Τι ελέγχει θεσμικά σήμερα η πολιτεία στο εσωτερικό της μειονοτικής κοινωνίας; Τους μουφτήδες και τις Διαχειριστικές Επιτροπές που ορίζει, κυρίως σε Ξάνθη και Κομοτηνή. Τόσα χρόνια αυτό γινόταν με έναν άγαρμπο και ενίοτε ύποπτο τρόπο, με χρήση των μυστικών κονδυλίων και με αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να εκτίθενται ως ενεργούμενα του ελληνικού κράτους. Στην Κομοτηνή όμως τα τελευταία χρόνια, στο άντρο του προξενικού δικτύου, ο νυν μουφτής Μέτσο Τζεμαλή και ο πρόεδρος της Διαχειριστικής Σελήμ Ισά έχουν πετύχει το ακατόρθωτο: με την ακεραιότητά τους και με τις ικανότητές τους έσυραν την μουσουλμανική κοινωνία κοντύτερα στους θεσμούς της χώρας και έφραξαν τον δρόμο στην διαβόητη ΤΙΚΑ, τον τουρκικό Οργανισμό που αλωνίζει τα Βαλκάνια κι ανοίγει τον δρόμο στις ερντογανικές στοχεύσεις. Έχουμε γράψει αρκετές φορές για το θέμα, χωρίς να ιδρώσει το αυτί κανενός. Το ΥΠΕΞ λοιπόν, αλλά και η Κυβέρνηση συνολικά, συνεχίζει να υποσκάπτει τους ανθρώπους αυτούς, άλλοτε με εντολές από την Αθήνα κι άλλοτε με αποφάσεις του «συμβούλου» που φύτεψε ο Κοτζιάς στην περιοχή. Τον περασμένο Οκτώβρη έγινε μία συνάντηση στην Αθήνα που υποτίθεται ότι θα έλυνε τα προβλήματα, όμως αποδείχθηκε ότι ήταν άλλη μια ξεδιάντροπη κοροϊδία. Προφανώς ο κ. Κοτζιάς βλέπει τους άλλους τόσο κατώτερούς του που νιώθει άνετα στη θέση να ψεύδεται ασύστολα και ανερυθρίαστα. Έτσι εξακολουθεί να κρεμάει οικονομικά τους μουφτήδες καλώντας τους να πληρώσουν τα έξοδά τους από την τσέπη τους όταν μετέχουν σε ισλαμικές διασκέψεις ή συνέδρια και διαφημίζουν την ελευθερία και ανεξιθρησκία της πατρίδας μας! Για τους προέδρους των Διαχειριστικών αρνείται να καλύψει τα ελάχιστα ποσά, όταν ταυτοχρόνως στήνεται νέο ευρωβόρο κύκλωμα δεκάδων ανθρώπων με αμφίβολα αποτελέσματα ή υπάρχουν ιμάμηδες με δόντι στην Αθήνα – και στην Άγκυρα – που κονομάνε χιλιάδες μαύρα ευρώ μηνιαίως! Και δεν είναι μόνο η επιχειρούμενη οικονομική ασφυξία που χρησιμοποιείται για εξώθηση σε παραιτήσεις αλλά και οι περίεργες «πρωτοβουλίες» με τον ίδιο στόχο. Πέρυσι ήρθε μια Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας για να δει τον τρόπο λειτουργίας των μουφτειών. Ουδέποτε ανακοινώθηκε κάποιο συμπέρασμα, ούτε και κοινοποιήθηκε κάτι στους ανθρώπους. Πριν τα Χριστούγεννα του 2017 η Οικονομική Αστυνομία έκανε επανειλημμένους ελέγχους στην Διαχειριστική της Κομοτηνής, μετά από «ανώνυμες» καταγγελίες που έγιναν στην τοπική Εισαγγελία, μάλλον από τον ίδιο χαφιέ. Δεν βρέθηκε τίποτε, προς μεγάλη απογοήτευση των …Ελλήνων αρμοδίων, αλλά ούτε και ανακοινώθηκε το πόρισμά της. Πέρυσι έγινε άλλη καταγγελία σε βάρος του Σελήμ Ισά για τον διορισμό του στην προεδρία της Διαχειριστικής, τόσο αστεία που τελικά δεν έφτασε ούτε στο δικαστήριο. Πού είχε όμως βρει τα απόρρητα έγγραφα η τότε καταγγέλλουσα αν όχι από την ίδια την Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων; Το παρακράτος που οι «αριστεροί» συριζέοι κάποτε μέμφονταν (εκτός κι αν λαδώνονταν για να γράφουν καταλλήλως…) το αξιοποιούν μια χαρά, ακόμη και με τα ίδια άτομα του παρελθόντος. Ώς και την απόφαση της Μουφτείας Κομοτηνής να συνεργαστεί με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, ώστε να αξιοποιηθεί το ιεροδικαστικό της αρχείο, την έκοψε το Υπουργείο Παιδείας, μην τυχόν και κερδίσει πόντους στην συνείδηση των ντόπιων η μουφτεία (και η Παράταξη ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ που είχε την πρωτοβουλία). Για να μην πάμε στην υπόθεση του διορισμού του Πομάκου Ιμάμ Αχμέτ που έγινε και …ξέγινε μέσα σε μια μέρα στην Ξάνθη, μην τυχόν και προσβληθούν οι Τούρκοι!

Έχουμε λοιπόν έναν ύπουλο πόλεμο από το αθηναϊκό κέντρο αποφάσεων σε βάρος των ελαχίστων νομιμοφρόνων μουσουλμάνων της Θράκης και τον πόλεμο αυτόν, λογικά, τον κανοναρχεί ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς. Όμως δεν είναι προσωπικό το θέμα, είναι κυβερνητική γραμμή, να διώξουν τους ελληνόφρονες να ανοίξει το πεδίο για τους τουρκόφρονες – μέσω εκλογών, βεβαίως βεβαίως. Έτσι, ο υπουργός Παιδείας προσφέρει στο πιάτο της Άγκυρας τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία που η τελευταία πάντα διεκδικούσε, μέσα από ένα πρόσχημα πιλοτικού ευρωπαϊκού προγράμματος. Φέτος οι νηπιαγωγοί με τις κινητοποιήσεις τους το ακύρωσαν αλλά τελικά η συνδικαλιστική τους ηγεσία συνθηκολόγησε και όλα δείχνουν ότι από Σεπτέμβρη θα το βρούμε πάλι μπροστά μας. Παράλληλα, το υπουργείο Δικαιοσύνης με τον άμεμπτο εκείνον δημοκράτη, τον Κοντονή, που βλέπει κάθε εναντιόφρονα ως «χιτλερικό», με μιαν αχαρακτήριστη τροπολογία έβαλε σε τροχιά νομιμοποίησης τα πιο μισελληνικά σωματεία της περιοχής (είναι η υπόθεση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», που εκδικάστηκε στο Εφετείο Θράκης τον περασμένο Φεβρουάριο και αναμένεται η απόφαση). Και μέσα σε ένα εξάμηνο (Ιούνιος – Δεκέμβριος 2017) η δήθεν ελληνική Κυβέρνηση μάς κουβάλησε στη Θράκη τους τρεις κορυφαίους αξιωματούχους της γείτονος: Γιλντιρίμ, Μποζντάγ, Ερντογάν, μάλιστα τον τελευταίο ύστερα από προκλητικές δηλώσεις του αντιπροέδρου που πέρασαν αναπάντητες. Δυστυχώς ούτε οι ροχάλες του Ταγίπ στα μούτρα των δικών μας στην Αθήνα τους έκοψαν τη φόρα.

