Ποῦ ξανακούστηκε (τήν τελευταία 20ετία) ἐκδήλωση τῶν νόμιμων μουσουλμανικῶν θεσμῶν νά συγκεντρώσει ἑκατοντάδες ἁπλούς ἀνθρώπους τῆς μειονότητας στήν Κομοτηνή; Νά προσέρχεται ὁ κόσμος χωρίς νά ἐμφανίζεται ΚΑΝΕΝΑΣ ἀπό τίς πολιτικές “κεφαλές” του, αὐτούς πού δῆθεν τόν ἐκπροσωποῦν; Ἀκόμα καί τό τοπικό γραφεῖο τοῦ ΥΠΕΞ (πού ὑποεκπροσωπήθηκε) ἔκανε πόλεμο στήν διοργάνωση, βάζοντας παράλληλη ἐκδήλωση τήν ὥρα τῶν ἐγκαινίων! Μπράβο στόν δήμαρχο Γ. Πετρίδη καί στόν ἀντιπεριφερειάρχη Ν. Τσαλικίδη πού παρέστησαν καί μπράβο σέ ὅσους ἀνακαίνισαν τό τζαμί, τό τελευταῖο τῆς πόλης πού ἦταν παρατημένο κι ἀφρόντιστο. Ἄραγε τί λένε τώρα ὅσοι (ἀκόμα!) πολεμοῦν τόν Σελήμ Ἰσά, ξαναείδαν ποτέ τέτοιο ἔργο ἐντός λίγων μηνῶν καί τόση λαϊκή ἀναγνώριση τῆς προσφορᾶς μέσα ἀπό μία θέση; Φανταζόταν ποτέ κάποιος ἑλληνόφωνος καρεκλοκένταυρος ὅτι ἕνας μουσουλμάνος πού λατρεύει τήν Ἑλλάδα θά σβήσει τό πολύχρονο ὄνειδος τῶν προκατόχων του καί θά ἀναστηλώσει τό κῦρος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους στά μάτια τῆς μειονοτικῆς κοινωνίας; Ἄς ἐλπίσουμε νά καταλάβει ἡ Ἀθήνα πώς μέ τόν ἁπλό μουσουλμάνο – ἀκόμα καί τουρκικῆς συνείδησης! – μποροῦμε νά βροῦμε ἕνα λειτουργικό modus vivendi. Χρειαζόμαστε ὅμως δυό τρεῖς ἀνθρώπους μέ ἐντιμότητα, γνώση καί πεῖσμα – ὑπάρχουν ἄραγε;…

Η πρόσφατη ιστορία με τα παρανηπιαγωγεία του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας που κλείσανε στη Ροδόπη, μάς επιτρέπει να βγάλουμε κάποια ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την συγκυρία που περνάμε σε σχέση με το μειονοτικό θέμα ευρύτερα. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι στις μέρες της συγκυβέρνησης Σύριζα – ΑΝ.ΕΛ., όσο κι αν αυτό ακουστεί σε πολλούς ως παραδοξολογία, έχουμε την μακράν καλύτερη κατάσταση στη Θράκη.

Παρά την ισχύ και την αυξημένη επιθετικότητα της ερντογανικής Τουρκίας, παρά την εθνομηδενιστική ιδεολογία στο κυρίαρχο τμήμα του Σύριζα, παρά το γεγονός ότι στη Ροδόπη δεν εξελέγη ούτε ένας πλειονοτικός βουλευτής, ζούμε σε μέρες πρωτόγνωρα ευοίωνες – όσο κι αν αυτό μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί. Είναι όμως μια απτή πραγματικότητα που δεν μπορούμε να την αρνούμαστε, ούτε στο όνομα μιας πιθανής αυριανής μεταβολής ούτε και εξαιτίας κάποιας κομματικής μας προτίμησης. Μένει να την αναλύσουμε και να την εξηγήσουμε.
Τι είδαμε λοιπόν στην υπόθεση των παρανηπιαγωγείων; Είδαμε ένα κράτος να λειτουργεί και, παρά τις καθυστερήσεις, να εφαρμόζει τελικά τον νόμο και να περιορίζει την ασυδοσία των προξενικών μηχανισμών. Αυτό δηλαδή που επί 12 τουλάχιστον χρόνια δεν έγινε με κυβερνήσεις Σημίτη (αυτό έλειπε…), Καραμανλή, ΓΑΠ, Παπαδήμου και Σαμαρά, έγινε επί ημερών Τσίπρα! Κι όχι μόνο αυτό: στην προξενική προσπάθεια να στραφούν οι μειονοτικοί σύμβουλοι του δημάρχου εναντίον του – λόγῳ της υπογραφής του στη σχετική απόφαση – το αποτέλεσμα ήταν ένα ναι και έξι όχι! Είναι φανερό πως η λογική της νομιμότητας και της συνεννόησης είναι πάνω από την λογική του διχασμού και των ακροτήτων, όχι μόνο στο επίπεδο του μέσου μουσουλμάνου της πόλης αλλά και στο επίπεδο της εκπροσώπησής του στον δήμο (κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί, τουλάχιστον μερικώς, και στον Γ. Πετρίδη).
Τι είδαμε στην υπόθεση του Ιλτέρ Μέτσο, όπου ένας άνθρωπος της Άγκυρας επετέθη σε μια δασκάλα του μειονοτικού σχολείου στον Εχίνο, όταν τόλμησε να ασκήσει διαδικτυακώς κριτική στην Τουρκία; Διαπιστώθηκε από την Περιφερειακή Διοίκηση της Εκπαίδευσης η παράνομη διατήρηση της θέσης του στη σχολική εφορία και πήρε πόδι από εκεί (όποιοι θεωρούν ότι αυτό ήταν αυτονόητο δεν γνωρίζουν την κατάσταση στην περιοχή).
Τι βλέπουμε στην Διαχειριστική Επιτροπή της βακουφικής περιουσίας Κομοτηνής; Τον πρόεδρό της Σελήμ Ισά να παράγει έργο πρωτοφανές, να οδηγεί σε δρόμους νομιμότητας και διαφάνειας έναν θεσμό που ποτέ στο παρελθόν δεν το …συνήθιζε και σιγά σιγά να κατακτά την εκτίμηση και την αποδοχή των ομοθρήσκων του. Αν δεν ανατραπεί αυτή η κατάσταση, θα τρίβουν κάποιοι τα μάτια τους…
Τι βλέπουμε από το Γραφείο Πολιτικών Υποθέσεων, δηλαδή το τοπικό γραφείο του ΥΠΕΞ στην Ξάνθη; Ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες έχει τόσο προσωπικό (μένει να ενισχυθεί το γραφείο της Κομοτηνής) κι ότι μετά από χρόνια δείχνει να παράγει έργο, κυρίως εκτός πόλεων, που θυμίζει εποχή Μπορνόβα. Μπορούν να γίνουν περισσότερα; Ναι, αλλά περάσαμε και καιρούς με πολύ λιγότερα.
Πώς εξηγείται η όλη κατάσταση; Είναι πολλοί οι λόγοι: οι μειονοτικοί βουλευτές (πλην Ζεϊμπέκ) είναι άνθρωποι λογικοί και μετριοπαθείς, υπάρχουν σε κάποιες υπεύθυνες θέσεις 3-4 άνθρωποι με ικανότητες και πατριωτισμό που φρενάρουν την εθνομηδενιστική ανοησία (κι ο χώρος των ΑΝΕΛ λειτουργεί με τον τρόπο που ελπίζαμε), ενώ η άγνοια των διοικητικών τερτιπιών από πλευράς Σύριζα αφήνει την νομιμότητα να λειτουργήσει… Και βεβαίως η μουσουλμανική κοινωνία έχει αποβάλει σε σημαντικό βαθμό τον φανατισμό που άλλοτε εκδήλωνε με κάποιους εκπροσώπους της.
Τι χρειαζόμαστε τώρα; Να δρομολογηθεί το ξήλωμα του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Αυτό το παραμάγαζο που αλωνίζει και υποθάλπει κάθε φανατικό στοιχείο (τύπου Μετέ ή Τσαβούς, λ.χ.) μόνο ζημιά φέρνει σε χριστιανούς και μουσουλμάνους της περιοχής. Δεν θα εκθέσουμε την γνωστή επιχειρηματολογία, δεν χρειάζεται πλέον. Ο κ. Κοτζιάς γνωρίζει καλά την κατάσταση και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να αμβλύνει την υπονομευτική δράση του ευαγούς αυτού καθιδρύματος. Σήμερα που η τοπική κοινωνία είναι περισσότερο ώριμη από ποτέ, ίσως είναι και ευκαιρία για μια σωστή πρωτοβουλία στο θέμα αυτό.

