Αντιφωνητής » 200χρονα

Οἱ ἐπέτειοι πού δέν τιμήθηκαν

kkar — Mon, 21 Feb 2022 15:18:29 +0000

Διακόσια χρόνια φέτος ἀπό τήν ἑλληνική Ἐπανάσταση, ἑκατό χρόνια πέρυσι ἀπό τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θράκης καί τήν συνακόλουθη ἐνσωμάτωση τοῦ νοτιοδυτικοῦ της τμήματος στόν ἐθνικό κορμό. Δύο ἐπέτειοι σπουδαῖες – ἡ πρώτη μάλιστα παγκοσμίου σημασίας – πού ἀμφότερες (σχεδόν) πέρασαν χωρίς νά τό ἀντιληφθεῖ κανένας.

Βεβαίως ἡ πρώτη δικαιολογία εἶναι τά μέτρα κατά τῆς τρέχουσας «πανδημίας» πού ἐκ τῶν πραγμάτων ἀκύρωσαν μεταξύ τόσων ἄλλων καί κάθε πανηγυρική ἐκδήλωση. Μία δεύτερη, ἐξίσου εὔλογη, αἰτία εἶναι τό ἐθνομηδενιστικό προφίλ τῆς πλειοψηφίας ὅσων ἀνέλαβαν (μέ ἀνάθεση ἀπό τήν τελοσπάντων πολιτική ἡγεσία) νά βγάλουν τήν ὑποχρέωση τῶν ἐπετειακῶν διοργανώσεων. Πράγματι, δέν εἶναι εὔκολο σέ ἕναν ἄθεο νά γράψει …ἀπολυτίκια ἁγίων καί τελικά ὁ κορωνοϊός μᾶλλον ἔκατσε γάντι σέ ὁρισμένους. Μιά τρίτη πρόφαση εἶναι αὐτή τῆς οἰκονομικῆς στενότητας πού δέν ἐπέτρεψε τίς κρατικές σπατάλες πού συνήθως καλύπτουν τήν ἀπουσία ἀληθινοῦ ἐνδιαφέροντος ἀπό πλευρᾶς κυβερνώντων. Τέλος, δέν ἦταν λίγοι ὅσοι, βολεμένοι στίς παρυφές τῆς ἐξουσίας, «ἀνησυχοῦσαν» γιά τήν ἐθνικιστική τροπή πού θά μποροῦσαν ἐνδεχομένως νά πάρουν οἱ ἑορτασμοί, πυροδοτώντας ἕνα κλῖμα «σωβινισμοῦ» ἀνεπίτρεπτου γιά ἕναν πληθυσμό ἀναλώσιμο.

Ὅλα τά ἀνωτέρω δέν εἶναι ἄμοιρα ἀλήθειας, ὅμως ἡ τελευταία δέν ἐξαντλεῖται καί σ΄ αὐτά. Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ἡ κοινωνία ἀντιπαρῆλθε μιά τέτοια προσβολή τῆς ἱστορικῆς της μνήμης, γιατί περί αὐτοῦ ἐπρόκειτο, δείχνει ἀπό μία ἄλλη ὀπτική γωνία τήν συλλογική μας παρακμή. Ἕνας λαός μέ διαρκῶς μειούμενη αὐτογνωσία νιώθει ὁλοένα καί πιό ἀποξενωμένος ἀπό ἕνα παρελθόν πού τό ἀντιμετωπίζει μέ ἀδιαφορία. Τό μετανεωτερικό αἴσθημα πώς κάθε ἄνθρωπος εἶναι νησί, πώς τό ὅποιο χθές εἶναι μιά ποσότητα χαμένου/ἀδιάφορου χρόνου, πώς ὅλες οἱ συλλογικότητες εἶναι πλαστογραφίες καί ὅλες οἱ ταυτότητες εἶναι ἐναλλάξιμες, δέν ἀφήνει περιθώρια ἐνδιαφέροντος, πόσο μᾶλλον κατάδυσης στό συλλογικό παρελθόν. Ὁ ὀρυμαγδός τοῦ φανταχτεροῦ τίποτε ἀνά πάσα στιγμή στήν καθημερινότητα σκεπάζει κάθε ἠχώ τῆς προγονικῆς ρίζας καί ἡ ὅποια ἀναφορά σ΄ αὐτήν φαντάζει γιά τόν μέσο ἄνθρωπο ὡς μιά ἀναχρονιστική συνήθεια πού ὁρισμένοι (ἐπαγγελματίες ἤ περίεργοι) ἐπιμένουν νά τήν διατηροῦν. Πόσο μᾶλλον ὅταν αὐτή ἡ καθημερινότητα ἔχει πλημμυρίσει ἀπό προβλήματα χρόνια καί ἄλυτα: φτώχεια, ἀνεργία, χρέη, διάλυση προσωπικῶν σχέσεων… Καί κυρίως ἔλλειψη μόρφωσης.