Το να πει κανείς ότι η Κυβέρνηση εγκαταλείπει τη Θράκη στις τουρκικές ορέξεις είναι βαρύ, δεν είναι όμως και αβάσιμο. Σημειώνω προς αξιολόγηση ένα απολύτως σίγουρο γεγονός: όταν εξελέγη ο Τσίπρας, του ετοίμασαν ένα χαρτί δύο υψηλόβαθμα στελέχη του Σύριζα Ροδόπης (ένας μειονοτικός κι ένας πλειονοτικός δηλωμένος άθεος) με αίτημα να διαλυθεί τοπικά η Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων και η …ΕΥΠ! Δεν γνωρίζω την τύχη εκείνου του απίστευτου εγγράφου αλλά είδαμε κατόπιν περίεργα πράγματα: η μεν ΥΠΥ να στελεχώνεται επί διετία με τρόπο …καρναβαλικό (κι ακόμα δεν συνήλθε), η δε ΕΥΠ να αποκεφαλίζεται πρόσφατα για άγνωστο λόγο και να ερημώνει. Μεσολάβησε και μία άλλη, αδιανόητη επίθεση του γραμματέα του τοπικού Σύριζα εναντίον του διοικητή Ασφαλείας και του Εισαγγελέα που ζήτησε ακαδημαϊκή βοήθεια σε ζητήματα ταυτότητας της μειονότητας! Και ναι μεν η βλακεία θα μπορούσε να είναι μια δικαιολογία για ελλιπή κατανόηση του σχετικού εγγράφου – που κρεμάστηκε μέχρι και στην πρόθυμη «Εφημερίδα των Συντακτών» – αλλά η σπουδή του ανεκδιήγητου Τόσκα να τιμωρήσει τον αξιωματικό και η σιωπηλή επαναφορά του μετά την αποκάλυψη της ουρανομήκους γκάφας άφησαν άναυδη την θρακική κοινωνία.

Για μας είναι φανερό ότι η Κυβέρνηση Τσίπρα – Κοτζιά έχει πλέον δρομολογήσει άσχημες εξελίξεις σε βάρος της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη, παρότι αλλιώς είχε ξεκινήσει και παρότι οι τοπικές συνθήκες είναι εξαιρετικές για τα συμφέροντά μας. Βλέπουμε αυτή την κυβερνητική επιλογή στα πλαίσια μιας γενικής υποχώρησης έναντι της Τουρκίας, όπως φάνηκε και από την ανωτέρω περιγραφή του διαμορφούμενου πεδίου. Να είναι ο φόβος που διακατέχει τα «τρυφερά πόδια» της Αθήνας για την Ερντογανική Βαρβαρία; Μήπως θα θυσιαστούμε στα πλαίσια της προσέλκυσης των γειτόνων πίσω στο ΝΑΤΟϊκό μαντρί; Ή μήπως θα διαρρεύσει πάλι καμμιά φήμη ότι θα …μας κόψουν το χρέος αν δώσουμε τη Θράκη στην Τουρκία;

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μεν τις δέουσες αναφορές σε συνεργασίες και άλλα τινά, όμως τον τόνο έδωσαν οι λογοτεχνίζουσες, συναισθηματικές πομφόλυγες που κατά κανόνα επιστρατεύονται όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Η τόλμη, η εξωστρέφεια, η ειρήνη, η μουσική, η χαρά και άλλες θετικές έννοιες έστησαν ένα σκηνικό παραμυθίας, σε αντιπαράθεση φυσικά με τους κακούς εθνικισμούς, τους πολέμους, τους φανατισμούς, τα μίση και άλλα στερεότυπα εκθέσεων γυμνασιοπαίδων (κάτι σαν déjà vu της ελληνοτουρκικής προσέγγισης προ εικοσαετίας, αν θυμάστε). Ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε κυρίως για την προϊστορία της συμφωνίας, και επανειλημμένως για οικονομία, συνεργασία και ασφάλεια, δείχνοντας τη στόχευση των γειτόνων. Η διαφορά δείχνει με ακρίβεια και το τι έχει να κερδίσει η κάθε πλευρά.

Ο Τσίπρας απέφυγε συστηματικά να χρησιμοποιήσει έστω και ένα εθνώνυμο στην ομιλία του, ενώ μίλησε αμέτρητες φορές για τους «δύο λαούς», επίσης για τις δύο γλώσσες και για «τις δύο χώρες μας»… Ούτε μια φορά δεν τόλμησε να τις ονομάσει! Ο Ζάεφ όμως δεν δίστασε και μέσα στο ελληνικό έδαφος δυό φορές αναφέρθηκε στην μακεδονική κοινωνία και στους Μακεδόνες, αποκαλύπτοντας ποια θα είναι στο εξής η δημόσια – erga omnes! – χρήση του ελληνικότατου ονόματος (αυτή που ήδη βλέπουμε στις επίσημες ανακοινώσεις των ξένων ΥΠΕΞ).