Παρακολουθοῦμε χρόνια τώρα τήν προσπάθεια τοπικῶν παραγόντων τῆς περιοχῆς μας γιά κατάργηση τῆς βίζας σέ Τούρκους πολίτες ὅταν πρόκειται γιά ὀλιγοήμερες ἐπισκέψεις, ἤ γιά τήν ἁπλούστευση τῆς σχετικῆς διαδικασίας. Τελευταίως βλέπουμε ὅτι Τζιτζικώστας καί Παυλίδης, οἱ «γαλάζιοι» περιφερειάρχες Κεντρικῆς Μακεδονίας καί Ἀνατολικῆς Μακεδονίας – Θράκης, ἑνώσανε τίς προσπάθειές τους γιά τόν ἴδιο σκοπό: νά ἁπλοποιηθεῖ ἡ διαδικασία ἔκδοσης βίζας τῶν Τούρκων ἐπισκεπτῶν καί νά δίδεται κατευθείαν ἀπό τόν μεθοριακό σταθμό τῶν Κήπων τοῦ Ἕβρου. 

Δέν θά ἀρνηθοῦμε ὅτι πράγματι αὐτό μπορεῖ νά τονώσει τήν τουριστική ροή πρός τή Βόρειο Ἑλλάδα. Πάντως τό πρόβλημα δέν εἶναι ἡ βούληση τῆς ἑκάστοτε Κυβέρνησης ἀλλά ἀφορᾶ τή Συνθήκη Σένγκεν. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἀπευθύνουμε ἔκκληση πρός τήν ἑλληνική Κυβέρνηση: σέ περίπτωση πού θά συναινέσει γιά τήν ἐξέλιξη αὐτή, ΟΦΕΙΛΕΙ νά τήν συνδυάσει μέ τήν ἐπαναφορά τῆς βίζας γιά τά πράσινα διαβατήρια τῆς Τουρκίας ἤ τουλάχιστον μέ τήν ἐξομοίωσή τους μέ τά κοινά μπλέ. Τό γράψαμε κι ἄλλοτε, ἦταν ἕνα ἀπό τά ἐγκλήματα τοῦ ΓΑΠ σέ βάρος τῆς πατρίδας μας, καθώς τό 2010 μέ μία ἀπό τίς 21 συμφωνίες πού ὑπέγραψε στό πλαίσιο τοῦ Ἑλληνοτουρκικοῦ Ἀνωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας κατήργησε τή βίζα γιά τά εἰδικά διαβατήρια 800.000 ἀξιωματούχων τῆς γείτονος (πράσινο διαβατήριο παίρνουν δήμαρχοι, πρώην βουλευτές, ἐκπαιδευτικοί, ἀνώτεροι δημόσιοι – κρατικοί ὑπάλληλοι ἐν ἐνεργείᾳ ἤ καί συνταξιοῦχοι κτλ). Σημειωτέον πώς, πέραν τοῦ προφανοῦς πληθωρισμοῦ, καταζητούμενοι ἐγκληματίες ἔχουν βρεθεῖ στό παρελθόν νά κατέχουν πράσινο διαβατήριο ἀλλά καί 90.000 Τοῦρκοι μέ καταγωγή ἀπό τή Θράκη ἔχουν ἐπίσης πράσινο διαβατήριο! Ἀπό τότε λοιπόν πήξαμε στούς πράκτορες κάθε θέσης πού μᾶς ἔρχονται κάθε τόσο – καί ὄχι πάντως γιά …τουρισμό. Κάτοχοι ὑπηρεσιακῶν διαβατηρίων ἀπό χῶρες παραδοσιακά φιλικές, ὅπως ἡ Ρωσία, ἡ Μολδαβία, ἡ Ἀρμενία χρειάζονται θεώρηση ἀλλά οἱ Τοῦρκοι παρακρατικοί ὄχι!
Πρίν 5 χρόνια τά φιλότουρκα κνώδαλα τῆς Ἀθήνας εἶχαν πεῖ πώς «ἔτσι προέβλεπε ἡ Συνθήκη Σένγκεν». Ἐμεῖς ξέρουμε πόσο ἄλλαξε ἔκτοτε στό κλῖμα τῆς ΕΕ ἀλλά καί τί ἀπαιτεῖ ὁ ἀγώνας γιά τήν ἐπιβίωση τῆς χώρας μας. Εἶναι καιρός νά ἐπαναφέρουμε τή λογική στόν τόπο της καί αὐτή ἡ Κυβέρνηση καί ὁ ὑπουργός μας τῶν Ἐξωτερικῶν ἔδειξαν ὥς τώρα πώς τήν διαθέτουν.

Στην “Καθημερινή” (18/6) δημοσιεύθηκε άρθρο κάποιας Δώρας Aντωνίου, αναφορικά με τα σχέδια του υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το μέλλον του θεσμού των μουφτήδων στη Θράκη. Μάθαμε λοιπόν από το ανωτέρω άρθρο, όπου αναφέρεται και η τουρκική εμμονή στο ζήτημα, ότι “το θέμα απασχολεί την ελληνική κυβέρνηση, λόγω και της καταδίκης της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών, και το υπουργείο Εξωτερικών έχει εξετάσει το ενδεχόμενο να επιτραπεί η εκλογή μουφτήδων αντί του διορισμού τους”. Μέσα σε μία πρόταση πετιέται στα σκουπίδια η ελληνική επιχειρηματολογία δεκαετιών (και η αλήθεια) και …περνάμε κατευθείαν στις διαδικαστικές λεπτομέρειες: Θα έχουν δικαστικές αρμοδιότητες; Θα ψηφίζουν οι γυναίκες; Ποια συμμετοχή θα απαιτείται για να θεωρηθεί έγκυρη η εκλογή;

Μάλιστα κύριοι! Η από ετών ειλημμένη απόφαση του/της ΥΠΕΞ μας χρειαζόταν μόνο λίγη μεθόδευση για να υλοποιηθεί. Πρώτα υπονομεύτηκε μέχρι γελοιοποιήσεως / καταργήσεως ο νόμος για την πρόσληψη των 240 ιμάμηδων στη Θράκη. Και ύστερα, κατά την κορύφωση της ακαδημαϊκής καμπάνιας κατά της “Σαρίας”, στο όνομα του “εξευρωπαϊσμού”, μας σερβίρουν και μία “εκλογή” των μουφτήδων. Μάλιστα, σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, “υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου έχουν επεξεργαστεί πρόταση για το καθεστώς που θα διέπει την εκλογή των μουφτήδων”. Όλα έτοιμα λοιπόν, για μία ακόμη υποχώρηση στις ορέξεις της Άγκυρας, την καθοριστικότερη όλων!

Πάμε επομένως ολοταχώς για μία καινοφανή διαδικασία για την ανάδειξη των μουφτήδων της ελληνικής Θράκης. Κόντρα σε όλες τις ισλαμικές παραδόσεις και τα ισχύοντα σε όλα τα κυρίαρχα κράτη, οι πιστοί θα ψηφίζουν για τον μουφτή τους, έτσι όπως ΔΕΝ συμβαίνει ούτε στις μουσουλμανικές χώρες κι ούτε στην ίδια την Τουρκία (επειδή, λέει, φοβάται τον φονταμενταλισμό!). Είπαμε, ισχυρή Ελλάδα…

Και πώς δέχθηκαν λέτε το νέο οι Θρακιώτες τουρκοπράκτορες; Διαβάζουμε τις δηλώσεις του Αχμέτ Μέτε, που παριστάνει τον μουφτή Ξάνθης: “…Δεν πιστεύω πως το κράτος θα πάρει μια απόφαση επειδή μας σκέφτεται. Διότι εδώ υπάρχει μια υστεροβουλία. Θα ¨αδειάσουν¨ πρώτα τον μουφτή και το αξίωμα του και μετά θα κάνουν εκλογές. Ένας μουφτής χωρίς αρμοδιότητες και μη μπορώντας να κάνει δουλειές, θα είναι ένας μουφτής ανδρείκελο. Η μειονότητα θα μείνει πάλι μέσα στα προβλήματα της. Αν αφαιρεθούνε οι αρμοδιότητες του καδή και γίνουν εκλογές, τότε αυτός ο μουφτής σε ποιόν και πως θα είναι επωφελής ; (…) Πάλι δεν λαμβάνεται υπόψιν η άποψη της μειονότητας. Πάλι αντιμετωπίζουμε αποφάσεις που πήραν χριστιανοί και αφορούν μουσουλμάνους.” (εφ. Γκιουντέμ, 26-6). Και μεταφράζω χάριν της κυρίας Ντόρας: “Κι αυτό που θα μας δώσετε πάλι δεν φτάνει. Πάλι θα γκρινιάζουμε, θα καταγγέλουμε, ευχαριστώ δεν θ’ ακούσετε και ησυχία δεν θα βρείτε ποτέ”.

Τόν ρόλο τοῦ «Ἰοῦ» τῆς «Ἐλευθεροτυπίας» τόν ξέρετε ὅλοι πολύ καλά, δέν εἶναι ἀνάγκη νά τόν σχολιάσουμε (ἄλλωστε καμμιά δουλειά δέν εἶναι ντροπή). Ἀντιλαμβάνεστε λοιπόν τί περίπου θά διαβάσετε στό νέο βιβλίο τοῦ Τάσου Κωστόπουλου (μέλους τῆς ἐν λόγῳ παρέας) πού ἀναφέρεται στούς …Πομάκους! Τό βιβλίο κυκλοφόρησε ἀπό τίς ἐκδόσεις «Βιβλιόραμα» – αὐτοί δέν κυκλοφόρησαν καί τό ἀνοσιούργημα τῆς Ρεπούση; – καί τό ἀγοράσαμε* γιά νά σᾶς τό παρουσιάσουμε.

