Πρώτο παράδειγμα η ενότητα «Αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα». Το πρόγραμμα έχει υποβληθεί από το Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για τον Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη μη Βία. Ναι, είναι η ΜΚΟ «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» (www.antigone.gr) που διευθύνει ο περιώνυμος Νάσος Θεοδωρίδης της ελληνοφοβικής παρέκκλισης. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στοχεύει στην «ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών σε κοινωνικά ζητήματα που συνδέονται με την ταυτότητα φύλου». Τι σημαίνει αυτό; Διαβάζουμε σε κάποιο επεξηγηματικό σημείο: «Στόχος: αναγνώριση της προέλευσης των προσωπικών αξιών, στάσεων και πεποιθήσεων σχετικά με τις ταυτότητες φύλων και επαναπροσδιορισμός τους από του μαθητές»! Μάλιστα, κύριε, μέσα σε ένα δίωρο τα παιδιά θα αντιληφθούν την προέλευση των πεποιθήσεών τους για τα φύλα (κάτω από την Α-κατάλληλη καθοδήγηση) και θα τις επαναπροσδιορίσουν!
Άλλο παράδειγμα, το πρόγραμμα «Όλα τα Παιχνίδια για όλα τα Παιδιά» από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ και την Δήμητρα Κογκίδου. Στόχος είναι τα «ἐμφυλα παιχνίδια» που «βλάπτουν αγόρια και κορίτσια» και στις δραστηριότητες μεταξύ άλλων παροτρύνονται τα παιδιά να γράψουν επιστολές διαμαρτυρίας σε καταστήματα που πουλάνε χώρια κούκλες για κορίτσια και φορτηγάκια για αγόρια!

Ταυτόχρονα προωθείται η εξοικείωση των παιδιών με παιχνίδια που δεν θεωρούνται κατάλληλα για το φύλο τους με βάση τα έμφυλα στερεότυπα! Και για να μην μένουν αμφιβολίες, υπάρχει παραπομπή και στο αγγλικό ιστολόγιο letclothesbeclothes.uk το οποίο προωθεί ίδια ρούχα για αγόρια και κορίτσια! Αλλά και στο πιο αθώο (εκ πρώτης όψεως) εκπαιδευτικό εγχειρίδιο «για Ενδυνάμωση των Nέων για την Πρόληψη της Έμφυλης Βίας μέσω Αλληλοδιδακτικής Προσέγγισης» (Youth4youth, Άρτεμις Πάνα και Στάλω Λέστα) διαβάζουμε εξίσου εξωφρενικά πράγματα: «…Γενικά οι άνδρες (και ιδίως οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες) εξακολουθούν να απολαμβάνουν μεγαλύτερα προνόμια και κύρος από τις γυναίκες και τα άτομα που ανήκουν σε σεξουαλικές μειονότητες». Προβλέπεται δραστηριότητα με τίτλο «Η φυλακή του φύλου» όπου στόχος είναι να αντιληφθούν οι μαθητές πως όση κι αν είναι η πίεση να συμμορφωθούν έχουν το δικαίωμα να «ζουν έξω από τη φυλακή του φύλου τους»!
Ποιοι φορείς έχουν εγκριθεί από την Πολιτεία για να διδάξουν (και) αυτά τα ωραία; Στις μικρές πόλεις της περιφέρειας, σαν την Κομοτηνή, δεν υπάρχει πρόβλημα. Το πράγμα όμως αλλάζει στη Θεσσαλονίκη, όπου μεταξύ των κρατικών φορέων βλέπουμε το σύστημα Σόρος (ΑΡΣΙΣ, PRAKSIS) και την προαναφερθείσα πεμπτοφαλαγγίτικη ΑΝΤΙΓΟΝΗ, από όπου προέρχεται μεγάλο μέρος του εκπαιδευτικού υλικού. Επειδή όμως αναφέρεται ρητά ότι η λίστα των εγκεκριμένων φορέων μπορεί να αλλάξει και όλα παίζονται στην πρώτη καθιέρωση κάποιου νεωτερισμού, είναι υποχρέωση όλων των συλλόγων Γονέων και Διδασκόντων να απορρίψουν τον θεματικό άξονα «Έμφυλες Ταυτότητες». Ευπρόσδεκτη η δήλωση του υπουργού στην ΟΛΜΕ πως ο χρόνος υλοποίησης της “Θεματικής Εβδομάδας” μπορεί να περιοριστεί και σε 2 μέρες ή σε μερικά διάσπαρτα δίωρα, αλλά το σημαντικό είναι το περιεχόμενο της ενημέρωσης, όχι η διάρκειά της. Δεν χωράει κανένας εφησυχασμός πριν την ακύρωση της έμφυλης (-έκφυλης) θεματικής στην πράξη, πριν αυτή εξελιχθεί σύμφωνα με τις επιθυμίες της Colour Youth – Κοινότητα LGBTQI, η οποία είχε χαιρετίσει την πρωτοβουλία του τότε υπουργού Ν. Φίλη.