Βεβαίως, η αναφορά του Ζάεφ στον «Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη», μόλις πήρε τον λόγο, θα μπορούσε να θεωρηθεί φιλοφρόνηση προς την πλευρά μας. Κατά τη γνώμη μας ήταν κάτι σαν τις καραμέλες που προσφέρει ο ύποπτος ηλικιωμένος στην πιτσιρίκα. Η Συμφωνία πουθενά δεν αναφέρει την αρχαία ελληνική Μακεδονία και απλώς ο Ζάεφ εχθές εκχώρησε φραστικά τον Αριστοτέλη στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αυτό βεβαίως ουδόλως δεσμεύει τον επόμενο επίσημο της γείτονος, να μην κάνει την διάκριση ή και να τον διεκδικήσει ανοικτά, η διατύπωση της Συμφωνίας αφήνει ανοικτό κάθε περιθώριο. Θυμίζω ότι στην πρώτη επίσκεψη Ερντογάν στην ελληνική Θράκη το 2004 ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε το μωαμεθανικό στοιχείο της περιοχής να εργαστεί για τη χώρα όπου ζει, να προκόψει στο ευρωπαϊκό περιβάλλον κτλ. Η απόσταση από την ρητορική των ημερών μας είναι παραπάνω από χαώδης αλλά τότε οι Έλληνες αρμόδιοι που του άνοιξαν τον δρόμο μέμφονταν (εμάς) τους σκεπτικιστές ότι αδίκως ανησυχούν, ορίστε τι είπε ο καλός μας γείτονας…

Τέλος, ο Σκοπιανός πρωθυπουργός στις εκτενείς ευχαριστίες του προς τον ξένο παράγοντα άφησε για το τέλος τις ευχαριστίες προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – όχι για τις υπηρεσίες του κ. Νίμιτς που τον είχε ήδη ευχαριστήσει. Αντιθέτως ο Έλλην πρωθυπουργός δεν έκανε καμμία ανάλογη μνεία. Ίσως να μην ήθελε να δώσει τροφή στα σχόλια του τύπου «εντεταλμένη υπηρεσία», «εκτέλεση συμβολαίου» και άλλα κακεντρεχή που αναφέρονται στην Συμφωνία η οποία επετεύχθη εντός του ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος που ετέθη προ εξαμήνου. Ίσως να ήθελε να αποφύγει – είναι και αριστερός ριζοσπάστης – άλλο ένα «ευχαριστώ τους Αμερικανούς» (ή μήπως θεωρεί ότι με τις ευχαριστίες στον υπουργό του των Εξωτερικών καλύφθηκε;). Ίσως απλώς δεν ήθελε άλλο όνομα πάνω από το δικό του, μια τέτοια μέρα που -  όπως μετριοφρόνως δήλωσε – έδωσε μαζί με τον Ζόραν το καλό παράδειγμα σε όλη την ανθρωπότητα…

1)      Στο άρθρο 1 παρ. 3 δηλώνεται ξεκάθαρα η «Μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα των γειτόνων. Αυτά με τις παρενθέσεις και τους αστερίσκους είναι αστειότητες και ένα φύλλο συκής ανίκανο να κρύψει το τι κερδίσαμε. Αν οι γείτονες δέχονταν επισήμως τη σλαβική τους ρίζα, θα δέχονταν και την ονομασία «σλαβομακεδονική» για τη γλώσσα και την ιθαγένειά τους (τουλάχιστον), όπου καμμία θρυλούμενη αλβανική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει.

2)       Στο ίδιο άρθρο 1 παρ. 4γ αναγράφεται ότι το Δεύτερο Μέρος (δηλ. η γειτονική χώρα) «εφόσον το αποφασίσει θα διεξάγει δημοψήφισμα». Η ίδια περίπου φράση επαναλαμβάνεται κι άλλες φορές παρακάτω, αποδεικνύοντας ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είναι καθόλου σίγουρο ή απαραίτητο, άρα το «εχέγγυο» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (και όχι μόνο) για εκείθεν απόρριψη της Συμφωνίας θολώνει. Σημειωτέον ότι παντού αναφέρεται, δυνητικά έστω, μόνο το δημοψήφισμα της μιας πλευράς και πουθενά μια πιθανότητα για κάποιο δικό μας!

3)      Στο άρθρο 2 κάνει εντύπωση η αποφασιστική διατύπωση για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η φράση λ.χ. της παρ. 4 ότι «το Δεύτερο Μέρος θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ…» υπό τους συγκεκριμένους όρους για την ελληνική στάση, χωρίς καν μία αοριστία του τύπου «σε περίπτωση που το Δεύτερο Μέρος επιδιώξει…», αποδεικνύει την ΝΑΤΟϊκή πίεση που μας έφερε την Συμφωνία, κι όλα τα άλλα για εξυπηρέτηση εθνικών μας στόχων είναι φούμαρα. Κάπως έτσι ερμηνεύεται και ο ενθουσιασμός στο εξωτερικό για το «κατόρθωμα» των δύο Κυβερνήσεων.

4)      Στο άρθρο 7 αποκαλύπτεται ότι ήδη ως Ελλάς αποστασιοποιούμαστε από τη χρήση του όρου Μακεδονία. Τόσο στην παρ.2 όσο και στην παρ. 4 διαβάζουμε για «τον πληθυσμό της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους» και για την «κουλτούρα και κληρονομιά της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους»! Γιατί δεν χρησιμοποιείται ο όρος ελληνική Μακεδονία; Αν ήδη πριν την υπογραφή σε επίσημο κείμενο δεν αναφερόμαστε σε αυτήν, τι θα γίνει αργότερα;

5)      Στο άρθρο 8 μνημονεύεται μια διμερής Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων που θα ασχοληθεί με θέματα ιστορικά, αρχαιολογικά και εκπαιδευτικά, στα πλαίσια διεθνών οργανισμών κτλ με πρόδηλο στόχο την στοιχειώδη συνεννόηση. Σωστό και απαραίτητο. Όμως η κοινή λογική λέει ότι αυτό θα έπρεπε να είχε προηγηθεί κάθε άλλης συμφωνίας και τώρα βάλαμε το κάρο μπροστά από το μουλάρι.

Κλείνω υπενθυμίζοντας ένα ανάλογο περιστατικό ονοματοδοσίας σε ΝΑΤΟϊκό περιβάλλον. Το 1952 Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο, εκκινώντας μια περίοδο διμερούς «φιλίας» και προσέγγισης. Κάπου εκεί στα μέλια σιωπηλά συναινέσαμε να ονομάζεται τουρκική η μειονότητα στη Θράκη, με αποτέλεσμα ο επί Παπάγου Γενικός Διοικητής της Φεσσόπουλος να διατάξει (28-1-1954) την αντικατάσταση όλων των όρων «μουσουλμανικό» με τη λέξη «τουρκικό» στις  επιγραφές μειονοτικών σχολείων, κοινοτήτων κτλ. Βεβαίως τα επίχειρα δεν άργησαν: ο Κυπριακός Αγώνας πυροδότησε τον διωγμό των Ελλήνων της Πόλης, σε ενάμιση μόλις χρόνο, κι άντε μετά να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Τώρα που επισήμως παραχωρούμε όνομα όχι σε μειονότητα αλλά σε κρατική οντότητα και ανύπαρκτη εθνότητα, σε ποιαν ανάκληση θα μπορούμε αύριο να ελπίζουμε;

Κώστας Καραΐσκος, Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Κομοτηνή, 14-6-2018

Στις πρώτες δύο φωτογραφίες βλέπουμε με το βελάκι τον Χαλίλ Σατραζάμ, σύμβουλο του τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζή, ο οποίος κατηγορείται πως διέταξε την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού το 1996! Ποιος το λέει; Ο άλλος αυτουργός της αισχρής εκείνης δολοφονίας, ο τότε υπουργός του ψευδοκράτους Κενάν Ακίν!

