Δεν είναι κάτι που μπορείς να το πεις – πόσο μάλλον να το γράψεις – εύκολα. Όμως καθώς ετοιμαζόμαστε για τα 200χρονα εόρτια από την εθνική μας Επανάσταση, οφείλουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε με ειλικρίνεια τι βλέπουμε. Να αναγνωρίσουμε τον πραγματικό μας εθνικό εαυτό και να μην πέσουμε αύριο από τα σύννεφα με τις ζοφερές εξελίξεις που αναπόδραστα καταφθάνουν.

Όχι, δεν μας αξίζει ούτε αυτή η υπέροχη χώρα, ούτε το μοναδικά βαρύτιμο ελληνικό όνομα, δεν μας αξίζει καν να ζούμε ελεύθεροι (όσο τελοσπάντων είμαστε σήμερα). Μιλώντας πάντα γενικά, και έχοντας κατά νου την συντριπτική πλειοψηφία των 9 στους 10, αυτό που μας αξίζει σήμερα είναι να είμαστε υπηρέτες, δούλοι και ανδράποδα των ισχυρών – κι ας αφήσουμε επιτέλους τις μεγαλοστομίες και τις υποκρισίες. Ποιό 1821 θα τιμήσει ο μέσος κάτοικος της σημερινής Ελλάδας; Αυτό του Κολοκοτρώνη, του Καραΐσκάκη, του Μπότσαρη, του Μακρυγιάννη; Μήπως ταιριάζει καλύτερα ο Νενέκος, ο Πηλιογούσης, ο Κουγιάς, ο Μαυροκορδάτος; Πρώτα πρώτα υπάρχει πάνδημη, παχυλή άγνοια για τα πραγματικά γεγονότα της εθνικής μας παληγεννεσίας, όπως άλλωστε και για το σύνολο της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας. Μέρος μάλιστα αυτών που δεν ξεχωρίζουν το οθωμανικό σώβρακο από την δυτική γραβάτα έχουν πειστεί από την αποδομητική πανεπιστημιακή συμμορία πως όσα άκουσαν κάποτε στο σχολείο ήταν ψέμματα και οι μόνες αλήθειες τελικά είναι αυτές που περνάνε είτε από την τσέπη είτε από την πέριξ αυτής σωματική περιοχή τους. Η λέξη θυσία είναι απολύτως ξένη για μια διαλυμένη κοινωνία, που πια δεν την συνέχει τίποτε, ούτε η στοιχειώδης λογική στα απλούστερα των πραγμάτων ούτε καν η κοινή γλώσσα που καθημερινά βιάζεται από την πολιτική ορθότητα του καθεστώτος. Το ελληνικό έθνος «κατασκευάστηκε» το 1830, το Κρυφό σχολειό «ουδέποτε» υπήρξε, οι Σουλιώτισσες «σπρώχτηκαν» στο Ζάλογγο, ο Καποδίστριας ήταν «αυταρχικός»… Αλλά κι αργότερα στη Μικρασία πήγαμε για χάρη του «ιμπεριαλισμού», την Μακεδονία την εποικίσαμε σε βάρος των Σλάβων «Μακεδόνων», κι όσο για τα σημερινά μας δεινά σίγουρα φταίει είτε η Χούντα είτε κάποιος ξένος παράγοντας. Ποτέ εμείς, όχι. Γίνεται να φταίει ο τηλεθεατής των τούρκικων σήριαλ και της κάθε πορνίτας; Επειδή δηλαδή ανταλλάζει την ψήφο του με ρουσφέτια, επειδή λεηλάτησε όσο μπόρεσε την υπηρεσία όπου «δούλεψε», επειδή δεν βλέπει τίποτε κακό στον λαθροεποικισμό της χώρας, επειδή δεν διάβασε ποτέ τίποτε βαθύτερο από το πρόγραμμα της τηλεόρασης, επειδή «καθάρισε» με την ελληνική μεταφυσική αφού ξέρει «πόσα κονομάνε οι παππάδες», επειδή δεν ανακατεύεται με τα κοινά γιατί δεν ξέρεις τι θα γίνει αύριο, επειδή κρίνει πολύ λογικές τις καθημερινές υποχωρήσεις του πολιτικού συστήματος όχι μόνο απέναντι στους ευρωπαίους τραπεζίτες ή στους Τούρκους κατσαπλιάδες αλλά και απέναντι στον τελευταίο κουκουλοφόρο τσόγλανο; Όχι, βέβαια…

