Μέσῳ τοῦ τοπικοῦ Τύπου πληροφορηθήκαμε ὅτι στό athens.indymedia.org κάποιοι πού αὐτοπροσδιορίζονται ὡς “ἀντιεξουσιαστές” ἀνέλαβαν τήν εὐθύνη γιά τόν ἐμπρησμό στήν εἴσοδο τῆς κατοικίας τοῦ Κομοτηναίου Δ.Κ., ἰδιοκτήτη τῶν γραφείων τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς (14/4/2016). Ὅμως μή φανταστεῖτε πώς πρόκειται γιά τίποτε τσόγλανους, ὄχι! Εἶναι ἰδεολόγοι πού “σέ μιά κοινωνία ἐντεινόμενου παραλογισμοῦ καί κανιβαλισμοῦ, ἐπιλέγουν νά δώσουν τή δική τους ἀπάντηση στούς φασίστες δολοφόνους καί σέ κάθε ἕναν πού τούς στηρίζει ἤ στηρίζεται ἀπό αὐτούς (οἰκονομικά, πολιτικά, κοινωνικά). Μέ τή στήριξη αὐτή ὁ καθένας διαλέγει στρατόπεδο καί θά τιμωρεῖται ἀναλόγως”! Σημειωτέον ὅτι πρόκειται γιά τό τρίτο κροῦσμα στήν πόλη, ἀφοῦ ὥς τώρα ἔχουν ἐπίσης πυρποληθεῖ τό αὐτοκίνητο τοῦ γραμματέα τῆς Χ.Α. στήν πόλη καί τό δίκυκλο ἄλλου γνωστοῦ της στελέχους, χωρίς νά συλληφθεῖ κανείς.

Read the rest of this entry…

Οἱ μέρες πού ζοῦμε μοῦ φέρνουν στόν νοῦ τίς τελευταῖες μέρες τοῦ καθεστῶτος Ἰωαννίδη. Ὄχι μόνο γιατί ὅλα γύρω μας μυρίζουν καί σήμερα μπαρούτι, ὄχι μόνο γιατί εἴμαστε πάλι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνο γιατί ἡ Ἀθήνα θαρρεῖ πώς πορεύεται μέ τό πράσινο φῶς τοῦ θείου Σάμ… Ἀλλά καί γιατί μιά ἐθνική τραγωδία λαμβάνει χώρα μπροστά στά μάτια ὅλων μας καί τήν ἴδια στιγμή ἐμεῖς – ἡγεσία καί λαός – προσποιούμεθα πώς δέν εἶναι αὐτό πού φαίνεται! 

Read the rest of this entry…

Μπορεῖ κάθε Μουσεῖο σέ μιά χώρα νά λειτουργεῖ διαφορετικά, παρά τήν κείμενη νομοθεσία; Ὅπως φαίνεται ναί, ἄν μιλᾶμε γιά τήν Ἑλλάδα. Τό Μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως λοιπόν (ΝΠΔΔ ἐποπτευόμενο ἀπό τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ) ἀρνεῖται νά συμμορφωθεῖ μέ τίς διατάξεις τῆς σχετικῆς ΚΥΑ (15-6-2012) καί δέν ἀπαλλάσ-σει ἀπό τήν καταβολή εἰσιτηρίου τά μέλη Ἑταιριῶν καί Συλλόγων Φίλων Μουσείων καί Ἀρχαιολογικῶν Χώρων, παρά μόνο τῆς Ἕνωσης Φίλων Ἀκρόπολης (σημειωτέον ὅτι τά μέλη τῶν ἀνωτέρω συλλόγων στηρίζουν ἀποφασιστικά τό ἔργο τῶν Μουσείων καί ὡς μόνη ἀνταμοιβή λαμβά-νουν ἐκ τοῦ νόμου τήν ἐλεύθερη εἴσοδο σέ αὐτά). 

Ὅταν πρίν 2,5 χρόνια ὁ κ. Νικόλαος Διακίδης διαπίστωσε τήν κατάσταση, προσπάθησε νά τήν ἀλλάξει. Κι ὅμως, παρά τίς τρεῖς ἐπιστολές τοῦ Συνήγορου τοῦ Πολίτη πού τόν δικαίωσαν, παρά τήν ἐπίσης θετική γνωμάτευση τῆς νομικῆς ὑπηρεσίας τοῦ ΥΠΠΟ, καί παρά τήν παραδοχή τοῦ προβλήματος ἀπό πλευρᾶς προέδρου τοῦ Μουσείου Δ. Παντερμαλῆ (14-2-14), τίποτε δέν ἔγινε. Καί νά πεῖς ὅτι εἶναι οἰκονομικό τό θέμα; Δεκάδες κατηγορίες πολιτῶν μπαίνουν δωρεάν (βουλευτές, ΑΜεΑ, νέοι ἀπό τήν ΕΕ, ἐκπαιδευτικοί, στρατιῶτες, ὑπάλληλοι ΥΠΠΟ, δημοσιογράφοι…) ἤ μέ μειωμένο τίμημα (ἄνεργοι, ἡλικιωμένοι, ὑπηρετοῦντες στά Σώματα Ἀσφαλείας καί οἱ …συνοδοί τους) ἀλλά ὄχι καί οἱ φίλοι τῶν Μουσείων! Καί ἐν πάσῃ περιπτώσει, τόσο δύσκολο εἶναι νά συντονιστεῖ ἡ βιωσιμότητα τῶν Μουσείων μέ τή νομοθεσία; Ἤ μήπως τό συγκεκριμένο Μουσεῖο τυγχάνει ἄλλης μεταχείρισης ὡς νά εἶναι ἄλλης κατηγορίας ἀπό τά ὑπόλοιπα, τά …κοινά;

Ζώντας σήμερα τόν ἐπιθανάτιο ρόγχο τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους, ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας γύρω ἀπό τήν γέννηση, τήν φυσιογνωμία καί τήν ἀναπηρία του μᾶς ὁδηγεῖ στίς ἀπαρχές του. Στήν κατεύθυνση αὐτή ὁ Δημήτρης Μάρτος μᾶς προσφέρει ἕνα πρωτότυπο, ἐπεξεργασμένο καί ὁλοκληρωμένο μοντέλο ἑρμηνείας, τόν ἀθηναϊσμό.

