Παραβλέπω τίς μομφές περί «Ἀκροδεξιᾶς» ὡς ἐκτός τόπου καί χρόνου καί συστήνω στούς χρῆστες τους νά προσέξουν πώς ὅσοι ψήφισαν Τράμπ δήλωσαν περισσότερο ἀνήσυχοι γιά τήν κατάσταση τῆς Δημοκρατίας τους (35%) παρά γιά τήν Οἰκονομία (30%). Ἀπαριθμῶ λοιπόν:

– Ὄχι στόν πόλεμο! Τό ἐπανέλαβε καί στόν ἐπινίκειο λόγο του πώς δέν θά ξεκινήσει κανέναν πόλεμο ἀλλά ἀντιθέτως, θά σταματήσει πολέμους. Προφανῶς ἐννοοῦσε τῆς Οὐκρανίας, τουλάχιστον, ὅσο γιά τή Μέση Ἀνατολή μένει νά δοῦμε τόν πραγματισμό του στήν πράξη καί ἐνώπιον τῶν ἰσραηλινῶν ἐγκλημάτων μά καί ἀδιεξόδων.

– Ὄχι στήν παγκοσμιοποίηση! Ὑπέρ τοῦ προστατευτισμοῦ κι ἐνάντια στίς 3 διαλυτικές «ἐλευθερίες» διακίνησης εἶχε ταχθεῖ ἤδη στήν πρώτη του θητεία μέ τόν εἰσαγόμενο χάλυβα. Ὁ Τράμπ ἔχει προτείνει καθολικό δασμό ἀπό 10-20% ἕως καί 60-100% σέ περιπτώσεις προϊόντων ἀπό Κίνα ἤ Μεξικό.

– Ὄχι στή λαθρομετανάστευση! Ἐπανέλαβε ἐχθές τήν διάκριση μεταξύ τῆς νόμιμης καί τῆς παράνομης μετανάστευσης, ἐνῶ ἀναμένεται ὁλοκλήρωση τοῦ τείχους στά σύνορα μέ τό Μεξικό. Παράλληλα ὑποσχέθηκε ἑκατομμύρια ἀπελάσεις, ξεκινώντας ἀπό τούς παράνομους πού ἔχουν ποινικό μητρῶο στίς ΗΠΑ. Ἡ ἀποχή ἐπί τῶν ἡμερῶν του τῶν ΗΠΑ ἀπό τή Διάσκεψη τοῦ Μαρακές γιά τή Μετανάστευση (2017) ἔδειξε πώς δέν εἶναι μόνο λόγια.

– Ὄχι στό ψηφιακό νόμισμα! Καθότι αὐτό περιορίζει τήν οἰκονομική ἀνεξαρτησία καί ὁλοκληρώνει τήν παρακολούθηση τοῦ πολίτη. Ἀντιθέτως καταφάσκει τά ἀποκεντρωμένα κρυπτονομίσματα τύπου bitcoin, δηλώνει πώς θέλει τίς ΗΠΑ «ὑπερδύναμη τοῦ bitcoin» – δέν εἶναι τυχαῖο πώς τό βράδυ τῶν ἐκλογῶν ἡ τιμή τοῦ bitcoin ἔκανε ἱστορικό ὑψηλό!

– Ὄχι στήν κρατική λογοκρισία! Τέλος στήν χρηματοδότηση τῶν λογοκριτικῶν μηχανισμῶν καί θά ἀναζητηθεῖ λογοδοσία ὅσων εἶχαν ἐμπλακεῖ καί ἀποκάλυψη ὅσων ἔγιναν σέ καθεστώς Τυραννίας, σέ ΗΠΑ κι ἀλλοῦ. Ἀπαγόρευση «συνεργασίας» ὁμοσπονδιακῶν ὑπηρεσιῶν μέ ἐπιχειρήσεις, ὀργανισμούς ἤ ἄτομα πού προσπαθοῦν νά λογοκρίνουν ὁποιαδήποτε μορφή λόγου, ἀνάκληση τῆς χρηματοδότησης γιά τήν ἐπισήμανση «παραπληροφόρησης».

– Ὄχι στήν πράσινη ἀπάτη! Ναί στά ὀρυκτά καύσιμα, κατάργηση τοῦ νόμου Μπάιντεν γιά τήν πράσινη μετάβαση καί (λογικά) ἐπανάληψη τῆς ἀπόσυρσης τῶν ΗΠΑ ἀπό τή Συμφωνία τοῦ Παρισιοῦ γιά τό Κλῖμα. Ἔχει ὑποσχεθεῖ κατάργηση τῶν ὑπεράκτιων αἰολικῶν ἔργων μέ διάταγμα ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς θητείας του, ἐνῶ ἤδη μέ τό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα ἔχουν καταρρεύσει οἱ μετοχές τῶν ΑΠΕ στόν Dow Johnes πού ἐκτοξευόταν! Και, παρά τήν συμμαχία του μέ τόν Ήλον Μάσκ, ἔχει ἐκφράσει τήν ἀντίρρησή του γιά τήν ἠλεκτροκίνηση (“τά ἠλεκτρικά αὐτοκίνητα δέν πᾶνε μακρυά καί κοστίζουν πολύ”).