Τους «κωλοέλληνες» τους είχε κάνει τραγούδι πριν 30 ολόκληρα χρόνια ο Διονύσης Σαββόπουλος μα και πριν από αυτόν πνεύματα από τον Ροΐδη μέχρι τον Τσαρούχη επεσήμαναν προϋπάρχουσες παθολογίες. Η πτώση της Σοβιετίας μάς έδωσε μία παράταση παρασιτικής ζωής, όπως και σε όλη τη Δύση, ενώ η εγχώρια σήψη είχε ήδη φτάσει στο λαϊκό κόκκαλο (αυτό άλλωστε ήταν το μεγάλο έγκλημα του Πασόκ: κοινωνικοποίησε την παρακμή, μεταδίδοντάς την από τις κυβερνώσες μαφιοελίτ στο σύνολο μιας κοινωνίας πλέον εθνοθρησκευτικά αποχρωματισμένης). Να ‘μαστε λοιπόν σήμερα, εν έτει 2019, σε ένα εθνικό χανγκόβερ: σιγά σιγά συνερχόμαστε, διαλυμένοι και άφραγκοι μετά το πολύχρονο όργιο, βλέποντας να σκορπίζει η Ευρώπη, να ξεμακραίνει ο Μόσκοβος, να γιγαντώνεται ο Τούρκος, να προδίδεται η Μακεδονία… Ένα άλλο σύμπαν στήθηκε γύρω μας όσο εδώ γινόταν κάτι σαν διαγωνισμός γουρουνιάς, όσο ο εγχώριος βούρκος κάλυπτε όλο και περισσότερους. Και καθώς ψάχνουμε ματαίως κάποιαν ελπίδα να πιαστούμε – θα υπάρχει, λέει, δεν μπορεί! – καλούμαστε να αναστοχαστούμε εκείνους τους (υπερ)ανθρώπους που σηκώθηκαν από την δουλεία τεσσάρων αιώνων και έφτυσαν στα μούτρα τον Γκράν Σινιόρε της Πόλης! Εμείς, που αδυνατούμε να κατανοήσουμε το «Ελευθερία ή Θάνατος» ή έστω το γνήσιο φιλελληνικό πνεύμα εκείνης της εποχής, που θα μέναμε σίγουρα στον τόπο αν ζούσαμε και μία μόνο μέρα στην επαναστατημένη Ελλάδα του 1826… Μήπως το 1974 δεν αποδείχθηκε, όταν επισήμως φυγομαχήσαμε στην «μακρυνή» Κύπρο, έχοντας απέναντι τότε έναν κυριολεκτικά θλιβερό αντίπαλο; Οι Τούρκοι, που μετά την εποχή Οζάλ και ιδίως εσχάτως έχουν πλέον ξεφύγει, το ξέρουν: με απειλές και γαλιφιές, χωρίς καν μία σφαίρα, μπορούν να αναποδογυρίσουν το 1821. Πόσοι και ποιοι θα αντισταθούν;

Μακάρι οι ευάριθμοι ζωντανοί συνέλληνες να αποδειχθούν επαρκής μαγιά για το θαύμα και η σημερινή αξιοθρήνητη κάμπια να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα.

Λένε ότι ήταν μια παλιά ιστορία που δεν αντιμετωπίστηκε σωστά στην ώρα της. Δεκτή αυτή η θέση, από το 1944 μέχρι το 1991 πράγματι κακώς αγνοήσαμε την κρυφή πληγή. Αυτά όμως έγιναν τότε, επί 47 χρόνια. Από το 1991 μέχρι σήμερα πέρασαν άλλα 27 χρόνια, τι έγινε στο διάστημα αυτό; Μιλάμε για πάνω από ¼ του αιώνα κι ακόμα δεν έχουμε μια σοβαρή, επεξεργασμένη πρόταση, ούτε μια δική μας πρωτοβουλία! Η άσκηση πίεσης δια του εμπάργκο κατέληξε στην μεσοβέζικη Ενδιάμεση Συμφωνία, η πολιτική της «επίθεσης φιλίας» με ελληνικές επενδύσεις αποδείχθηκε αέρας κοπανιστός και η μόνη μας έκτοτε αξιοπρεπής κίνηση (το ΟΧΙ του Καραμανλή το 2008) ήταν καθαρά αμυντική, στην τότε πρωτοβουλία των ΗΠΑ για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Και να ‘μαστε σήμερα πάλι ενώπιον του ζητήματος που ποτέ δεν λύσαμε, πάλι μπροστά στα ίδια αδιέξοδα, χωρίς καμμία πολιτική δύναμη να αντιπροτείνει κάτι σοβαρό και εθνικά αξιοπρεπές. Τι φταίει, λοιπόν;