Οι αλλαγές που μόλις ανακοινώθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας για τα Γυμνάσια συνοψίζονται στα εξής: Τα μαθήματα στο γυμνάσιο παρατείνονται κατά 2 περίπου εβδομάδες, έως τις 31 Μαΐου. Η σχολική χρονιά χωρίζεται σε δύο τετράμηνα (όπως στα Λύκεια) κι όχι σε τρία τρίμηνα. Οι γραπτές τελικές εξετάσεις περιορίζονται σε 4 μόνο μαθήματα (αντί του συνόλου): Νεοελληνική γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική, Ιστορία. Οι (όποιοι) μετεξεταστέοι θα μπορούν να έχουν εντατική ενισχυτική διδασκαλία το δεύτερο δεκαήμερο του Ιουνίου και θα εξετάζονται επαναληπτικά κατά το τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου. Ας σημειωθεί η τρίωρη μείωση του εβδομαδιαίου προγράμματος αλλά και η πιλοτική εφαρμογή της περιγραφικής αξιολόγησης δίπλα στην αριθμητική. Τέλος, δημιουργήθηκαν επιτροπές που “θα εξορθολογίσουν την διδακτέα ύλη” σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα όλων των μαθημάτων, σε γυμνάσια και λύκεια.

Επειδή είναι πολύ νωρίς για να κρίνει κανείς λεπτομερώς τις αλλαγές, θα περιοριστούμε στα γενικά και προφανή. Για την μικρή παράταση του σχολικού έτους και την νέα κατανομή του δεν μπορεί κανείς να έχει αντίρρηση. Για την μεταφορά της επανεξέτασης όσων υστερούν στο τέλος Ιουνίου δεν θα είχαμε κάποιαν ένσταση, αν αυτό φαινόταν εφικτό. Όμως τα χρονικά περιθώρια που αναφέρονται είναι ασφυκτικά και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο “εντατική” μπορεί να είναι μια ενισχυτική διδασκαλία που θα εξαντληθεί σε 5-6 εργάσιμες ημέρες. Αναφορικά με τον εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης είναι κάτι που πρέπει να το δούμε ως πράξη κι όχι ως εξαγγελία. Η αναγκαιότητά του είναι προφανής για όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, όμως οι επιτροπές των “αρμοδίων” στα κέντρα αποφάσεων αποδεικνύονται συχνά απολύτως ακατάλληλες – και ήδη ακούγονται κάποιες περίεργες φήμες. Εκεί δε που φαίνεται η επικινδυνότητα των κυρίαρχων αντιλήψεων είναι η κατάργηση των γραπτών εξετάσεων σε όλα τα αντικείμενα πλην των τεσσάρων που προαναφέρθηκαν. Η λογική της τσουλήθρας, όπως γράφαμε πριν χρόνια (τότε για το Λύκειο): άπαξ και μπήκες, δεν έχεις παρά να χαλαρώσεις και να περιμένεις να βγεις.