Πρόκειται γιά μιά εἰσαγόμενη – κατεψυγμένη κουλτούρα, ἕνα πακέτο ἰδεῶν πού ἐθνικοποιεῖ ἕναν λαό ἐξεγερμένο, τοῦ ὁποίου ὅμως ἡ Ἐπανάσταση ἀπέτυχε καί βρίσκει σανίδα σωτηρίας τό μοντέλο πού τοῦ ἑτοίμασαν οἱ ἰμπεριαλιστικές δυνάμεις τῆς Εὐρώπης (Βαυαροί, Ἄγγλοι, Γάλλοι). Μέ τήν ἐπιβολή τῆς Ἀθήνας ὡς πρωτεύουσας τοῦ νέου κράτους, ὁ ἑλληνικός λαός σιγά σιγά ἀποκόπτεται ἀπό τήν ἀληθινή του πρωτεύουσα, τήν Κωνσταντινούπολη καί ἀπό τήν φυσική του σύμμαχο, τή Ρωσία. Ταυτόχρονα ἡ ἰδεολογική γέφυρα πρός τό “κλασικό”, τό ἀνώδυνο γιά τή Δύση, ἀπώτερο παρελθόν πού ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἀθήνα, διαγράφει τό βυζαντινό, πρόσφατο καί ζωντανό, παρελθόν τῶν Ἑλλήνων καί τούς δημιουργεῖ μεῖζον πρόβλημα ταυτότητας πού ἐκδηλώνεται στήν πολιτική, στήν κοινωνία, στήν οἰκονομία, στήν αἰσθητική. Προάγονται ἀκόμη τρόποι κατοίκησης, δομές αἰσθήσεων καί ἀντανακλαστικῶν, μέ τούς ὅρους πού θέτει ἡ ἰμπεριαλιστική σχέση, σέ μία μακρόχρονη ἀποδόμηση καί ἀπώθηση τῶν ἐγχώριων στοιχείων πού δομοῦν διαφορετικά τίς ἐθνικές αἰσθήσεις καί τά ἀντανακλαστικά ἑνός ἱστορικοῦ λαοῦ.

Read the rest of this entry…

Ὅπως γνωρίζετε, τό διεθνές καθεστώς ἐπιβάλλεται παντοῦ μέ τό νά ἐξουσιάζει τά μυαλά τῶν ἀνθρώπων. Μέ τό νά τούς φυτεύει φόβους, ἐλπίδες, ἀνησυχίες καί ἔγνοιες γιά ἀνύπαρκτα ἤ ἀσήμαντα πράγματα, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐκμηδενίζει ὅ,τι θά ἔπρεπε πραγματικά νά μᾶς ἀπασχολεῖ. Ἄλλοτε παρουσιάζει τά ἐφιαλτικά του σχέδια ὡς “εὐλογία” γιά τό μέλλον μας κι ἄλλοτε ἀναδεικνύει ὡς “κινδύνους” τά δευτερεύοντα ἤ τριτεύοντα προβλήματα πού μπορεῖ νά διαχειριστεῖ χωρίς δυσκολίες. Ἕνα τέτοιο εἶναι καί τό “μπούλινγκ” ἤ ὁ σχολικός ἐκφοβισμός. Ἕνα ζήτημα σχεδόν ἀνύπαρκτο στά ἑλληνικά σχολεῖα, πού ὅμως προσφέρεται τόσο γιά τήν παπαρολογία τῶν κρατούντων πού δῆθεν νοιάζονται, ὅσο καί γιά τήν προώθηση τῆς γενικότερης ἀτζέντας (μειονότητες, “ὁμοφοβία”, ρατσισμός, διακρίσεις…).

Read the rest of this entry…

Μέσα στή θύελλα τοῦ καθεστωτικοῦ φιλομεταναστευτικοῦ λόγου, μέ τίς ὑποκριτικές προτροπές, τίς ξεδιάντροπες ἀπειλές, τίς κωμικές ἠθικολογίες καί τά κλαψομούνικα ρεπορτάζ, εἶναι περίπου ἀδύνατον νά πεῖς κάτι λογικό καί εἰλικρινές, ὡστόσο θά τό ἐπιχειρήσουμε. Ἐπειδή πρέπει νά ἀκουστεῖ καί κάποια φωνή πού νά ἀναπαράγει πιστά τήν πραγματικότητα καί νά διασώζει τό κοινό συμφέρον, αὐτό πού τό ἔχουν ἐγκαταλείψει οἱ πάντες, τελευταία κι αὐτή ἡ ἑλλαδική Ἐκκλησία. Ἡ ταύτιση τῆς διοίκησής της μέ τά κυβερνητικά τρύκ καί μέ τήν ἀργυρώνητη δράση τῶν ΜΚΟ εἶναι ἀκριβῶς ἡ αἰτία γιά τό παρακάτω σημείωμα. 