– Ὄχι στήν ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντα! Χωρίς νά στραφεῖ κατά τῶν σεξουαλικῶν παρεκκλίσεων προτείνει τέλος στίς ἀλλαγές φύλου ἐφήβων, στή συμμετοχή τῶν διεμφυλικῶν σέ ἀγῶνες γυναικῶν, στήν παράνοια τῶν δεκάδων «φύλων». Γάμος μόνο ἀνάμεσα σέ ἄνδρα καί γυναίκα, πού εἶναι καί τά μόνα φῦλα, τελεία.

Ἄς προστεθεῖ στά ἀνωτέρω πώς ἡ (πιθανότατη) ὑπουργοποίηση τοῦ Μπόμπ Τζούνιορ Κέννεντυ θά εἶναι κυριολεκτικά σεισμός γιά τόν χῶρο τῆς Big Pharma (καί ὄχι μόνο). Ἤδη ἀνακοινώθηκε ὁ τερματισμός τῆς φθορίωσης τοῦ πόσιμου νεροῦ και ἀναμένεται πλήρης ἀνατροπή τῆς πολιτικῆς τοῦ ἐμβολιασμοῦ, πόσο μᾶλλον μέ προϊόντα τύπου mRNA, σάν αὐτά πού σάρωσαν τή δημόσια ὑγεία ἐπί κόβιντ. Εἶναι γνωστό πώς ὁ ἀνηψιός τοῦ JFK ἔχει ἀφιερώσει τή ζωή του στόν ἀγώνα γιά ἐπανάκτηση τῆς παιδικῆς ὑγείας, πολεμώντας τίς φαρμακευτικές καί τά συμφεροντολογικά τους παραμύθια.

Γενικά οἱ θέσεις Τράμπ ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινῆς λογικῆς, τῆς πραγματικῆς παραγωγῆς, κατέκτησαν τούς Ἀμερικανούς ἀλλά καί ἀκροατήρια σέ ἄλλες χῶρες, κυρίως στήν Εὐρώπη ὅπου τό καθεστώς τῆς ΕΕ γίνεται ὅλο καί πιό ὁλοκληρωτικό. Τό ἀντιπαράδειγμα τῆς Σλοβακίας τοῦ Φίτσο γεννᾶ ἐλπίδες ἀλλά καί ἐνδεχομένως μιμητές στήν γειτονική Τσεχία, ἐνῶ ὑπάρχει πάντα ὁ Ὄρμπαν στήν Οὑγγαρία. Ὄντας μᾶλλον ἀπό τούς ἐλάχιστους πού γράφανε στήν Ἑλλάδα ὑπέρ τοῦ Τράμπ καί ΜΕΤΑ τήν πρό τετραετίας ἥττα του (https://slpress.gr/politiki/min-pyrovoleite-ton-tramp), προσδοκῶ τήν ἡμέρα ἐκείνη πού ἡ ἀνωτέρω ἀτζέντα θά εἶναι δυνατόν νά συζητηθεῖ ἐλεύθερα καί ἀπροκατάληπτα καί στήν πατρίδα μου.

(8/11/2024, Η νικηφόρα ατζέντα Τράμπ-Κώστας Καραϊσκος – Militaire.gr)

Τι συνέδεσε λοιπόν τον μέσο Έλληνα πατριώτη με την ρητορική αλλά και την όλη προεδρία Τραμπ; Πρώτα πρώτα σε επίπεδο ιδεολογίας, ο λόγος του αμερικανού Προέδρου κατά την ανάληψη των καθηκόντων του αλλά και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέφρασε σε πολύ μεγάλο βαθμό όσα πάνω κάτω λέει κάθε άνθρωπος που έχει προτεραιότητα την επιβίωση αλλά και την κάθαρση του οικείου οικοσυστήματος, δηλαδή του εθνικού του κράτους.

Ειδικά στην Ελλάδα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας θα στήριζε με κάθε τρόπο την όποια προσπάθεια “αποξήρανσης του βούρκου”, του κομματικού και παρακρατικού κατεστημένου. Αφού λοιπόν ο Πρόεδρος Τραμπ τόλμησε να το διακηρύξει και να το επιχειρήσει σε έναν βαθμό, τι λογικότερο από το να κερδίσει τη συμπάθεια των πολλών; Βεβαίως κέρδισε και το απέραντο μίσος του καθεστώτος, εξ ου και η εκλογική του ήττα, παρότι πήρε 15% περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι το 2016!