Ποιά εἶναι λοιπόν ἡ βασική θέση τοῦ βιβλίου; Ὅτι τό ἑλληνικό κράτος ὄχι μόνο δέν ἀδιαφόρησε γιά τό πομακικό «κίνημα» (τά εἰσαγωγικά εἶναι τοῦ Τ.Κ.) ἀλλά τό μαγείρευε ἐπί δεκαετίες καί τό προώθησε γιά τά δικά του συμφέροντα, ἁπλῶς δέν ἔφτασε στό σημεῖο νά ἐντάξει τή διδασκαλία τῆς πομακικῆς γλώσσας στά σχολεῖα! Φυσικά δέν ἀρνεῖται τήν ὕπαρξη τῶν Πομάκων ὡς ξεχωριστῆς ἐθνοπολιτισμικῆς ὁμάδας, ὅμως παραλληλίζει τόν ἐκτουρκισμό τους μέ τόν «ἐξελληνισμό» τῶν Βλάχων καί τῶν Ἀρβανιτῶν! Ἄς δοῦμε λοιπόν τίς θέσεις τοῦ πονήματος γιά νά ποῦμε τή γνώμη μας.

Τό κυρίαρχο γνώρισμα τοῦ βιβλίου εἶναι τό σύμπλεγμα μίσους καί ἀπέχθειας γιά τήν Ἑλλάδα πού κατατρύχει τόν συγγραφέα καί τό ὁποῖο ἐκδηλώνεται μέ τήν παραμικρή ἀφορμή (ἀκόμα καί χωρίς αὐτήν!). Ὅλα ὅσα γεγονότα ἀναγράφονται εἶναι ὀρθά, ὅμως κάποια καίρια ἀπουσιάζουν, ἐνῷ οἱ ἑρμηνεῖες του ΟΛΕΣ ἔχουν μία συγκεκριμένη ἀφετηρία, πού σπανίως στοχεύει τήν ἀλήθεια. Δίνουμε κάποια παραδείγματα:

Α. Γράφει π.χ. γιά τήν Ε/Τ «φιλία» τοῦ 1951-55 καί τίς ἐγκληματικές ὑποχωρήσεις μας ἔναντι τῆς Ἄγκυρας (Μορφωτική Συμφωνία, μετονομασία σχολείων, ἐπιβολή λατινοκεμαλικοῦ ἀλφαβήτου κτλ) ὅτι εἴχαμε «μιά σειρά “παραχωρήσεις” τῆς ἐπίσημης Ἀθήνας πού ἐνισχύουν τόν τουρκικό αὐτοπροσδιορισμό τῆς μειονότητας»! Ὁ αὐτοπροσδιορισμός δηλ. ἐνισχύθηκε, κι ὄχι τό καπέλωμα!

Β. Στό θέμα τῆς ἐγκατάλειψης τῆς πομακικῆς γλώσσας βρίσκει βολικά τά γραφόμενα γιά «αὐτοκαταπιεστικά» μέτρα, ὅμως «ξεχνᾶ» νά ἀναφέρει τίς ἄπειρες μαρτυρίες γιά …ἑτεροκαταπιεστικά μέτρα – ὅπως τό ξύλο τῶν δασκάλων στά παιδιά πού μιλοῦσαν πομάκικα ἔστω καί στό διάλειμμα τοῦ σχολείου!

Γ. Παραθέτει ὁλόκληρες ἐκθέσεις ὑπηρεσιακῶν παραγόντων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 40 μέχρι σήμερα, γιά νά δείξει τό «διαχρονικό ἐνδιαφέρον» τῶν ἑλληνικῶν ὑπηρεσιῶν γιά τό θέμα. Πουθενά δέν βγαίνει ὅμως ἡ ἀληθινή εἰκόνα: Ὅτι στήν συντριπτική τους πλειοψηφία ὅλα τοῦτα ἦταν λόγια καί μειοψηφικές ἀπόψεις, χωρίς καμμία πολιτική βαρύτητα! Ἔ, μά τότε τί σκατά γράφεις σέ δεκάδες σελίδες παληκάρι μου; Ἐκθέσεις ἰδεῶν;

Δ. Στή σελίδα 67 ὁ σ. ξεκινᾶ τό κεφάλαιο «Τό Μακεδονικό μοντέλο» γράφοντας γιά στροφή τῆς Ἑλλάδος πρός «ἀπόπειρα ἤπιας ἐθνοκάθαρσης τῶν μουσουλμάνων τῆς Θράκης». Τί τό ἐθνοκαθαρτικό ἀναφέρεται λοιπόν γιά τούς Πομάκους; Ὅτι ἔτυχαν «εἰδικῆς μεταχείρισης», ὅτι «ἐξαιρέθηκαν ρητά ἀπό τά πρῶτα κατασταλτικά μέτρα πού ἔθιξαν τήν ὑπόλοιπη μειονότητα», ὅτι οἱ «θετικότερες ἐκδοχές τῆς “πομακικῆς πολιτικῆς” πῆραν τή μορφή συγκεκριμένων ὑλικῶν παροχῶν»… Ἄρα γιά ποιάν ἐθνοκάθαρση μιλᾶμε ὅταν βλέπουμε μόνο θετικές διακρίσεις; Κι ἄν ἀκόμη ἐξαιροῦνταν ἀπό αὐτές οἱ πράκτορες τῆς Ἄγκυρας (ὅπως γράφει στή σελ. 85) ποιό εἶναι τό μεμπτό;!

Ε. Ὅταν φτάνει στήν περίοδο τῆς Χούντας, προσπερνᾶ τήν ἀντιπομακική – φιλοτουρκική της πολιτική γιά τή Θράκη στό ἅψε σβῆσε: «Ἐξαιρετικά καθοριστική θά ἀποδειχθεῖ ἐπίσης ἡ κεντρική ἐπιλογή τῆς χούντας γιά ὑπογραφή τοῦ Ε/Τ Μορφωτικοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ 1968», «μετά τό 1969 ἡ προβολή τῆς πομακικῆς ταυτότητας ὡς τέτοιας μπαίνει πιά στό ψυγεῖο», «ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἀναφορᾶς στούς Πομάκους στό δημοσιευμένο ἐπίσημο καί ἡμιεπίσημο ὑλικό περί Θράκης τῆς περιόδου 1969-1974». Καί πιό κάτω (σελ. 101) ἀναφέρονται οἱ ἐπίσημες ἐπισκέψεις Τούρκων πρεσβευτῶν στά Πομακοχώρια (1969-1973). Τί ἔχουμε ἐδῶ κυρ-Τάσο, σάν πολύ γρήγορα δέν τό προσπερνᾶς; Ποιοί ἐθνικιστικοί κῦκλοι προωθοῦσαν τό ὅλο θέμα ὥς τότε καί ἐπί Χούντας βουβάθηκαν; Γιατί δέν προσφέρεις καμμία ἐξήγηση καί περιορίζεσαι στήν ἁπλή καταγραφή; Μήπως γιατί ἀνατρέπεται τό στερεότυπό σου;

Στ. Στήν περιγραφή τῶν ἐξελίξεων γύρω ἀπό τό πομακικό τά τελευταῖα 15 χρόνια ὁ σ. εἶναι πολύ ἀκριβής ἀναφορικά μέ τούς ὑποστηρικτές τοῦ ζητήματος. Ἐκεῖ πού δέν λέει λέξη εἶναι γιά τούς ἐνάντιους, καί δή γιά τούς πλειονοτικούς ἐξ αὐτῶν. Οὔτε λέξη γιά τούς κοπρίτες (νομάρχες, δημάρχους, συμβούλους, κ.ἄ.) πού πάλεψαν νά σκεπάσουν τό κίνημα γιά τούς δικούς τους ταπεινούς λόγους. Γιατί ἄραγε περιορίστηκε σέ μιάν ἀνακοίνωση τοῦ ΚΚΕ τοῦ 1996, δέν τοῦ κάνουν γιά μάρτυρες οἱ πολιτικοί ὀγκόλιθοι τοῦ τόπου μας;

Ζ. Εἶναι ἀπίστευτος ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον προσπερνῶνται οἱ τουρκικοί τραμπουκισμοί κατά τῶν Πομάκων. Ἀπολαῦστε διατύπωση: «Δίπλα σ’ αὐτές τίς διεκδικήσιμες πρακτικές ὑπῆρχε ἄφθονος χῶρος γιά τήν ἄσκηση ψυχολογικῆς βίας, ἀπό τίς ἀπειλές ἤ τήν κοινωνική περιθωριοποίηση τῶν “πομακοφρόνων” μέχρι τήν ἐγγραφή τους στή “μαύρη λίστα” τοῦ τουρκικοῦ προξενείου». Ἐδῶ ἐγώ πού ἔζησα τά παραπάνω ἀπό κοντά βλέπω «ἄφθονο χῶρο» καί γιά βρισιές, τί λέτε κι ἐσεῖς;

Η. Γιατί δέν μπῆκε ἡ πομακική στά μειονοτικά σχολεῖα, ἀφοῦ αὐτός ἦταν (δῆθεν) ὁ στόχος τοῦ κινήματος; Ἄν δέν ἔχουν ἀρκετά ἐπιχειρήματα οἱ Τοῦρκοι, ὁ σ. ἀναπαράγει μία βρωμίτσα/ἀπειλή τῶν Μπαλτσιώτη – Τσιτσελίκη γιά ἀντίμετρα σέ βάρος τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας πού φιλοξενεῖ στά σχολεῖα της καί άραβόφωνους Ὀρθόδοξους ἀπό τό Χατάι. Ἄχ, τρομάξαμε καλέ!