Στις δύο τελευταίες φωτογραφίες βλέπουμε τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά να συνοδεύεται στις συναντήσεις του στην Ελβετία από τον Βαγγέλη Καλπαδάκη, διπλωματικό σύμβουλο του πρωθυπουργού. Ο Καλπαδάκης (με το μούσι), ανηψιός του Ν. Βούτση και εξ απορρήτων σύμβουλος του Τσίπρα, συζεί με Τουρκάλα διπλωμάτη, κόρη ανώτατου αξιωματικού των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρέτησε στο ΝΑΤΟ και στις Βρυξέλλες! Γνώρισε, λέει, τη Φεϊζά στην Άγκυρα και όταν αυτός ήρθε στην Αθήνα, πήρε κι εκείνη μετάθεση στη χώρα μας, επειδή – όπως φαίνεται – ο έρωτας βαρύνει πολύ στις μεταθέσεις που βγάζει το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών! Βούηξε η χώρα με το σκάνδαλο που έφτασε μέχρι τη Βουλή αλλά δεν ιδρώνει κανένα αυτί. Άλλωστε και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει στις τάξεις της τέτοιους ελληνοτουρκικούς έρωτες και κουμπαριές, δεν μπορεί να πολυφωνάξει…

Απέναντι σε ένα δολοφονικό καθεστώς, αντιπαραθέτουμε διαρκώς ένα θλιβερό τσίρκο. Ώς πότε θα γλυτώνουμε άραγε;

Κώστας Καραΐσκος

Δέν ξέρω πόσοι Ἕλληνες ἀντέχουν ἀκόμη νά παρακολουθοῦν τήν σαπουνόπερα τῶν διαπραγματεύσεων Κυβέρνησης καί “θεσμῶν”, πάντως ἐμεῖς σίγουρα δέν ἀνήκουμε σ’ αὐτούς. Δηλώσεις, διαφωνίες, πακέτα μέτρων, ὅλα αὐτά πού ἔχουν πνίξει τήν χώρα μας καί τίς ζωές μας συνεχίζονται ἀκάθεκτα ἐπί ἕξι ὁλόκληρα χρόνια, μέ ἄλλους πρωταγωνιστές ἀλλά στόν ἴδιο φαῦλο κῦκλο. Καί παρότι οἱ νῦν κυβερνῶντες διακήρυξαν τήν φιλοδοξία τους νά μᾶς βγάλουν ἀπό αὐτόν, τώρα πιά δείχνουν μέσα του σάν τό ψάρι στό νερό. 

Πᾶμε λοιπόν στό Eurogroup τῆς Δευτέρας μέ ὅπλο κάποια σημάδια εὐρωπαϊκῆς στήριξης (δηλώσεις τῶν Μοσκοβισί καί Τούσκ, στάση τῆς Ἰταλίας, προβλέψεις τῆς Eurostat…) καί στόχο νά πετύχουμε τήν ἀξιολόγηση – πού πέρυσι ἀπορρίπταμε μετά βδελυγμίας – σέ συνδυασμό μέ τήν συζήτηση γιά τήν βιωσιμότητα τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους. Κάπως ἔτσι ἡ Κυβέρνηση ἐλπίζει νά μᾶς χρυσώσει τό χάπι τῶν νέων μέτρων λιτότητας, ὑπερφορολόγησης καί ἀσφαλιστικῆς καταλήστευσης, παρουσιάζοντας ὡς ἐπιτυχία της μιά πρόβλεψη γιά ἐλάφρυνση τοῦ δημόσιου χρέους – τό ὁποῖο ἔφτασε στό 206% χάρη (καί) στή δική της ἀνεπάρκεια. Παράλληλα, μαζεύει ὅπως καί πέρυσι τά ταμειακά διαθέσιμα ὅλων τῶν ὀργανισμῶν, μιλάει γιά τήν δυνατότητα ἀντοχῆς δύο μηνῶν πρίν τήν πτώχευση, λέει μισόλογα γιά …ἐκλογές καί δημοψηφίσματα (ἔ-λε-ος!), στήνει δηλαδή ξανά τό σκηνικό καταστροφῆς πού ζήσαμε πέρυσι καί πού ἀποφύγαμε τίς πιό μοιραῖες του συνέπειες τήν ὕστατη στιγμή, χάρη στό ἔνστικτο πολιτικῆς ἐπιβίωσης τοῦ Τσίπρα. Τό πῶς θά μποροῦσε νά ἐξελιχθεῖ ἐφέτος, οὐδείς γνωρίζει.
Τί μποροῦμε νά ἐλπίζουμε; Ὅλη ἡ φασαρία γίνεται γιά τά μέτρα – “κάβα” πού ζητοῦν Σόιμπλε καί ΔΝΤ (μά καί ἡ κυβερνητική ἀντιπρόταση δέν εἶναι καλύτερη) κι ἀποσιωπᾶται ὅτι καί τά ἄλλα μέτρα πού ψηφίζονται μέσα στό Σαββατοκύριακο εἶναι καταστροφικά. Ἡ παρελκυστική τακτική τοῦ Σύριζα τό μόνο πού σίγουρα πετυχαίνει εἶναι νά διαλύσει ἔτι περαιτέρω τό οἰκονομικό κλῖμα στή χώρα, στήν ὁποία παρεμπιπτόντως ζοῦν καί ἐπαγγελματίες, ἔμποροι, ἐπιχειρηματίες, κατηγορίες πολιτῶν δηλαδή πού εὐθύνονται γιά τήν παραγωγή εἰσοδήματος. Ἡ Κυβέρνηση, πού συστηματικά ἀγνοεῖ ὅλους τούς ἀνωτέρω (ὅπως καί οἱ προκάτοχοί της), μέ διακηρυγμένο μόνο της μέλημα τήν διασφάλιση τῆς πληρωμῆς τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καί τῶν συνταξιούχων, ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια τήν πατρίδα μας στόν γκρεμό. Καί τό καλό σενάριο κάθε φορᾶς εἶναι τό χειρότερο τῆς προηγούμενης.

Οἱ μέρες πού ζοῦμε μοῦ φέρνουν στόν νοῦ τίς τελευταῖες μέρες τοῦ καθεστῶτος Ἰωαννίδη. Ὄχι μόνο γιατί ὅλα γύρω μας μυρίζουν καί σήμερα μπαρούτι, ὄχι μόνο γιατί εἴμαστε πάλι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνο γιατί ἡ Ἀθήνα θαρρεῖ πώς πορεύεται μέ τό πράσινο φῶς τοῦ θείου Σάμ… Ἀλλά καί γιατί μιά ἐθνική τραγωδία λαμβάνει χώρα μπροστά στά μάτια ὅλων μας καί τήν ἴδια στιγμή ἐμεῖς – ἡγεσία καί λαός – προσποιούμεθα πώς δέν εἶναι αὐτό πού φαίνεται! 