Read the rest of this entry…

Τό σήριαλ τῶν τελευταίων ἡμερῶν, μέ τίς τέσσερεις ἀποκαλυφθεῖσες κατ’ ἰδίαν συναντήσεις Ψυχάρη – Τσίπρα δέν ἐξέπληξε κανέναν. Ποιός πίστευε ὅτι ἕνας μέλλων πρωθυπουργός μπορεῖ νά ἀγνοεῖ τά παραδοσιακά Μέσα ἐνημέρωσης – διαπλοκῆς; Ὡστόσο δόθηκε μιά μεγάλη ἔκταση στό γεγονός, παράλληλα βέβαια μέ τήν δίωξη τοῦ ἐκδότη, μέ σκοπό νά ἀναδείξει τόν ριζοσπαστισμό τῆς Κυβέρνησης πού προχωράει σέ μετωπική σύγκρουση μέ τήν διαπλοκή καί ἄρα τήν διαφορά της ἀπό τούς ὑποταγμένους προκατόχους της.

Read the rest of this entry…

Μία ανερχόμενη τάση στη βιομηχανία μόδας παγκοσμίως είναι η χρήση οικολογικών βαμβακερών υφασμάτων. Οι εφαρμογές τους στην καθημερινότητα (ρούχα αθλητικά, γυναικεία, παιδικά, μωρουδιακά, εσώρουχα, σεντόνια…) γίνονται όλο και δημοφιλέστερες, κυρίως στην Ευρώπη, λόγω της οικολογικής ευαισθητοποίησης των καταναλωτών. Η τάση αυτή έχει αυξήσει κατακόρυφα την ζήτηση για οργανικό βαμβάκι και συνακόλουθα για οικολογικά βαμβακερά υφάσματα κάτι που θα μπορούσε να δώσει διέξοδο τόσο στους αγρότες όσο και κλωστοϋφαντουργική αλυσίδα παραγωγής (εκκοκιστήρια, κλωστήρια, πλεκτήρια και βιομηχανίες – βιοτεχνίες μεταποίησης και παραγωγής βοηθητικών υλών) της πατρίδας μας.

Read the rest of this entry…

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπόδειξη γιά τή δύναμη τοῦ ἔθνους μας καί γιά τίς συλλογικές μας ἐλπίδες ἀπό τή λακωνική δήλωση τοῦ ταξίαρχου Παναγιώτη Πανανᾶ στό βοθροΜέγκα (https://www.youtube.com/watch?v=Lw5eC3vLFY0) σχετικά μέ τόν θάνατο τοῦ 34χρονου γιοῦ του Κωνσταντίνου μέ τό μοιραῖο Agusta Bell στήν Κίναρο.
Ὁ ταξίαρχος Παναγιώτης Πανανάς, προσπέρασε τό ψευτοθλιμμένο ὕφος τῶν δημοσιογράφων καί τίς δηλώσεις δῆθεν συμμετοχῆς στό πένθος του, δέν ἀπάντησε στίς ἐρωτήσεις πού προσπάθησαν νά θέσουν αὐτοί μετά τή δήλωσή του καί περιορίστηκε νά πεῖ σέ τόνο σταθερό κι ἀξιοπρεπή, ἀκριβῶς καί μόνον ὅσα ὁ Αἰσχῦλος ἤ ὁ Κολοκοτρώνης θά προσυπέγραφαν: “Ὁ γιός μου ἔπεσε ὑπέρ πατρίδος, ἦταν μάχιμος ἀξιωματικός πού ἀποφοίτησε δεύτερος ἀπό τή Σχολή Ναυτικῶν Δοκίμων, δέν ἦταν οὔτε ἔνστολος, οὔτε ὑπάλληλος. Τοῦ ἀξίζει τιμή, διότι στή ζωή του ἀποφάσισε νά φυλάξει Θερμοπῦλες. Ἀπό προχθές τό ἀγόρι μου εἶναι ἀδελφός καί γιός ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἀπό προχθές τό ἀγόρι μου πέρασε ἐπαξίως στό πάνθεον τῶν ἡρώων αὐτοῦ τοῦ περήφανου ἔθνους, ἀγωνιζόμενος κατά τῶν προαιωνίων ἐχθρῶν τῆς πατρίδος μας. Εἶμαι ὑπερήφανος πού ὑπῆρξε γιός μου. Μπορεῖ τοῦ γιοῦ μου νά ἔσβησε τῆς ζωῆς του τό καντήλι, ὅμως εἶμαι βέβαιος ὅτι ἡ Παναγιά τόν κρατᾶ στοργικά στήν ἀγκαλιά της ὅπως τόν μονάκριβο γιό της. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.”
Στά 54 χρόνια τῆς ζωῆς μου δέν ἔχω ἀκούσει πιό περήφανη, πιό ἀκέραια, πιό εὔστοχη, πιό περιεκτική δήλωση. Χωρίς μία παραπανίσια λέξη, χωρίς τόν παραμικρό συναισθηματισμό τηλεοπτικῆς κατανάλωσης, τόση ἀλήθεια καί τόση γενναιότητα! Ταξίαρχε, εἰλικρινά συλλυπούμαστε καί βαθειά ὑποκλινόμαστε!

Γιά μιάν ἀκόμη φορά ὁ διαγωνισμός PISA γιά τίς δεξιότητες τῶν 15χρονων μαθητῶν σέ 65 χῶρες καί ἡ ποιοτική ἀνάλυση τοῦ ΟΟΣΑ γιά μιά δεκαετία (2003-2012) ἔστειλαν σῆμα κινδύνου γιά τή χώρα μας, μόνο πού δέν γνωρίζω κανέναν πού νά ἐνδιαφέρεται νά τό …λάβει.