Θ. Ἐνδιαφέρουσα ἡ περιγραφή (καί ἐπιβεβαίωση) τῆς ἐκσυγχρονιστικῆς προδοσίας τοῦ πομακικοῦ: «Μετά τή θεαματική στροφή τοῦ 1999 στίς Ε/Τ σχέσεις, ἡ ἡμιεπίσημη στήριξη τῆς πομακικῆς “ἀφύπνισης” ἀπό τούς μηχανισμούς τοῦ ΥΠΕΞ σταμάτησε ὁλοκληρωτικά». (σελ. 214) Κάτι ξέρουμε καί μεῖς ἀπό τήν ἀπίστευτη περίοδο Σημίτη (κεντρικά) – Λώζου (τοπικά). Μιά φορά ἐπί χούντας καί μιά φορά ἐπί ψευτοεκσυγχρονισμοῦ!

Ι. Σωστά ὁ σ. κρίνει τήν πομακολογία ὡς ἀνεπαρκή, συχνά μή ἐπιστημονική καί σέ γενικές γραμμές διόλου πρωτότυπη. Πάντως ἀπό τήν αὐστηρή του κριτική ἐξαιρεῖται ἡ δουλειά τῶν Φραγκουδάκη – Δραγώνα: «Ἐντυπωσιακό» τό πρόγραμμά τους, «ἐξαιρετικά πετυχημένο» τό ἐγχείρημα… Ἐντυπωσιάστηκα!

ΙΑ. Ρέστα δίνει ὁ σ. καί στό θέμα τῶν δημόσιων νηπιαγωγείων. Τό ἀναφέρει ὡς «τό κυριότερο βῆμα πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας», ἀναφέρει «ἀντιστάσεις τῶν ἐπισήμων φορέων τῆς μειονότητας» καί ἀποσιωπᾶ τή συμμαχία τους μέ τίς τοπικές Ἀρχές γιά τή λειτουργία μιᾶς ντουζίνας παράνομων νηπιαγωγείων. Γιά τήν ἐπιβολή τῆς τουρκικῆς γλώσσας δέν ἀρθρώνει οὔτε λέξη!

ΙΒ. Στή σελίδα 254 ὁ σ. ἐπανέρχεται στό προσωπικό του πρόβλημα μέ τά σλαβομακεδόνικα καί τόν παραλληλισμό τῆς ἀντιμετώπισής τους ἀπό τό κράτος μέ τά πομάκικα. Νά ἐπαναλάβουμε ὅτι δέν εἶναι τῆς ἴδιας τάξης τά δύο ζητήματα; Ὅτι τήν διδασκαλία τῆς πομακικῆς (πού δέν εἶναι ὁ μόνος ἤ ὁ κυρίαρχος στόχος τῶν συνειδητῶν Πομάκων) μᾶς τήν ἐπιβάλλει ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης; Ἀγνοεῖ τήν βασική αὐτή παράμετρο ὁ σ. ὅταν ἔχει κάνει φῦλλο καί φτερό τό ζήτημα;

Ἄλλες ἐνδεικτικές λεπτομέρειες:

- Ὁ Βλάσιος Σκορδέλης πού συνέγραψε «Ἑλληνικόν λεξιλόγιον» ἀναφέρεται ὡς ἑλληνόφωνος στενημαχίτης (σελ. 38)

- Οἱ ρατσιστικές ἀντιδράσεις τῶν Τούρκων στίς ἑλληνικές μικροπρωτοβουλίες γιά τούς Πομάκους βαφτίζονται δεῖγμα τῆς τουρκικῆς ἀνησυχίας! (σελ. 61)

- Ὅταν ἀναφέρεται ἡ τουρκική προπαγάνδα (σελ. 80) δέν ἀποδίδεται μόνο ρητῶς στίς (ἑλληνικές) Ἀρχές ἀλλά τίθεται καί σέ εἰσαγωγικά – διπλή ἀμφισβήτηση!

- Ἀντιθέτως, στήν ἀνακοίνωση τῆς προξενικῆς Συμβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς, βλέπουμε τήν ἱστορικά κοινή μοίρα Τούρκων καί Πομάκων χωρίς κανένα εἰσαγωγικό!

- Σέ δύο σημεῖα (σελ. 85, 86) «καρφώνονται» ὡς ἄνθρωποι τῶν Ἀρχῶν ἰσάριθμοι μουσουλμάνοι μέ τά πλήρη τους στοιχεῖα! Ἁπλῶς ἀπίστευτο!

- Ἀπό τίς ἀντιδράσεις τῶν Πομάκων στίς ἐπισκέψεις Τούρκων Πρεσβευτῶν (ἐπί Χούντας) προβάλλει τίς ἐνθουσιώδεις καί γιά τίς ἄλλες σέ μιάν ἀράδα μόνο λέει παρόλο πού σέ κάποια χωριά ἡ ὑποδοχή ὑπῆρξε ἀπό χλιαρή ἕως ἐχθρική… Καί πάει κατευθείαν παρακάτω!

- Γιά τήν ἐπικράτηση τῶν τουρκοφρόνων στό κάποτε πομάκικο πανηγύρι τοῦ Ἀλάν Τεπέ / Ἀκρίτα γράφει (ἐσφαλμένα) ὅτι τελικό ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιχειρηθείσας ἀναβίωσης ἦταν ὁ ἀνακλαστικός ἐκτουρκισμός τοῦ πανηγυριοῦ (σελ. 159). Ἀνακλαστικός ρατσισμός!

- Ἡ τουρκοφυλλάδα «Μιλλέτ» ἀναφέρεται χωρίς κανέναν ἀπολύτως χαρακτηρισμό, ἐνῷ ἀντιθέτως στόν «Ἀντιφωνητή» ἐπιφυλάσσεται αὐτός τοῦ «ἐθνικιστῆ». Μέ τήν ἴδια λέξη χαρακτηρίζεται καί ἡ δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.

- Ἡ «ἀγανάκτηση» τῶν Τούρκων γιά τήν ἐπανεμφάνιση τοῦ πομακικοῦ κρίνεται «κατανοητή» (σελ. 238), ἄσχετα μέ τόν τραμπούκικο τρόπο πού ἐκδηλώθηκε.

- Στή σελ. 241 ὁ σ. χώνει καί μία ἔμμεση παρότρυνση πρός τίς δικαστικές Ἀρχές νά μήν ἀσχολοῦνται μόνο μέ τήν «Μιλλέτ» ἀλλά καί μέ τόν «Χρόνο» καί τόν «Ἀντιφωνητή». Συμφωνῶ καί ἐπαυξάνω, Τάσο!

- Στή σελίδα 270 εἴδαμε κάτι πού μόνο ὡς ἀπόπειρα χιοῦμορ μπορεῖ νά ἐκληφθεῖ: «ἕνας ἀπό τούς στρατηγικούς στόχους τῆς ἑλληνικῆς πομακικῆς πολιτικῆς ὑπῆρξε ἱστορικά (καί) ὁ προσεταιρισμός τῶν Πομάκων πέραν τῶν συνόρων»!!!

-Τό ἐπεισόδιο μέ τό πογκρόμ κατά τῶν ἠθοποιῶν τοῦ ΑΛΦΑ στόν Ἐχῖνο περιγράφεται μόνο ἀπό τήν τούρκικη ὀπτική τῆς «ἡμίγυμνης ἠθοποιοῦ στό τζαμί», κι ἄς εἶναι πέρα ἀπό κάθε λογική, στόν σ. ἀρκεῖ πού δικαιώνει τόν πρόστυχο ὄχλο (σελ. 215).