Τόν Ἰούλιο τοῦ 1974 ὅλες οἱ πληροφορίες ἦταν πώς ἡ Τουρκία ἑτοιμάζεται νά ἐπιτεθεῖ στήν Κύπρο. Αὐτό μετέδιδαν οἱ εἰδήσεις ἀπό τήν κινητικότητα στή Μερσίνα, αὐτό συζητοῦσαν οἱ ξένοι διπλωμάτες, αὐτό ἔλεγε καί ἡ κοινή λογική. Βεβαίως τήν ἀφορμή εἶχε δώσει τό ἄθλιο πραξικόπημα τοῦ Σαμψών. Ἀκόμα κι ὅταν ἐμφανίστηκαν τά τουρκικά πλοῖα ἀνοιχτά τῆς Κύπρου, ἀκόμα καί τότε πίστευε ὁ τραγικά ὀλιγόνους δικτάτορας πώς ἐπρόκειτο γιά …ἄσκηση καί ἀρνήθηκε νά θέσει σέ συναγερμό τίς ἑλληνικές Ἔνοπλες Δυνάμεις!
Τόν Μάρτιο τοῦ 2016 ὅλες οἱ πληροφορίες εἶναι πώς ἡ Τουρκία μᾶς ἐποικίζει μέ μουσουλμανικό πληθυσμό. Αὐτό δηλώνει ἡ κλειστή πόρτα τῆς Εὐρώπης, αὐτό δείχνει ἡ ἀκατάπαυστη -παρά τά συμφωνηθέντα- ἀνθρωποροή, αὐτό λέει καί ἡ κοινή λογική. Βεβαίως τήν ἀφορμή ἔδωσε τό ἄθλιο κάλεσμα τῆς κ. Τασίας. Κάθε μέρα προστίθενται ἑκατοντάδες ἤ καί χιλιάδες ἀκούσιοι λαθρεπιβάτες στό ἑλληνικό σαπιοκάραβο, οἱ ὑπηρεσίες τούς σκορπᾶνε γιά νά μήν πολυφαίνονται καί τά ΜΜΕ μᾶς καθησυχάζουν πώς ὅλα εἶναι θέμα “ἀνθρωπιᾶς”. Ἀκόμα καί τώρα πού δημιουργοῦνται ὁλόκληρα χωριά ἀνά τήν Ἑλλάδα, πού γίνονται ἑτοιμασίες γιά ἑκατομμύρια μερίδες φαγητοῦ, πού ἀναζητοῦνται τρόποι σχολικῆς ἔνταξης τῶν παιδιῶν τους (!), ἐμεῖς βλέπουμε μόνο “φοβικούς” Εὐρωπαίους καί “πολιτισμένους” ἰθαγενεῖς.
Ὄχι, δέν εἶναι αὐτό πού νομίζουμε, διαφορετικά ὁ δημοκράτης πρωθυπουργός μας καί ἡ Κυβέρνησή του δέν θά ἔπρατταν τά δέοντα; Ἡ Ἀντιπολίτευση δέν θά φώναζε; Ὅλοι δηλαδή νά εἶναι τόσο ἄχρηστοι; Εἶναι δυνατόν;

Τό σήριαλ τῶν τελευταίων ἡμερῶν, μέ τίς τέσσερεις ἀποκαλυφθεῖσες κατ’ ἰδίαν συναντήσεις Ψυχάρη – Τσίπρα δέν ἐξέπληξε κανέναν. Ποιός πίστευε ὅτι ἕνας μέλλων πρωθυπουργός μπορεῖ νά ἀγνοεῖ τά παραδοσιακά Μέσα ἐνημέρωσης – διαπλοκῆς; Ὡστόσο δόθηκε μιά μεγάλη ἔκταση στό γεγονός, παράλληλα βέβαια μέ τήν δίωξη τοῦ ἐκδότη, μέ σκοπό νά ἀναδείξει τόν ριζοσπαστισμό τῆς Κυβέρνησης πού προχωράει σέ μετωπική σύγκρουση μέ τήν διαπλοκή καί ἄρα τήν διαφορά της ἀπό τούς ὑποταγμένους προκατόχους της.

Τό ὅλο σκηνικό μοῦ θύμισε τήν πρό ἐτῶν ἀνάλογη συμπεριφορά τοῦ ἐκσυγχρονιστικοῦ ΠαΣοΚ ἔναντι τοῦ τέως βασιλιᾶ στό θέμα τῆς βασιλικῆς περιουσίας (1994-2002). Ὅσο πιό βαθειά χωνόταν στήν διαπλοκή ἡ κυβερνώσα παρέα, τόσο πιό ὀξεία γινόταν ἡ ἀντιβασιλική της ρητορεία. Τί νά κάνει, ἔπρεπε κάπως νά πιστοποιεῖ τά λαϊκά της χαρακτηριστικά, ἔστω κι ἄν τελικά ὁ λαός πλήρωσε τά σπασμένα (4,6 δισ. δρχ), κι ὁ πιό εὔκολος ἀντίπαλος ἦταν ἕνας παρηκμασμένος θεσμός μέ ὑψηλή ὅμως συμβολική ἀξία. Κάπως ἔτσι καί οἱ νῦν. Βεβαίως τό ΔΟΛιο συγκρότημα μπορεῖ νά ἀποδυναμώθηκε σημαντικά τά τελευταῖα χρόνια ἀλλά δέν ἔχει ξεδοντιαστεῖ σάν τόν τότε ἄνακτα. Τί νόημα ὅμως ἔχει μιά τέτοια σύγκρουση (πού κι ἐμεῖς τή ζητούσαμε) ἄν δέν σηματοδοτεῖ τή σύγκρουση μέ τίς πολιτικές πού μᾶς κατάντησαν ἐδῶ; Τό ζητούμενο γιά μᾶς ἦταν ἡ ρήξη προκειμένου νά γίνουν ἐφικτές πολιτικές ἀπελευθέρωσης τῆς πατρίδας καί τοῦ λαοῦ μας. Μετά τήν ἐξευτελιστική ὑποταγή σέ ὅλα τά ἔξωθεν κελεύσματα καί τήν πλήρη ἀπογοήτευση τοῦ λαοῦ, τί περιεχόμενο ἀπομένει ἄραγε στήν ἱστορία αὐτή;