Σύμφωνα μέ τά ἀποτελέσματα πού ἀνακοινώθηκαν ἕνας στούς τέσσερις Ἕλληνες μαθητές δέν εἶναι σέ θέση νά ἐντοπίζει πληροφορίες σέ ἕνα κείμενο, νά διενεργεῖ διαδικασίες ρουτίνας ἀκολουθώντας ὁδηγίες κτλ. Στόν διαγωνισμό τοῦ 2012 ἡ Ἑλλάδα βρέθηκε κοντά στόν πάτο, ἀφοῦ στήν κατανόηση κειμένου ἦταν στήν 39η θέση, ἐνῶ στά μαθηματικά καί στίς φυσικές ἐπιστῆμες ἦταν στήν 41η.
Δέν ξέρω ἄν αὐτές οἱ ἐπιδόσεις κάνουν περήφανους τούς ἰθύνοντες τῆς παιδείας μας καί τούς Ἕλληνες πολίτες, πάντως γιά ὅποιον παρακολουθεῖ τί συμβαίνει στήν Ἐκπαίδευση τῆς χώρας μας, δέν εἶναι ἔκπληξη. Μόνο ἕνας τυφλός δέν βλέπει τόν κατήφορο τῶν ἐκπαιδευτικῶν πραγμάτων, τά ὁποῖα ἀκολουθοῦν τίς κοινωνικές ἐξελίξεις: τήν ἀπουσία στούς μαθητές παντός κινήτρου γιά προσπάθεια, τήν διάλυση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ κλίματος στίς τάξεις, τήν ἀπαξίωση τῆς γνώσης (καί τῆς ἀρετῆς), τήν κυριαρχία τῆς λογικῆς τῆς ἥσσονος προσπάθειας… Τό γεγονός ὅτι ὅλο καί πέφτει τό ἐπίπεδο τῶν παρεχόμενων γνώσεων καί δεξιοτήτων, ὅτι τά παλιότερα βιβλία θεωροῦνται μή προσβάσιμα, ὅτι ὁ λειτουργικός ἀναλφαβητισμός δέν εἶναι πιά ἐξαίρεση, δέν σκοτίζει καμμία ΟΛΜΕ, κανένα Ὑπουργεῖο. Ἡ πρώτη ἀσχολεῖται μέ τά μισθολογικά της, τό δεύτερο μέ τίς στατιστικές του ἀλχημεῖες, ποιός θά μιλήσει γιά ἐκεῖνο τό κομβικό “ὀρέγεσθαι ἰδεῖν” πού ἔχει ἐξαφανιστεῖ ἀπό τή χώρα;

Θά κάνω μιάν ὑπόθεση ἐργασίας γιά νά ἑρμηνεύσω τό φαινόμενο τῆς καθολικῆς μας παρακμῆς: εἶναι πού μᾶς τσάκισε ἀπό τίς ἀπαρχές τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἡ κυβερνώσα φάρα. Μιλᾶμε γι’ αὐτό τό μεῖγμα ἀνεπάρκειας, ξενοδουλείας, ἀναξιοπρέπειας καί φιλοτομαρισμοῦ πού κράτησε στά χέρια του κοντά γιά δυό αἰῶνες τήν ἐθνική μας μοίρα. Ἕνας κοτζαμπασισμός πού ἄλλαζε πρόσωπα στό προσκήνιο καί στίς κομματικές παρατάξεις ἀλλά δέν ἔπαψε νά διαχειρίζεται ἀπό τό ἀθηναϊκό του λημέρι τίς τῦχες μας κατά τό ἀποικιακό δοκοῦν – καί κατά τό μέρος ἐκεῖνο πού τοῦ ἐπέτρεπαν τά ξένα ἀφεντικά.

Μιλᾶμε γιά τό “ψευτορωμέικο” τοῦ πατρο-Κοσμᾶ, αὐτό πού ἔκανε τόν Μακρυγιάννη νά προτιμάει τήν ἐπιστροφή στήν …Τουρκοκρατία. Αὐτό πού δέν περιορίστηκε μόνο στά χρόνια τῆς Βαυαροκρατίας μά συνεχίστηκε κι ἔφτασε (μέ λίγους κλυδωνισμούς) ὥς τίς μέρες μας. Οἱ Κωλέττηδες, οἱ Δεληγιάννηδες, οἱ Ράλληδες, οἱ Παπανδρέοι, οἱ Μητσοτάκηδες, οἱ Καραμανλῆδες εἶναι πού μᾶς στέρησαν ἕνα κράτος πού θά ὑπερασπίζεται βωμούς κι ἑστίες. Αὐτοί καί τό συνάφι τους ἔθαψαν ὅ,τι ἐλπίδα γέννησε ὁ τόπος μας, πολιτευόμενοι ὡς Ταμερλάνοι πρός τό ἐσωτερικό του καί ὡς Κουΐσλιγκ πρός τό ἐξωτερικό. Στήν περίπτωση τοῦ (“παρείσακτου” στό σύστημα) Ἐλευθερίου Βενιζέλου λύσσαξαν νά τόν φᾶνε – κι ἄς φάγανε μαζί καί τόν μικρασιατικό Ἑλληνισμό. Οὔτε ὁ Μεταξάς τούς βόλευε. Οἱ μεταπολεμικές ἐλπίδες πνίγηκαν στό αἷμα τοῦ Ἐμφυλίου καί στό ἑξῆς τό παιχνίδι ἦταν καλά στημένο. Ἡ δικτατορία τῶν συνταγματαρχῶν τούς …ἐξέθεσε μέ τόν ἀναπτυξιακό της οἶστρο ἀλλά γρήγορα θάφτηκε στό Κυπριακό ἄγος. Στά πρῶτα χρόνια τοῦ ΠαΣοΚ φάνηκε νά ραγίζουν τά στεγανά τῆς ἐξουσίας, ὅμως τά κριάρια ὁδήγησαν τό κοπάδι σέ πλούσια, πράσινα λιβάδια, τοῦ ἴδιου τσομπαναραίου. Τό πρόστυχο ἦθος τῶν κρατούντων ἔκανε μετάσταση παντοῦ. Τό σενάριο αὐτό τώρα τό λένε Σύριζα.

