Πρίν πέντε χρόνια ξερνούσαμε (κυρίως) μέ τό ΠαΣοΚ – τότε τοῦ ΓΑΠ. Ἦταν ὅ,τι πιό ἄθλιο, γελοῖο καί ἀνθελληνικό κυκλοφοροῦσε στή χώρα, ἐνσάρκωνε τήν προστυχιά καί τόν δωσιλογισμό τοῦ ἀπό δεκαετίες ἐγκατεστημένου συστήματος (παρα)εξουσίας στήν Ἑλλάδα. Εἴδαμε καί πάθαμε γιά νά ξεφορτωθοῦμε τό σκυλολόι τοῦ κάφρου – ἀφοῦ βέβαια πρῶτα διαγούμισε τήν πατρίδα μας σάν κεντροαριστερός Μπραΐμης, πετώντας την τελικά στόν λάκκο μέ τά μνημόνια. Τύχῃ ἀγαθῆ, φαίνεται πώς πολιτικά ὅπου νἄναι ψοφάει…

Μετά, ὅταν τά λάφυρα ἄρχισαν νά σπανίζουν, ὁ διαπλεκόμενος χῶρος ἔδειχνε νά χρειάζεται ἐφεδρεῖες καί ἀνανέωση – τό λές καί καμουφλάζ – καί τή σκυτάλη πῆρε ἡ ΔΗΜΑΡ. Τόσο σέ τοπικό, ὅσο καί σέ κεντρικό ἐπίπεδο, ἀπεδείχθη ἀντάξια τῆς πράσινης λοιμικῆς, μέ στελέχη πού κραύγαζαν τίς ἴδιες ἀξίες τοῦ διαδρομισμοῦ, τῆς ἑλληνοφοβίας κτλ – ἔστω κι ἄν δέν τούς δόθηκε ἡ ἐπαρκής εὐκαιρία νά μᾶς τίς κάνουν πράξη. Ἀφοῦ τίς ἐξέμεσαν στά μοῦτρα μας γιά μερικά χρονάκια, οἱ πρόσφατες ἐκλογές μᾶς ἀπάλλαξαν κι ἀπό τή σπείρα ἐκείνη.
Σήμερα πλέον τόν ἴδιο κίναιδο ρόλο ἔχει ἀναλάβει τό Ποτάμι. Δύσκολα βρίσκεις ἀνακοίνωσή του πού νά μπορεῖ νά ἀπαντηθεῖ μέ κάτι εὐγενέστερο ἀπό βρισιές τύπου Καραϊσκάκη, ἐνῶ κοιτώντας καί τίς θέσεις του ἀπορεῖς, «ποιός νοήμων ὀργανισμός εἶναι δυνατόν νά παρακινηθεῖ εἰλικρινῶς νά ἀκολουθήσει;» – ἐρώτημα πού ἀναδύεται αὐθορμήτως καί ἄν ἀτενίσεις τό κεντρικό του πρόσωπο. Βεβαίως στή σημερινή συγκυρία ὁ κίνδυνος πού ἀντιπροσωπεύει μοιάζει περιορισμένος ἀλλά καί μόνη ἡ παρουσία του δηλώνει κάτι ἀξιοσημείωτο: ὑπάρχει στή ρημαγμένη χώρα μας ἕνα σταθερό ποσοστό πολιτικά ἀναλφάβητων καταναλωτῶν, μέ κεντροαριστερή νεύρωση, ἕτοιμων νά ἀνεμίσουν τή σημαία τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ μας ἀπό τήν νεοταξίτικη ὀρδή, μέ ὅποιο ὄχημα κι ἄν αὐτή ἐπιδράμει.

Προ ημερών γράφαμε για την ΔΗΜΑΡική αθλιότητα σε σχέση με όσα προηγήθηκαν της ψήφισης τής τροπολογίας για τον διορισμό των μουσουλμάνων ιεροδιδασκάλων. Αναφερόμαστε στην αρνητική στάση του εν λόγω πολιτικού χώρου σε ένα θέμα που πάει να αποκαταστήσει τις ισορροπίες στη Θράκη και να αποδυναμώσει τον ρόλο των παρακρατικών μηχανισμών του Τουρκικού Προξενείου. Μια αρνητική στάση που οι ψευτοαριστεροί μνημονιοφύλακες την έκαναν κυριολεκτικά σημαία, με σημαιοφόρο τον πολιτευτή  Ιλχάν Αχμέτ.

Όμως τα πράγματα είναιτελικά πολύ χειρότερα και οι εκφράσεις που χρησιμοποιήσαμε αποδεικνύονται  πολύ …επιεικείς, αφού η τοπική ΔΗΜΑΡ συνεχίζει την αχαρακτήριστη συμπεριφορά της ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ, λες και έχει αναλάβει εργολαβία την προώθηση των τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή. Έτσι έχουμε ένα από τα (ελάχιστα ούτως ή άλλως) στελέχη της να δηλώνει: “Εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι η ΝΔ ἐχει παραιτηθεί από οποιαδήποτε προσδοκία από το εκλογικό σώμα της μειονότητας“!!! Δηλαδή όποιος – εθελοντικά ή μη – δεν τρέχει πίσω από τους προξενικούς ψηφοτσομπάνηδες της μειονότητας ΕΝΟΧΛΕΙ τον λεγάμενο! Δεν τον ενοχλεί ότι το μέγιστο μέρος των μειονοτικών ψήφων στη Ροδόπη κατευθύνονται από ξένη χώρα, τον ενοχλεί που κάποιος παύει (για τον όποιον λόγο) να τσιμπάει το δόλωμα! Είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη ομολογία ξεπουλήματος χάριν των ψήφων που έχουμε διαβάσει!

Όμως έχει και χειρότερα: ο άλλος πασίγνωστος παράγοντας του ίδιου κόμματος, γνωστός κι από τον ρόλο του στην προεκλογική μεταγραφή του Ιλχάν Αχμέτ στη ΔΗΜΑΡ, τηλεφώνησε και επισκέφτηκε τον νόμιμο Μουφτή Κομοτηνής, Μέτσο Τζεμαλή, για να του πει τι; Ότι μπορεί να ψηφίστηκε η τροπολογία, αλλά ο ίδιος πρέπει να αρνηθεί την υπογραφή και τη συμμετοχή του στην εφαρμογή του νόμου! Είχε δηλαδή το θράσσος να πάει και να του πει να παραμείνει στο περιθώριο κι όχι στη θέση που δικαιούται και που του ετοιμάζει η ελληνική Πολιτεία! Από πού κι ώς πού; Μήπως οι σχέσεις του με κάποια γραφεία παλιότερα του επιτρέπουν να αξιοποιεί “διαφορετικά” τις γνωριμίες του; Ποιά εθνικά συμφέροντα εξυπηρετούσε μια τέτοια (διπλή) παρέμβαση;

Άραγε ποιάν δικαιολογία, ποιό ελαφρυντικό, ποιάν άγνοια δικαιούνται να επικαλεστούν; Κατά τη γνώμη μας καμμία αλλά είμαστε περίεργοι τι μπορούν να πουν. Μην ξεχνάμε πως ο τόπος μας δεν βγάζει μόνο …Λεωνίδες και Κολοκοτρωναίους αλλά και Εφιάλτες και Πηλιογούσηδες.