Πᾶνε καί οἱ ἐκλογές τῆς 20ῆς Σεπτεμβρίου, μέ τό πολιτικό σκηνικό νά μήν ἀλλάζει δραματικά. Παρά τίς τεκτονικές μετακινήσεις τῶν κυβερνώντων κομμάτων, ἡ προτίμηση τοῦ κόσμου – αὐτοῦ τελοσπάντων πού προσῆλθε στίς κάλπες – παρέμεινε σ’ αὐτά τά τελευταῖα. Τί κι ἄν σήμερα πᾶνε νά ἐφαρμόσουν τά ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνα πού ἔλεγαν μέχρι χθές; Μέσα στό πλῆρες ἀδιέξοδο* διατήρησαν τίς δυνάμεις τους καί τίς καρέκλες τους, μέ τό «ἀντίπαλο» στρατόπεδο (ΝΔ – ΠαΣοΚ – Ποτάμι) νά ἀναδιανέμει ἁπλῶς τά κουκιά του. Τέλος, ὁ ἀποκλεισμός τῆς ΛΑ.ΕΝ. ἀπό τή Βουλή ἀφήνει τήν κουρελιασμένη ἀντιμνημονιακή σημαία στά ἀπρόθυμα χέρια τοῦ ΚΚΕ καί τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Πρακτικά λοιπόν εἴχαμε τήν ἐπικράτηση τοῦ ἀμερικανικοῦ κόμματος ἔναντι τοῦ γερμανικοῦ. Εἶναι πιά παραπάνω ἀπό προφανές ὅτι αὐτό πού συνέχει τόν κυβερνητικό συνασπισμό βρίσκεται πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ἐνῶ γιά τήν ἀντιπολίτευση ἕδρα μπορεῖ νά θεωρηθεῖ τό Βερολῖνο. Αὐτό βεβαίως τό λέμε σχηματικά, ἀφοῦ δέν ὑπάρχουν σαφεῖς διαχωριστικές γραμμές καί τό παγκόσμιο καθεστώς κινεῖται ὑπεράνω κρατῶν καί …προτεκτοράτων. Δέν μπορεῖ ὅμως κανείς νά ἀγνοήσει τίς ἀμέτρητες ἀμερικανικές δηλώσεις στήριξης τῆς Κυβέρνησης ἤ τίς «ἀνησυχίες» τοῦ ἀναπλ. Γ.Γ. τοῦ ΝΑΤΟ, Ἀλεξάντερ Βέρσμποου, μήπως τό Grexit ἀποτελέσει κίνδυνο γιά τήν ἀσφάλεια τῆς Συμμαχίας ἤ τήν πάγια θέση τοῦ ΔΝΤ γιά ἀναδιάρθρωση τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους (σέ βάρος τῶν Εὐρωπαίων πιστωτῶν, φυσικά – βλέπε τήν περίπτωση τοῦ κατεχόμενου Ἰράκ). Κι ἀπό τήν ἄλλη τίς εὐρωπαϊκές ἀντιδράσεις γιά τή σύνθεση τῆς Κυβέρνησης, τίς ἀνησυχίες γιά τήν ἀκολουθούμενη πολιτική τῆς Ἀθήνας κτλ κτλ. Πλήρης ἐπιβεβαίωση ὅλων αὐτῶν ἦταν ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Σ. Σιδέρη στήν «Καθημερινή» (25/9/15) τοῦ ἀπόρρητου τηλεγραφήματος ἀπό τόν πρέσβη μας στήν Οὐάσινγκτον (Χρ. Παναγόπουλος) πρός τήν Ἀθήνα, 4 μέρες μετά τή συμφωνία Ἑλλάδας – πιστωτῶν (16 Ἰουλίου 2015), ὅπου συνοψίζεται ἡ πολύμηνη συνεργασία Οὐάσιγκτον – Ἀθήνας «μέ στόχο νά ἀντιμετωπιστεῖ ἡ ἐπιθετικότητα τοῦ Βερολίνου». Ἄλλωστε μόνο στό πλαίσιο αὐτοῦ τοῦ διπόλου ἑρμηνεύεται ἡ ρητορεία τοῦ Τσίπρα γιά «ἀλλαγή στήν Εὐρώπη», ἡ ἀκατανόητη δημοσιότητα τοῦ Βαρουφάκη, ἡ πολιτική ἐπιβίωση τοῦ Καμμένου, ἡ καούρα τοῦ Σούλτς γιά τό Ποτάμι, ὁ ἑλληνικός ρόλος στήν διοχέτευση τῶν προσφύγων πρός τήν καρδιά τῆς Εὐρώπης…
Προσπερνώντας (ἐνώπιον τῶν θανάσιμων κινδύνων) τό ἠθικό καί πολιτικό ζήτημα μιᾶς «ἀριστερῆς» Κυβέρνησης πού ὑπάρχει ὡς ἐνεργούμενο τῶν ΗΠΑ, ἀναρωτιόμαστε: εἶναι αὐτό κακό γιά τή χώρα μας; Εἶναι δηλαδή προτιμότερες οἱ πλάτες τῶν ΗΠΑνθρώπων ἀπό κεῖνες τῶν Βρυξελλῶν; Θά δείξει ἀλλά ὥς τότε κρατᾶμε πολύ μικρό καλάθι. Γιατί τί σημαίνει «πλάτες», μήπως κάτι σάν τή «ὑποστήριξη» τοῦ Κίσσιγκερ στόν Ἰωαννίδη τό 1973-74**; Τό θέμα εἶναι νά μήν μᾶς χρησιμοποιήσει ἡ Ἀμερική στήν προσπάθειά της γιά ἐπικυριαρχία ἐπί τῆς Εὐρώπης καί μετά μᾶς πετάξει στά σκυλιά (ὁ γερμανικός ποιμενικός δαγκώνει ἄσχημα – Grexit κτλ). Κι ὅσο δέν βλέπουμε κανένα ἐγχώριο πολιτικό ἀνάστημα πού θά μποροῦσε νά προλάβει ἤ νά ἀνατρέψει μιά τέτοιαν ἐξέλιξη, ὁριστικά καταστροφική γιά τήν πατρίδα μας, πῶς νά νιώσουμε ἥσυχοι μέσα στόν ὀρυμαγδό; Ὅλα γύρω ἀπό τά σύνορά μας μαυρίζουν ἐπικίν- δυνα, ἡ ἴδια ἡ χώρα καταρρέει καί νά πα- ρηγορηθοῦμε πού πῆρε ὑπουργεῖο ἡ …Τζάκρη;
* Κι ἀφοῦ «ἡ δημοκρατία δέν ἔχει ἀδιέξοδα», τί συμπέρασμα προκύπτει; Ὅτι ἁπλῶς δέν ἔχουμε δημοκρατία.
** Τό παράδειγμα δέν εἶναι τυχαῖο, εἰδικά ὅσον ἀφορᾶ τίς κυπριακές του συνέπειες