Πουθενά δεν εκδηλώθηκε τόσο αναντίρρητα το μίσος κατά του Τραμπ όσο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδοσιακά και μή. Επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια δεν ακούστηκε μία καλή κουβέντα από τις presstitutes (εξαίρετος όρος του Π.Κ. Ρόμπερτς) για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, κι ας έφερε αυτός θεαματικότατα αποτελέσματα στην Οικονομία. Ούτε ο εκμηδενισμός της ανεργίας στα επίπεδα του 1967, ούτε το κλείσιμο της εισοδηματικής ψαλίδας κατά το 1/3, ούτε η επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων στις ΗΠΑ, ούτε η ιστορική εκτόξευση των Χρηματιστηρίων αξιώθηκαν την δέουσα προβολή.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι την έλευση της πανδημίας που τσάκισε την οικονομία και τόσο εξυπηρέτησε τους αντιπάλους του. Για τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, υπήρχε μόνο το Russiagate, το impeachment, οι φαιδρές ιστορίες με τις προ δεκαετιών ροζ περιπέτειες του Προέδρου ή ο τρόπος με τον οποίον η Μελάνια κοίταξε τον άντρα της. Αλλά και αυτή η εναντίωση δεν ήταν αρκετή, γι’ αυτό επιστρατεύθηκε και η νέα τεχνολογία, με τη χρήση της οποίας είχε προ τετραετίας κερδηθεί η εκλογή. Έτσι, τα ιδιωτικά δίκτυα Facebook, Twitter, Instagram, YouTube κτλ άρχισαν να φιμώνουν τον Τραμπ, απαγορεύοντας την μετάδοση ακόμη και επίσημων δηλώσεών του. Αποκορύφωμα η χυδαία λογοκρισία του μετεκλογικού του λόγου από τα τηλεοπτικά κανάλια της διαπλοκής, γεγονός πρωτοφανές και από μόνο του τρομακτικό για κάθε δημοκράτη! Ποιος εχέφρων πατριώτης, που ζει και βλέπει την δική του φίμωση από τα οίκαδε μέσα δεν θα έβλεπε αντιστοιχίες με τις εμπειρίες του; Από το ανεπανάληπτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία μέχρι τις πολύχρονες κινητοποιήσεις στη Χαλκιδική κατά των χρυσωρυχείων και από την αντίσταση των νησιωτών μας προ οκταμήνου στον λαθροεποικισμό και τα ΜΑΤ μέχρι τα ατιμώρητα κατά συρροήν πρασινογάλαζα σκάνδαλα.

Παγκοσμιοποίηση

Στο μείζον θέμα της παγκοσμιοποίησης: είναι πλειοψηφική άποψη αλλά και κοινή λογική πως η πατρίδα μας στο περιβάλλον των μηδενικών δασμών και της ασύδοτης αγοράς δεν έχει καμία πιθανότητα οικονομικής και παραγωγικής επιβίωσης. Τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί από το να αρχίσει η αντιστροφή των τριών “ελευθεριών διακίνησης” από την ίδια τη Μέκκα του διεθνούς συστήματος;

Είχαμε λοιπόν έναν Πρόεδρο που έκανε πράξη την αντιστροφή αυτή (αποχωρώντας από διεθνείς συμφωνίες-οργανισμούς κι επιβάλλοντας δασμούς) με θεαματικά μάλιστα αποτελέσματα για την πατρίδα του, και εμείς θα τον κοιτούσαμε στα …δόντια; Μάλιστα, καθώς ήθελε να απεκδυθούν οι ΗΠΑ τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα, απέσυρε στρατεύματα από διάφορα μέτωπα και δεν ξεκίνησε κανέναν νέο πόλεμο – μοναδική εξαίρεση από δεκαετίες. Βεβαίως υπήρξαν εν Ελλάδι και κείνοι που στεναχωρήθηκαν όταν ο Τραμπ ταπείνωνε τη Μέρκελ, αλλά μόνο κάποιος ειδικός μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημά τους.

Θυμίζουμε πως οι ΗΠΑ επί Τραμπ μποϋκοτάραν την Διάσκεψη για τη Μετανάστευση (Μαρακές 2018) όπου η διεθνής γραφειοκρατία, υπηρετώντας μιαν ατζέντα τύπου Σόρος, προώθησε μια “κανονικοποίηση” της Μετανάστευσης, δίνοντας τροφή σε ποικίλα σενάρια. Αυτό, παράλληλα με την επέκταση του φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό, έδειξε πως ο Αμερικανός Πρόεδρος εννοούσε όσα έλεγε κατά της παράνομης μαζικής μετανάστευσης, εξ ου και η θανάσιμη κόντρα με το δίκτυο της Open Society κτλ του γνωστού …φιλάνθρωπου.

Μπορεί ένας Έλληνας που αγωνιά για τη δημογραφική αλλοίωση και την ετσιθελική επιβολή της “πολυπολιτισμικότητας” στη δική του πατρίδα να μην νιώσει ταύτιση με τον ένοικο του Λευκού Οίκου που υιοθετεί τέτοια καθαρή στάση; Ποιαν συνέπεια δείχνει η πολεμική κατά της παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα όταν αυτή συνοδεύεται από την ταύτιση με τη γραμμή Σόρος στις ΗΠΑ;

Ελληνοτουρκικά

Κι ας έρθουμε στα ελληνοτουρκικά, όπου υποτίθεται ότι ο Τραμπ με την προσωπική καλή σχέση που είχε με τον Ερντογάν έπληττε τα εθνικά μας συμφέροντα. Βεβαίως η σχέση δείχνει υπαρκτή, όμως πού ακριβώς φάνηκε η δική μας χασούρα; Γιατί το πώς χειρίστηκαν οι ΗΠΑ την υπόθεση Ρεζά Ζαράμπ ή το πώς δεν εφάρμοσαν την CAATSA για την αγορά των S-400 αφορά την σύνολη αμερικανοτουρκική σχέση, η οποία προδήλως έχει πολλές και σημαντικές πλευρές, άσχετες με την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Πλευρές άλλωστε στις οποίες πολύ δύσκολα θα καθοριζόταν το αποτέλεσμα από μια προσωπική σχέση, έστω και αρχηγών κρατών, ειδικά όσο αναφερόμαστε σε σοβαρά κράτη με βαθιά θεμέλια.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στα ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα, τι έχουμε; Έχουμε τρεις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών με πιθανή αμερικάνικη “ώθηση”, από τις οποίες τουλάχιστον σε μία (με την Αίγυπτο) είναι σίγουρη. Έχουμε μία αναστολή του τουρκολιβυκού μνημονίου στα πλαίσια μιας ανάταξης της εξουσίας στην αφρικανική χώρα, πάλι με πιθανολογούμενο παρόμοιο παρασκήνιο. Έχουμε μερική άρση του αμερικανικού εμπάργκο στην Κύπρο και επέκταση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ελλάδα.

