Κάτι λίγα ἀκόμη γιά νά τελειώνουμε μέ τίς καθεστωτικές πίπες περί Τέχνης καί “βανδαλισμοῦ” ἀπό πλευρᾶς Νίκου Παπαδόπουλου:

1) Τέχνη μέ τήν παραδοσιακή ἔννοια δέν ὑφίσταται πλέον, ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τουλάχιστον τοῦ 20οῦ αἰώνα, ὅταν π.χ. ὁ Νταλί ὑπέγραφε μιά χέστρα καί τήν ἀνακήρυσσε σέ ἔργο Τέχνης. Ἡ νεωτερική Δύση προσπάθησε νά βάλει τήν “Τέχνη” στή θέση τῆς θρησκείας ἀλλά τό ἐγχείρημα διαλύθηκε ἀπό τήν κοινωνική ἀποσύνθεση καί τήν καλλιτεχνική πρωτοπορία, παραμένει δέ ἐν ἰσχύ μόνο στά (ἄδεια) κεφάλια τῶν διαφωτισμένων.

2) Οἱ δῆθεν φιλότεχνοι ἐπικαλοῦνται τήν ἀναφορά τῆς συγκεκριμένης ἔκθεσης μέ τή σειρά Los Caprichos τοῦ Γκόγια, μόνο πού δέν λένε ὅτι ἐκεῖνα τά ἔργα τοῦ Γκόγια σατίριζαν καί χλεύαζαν τήν ἰσπανική κοινωνία – ὄχι τά ἱερά καί τά ὅσιά της.

Read the rest of this entry…