Δημοκρατία ἤ Δικτατορία, Ἀριστερά ἤ Δεξιά, λίγη διαφορά κάνανε γιά τή χώρα μας. Αὐτό τό φύραμα πού μᾶς διαφεντεύει ἀπό τά κανάλια, τά ὑπουργεῖα, τά κόμματα, τίς κοινωνικές ὀργανώσεις, τίς στοές, τίς βίλες τῶν βορείων προαστίων, αὐτός ὁ ἐλεεινός συρφετός εἶναι ἡ πρώτη ὕλη τῆς καταστροφῆς. Ἄν πρίν πέντε χρόνια οἱ “Ἀγανακτισμένοι” ψάχναν πάλι ἐκεῖ σανίδα σωτηρίας, σήμερα δέν δικαιούμαστε τίς ἴδιες αὐταπάτες. Κρατᾶμε μόνο τό σύνθημα, “ἤ ἐμεῖς ἤ αὐτοί”, βάζοντας ἀπέναντι ὅλον τόν κοτζαμπασισμό.

Κώστας Καραΐσκος

Η θύελλα επικρίσεων και σκωπτικών σχολίων που ξεσήκωσε προ ολίγων ημερών μία ανακοίνωση του μητροπολίτη Γλυφάδας (ο οποίος «τόλμησε» απλώς να πει τα αυτονόητα ως προς τη δεδομένη σχέση των λεγομένων πολεμικών τεχνών με τις ανατολικές θρησκείες), έδωσε για πολλοστή φορά αφορμή προβληματισμού αλλά και θλίψης για τα ανεκδιήγητα πνευματικά χάλια στα οποία έχει πλέον διολισθήσει ο πάλαι ποτέ λαός της Φιλοκαλίας.

Read the rest of this entry…

Tό τελευταῖο διάστημα ἀκοῦμε νέες “ἀπειλές” ἀπό τή μεριά τῶν Βρυξελλῶν, πώς θά μᾶς πετάξουν, λέει, ἔξω ἀπό τή Ζώνη Σένγκεν, ἐπειδή δέν εἴμαστε σέ θέση νά φυλάξουμε καλά τά σύνορά μας. Ἀσχέτως τοῦ ἄν μποροῦν νά τό πράξουν αὐτό ἤ ὄχι, νομίζουμε πώς πρέπει νά τό σκεφτοῦμε καλά, μήπως πρέπει νά φύγουμε ἐμεῖς αὐτοβούλως! Κι ἐξηγούμαστε:

Read the rest of this entry…

Γιά τήν ἐτυμολογία τῆς κοινῆς νεοελληνικῆς λέξης ποῦτσος, πούτσα (= τό ἀνδρικό γεννητικό ὄργανο) ἔχουν λεχθῆ τά πιό ἀπίθανα πράγματα [πρβλ. Ἀνδριώτη «μποῦτσος ὁ, ἴσως σλαβ. butsa (= ἐξόγκωμα, προεξοχή, εὐφημιστικά)]. Κατά Μ. Φιλήντ. Γλωσσογν. 4, 55 πούτσα < ἀρχ. πόσθη.)». Ὁ Μπαμπινιώτης σημειώνει γιά τήν ἀβεβαίου ἐτύμου λέξη ὅτι ἔχει προταθῆ ἀκόμη καί ἡ σύνδεση μέ τό τουρκ. puc (= ἡ σχισμή τῶν γλουτῶν).

Ὁ βασικός λόγος τῆς ἀστοχίας ἤ ἀμηχανίας περί τήν ἐτυμολογία τῆς πάγκοινης λέξης εἶναι ἡ πεισματική ἄρνηση τῶν ἐτυμολογούντων νά ἀναζητήσουν τήν λύση στό ἐσωτερικό τῆς νέας ἑλληνικῆς. Ἄν ἔμπαιναν στόν κόπο, εὔκολα θά διαπίστωναν ὅτι ὡρισμένοι τύποι σχετικοί μέ τήν λέξη δέν χρησιμοποιοῦνται μόνο γιά ἄνδρες ἀλλά, παραδόξως, καί γιά γυναῖκες: πουτσί (= γυναικεῖο αἰδοῖο || ὄρχις, μικρό ἀνδρικό μόριο), πουτσίνα (= γυναίκα ἱκανή, ἄξια, δυναμική), πουτσούλα (= μικρό ἀνδρικό μόριο ἤ μόριο μικροῦ ἀγοριοῦ || γυναίκα γερή, λεβέντισσα, ἄξια).