Συμπερασματικά

Τό βιβλίο εἶναι ὄντως πολύτιμο λόγῳ τῆς πληθώρας τῶν στοιχείων του, γιά ὅποιον γνωρίζει τά βασικά τοῦ ζητήματος καί δέν θά παρασυρθεῖ ἀπό τίς ἑρμηνεῖες του. Πραγματικά ὁ σ. ἔκανε πολύ καλή δουλειά, παρότι μᾶς μένει ἀδιευκρίνιστο τό κίνητρό του:Ἐπιστημονικό δέν εἶναι, οἰκονομικό δέν εἶναι, σέ κάποιο πολιτικό κέρδος δέν μπορεῖ νά προσβλέπει. Θά πουλήσει μερικές δεκάδες ἀντίτυπα (καί ἄν…), καί; Ὅλος αὐτός ὁ κόπος πού ἀπαιτήθηκε γιά τή συλλογή στοιχείων ἀπό ἕναν (;) δημοσιογράφο τῆς Ἀθήνας – ἀπό ἄκρως ἀπόρρητα κρατικά ἔγγραφα μέχρι καί …ἀδημοσίευτες μεταπτυχιακές ἐργασίες! – πῶς θά ἀνταμειφτεῖ; Κι ἀλήθεια, ὅταν στίς εἰσαγωγικές εὐχαριστίες του ὁ συγγραφέας μιλᾶ καί «γιά κάποιους (πού τόν βοήθησαν καί) πού γιά εὐνόητους λόγους δέν θά ἐπιθυμοῦσαν νά κατονομαστοῦν», ποιοί μπορεῖ νά εἶναι αὐτοί; Ἔχουν ἄραγε ἑλληνικά ὀνόματα; Σέ ποιάν ὑπηρεσία ἐργάζονται; Εἶναι μήπως συνάδελφοί του;

Κ.Κ.

* Ναί, ἐμεῖς ἀγοράσαμε 4-5 ἀντίτυπα Τάσο στή Θράκη, μήν χαίρεσαι λοιπόν, κανέναν ἀναγνώστη δέν κέρδισες!

Ἔσκασε µύτη λίγο πρίν τίς γιορτές καί ἐπαναλήφθηκε ἀµέσως µετά. ἦταν µιά εἴδηση πού ἀναφερόταν στά «σχέδια» τῆς Κυβέρνησης νά προχωρήσει σέ ἀφαίρεση τῶν δικαστικῶν ἁρµοδιοτήτων τοῦ µουφτῆ καί νοµοθέτηση ἑνός τρόπου ἐκλογῆς του. Μάλιστα γράφτηκε ὅτι ἀφενός ὑπάρχει διακοµµατική συναίνεση στούς σχεδιασµούς αὐτούς κι ἀφετέρου ὅτι ἤδη ἐνηµερώθηκε ἡ τουρκική Κυβέρνηση, τῆς ὁποίας ἀναµένονται οἱ ἀντιδράσεις (µάλιστα ἡ µειονοτική ἡγεσία δέν ἔδειξε, λέει, ἰδιαίτερα ἐνθουσιασµένη).

Στόν βαθµό πού µπορέσαµε νά τό ψάξουµε, µόνο δηλώσεις ἄγνοιας τοῦ θέµατος εἰσπράξαµε, ὅµως αὐτές δέν σηµαίνουν βεβαίως τίποτε καί συντρέχουν πολλοί λόγοι γιά νά µήν κοιµόµαστε ἥσυχοι.

Πρῶτον ἀποτελεῖ τό µεῖζον αἴτηµα τῆς Ἄγκυρας γιά τή Θράκη, ἀφοῦ σέ ὅλους τούς ἄλλους τοµεῖς τά …βολεύει χωρίς τή βοήθεια τῆς Ἑλλάδας (τῆς ἀρκεῖ ἡ προϊούσα διάλυση τῆς τελευταίας).

Δεύτερον ἡ κατάργηση τῶν δικαστικῶν ἁρµοδιοτήτων τοῦ µουφτῆ εἶναι κάτι πού ἐδῶ καί δύο τοὐλάχιστον χρόνια προετοιµάζει – ὡς «κατάργηση τῆς Σαρίας» – τό ψευτοεκσυγχρονιστικό ἀδερφᾶτο τῶν Ἀθηνῶν (βλ. ἀρθρογραφία Ἀλιβιζάτου, Κτιστάκη, ΚΕΜΟ κτλ). Θυµίζουµε ὅτι, καθώς ὁ δικαστής δέν µπορεῖ νά εἶναι αἱρετός, ἡ Τουρκία καί κάποιοι «δικοί µας» ἔβαλαν στό στόχαστρο τίς δικαστικές του ἁρµοδιότητες (σήµερα µποροῦν νά καταφύγουν στόν µουφτή γιά ὑποθέσεις διαζυγίου καί κληρονοµιῶν οἱ πιστοί ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ), δῆθεν γιά νά ἀπαλλάξουν τή χώρα µας ἀπό τό ἰσλαµικό δίκαιο. Τό γεγονός ὅτι ποτέ κανένας µειονοτικός φορέας δέν ζήτησε κάτι τέτοιο δέν τούς ἐνοχλεῖ. Οὔτε καί τό βλέπουν ὡς ἐπέµβαση σέ ξένη πολιτισµική παράδοση ἡ ὁποία ἐπιβιώνει καί λειτουργεῖ ἱκανοποιητικά τό βλέπουν. ἀρκεῖ πού τό ἀποφάσισαν ἐκεῖ στό Κωλονάκι. Ἡ διακοµµατική λοιπόν ὑποστήριξη τοῦ κατήφορου εἶναι ἐξασφαλισµένη.

Τρίτον ἡ πολιτική τοῦ ΥΠΕΞ πού σέ ὅλα τά θέµατα ἐπιλέγει χαµηλούς (µέχρι …παρεξηγήσεως) τόνους δέν δείχνει ἀσύµβατη µέ µία τέτοια πρωτοβουλία. Ὅταν στίς διεκδικήσεις κατοικηµένων ἑλληνικῶν νησιῶν – Φαρµακονήσι, Ἀγαθονήσι – ἀπαντᾶς µέ προτροπές γιά ψυχραιµία (!) ποιός θά παρεξηγηθεῖ µέ ἕνα ἀµφιλεγόµνο µέτρο στή Θράκη;

Ἐµεῖς φυσικά ἀπευχόµαστε µιά τέτοια προοπτική πού θά ἀφαιρέσει ἀπό τήν πατρίδα µας κάθε δυνατότητα λόγου στήν ἐπιλογή τῆς ἡγεσίας τῆς θρησκευτικῆς – µήν τό ξεχνᾶµε – µειονότητας. Θέλουµε ἕναν Μέτε ἐπισήµως κεφαλή τοῦ σύνοικου στοιχείου; Εἶναι δυνατόν;

        * [ Ἠχητικὰ ἐφὲ ἀντὶ προλόγου, μεταφραζόμενα – πρὸς διευκόλυνσιν τοῦ ἐμφανῶς ἀποσβολωμένου καλωσυνάτου ἀναγνώστου – ὡς ἑξῆς: α) ἦχοι μαστιγίου (ποὺ τὸ κρατᾶ βλοσυρὸς καὶ ἀνελεήμων ὁ Ἕλλην ΥΠΕΞ) καὶ β) τουρκικὲς κραυγὲς ἀνειπώτου πόνου (ὅπως κατεγράφησαν κατὰ τὸν νέο ἐν Λουξεμβούργῳ τηλαυγή διπλωματικὸ μας θρίαμβο)]…

     Γιὰ νὰ μήν τὰ πολυλογοῦμε λοιπόν, ἤδη καταλάβατε ποῦ θὰ εἶναι ἀφιερωμένα τὰ σημερινὰ «Τοξικά». Ἔ, καὶ λογικὸ εἶναι, αὐτὸ εἶναι τὸ σπουδαῖο γεγονὸς τῶν ἡμερῶν. Ἡ ἔναρξη δηλαδὴ τῶν ἐνταξιακῶν διαπραγματεύσεων γιὰ τὴν Τουρκία, μέ μία Ε.Ε. ποὺ πραγματικὰ ἀφηνίασε μέχρι νὰ τὸ καταφέρει, καὶ μία ἑλληνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ποὺ ἐπίσης ἀφηνίασε γιὰ νὰ φανεῖ ἀντάξια τοῦ ἄμεσου καὶ τοῦ ἀπώτερου ἐνδόξου παρελθόντος της. Καὶ ἔκανε τόσες φιλότιμες καὶ ἀπεγνωσμένες προσπάθειες, ποὺ τελικὰ πράγματι τὰ κατάφερε: γιὰ μία ἀκόμη φορά εἶχε πάει γιὰ βροῦβες…

