Ἡ παράμετρος αὐτή ἦταν ἡ λεγόμενη πανδημία καί ἐπέδρασε μέ δύο τρόπους.

Ὁ πρῶτος ἦταν ὁ οἰκονομικός, καθώς μέ ἀφορμή τόν κόβιντ ἡ ἐπιβεβλημένη ἀπό τήν ΕΕ λιτότητα χαλάρωσε καί μπήκαμε στόν ἀστερισμό τῶν διαφόρων “pass”. Ἡ κοινωνία ἔμαθε νά ἀναμένει τή δόση της γιά νά πληρώσει τά καύσιμα, τόν λογαριασμό τοῦ ἠλεκτρικοῦ, τά ψώνια στό σουπερμάρκετ, τόν ὀδοντίατρο τοῦ παιδιοῦ…

Ὅλο αὐτό τό χρῆμα, ξεκινώντας ἀπό τό γνωστό ΕΣΠΑ καί φτάνοντας στά τρέχοντα πακέτα Ἀνάκαμψης (Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, REACT-EU, Ορίζων Ευρώπη, InvestEU, Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, RescEU) πού κατά μέγα μέρος εἶναι δανεικό, ἐκμαύλισε ἀκόμα περισσότερο τόν κόσμο, πού ἔτσι κι ἀλλιῶς δέν διέθετε καί πολλές δυνατότητες. Τόν ἱδρυματοποίησε καί ἦρθε ἡ ὥρα προχθές νά ἀνταποδώσει τό χέρι πού τόν ταΐζει, τόσο ἁπλᾶ!

Βεβαίως οἱ παρακοιμώμενοι τῆς ἐξουσίας πέρασαν ζάχαρη, καθώς εἴχαμε πάρτι ἀναθέσεων σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, γιά νά μήν μιλήσουμε καί γιά τίς “ἀποζημιώσεις” γιά τίς συνέπεις τοῦ κόβιντ πού μοιράστηκαν σέ χιλιάδες ἐπαγγελματίες, ὁρισμένοι μάλιστα πήρανε περισσότερα ἀπό ὅσα θά βγάζανε ἄν δουλεύανε κανονικά.

Ὅσον δέ ἀφορᾶ τούς δημοσίους ὑπαλλήλους, μπορεῖ νά μήν λάβανε ἀνάλογα μπαχτσίσια, ὅμως ἀφενός ἡ δημοσιονομική χαλάρωση ἐλέῳ πανδημίας ἐπέτρεψε χιλιάδες διορισμούς κι ἀφετέρου ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὑπηρετούντων ἀποζημιώθηκε μέ μείωση τῆς δουλειᾶς στό ἐλάχιστο (κλειδωμένα γραφεῖα, ραντεβού ἀνά μισάωρο, “τηλεργασία” ἀπό τό σπίτι, ἔξτρα ἄδειες…). Τό σκηνικό αὐτό φυσικά στήθηκε γιά νά χρυσώσει τό χάπι τῆς κρατικῆς αὐθαιρεσίας μέ τίς ἀπαγορεύσεις, τή λογοκρισία κτλ καί ἡ πλειοψηφία τῆς κοινωνίας, πού δέν ἔχει καί σέ μεγάλη ἐκτίμηση τό ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας, ἀποδέχθηκε τήν τράμπα καί τόν μεσάζοντά της.

Ὁ δεύτερος τρόπος συνδέεται μέ τόν πρῶτο μά τόν ξεπερνάει. Μιλῶ γιά τήν ψυχολογική στάση πού διαμόρφωσε ὁ μέσος ὑπήκοος κατά τήν πανδημία ἀπέναντι στόν Μητσοτάκη. Ἄσχετα μέ τή γνώμη πού μπορεῖ κανείς νά ἔχει γιά τό τί πραγματικά συνέβη μεταξύ Μαρτίου 2020 καί Δεκέμβρη 2022, εἶναι γεγονός πώς ἡ κοινωνία πού πίστεψε τό κυβερνητικό ἀφήγημα γιά τήν πανδημία, εἶδε στόν πρωθυπουργό τόν ὑπερασπιστή τῆς ὑγείας καί τῆς ζωῆς της. Αὐτόν πού ἐπέβαλε ἐγκαίρως τά λοκντάουν, πού τιμωροῦσε τούς κοινωνικά ἐπικίνδυνους ἐναντιόφρονες, πού ἔφερε δωρεάν ἄπειρα ἐμβόλια κτλ κτλ. Στήν τηλεόραση πλέον ἐμφανιζόταν, ὄχι ὡς γόνος μιᾶς κατεστημένης φαμίλιας ἤ ὡς ἕνας δεξιός κομματάρχης ἀλλά ὡς “πατερούλης” πού νοιάζεται καί παλεύει χέρι χέρι μέ τήν Ἐπιστήμη αὐτοπροσώπως γιά τή σωτηρία καί τοῦ τελευταίου παππούκα! Ἡ δέ ὁμόθυμη σχεδόν εὐθυγράμμιση τῆς ἀντιπολίτευσης μέ τό κορωνοαφήγημα, ὄχι μόνο ἐνίσχυσε τό τελευταῖο, ἀλλά καί κατέστησε περιττή τήν πρώτη: ἀφοῦ σέ γενικές γραμμές ὅσα ἔκανε ἡ ΝΔ σέ τόσο κομβικό ζήτημα ἦταν σωστά, γιά ποιόν λόγο νά ρισκάρεις τήν ἀλλαγή;