Read the rest of this entry…

Παρότι δέν τρέφαμε ἐλπίδες γιά τό κόμμα τῆς ΝΔ, θεωροῦμε πώς ἡ ἐκλογή τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἐπιδεινώνει τίς προοπτικές τοῦ τόπου μας. Ὄχι πώς ἡ ἐκλογή Μεϊμαράκη θά διασφάλιζε κάτι, ἀλλά θά ἄφηνε ἀνοικτό τό ἐνδεχόμενο ἐπιστράτευσης τοῦ Κώστα Καραμανλῆ, προκειμένου νά φρενάρει ἡ χώρα πρίν τόν Καιάδα σέ κάποιο σχῆμα οἰκουμενικό, ἐθνοσωτήριο, κάτι τέτοιο. Τώρα αὐτό φαίνεται νά ἀπομακρύνεται. Ἴσως εἶναι καί καλό, καθώς φέρνει κοντύτερα τό τέλος τοῦ θρίλερ στό ὁποῖο ζοῦμε ἀπό ἑξαετίας.

Ὅσον δέ ἀφορᾶ τόν ἴδιο τόν Κυριάκο, τί νά πεῖς; Ὅσο καλοπροαίρετος καί νά εἶσαι, ἄν θεωρεῖς ὅτι ἡ οἰκογενειοκρατία, ἡ κομματοκρατία, ἡ ξενοκρατία, ἡ φαυλοκρατία, τό μοντέλο τοῦ ἀνεπάγγελτου πολιτικοῦ εἶναι πληγές τοῦ πολιτικοῦ μας βίου, ἔ, πῶς νά τό κάνουμε, δέν μπορεῖς νά …πανηγυρίσεις!

Τό γράψαμε πρωτοσέλιδα πρίν μερικούς μῆνες (16-9-15, φ. 423): “…Ἀναρωτιέμαι: ὁ πρόσφυγας ἀπό τόν πόλεμο τῆς Συρίας γιατί δικαιοῦται εἰδική μεταχείριση στήν Ἑλλάδα; Ἰσχύει τό ἴδιο καί γιά τόν πρόσφυγα ἀπό τόν ἐμφύλιο στήν Κολομβία ἤ ὁπουδήποτε στόν κόσμο; Γιατί, ἐξ ὅσων γνωρίζω, ὁ Σύριος πού φεύγει ἀπό τήν ἐμπόλεμη ζώνη εἶναι ἀσφαλής ἤδη πατώντας σέ τουρκικό ἔδαφος. Ἐκεῖ ναί, εἶναι πρόσφυγας πολέμου. ἐφόσον ὅμως συνεχίζει νά μετακινεῖται σέ ἄλλες χῶρες, εἶναι πιά οἰκονομικός μετανάστης, ἀφοῦ δέν συντρέχουν πλέον οἱ λόγοι ἀσφάλειας τῆς ζωῆς του πού προκαλοῦν τήν εἰδική μεταχείρισή του. Τά γελοῖα αὐτά ὑποκείμενα πού παρίσταναν /παριστάνουν τούς κυβερνῶντες μας δέν μποροῦσαν νά διατυπώσουν μέ ἕναν νομικά στέρεο τρόπο αὐτή τήν πασίδηλη πραγματικότητα;…”

Πρίν ἕναν περίπου μήνα ἀκούσαμε τόν φίλο Σταῦρο Λυγερό στήν κρατική μας τηλεόραση νά ὑπαινίσσεται τό ἴδιο πρᾶγμα, χωρίς νά μπαίνει σέ λεπτομέρειες. Γενικά, κι ἐφόσον εἶναι ἕνα ζήτημα πού τό διεθνές καθεστώς τό ἔχει κάνει παντιέρα, κανείς στήν Ἑλλάδα δέν τολμάει νά τό ἀγγίξει. Ἦρθε ὅμως ὁ Δανός πρωθυπουργός Λάρς Λόκε Ράσμουσεν (ΤV2, 27/12/15) νά τό θέσει ξεκάθαρα: “Εάν η κατάσταση συνεχιστεί ή επιδεινωθεί (…) θα πρέπει να προσαρμόσουμε τους κανόνες του παιχνιδιού. Το θέμα δεν είναι να αμφισβητηθούν τα θεμέλια της Σύμβασης που υπογράφηκε το 1951 αλλά να διευκρινιστούν τα δικαιώματα των προσφύγων στην πρώτη χώρα εγκατάστασής τους (…) Αν κάποιος διέμενε στην Τουρκία για δύο ή τρία χρόνια, βρίσκοντας εκεί καταφύγιο από τον πόλεμο, θα μπορεί να πάει στην Ευρώπη και να ζητήσει άσυλο; Οι σημερινοί κανόνες το επιτρέπουν, όμως θα πρέπει να το συζητήσουμε…” Αὐτήν λοιπόν τήν συζήτηση πού θέλει ἡ Δανία, ἐπειδή δέχθηκε πέρυσι 18.000 αἰτήσεις ἀσύλου, οἱ δικοί μας οὔτε πού τήν διανοήθηκαν – κι ἄς εἴμαστε οἱ πρῶτοι ἐνδιαφερόμενοι γιά τό προσφυγικό. Ἀντιθέτως, συνεχίζεται ἡ (ψευτο)ἀνθρωπιστική θέαση τοῦ φαινομένου, κανείς δέν τολμάει νά ἀναρωτηθεῖ ποῦ βρισκόταν ὥς τώρα αὐτός ὁ κόσμος, γιατί ἔρχεται τώρα καί πῶς μπορεῖ νά προστατευτοῦμε ἀπό τούς ὑπαρκτούς κινδύνους (πληθυσμιακή ἀλλοίωση, ἀδυναμία διαχείρισης κτλ) κι ὄχι ἀπό τούς φαντασιώδεις περί ἰσλαμοτρομοκρατίας.