     Καὶ καλά, γιὰ τὴν (ἔτι καὶ νῦν αὐτοαποκαλούμενη) Ἑνωμένη Εὐρώπη, τί νὰ πεῖ πλέον κανείς! Ὅσο τουλάχιστον τὴν ἀποτελοῦσαν 12 ἢ 15 κράτη, τὸ ὅλο ἐγχείρημα εἶχε μία λογική. Μπορεῖ καὶ τότε νὰ ἦταν λογικὴ σκληροῦ καπιταλισμοῦ καὶ ποδηγέτησης τοῦ Εὐρωπαίου πολίτη, ἔστω καὶ ἔτσι ὅμως ὑπῆρχε λογική! Ὑπῆρχε καὶ ἕνα κοινὸ πολιτειακὸ πρόσωπο (αὐτῆς ἔστω τῆς κολοβῆς ἀστικῆς δημοκρατίας), ὑπῆρχε καὶ ἕνα σχετικὰ παρόμοιο οἰκονομικὸ ἐπίπεδο (ἢ ἔστω προοπτικὴ ἐπίτευξής του, μέσα ἀπὸ τὰ προγράμματα σύγκλισης) καὶ ὑπῆρχε φυσικὰ καὶ μία πολιτισμικὴ ταυτότητα (δεδομένη βεβαίως καὶ γιὰ τὸ νεοελλαδικὸ μόρφωμα – μπορεῖ πρὶν ἀπὸ πάρα πολλὰ χρόνια κι ἐγὼ νὰ πίστευα ὅτι πολιτισμικὰ εἴμαστε ξένο σῶμα μές στὴ Δύση, ἀλλὰ τότε ἤμουν ἀκόμη ἀνίδεον αἰθεροβάμον μειράκιον, ποὺ διάβαζε Φιλοκαλία καὶ Κόντογλου καὶ ἔλεγε κοτσάνες περὶ τῆς Καθ’ Ἡμᾶς Ἀνατολῆς – δὲν εἶχα ἀκόμη, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἀπολύτως συνειδητοποιήσει σὲ τί εἴδους βλακῶδες, ἐκφραγκισμένο Μπανανιστάν ζοῦσα). Τώρα ὅμως ποιὸς θὰ εἶναι πλέον ὁ ἔστω καὶ θεωρητικὸς πολιτισμικὸς ἁρμὸς τῆς Ἕνωσης, πέρα ἀπ’ τὸ τουρλουμπούκι καὶ τὸν πολυπολιτισμικὸ ἀχταρμά; Ποιὸς θὰ εἶναι ὁ οὐσιαστικὸς πολιτικὸς της ἁρμός, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπαίνει σὲ τέτοιο ἐπίσημο ἀλισβερίσι μέ ἕνα φασιστικὸ καθεστὼς ἀπολύτως συνώνυμο τῶν βασανιστηρίων καὶ τῆς γενοκτονίας, μέ ἕναν στρατοκράτη ἀρχινταβατζὴ ποὺ παραβιάζει ἑβδομηκοντάκις τῆς ἡμέρας ξένους ἐναέριους χώρους, ἀπειλεῖ συνεχῶς μέ πόλεμο καὶ – κυρίως – κατέχει μέ τὰ ὅπλα τμήμα εὐρωπαϊκοῦ (πλέον) ἐδάφους; Ἀλλὰ καὶ ποιὸς θὰ εἶναι, τέλος, ὁ οἰκονομικὸς της ἁρμός, καθὼς ἐνδέχεται νὰ εἰσαγάγει μία ἀπειράριθμη λαοθάλασσα πού ταλανίζεται μέσα στὴν ἀπόλυτη οἰκονομικὴ ἀθλιότητα; Ποῦ εἶναι λοιπὸν πλέον, ἐν κατακλεῖδι, ἡ ἑνιαία, ἰσχυρὴ καὶ εὔρρωστη Εὐρώπη; Πουθενὰ ἀσφαλῶς! Κι ἂν τὸ πρᾶγμα εἶχε ἤδη καταντήσει ἀηδία μέ τὴν τελευταία διεύρυνση, ὅταν σ’ ἕναν πολιτικὸ ὀργανισμὸ (ποὺ ἤδη ἀδυνατοῦσε νὰ χωρίσει δυὸ γαϊδάρων ἄχυρα) χώθηκαν καὶ οἱ ἐξ Ἀνατολικῆς Εὐρώπης ξεβράκωτοι καφετζῆδες τῶν ΗΠΑ, τώρα πιὰ πάει νὰ μπεῖ καὶ ἡ ὁριστικὴ ταφόπλακα. Ἐτοῦτο τὸ γελοῖο ἀνεμομάζωμα δὲν ἔχει πιὰ οὔτε λογική, οὔτε σχέδιο, οὔτε σκοπό. Τὸ πότε ἀκριβῶς βεβαίως τὸ ἀνεμομάζωμα θὰ γίνει καὶ ἐπισήμως διαβολοσκόρπισμα, κανεὶς δὲν τὸ γνωρίζει. Κατ’ οὐσίαν ὅμως, αὐτὸ ἔχει ἤδη σχεδὸν συντελεστεῖ…

     Καὶ φυσικὰ ὅλα αὐτὰ ἰσχύουν, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν τελικὰ θὰ μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν ΕΕ. Καὶ μόνο τὸ ὅτι φτάσαμε μέχρι ἐδῶ, τὸ νὰ θεωρεῖται δηλαδὴ ἐντάξιμη καὶ νὰ παίρνει ἡμερομηνία μία χώρα μέ τέτοια ἀνυπέρβλητα χάλια, ἀποτελεῖ ντροπὴ γιὰ τὴν πολιτικὴ ἱστορία τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ δείχνει πολλὰ καὶ γιὰ τὸ πολιτικὸ παρὸν καὶ μέλλον της. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως, μήν εἶστε καὶ τόσο σίγουροι ὅτι ἡ Τουρκία τελικὰ δὲν θὰ μπεῖ. Τὸ ὅτι φυσικὰ ἡ γειτονικὴ πάμπτωχη φαιοχίτων θὰ μπορέσει μέσα σὲ 10 ἢ καὶ 20 χρόνια νὰ ἐκπληρώσει τοὺς ἐνταξιακοὺς ὅρους, εἶναι κάτι ποὺ δὲν στέκει οὔτε ὡς σενάριο τῆς πλέον ἀρρωστημένης ἐπιστημονικῆς φαντασίας. Τὸ ἀπολύτως βέβαιο ὅμως, ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶναι ὅτι κάποιοι θέλουν πάρα πολὺ νὰ τὴ βάλουνε (ἀλλιῶς δὲν θὰ φτάναμε ποτὲ ὡς ἐδῶ, σὲ μία τόσο ἐπίσημη διαδικασία, μέσῳ τῆς ὁποίας μάλιστα οὐδεπώποτε κανεὶς τελικὰ δὲν ἀποπέμφθηκε). Καὶ ἀφοῦ τὸ θέλουν, θὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ νὰ τὸ πετύχουν, ἀμβλύνοντας τὶς ἀντιδράσεις τῶν λαῶν τους (αὐτὸ εἶναι κατὰ τὴ γνώμη μου καὶ τὸ μόνο βασικὸ ἀγκάθι στὸ ὅλο σχέδιο – καθότι, βλέπετε, ὑπάρχουν ἀκόμη χῶρες μέ στοιχειώδη δημοκρατικὴ λειτουργία, ὅπου πότε- πότε γίνεται κι ἀπὸ κανένα δημοψήφισμα, δὲν εἶναι ὅλοι σὰν τὴν ἡμετέρα Καφρομπανανία). Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα βεβαίως, ἐκεῖνα τὰ περὶ ἐκπληρώσεως τῶν ὅρων, ἐγὼ τ’ ἀκούω βερεσέ! Τί μᾶς ἐγγυᾶται δηλαδὴ ὅτι αὐτὸ τὸ περίφημο «κόσκινο» μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο θά… κοσκινίζεται ἀπὸ τοῦδε ἡ τουρκικὴ «πρόοδος», δὲν θὰ ἔχει στὴν πραγματικότητα κάτι τρυπάρες νὰ (μετά συγχωρήσεως); Τί μᾶς ἐγγυᾶται ὅτι δὲν θὰ γίνουν παραδίπλα πέντε πράγματα βιτρίνας, στὰ ὁποῖα ἡ βαθύτερη οὐσία θὰ θυσιαστεῖ καὶ ἐν τέλει θὰ παρακαμφθεῖ; Λὲς καὶ δὲν ξέρουμε δηλαδὴ μέ πόσα διαφορετικὰ μέτρα καὶ σταθμὰ ἀποφασίζει ἡ γιάφκα τῶν Βρυξελλῶν (καὶ τοῦ ὑπερατλαντικοῦ της ἐπιβήτορα) ἢ μέ πόση εὐκολία τὸ κρέας τὸ βαφτίζει ψάρι! Κι ἂν αὐτοὶ σὲ 10-20 χρόνια ἀποφανθοῦν ὅτι «οἱ βασικότεροι ὅροι τείνουν νὰ ἐκπληρωθοῦν, ὁπότε μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε», ποιὸς θὰ βρεθεῖ δηλαδὴ νὰ τοὺς πεῖ ὄχι καὶ νὰ ἀσκήσει βέτο; Μήπως οἱ ἡμέτεροι πολιτικοὶ νάνοι;