Μια εύλογη απάντηση είναι η ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού. Αυτό δεν αμφισβητείται αλλά δεν αποτελεί και ικανοποιητική εξήγηση, ούτε για τις πρώτες 5 δεκαετίες ούτε και για τις 3 τελευταίες. Γιατί να έχουμε διαχρονικά τέτοιες υστερήσεις; Ποτέ και σε κανένα κόμμα εξουσίας δεν βρέθηκαν άξιοι άνθρωποι να πετύχουν έναν τόσο προσιτό εθνικό στόχο; Γιατί ακόμα και τώρα δεν διαθέτουμε ως Έλληνες μιαν ενιαία γραμμή, που να την υπηρετούν όλες οι δυνάμεις του έθνους και του κράτους; Πώς γίνεται να περιμένουμε από έναν Καναδό αρχαιολόγο ή έναν Άγγλο ιστορικό να πει το στοιχειώδες για την Μακεδονική μας κληρονομιά; Γιατί μένει αναξιοποίητη η γεωπολιτική συγκυρία που θέλει όλους τους γείτονες της Ψευτομακεδονίας να την εποφθαλμιούν; Τι φταίει, λοιπόν;

Η δική μας απάντηση είναι η ανυπαρξία Ελληνικού Κράτους, άξιου του ονόματός του. Η εν πολλοίς αποτυχία του 1821 οδήγησε – ιδίως μετά την δολοφονία του Καποδίστρια – στην ελληνώνυμη αποικία που για όλον τον 19^ο αιώνα υπάκουε στην πολιτική των κανονιοφόρων. Με τον ερχομό του Βενιζέλου ο παλαιοκομματισμός κλονίστηκε αλλά η Καταστροφή του 1922 έθαψε κάθε ελπίδα αληθινής εθνικής αποκατάστασης και ο Ελληνισμός λούφαξε στο εναπομείναν κρατίδιο. Οι τρομακτικές συμφορές της δεκαετίας του ’40 (Κατοχή, Εμφύλιος) ρήμαξαν και αυτό το τελευταίο, το οποίο πέρασε από το κουμάντο της Αλβιώνας στον έλεγχο των ΗΠΑ. Κι αν αυτός θόλωσε κάπως μέσα στο μεταπολιτευτικό καταναλωτικό όργιο, το  βίαιο, μνημονιακό ξύπνημα που επήλθε μάς επανέφερε εκεί από όπου ποτέ δεν είχαμε φύγει. Η διαφορά της υπόθεσης Πατσίφικο ή Νίκολσον από την υπόθεση Γεωργίου ή Χριστοφοράκου είναι μόνο ποσοτική. Η ιθαγενής πολιτική δήθεν ελίτ (Κουΐσλιγκ προς τα έξω, Ταμερλάνοι προς τα μέσα) πάντα γνώριζε τα όριά της: ήξερε ότι διαφέντευε – και διαγούμιζε – παράγκα κι όχι ανάκτορο, αντιλαμβανόταν δε ότι άλλο πράγμα η διαχείριση ενός οικοπέδου κι άλλο η ιδιοκτησία του. Ποια ελληνικά συμφέροντα και κουραφέξαλα; Έτοιμη ανέκαθεν να ξεπουλήσει το παν, είτε στην Κωνσταντινούπολη (καταπίνοντας αδιαμαρτύρητα την εξόντωση του εκεί ελληνισμού) είτε στη Βόρεια Ήπειρο (αγνοώντας τις ανεπανάληπτες ευκαιρίες της δεκαετίας του ΄90) είτε στην Κύπρο (με υπονόμευση του αιτήματος Αυτοδιάθεσης, με προδοτικό πραξικόπημα ή με πρόστυχα Σχέδια λύσης) είτε στα Σκόπια (με τον πιο ταπεινωτικό συμβιβασμό), πάντα με πλήρη ομοφωνία στο εσωτερικό της. Ποιος μπορεί να την αποτρέψει; Υπάρχουν καίριες υπηρεσίες της πολιτείας που να λειτουργούν εκτός κομματικής λογικής, ανώτερη κρατική στελέχωση χωρίς καταθλιπτικό έλεγχο των εκάστοτε κυβερνώντων; Πουθενά δεν ανιχνεύεται ένα ένστικτο συλλογικής αυτοσυντήρησης, μια έγνοια για την εθνική επιβίωση των Ελλήνων. Στο Διπλωματικό Σώμα, στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, στις Ένοπλες Δυνάμεις, στη Δικαιοσύνη, στα Πανεπιστήμια κτλ πέρα από τους μεμονωμένους τίμιους και επαρκείς ανθρώπους, το μόνο που ανευρίσκεται οργανωμένο είναι το πλέγμα που στήσανε οι στοές ντόπιων μαφιόζων και τα κυρίαρχα ξένα συμφέροντα, αυτά που παρασκηνιακώς θέσπισαν και τις χειροπόδαρες δεσμεύσεις. Ένα παρακράτος που υποκαθιστά το ελλείπον εθνικό κράτος, που καθιστά την δημοκρατία θέατρο σκιών και που αν κάποτε υπερασπιζόταν – φραστικά και μόνο – έναν «πατριωτισμό», αυτό γινόταν μόνο στα πλαίσια του τότε συρμού. Σήμερα που οι διεθνείς οίκοι πλασάρουν πολυπολιτισμικότητα και εθνομηδενισμό, έχουμε υποχρεωτικά συνταχθεί σύσσωμοι: πολιτικός κόσμος, ακαδημαϊκή κοινότητα, ΜΜΕ. Και παρότι η τάση ήδη άρχισε να αντιστρέφεται στο εξωτερικό, εμείς ως χώρα θα εμμείνουμε εκεί, μέχρι νεωτέρας οδηγίας (κατά προτίμηση γραπτής).