Έχουμε την ψήφιση του EastMed Act ως νόμου του αμερικανικού κράτους και την μέλλουσα προώθηση του αμερικανικού αερίου δια του θρακικού εδάφους προς τα Βαλκάνια (IBG). Δεν ξέρω τι έχουμε δει σε περασμένα χρόνια από καθεστωτικούς προέδρους ή τι θα περιμέναμε από μία άλλη διοίκηση στην Ουάσινγκτον. Μήπως να επιτίθετο για λογαριασμό μας κατά της Τουρκίας, όσο εμείς παρακολουθούμε τούρκικα σήριαλ;

Σίγουρα, ο Τραμπ δεν ήταν ο ιδανικός ηγέτης. Σαφώς το στυλ του και οι προϋποθέσεις του δεν αρμόζουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, τουλάχιστον για την πολιτισμικά συνειδητή και πολιτικά εγγράμματη Ελλάδα. Όμως εδώ μιλάμε –μιλούσαμε– για Αμερικανό Πρόεδρο στην πραγματική ζωή. Η επιδοκιμασία ή η αποσιώπηση (που είναι ενίοτε το ίδιο πράγμα) του βρώμικου πολέμου που δέχθηκε σε όλη τη θητεία του απονομιμοποιεί ηθικά και δημοκρατικά τους αντιπάλους του. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι μάλλον λήξαν, θα είναι τουλάχιστον η διοίκηση του δύστυχου Μπάιντεν, δηλαδή οι χειριστές του, καλύτεροι για τα ημέτερα συμφέροντα; Μακάρι αλλά μέχρι να το δούμε αυτή η πικρή γεύση μιας ακόμη ήττας δεν φεύγει.

Ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου γιά ἀπόσυρση τῶν ΗΠΑ ἀπό τό συριακό ἔδαφος ἀφενός μέν εἶναι μιά θαυμάσια εἴδηση γιά τίς ἐκεῖ ἐμπλεκόμενες χῶρες -καί ὄχι μόνο-, άφετέρου δέ εἶναι ἄλλη μία ἀπόδειξη τῆς μειωμένης πλέον (σχετικῆς) ἰσχύος τῆς Ἀμερικῆς. Ταυτοχρόνως ὅμως εἶναι ἀκόμη ἕνα ἄδειασμα τῶν Κούρδων, πού ὅπως καί στό βόρειο Ἰράκ ἀποδείχθηκε πώς δέν ζύγισαν σωστά τίς καταστάσεις. Ἀκόμη κι ἄν ἀποφύγουν τήν μῆνι τῆς Τουρκίας καί καταφύγουν μέ ρωσικές ἐγγυήσεις στήν ἀσφάλεια τῆς ἑνιαίας Συρίας, τό ὄνειρο τοῦ κουρδικοῦ κράτους πάει στίς καλένδες. Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ὁ Ἐρντογάν διασφαλίζει τά ἀνατολικά του σύνορα καί θά μπορεῖ νά ρίξει πιά περισσότερο βάρος στήν δική μας πλευρά. Ἐκεῖ ὅπου μιά κυβέρνηση πού ἐλαύνεται ἀπό μισελληνικά ἰδεολογήματα καί ψυχοπνευματικές παρεκκλίσεις διαλύει τόν λαό καί τήν πατρίδα, ἐπαναπαυμένη πώς οἱ “σύμμαχοί της” θά καθαρίσουν πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν συριζία. Καθημερινά διχάζει τόν κόσμο πάνω σέ νεοταξίτικες γραμμές, πριμοδοτεῖ τήν ἀλλοίωση τοῦ πληθυσμοῦ μέ τόν λαθροεποικισμό, ἐγκαταλείπει τήν ἐθνική Ἄμυνα στό ἔλεος τοῦ χρόνου… Πιστεύει πώς ἄν κουνάει χαρωπά τήν οὐρά της κάθε πού τῆς λέει ἕνα γλυκόλογο ὁ Πρέσβης, ξορκίζει τήν Κατάρα τῆς Ἀσίας; Καί καλά τί πιστεύει ὁ κάθε συριζοβλαμμένος πού ἐλπίζουμε ὁσονούπω νά ξεκουμπιστεῖ, ἐναλλακτική ὅμως ὑπάρχει γιά τήν πατρίδα μας, ἐφεδρεῖες ἔμειναν στό ἑλληνικό ἔθνος;