Ἀρεσκόμαστε νά ἐντοπίζουμε τά προβλήματα βασικά στόν χῶρο τῆς οἰκονομίας, ἐνῶ γιά τόν τομέα τῆς παιδείας ἔχουμε ἀφήσει τά πάντα στόν αὐτόματο πιλότο: τηλεόραση, Διαδίκτυο καί κρατική «ἐκπαίδευση». Ἀναρωτιέμαι πόσες γενιές πρέπει ἀκόμα νά καταστραφοῦν ἀπό αὐτό τό ἐγκληματικό σύστημα παρεχόμενης ἀμάθειας πρίν ἀποφασίσει κάποιος στή χώρα νά κάνει κάτι – πέρα ἀπό τό νά μοιρολογεῖ. Βεβαίως τό σχολεῖο δέν ἔχει τόν μοναδικό ρόλο πού εἶχε κάποτε στήν διαμόρφωση τῶν πολιτῶν, ὅμως ἐξακολουθεῖ νά ἔχει κομβική σημασία. Εἶναι προφανές ὅτι κανένας φορέας δέν ἤλεγξε συστηματικά ποτέ τά σχολικά ἐγχειρίδια, τά προγράμματα σπουδῶν, τίς ὑπουργικές ἀποφάσεις, τό πνεῦμα πού διέπει ὅλα αὐτά, γιατί ἄν τό εἶχε κάνει ἀποκλείεται νά μήν ἔφριττε μέ τήν ὀργανωμένη, πολύχρονη ἀπόπειρα ψυχοπνευματικῆς διάλυσης τῶν Ἑλλήνων ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ποιοί Ἕλληνες καλοῦνται νά ἑορτάσουν καί νά τιμήσουν τήν ἐθνική Παλιγγενεσία, ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ τί συνείδηση, πνεῦμα καί ἦθος σμιλεύει ἕνα σχολεῖο ὀργανωμένο μέ μοναδικό ὁδηγό τήν τυφλή ὑπακοή στίς ντιρεκτίβες τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν καί στήν πολιτική ὀρθότητα; Τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνον ἡ ἄγνοια τῆς Ἱστορίας, ἡ γλωσσική ἔνδεια, ὁ μαθηματικός ἀναλφαβητισμός ἀλλά μέσα ἀπό τήν ἀπαξίωση τῆς γνώσης ἡ μαζική παραγωγή ἀτόμων πού δέν θά ἔχουν κανένα ἕρμα, καμμία μόρφωση, κανένα αἴσθημα τοῦ συνανήκειν. Κάποτε μεμφόμασταν τό σύστημα ἐπειδή δέν παρήγαγε πολίτες ἀλλά καταναλωτές. Σήμερα οὔτε αὐτό ἰσχύει, τό καλούπι δέν εἶναι γιά καταναλωτές ἀλλά γιά καταναλώσιμες μονάδες μιᾶς ἀνθρώπινης ἀγέλης. Ἄς δοῦμε γύρω μας κι ἔξω ἀπό τόν μικρόκοσμό μας, οἱ ἑορτασμοί κι ἄν γίνονταν, ποιό μέρος τῆς κοινωνίας θά ἀφοροῦσαν καί – ἀκόμη περισσότερο – πόσο οὐσιαστικοί θά ἦταν; Πόσο θά ξέφευγαν ἀπό τό ἰδεολογικό πεδίο καί θά ἄγγιζαν τόν μέσο Ἕλληνα;

