Ὁ πρώην στρατηγός τῶν Σερβοβόσνιων Zdravko Tolimir, ἰσοβίτης στή Χάγη μετά τήν ἀπόφαση τοῦ “δικαστηρίου” γιά τήν πρώην Γιουγκοσλαβία, πέθανε στά 67 του ἀπό καρδιά. Ὁ πρόεδρος τῆς Σερβοβοσνιακῆς Δημοκρατίας Μίρολαντ Ντόντικ μίλησε γιά “βαρειά ἀπώλεια ὄχι μόνο φίλων καί συγγενῶν μά καί τοῦ σερβικοῦ λαοῦ”.

Ὁ Τόλιμιρ – στή φωτογραφία κάνει τόν σταυρό του προσερχόμενος στό ἑδώλιο – κατά τή διάρκεια τοῦ πολέμου στή Βοσνία (1992-1995) ἦταν δεξί χέρι τοῦ Σερβοβόσνιου ἀρχιστράτηγου Ράτκο Μλάντιτς, στόν τομέα τῶν πληροφοριῶν. Πρίν 9 ὁλόκληρα χρόνια ἐμφανίστηκε ἐνώπιον τοῦ Διεθνοῦς Ποινικοῦ Δικαστηρίου γιά τήν πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), αὐτό τό καρναβάλι τῆς δυτικῆς ἀποικιοκρατίας, καί πρίν 10 μῆνες (!) καταδικάστηκε σέ ἰσόβια κάθειρξη ὡς ὑπεύθυνος ἐγκλημάτων πολέμου στή Σρεμπρένιτσα (ἀθωώθηκε γιά τή Ζέπα). Ξέρετε, γιά τούς δῆθεν 8.000 νεκρούς μουσουλμάνους καί τίς συναφεῖς πίπες. Παρότι ἡ δικαστής ἀπό τή Ζάμπια Prisca Matimba Nyambe δήλωσε “ὁλοκληρωτικά μή πεπεισμένη” ἀφοῦ δέν ἄκουσε “παρά μόνο ἐνδείξεις, εἰκασίες καί ὑποθέσεις”, ὁ ἀρχιδι καστής Theodor Meron (καί ό ὑπόλοιπος συρφετός) ἦταν ἀπολύτως βέβαιος. Γιά τήν ἀξιοπιστία τοῦ 86χρονου πολωνοεβραίου δικαστῆ ἄς σημειωθεῖ πώς ἔκανε καί σύμβουλος τῆς ἰσραηλινῆς Κυβέρνησης στόν Πόλεμο τῶν 6 Ἡμερῶν – στά πλαίσια τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, βεβαίως βεβαίως.
Σημειωτέον ὅτι τόν περασμένο Αὔγουστο πέθανε κρατούμενος ὁ στρατηγός Μίλε Μίρκσιτς καί δυό μῆνες μετά βρέθηκε νεκρός στό ξενοδοχεῖο του στή Χάγη ὁ Dusan Dunjic, λίγο πρίν καταθέσει ὡς μάρτυρας ὑπεράσπισης τοῦ Μλάντιτς!!! Καί θυμίζουμε πώς τό 2006 εἶχε πεθάνει ὡς (ἐπί 4ετία!) ὑπόδικος στή Χάγη ὁ Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, 6 μέρες πρίν εἶχε αὐτοκτονήσει (;) ὁ ἡγέτης τῶν Σέρβων τῆς Κράινας, Μίλαν Μπάμπιτς, τό 1996 εἶχε πεθάνει κρατούμενος ὁ στρατηγός Djordje Djukic, τό 1998 ὁ ἡγέτης τῶν Σέρβων τῆς Κροατίας Slavko Dokmanovic καί ὁ πρώην δήμαρχος τοῦ Prijedor, Milan Kovacevic, τό 2003 ὁ στρατηγός Momir Talic καί τό 2007 ὁ Σερβοβόσνιος Miroslav Deronjic! Εἶναι μήπως κάτι πού δέν καταλαβαίνετε;