Ο χώρος της Εκπαίδευσης έχει από χρόνια ιδεολογι-κοποιηθεί καταθλιπτικά και οι ιθύνοντες του υπουργείου λειτουργούν με μανιχαϊκά δίπολα, μακρυά από κάθε γνήσια εμπειρία και κοινή λογική: “κακές εξετάσεις – καλή μαθητεία”, “κακή μετωπική διδασκαλία – καλή μαθητοκεντρική διδασκα-λία”, “κακή άμιλλα – καλός ομαδοσυνεργατισμός”, “κακή αποστήθιση – καλή διερευνητική μάθηση”, φτάνοντας τελικά στο “κακή μάθηση – καλές δραστηριότητες”! Πουθενά δεν διαφαίνεται κάποια υποψία πως όλα έχουν την αξία τους και τη θέση τους. Είναι τόσο χαώδες το έλλειμμα επαφής με την σχολική πραγματικότητα, είναι τόσο ανήκεστος η ιδεοληπτική βλάβη, είναι κάποιος άλλος σκοτεινός ρόλος; Άγνωστο. Αν όμως υπάρχουν ακόμα καλοπροαίρετοι άνθρωποι, τους (παρα)καλούμε, πριν αποδομήσουν ό,τι απέμεινε από το ελληνικό σχολείο, να επιστρέψουν επειγόντως από τον πλανήτη Σύριζα.

Τί βγῆκε λοιπόν καί μᾶς εἶπε προχθές 7 Μαρτίου 2016, μέ ἀφορμή τήν “Πανελλήνια Ἡμέρα κατά τῆς Βίας στά σχολεῖα” (!) ὁ τελοσπάντων ὑπουργός Παιδείας; Ὅτι τά προβλήματα θά τά λύσει ὁ ἐκδημοκρατισμός τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου, γιατί αὐτό προφανῶς ξέρει νά λέει μόνο. Καί πόσα εἶναι τά κρούσματα τοῦ σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ πού κατέγραψε ἡ σχετική ἔρευνα τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου; Σχεδόν ἀμελητέα, ἀφοῦ 2 στούς 3 μαθητές μέ 1-11 χρόνια σχολικῆς ζωῆς δήλωσαν ὅτι ΠΟΤΕ δέν ἔζησαν τέτοιο περιστατικό (βίας, ἀπειλῆς, παρενόχλησης κτλ). Καί στούς ὑπόλοιπους ὅμως ἡ συχνότητα ἦταν τόσο σπάνια πού μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ὡς μή πρόβλημα. Τί διαβάζουμε ὅμως τήν ἴδια μέρα στό ΕΘΝΟΣ γιά τήν ἴδια ἔρευνα; Ὅτι “ἡ λεκτική καί σωματική βία εἶναι οἱ συχνότερες μορφές σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ, σέ ποσοστό πού συνολικά ξεπερνᾶ τό 50% τοῦ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ στή δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση”!!!

Θά μποροῦσε κανείς νά ὑποθέσει ὅτι αὐτή πού ὑπογράφει τό ρεπορτάζ (κάποια Νικολίτσα Τρίγκα) εἶναι μαθηματικά ἀναλφάβητη καί δέν κατάλαβε τί διάβασε. Ὅμως ἀπό τά στοιχεῖα πού παραθέτει εἶναι προφανές ὅτι ἐπιδιώκει τήν δημιουργία ἐντυπώσεων μέ βάση τή στατιστική, κρύβοντας μάλιστα τά πλήρη ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνας. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ τακτική ὅλων τῶν ΜΜΕ καί τῶν Κυβερνήσεων. Νά παραστήσουν ὅτι ἔχουμε ἕνα μέγα πρόβλημα, πού ὅμως μέ τή βοήθεια τῆς διοίκησης, τῶν εἰδικῶν καί τῶν εὐρωπαϊκῶν προγραμμάτων θά τό λύσουν καί θά μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπό τήν τρομερή αὐτή ἀπειλή.
Τό παράδειγμα τῆς Κομοτηνῆς
Δέν θά προσπαθήσω νά ἐπιχειρηματολογήσω γιά τό προφανές, μόνο θά παραθέσω τήν κατάσταση πού γνωρίζω ἀπό τά 4 λύκεια καί τά 2 ΕΠΑΛ τῆς Κομοτηνῆς, δηλαδή γιά τίς ἡλικίες 15-18 ἐτῶν: Σέ ἕνα σύνολο κάπου 2.300 μαθητῶν, μέσα σέ δύο χρόνια εἴχαμε μηδέν (0) περιστατικά στά 2 ΕΠΑΛ, μηδέν (0) στό μειονοτικό Λύκειο, μηδέν (0) στό 1ο Γενικό Λύκειο, μηδέν (0) στό 2ο Λύκειο καί ἕνα (1) περιστατικό στό 3ο Λύκειο, πού μᾶλλον καταχρηστικά καταγράφηκε ὡς περίπτωση σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ! Σημειωτέον ὅτι ἔχουν ὁριστεῖ ἀπό δύο (2) καθηγητές ὑπεύθυνοι γιά τό θέμα σέ κάθε σχολεῖο, συνολικά δηλαδή 10, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καί …συντονιστές, τόσο σέ ἐπίπεδο νομοῦ ὅσο καί σέ ἐπίπεδο Περιφέρειας!