Ζοῦμε σέ καιρούς ἔσχατους: στήν ἐσχατιά τῆς νεοελληνικῆς παρακμῆς, μέ Κυβέρνηση ἀπολύτως συνάδουσα μέ τό ὅλο τοπίο. Κνώδαλα νεοταξίτικα καμώνονται πώς διοικοῦν μιά χώρα πού σιχαίνονται καί ποτέ δέν κατάλαβαν. Ἔχοντας ἤδη προδώσει ὅλη τήν ἀριστερίζουσα προϊστορία τους στό κοινωνικό κομμάτι, τούς μένει μόνο νά ντύσουν μέ “προοδευτική” προβιά τίς ἐπιταγές τοῦ διεθνοῦς ἐξουσιασμοῦ γιά νά μᾶς τίς ἐπιβάλουν. Τό κάθε σούργελο πού χρόνια μαστίγωνε ἀλύπητα (συνήθως ἀπό καλοαμοιβόμενη πανεπιστημιακή καθέδρα) τίς ἐξουσίες, τώρα τίς βρίσκει ἐξόχως βολικές γιά νά ἐγκαταστήσει στήν πατρίδα μας τήν δικτατορία τοῦ ἀδελφάτου, τήν ἀεθνική κοινωνία καί τόν ἀποδομιστικό παράδεισο. Τό γεγονός ὅτι συνοδοιποροῦν μέ τό Στέητ Ντηπάρτμεντ δέν τούς ἐνοχλεῖ, νιώθουν πιά πολύ βολικά δίπλα στούς καθεστωτικούς ΗΠΑνθρωπους, σέ κάθε ἐπίπεδο. Ποῦ θά τό φανταζόντουσαν ἄλλωστε αὐτό κάποτε, πώς θά γίνουν οἱ πιό εὐνοημένοι λοῦστροι τῶν ἀφεντικῶν…

Πότε θά ξυπνήσουμε ἀπό αὐτόν τόν ἐφιάλτη;

Ἐπιστρέφοντας ἀπό τό ἐξωτερικό, μετά ἀπό τίς ἀναπόφευκτες συγκρίσεις μέ τά καθ’ ἡμᾶς, συχνά βλέπει κανείς τήν πατρίδα καί τόν λαό του μέ τρόπο διαφορετικό ἀπό τόν συνήθη καί καθημερινό. Σέ μένα συμβαίνει νά γίνεται πιό τρυφερή αὐτή ἡ ματιά, πιό συμπονετική, εἰδικά ἐπιστρέφοντας ἀπό χῶρες δυτικές, πλουσιότερες καί ἰσχυρότερες: σάν νά κοιτᾶς τήν ἄρρωστη, γερασμένη μάνα σου… Νά τί περίεργα περνοῦσαν ἀπό τόν νοῦ μου τίς προάλλες: 

Ναί ρέ, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες, δέν σᾶς γεμίζουμε τό μάτι; Θέλατε νά δεῖτε ἀνάμεσά μας Λεωνίδες καί Περικλῆδες, ἔτσι; Δεῖξτε μας κι ἐσεῖς τούς σημερινούς ἔστω Σαίξπηρ, Ναπολέοντες καί Ντά Βίντσι, καί θά τό κάνουμε κι ἐμεῖς. Κι ἄς ξοδέψαμε τήν ἐθνική μας ἀλκή σέ Λεῦκτρα καί Γαυγάμηλα, κι ἄς μεταβάλαμε τήν ἐθνική μας μεταφυσική ἐναγκαλιζόμενοι τό Ὑψηλό, κι ἄς δαμάσαμε γιά χίλια χρόνια τά ἐξ ἀνατολῶν στίφη. Μά κι ἐκ δυσμῶν, Καταλανικές ἑταιρεῖες, Ἑνετοί ἔμποροι, μπουλούκια Σταυροφόροι, ὅλοι ἐτοῦτοι πέρασαν ἀπό πάνω μας ἀλλά δέν μᾶς ἐξαφάνισαν. Ἀκόμα κι ὅταν ἐνέσκηψε ἡ Κατάρα τῆς Ἀσίας, ὅταν μᾶς σβήσατε ἀπό τή μνήμη σας γιά νά παραστήσετε – ἡμετέροις ἀναλώμασι – τούς κληρονόμους τῆς προγονικῆς μας αἴγλης, ὡς συμπλεγματικοί βάρβαροι. πού ἕνας ζωγράφος μας πέρασε ἀπό τήν Κρήτη στά μέρη σας καί κάνατε 300 χρόνια γιά νά τόν καταλάβετε! Κι ἐμεῖς, μέ τό πιό σιχαμερό ποδάρι στόν σβέρκο μας, μέ τό πιό αἱμοβόρο εἶδος τῆς μογγολικῆς στέπας νά βατεύει τόν τόπο καί τόν τρόπο μας, ἐπιζήσαμε! Ἀναστηθήκαμε καί γαμήσαμε τόν σεβαστό σας Γκράν Σινιόρε τῆς Πόλης καί “τήν πουτάνα τόν Μωχαμέτη του”. ἤρθατε νά “βοηθήσετε” στό τέλος, μόνο γιά τά συμφέροντά σας. Κι αὐτά τά πρόστυχα τ’ ἀντέξαμε, καί τούς νεναίκους σας καί τίς συμμαχίες σας, χρόνους κοντά διακόσιους. Καταστροφές κι Ἐμφύλιοι καί προδοσίες ἄφησαν λίγη τή μαγιά, μά ἀκόμα αὐτή ὑπάρχει. Τώρα τό πρόβλημα, μᾶς λέτε, εἶναι τά δανεικά πού σπαταλούσαμε ἐπί 30 χρόνια. Γι’ αὐτό ρημάζει ἡ χώρα.
Ἐγώ πάλι γιατί πιστεύω ὅτι φταίει πού ἀργεῖ 185 χρόνια ὁ δεύτερος Ἕλληνας Κυβερνήτης;

Η πώληση από την Εθνική Τράπεζα της τουρκικής Finansbank στην Qatar National Bank, προκειμένου να ανακεφαλαιοποιηθεί η πάλαι ποτέ «μεγάλη μας φίλη», ήταν η ταφόπλακα της εξωστρέφειας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αναμενόμενη, βεβαίως, μετά την βιβλική καταστροφή των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, αλλά έπρεπε να δοθεί στους Καταριανούς;
Ο Κώστας Ράπτης στο capital.gr θύμισε την πολλαπλή συμμαχία Τουρκίας – Κατάρ τόσο στα γεωπολιτικά θέματα (κατά της Συρίας του Άσαντ και υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο) όσο και στα οικονομικά: η κρατική ενεργειακή εταιρεία Botaş της Τουρκίας υπέγραψε συμφωνία με την καταριανή κρατική εταιρεία πετρελαίου για μακροχρόνια προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου, τώρα που σφίγγει η ρώσικη στρόφιγγα. Παράλληλα το Κατάρ αποτελεί για τις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες την όγδοη μεγαλύτερη αγορά τους στον κόσμο, ενώ το διμερές εμπόριο είχε το 2014 όγκο 740 εκατ. δολαρίων, 13πλάσιο αυτού του 2004.

Read the rest of this entry…

Στην Ελλάδα της Συριζοανέλ πληνκυβέρνησης προ ημερών είχαμε άλλη μία «νίκη»: ξένα επενδυτικά funds ανέλαβαν τον έλεγχο των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας. Με τι όρους έγινε αυτό, δεν πολυκατάλαβα. Μπήκαν, λέει, σε αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων που όμως έγιναν με όρους ξεπουλήματος. Η τιμή της EUROBANK στο 1 λεπτό (!), της ΕΘΝΙΚΗΣ στα 2, της Πειραιώς στα 3 και της ALPHA BANK στα 4 λεπτά! Η εικόνα δίπλα δείχνει το ισοδύναμο ενός πακέτου 80 μετοχών της ΕΤΕ! Με τον τρόπο αυτόν εξαφανίστηκε η συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου σε αυτές, παρότι αυτό το τελευταίο έριξε δεκάδες δισεκατομμύρια στην ανακεφαλοποίησή τους: στη EUROBANK βρίσκεται λίγο πάνω από τό …2% (από τό 35%!), στην ΕΘΝΙΚΗ υποδιπλασιάστηκε (από 57% στο 24%), ενώ στις άλλες δύο οι μειώσεις είναι ακόμη πιό τρομακτικές: στην Alpha Bank 11% από 64%, στην Πειραιώς 22% από 67%. Κοντολογίς, τα κάπου 40 δισ. με τα οποία «σώθηκαν» τα προηγούμενα 3 χρόνια οι τράπεζες αυτές, εξαφανίστηκαν! Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Με τις νέες τροποποιήσεις που πέρασε η Βουλή (παρ. 5, άρθρο 7, Ν. 4310/15), επιτρέποντας στους ιδιώτες επενδυτές να καθορίσουν τις τιμές των τραπεζικών μετοχών οι ίδιοι, κατά την μέθοδο του book-building και υποχρεώνοντας το κρατικό ΤΧΣ να αποδεχθεί τις νέες τιμές, ακόμη και αν δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία των μετοχών. Κάπως έτσι οι ξένοι «επενδυτές» αξιολόγησαν τις 4 τράπεζες στα 0,8 δισ. δολάρια (!), τέσσερεις φορές κάτω από την τρέχουσα χρηματιστηριακή τους αξία και την ώρα που η περιουσία τους αγγίζει τα 358 δισ. δολάρια! Κι έχεις και την Κυβέρνηση να επαίρεται πως έσωσε τις καταθέσεις των Ελλήνων!
Τι πρακτικά αποτελέσματα θα έχει αυτή η κατάσταση περαιτέρω; Πρώτα πρώτα όσοι βάλανε πέρυσι τα λεφτά τους σε τραπεζικές μετοχές, σήμερα τα έχουν χάσει σε ποσοστό περί το 95% (βλ.www.analyst.gr/2015/11/23/to-trapeziko-kolpo). Δεύτερον, διαμορφώνεται ένα τοπίο όπου οι τραπεζίτες όχι μόνο δεν έχασαν (φυσικά) τον κομβικό τους ρόλο στη ζωή και καταστροφή της χώρας αλλά είναι επιπλέον και αλλοδαποί! Ο αφελληνισμός αυτός, σε συνδυασμό με την απώλεια του όποιου ελέγχου από το κράτος, ανοίγει διάπλατα την πόρτα για κάθε είδους παιχνίδια σε βάρος των Ελλήνων που έχουν το παν υποθηκευμένο στις τράπεζες.
Η κατοχή λοιπόν βαθαίνει, οι τραπεζοτσολιάδες συνεχίζουν τη δράση τους ανενόχλητοι και η πάλαι ποτέ αντιμνημονιακή Κυβέρνηση υπογράφει ασμένως τα εγκλήματα σε βάρος της χώρας μας. Ζοφερός ο ορίζοντας, για να χρησιμοποιήσουμε ένα σχήμα λιτότητας…