Εἶναι στέρεα ὅμως αὐτά τά ἐπιχειρήματα; Κατά τή γνώμη μας ὄχι. Πρῶτα πρῶτα δέν κρίθηκε τίποτε τό σημαντικό στήν ἐν λόγῳ ψηφοφορία, τῆς ὁποίας τό ἀποτέλεσμα ἦταν ἐξ ἀρχῆς προδιεγραμμένο. Τό ὅτι οἱ ΗΠΑ προέβησαν σέ κάποιους λεονταρισμούς πρίν τήν κάλπη δέν ἄλλαξε τίποτε ἐπί τῆς οὐσίας. Δεύτερον παραμείναμε σέ ἐπαφή μέ ὅλον τόν ἀραβικό καί μουσουλμανικό κόσμο, κάτι πού χρειαζόμαστε ὅλο καί περισσότερο, καθώς συσφίγγουμε τίς σχέσεις μας μέ τό ἑβραϊκό κράτος σέ βαθμό παρεξηγήσιμο. Τρίτον διατηρήσαμε τό ὅποιο διεθνές ἠθικό κεφάλαιο τῆς χώρας μας ἀκέραιο, μιᾶς χώρας πού σέ ὅλα τά φόρα ἐπικαλεῖται τό Διεθνές Δίκαιο καί τά ψηφίσματα τοῦ ΟΗΕ (γιά τήν Κύπρο καί ὄχι μόνο). Γιά τόν ἑλληνισμό ἡ φράση “Κατεχόμενα Ἐδάφη” δέν εἶναι καί τόσο ἄγνωστη, διάολε, οὔτε καί ἀφορᾶ κάποια πληκτική ψηφοφορία σέ διεθνῆ σαλόνια! Τέλος, πρέπει νά πάψουμε νά ἔχουμε αὐτήν τήν χατζηαβάτικη ἀντίληψη γιά τήν ἐξωτερική πολιτική καί τίς συμμαχίες. Προφανῶς οἱ ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ δέν εἶναι παῖκτες τοῦ δικοῦ μας βεληνεκοῦς ἀλλά χωρίς τόν στοιχειώδη αὐτοσεβασμό καί τήν ἀπαραίτητη ἐπίδειξη ἑνός ἐθνικοῦ αὐτεξούσιου θά ἐπιβεβαιώνουμε πάντα τήν ἀποικιακή μορφή τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους. Εἶναι κοινός τόπος ὅτι ὡς Ἑλλάς βρισκόμαστε στό ἔλεος κάποιων μηχανισμῶν (ΔΝΤ, “ἀγορές”…) ὅπου ὁ λόγος τῶν προαναφερθέντων βαρύνει ἰδιαιτέρως, γιά νά τό ποῦμε κομψά, κι ἀκόμη δέν εἴδαμε κάποιο ἁπτό ὄφελος ἀπό τούτη τή “συμμαχία”. Ἄς πάρουμε ἕνα μάθημα ἀπό τήν πρό ἑβδομάδων (14/11/2017) τουρκική ψῆφο, πάλι στά Ἡνωμένα Ἔθνη, ὅπου καταδικάστηκε ἡ Ρωσία γιά τήν πολιτική της ἔναντι τῶν Τατάρων τῆς Κριμαίας: παρά τό ἔντονο φλέρτ Πούτιν – Ἐρντογάν καί τήν ἀδίρητη ἀνάγκη τοῦ δευτέρου γιά συμμάχους, ἡ Ἄγκυρα ψήφισε ἐναντίον τῆς Μόσχας!