Δέν λέω πώς δέν ὑπῆρξαν καί κάποια περιστατικά ἀκόμη πού θά μποροῦσαν νά καταγραφοῦν. Ὅμως οἱ ἐκπαιδευτικοί, γνωρίζοντας κατά κανόνα τό τί πρέπει νά πράξουν, τά χειρίζονται χωρίς νά τά διογκώσουν, προκρίνοντας τήν καταλλαγή καί τήν παιδαγωγική ἀντιμετώπιση. Πρακτικά ἀνύπαρκτο λοιπόν τό “πρόβλημα” τοῦ bulling, κι ἄς εἶναι τά σχετικά μ’ αὐτό μεταπτυχιακά …ἀμέτρητα!

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Ένα ακόμη μικρό επεισόδιο είδαμε πρόσφατα σε όλη αυτή τη γνωστή από χρόνια πλέον ιστορία με το μάθημα των Θρησκευτικών, που από καιρό σε καιρό ανακινείται από διάφορους εγκαθέτους (περισσότερο ή λιγότερο εμμονικά ιδεοληπτικούς) των εκάστοτε εξουσιών του ελλαδικού ψευδοκράτους. Φέτος βέβαια είχαμε την ατυχία (ή και την τύχη) να το υποστούμε με τρόπο κραυγαλέα εκκωφαντικό και προκλητικά εκκλησιομαχικό, χάρη στις κωμικά ξεκάρφωτες δηλώσεις του ατόμου που παριστάνει την αναπληρώτρια Υπουργό Παιδείας των ελληνοπαίδων. Και επειδή ήταν τέτοιος ο τρόπος, κατόρθωσε να προκαλέσει οργισμένες αντιδράσεις μέχρι και σε πρόσωπα που αμφιβάλλαμε εδώ και χρόνια ακόμη και για το αν…αναπνέουν (όπως λ.χ. ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος). Γι’ αυτό και ομιλούμε άλλωστε περί τύχης, όπως ακριβώς δηλαδή τύχη θεωρήσαμε κάποτε τα απροκάλυπτα κατορθώματα στη σχολική Ιστορία του γνωστού απερίγραπτου ψευδοεπιστημονικού σούργελου (της οποίας η προαναφερθείσα υπουργός είναι – για όσους δεν το γνωρίζουν – ακριβές alter ego, ως επίσης επιφανές στέλεχος της ψευτοϊστορικής αποδομητικής σχολής). Η αδυναμία των εν λόγω εμμανών ελληνοφοβικών να υποκριθούν επί πολύ τους μετριοπαθείς επιστήμονες και να μην αφεθούν εν τέλει σε ένα (απολύτως αποκαλυπτικό των προθέσεών τους) ντελιριακό ψυχοπαθητικό παράληρο ενάντια στα ιερά και τα όσια αυτού του τόπου, είναι κάτι για το οποίο πραγματικά μπορούμε να τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη. Γιατί πολύ απλά είναι τόσο κραυγαλέα και ανόητα προκλητικοί, που η στάση τους σοκάρει και αφυπνίζει. Συνεπώς, όσο κι αν αυτό φαντάζει οξύμωρο, είναι κατ’ ουσίαν οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι αυτού που με τόση μανία εχθρεύονται και πολεμούν.

