Σ μία ποχ πο Κοπρώνυμος περατλαντικς Μεγαλοφασίστας (σ σύμπνοια γαστ μ τ λακτον μεσανατολικ φαιοπράσινο Βδέλυγμα τς ρημώσεως), χωρς ν τηρε πι δ κα πολλ χρόνια οτε κν τ προσχήματα, σπεύδει μμανς ν σοπεδώσει λόκληρη τή Γ, βυσσοδομώντας μέσα στ κμαυλισμένα οκονομικ του περα κα στ πόγεια σιωνιστικά του χαμαιτυπεα τ σχέδια γι τ σύνθλιψη πάντων τν θνν μέσα σκενο τ βρωμερ ξερατό, πο ποκαλε Νέα Τάξη Πραγμάτων

     Σ μία ποχ πού, πλν το Μεγάλου πιβήτορα, νάλογο ρόλο ναζητον κα ο στερικς ξεπεσμένες Μεγαλοκοπέλες τς γγς σπερίας (ς κάστη σφαλς δύναται), μ πλέον ρατ φυσικ νάμεσά τους τν πάλαι ποτ παροιμιωδς δίστακτη κα αμοσταγ ποικιακ ατοκρατορία, μπροστ στν ποία βεβαίως κόμη κα τ Τρίτο Ράιχ χρι (κενο λλωστε μία πενταετία μόνο κράτησε, ν τούτη πτ Μεσόγειο μέχρι τν Αστραλία βίασε κα ματοκύλισε π αἰῶνες λαος κα λαούς)…

     Ατ λοιπν τν ποχστν πι σκληρ φάση το Καιρο τν Φονιάδων κα μέσα στν σκοτεινότερο πολιτικ κα πνευματικ Μεσαίωνα πο γνώρισε ποτ πλανήτηςκάθε μεμονωμένη πράξη ντίστασης, κόμη κι πι μικρ ρνηση ποταγς, ποτελε τηλαυγ λιαχτίδα πο παρηγορε κα ζεσταίνει. κάθε φτωχοδιάβολος πο ντιστέκεται στ ρκ ζώνει τ κορμ του μ’ κρηκτικ στν Παλαιστίνη, ποτελε φάος φανον φαεινς (κι ς μς συγχωρήσει Θες γι τν δον πο ασθανόμαστε κάθε φορ πο τ αμοχαρ ζόμπι στοιβάζουν οκεα πτώματα στς νεκρόκασσές τους – καθς σ’ κενο τ σημεο διαστροφς δυστυχς μς κατάντησαν)! ποτελε μαρτυρία περ το τι ο Μδοι τελικ σως κα ν διαβονε – λλ πάντως χι μ τν γιειν περίπατο πο νειρεύονταν…

     Τέτοια μαρτυρία πρξε βεβαίως τν προπέρσινο πρίλη κα τ ΟΧΙ το εαρίθμου λαο στ χυδαο νανοκόπρισμα. Σφαλιάρα νειρικ στ μοτρα το καλομαθημένου γεμόνα, τν σφουγγοκωλαρίων θαγενν τοποτηρητν του κα τν γελοίων γχρώμων θεραπαινίδων του. Μαρτυρία τιμς κα φάρος τηλέφωτος, δηγν τος ν σκότει.

Τί κι ν εχε παρουσιαστε ς Διέξοδος τ ποφώλιον; Τί κι ν διαφημίστηκε Κατάλυσις ς Λύσις; Τί κι ν λα τ ρνια εχαν πετάξει πάλι χαμηλ κύκλωθεν κύκλω, πειλώντας κα κβιάζοντας; Τί κι ν α μέτεραι νθυποπαλλακίδες εχαν σπεύσει παντ τ τρόπ παρέχοντες δωρ κα γν; Τί κι ν γιουσουφάκια ροδαλ κα Χατζηαβάτηδες χαμαιπετες γιναν ξαν να μεταξύ τους κα μ τ χμα; Κα τί κι ν παξάπαντες ο γελαοι κονδυλοφόροι το «ρεαλισμο» κα τς θυμηδίας ξέμεσαν κα πάλιν ξος κα χολήν, μπαίζοντες μμανς κα πηνς κμυκτηρίζοντες θύμησες κι ασθήματα κα δάκρυα; Οδν ποίησαν ν τέλει! Γιατί ρνηση πρξε συντριπτικ κα τ ράπισμα νελέητο…