Στήν πρώτη εἴχαμε πέρυσι τήν ἐν ψυχρῶ δολοφονία τοῦ Seth Rich, στίς 10 Ἰουλίου, ἀπό δύο ἔνοπλους πού τόν πυροβόλησαν στήν πλάτη ἔξω ἀπό τό σπίτι του στήν Οὐάσινγκτον. Ὁ Ρίτς ἦταν μέλος τῆς Democratic National Committee (DNC) πού διενήργησε τίς ἐσωκομματικές έκλογές στίς ὁποῖες ἡ Χίλαρυ Κλίντον μετά βίας ἐπικράτησε τοῦ Μπέρνι Σάντερς γιά τό προεδρικό χρῖσμα τῶν Δημοκρατικῶν. Ἡ ἐν ψυχρῶ δολοφονία του ἀπό ἀγνώστους πού δέν μπῆκαν κἄν στόν κόπο νά τοῦ πάρουν τά χρήματά του, ἔδειξε πώς μᾶλλον ἦταν συμβόλαιο θανάτου. Τώρα λοιπόν ἔρχεται ὁ ἰδιωτικός ντετέκτιβ Ρόντ Γουήλερ, στόν ὁποῖο ἀνέθεσε ἡ οἰκογένεια τοῦ Ρίτς τήν σχετική ἔρευνα, καί βεβαιώνει πώς τό θῦμα ἀντάλλασε email μέ τά WikiLeaks! Αὐτό ἦταν εὕρημα καί τοῦ FBI, πού ἤλεγξε τόν ὑπολογιστή τοῦ Ρίτς 4 μέρες μετά τόν φόνο καί βρῆκε ἀλληλογραφία του μέ τόν ἀμερικανό ρεπόρτερ Gavin MacFadyen, ὁ ὁποῖος τότε διηύθυνε τά Wikileaks ἀπό τό Λονδῖνο. Πηγές μίλησαν στό Fox News γιά 44.053 emails μέ 17.761 συνημμένα, ἀπό τόν Ἰανουάριο τοῦ 2015 ὥς τίς 21 Μαΐου τοῦ 2016, πού μεταφέρθηκαν στά Wikileaks καί τώρα βρίσκονται στά χέρια τῆς Ἀστυνομίας καί τοῦ FBI! Θυμίζουμε πώς ἡ διαρροή τῶν emails 12 μέρες μετά τήν δολοφονία τοῦ Ρίτς ἔφερε στό φῶς τήν ὑπονόμευση τῆς ὑποψηφιότητας Σάντερς μέ ἀποτέλεσμα τήν παραίτηση τῆς προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Debbie Wasserman Schultz καί ἕνα μέγα ρῆγμα στούς κόλπους τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος. Ὁ Τζούλιαν Ἀσάνζ τῶν Wikileaks παρότι ἀπέφυγε νά ἐπιβεβαιώσει τήν πηγή του, ἀνακοίνωσε ἀμοιβή 20.000 δολαρίων σέ ὅποιον βοηθήσει ν’ ἀποκαλυφθοῦν οἱ φονιάδες τοῦ Ρίτς καί ὁ ντετέκτιβ Wheeler δηλώνει στό Fox News πεπεισμένος πώς κάποιος ἀπό ψηλά μπλοκάρει τίς ἔρευνες. Καί μᾶλλον δέν ἐννοεῖ τόν Πούτιν, ὅπως μᾶς λένε τά …ὄχι fake news τοῦ καθεστῶτος.
Στήν δεύτερη εἴχαμε τόν διευθυντή τοῦ FBI James Comey (φωτό) πού ἀθώωσε πέρυσι μέ τήν κατάθεσή του τήν Κίλλαρυ γιά τόν ἰδιωτικό της σέρβερ ὅπου διακινοῦσε ἄκρως ἀπόρρητα e-mail (ὅλη ἡ μεθόδευση τῶν ἀνακρίσεων γιά τήν ἴδια ὑπόθεση ἦταν ἕνα σκέτο σκάνδαλο γιά χάρη τῆς σκρόφας). Μιλᾶμε γιά πρόσωπο σέ ρόλο ἰδιαιτέρως σκοτεινό, πού πέρυσι δήλωνε ἀπαντώντας στόν πολεμοκάπηλο Lindsey Graham ὅτι οἱ Ρῶσοι εἶναι “ἡ μεγαλύτερη ἀπειλή γιά κάθε κράτος στή γῆ, δεδομένων τῶν προθέσεών τους καί τῶν δυνατοτήτων τους”! Τώρα ὁ Τράμπ τόν ξαπέστειλε ἀλλά ὁ ρόλος του δέν ἔγινε γνωστός, οὔτε καί ἡ σχέση του μέ τό Ἵδρυμα Κλίντον, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀπολογεῖται ὁ Λευκός Οἶκος γιά τήν ἀποπομπή τοῦ Κόουμυ! Ἔχουμε λοιπόν τόν ἐπικεφαλῆς τοῦ FBI νά εἰσπράττει τό 2013 – πού ἀνέλαβε στό FBI – 6 ἑκ. $ ἀπό τήν Lockheed Martin (ὅπου ἦταν ἀντιπρόεδρος) ἡ ὁποία ἔγινε χορηγός τοῦ Clinton Foundation ἐκείνη τή χρονιά (καί ὁ Κόουμυ ξεκίνησε τρίχρονη θητεία στό ΔΣ τῆς HSBC Holdings). Κι ἔχουμε τόν ἀδελφό του, Peter Comey, ἐργαζόμενο στήν ἑταιρεία (DLA Piper) νομικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Ἱδρύματος Κλίντον, πού ἦταν καί ὁ 5ος μεγαλύτερος δωρητής τῆς ἐκστρατείας τῆς Κλίντον.
Καί τί συνέβη μόλις ἔφυγε ὁ Κόουμυ; Ξέσπασε “σκάνδαλο” γιά τά …μυστικά τῶν ΗΠΑ πού δῆθεν εἶπε ὁ Τράμπ στόν Λαβρώφ! Πῶς ἔμαθε ἄραγε ὁ Τῦπος τί συζήτησε ὁ Πρόεδρος μέ τόν ξένο ΥΠΕΞ κατ’ ἰδίαν… Τί κάνει νιάου νιάου στά κεραμίδια; Μιά ρώσικη γάτα.

Ἡ ὁρκωμοσία Τράμπ καί οἱ παγκόσμιες (!) διαδηλώσεις πού ἀκολούθησαν κρατοῦν διαρκῶς στό προσκήνιο τήν δραστική μεταβολή τοῦ πολιτικοῦ ὁρίζοντα. Ὁ κόσμος ἀλλάζει καί ἡ συμμορία τῆς παγκοσμιοποίησης μαίνεται ἐναντίον τῆς λαϊκῆς βούλησης (γιά ἐπιστροφή στήν κοινή λογική), ὅπου κι ἄν αὐτή σηκώνει κεφάλι, ὁποιανδήποτε μορφή κι ἄν χρησιμοποιεῖ. Μπήκαμε λοιπόν στό 2017 ἔχοντας πρόεδρο στίς ΗΠΑ τόν Ντόναλντ Τράμπ καί στή Ρωσία τόν Βλάντιμιρ Πούτιν, μέ τήν Ἀγγλία νά ἀποχωρεῖ ἀπό τήν ΕΕ καί τήν Γαλλία νά ἀποφεύγει (;) μιά προεδρία τῆς δημοφιλοῦς Λεπέν μόνο λόγῳ ἐκλογικοῦ συστήματος. Ποιά δυτική δύναμη ἀπομένει “ἀπέναντι”; Ἡ Γερμανία, πού χρησιμοποιεῖ τήν καθεστωτική ἀρλουμπολογία γιά νά ἀξιοποιεῖ τά ἐθνικά της συμφέροντα μέσῳ Βρυξελλῶν.