Μια τέτοια οδηγία, κάποια μέρα, θα δώσει λύση και στο «Μακεδονικό».

Δέν θά μείνω στά ἐπιμέρους ζητήματα πού ἀκούστηκαν, π.χ. τῆς γνωστῆς ἄμεσης (καί ἀνεδαφικῆς) σύνδεσης τοῦ ‘21 μέ τήν Γαλλική Ἐπανάσταση, ἤ πώς τά φιλελεύθερα πολιτικά κείμενα τῶν ἐπαναστατῶν – σάν τῆς Ἐπιδαύρου – ἦταν μόνο γιά τά μάτια τῶν Εὐρωπαίων (τή στιγμή πού τά συνέτασσαν ἐπαναστάτες / καρμπονάροι καί στήν Εὐρώπη κυριαρχοῦσε ἡ ἀπολυταρχία καί ἡ Ἱερά Συμμαχία!), ἤ πώς ἡ ἔμπνευση τοῦ ‘21 ἦταν ἡ ἀρχαιότητα κι ὄχι τό Βυζάντιο (ὅταν ὅλοι οἱ ἀγωνιστές ἀναφέρονται στήν Πόλη, στόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο κτλ). Θά σημειώσω ὅμως τόν διάλογο πού ἀκολούθησε σχετικά μέ τήν μελέτη τῆς ἱστορίας τοῦ ‘21 στό ἑλληνικό Πανεπιστήμιο. Ρώτησα λοιπόν τήν καθηγήτρια ἄν θεωρεῖ πώς ἡ Ἐπανάσταση αὐτή, ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ κράτους στό ὁποῖο ζοῦμε, ἔχει τή θέση πού τῆς ἀξίζει στά προγράμματα σπουδῶν τῶν ἱστορικῶν Τμημάτων τῆς χώρας. Γιατί μέ μιά ματιά σέ 4-5 ἐξ αὐτῶν διαπίστωσα πώς τά σχετικά μαθήματα εἶναι μία ἐλάχιστη μειοψηφία μέσα σέ ἑκατοντάδες ἄλλα ἀπίθανα, ὅσον δέ ἀφορᾶ τά διδακτορικά ἐκεῖνα βρίσκονται κοντά στό ἀπόλυτο μηδέν. Ἡ ἀπάντηση ἦταν κάτι περί συνολικῆς θεώρησης, περί διεπιστημονικῆς ματιᾶς κτλ. Ἐπέμεινα ρωτώντας συγκεκριμένα γιά τούς ἱστορικούς καί ἡ περίεργη ἀπόκριση ἦταν πώς “τήν μελετοῦν ἀλλά δέν γίνεται ΟΛΑ τά διδακτορικά νά ἀφοροῦν τήν Ἐπανάσταση” (τή στιγμή πού δέν ἀσχολεῖται ΚΑΝΕΝΑ). Κι ὅταν ἔφερα τό παράδειγμα τῶν ἀγγλικῶν δανείων πού ἀκόμα δέν ξέρουμε ἄν μᾶς κατέστρεψαν πυροδοτώντας τόν Ἐμφύλιο ἤ ἄν μᾶς ἔσωσαν δεσμεύοντας τήν Ἀγγλία στό πλευρό μας, “πληροφορήθηκα” πώς δέν ὑπάρχει κεντρική κατεύθυνση καί καθένας ἐπιλέγει νά ἀσχοληθεῖ μέ ὅ,τι θέλει. Στήν τελευταία παρατήρησή μου γιά τό περιρρέον πνευματικό κλῖμα πού ἐπιβάλλει τήν κατεύθυνση, ἡ ἀπάντηση ἦταν πώς μόνο “ἄλλα” καθεστῶτα ἦταν ἐκεῖνα πού ἐπέβαλαν μιά συγκεκριμένη κατεύθυνση!!! (δηλαδή;;;)