Μετά τήν Μικρασιατική Καταστροφή – ματαιωμένη ἐπέτειος καί τότε ἑνός αἰώνα ἀπό τήν ἑλληνική Ἐπανάσταση! – χρειάστηκε ἡ ἐπέμβαση κάποιων στρατιωτικῶν πού ἀνέλαβαν νά σώσουν τήν πατρίδα ἀκόμα καί μέ τό ζόρι, ὅπως ἔλεγε ὁ Πλαστήρας. Σήμερα, μετά τήν Μικροελλαδική Καταστροφή τῆς τελευταίας ἰδίως δεκαετίας, χρειάζεται ἡ ἐπέμβαση τῶν λογίων γιά νά σωθεῖ ἡ πατρίδα πού σύν τῶ χρόνῳ καταντᾶ ἀγνώριστη. Καί ὁ παραλληλισμός αὐτός δέν ἐμπεριέχει τήν παραμικρή ὑπερβολή!

(“NEA ΕΥΘΥΝΗ”, Δεκέμβριος 2021)

Τό Ψευτορωμέικο θά διακοσαρίσει;

kkar — Sat, 07 Dec 2019 09:09:05 +0000

Καθώς λουζόμαστε τό νέο αὐτό ἀπίστευτο ρεζιλίκι μέ τήν τουρκολιβυκή συμφωνία καί τίς κωμικές μας κρατικές ἀντιδράσεις, μοὔρχονται στόν νοῦ οἱ πρό ἑβδομάδων συζητήσεις γιά τήν Ἐπιτροπή ἑορτασμοῦ τοῦ 2021, γιά τά 200χρονα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Ἀλήθεια, εἶναι κάποιος βέβαιος ὅτι ἡ Ἑλλάδα θά εἶναι σώα καί ἀβλαβής σέ μιά διετία, μέ τόν ρυθμό κατάρρευσης πού ὅλοι πιά ζοῦμε;