Μέσα στό σκηνικό αὐτό, ἡ χώρα μας δείχνει (καί) πολιτικά ἀπό ἄλλον πλανήτη ἤ ἀπό ἄλλη ἐποχή. Ἔχουμε μιά Κυβέρνηση μέ κορμό ἕνα κόμμα πού πασχίζει νά συμβιβάσει τίς νεανικές ὀνειρώξεις καναπεδίστικης ἐπανάστασης μέ τήν ἀντίξοη πραγματικότητα πού μόλις ἀντιλήφθηκε. Κι ἀπό τήν ἄλλη ἔχουμε μιάν ἀντιπολίτευση πού δέν ἔχει νά πεῖ τίποτε ἀπολύτως, πού ἔμαθε ἐπί δεκαετίες μόνο τόν ρόλο τοῦ μπάτλερ στά ξένα ἀφεντικά, πού καταλήστευσε τή χώρα δημιουργώντας ἕνα ὁμοίωμα κράτους τό ὁποῖο κατέστρεψε τόν ἑλληνικό λαό. Ἐναλλακτικές γιά τήν λαϊκή ψῆφο σήμερα δέν ὑπάρχουν, ἀφοῦ ὅποιος μιλάει ἀντισυστημικά εἴτε ἐκτρέπεται σέ μπαροῦφες εἴτε περιορίζεται σέ μιά συνθηματολογία πού στοχεύει μόνο στό θυμικό τοῦ κοινοῦ. Λείπει ἡ πολιτική ἐκείνη δύναμη πού
- θά ὑπερασπίσει τήν πατρίδα μας χωρίς συμπλέγματα ἐνοχῆς, χωρίς νά ντρέπεται γιά τήν ἱστορική μοναδικότητά της, χωρίς φαντασιοπληξίες γιά τό τριτοκοσμικό παρόν της
- θά σέβεται τήν θρησκευτική παράδοση τοῦ λαοῦ μας, θά ἐκτιμᾶ τόν ρόλο τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καί δέν θά κλείνει τά μάτια στά τεράστια σημερινά της προβλήματα
- θά τσακίσει τήν πολιτική ὀρθότητα καί τούς λογοκριτικούς μηχανισμούς πού νομιμοποίησαν καί νομοθέτησαν οἱ μηντιακοί καί κομματικοί τσάτσοι τῶν ἀφεντικῶν ἀπό χρόνια
- θά περιφρουρήσει τόν θεσμό τῆς οἰκογένειας (καί τήν δημογραφική μας ἐπιβίωση) ἀπό τήν διαλυτική “ἐξατομίκευση” καί τήν στανική ἐπιβολή κάθε ἀνωμαλοφιλίας
- θά ἐμπνεύσει τελικά τήν κοινωνία μέ τίς ἀξίες πού ἁρμόζουν σέ ἀνθρώπους (κι ὄχι σέ καταναλωτικές μονάδες), διαποτίζοντας μ’ αὐτές τήν λειτουργία τοῦ Κράτους καί τῆς Ἐκπαίδευσης.

Χρειαζόμαστε, ἔστω καί ὡς οὐραγοί τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ἔστω καί τήν ὕστατη αὐτήν ὥρα μιάν ΑΡΔΗΝ ἀλλαγή πορείας. Παρότι ἐμεῖς θά ἔπρεπε νά τήν εἴχαμε σηματοδοτήσει, τοὐλάχιστον ἄς ἀκολουθήσουμε τούς ἄλλους λαούς.

Γιά μᾶς ὅμως τά θετικά του εἶναι ἀπείρως σοβαρότερα: μιλάει τή γλῶσσα τῆς ἀλήθειας, χωρίς στρογγυλέματα καί ἀποσιωπήσεις. Ἀναφέρεται σέ προβλήματα ζέοντα καί οὐσιαστικά, ὄχι σέ παράγωγα τῆς καθεστωτικῆς ἀτζέντας. Φτύνει τήν πολιτική ὀρθότητα καί τίς πολυπολιτισμικές τρίχες. Ὑποστασιάζει τόν “κανονικό” Ἀμερικανό, τήν νόρμα πού βρίσκεται ὑπό διωγμό (καί) στίς ΗΠΑ γιά χάρη κάθε ἀνωμαλίας, ἐξαίρεσης, μειονότητας. Πρεσβεύει τή λογική τοῦ λογικοῦ συμβιβασμοῦ στό διεθνές πεδίο, προκειμένου νά ἀποφύγουμε ὡς ἀνθρωπότητα ἕναν πυρηνικό Ἀρμαγεδώνα. Ἐκφράζει τήν παραγωγική τάξη τῆς Ἀμερικῆς, κόντρα στήν στρατογραφειοκρατία καί στό ἀεριτζίδικο χρηματοπιστωτικό καρτέλ.