     Ἀρκετὰ ὅμως εἴπαμε γιὰ τοὺς Εὐρωπαίους. Καιρὸς νὰ περάσουμε πιὰ καὶ στὸν ρόλο ποὺ παίξαμε ἐμεῖς σ’ ὅλα αὐτά, πράγμα ἄλλωστε ποὺ ἀποτελεῖ – μεταξὺ μας – καὶ τὸ κύριο ζήτημα. Γιατί οἱ ἄλλοι τουλάχιστον παίζουν τὸ ὅποιο παιχνίδι τους, ἀπ’ τὸ ὁποῖο προσδοκοῦν κάποια ὀφέλη, πράγμα ποὺ ἰσχύει ἀσφαλῶς καὶ γιὰ τὴν γνωστὴ καὶ μή ἐξαιρετέα… μυστηριώδη νῆσο τῆς ἀντρικῆς ζαρτιέρας (τῆς ὁποίας στὸ κάτω – κάτω ἡ θυελλώδης ἐρωτικὴ σχέση μέ τοὺς Τούρκους χρονολογεῖται ἀπὸ τὸν 17ο αἰώνα). Ἐμεῖς ὅμως, ὡς ἄπνουν καὶ ἄνουν διπλωματικὸν βουστάσιον, ποιὸ ἀκριβῶς παιχνίδι παίζουμε; Τοῦ χαμερποῦς σφουγγοκωλάριου τζουτζέ, τοῦ κοιμισμένου κρετίνου ἢ μήπως καὶ τὰ δυό; Καὶ ἐφόσον τὸ παίζουμε, ὅπως τὸ παίζουμε, ποιὰ ἀκριβῶς ὀφέλη ἐμεῖς προσδοκοῦμε; Προφανῶς ὄχι τὸ νὰ ἀναγνωρίσουν τὰ κεμαλικὰ φασιστοειδῆ τὴν Κύπρο, οὔτε τὸ νὰ ξεκουμπιστοῦν ἐπιτέλους ἀπ’ τὸν ἐναέριο χῶρο μας – γιατί κάτι τέτοιο ΔΕΝ τὸ θέσαμε ὡς ὅρο προκειμένου νὰ δώσουμε τὸ πράσινο φῶς. Ἐκτὸς κι ἄν, ἐπειδὴ εἴμαστε καλὰ παιδάκια καὶ λίγο ντροπαλούληδες, εἴπαμε νὰ τοὺς βάλουμε πρῶτα μέσα κι ἔπειτα νὰ τοὺς τὸ ζητήσουμε σιγά-σιγὰ καὶ μ’ εὐγενικὰ παρακάλια (ἔ, νὰ μή μᾶς κακοχαρακτηρίσουν κιόλας). Αὐτὰ εἶναι, σέ… ἁδρὲς γραμμές, τὰ ἐρωτήματα ποὺ χρήζουν ἀπαντήσεως, κάπου ἐκεῖ πιθανῶς πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε καὶ τὴν οὐσία. Τὴν ὁποία οὐσία πάντως ἀποκλείεται νὰ τὴ βροῦμε στὶς ἀπίστευτες φληναφηματικὲς μποῦρδες ποὺ μᾶς ἀραδιάζουν ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες οἱ διάφοροι Κουμουτσακοβαληνάκηδες…

     Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅμως, βλέπετε τώρα πάλι τί γίνεται! Τὸ γνωστὸ βεβαίως θέατρο τοῦ παραλόγου. Βγαίνει δηλαδὴ τὸ ἕνα γιουσουφάκι καὶ κατηγορεῖ τὸ ἄλλο. Ὁ εἷς ἀμερικανοτσολιᾶς τὸν ἕτερον. Βγαίνουν τώρα καὶ ἀλληλοκατηγοροῦνται γιὰ ἐνδοτισμὸ οἱ ἀμφοτέρωθεν προσκυνημένοι, ὑποτιμώντας τὴ νοημοσύνη μας καὶ παίζοντας μέ τὰ ἔσχατα ὅρια τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς ἀντοχῆς μας. Μία θλιβερὴ πασαρέλα μιζέριας, ραγιαδισμοῦ καὶ ἀνικανότητας. Ὅλοι οἱ Πιπινέληδες ἐπὶ σκηνῆς. Ὅλα τὰ μωρὰ στὴν πίστα…

     Ὄχι ὅμως βέβαια ὅτι αὐτὴ τὴ στιγμὴ φταῖνε κι ὅλοι τὸ ἴδιο, ἔτσι; Τὰ ὅσα λέει κανεὶς ἐναντίον τῆς ἑκάστοτε ἀντιπολίτευσης αὐτοῦ τοῦ ἄπαιχτου νεοελλαδικοῦ καραγκιόζ-μπερντέ, πρέπει νὰ τὰ λέει, γιὰ νὰ θυμᾶται ἁπλούστατα τὸ προφανές: ὅτι ΔΕΝ δικαιοῦνται νὰ ἐξαπολύουν μύδρους ὅσοι (ἀνεξαρτήτως ἀποχρώσεως) ἀεὶ ταυτὰ ποιοῦσιν, ὅποτε ξαναπαίρνουν τὰ ἡνία. Ἔχουν δηλαδὴ μοῦτρα νὰ φωνάζουν τώρα γιὰ τὴν οἰκονομία, τὴν παιδεία ἢ τὴν ὑγεία ὅλοι οἱ θλιβεροὶ ντενεκέδες, πού τόσα χρόνια μὲ τὸ ληστρικό τους «ἐκσυγχρονιστικὸ ὅραμα» εἶχαν βαλθεῖ νὰ ἐκμηδενίσουν τὰ πάντα σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τομεῖς; Ἔχει μοῦτρα νὰ ἐγκαλεῖ τὸν Καραμανλὴ γιὰ παχυδερμίαση τὸ κατεξοχὴν παχύδερμο τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ὁ θλιβερὸς ὑπουργός τῶν Ὑμίων καὶ μεταπράτης τοῦ Ὀτσαλάν; Ἔχουν μοῦτρα καὶ νὰ μιλοῦν γιὰ ὑπερήφανη ἐξωτερικὴ πολιτικὴ οἱ γκράν μέτρ τοῦ γιουσουφακισμοῦ, αὐτοὶ ποὺ de facto ἀναγνώρισαν γκρίζες ζῶνες στὸ Αἰγαῖο καὶ «συνοριακὲς διαφορές» μὲ τὴ φασιστογείτονα, οἱ γονυκλινεῖς ἀρχιναιναῖκοι τοῦ Ἀνανοκοπρίσματος; Νισάφι μωρέ! Δὲν μᾶς τοὺς ἔχει καταστρέψει (ἀκόμα) τὸ Ἀλτζχάιμερ ὁλωνῶν τοὺς ἐγκεφάλους σ’ αὐτὸν τὸν γελοῖο τόπο!

     Αὐτὰ ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, τὰ λέμε μόνο γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, εἶναι φανερὸ ὅτι τὰ βέλη τῆς κριτικῆς πρωτίστως ὀφείλουν νὰ ἀπευθύνονται σὲ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὸ βάρος τῆς διακυβέρνησης κατὰ τὴ δεδομένη στιγμή. Καὶ αὐτὴν τὴ δεδομένη στιγμή, ἁπαξάπασα ἡ εὐθύνη ἀνήκει βεβαίως στοὺς κυανοὺς τυραννόσαυρους, καθότι αὐτοὶ κυβερνοῦν. Δὲν ξέρω φυσικὰ ἂν καὶ οἱ ἴδιοι τὸ ἔχουν καταλάβει ὅτι κυβερνοῦν (ἐννοῶ ὡς πρὸς τὶς εὐθύνες καὶ ὄχι ὡς πρὸς τὴν ἁρπαχτὴ – ἐκεῖ μᾶλλον τὸ κατάλαβαν ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα), ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια εἶναι αὐτή. Καὶ καιρὸς εἶναι σιγά- σιγὰ κι ὁ ἀξιότιμος πρωθυπουργός μας, καθὼς πλησιάζει νὰ κλείσει δυὸ χρόνια στὴν ἐξουσία, νὰ τὸ κόψει τὸ προσφιλές του τροπάρι καὶ νὰ πάψει νὰ τὰ ρίχνει ΟΛΑ στοὺς προηγούμενους, ὅποτε κάποιος τοῦ ἀσκεῖ κριτική. Καθότι, ἐντάξει, τὰ ἀπόνερα τῶν ἀλλωνῶν πράγματι τὰ λουζόμαστε ἀκόμα. Τὶς δικές του ὅμως εὐθύνες πότε ἀκριβῶς θὰ ἀρχίσει νὰ τὶς ἀναλογίζεται; Ὅταν θὰ πάει τὸ πετρέλαιο στὰ 2 εὐρὼ τὸ λίτρο; Ὅταν θὰ κοντεύουμε νὰ βγοῦμε στὴ σύνταξη (περὶ τὸ ἔτος 2137, ἔτσι ὅπως πάει τὸ ἀσφαλιστικό); Ὅταν θὰ ὁλοκληρωθεῖ τὸ νέο «μεταρρυθμιστικό» ἐκπαιδευτικὸ (ἄνευ φράγκου) πείραμα στοῦ κασίδη τὸ κεφάλι; Ὅταν οἱ Τοῦρκοι πιλότοι θὰ φτάσουν μέχρι τὴ Μύκονο (καὶ θ’ ἀρχίσουν καὶ νὰ προσγειώνονται καὶ γιὰ φραπέ); Πότε ἀκριβῶς; Καὶ ρωτᾶμε ἐντελῶς καλοπροαίρετα, ἔ; Ἄς μᾶς πεῖ ἐπιτέλους κι ἐμᾶς, γιὰ νὰ ξέρουμε!