Τό πεδίο ὅπου θά κριθεῖ ἡ Κυβέρνηση εἶναι κυρίως τό ἐσωτερικό. Ὅπως καί προεκλογικά τό γράφαμε (βλ. ἀνακοίνωση «Σπάρτακου» 23/1/2015) ἐκεῖ θά δοῦμε τίς προθέσεις καί τίς δυνατότητές της. Ἄλλωστε τό ἐξωτερικό δημόσιο χρέος εἶναι τό ἀποτέλεσμα, ποιά εἶναι ἡ πηγή τοῦ ἑλληνικοῦ προβλήματος; Εἶναι ἡ κυριαρχία μιᾶς ἄθλιας ὀλιγαρχίας πού μέ τήν συνενοχή τοῦ πολιτικοῦ προσωπικοῦ καταληστεύει τόν τόπο μας. Εἶναι ἡ ἀνυπαρξία κρατικῆς δομῆς (στήν Διοίκηση, στήν Δικαιοσύνη κτλ) στοιχειωδῶς λειτουργικῆς, ἀξιοκρατούμενης καί ἀξιόπιστης. Εἶναι, τέλος, ἐπίσης ἡ μετάδοση τοῦ παρασιτικοῦ πνεύματος («ὅ,τι ἁρπάξουμε…») ἀπό πάνω πρός τά κάτω σέ ὅλο τό κοινωνικό σῶμα. Ὅσο κι ἄν μποροῦμε νά βροῦμε τά ἴχνη τῆς ἀποικιοκρατίας στίς ἑλληνικές παθολογίες, τήν κύρια εὐθύνη δέν μποροῦμε νά τήν ἀποποιηθοῦμε. Περιμένουμε λοιπόν ἀπό τόν πρωθυπουργό καί τούς ὑπουργούς σαφές δεῖγμα γραφῆς στούς τρεῖς προαναφερθέντες τομεῖς. Θά θέσει π.χ. ἕνα τέρμα στή χούντα τῶν ἰδιωτικῶν καναλιῶν, ὅπως ἤδη τό ἐξήγγειλε; Θά ξαναβάλει μπροστά τήν παραγωγή – τοὐλάχιστον τοῦ πρωτογενοῦς καί δευτερογενοῦς τομέα – σέ ὑγιεῖς βάσεις; Θά κινητοποιήσει τήν κοινωνική ὑπευθυνότητα καί τό ἑλληνικό φιλότιμο πού βρίσκονται ἀπό χρόνια σέ ἀφασία; Ποιά τρόικα καί ποιό ΔΝΤ θά ἐναντιωνόταν σέ μιά τέτοια προοπτική;
Μέχρι σήμερα, τρεῖς ἑβδομάδες μετά τήν ἐκλογική ἐπικράτηση, τό πεδίο εἶναι ἀκόμη ὁμιχλῶδες. Ὑπάρχει ἕνα περίσσευμα θετικῶν ἐξαγγελιῶν, στίς ὁποῖες ὅμως τό φιλολαϊκό στοιχεῖο ἠχεῖ ἐνίοτε καί λαϊκίστικα, σέ τόνους πασοκικούς. Ἡ ἱστορική εὐθύνη αὐτῆς τῆς Κυβέρνησης, πού ἀνέλαβε τήν συλλογική μας σωτηρία, εἶναι τεράστια, εὐχόμαστε νά ἀνταπεξέλθει καί ἐννοεῖται ὅτι εἴμαστε στό πλευρό της γιά ὅ,τι χρειαστεῖ.

Πρῶτον εἶναι πασίδηλο πώς πρέπει κι αὐτός ὁ χῶρος, τῆς so called Ἀριστερᾶς, νά περάσει ἀπό τό γκουβέρνο. Ὅσο παραμένει στήν ἀσφάλεια τῆς ἀντιπολίτευσης, ὑποστασιάζοντας ὑποτίθεται μιά διέξοδο γιά τόν ἑλληνικό λαό, δείχνει σάν ἕνα χαρτί πού δέν παίχτηκε. Ἄς τό ρίξουμε λοιπόν κι αὐτό στό τραπέζι γιά νά δοῦμε τί μπορεῖ νά ἀποφέρει.
Δεύτερον μιά νίκη τοῦ Σύριζα – καί μιά Κυβέρνηση μέ τούς Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες καί χωρίς μνημονιακά βαρίδια, ἐλπίζω – θά εἶναι μιά πολιτική τιμωρία γιά τούς πρωτεργάτες τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καταστροφῆς. Ἀναφέρομαι στά πεπραγμένα τῶν κυβερνήσεων πρίν καί μετά τά Μνημόνια ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα: στήν συνολική ἐκφύλιση τῆς κοινωνίας καί στόν διασυρμό τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καί τῶν θεσμῶν του. Τελευταῖο δεῖγμα γραφῆς ὁ ἐλεεινός χειρισμός τῆς ἀπόπειρας ἐξαγορᾶς τοῦ βουλευτῆ Π. Χαϊκάλη. Ὁ ἐξευτελισμός κάθε θεσμικῆς λειτουργίας καί ἡ προσβολή τῆς κοινῆς λογικῆς ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀπό ὅλον τόν συρφετό τοῦ καθεστῶτος – πρώτη γραμμή τά βοθροκάναλα καί δεύτερη οἱ χασαποφυλλάδες – δέν μπορεῖ νά περάσει ἀβρόχοις
ποσί. «Μά θά εἶναι καλύτεροι οἱ ἑπόμενοι;» ἔρχεται αὐτομάτως ἡ ἔνσταση. Δέν μ’ ἐνδιαφέρει, ἀπαντῶ, ἄς πληρώσει μέ κάποιο τρόπο,
ἔστω, ὁ σεσημασμένος δολοφόνος καί μετά ἄς πάρει σειρά κι ὅποιος τόν μιμηθεῖ.
Τρίτον, μιά διάλυση τοῦ κατεστημένου σκηνικοῦ ἴσως ἀπελευθερώσει καί ἀναδιατάξει πολιτικές δυνάμεις πού σήμερα εἶναι ἀνενεργές ἤ ἐγκλωβισμένες. Σήμερα ὅ,τι «νέο» προκύπτει (ποτάμια, ρίζες κτλ) εἶναι ἐνεργούμενο τῆς διαπλοκῆς, αὔριο δέν μποροῦμε νά εἴμαστε σίγουροι τό τί θά συμβεῖ.
Τέταρτον καί κυριότερο: μπορεῖ πραγματικά νά φέρει τή «συντέλεια» μιά Κυβέρνηση Τσίπρα, ὅπως πολλοί εἰκάζουμε. Τότε θά ἔχουμε ἐνώπιόν μας δύο ἀκριβοθώρητα πράγματα: τήν γυμνή ἀλήθεια χωρίς τά παραισθησιογόνα τῆς καθημερινῆς, θηριώδους προπαγάνδας καί ἐπίσης τήν δυνατότητα ἀναπροσανατολισμοῦ τῆς συλλογικῆς ζωῆς μας, ἔξω ἀπό τόν ἀσφυκτικό νάρθηκα τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξης. Δέν γνωρίζω ἄν ἔχουμε οἱ σημερινοί Ἕλληνες τίς προϋποθέσεις γιά νά ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν καινοφανῶν περιστάσεων. τίποτε δέν προδιαγράφει μιά καταφατική ἀπάντηση, ὅλα δείχνουν ἀλεσμένα ἀπό τήν τηλοψία ἀλλά κι ὅλα μένουν ν’ ἀποδειχθοῦν στήν πράξη.