Κι ἀπέναντί του ἔχει τήν Κλίντον, δηλαδή τόν ὑπαρκτικό φορέα τοῦ καθεστῶτος. Ἡ λέξη “διαφθορά” εἶναι πολύ ἀθώα γιά νά περιγράψει τά κτήνη πού ὁδηγοῦν τήν Οἰκουμένη στόν Μεσαίωνα καί στήν καταστροφή. Συνωμοσίες μέ τρομοκράτες, φόνοι ἀθώων, ἐκλογική νοθεία, εἰσβολές μέ ἑκατόμβες λαῶν, λεηλασίες μέ σύγχρονα μέσα, χυδαῖα ψέμματα ἀπό τόν Τῦπο, ἐκπόρνευση τῶν πάντων… Ὁ Χίτλερ ἤ ὁ Νέρων θά ντρέπονταν νά τά κάνουν ὅλα αὐτά.
Μπορεῖ ὁ Τράμπ ν’ ἀλλάξει τή φύση τοῦ Κτήνους; Ὄχι, φυσικά. Μπορεῖ νά τό ἐξαγριώσει καί νά μᾶς χυμήξει; Μπορεῖ. Ἡ μόνη ὅμως ἐλπίδα μας εἶναι πώς μιά δράκα πατριωτῶν Ἀμερικανῶν θά σταθεῖ δίπλα στόν Τράμπ, μήπως καί καταφέρει σιγά σιγά καί τό ξεδοντιάσει μέ τή συνταγή τοῦ Πούτιν. Αὐτή εἶναι ἡ (προσ)εὐχή μας.

Γιά ὅποιον παρακολουθεῖ τελευταίως τά τεκταινόμενα στίς ΗΠΑ, ἡ ἐπικαιρότητα σίγουρα προσφέρει κάποιες ἀπίστευτες εἰδήσεις. Γιά μᾶς τά σημαινόμενα παραπέμπουν μόνο στήν “μεγάλη Βαβυλώνα, τήν μητέρα τῶν πορνῶν καί τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς”. Καί βεβαίως ἡ ἀναφορά στήν Ἀποκάλυψη δέν εἶναι ἄσχετη μέ τήν προοπτική τοῦ πυρηνικοῦ πολέμου πού μᾶς φέρνει τό παρανοϊκό, τό κτηνῶδες παρασκήνιο τῆς ἐξουσίας πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ.

Τό πρῶτο ζήτημα εἶναι αὐτό τῆς Συρίας. Παρότι ὅλος ὁ κόσμος γνωρίζει ἄριστα πλέον τούς σκοπούς τῆς δυτικῆς ἀνάμιξης στήν πολύπαθη χώρα, παρότι ὅλοι ξέρουν ποιός στηρίζει παντί τρόπῳ τούς τζιχαντιστές, παρότι ἡ διεθνής νομιμότητα εἶναι μέ τόν Ἄσαντ καί τή Ρωσία, ἔχει λυσσάξει τό σῦμπαν κατά τῶν τελευταίων καί πασχίζει νά σώσει τούς ἰσλαμοκανίβαλους τοῦ Χαλεπίου ἀπό τήν στρατιωτική ἦττα. Τήν ἴδια στιγμή πού κραδαίνει τό σκιάχτρο τῆς “τρομοκρατίας”! Κι ἄς προηγήθηκαν τά παρόμοια ἐγκλήματα σέ Ἰράκ, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία ἀπό τόν ἴδιο δράστη!
Τό δεύτερο ζήτημα εἶναι τῶν ἐπικείμενων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν. Ἀπό τή μιά ἡ τυπική ἐκπρόσωπος τοῦ καθεστῶτος πού ὑπόσχεται νά κάνει τούς ἐφιάλτες μας πραγματικότητα κι ἀπό τήν ἄλλη ἕνας ἐπιχειρηματίας πού ἀναμίχθηκε στήν πολιτική γιά νά ἐκφράσει, ὅπως μπορεῖ, τήν κοινή λογική. Πρέπει ὅμως νά τό κάνει κόντρα σέ ΟΛΑ τά ΜΜΕ τῆς χώρας, κόντρα στό διεθνές στάρ σύστεμ, κόντρα στό Ρεπουμπλικανικό κόμμα του (καί τούς πρώην Προέδρους του), κόντρα στίς ἠλεκτρονικές καλπονοθεῖες τῶν ἀντιπάλων του. Ὁ Φάρατζ μέ τό Brexit ἔδειξε ὅτι τό ἐγχείρημα Τράμπ μπορεῖ νά πετύχει ἀκόμα κι ἔτσι – στήν Ἀγγλία ἔλειπε μόνο τό τελευταῖο ἐμπόδιο. Καί ποιά εἶναι ἡ τελευταία κατηγορία κατά τοῦ Ντόναλντ Τράμπ; Ὅτι πρίν 11 χρόνια μίλησε ἀπρεπῶς σέ ἰδιωτική συζήτηση γιά μιά γυναίκα! Τήν ἴδια στιγμή ἀπέναντί του εἶναι μιά δηλωμένη λεσβία (καί διάσημη κεράτω) ἀλλά κανείς δέν τολμάει νά πεῖ κάτι σχετικό: ἡ ἀνωμαλία εἶναι πιά στό ἀπυρόβλητο καί τόν μπελά τους βρίσκουν μόνο οἱ …κανονικοί.
Πλήρης διαστροφή, πλήρης παραλογισμός, πλήρης ἐπιβεβαίωση τοῦ Ὄργουελ μά καί τοῦ …Ἰωάννη. Ζοῦμε σέ ἐποχές ναζιστικοῦ ζόφου, μόνο πού ὁ σύγχρονος, συλλογικός Χίτλερ δέν ἐκτίθεται σέ μπαλκόνια ἀλλά βυσσοδομεῖ ἀπό τήν χρηματοπιστωτική του τρύπα. Θά βρεθεῖ ἄραγε ὁ Στάλιν πού τοῦ χρειάζεται; Ὅσο ζοῦμε, ἐλπίζουμε.