Ἀκόμα κι αὐτή ἡ τηλεόραση πού ἀνέκαθεν ὀρθῶς ἀντιμετωπιζόταν μέ καχυποψία καί ἀποστροφή, ἀπέκτησε αἴγλη πηγῆς ἐνημέρωσης κάθε ἀπόγευμα στίς 6 (καί ὄχι μόνο)! Ἡ συμμόρφωση τῆς μεγάλης κοινωνικῆς πλειοψηφίας μέ τά κυβερνητικά μέτρα καί μέ τίς παραινέσεις γιά ἐμβολιασμό δείχνει ὅτι τό φαινόμενο δέν εἶναι καθόλου περιθωριακό, οἱ ἐπιπτώσεις του δέν δείχνουν νά παρέρχονται καί ἐνδεχομένως κάποιος εἰδικότερος ἐμοῦ θά μποροῦσε νά τό ἀναλύσει διεξοδικά.

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀλλάξει, τό εἴδαμε στό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα τήν περασμένη Κυριακή καί καμμιά θεωρία περί νοθείας δέν εἶναι παρηγοριά. Τά μαγειρέματα τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων, οἱ ἄνισες προεκλογικές συνθῆκες, οἱ λαθροχειρίες σέ βάρος τῶν μικρῶν κομμάτων, ὅλα γνωστά τοῖς πᾶσι, ἦταν ἐδῶ ἀνέκαθεν. Ποιό νέο στοιχεῖο ἔκανε τήν ποιοτική διαφορά πού ἐπέτρεψε σέ ἕνα κυβερνών κόμμα τήν ἄνοδο τῶν ποσοστῶν του, μέ παράλληλη ἐξαέρωση τῆς ἀντιπολίτευσης; Κοιτώντας τήν παρελθούσα τετραετία, ἡ ἀπάντηση μᾶς φαίνεται προφανής…

Το να αναφερθεί κανείς στο υπόβαθρο ιστορικής φιλίας και πολιτιστικής εγγύτητας Ρώσων κι Ελλήνων είναι μάλλον κοινότοπο. Έχει ειπωθεί πάμπολλες φορές και μάλιστα από χείλη όσο πιο επίσημα γίνεται, με διάφορες αφορμές. Η τελευταία ήταν το περσινό κοινό “Έτος Ιστορίας Ρωσίας-Ελλάδας”, με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, όπου είναι γνωστός ο καίριος, θετικός ρόλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι αναφορές αυτές δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσουν διπλωμάτες και πολιτικοί μεταξύ τους, εκφράζουν την αλήθεια των αισθημάτων των δύο λαών. Αισθήματα, που ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν και να εκφράζονται, ούτε στα ψυχροπολεμικά χρόνια.

Κι όμως, αυτό που βλέπουμε στις μέρες μας να συμβαίνει στις διμερείς σχέσεις και να αποτυπώνεται στον Τύπο δεν συνάδει καθόλου με τα ανωτέρω. Η μεταστροφή του κλίματος σε κυβερνητικό επίπεδο πρωτοεκδηλώθηκε πριν τέσσερα χρόνια, με την απέλαση δύο μελών των ρωσικών διπλωματικών αποστολών στην Ελλάδα, από την τότε κυβέρνηση Τσίπρα. Η επίσημη δικαιολογία ήταν κάποια “παρέμβαση” σε εσωτερικό ζήτημα, εννοώντας τις λαϊκές αντιδράσεις εναντίον της Συμφωνίας Αθήνας-Σκοπίων, με την οποία θυσιάστηκε το ελληνικό όνομα της Μακεδονίας για χάρη του ΝΑΤΟ.

