ANELΤέρμα οἱ ἀναλύσεις, ἔφτασε ἡ ὥρα τῆς κάλπης. Ἄλλωστε ὅλα γράφτηκαν, ὅλα εἰπώθηκαν, ὅλα διερευνήθηκαν ἀπό κάθε σκοπιά. Ὁ κόσμος δέν θέλει ἄλλες περιγραφές γιά τό τί βιώνει, τί φοβᾶται καί τί ἐλπίζει, ὅλα αὐτά τά γνωρίζει πολύ καλά. Αὐτή τή στιγμή τῆς κάλπης θέλει ΠΡΟΤΑΣΗ, θέλει κάποιον πού θά βγεῖ νά πεῖ εὐθαρσῶς τή γνώμη του γιά τό «διά ταῦτα». Μέ κάθε λογική ἐπιφύλαξη λοιπόν, ἐγώ – σέ ἔντυπο γνώμης, ἄλλωστε – προτείνω ψῆφο στούς «Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες». Ἰδού τό σκεπτικό: 

Γιά ΝΔ – ΠαΣοΚ δέν τό συζητῶ, τό καθεστώς πρέπει νά κλονιστεῖ ἐπιτέλους, ἄν ὄχι γιά τήν τιμωρία του ἔστω γιά χάρη τῆς ὅποιας αὐτοκάθαρσής του. Γιά τόν ΓΑΠ θά συζητοῦσα ἄν τό θέμα μας ἦταν τό …λαϊκό δικαστήριο. Γιά ΚΚΕ καί Χ.Α. ἡ ψῆφος εἶναι στήν πραγματικότητα σάν νά λές «πάσο» στήν κρισιμότερη γύρα. Γιά τόν ΣΥΡΙΖΑ δέν θά βγάλουμε μόνοι μας τά ματάκια μας, ἄς τό κάνουν ὅσοι παραμυθιάζονται μέ τίς ἀδολεσχίες του. Τό Ποτάμι, πού φέρνει γάργαρο νερό στόν μῦλο τῆς κοπρο-ἐλίτ, εἶναι γιά τούς πολιτικά ἀναλφάβητους – καί μέ τό συμπάθειο, δηλαδή. Στά κόμματα τῶν δεκαδικῶν ψηφίων δέν θ’ ἀναφερθῶ, ἡ κατάσταση εἶναι σοβαρή. Τί μοῦ μένει, λοιπόν; ΑΝ.ΕΛ. καί Πάνος Καμμένος.
Εἶναι ὁ μόνος χῶρος πού ἔσπασε τίς ψεύτικες γραμμές Ἀριστερᾶς – Δεξιᾶς καί παρά τά προφανῆ προβλήματά του διατηρεῖ μιάν ἐντιμότητα καί διασώζει (ὅσο ὑπάρχει) μιάν ἐλπίδα πολιτικῆς ἔκφρασης ἔξω ἀπό τά γνωστά. Καί μή μοῦ πεῖτε «ποιό σοβαρό πρόβλημα τῆς χώρας θά λυθεῖ;», γιά τήν ψῆφο μιλᾶμε, μήν τά μπερδεύετε…

K.K.