Ποιός θά ἀντιμετωπίσει τήν τουρκική ἀπειλή, πού γίνεται ὁλοένα καί σαφέστερη, τό …πολιτικό μας προσωπικό; Ποιός θά ἐπαναφέρει τἠν ἐξοπλιστική ἐπάρκεια καί τό μάχιμο πνεῦμα τῶν Ἐνόπλων μας Δυνάμεων; Ποιός θά ἀνασχέσει τόν λαθροεποικισμό τῆς πατρίδας μας, τήν ἐκτρωματική ἀλλοίωση πού συνεπάγεται ἡ μαζική παράνομη μετανάστευση; Ποιός θά βάλει τόν ἄχρηστο κρατικό μηχανισμό νά δουλέψει, ποιός θά στρώσει τή χώρα πάλι στή δουλειά δίνοντάς της ὅραμα, ποιός θά πετάξει τόν στενό κορσέ τῶν νταβατζήδων – δανειστῶν, ποιός θά ἀσχοληθεῖ μέ τήν ἐπάνοδο τῶν νέων μας ἀπό τό ἐξωτερικό, ποιός θά νοιαστεῖ γιά τήν παιδεία τῆς νέας γενιᾶς καί τῆς σύνολης κοινωνίας;
Παντοῦ, σέ κάθε χῶρο καί σέ ὅλα τά ἐπίπεδα ἀπό τή μέση καί πάνω, κυριαρχοῦν οἱ μηχανισμοί πού ἐγκατέστησαν οἱ ξένοι πάτρωνες ἤδη τό 1831 καί τούς διαχειρίζεται ἡ ντόπια μαφιοελίτ. Ἕνα καρναβάλι πού θά ἐκλεγεῖ κάθε 3-4 χρόνια μαζεύει γύρω του μερικά κνώδαλα πού κατά κανόνα ὑποστασιάζουν τόν παρασιτισμό, τήν ληστοκρατία, τήν ψευτοδιανόηση καί ἐκτελοῦν τίς ἔξωθεν ἐντολές, μέ τό ἀζημίωτο φυσικά. Σήμερα (καί ἀπό δεκαετίας) πλέον δέν τηροῦνται οὔτε τά προσχήματα, ξεπουλᾶνε σέ κάθε ζήτημα τήν Ἑλλάδα, τά δίκαια καί τόν λαό της, χωρίς ἴχνος τσίπας. Ἡ ρητή ἐπαναβεβαίωση τοῦ ἀποικιακοῦ καθεστῶτος τῆς πατρίδας μας δέν ἦταν μόνο τά Μνημόνια, δέν ἦταν μόνο τό δημοψήφισμα τῆς ντροπῆς, δέν ἦταν μόνο ἡ Προδοσία τῶν Πρεσπῶν, δέν εἶναι μόνο ἡ ἐν ἐξελίξει ἀντικατάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπό τριτοκοσμικούς μωαμεθανούς. Εἶναι κι αὐτή πού διέπει κάθε λεπτομέρεια τοῦ δημόσιου βίου: μᾶς λεηλατεῖ ἡ ἀλλοδαπή ΑΑΔΕ, μᾶς φορτώνουν τά κομματικά σκύβαλα στήν διοίκηση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, μᾶς βασανίζουν καθημερινά μέ τόν παραλογισμό τῆς πολυνομίας, μᾶς ἀρνοῦνται τό δικαίωμα τῆς ἀσφαλοῦς ζωῆς στόν τόπο μας, μᾶς ἐπιβάλλουν ἀνάμεσα στά ἄλλα σκουπίδια καί ἀτελείωτες τούρκικες σειρές στήν καθημερινή τηλεθέαση, μᾶς ἀπαγορεύουν ὥς καί τή λέξη “ἐθνική” γιά τήν παιδεία μας, καταλύουν κάθε προϋπόθεση μάθησης στό ἐκπαιδευτικό σύστημα… Τά πιό στοιχειώδη μέτρα ἀνάταξης σέ ὁποιοδήποτε ζήτημα χρονίζουν στά συρτάρια, οἱ πιό ἐλεεινοί ἐκπρόσωποι τοῦ συστήματος ἐπιπλέουν (ὄχι ὡς φελλοί…) ἐπί δεκαετίες, τά ἴδια βοθροκάναλα τοῦ ὑπόκοσμου ἐπιδαψιλεύουν τήν μαζική προπαγάνδα στόν πληθυσμό.
Πρακτικά ἐλπίδα δέν ὑπάρχει. Μεταξύ Μητσοτάκη καί Τσίπρα, Λάτση καί Μυτιληναίου, Μαρινάκη καί Ἀλαφούζου, Ἱερώνυμου καί Ἰγνάτιου, Καμπᾶ καί Ἀποστολάκη, Λιάκου καί Βερέμη δέν χωράει καμμία ψευδαίσθηση. Τό σύστημα πού ἔστησαν οἱ ξένες πρεσβεῖες συνεχίζει τήν ἑλληνοκτόνο, κοτζαμπάσικη δράση του ἐπί δύο αἰῶνες καί παρότι ἔφτασε πιά στά ὅριά του, συνεχίζει νά κυριαρχεῖ καταθλιπτικά. Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἐκείνη τῶν ἀτάκτων πλήν συνειδητῶν Ἑλλήνων, τά ἐπώνυμα πρόσωπα μέ δυνατότητες λιγοστεύουν ἐνῶ οἱ ἀπαιτήσεις πολλαπλασιάζονται. Ὅποιος βαυκαλίζεται μέ ἀνατροπές καί παρεμβάσεις “ἀπό μέσα” ἐξουδετερώνεται, συνήθως γελοιοποιούμενος. Ὁ ἀντάρτικος ἀγώνας τῶν ὑπολοίπων συνεχίζεται βασικά γιά τήν προσωπική ἀξιοπρέπεια τοῦ καθενός καί γιά τήν τιμή τῶν ὅπλων, γιά τήν τιμή τοῦ πιό πολύτιμου ἐθνωνύμου τῆς ἀνθρωπότητας…