Ήταν το προοίμιο της σημερινής κακής κατάστασης των ελληνορωσικών σχέσεων, για τις οποίες αφορμή στάθηκε η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία. Η κύρια αιτία, όμως, είναι άλλη: Είναι η απόλυτη πρόσδεση της Ελλάδος στο δυτικό σύστημα εξουσίας πριν 12 χρόνια, μέσα από την οικονομική εξάρτηση, την πολιτική χειραγώγηση (και με παρακρατικούς μηχανισμούς τύπου Integrity Initiative) και τα υπογραφέντα Μνημόνια. Ένα σύστημα εξουσίας όλο και πιο ασύδοτο, αντιδημοκρατικό κι απάνθρωπο, που θυμίζει περιγραφές της Αποκάλυψης.

Ισχύει πως η Ελλάδα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 και από το 1980 της ΕΕ – τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα – βρισκόταν σε στρατόπεδο αντίπαλο της σοβιετικής Ρωσίας. Ωστόσο με βάση την όποια γεωπολιτική αυτονομία διέθετε, κατάφερνε να διατηρεί ζωντανή μια ικανοποιητική και βελτιούμενη σχέση με την ΕΣΣΔ, ακόμα και στα χρόνια της επτάχρονης στρατιωτικής δικτατορίας. Κι αργότερα, ιδίως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, όλα έδειχναν ότι υπάρχουν τεράστια περιθώρια για την ανάπτυξη μιας σχέσης, που δεν θα αφορά μόνο τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα κρατικά συμφέροντα, αλλά και τις δύο κοινωνίες ως σύνολα, τους απλούς ανθρώπους που νιώθουν κληρονόμοι μιας Ιστορίας κι ενός πολιτισμού που τους ενώνει.

Αναφέρω εδώ πως ο γράφων είχε προτείνει εγγράφως σε τρεις υπουργούς Παιδείας την εισαγωγή της ρωσικής ως δεύτερης ξένης γλώσσας στα Λύκεια της Ελλάδας και τελικά αυτό υλοποιήθηκε (προσωρινά) στα χρόνια του Κώστα Καραμανλή, τα πιο γόνιμα χρόνια για τις ελληνορωσικές σχέσεις. Δυστυχώς από το 2010 η πατρίδα μας έχει χάσει μεγάλο μέρος της όποιας γεωπολιτικής της ελευθερίας, ενώ και ο ελληνικός λαός απώλεσε όχι μόνο εισοδήματα, αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις, για τις οποίες είχε παλέψει επί δεκαετίες. Η ίδια η εθνική κυριαρχία εκχωρήθηκε στους δανειστές από ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο σαπίζοντας παρασύρει και όλον τον Ελληνισμό. Η κατάπτωση της δημόσιας Παιδείας και η αποχαλίνωση της καθεστωτικής προπαγάνδας έχουν αλλάξει συνολικά την εικόνα (αλλά εν μέρει και το βάθος) της ελληνικής κοινωνίας στην κατεύθυνση της woke ιδεολογίας και της πολιτιστικής ακύρωσης (“cancel culture”) που έρχονται από τη Δύση. Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε αντιστέκεται στην μεθοδευόμενη πορεία προς την δημιουργία του μετανθρώπου λοιδωρείται, συκοφαντείται και τελικά τσακίζεται.

Η λογοκρισία και η αυτολογοκρισία είναι ένας νέος κανόνας στη σύγχρονη ψευτοδημοκρατία που σαρώνει την ελλαδική κοινωνία, όπως και όλες τις δυτικές. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα η ξεδιάντροπη διακοπή λειτουργίας των ρωσικών μέσων RT και Sputnik στην ΕΕ. Ακόμα και οι εγχώριες στρατιωτικές ανάγκες παραμερίζονται, με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να παρακολουθεί ενεός την κυβέρνησή του να αφαιρεί οπλισμό από τα παραμεθόρια νησιά για να τα στείλει δωρεάν στο διεφθαρμένο καθεστώς του Κιέβου!

Κι ενώ τα ελληνόφωνα ΜΜΕ ασχολούνταν ολημερίς με τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους της Μαριούπολης κατά το διάστημα που αυτή πολιορκείτο από ρωσικές και φιλορωσικές δυνάμεις, από τη μέρα που η πόλη άλλαξε χέρια δεν τους ανέφεραν ποτέ ξανά, λες και έπαψαν να υπάρχουν! Αλλά ούτε και πριν είχαν ασχοληθεί όταν η ελληνική γλώσσα απαγορεύτηκε από τις ουκρανικές αρχές και φυσικά πέρασε απαρατήρητη η επαναφορά του ελληνικού ονόματος της Ταυρικής χερσονήσου στην Κριμαία, εκ’ μέρους της Ρωσίας.

Αυτή είναι η σύγχρονη δυτική “δημοκρατία”: Πλήρης αυτονόμηση της διεθνούς πολιτικοοικονομικής εξουσίας, απόλυτη κάλυψη από τα μονολιθικά καθεστωτικά Μέσα, μηδενική επιρροή του δημοσίου συμφέροντος, προκλητική περιφρόνηση της λαϊκής εντολής. Η ρητορική του καθεστώτος είναι όσο ποτέ άλλοτε “αντιφασιστική” και “υπερδημοκρατική”, όμως στην ουσία βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα. Απλώς δεν χρειάζονται πια τα μέσα του παρελθόντος προκειμένου να στηρίξουν τα συμφέροντα της υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ.

Η ποικιλώνυμη τρομοκράτηση, η ιδεολογική συσκότιση, αλλά και η διάλυση του βιοτικού επιπέδου είναι τα όπλα μιας κάστας που θέλει να δει τον Ευρωπαίο πολίτη στα γόνατα. Αν αυτό επιτευχθεί, έπειτα ένας άμεσος πόλεμος εναντίον της Ρωσίας, ή και της Κίνας, δεν θα είναι πλέον απίθανος, ακόμα και με πυρηνικά όπλα. Αυτή θα ήταν μια εξέλιξη που κάθε λογικός άνθρωπος απεύχεται, αλλά οι ευχές βεβαίως δεν αρκούν. Χρειάζονται αυτοί που θα πούνε εμπράκτως “ΟΧΙ” στον νέο αυτόν ανθρωποβόρο “φασισμό”, πριν αυτός προχωρήσει περισσότερο τα σχέδιά του.

Χρειαζόμαστε πολλούς αποφασισμένους πολίτες, σε όλες τις χώρες, που με συνεπείς πράξεις θα δείξουν στον εχθρό της ανθρωπότητας και του πολιτισμού ότι δεν είναι πια ανεκτός, με ή χωρίς τη σβάστικα στην προμετωπίδα. Ούτε η συνδιάσκεψη του Μονάχου, ούτε το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ σταμάτησαν τον Χίτλερ. Λύση, λοιπόν, δεν είναι ο συμβιβασμός αλλά ο συντονισμός ενάντια στον κοινό εχθρό.

Η Ρωσία έχει σήμερα το ανεκτίμητο προνόμιο μιας ηγεσίας που διαθέτει αίσθημα, αλλά και ικανότητες αυτοσυντήρησης για χάρη του ρωσικού λαού. Αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο και το αν παίρνει τις σωστές αποφάσεις στον κατάλληλο χρόνο, ή αν οι επί μέρους χειρισμοί της φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, θα κριθεί εκ των υστέρων. Οι περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί, δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια, δεν διαθέτουν ανάλογη πολιτική ηγεσία, μεταξύ δε αυτών περιλαμβάνεται και η δική μας (της οποίας το πρόβλημα βέβαια είναι δομικό και δεν λύνεται μόνο με μια εναλλαγή προσώπων).

Υπάρχουν όμως παντού οργανώσεις και πρόσωπα με γνώση και εμπειρία που αντιστέκονται και δίνουν τον δικό τους αγώνα, οι δε επικείμενες καταστροφικές εξελίξεις στην Ευρώπη αναμένεται να ενισχύσουν την διάθεση αντίστασης. Θα είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί μία πλατφόρμα όπου θα μπορούν να συναντηθούν οι ανησυχίες, οι πληροφορίες, οι πρωτοβουλίες συνειδητών κι ενεργών πολιτών από τη Ρωσία και τις άλλες ευρωπαϊκές, τουλάχιστον, χώρες. Αν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου το φιλειρηνικό κίνημα στην Ευρώπη προσέφερε κάτι στην παγκόσμια υπόθεση της ειρήνης, σήμερα κάτι αντίστοιχο θα έχει πολλαπλάσια σημασία για τις αληθινές οικουμενικές αξίες και για την επιβίωση του ίδιου του ανθρωπίνου γένους.

Κατ’ αρχάς να διευκρινήσουμε ότι δεν είναι απλώς ένας σύλλογος αλλά έχει καθεστώς Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) και είναι το κατεξοχήν εργαλείο τουρκικής πολιτικής και προπαγάνδας στην ελληνική Θράκη. Είχε την πρόνοια να μην χρησιμοποιήσει την έκφραση “τουρκικής μειονότητας” στον τίτλο του όταν ιδρύθηκε το 1982, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν παύει να λειτουργεί ακριβώς ως φορέας έκφρασης τουρκισμού, εντός κι εκτός Ελλάδος. Αξίζει να δει κανείς ποια είναι η δραστηριότητα του ευαγούς αυτού σωματείου.