Με ψήφους 15 – 1 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκανε δεκτή την προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας, κρίνοντας ότι η Αθήνα παραβίασε την Ενδιάμεση Συμφωνία, όταν προέβαλε αντίρρηση στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, τον Απρίλιο του 2008, στην πρόσκληση ένταξης των Σκοπίων στη Συμμαχία. Παράλληλα απέρριψε τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ, για επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο. Είχε προηγηθεί η απόφαση του δικαστηρίου (με ψήφους 14-2) ότι είναι αρμόδιο για να εξετάσει την προ τριετίας κατατεθείσα προσφυγή των Ψευτομακεδόνων.

Έχουμε λοιπόν μία καταδίκη της πατρίδας μας στο Διεθνές Δικαστήριο στο ζήτημα της ΠΓΔΜ. Όσο κι αν μας πονάει στο φιλότιμο η καταδίκη αυτή (από κει που μάς χρωστούσαν θα μας πάρουν και το βόδι), θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενη. Πρώτον γιατί πράγματι παραβιάσαμε στο Βουκουρέστι τη Συνθήκη (και το …διαλαλήσαμε επαρκώς) και δεύτερον γιατί δεν ετοιμαστήκαμε έτσι όπως έπρεπε για το

Δικαστήριο. Πάντως έχουμε και οφέλη από την απόφαση αυτή, που δεν πρέπει να τα αφήσουμε να εξανεμιστούν. Ποιά είναι αυτά; Η αυτογνωσία και η αναμέτρησή μας επιτέλους με το σκοπίμως χρονίζον πρόβλημα. Προσέξτε:

1) Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα των Σκοπίων να …διαταχθεί η Ελλάδα νά μήν το ξανακάνει! Το θράσσος των Σκοπιανών δείχνει πόσο μάς υπολογίζουν για να θέτουν τέτοιο ζήτημα, ασχέτως που απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Και το θράσσος αυτό έχει να κάνει, φυσικά, με την υποχωρητική στάση της χώρας μας απέναντί τους.

2) Επανήλθε στο προσκήνιο η (άθλια) Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα δεσμεύτηκε να μην εγείρει καμμία αντίρρηση για την είσοδο της ΠΓΔΜ σε οποιονδήποτε διεθνή ή περιφερειακό οργανισμό, εφόσον χρησιμοποιεί το όνομα αυτό. Λες και δεν μπορούν να υπάρξουν άλλοι λόγοι για ελληνικές αντιρρήσεις στην ένταξή της!

3) Γελοίες ήταν οι ελληνικές αιτιάσεις πως αν αφήσουμε την ΠΓΔΜ να μπει σε κάποιον οργανισμό, μετά θα χρησιμοποιεί το όνομα της “Μακεδονίας”. Μα αυτό είναι δικό μας πρόβλημα, ας μην υπογράφαμε τέτοια συμφωνία κι ας τηρούσαμε άλλη πολιτική απέναντί τους! Ήταν δυνατόν το Δικαστήριο να δεχτεί τέτοιο επιχείρημα;!

4) Πήγαμε ως χώρα να αποδείξουμε ότι οι Σκοπιανοί είχαν ήδη παραβιάσει την Ενδιάμεση Συμφωνία σε 8 περιπτώσεις και το καταφέραμε μόνο για τη μία (χρήση απαγορευμένου συμβόλου)! Αν αυτό δεν δηλώνει προχειρότητα, τι άλλο μπορεί να δηλώνει;

