Ο περιφανής λαϊκός θρίαμβος της 21ης Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη επαναλήφθηκε χθες στην Αθήνα. Ένα απίστευτο πλήθος κατέκλυσε την πόλη: απίστευτο σε αριθμό, σε κοσμιότητα, σε ενωτικό πνεύμα, σε αυθορμητισμό. Χωρίς χουλιγκανικά συνθήματα, χωρίς διχαστικά πανώ, χωρίς πολιτικάντικες υστεροβουλίες, άνθρωποι καθημερινοί της αληθινής Ελλάδας κι όχι της πρόστυχης απομίμησής της που κυκλοφορεί στα βοθροκάναλα. Η πατρίδα μας δεν ξαναείδε ΠΟΤΕ συγκεντρώσεις σαν τις δύο προαναφερθείσες, ούτε από πλευράς ποσοτικής ούτε (πολύ περισσότερο) ποιοτικής, τις έζησε δε χάρη σε οργανωτές «ανώνυμους», που ήρθαν από το πουθενά για να συντονίσουν την μαζική μας έκφραση. Οι Έλληνες προσήλθαν για να βάλουν ένα φρένο στο κρατικό τους όχημα που όλο και επιταχύνει την κατρακύλα του στον γκρεμό της παραίτησης και της αναξιοπρέπειας. Το αυτονόητο πολιτικό αίτημα περί του Μακεδονικού ονόματος ξεκάθαρο, διατυπωμένο τόσο από τον υπογράφοντα στη Θεσσαλονίκη όσο και από τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη εχθές: δεσμευτικό δημοψήφισμα. Η Κυβέρνηση δια στόματος Τζανακόπουλου βεβαίως το απέρριψε (αφού αυτή μια φορά δοκίμασε να παίξει με αυτό και κάηκε) αλλά μάλλον ποντάρει στην αδιαλλαξία των Σκοπίων και ευελπιστεί να σβήσει η ιστορία χωρίς απώλειες για τον Σύριζα. Όπως άλλωστε συνέβη και με άλλους ημέτερους, που προσήλθαν παλαιότερα με την ίδια «ευλυγισία» στις διαπραγματεύσεις αλλά δεν εκτέθηκαν γιατί ο μαξιμαλισμός των Ψευτομακεδόνων τους διέσωσε. Θα είχε όμως ενδιαφέρον να επιμείνει η Κυβέρνηση σε κύρωση της όποιας συμφωνίας για σύνθετη ονομασία μόνον από την Βουλή, για να έβλεπε μετά πόσα απίδια παίρνει ο σάκκος της λαϊκής οργής.
Φίλες και φίλοι, αδέρφια συνέλληνες,
Μεταφέρω από τη Θράκη το αγωνιστικό πνεύμα, το πνεύμα του Σπάρτακου, αυτό που χρειάζεται κι εκεί κι εδώ για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της κάθε ιδιαίτερης πατρίδας μας, που είναι και προβλήματα όλων των Ελλήνων. Όπως ο ερχομός του Ερντογάν πριν έναν μήνα στην Κομοτηνή έδειξε ποιες δυνάμεις παραμένουν ζωντανές, έτσι και σήμερα είμαστε στη Θεσσαλονίκη για να μετρηθούμε – και είμαστε αμέτρητοι!