Για να μην αποπροσανατολιζόμαστε ωστόσο από την τραγική πραγματικότητα, είναι φανερό πως η ανοησία τους αυτή δεν μπορεί να μας προκαλεί εφησυχασμό. Ούτε φυσικά και το ότι για μια ακόμη φορά «αφέθηκε» από επίσημα χείλη να ξεφύγει κάτι, το οποίο ανακλήθηκε λίγο αργότερα. Για όσους παρακολουθούν άλλωστε εδώ και 35 τουλάχιστον χρόνια την εξέλιξη αυτού του ανεκδιήγητου πράγματος που (κατ’ ευφημισμόν και κατά την πλέον ακραία αίσθηση του χιούμορ) ονομάζεται ελληνική εκπαίδευση, κανένας εφησυχασμός δεν δικαιολογείται. Αυτό ακριβώς ισχύει ειδικότερα και για το μάθημα των Θρησκευτικών, η πορεία προς την κατάργηση του οποίου έχει δρομολογηθεί εδώ και πολύ καιρό και είναι μια πορεία απολύτως ξεκάθαρη. Όπως και τα τούβλα στον τοίχο που μπαίνουν ένα-ένα.
Και θα μου πείτε τώρα βεβαίως: «γιατί όχι»; Τι εξυπηρετεί δηλαδή αυτό το μάθημα, έτσι όπως έχει πλέον καταντήσει, με τα απωθητικά βιβλία που υπάρχουν, με τους πλείστους όσους απερίγραπτους «θεολόγους» που υποτίθεται ότι τo διδάσκουν, αλλά και με τις ευρύτερες συνθήκες εξαχρείωσης και απαξίωσης που χαρακτηρίζουν το δημόσιο σχολείο; Η απάντηση όμως και σε αυτό το ερώτημα είναι απλή. Το μάθημα αυτό, εκλαμβανόμενο έστω και ως ευκαιρία (στη χειρότερη των περιπτώσεων) απλού προϊδεασμού των νέων για την ύπαρξη και μόνο του αγνοημένου ορθοδόξου υπερπλούτου, θα έπρεπε κανονικά να θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ, ειδικά σε μία τόσο μπερδεμένη και αποπροσανατολισμένη εποχή απελπισίας και πνευματικών αδιεξόδων. Και αν κάτι αξίζει και είναι υποβαθμισμένο, η λύση δεν είναι η κατάργησή του, ούτε και ο ουσιαστικός του ευνουχισμός (μέσω π.χ. της ελεεινής νεοεποχίτικης απάτης της μετάλλαξής του σε θρησκειολογικό έκτρωμα). Η λύση είναι μόνο η αναβάθμιση, τουτέστιν η άρση των αιτίων που το κατάντησαν εκεί που το κατάντησαν. Από ποιους όμως ζητάμε να το αναβαθμίσουν; Από αυτούς που σκόπιμα το υποβάθμισαν και το εξευτέλισαν, με απώτερο σκοπό μια μέρα να το καταργήσουν; Από τις γελοίες και αφελληνισμένες κυβερνήσεις του ψευδοκράτους; Από ποιους;
Οι ίδιοι δεν είναι άλλωστε που εδώ και δεκαετίες, μέσω συνεχών «μεταρρυθμίσεων», επεχείρησαν απολύτως εσκεμμένα και συνειδητά – και βεβαίως κατόρθωσαν – να ξεχαρβαλώσουν, να ευνουχίσουν και να απαξιώσουν και όλα τα άλλα μαθήματα που έχουν σχέση με τα υπόλοιπα βασικά δομικά μας στοιχεία ως λαού, δηλαδή τα μαθήματα της Γλώσσας και της Ιστορίας; Ή μήπως δεν είναι οι ίδιοι, που ξεχαρβάλωσαν και ευτέλισαν ολόκληρη γενικότερα την εκπαίδευση, επειδή ο απώτατος σκοπός τους (όπως άλλωστε και κάθε εξουσίας) δεν ήταν φυσικά ποτέ να γεννήσουν σκεπτόμενους πολίτες, αλλά να παράγουν μάζες από ζόμπι, μάζες αγράμματες, ανελλήνιστες και θρησκευτικά αποχρωματισμένες, μάζες βυθισμένες στα εκκρίματα των ευδαιμονιστικών ονειρώξεων και της «διαφωτιστικής» βλακείας, μάζες παντελώς αποκομμένες από το παρελθόν του τόπου τους και πλήρως χειραγωγούμενες, μάζες έτοιμες με άλλα λόγια να πέσουν σωρηδόν στη μηχανή του κιμά (κατά το πάλαι ποτέ κλασσικό video clip των Pink Floyd); Οπότε ποιο ακριβώς νόημα έχουν και οι διάφορες υποκριτικές ανακοινώσεις (όπως π.χ. εκείνη που εξέδωσε πρόσφατα η ΔΑΚΕ Καθηγητών κατά της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ);

Πού ήταν άραγε όλοι αυτοί οι όψιμοι υποστηρικτές των Θρησκευτικών, όταν οι πρώην κυβερνήσεις (μεταξύ αυτών και των πολιτικά ομοφρόνων τους) εκμηδένιζαν κυριολεκτικά το συγκεκριμένο μάθημα, αλλά και τα υπόλοιπα; Και πότε τους απασχόλησε πραγματικά το περιεχόμενο της δημόσιας εκπαίδευσης, πέρα από γελοία μικροκομματικά συμφέροντα και σκοπιμότητες συντεχνιακές; Ρητορικά ερωτήματα βεβαίως, που δεν αναμένουν την παραμικρή απάντηση…
Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους: είναι ηλίου φαιδρότερον ότι δεν πρόκειται εδώ για θέμα προσώπων, κομμάτων ή παρατάξεων (όσο και αν οι νυν κυβερνώντες φαντάζουν πράγματι να είναι οι πιο εξόφθαλμα και προκλητικά χριστιανοφοβικοί). Αντίθετα, είναι πρόδηλο δια τους έχοντας οφθαλμούς οράν, ότι όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις του καθ’ ημάς πανάθλιου προτεκτοράτου της Μελούνας χτίζουν αργά αλλά σταθερά (ουσιαστικά από το 1832 και εξής – με ελάχιστα διαλείμματα και φυσικά σχεδόν πάντα εν πλήρει συνειδότι) έναν τοίχο – έναν τοίχο αποκοπής αυτού του λαού από το παρελθόν του και από τη βαθύτερη ουσία του. Γι’ αυτό τελικά, τίποτε παραπάνω από ένα ακόμη τούβλο σ’ αυτόν τον τοίχο δεν είναι η νέα εν εξελίξει (γιατί είναι βέβαιο πως δεν έχει τελειώσει) απόπειρα περαιτέρω υποβάθμισης του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Και αν τώρα βέβαια φτάσουμε και στο κρίσιμο ερώτημα, ποια ευρύτερη αντίδραση θα μπορούσε δηλαδή να υπάρξει απέναντι σε αυτόν τον τοίχο, είναι φανερό πως το βάρος της ευθύνης μετακυλίεται μοιραία στις πλάτες των δασκάλων. Ζούμε σε μέρες κατοχικές, σε συνθήκες έσχατης παρακμής, σε καιρούς ηθικής κρίσης και πνευματικής κατάρρευσης. Κι όλα αυτά διαιωνίζονται μάλιστα και υποθάλπονται και από το επίσημο κράτος, αλλά δυστυχώς εν πολλοίς και από την επίσημη διοικούσα Εκκλησία. Υπό τις συνθήκες αυτές, προκύπτει ότι έξω από ένα νέο Κρυφό Σχολειό, έξω από ένα σθεναρό πνευματικό, εκπαιδευτικό «αντάρτικο», άλλη ελπίδα δεν υφίσταται. Υπάρχουν δάσκαλοι στα δημοτικά και στα γυμνάσια για να κουβαλήσουν αυτό το ζωτικό καθήκον; Υπάρχουν δάσκαλοι που θα τολμήσουν να πάνε ενάντια στο ρεύμα, ενάντια στην καθεστώσα βλακεία, ενάντια στα επίσημες εντολές των γενιτσάρων, ενάντια στο απερίγραπτο σκουπιδαριό των σχολικών εγχειριδίων και θα προσπαθήσουν να βγάλουν απ’ τα χέρια τους πραγματικούς ανθρώπους κι όχι ανοϊκές μαριονέτες με νεοταξίτικη λοβοτομή; Εκεί παίζεται αυτή τη στιγμή ολόκληρο το παιχνίδι. Να λοιπόν ποιο είναι για όλους μας το πραγματικά λαμπρό πεδίο δόξης. Ιδού η Ρόδος…