5) Βεβαίως είχε πράξει άριστα το 2008 ο Καραμανλής στο Βουκουρέστι κι άφησε τους σλαβοκατσίβελους εκτός. Όμως για να γίνει ολόκληρη η δουλειά και σωστά, έπρεπε να καταγγελθεί η Ενδιάμεση Συμφωνία, που είχε ήδη γίνει κουρέλι από τις προκλήσεις των Σκοπιανών. Η μονίμως φοβική εξωτερική μας πολιτική, όμως, δεν άντεχε κι αυτό το σοκ, οπότε (ως συνήθως) η επιτυχία έμεινε μισή. Αν την είχαμε καταγγείλει (από το 2002 το μπορούσαμε) δεν θα υπήρχε κανένα θέμα για τη Χάγη. Θα το πράξουμε ΕΣΤΩ τώρα; Δυστυχώς καμμία ένδειξη για κάτι τέτοιο δεν διαβλέπουμε.

6) Ο ελληνικός στρουθοκαμηλισμός συνεχίζει απτόητος. Τόσο η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και οι δηλώσεις του Παπαδήμου χαρακτηρίζονται από μία προσπάθεια εξωραϊσμού της εξέλιξης και από τα γνωστά ευχολόγια με τα οποία πορευόμαστε δυό δεκαετίες τώρα: «Η Ελλάδα θα συνεχίσει να διαπραγματεύεται με καλή πίστη για την επίτευξη αμοιβαία αποδεκτής λύσης σχετικά με το όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, σεβόμενη το πνεύμα και γράμμα των σχετικών αποφάσεων του

Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (…) Ελπίζουμε ότι η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας θα προσέλθει στις διαπραγματεύσεις αυτές με καλή πίστη». «Η Ελλάδα σταθερά επιδιώκει την εδραίωση σχέσεων καλής γειτονίας με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και θα συνεχίσει να εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα έχει υποστηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων σε πολλές περιπτώσεις. Προϋπόθεση, όμως, για την πλήρη εξομάλυνση των σχέσεων είναι η επίτευξη αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο ζήτημα της ονομασίας. Οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση σχέσεων καλής γειτονίας και αμοιβαίας εμπι­στοσύνης». Κτλ κτλ… Σαν να μη συνέβη τίποτε!

7) Διασπασμένο παραμένει το εσωτερικό μέτωπο και αγεφύρωτο το χάσμα μεταξύ κοινής γνώμης και πολιτικών κομμάτων. Χαρακτηριστική ήταν και η ανακοίνωση του ΚΚΕ που αναφερόταν απαξιωτικά στην «τακτική της ονοματολογίας» των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ «με τη στήριξη των εθνικιστικών κύκλων». Μαζί φυσικά και τα γνωστά για «ιμπεριαλιστές», «λαϊκά συμφέροντα»  κτλ. Τι λύση προτείνει το ΚΚΕ; «Κοινή αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών, στην παραδοχή της πραγματικότητας: πως η Μακεδονία είναι ένας μεγάλος γεωγραφικός χώρος
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η καταδίκη μας στη Χάγη. Το πρόβλημα είναι στην ανυπαρξία πολιτικής από την πλευρά μας, αφού η προσπάθεια να κερδίσει κανείς χρόνο ή να προετοιμάσει την κοινή γνώμη της χώρας του για ενδεχόμενες αρνητικές εξελίξεις δεν λογίζεται για πολιτική. Μπορεί ο αντίπαλος να είναι ένας καρνάβαλος και οι διεκδικήσεις του (ώς τη …Θάσο) εξωπραγματικές, όμως μη ξεχνάμε τις τούρκικες και άλλες πλάτες του. Ελπίζουμε η συνολική ανάσταση του ελληνισμού, την οποία προσδοκάμε (και τη χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε σε όλα τα μέτωπα) να δώσει την δέουσα απάντηση και στο Ψευτομακεδονικό Ζήτημα.που διαμελίστηκε με τους βαλκανικούς πολέμους και κανένας δεν μπορεί να έχει την αποκλειστική χρήση του ονόματος και των παραγώγων του…» Ναι, τραγικό αλλά αληθινό.