Ἔχουμε λοιπόν στό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο μόνο τήν κ. Μαρία Εὐθυμίου νά διδάσκει τήν ἐπαναστατική περίοδο τοῦ 1821, ἐνῶ στό Ἰόνιο Πανεπιστήμιο μόνον ὁ κ. Διονύσιος Τζάκης. Χειρότερα εἶναι τά πράγματα στό Τμῆμα Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καί Ἱστορίας στό Πάντειο, ὅπου ἀνάμεσα στούς Ἀλ. Ἡρακλείδη, Δημ. Χριστόπουλο, Στ. Πεσμαζόγλου κτλ καί τά δεκάδες ἀπίθανα μαθήματα (ὅπως “Οἱ Κομματικές Οἰκογένειες στήν Εὐρώπη” ἤ “Ἀλβανική Ἱστορία καί Πολιτισμός”) ἡ Ἐπανάστασή μας ἔχει ἐξαφανιστεῖ, τό δέ μόνο μάθημα πού θά μποροῦσε νά σχετίζεται (“Ἱστορία ἑλληνικοῦ κράτους, 19ος-20ος αἰώνας”) τό διδάσκει ἡ …Χριστίνα Κουλούρη! Ὁμοίως στό ἀκόμη πιό “ἐξωτικό” πρόγραμμα σπουδῶν τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Ἀνθρωπολογίας καί Ἱστορίας στό Πανεπιστήμιο Αἰγαίου, δέν ὑπάρχει οὔτε μία σχετική νύξη μεταξύ τῶν 70 συνολικά μαθημάτων! Γιά νά μήν μποῦμε στό ἀκόμη πιό σοβαρό θέμα τοῦ τί ἀκριβῶς (καί πῶς) διδάσκεται…
Ἡ ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 λοιπόν δέν εἶναι μόνο πού ἀπέτυχε, ἀφήνοντας στούς ξένους νταβατζῆδες (μέχρι σήμερα!) τό κουμάντο τοῦ κράτους πού αὐτοί ἔστησαν, εἶναι καί πού δέν ἔχει ἀκόμη κατανοηθεῖ ἀπό τούς νεώτερους Ἕλληνες. Τά κυριότερα ἐρωτήματα πού σφράγισαν τόν Ἀγώνα παραμένουν ἀναπάντητα: ἦταν ἐθνική ἤ χριστιανική ἡ ἐξέγερση; ἡ Φιλική Ἑταιρεία πῶς ἐξαφανίστηκε; ὁ ἐμφύλιος ὀργανώθηκε ἔξωθεν ἤ ἁπλῶς προέκυψε ἔσωθεν; οἱ ἀγγλικές λίρες μᾶς ἔσωσαν ἤ μᾶς δίχασαν; οἱ Μαυροκορδάτοι ἦταν ἤ ὄχι πράκτορες; τόν Καποδίστρια τόν φάγανε οἱ Μαυρομιχαλαῖοι ἤ ἦταν πίσω τους ἄλλοι; Κτλ, κτλ. Μέ ὅλα αὐτά τά θέματα ἀνοιχτά καί ἀμφισβητούμενα, ὅταν γιά κάθε ἐνδιαφέρουσα καί σοβαρή ἀπάντηση προστρέχεις σέ συγγραφεῖς μή ἱστορικούς (παλιότερα Γ. Σκαρίμπας καί Κυρ. Σιμόπουλος, τώρα Γ. Καραμπελιάς), τό ἑλλαδικό Πανεπιστήμιο παραμένει στόν κόσμο του, τρέχοντας πίσω ἀπό κάθε δυτική μόδα καί ἀγνοώντας τήν ἀνάγκη αὐτοῦ τοῦ τόπου γιά αὐτογνωσία. Κι ἔχει συχνά καί τό θράσος νά περιφρονεῖ ὡς μή ἐπιστημονική τήν δουλειά ὅποιων τό ὑποκαθιστοῦν λόγῳ τῆς διαρκοῦς ἀπουσίας του!

Γιατί εἴπαμε ὅτι τούς πληρώνουμε οἱ Ἕλληνες φορολογούμενοι ὅλους αὐτούς;