1) «Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σοβαρό ανθρωπιστικό πρόβλημα».
Για ποιο ανθρωπιστικό πρόβλημα μιλάμε; Το πρόβλημα είναι καθαρά πολιτικό. Οι Ιρακινοί, οι Αφγανοί, οι Πακιστανοί, οι Σομαλοί έρχονται φυγάδες από τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους των Αμερικανών (κυρίως) αλλά δεν ακούμε να καταγγέλεται κάτι τέτοιο με το όνομά του. Μα κι ανθρωπιστικό να ήταν το πρόβλημα, η χώρα μας θα το έλυνε; Κράτος είναι, όχι διεθνής οργανισμός ή ΜΚΟ!
2) «Όλα τα προηγούμενα χρόνια η ανεπτυγμένη Δύση έσπειρε φτώχεια κι εξαθλίωση, σήμερα θερίζει τις επιπτώσεις»
Ναι, και λοιπόν; Ποια είναι η ευθύνη της Ελλάδας για την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, που και η ίδια την ένιωσε στο πετσί της; Έχει γούστο να ισχύει για τον Τσίπρα η συλλογική ευθύνη!
3) «Η ΕΕ προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με την καταστολή και την αστυνόμευση. Η πρακτική αυτή είναι τελείως ατελέσφορη. Όσο και αν προσπαθεί κανείς με εξοπλιστικά προγράμματα να περιφρουρήσει τα θαλάσσια σύνορα δεν θα το καταφέρει».
Τι λες βρε παληκάρι μου; Μήπως πήρες είδηση τι απέφεραν τα μέτρα στην Ιταλία; Γιά δές τα νούμερα της λαθρομετανάστευσης εκεί κι εδώ και μετά πες μας για ατελέσφορα και μη μέτρα. Άλλωστε δεν λέει κανείς ότι μόνη της η φύλαξη των συνόρων θα λύσει το πρόβλημα αλλά είναι δυνατόν να την εγκαταλείψουμε;!
4) «Η κυβέρνηση ακολουθεί την ίδια πολιτική και παρασύρεται από έναν ανταγωνισμό με την ακροδεξιά ρητορεία του κ. Καρατζαφέρη και καταλήγει στις πιο ακραίες πολιτικές επιλογές της. Δυστυχώς και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει εγκατασταθεί μεσοτοιχία με τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ και έχει υιοθετήσει μια ακροδεξιά και λαϊκίστικη ρητορεία».
Εντάξει, όποτε θέλουμε να χρωματίσουμε το κακό, υπάρχει η γνωστή παλέτα: η ακροδεξιά, ο λαϊκισμός, ο Καρατζαφέρης… Κανένα επιχείρημα όμως, μόνο ταμπέλες!
5) «Εμείς επιμένουμε να υπερασπιζόμαστε τις προτάσεις και τις θέσεις των διεθνών οργανισμών (…) Και προτείνουμε πολύ συγκεκριμένα μέτρα. Μεταξύ αυτών ζητάμε τα χρήματα που δαπανώνται από την Ε.Ε. να μην πηγαίνουν σε εξοπλισμούς και αναποτελεσματικά προγράμματα για την καταστολή και τη φύλαξη των συνόρων που δεν μπορούν να φυλαχθούν, αλλά να πηγαίνουν στη διαμόρφωση ανοιχτών κέντρων φιλοξενίας, όπου να πληρούνται οι συνθήκες υγιεινής και δεν θα έχουν αυτή την κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στο Κέντρο Κράτησης της Σάμου και αλλού».
Το πήραμε λοιπόν απόφαση, σύνορα δεν μπορούμε να φυλάξουμε, ας δώσουμε λεφτά για ξενοδοχειακό εξοπλισμό! Να βάλουμε και μια ταμπέλα στα σύνορα και ίσως να μοιράζουμε και διαφημιστικά φυλλάδια στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, «ανοίξαμε και σας περιμένουμε»!
6) «Σ’ αυτό το πλαίσιο διεκδίκησης ζητάμε και από την ΕΕ να εφαρμοστεί ένα διακρατικό πρόγραμμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκειμένου να στηθούν και στις δυο χώρες κέντρα φιλοξενίας και κέντρα υποδοχής».
Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον Αλέξη ότι αυτά που ζητάει από την Τουρκία είναι κωμικά. Σαν να ζητάς από τον λύκο βοήθεια να φυλάς τα πρόβατα. Άλλωστε τις συμφωνίες που ήδη έχει υπογράψει η Τουρκία, είδαμε πόσο τις εφάρμοσε…
7) «Δεν είναι δυνατόν να μετακινούνται ελευθέρα εμπορεύματα, κεφάλαια, ακόμη και ο τζόγος και να μην μπορούν να μετακινηθούν οι άνθρωποι».
Μα πώς, μετακινούνται και άνθρωποι με τους ίδιους ακριβώς όρους, του εμπορίου. Κι όσο διευκολύνεις το έργο των δουλεμπόρων, τόσο γίνεσαι συνένοχός τους, ένας χρήσιμος ηλίθιος του trafficking.
8) «Τέλος, προτείνουμε μέτρα για την απογκετοποίηση αστικών περιοχών, που πλήττονται από την υπερβολική συσσώρευση εξαθλιωμένων οικονομικών μεταναστών και μεταναστών, με ενίσχυση της ποιότητας ζωής αυτών των περιοχών».
Δεν ξέρω σε ποια χώρα ζει ο Αλέξης, πάντως η χώρα στην οποία ζούμε εμείς δεν έχει (ή δεν δίνει) μία δεκάρα για τους ίδιους τους πολίτες της, για τα στοιχειώδη τους δικαιώματα, όντας στα όρια της πτώχευσης. Το όνειρο βέβαια είναι δικαίωμα του καθενός, όμως καθώς η λαθρομετανάστευση τείνει να γίνει ο εφιάλτης της πατρίδας μας, καλά είναι να ασχοληθούμε με την πραγματικότητα…