Το χανγκόβερ των κωλοελλήνων

kkar — Wed, 11 Sep 2019 10:22:34 +0000

Δεν είναι κάτι που μπορείς να το πεις – πόσο μάλλον να το γράψεις – εύκολα. Όμως καθώς ετοιμαζόμαστε για τα 200χρονα εόρτια από την εθνική μας Επανάσταση, οφείλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε με ειλικρίνεια τι βλέπουμε. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό μας εθνικό εαυτό και να μην πέσουμε αύριο από τα σύννεφα με τις ζοφερές εξελίξεις που αναπόδραστα καταφθάνουν.

Όχι, δεν μας αξίζει ούτε αυτή η υπέροχη χώρα, ούτε το μοναδικά βαρύτιμο ελληνικό όνομα, δεν μας αξίζει καν να ζούμε ελεύθεροι (όσο τελοσπάντων είμαστε σήμερα). Μιλώντας πάντα γενικά, και έχοντας κατά νου την συντριπτική πλειοψηφία των 9 στους 10, αυτό που μας αξίζει σήμερα είναι να είμαστε υπηρέτες, δούλοι και ανδράποδα των ισχυρών – κι ας αφήσουμε επιτέλους τις μεγαλοστομίες και τις υποκρισίες. Ποιό 1821 θα τιμήσει ο μέσος κάτοικος της σημερινής Ελλάδας; Αυτό του Κολοκοτρώνη, του Καραΐσκάκη, του Μπότσαρη, του Μακρυγιάννη; Μήπως ταιριάζει καλύτερα ο Νενέκος, ο Πηλιογούσης, ο Κουγιάς, ο Μαυροκορδάτος; Πρώτα πρώτα υπάρχει πάνδημη, παχυλή άγνοια για τα πραγματικά γεγονότα της εθνικής μας παληγεννεσίας, όπως άλλωστε και για το σύνολο της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας. Μέρος μάλιστα αυτών που δεν ξεχωρίζουν το οθωμανικό σώβρακο από την δυτική γραβάτα έχουν πειστεί από την αποδομητική πανεπιστημιακή συμμορία πως όσα άκουσαν κάποτε στο σχολείο ήταν ψέμματα και οι μόνες αλήθειες τελικά είναι αυτές που περνάνε είτε από την τσέπη είτε από την πέριξ αυτής σωματική περιοχή τους. Η λέξη θυσία είναι απολύτως ξένη για μια διαλυμένη κοινωνία, που πια δεν την συνέχει τίποτε, ούτε η στοιχειώδης λογική στα απλούστερα των πραγμάτων ούτε καν η κοινή γλώσσα που καθημερινά βιάζεται από την πολιτική ορθότητα του καθεστώτος. Το ελληνικό έθνος «κατασκευάστηκε» το 1830, το Κρυφό σχολειό «ουδέποτε» υπήρξε, οι Σουλιώτισσες «σπρώχτηκαν» στο Ζάλογγο, ο Καποδίστριας ήταν «αυταρχικός»… Αλλά κι αργότερα στη Μικρασία πήγαμε για χάρη του «ιμπεριαλισμού», την Μακεδονία την εποικίσαμε σε βάρος των Σλάβων «Μακεδόνων», κι όσο για τα σημερινά μας δεινά σίγουρα φταίει είτε η Χούντα είτε κάποιος ξένος παράγοντας. Ποτέ εμείς, όχι. Γίνεται να φταίει ο τηλεθεατής των τούρκικων σήριαλ και της κάθε πορνίτας; Επειδή δηλαδή ανταλλάζει την ψήφο του με ρουσφέτια, επειδή λεηλάτησε όσο μπόρεσε την υπηρεσία όπου «δούλεψε», επειδή δεν βλέπει τίποτε κακό στον λαθροεποικισμό της χώρας, επειδή δεν διάβασε ποτέ τίποτε βαθύτερο από το πρόγραμμα της τηλεόρασης, επειδή «καθάρισε» με την ελληνική μεταφυσική αφού ξέρει «πόσα κονομάνε οι παππάδες», επειδή δεν ανακατεύεται με τα κοινά γιατί δεν ξέρεις τι θα γίνει αύριο, επειδή κρίνει πολύ λογικές τις καθημερινές υποχωρήσεις του πολιτικού συστήματος όχι μόνο απέναντι στους ευρωπαίους τραπεζίτες ή στους Τούρκους κατσαπλιάδες αλλά και απέναντι στον τελευταίο κουκουλοφόρο τσόγλανο; Όχι, βέβαια…