     Πέρα ὅμως ἀπὸ τὶς πλάκες, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἤδη ἀπολύτως ὁρατὴ καὶ εἶναι δυστυχῶς ἀδυσώπητη. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ΚΑΙ αὐτὴ ἡ κυβέρνηση τυγχάνει ΠΑΝΤΕΛΩΣ ἀνάξια τῶν περιστάσεων. Τὸ γεγονὸς βεβαίως γενικῶς δὲν μᾶς αἰφνιδιάζει – τὸ γνωρίζαμε δὰ καὶ προεκλογικῶς ὅτι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐπρόκειτο περὶ συμφύρματος ἀσχέτων, ἀταλάντων καὶ ἐλαχίστων. Εἴχαμε ὅμως δυὸ τουλάχιστον πολὺ μικρὲς καὶ συγκεκριμένες ἐλπίδες, γιά: α) κάποιες μικρὲς διορθωτικὲς κινήσεις ἀπέναντι στὸ ἀπόλυτο χάος πολιτικῆς ἀλαζονείας καὶ οἰκονομικῆς ἀσυδοσίας ποὺ ἄφησε πίσω του τὸ πρότερον μοναρχικὸν καθεστὼς καὶ β) κάποιους σχετικὰ ἀξιοπρεπέστερους χειρισμοὺς τῶν θεμάτων ἐξωτερικῆς πολιτικῆς (ἢ ἔστω πιὸ τελεσφόρους – ἤτοι, στηνόμαστε ποὺ στηνόμαστε, τοὐλάχιστον νὰ παίρνουμε πότε-πότε καὶ κανένα ἀντάλλαγμα). Εἶναι ὅμως πιὰ φανερὸ ὅτι κι αὐτὲς οἱ ἐλπίδες μας ἀφήνουνε σιγά-σιγὰ χρόνους. Εἶναι τέτοιο τὸ συνεχῶς ἐπιδεινούμενο οἰκονομικὸ μπάχαλο, εἶναι τέτοια τὰ κρούσματα κυβερνητικῆς ἀνικανότητας καὶ ἐνίοτε ἀθλιότητας, μοιάζει τόσο ἀνερμάτιστος καὶ ὁ χειρισμὸς τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων, ποὺ πλέον τίποτε ἄλλο δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς…

     Καὶ εἰδικὰ ὡς πρὸς τὸ τελευταῖο – ποὺ εἶναι προκειμένου καὶ τὸ κυρίως θέμα μας – ἡ ἀπογοήτευση εἶναι πραγματικὰ καταλυτική, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ἐνῶ μὲ τὰ σημιτογιωργάκια εἴχαμε συνηθίσει στὴν ἀπόλυτη παροχὴ γῆς καὶ ὕδατος καὶ δὲν περιμέναμε πλέον τίποτε περισσότερο, ἦρθε μετὰ ἡ νῦν κυβέρνηση καὶ κατὰ τοὺς πρώτους μῆνες τῆς παρουσίας της καλλιέργησε ὄντως κάποιες ἀμυδρὲς ἐλπίδες (κυρίως μὲ τὴ στάση της ἀπέναντι στὸ κατάπτυστο Ἀνανοκόπρισμα). Στὴ συνέχεια ὅμως ἡ προσγείωση ὑπῆρξε πραγματικὰ ἀνώμαλη. Ἴδιες παλινωδίες μὲ τοὺς προηγούμενους, ἴδιος ἐνδοτισμός, ἀπαράλλαχτη (νὰ μὴν πῶ καὶ πιὸ ἀπροκάλυπτη) ἄνευ ὅρων πρόσδεση στὸ ἀμερικάνικο ἅρμα. Νὰ μὴν παρεξηγηθοῦμε βεβαίως: ἀλλαγὴ ἐπὶ τῆς οὐσίας τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς εἶναι προφανὲς ὅτι οὐδεπώποτε ἀναμέναμε, καθότι τὶς δυνατότητες ποὺ ἔχει τὸ ἑλλαδικὸ προτεκτορᾶτο ἐδῶ καὶ ἀκριβῶς 175 χρόνια τὶς γνωρίζουμε πολὺ καλὰ – δὲν εἴμαστε δὰ ἀνιστόρητοι κι αἰθεροβάμονες βλάκες. Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ ὅμως μέχρι τὸ ἀπόλυτο γιουσουφακικὸ δόγμα «τὰ δίνω ὅλα καὶ δὲν διεκδικῶ οὔτε κὰν τὰ αὐτονόητα» ἡ ἀπόσταση εἶναι τεράστια, δὲν νομίζετε; Ὑπάρχουν δίπλα μας κράτη μικρότερα καὶ πιὸ ἀνίσχυρα ἀπὸ ἐμᾶς (κάτι Ἀλβανίες, κάτι Σκόπια – ἐκεῖ κι ἂν μιλᾶμε δηλαδὴ γιὰ προτεκτοράτα), ποὺ ὅμως κατορθώνουν τὴν ὑποταγή τους νὰ τὴν ἐξαργυρώνουν μὲ ἁπτὰ κέρδη. Οἱ ἡμέτεροι ἑκάστοτε κυβερνητικοὶ χάσκακες ἕως πότε δηλαδὴ θὰ ἐξαργυρώνουν τὴ δική μας ὑποταγὴ μὲ ἀέρα κοπανιστό;

     Καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι μόνο αὐτό! Εἶναι καὶ τὸ ὅτι ΚΑΙ αὐτοί, ὅπως φαίνεται, δὲν θέλουν καὶ νὰ μιλᾶμε κι ἀπὸ πάνω! Πᾶς νὰ τοὺς πεῖς κάτι, ρὲ παιδί μου, κι ἀμέσως τσιτώνονται! Τὸν εἴδατε γιὰ παράδειγμα τὸν πρωθυπουργό μας πῶς τὰ πῆρε στὸ κρανίο, τότε πού τόλμησε νὰ πεῖ δυὸ κουβέντες παραπάνω ὁ Ἄνθιμος; Λιοντάρι ἀνήμερο, βρέ, μύγα στὸ σπαθί του δὲν σηκώνει τὸ θεριὸ (ἔ, μὴ βλέπετε τώρα ποὺ πῆγε μετὰ καὶ τὴν κατάπιε ἀμάσητη τὴν Τουρκοένταξη χωρὶς νὰ βγάλει κὶχ – δηλαδὴ ἐκεῖ «σφάξε με ὑπερατλαντικὲ ἀγά μου ν’ ἁγιάσω», κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως ὑποδείξεις δὲν δεχόμαστε). Ἴδιοι δηλαδὴ μὲ τοὺς προηγούμενους πᾶνε νὰ μᾶς βγοῦν σιγά-σιγὰ κι αὐτοί; Παρομοίως ἀκριβοὶ στὰ πίτουρα καὶ φτηνοὶ στ’ ἀλεύρι; Μὲ ἀνάλογα συμπτώματα ἀλαζονείας καὶ νεοπλουτίστικου συνδρόμου Luis XIV, μὲ ἀνάλογες ἀντιλήψεις περὶ δημοκρατίας («ἐσεῖς ἁπλὰ κάθε τέσσερα χρόνια θὰ ψηφίζετε καὶ μετὰ τουμπεκὶ ψιλοκομμένο», «τώρα ὑπάρχει πλέον ἁρμόδια κυβέρνηση» καὶ ἄλλες παρόμοιες κρετίνικες καφροθεωρίες γιὰ τριτοκοσμικοὺς χαχόλους ποῦ ζοῦν ἀκόμα πάνω στὰ δέντρα); Κατὰ κεῖ δυστυχῶς δείχνει νὰ πηγαίνει τὸ πρᾶγμα – καὶ αὐτὸ εἶναι ἀσφαλῶς ἕνα ἀκόμη ἐπιπλέον πολὺ ἀνησυχητικὸ φαινόμενο …

     Βεβαίως, γιὰ νὰ εἴμαστε ἀπολύτως εἰλικρινεῖς (καὶ δίκαιοι), ὀφείλουμε νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι αὐτὴ ἡ κυβέρνηση δὲν εἶναι (ἀκόμη) ἡ χειρότερη ὅλων τῶν ἐποχῶν (εὐτυχῶς τὸ ρεκὸρ τῆς προηγούμενης φαντάζει ἀκόμη ἀπόλυτο καὶ ἀπλησίαστο). Πρόκειται ὅμως γιὰ μία διαπίστωση ποὺ δὲν ξέρω πόσο παρήγορη μπορεῖ τελικὰ νὰ θεωρηθεῖ. Στὸ κάτω-κάτω, διάολε, δὲν βρίσκονται στὴν ἐξουσία παρὰ μόλις ἑνάμισυ ἔτος, πότε δηλαδὴ νὰ προλάβουν νὰ τὸ σπάσουν τὸ ρεκόρ; Μὲ ἄλλα λόγια, τίποτε δὲν μᾶς λέει ὅτι τελικὰ δὲν θὰ προλάβουν. Καὶ χρόνο ἔχουν καὶ – πολὺ φοβᾶμαι – ὅλες τὶς προδιαγραφές…

                                                                                                                        Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