     Κα δν χει σφαλς τόση σημασία ποιο ταν ο λόγοι πο τος δήγησαν κε. Ετε ταν φόβος τους γι τ βέβαιο μέλλον πο κατοχύρωνε τ κτρωμα, ετε ταν ασθηση το Χρέους πέναντι στν στορία τους κα τος Νεκρούς τους, ετε ταν κι προθυμία τους ν ξεβολευτον π τν οκονομική τους εμάρεια (πως εχαν σπεύσει βεβαίως ν προκαταλάβουν δυσφημίζοντες τν πόφασιν – κα γι μία κόμη φορ μ βουλόμενοι συνιέναι – ο «γκυροι» κατουρογλεφτες «ναλυτές» τν 8.30), ετε κι λα ατ μαζί, μικρ σημασία χει! Δεκτ λα τ λατήρια, π τ πι ψηλ ς κα τ πι ταπεινά, κατ πς ρίζει ξάλλου κα τ ζοφοπυριγενς μφίδυμον το καθ’ μς θους…

     (Κα – ν σς π τν λήθεια – γι μένα δν χει τελικ τόση σημασία οτε κα τ ναμφίβολο γεγονς τι ρνηση ΔΕΝ δήγησε στν καταστροφ πο προανήγγελλον σάκ κα σποδ ο φασικς Κασσάνδρες τς κσυγχρονιστικς γέλης, λλ ντιθέτως δικαιώθηκε π τ μετέπειτα ξέλιξη τν πραγμάτων. κόμη κα στν καταστροφ ν δηγοσε, τ συμπέρασμα ταυτν ν εη. Καθότι βεβαίως ποφαινόμενος δν προβαίνει σ πολιτικς ναλύσεις τούτη τ στιγμή. Τς πολιτικς ναλύσεις τς χει καθ’ λοκληρίαν χεσμένες. Δυ λόγια πλς πεπόθησε ν γράψει γι τν χθοστάλακτον χαρμονν το «στμεν καλς». Γι τν ζήδωρον σχιζοφρένειαν το «λευθερία θάνατος». Γι τν πυρίδακνον μωρίαν το «ζ πεθαίνοντας, θανάτω θάνατον πατήσας». Κα ς κ τούτου, γι τ τηλαυγς «δι το θανάτου τν ζων κατέσχον – κι σς τος ραγιάδες μ τ real politik σας, σς γράφω λους στ παπάρια μου». Σφόδρα γε τε κα νυπερθέτως)…

κενο λοιπν πο κυρίως χει σημασία εναι τελικ δια λέξη πο κούστηκε τότε π τ στόμα το εαρίθμου λαο. λέξη καθ’ αυτήν. Μία λέξη πο κοντεύαμε πι ν τν ξεχάσουμε κα γι’ ατό, ταν τν ξανακούσαμε, ναθαρρήσαμε, τ ρουφήξαμε ς ζήδωρον πνοήν, ρθε κα χάιδεψε τρυφερ τ’ ατιά μας. Κα τσι, καπερ λας κπεσν, καπερ λας συστόλων κα πεσμένων κώλων, σίγουρα ξανανοιώσαμε πολλ μέσα μας τν ρα πο ο τεροι Συνέλληνες στρεφαν γυμν τ δικά τους πίσθια, ψώνοντάς τα στν έρα ες χαιρετισμν περήφανον ριστοφανείου εδς κα περιπαικτικ κουνώντας τα μπρς στ κπληκτα βλέμματα το νεο γελαίου συρφετο τς Νέας Τάξης. Κι ταν λήθεια πανσθενς λαγνεία το καθορν κατ’ κείνη τ στιγμ ραπιζομένους τος φέντες, ετα δ κα τς σπασμωδικς ντιδράσεις τους π τν κόλαφο πο δέχτηκε πολύπλαγκτος ωσφορική τους παρση…

     ταν ληθιν να πραγματικ πανηγύρι! Κι ς μ λύθηκε κόμη τ Κυπριακό, γι τ ποο στόσο οτως λλως τ ξέρουμε τι δς πάγουσα ες τν ζων – ν πάρξει ποτ – θ εναι στεν κα τεθλιμμένη. Τουλάχιστον μως κλεισε τέρα δός: ερεία – κα πάγουσα συνεπς ες τν πώλειαν…

     Ες πολλ τη λοιπόν, δελφοί! Καλά σας γενέθλια! Κα καλ δρόμο…

 

                                                                                                                   Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