Τους «κωλοέλληνες» τους είχε κάνει τραγούδι πριν 30 ολόκληρα χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος μα και πριν από αυτόν πνεύματα από τον Ροΐδη μέχρι τον Τσαρούχη επεσήμαναν προϋπάρχουσες παθολογίες. Η πτώση της Σοβιετίας μάς έδωσε μία παράταση παρασιτικής ζωής, όπως και σε όλη τη Δύση, ενώ η εγχώρια σήψη είχε ήδη φτάσει στο λαϊκό κόκκαλο (αυτό άλλωστε ήταν το μεγάλο έγκλημα του Πασόκ: κοινωνικοποίησε την παρακμή, μεταδίδοντάς την από τις κυβερνώσες μαφιοελίτ στο σύνολο μιας κοινωνίας πλέον εθνοθρησκευτικά αποχρωματισμένης). Να ‘μαστε λοιπόν σήμερα, εν έτει 2019, σε ένα εθνικό χανγκόβερ: σιγά σιγά συνερχόμαστε, διαλυμένοι και άφραγκοι μετά το πολύχρονο όργιο, βλέποντας να σκορπίζει η Ευρώπη, να ξεμακραίνει ο Μόσκοβος, να γιγαντώνεται ο Τούρκος, να προδίδεται η Μακεδονία… Ένα άλλο σύμπαν στήθηκε γύρω μας όσο εδώ γινόταν κάτι σαν διαγωνισμός γουρουνιάς, όσο ο εγχώριος βούρκος κάλυπτε όλο και περισσότερους. Και καθώς ψάχνουμε ματαίως κάποιαν ελπίδα να πιαστούμε – θα υπάρχει, λέει, δεν μπορεί! – καλούμαστε να αναστοχαστούμε εκείνους τους (υπερ)ανθρώπους που σηκώθηκαν από την δουλεία τεσσάρων αιώνων και έφτυσαν στα μούτρα τον Γκράν Σινιόρε της Πόλης! Εμείς, που αδυνατούμε να κατανοήσουμε το «Ελευθερία ή Θάνατος» ή έστω το γνήσιο φιλελληνικό πνεύμα εκείνης της εποχής, που θα μέναμε σίγουρα στον τόπο αν ζούσαμε και μία μόνο μέρα στην επαναστατημένη Ελλάδα του 1826… Μήπως το 1974 δεν αποδείχθηκε, όταν επισήμως φυγομαχήσαμε στην «μακρυνή» Κύπρο, έχοντας απέναντι τότε έναν κυριολεκτικά θλιβερό αντίπαλο; Οι Τούρκοι, που μετά την εποχή Οζάλ και ιδίως εσχάτως έχουν πλέον ξεφύγει, το ξέρουν: με απειλές και γαλιφιές, χωρίς καν μία σφαίρα, μπορούν να αναποδογυρίσουν το 1821. Πόσοι και ποιοι θα αντισταθούν;

Μακάρι οι ευάριθμοι ζωντανοί συνέλληνες να αποδειχθούν επαρκής μαγιά για το θαύμα και η σημερινή αξιοθρήνητη κάμπια να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα.