Καµµιά φορά τούς τουρκόφιλους ἑλληνόφωνους τῆς Ἀθήνας τούς λυπᾶµαι. Ἀλήθεια, δέν τό λέω µέ ἔπαρση ἤ περιπαικτική διάθεση. τούς λυπᾶµαι ἀκόµη κι ἄν βρίσκονται στήν κυβερνώσα συµµωρία ἤ στούς τσανακογλεῖφτες της, δηλαδή ἀνήκουν στούς σηµερινούς βιαστές τῆς πατρίδας µας. Εἶναι τόσο ἀγράµµατοι, τόσο ἀνόητοι, τόσο ἀναξιοπρεπεῖς, τόσο οὐτιδανοί, πού πασχίζουν νά ἀποκτήσουν ἀξία ἄλλοτε ἀπό τήν κόντρα τους µέ τήν Χρυσή Αὐγή, ἄλλοτε ὑπερασπιζόµενοι τό πιό ἀνθελληνικό ἰδεολόγηµα κι ἄλλοτε ἐπιτιθέµενοι µέ γελοίους νοητικούς τσαρλατανισµούς σ’ αὐτό πού οἱ ἴδιοι ὀνοµάζουν «πατριωτικό µπλόκ». Ἔτσι θαρροῦν πώς θέτουν τούς ἑαυτούς τους στήν φαντασιακή ἐµπροσθοφυλακή τοῦ «ψηφιακοῦ µέλλοντος», τῆς «εἰρηνικῆς συναδέλφωσης» καί ἄλλων ὑποκρισιῶν ἤ ὀνειρώξεών τους. Σκέτη θλίψη.
one