«Να ξέρουν καλά ότι εμείς θα πράξουμε τα απαραίτητα απέναντι σε αυτούς που μας βλέπουν ως εχθρό». (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν)

«Η Ελλάδα πρέπει να αφοπλίσει αυτά τα νησιά, διαφορετικά αρχίζει η συζήτηση για την κυριαρχία». (Μεβλούτ Τσαβούσογλου)

Ήταν κάποτε το HDP…

Θυμίζουμε ότι ο Ντεμιρτάς βρίσκεται στις φυλακές Αδριανούπολης προφυλακισμένος από τον Νοέμβριο του 2016 (!) με τις κατηγορίες της «τρομοκρατίας» να τον απειλούν με έως και 140 χρόνια φυλάκισης, μαζί με την συμπρόεδρό του Φιγιέν Γιουξεγντάγ, 12 βουλευτές του κόμματος και εκατοντάδες ακόμα στελέχη του. Και παρότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 2018 κάλεσε την Τουρκία να απελευθερώσει αμέσως τον Κούρδο ηγέτη, παρότι το είχε θέσει επισήμως και η Μογκερίνι εκ μέρους της ΕΕ στην Άγκυρα, η τελευταία γράφει τις ευρωπαϊκές αποφάσεις και διαμαρτυρίες όπου συνηθίζει. Άλλωστε ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν σαπίζει ακόμα στο Ιμραλί…

Από τους 94 κουρδικής καταγωγής δημάρχους που φυλάκισε και απομάκρυνε από τα καθήκοντά τους ήδη τον Οκτώβριο του 2016, το ερντογανικό καθεστώς κρατάει ακόμη μέσα 17, ενώ άλλοι μπαινοβγαίνουν στις φυλακές σαν οι χειρότεροι εγκληματίες. Αλλά και για όσους εξελέγησαν πέρυσι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, μάλιστα χειροτέρεψαν μετά την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία τον περασμένο Οκτώβριο με πρόσχημα τις κινήσεις των εκεί κουρδικών δυνάμεων (SDF). Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της δημαρχίας του Ντιγιαρμπακίρ / Άμεντ που είναι η οιονεί πρωτεύουσα του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν. Ήδη η προηγούμενη δήμαρχος Γκιουλτάν Κισινάκ είχε καταδικαστεί σε 14 χρόνια φυλάκιση, ενώ δικάζεται και ο διάδοχός της Αντνάν Σελτζούκ Μιζρακλί με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση (ΡΚΚ) κι αντικαταστάθηκε από εγκάθετο της Άγκυρας, όπως έγινε παντού. Οι μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των κατοίκων όχι μόνο αντιμετωπίζονται σκληρά από την Αστυνομία αλλά και δεν βρίσκουν κανέναν χώρο προβολής στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ.

Όχι μόνο κατά των Κούρδων

Δεν είναι όμως μόνο οι Κούρδοι του HDP που απολαμβάνουν τα «αγαθά» της γνήσιας τουρκικής δημοκρατίας. Και δεν θα αναφέρω την πάταξη του κινήματος αυτογνωσίας των ελληνόφωνων του Πόντου με την αυτοεξορία όσων μίλησαν μεγαλοφώνως, ούτε το μαζικό πογκρόμ με φυλακίσεις και απολύσεις κατά των «γκιουλενιστών», ούτε θα ανατρέξω ώς την (παρα)κρατική δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ το 2007. Ο Αχμέτ Αλτάν, ιδρυτής και διευθυντής της γενναίας εφημερίδας «Ταράφ» που έγραψε ιστορία για 5 χρόνια στη γείτονα, εξακολουθεί να είναι στη φυλακή από τετραετίας. Η πρώτη καταδίκη του βραβευμένου συγγραφέα και δημοσιογράφου ήταν …ισόβια για υποστήριξη μέσῳ “υποσυνείδητων μηνυμάτων” (!) στη φαντασιακή τρομοργάνωση «FETO». Κατά την έφεσή του η εξοντωτική ποινή μειώθηκε στα 10 χρόνια και παρότι διατάχθηκε η απελευθέρωσή του λόγῳ της τρίχρονης προφυλάκισής του, λίγες μέρες μετά ξανασυνελήφθη! Η Τουρκάλα συγγραφέας Ασλί Ερντογάν (απλή συνωνυμία με τον νεοσουλτάνο) μόλις προ διμήνου αθωώθηκε για κάποια άρθρα της στην «Οζγκιούρ Πολίτικα», αφού βεβαίως πέρασε κι αυτή από τούρκικη φυλακή και ζει πια αυτοεξόριστη στη Γερμανία. Εκεί επίσης διαφεύγει ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής σύνταξης της «Τζουμχουριέτ», δηλαδή της μεγαλύτερης αντιπολιτευόμενης εφημερίδας της χώρας αλλά και παραγωγός δημοσιογραφικών εκπομπών στο κρατικό TRT αλλά και στα ιδιωτικά κανάλια NTV, CNN Turk κ.ά. Το έγκλημά του ήταν ότι το 2015 αποκάλυψε με βίντεο τον εφοδιασμό των ισλαμοκανίβαλων «ανταρτών» της Συρίας από την ΜΙΤ, τη μυστική υπηρεσία της Τουρκίας. Προφυλακίστηκε τρεις μήνες, κι όταν προσήρχετο στη δίκη του για «προδοσία» έγινε απόπειρα δολοφονίας του. Μετά την καταδίκη του σε έξι χρόνια φυλάκιση κι αφού μεσολάβησε η απόπειρα πραξικοπήματος εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και ζει πλέον εκεί ενώ εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του στην Τουρκία. Σημειωτέον πως ο επίδοξος δολοφόνος του, που τον πυροβόλησε δις μέρα μεσημέρι μέσα στον κόσμο (και στους παριστάμενους μυστικούς αστυνομικούς) έμεινε στη φυλακή περίπου δύο εβδομάδες! Ο επιχειρηματίας και ακτιβιστής Οσμάν Καβάλα, ο άνθρωπος του Σόρος στην γείτονα, μπαινοβγαίνει διαρκώς στη φυλακή, άλλοτε ως ύποπτος για τα επεισόδια στο πάρκο Γκεζί κι άλλοτε ως υποστηρικτής του κινήματος Γκιουλέν, ως παραβάτης των άρθρων 309, 312, 328 του τουρκικού Συντάγματος περί κατασκοπείας κτλ, παρά την υποστήριξη που εύλογα έχει από το εξωτερικό (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Human Rights Watch, Ντανιέλ Κον Μπεντίντ…)

Ούτε like!

Αμέτρητες είναι οι μικρότερης εμβέλειας περιπτώσεις. Το τοπίο των ΜΜΕ στη γείτονα είναι πλέον κατά 95% υπό τον έλεγχο του ισλαμοφασιστικού συνασπισμού εξουσίας, ενώ ακόμη και μεταξύ των ελεγχόμενων η λογοκρισία είναι πάγιος κανόνας (βλ. και χθεσινή παρεμπόδιση πρόσβασης στην τουρκική έκδοση της Independed του ερντογανικού Νεβζάτ Τσιτσέκ για «προσπάθεια συκοφάντησης της Τουρκίας»). Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του 80χρονου συνταξιούχου από τη Σαμψούντα που προ ημερών κλήθηκε να απολογηθεί για ένα …like που έκανε (https://tourkikanea.gr/astynomia-dikaiosini/like/ ) σε ανάρτηση αντικυβερνητικού πνεύματος! Ο άνθρωπος επικαλέστηκε την ευδόκιμη 35ετή υπηρεσία του ως υπαλλήλου, την περιορισμένη από τον καταρράκτη όρασή του αλλά και το γεγονός ότι είναι κοντοχωριανός του ΠτΔ…

Μέσα – έξω ναζί

Τα ανωτέρω βεβαίως δεν αιφνιδιάζουν τους γνώστες της Τουρκίας, γράφονται όμως για έναν συγκεκριμένο λόγο. Καθώς το ερντογανικό καθεστώς όλο και προσομοιάζει με ένα ναζιστικού τύπου μόρφωμα στις εξωτερικές του εκδηλώσεις (Συρία, Λιβύη, Κύπρος, Ελλάδα…), δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό του: εκεί ακριβώς επικυρώνεται η αληθινή του φύση. Με την έννοια αυτή η συνεχιζόμενη προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών από τα ελληνόφωνα κανάλια έχει ακριβώς την αντιστοιχία με μια υποθετική προβολή γερμανικών παραγωγών από πολωνικά ή τσέχικα κανάλια το 1938. Αυτό που ζούμε γίνεται ακόμη πιο εξωφρενικό όταν τα ίδια αυτά κανάλια αποσιωπούν την φασίζουσα φυσιογνωμία του γείτονα, την κρατική τρομοκρατία σε βάρος κάθε εναντιόφρονα και μεταδίδουν από κει την κρατική του προπαγάνδα αντί για ειδήσεις. Ζητείται επειγόντως κοινή λογική, αίσθημα αυτοσεβασμού και ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όχι, η Τουρκία ΔΕΝ είναι μια «κανονική» χώρα, το ανθρωποβόρο θηρίο ΔΕΝ εξημερώνεται και ο Εφιάλτης ΔΕΝ ήταν απλώς ένας ακόμη πρόγονός μας.

*Δεῖμος = φόβος, τρόμος

Βεβαίως κατανοῶ πώς ὁ Σλούκας εἶναι ἕνα (ταλαντοῦχο) παληκάρι ἀναθρεμμένο στήν ἀφελληνισμένη χώρα μας. Γεννημένος τό 1990 ἔχει ζήσει στήν πατρίδα μας μόνο τό κλῖμα τῆς καθεστωτικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινωνικῆς ἀποδόμησης καί τοῦ ἐθνοθρησκευτικοῦ ἀποχρωματισμοῦ, κι ὅποια Ἑλλάδα κουβαλάει μέσα του εἶναι κόντρα σχεδόν σέ ὅ,τι προσελάμβανε ἔξωθεν. Πῶς νά φανταστεῖ ὅτι λίγο παρακεῖ, στήν Τουρκία, θά συναντήσει ὁλοζώντανο τό πνεῦμα τῶν βασιβουζούκων, τῶν Τσετῶν, τῶν κτηνανθρώπων πού στό διάβα τους ἀνασκολόπησαν τήν ὅποια διαφορετικότητα, κάθε πολιτισμό, καθετί ἀνθρώπινο; Ἴσως νά πίστευε πώς ὁ πρόεδρος Κότς εἶναι σάν τούς ἡμέτερους προέδρους, ἄντε καί λίγο πιό βαθειά στίς ἐπιχειρηματικές συμμορίες. Ἴσως ὅτι πῆγε σέ ἕναν τουρκόφωνο μά καί πλούσιο “Ἄρη”. Νά ὅμως πού τό λοῦστρο τῆς ἀνάπτυξης καί τῆς εὐημερίας δέν χρειάστηκε παρά μιά ξώφαλτση νυχιά γιά νά φύγει καί νά ἐμφανιστεῖ ἀπό κάτω ὁ γκρίζος λῦκος. Ἄραγε νά ἔνιωσε ὁ Κώστας λίγο ὡς ἐξωμότης κατά τήν ἀπολογία του ἤ κυριάρχησε ὁ ψυχρός ἐπαγγελματισμός;…

Ποιός ὅμως μπορεῖ νά μεμφθεῖ ἕναν 29χρονο μπασκετμπωλίστα γιά ἄγνοια τῶν συνθηκῶν στήν Ἐρντογανική Τουρκία, ὅταν ἔτσι ἀκριβῶς δείχνει νά κινεῖται ἡ πλειοψηφία τῶν κατοίκων τοῦ τόπου μας; Ὅλοι ὅσοι λυώνουν μπροστά στίς τούρκικες σαπουνόπερες ἤ πηγαίνουν διακοπές στήν Κωνσταντινούπολη, λ.χ. Καί νά ἦταν μόνον ὁ ἁπλός κόσμος; Ὁ ἴδιος ὁ καθ΄ ὕλην ἁρμόδιος ὑπουργός Ἐξωτερικῶν ἀπευθύνεται στήν Ἄγκυρα μέ ὕφος καί λεξιλόγιο (ἀφήνω κατά μέρος τήν οὐσία) πού ἄν δέν εἶναι …λεπτή εἰρωνία εἶναι παχυλή ἄγνοια. Οἱ δηλώσεις Δένδια μόνο θυμηδία μπορεῖ νά προκαλοῦν στούς Τούρκους ὁμολόγους του καί πάντως στόν ἐνσυνείδητο ἑλληνικό λαό σκορπίζουν ἀπελπισία. Ὅλα δείχνουν ὅτι συνεχίζουμε ὡς πολιτεία, ἄς τό ποῦμε ἔτσι, νά βλέπουμε στά ἀνατολικά μας ἕνα κρατικό μόρφωμα πού ἀπό ἐμᾶς διαφέρει μόνο ποσοτικά. Οἱ παγκόσμιες ἐξαιρέσεις πού συγκεντρώνονται στό πρόσωπο τοῦ ἀντιπάλου προδήλως δέν βαρύνουν στή χάραξη τῆς συλλογικῆς πορείας μας. Οὔτε ὅτι ἔχει κατεχόμενα ἐδάφη σέ δύο χῶρες (Κύπρος, Συρία) καί τά ἐποικίζει συστηματικά. Οὔτε ὅτι διατηρεῖ γιά λογαριασμό του παράνομα στρατεύματα σέ ἄλλες δύο (Ἰράκ, Λιβύη). Οὔτε ὅτι εἶναι ἡ μόνη χώρα πού ἀμφισβητεῖ μέ ἔνοπλες πράξεις τήν ΑΟΖ δύο τοὐλάχιστον γειτονικῶν της κρατῶν (Ἑλλάδα, Κύπρος). Οὔτε ὅτι χρησιμοποιεῖ ἀνοιχτά καί μεγαλόφωνα τίς μεταναστευτικές ροές ὡς ἐργαλεῖο ἐκβιασμοῦ τῆς Εὐρώπης καί τῆς πατρίδας μας. Οὔτε ὅτι μιλάει γιά δημοκρατία ἔχοντας χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους (δημοσιογράφους, ἐκλεγμένους δημάρχους, δικαστές, βουλευτές…). Ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος, αὐτός πού κατηγορήθηκε γιά παντοειδή στήριξη τοῦ κανιβαλικοῦ ISIS καί γιά οἰκογενειακό πλουτισμό ἀπό τό λαθραῖο συριακό πετρέλαιο, συμπεριφέρεται σάν τόν ἔσχατο τραμποῦκο (μιλώντας π.χ. γιά “ὀθωμανικά χαστούκια”) ἀκόμα καί ἀπέναντι στίς ΗΠΑ, ἀλλά ἐμεῖς τοῦ ἀπευθύνουμε συστάσεις …ἐκμοντερνισμοῦ! Ταυτόχρονα μιά ἄρρωστη κοινωνία ἀπό κάτω του τόν λατρεύει ὅπως ἀκριβῶς λατρεύτηκε ὁ Χίτλερ στή ναζιστική Γερμανία: γιά τήν ἀνάσταση τοῦ uber alles ἔθνους, γιά τό τσάκισμα τοῦ ἐσωτερικοῦ ἐχθροῦ, γιά τήν οἰκονομική πρόοδο, γιά τήν στρατιωτική ἰσχυροποίηση.

Ἄν δέν ζηλεύουμε τή μοίρα τῆς Πολωνίας τοῦ 1939, πρέπει νά ξεχωρίσουμε ἐπιτέλους τό ἐπιθυμητό ἀπό τό πραγματικό. Καί δέν χρειαζόμαστε προσωπικά βιώματα, τύπου Σλούκα, γιά νά τό καταφέρουμε.

Η εκτίμησή μας είναι πως αυτή τη στιγμή που οι γείτονες απασχολούνται κυρίως με το Κουρδικό και την συριακή του πτυχή αλλά και δεν έχουν ακόμη ξεπεράσει το εσωτερικό πρόβλημα των γκιουλενιστών, δεν επιθυμούν σύρραξη με τη χώρα μας. Συνεχίζουν όμως την τραμπούκικη τακτική σε βάρος μας που καλά γνωρίζουν και των μικρών βημάτων στις διεκδικήσεις τους, ξέροντας ότι δύσκολα η Αθήνα θα αντιδρούσε με κάτι παραπάνω από φωνές. Κάθε μέρα έχουμε δείγματα αυτής της στάσης που δεν είναι καθόλου καινούργια, κλιμακώνεται όμως με βάση αφενός την ελληνική διστακτικότητα και αφετέρου το παραλήρημα μεγαλείου του Ταγίπ. Αυτά σε ένα περιβάλλον όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει να προσφέρει τίποτε άλλο από (αιχμηρά, έστω) λόγια και το ΝΑΤΟ δια επισήμων χειλέων μιλά για τους δυο συμμάχους που καλούνται «να τα βρούνε»! Παρακολουθώ αντιδράσεις του τελευταίου τριημέρου: το ΥΠΕΞ μας καλεί την Τουρκία να συνετιστεί και να κοιτάξει τα διπλωματικά κιτάπια που ορίζουν τα σύνορα, η ΝΔ ψάχνει αγωνιωδώς – και ανεπιτυχώς – να πει κάτι διαφορετικό, το Πασόκ δια στόματος Λοβέρδου εξορκίζει τις σημαίες θυμίζοντάς μας τα αιγαία άθλα του επί Σημίτη, ενώ ο Σταύρος από το Ποτάμι θεωρεί πως όλα είναι προεκλογικές φούσκες της Άγκυρας (προφανώς κρίνοντας εξ ιδίων). Αλλά και οι απειλές του Καμμένου είναι εξίσου κούφιες^. θα είχαν αποτέλεσμα αν έπειθαν τον αντίπαλο ότι πράγματι τις εννοούμε. Τι είδους απειλές είναι όμως αυτές όταν δεν τολμάς να ρίξεις ούτε ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος που πετά πάνω από το κεφάλι σου; Στο Ισραήλ που εσχάτως πολλοί (επιλεκτικά) αναφέρουν υπάρχει η έκφραση «τρελλός σκύλος», την οποία ισραηλινοί ιθύνοντες αρέσκονταν να χρησιμοποιούν για το κράτος τους: ένας τρελλός σκύλος που ουδείς διανοείται να τον αγγίξει. Αν όμως εσύ δείχνεις ανέκαθεν ότι είσαι ένα κανίς σαλονίσιο, τα γαβγίσματά σου μόνο χαμόγελα προκαλούν.

Κατά τη γνώμη μας ένα θερμό επεισόδιο καταστροφικό, από ηθικής τουλάχιστον απόψεως, για την πλευρά μας μπορεί να αποφευχθεί μόνο αν πάρουμε εμείς μια καλοζυγισμένη πρωτοβουλία και δείξουμε έτσι ότι έχουμε αλλάξει ριζικά. Αυτό μπορεί να γίνει με έναν τρόπο αποφασιστικό, ξεκάθαρο και ένοπλο (αφήνοντας, φυσικά, τους διαύλους επικοινωνίας ανοιχτούς για μιαν άμεση διευθέτηση). Την μεθόδευση θα μπορούσε να την κάνει μια επαρκής ηγεσία που θα έχει καθαρή εικόνα του πεδίου και των δυνατοτήτων. Κανένα πρόβλημα δεν λύνεται από μόνο του, όπως θα έπρεπε να έχει οδυνηρά διαπιστώσει το ας πούμε πολιτικό μας προσωπικό σε Μακεδονικό, Κυπριακό κτλ. Θυμίζουμε ότι είμαστε η μόνη χώρα του κόσμου που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια αλλά ταυτόχρονα δεν τολμάμε να τα επεκτείνουμε ούτε και στα 10, πράγμα που θα εκλογίκευε τη στάση μας σχετικά με τον εναέριο χώρο, θα απέφευγε το casus belli των 12 μιλίων, θα μας προσέφερε μέγα μέρος των διεθνών σήμερα υδάτων του Αιγαίου και θα εύρισκε ερείσματα εντός του ΝΑΤΟ. Εφόσον η Τουρκία βλέπει γκρίζα τα σύνορα στο Αιγαίο, εμείς καλούμαστε να της τα ξεκαθαρίσουμε εμπράκτως, ίσως βάφοντάς τα κόκκινα. Αλλιώς υπάρχει και η νομική οδός προς το Διεθνές Δικαστήριο, με όλα τα υπέρ και τα κατά της (ο λόγος στους ειδικούς). Πάντως δεν είναι εποχή για νεκροφανείς οργανισμούς, σαν κι αυτόν που φέρει την ταμπέλα «ελληνικό κράτος». Αν η εθνική μας κατρακύλα των τελευταίων δεκαετιών συνεχιστεί, τα πολύ χειρότερα θα τα βρούμε σύντομα μπροστά μας.

Εμείς ανήκουμε σε εκείνους που (ακόμα) προσβλέπουν στη Ρωσία του Πούτιν για πολλά, χωρίς ωστόσο να μπερδεύουμε την πραγματικότητα με τις φαντασιώσεις. Σήμερα αυτή η χώρα είναι το μοναδικό ανάχωμα – σε επίπεδο κρατικής υπόστασης – στην αποδόμηση των κοινωνιών και του ανθρώπινου προσώπου. Η Νέα Τάξη της (αντι)φασιστικής πολιτικής ορθότητας, της επιβεβλημένης «πολυπολιτισμικότητας», της καθιερωμένης μαζικής λαθρομετανάστευσης, της αποχαλινωμένης ιδιωτικοποίησης στο οικονομικό πεδίο, της δημοκρατικοφανούς ολιγαρχίας των παρασκηνίων, της απηνούς δίωξης των παραδοσιακών αξιών του πολιτισμού βρίσκει από χρόνια στον Βλαδίμηρο και στο καθεστώς του την πιο συγκροτημένη αντίσταση. Βεβαίως δεν αγνοούμε τις αδυναμίες της σημερινής Ρωσίας και τους συμβιβασμούς του Πούτιν με ποικίλα ισχυρά συμφέροντα αλλά αυτά είναι αναμενόμενα σε μια διακυβέρνηση που πήρε μια γιγάντια χώρα από το κατώφλι της εξαφάνισης και της ξανάδωσε την παλιά της αίγλη. Η λύσσα των καθεστωτικών κατά οτιδήποτε ρωσικού δείχνει ότι μάλλον ο χρόνος δεν δουλεύει για αυτούς.

Κι ας έρθουμε στην ελληνοτουρκική πτυχή. Τι άλλο θα περιμέναμε να κάνει η Ρωσία από αυτό που κάνει σήμερα με την Τουρκία; Όταν της προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία να διασπάσει το ΝΑΤΟ, έπρεπε να την αγνοήσει εν ονόματι της …ορθόδοξης πίστης των Ρώσων; Όταν της ανοίγεται τέτοια αγορά για την χειμαζόμενη από τετραετίας οικονομία της, μπορούσε να απαντήσει αρνητικά; Μόνο ένας τρελλός θα ισχυριζόταν κάτι τέτοιο σε συζήτηση εκτός καφενείου.

Για το δε άλλο σκέλος, τις σχέσεις Μόσχας – Αθήνας, ποιος ευθύνεται που βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο; Εμείς βλέπουμε μιαν Ελλάδα που στην καταστατική της δυτική ένταξη έχει τα τελευταία χρόνια προσθέσει και έναν παθιασμένο εναγκαλισμό με τα υπερατλαντικά αφεντικά και με όλο το καθεστωτικό μπλοκ, του σιωναζιστικού Ισραήλ συμπεριλαμβανομένου. Ο αγωγός Turkish Stream προσφέρθηκε να φέρει μέχρι τον Έβρο το φυσικό αέριο της Ρωσίας κι εμείς κάναμε ότι δεν καταλάβαμε, τους κυπραίικους S-300 τους αποθηκεύσαμε επί δύο δεκαετίες στην Κρήτη χωρίς μια βολή, την πυρηνική ενέργεια ούτε καν την συζητάμε ως χώρα βλέποντάς την ως ταμπού…Ακόμα και η Λευκωσία, που παραδοσιακά στηρίχθηκε στις ρώσικες διπλωματικές και οικονομικές πλάτες, βάζει όλο και περισσότερα αυγά της στο καλάθι των άσπονδων φίλων της. Λοιπόν, τι ακριβώς θέλουμε; Όντως η πολιτική μοίρα του Κώστα Καραμανλή μετά την προσέγγισή του με τη Μόσχα είναι αποθαρρυντική για νέα ανάλογα εγχειρήματα, αλλά αν έχουμε αποδεχθεί την μπανανιακή φύση του ελληνικού κράτους ως τετελεσμένη και δεν κάνουμε τίποτε για την μεταβολή της, δεν έχουμε και κανένα δικαίωμα να μιλάμε. Ας μείνουμε στην αγκάλη της μητριάς Δύσης, και να είμαστε κι ευχαριστημένοι όσο «απλώς» μας απομυζά, γιατί υπάρχει πάντα – ιδίως στις μέρες μας – κι ο θανάσιμος κίνδυνος να μας ρίξει με ψευτοπατριωτικά προσχήματα εναντίον του ΝΑΤΟϊκού αποστάτη. Και τότε…

Την περασμένη Κυριακή έλαβε χώρα στο χωριό Ωραίον της ορεινής Ξάνθης μια εκδήλωση (Kermes) φιλανθρωπική, υποτίθεται, που είχε και το μουσικοχορευτικό της κομμάτι. Οργανώθηκε από τον Αθλητικό και πολιτιστικό σύλλογο Ωραίου αλλά ουσιαστικά ήταν μια εκδήλωση “καπελωμένη” από την Τουρκική Ένωση Ξάνθης (ΤΕΞ). Χορευτικό συγκρότημα της ΤΕΞ, χορωδία της ΤΕΞ, μουσικό σχήμα της ΤΕΞ κ.λ.π.
Στο κοινό διακρίναμε τον υποπρόξενο και αρμόδιο της Diyanet Οσμάν Σαχίν, τον πρόεδρο της ΤΕΞ Οζάν Αχμέτογλου, τον βοηθό του τουρκομουφτή Χράλογλου, τον αρχιφασίστα και ιμάμη στα Βαφέικα Χατζησαλή κ.α. Εντοπίσαμε όμως και κάτι που χρήζει της προσοχής μας. Μεταξύ των ασμάτων που ακούστηκαν ήταν και το “Μέσα στο Τσανάκκαλε” (Çanakkale içinde), γνωστό τόπο όπου εξυμνείται η γενναιότητα των Τούρκων αλλά και το γνωστό εθνικιστικό τραγούδι “Πεθαίνω για σένα Τουρκία μου”, που έχει τους εξής στίχους:
Τουρκία μου, πεθαίνω για σένα
αφιέρωσα το κεφάλι μου για σένα
Αφιέρωσα το κεφάλι μου στο δρόμο της Τουρκίας μου,
πεθαίνω για τις πεδιάδες και τις ανηφοριές σου,
εδώ και αιώνες πότισα το γκρι άλογο μου,
Πεθαίνω για την ροή των ποταμιών σου
Είμαι ερωτευμένος (μαζί σου) έχω φωτιά στην ψυχή μου,
Η επί 90 χρόνια συνεχώς βασανισμένη γιαγιά μου η Εμινέ
γεμίζει νερά από τις πηγές της
Πεθαίνω για το φόρεμα σου με τις μπλε χάντρες Τουρκία μου
Είμαι ο γάμος, είμαι η χαρά, είμαι ο χορός,
είμαι η κληρονομιά, είμαι το χώμα, είμαι το ψωμί,
είμαι η τιμή, είμαι η θλίψη στα μοτίβα των χαλιών,
πεθαίνω για τα σχήματα που υπάρχουν στις σέλες σου!
Άραγε αυτός που έχει αφιερώσει το κεφάλι του στην Τουρκία, τι θα μπορούσε να κάνει για τον έρωτά του; Μήπως μας αφορά, μια που τυγχάνει και συντοπίτης μας;

Εἶχε προηγηθεῖ ὁ πολύ μικρότερος Göktürk-2 πρίν 4 χρόνια καί τώρα ἔγινε τό νέο βῆμα. Βέβαια στήν οὐσία τόν ἔφτιαξαν Γάλλοι (Thales Alenia Space) καί Ἰταλοί (Telespazio), οἱ ἴδιοι πού ἔστησαν καί τό κέντρο ἐπιχειρήσεων στήν Ἄγκυρα. Ὅμως ἡ μεταφορά τεχνογνωσίας γιά τήν γείτονα προχωράει, μαζί μέ τά ποικίλα ὀφέλη ἀπό τήν λειτουργία τοῦ δορυφόρου της.
Κάπου ἐκεῖ ἀναρωτιέσαι εὔλογα, ποῦ βρίσκεται ἡ χώρα μας στόν τομέα αὐτόν; Εὐτυχῶς ὄχι πολύ μακρυά. Μάλιστα προσφάτως ἐπιστρέψαμε στά προαιρετικά προγράμματα ἀπό ὅπου εἴχαμε βγεῖ (λόγῳ …κρίσης!) πρίν 5 χρόνια. Σημειωτέον ὅτι μέ τήν συμμετοχή μας γιά κάθε ἑκατομμύριο πού βάζαμε παίρναμε συμβόλαια
(ἑλληνικές ἑταιρεῖες καί ἐρευνητικοί φορεῖς) 1.200.000 εὐρώ, χώρια τά εὐρωπαϊκά προγράμματα ἑκατομμυρίων ὅπου συμμετεῖχαν, μέσῳ τῆς σχετικῆς δικτύωσης, οἱ ἐμπλεκόμενοι. Τεχνογνωσία λοιπόν ὑπάρχει, τόσο στό κατασκευαστικό κομμάτι ὅσο καί ἀλλοῦ. Ἄλλωστε στούς Ἠλεκτρολόγους τοῦ ΔΠΘ (Ξάνθη) ἔχει κατασκευαστεῖ ὁ πρῶτος ἑλληνικός cube-sat μέ χρηματοδότηση 100% ἀπό τόν Εὐρωπαϊκό Ὀργανισμό Διαστήματος, καί σύντομα θά πετάξει γιά νά μελετήσει τήν ἰονόσφαιρα. Τό Ἀστεροσκοπεῖο ἔχει ἐπίγειους σταθμούς λήψης δορυφορικῶν δεδομένων ἀπό πολλούς δορυφόρους καί διαθέτουμε ἑταιρεῖες σάν τήν Theon, μέ ἐξαιρετικά προϊόντα (αἰσθητῆρες νυχτερινῆς ὅρασης). Τί μᾶς λείπει; Ἡ πολιτική βούληση. Λοιπόν;

http://sendika7.org/2015/11/silvan-halkindan-asker-ugurlamasi-oldurdugunuz-halk-sizi-boyle-korur/

Κι ἐνῶ μέχρι τώρα εἴχαμε τόν λαθρολαγνικό συρμό τῆς ψευτοαριστερᾶς νά ὀδύρεται γιά κάθε οἰκονομικό μετανάστη, ἐφέτος προστέθηκε καί τό κῦμα τῶν προσφύγων ἀπό τή Συρία. Λές καί ξεκίνησε πέρυσι ὁ πόλεμος ἐκεῖ κι ὄχι τό 2011! Γιατί λοιπόν τό 2015 προέκυψε αὐτή ἡ πλημμυρίδα στά νησιά μας καί στίς πῦλες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης; Κανείς δέν δείχνει πρόθυμος νά ψάξει τά αἴτια τοῦ φαινομένου. οὔτε τά ΜΜΕ, οὔτε οἱ κυβερνήσεις, κανείς. Λές καί πρόκειται γιά φυσικό καί ἀναπόδραστο φαινόμενο, ἁπλῶς τό ὑφιστάμεθα καί συζητᾶμε τούς τρόπους τῆς διαχείρισής του! Καί τό ἀπυρόβλητο δέν ἀφορᾶ μόνο τούς (Γάλλους, Ἀμερικανούς, Ἰσραηλινούς, Τούρκους καί Ἄραβες) ἐμπρηστές τῆς Συρίας ἀλλά ἀκόμη καί τά κυκλώματα πού διοχετεύουν τήν ἀνθρωπορροή πρός δυσμάς.
Ἀναρωτιέμαι: ὁ πρόσφυγας ἀπό τόν πόλεμο τῆς Συρίας γιατί δικαιοῦται εἰδική μεταχείριση στήν Ἑλλάδα; Ἰσχύει τό ἴδιο καί γιά τόν πρόσφυγα ἀπό τόν ἐμφύλιο
στήν Κολομβία ἤ ὁπουδήποτε στόν κόσμο; Γιατί, ἐξ ὅσων γνωρίζω, ὁ Σύριος πού φεύγει ἀπό τήν ἐμπόλεμη ζώνη εἶναι ἀσφαλής ἤδη πατώντας σέ τουρκικό ἔδαφος. Ἐκεῖ ναί, εἶναι πρόσφυγας πολέμου. ἐφόσον ὅμως συνεχίζει νά μετακινεῖται σέ ἄλλες χῶρες, εἶναι πιά οἰκονομικός μετανάστης, ἀφοῦ δέν συντρέχουν πλέον οἱ λόγοι ἀσφάλειας τῆς ζωῆς του πού προκαλοῦν τήν εἰδική μεταχείρισή του. Τά γελοῖα αὐτά ὑποκείμενα πού παρίσταναν/παριστάνουν τούς κυβερνῶντες μας δέν μποροῦσαν νά διατυπώσουν μέ ἕναν νομικά στέρεο τρόπο αὐτή τήν πασίδηλη πραγματικότητα; Πῶς ἀθωώνεται ἔτσι ἡ Τουρκία* γιά τόν πρόστυχο, δουλεμπορικό ρόλο της ὠς διακινητοῦ ἀνθρώπων; Οἱ ἄνθρωποι καταφεύγουν στήν Τουρκία, διωγμένοι ἀπό τόν βρώμικο πόλεμο τῶν ΗΠΑ, καί θέλουν νά πᾶνε στή Γερμανία, στήν Φινλανδία ἤ στήν Ὁλλανδία. Ἐμεῖς λοιπόν, ὡς Ἑλλάδα, ποῦ κολλᾶμε;;;!!!
Καί ἐν πάσῃ περιπτώσει, τί περιμένουμε γιά νά κάνουμε στίς Βρυξέλλες πρῶτο θέμα τό ζήτημα; Ὅταν ἡ κάθε Οὑγγαρία ἐξανίσταται γιά τήν κατάσταση στά
σύνορα καί στό ἔδαφός της (δεχόμενη ἕνα μικρό κλάσμα ὅσων εἰσέρχονται ἐδῶ), τί πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς; Οὔτε τήν ὑπαρκτή οἰκονομική μας κρίση δέν μποροῦμε νά ἐπικαλεστοῦμε γιά νά δικαιολογήσουμε κάποια ἔκτακτα μέτρα προστασίας τῶν συνόρων μας, ὅπως ἔκανε ἤδη ἡ ἰσχυρή (καί μακρινή) Γερμανία; Τώρα, λέει, ἡ μέν ΕΕ στέλνει πολεμικό ναυτικό γιά ἀναστολή τοῦ φαινομένου (ὡστόσο μόνο μεταξύ Λιβύης καί Ἰταλίας), ὁ δέ ΟΗΕ ἐντείνει διά τῆς UNHCR τήν ἀνθρωπιστική του δραστηριότητα στά σύνορα …Σερβίας – Οὑγγαρίας! Ἡ Ἑλλάδα που-θε-νά!
Προτείνουμε: νά στείλει ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση (πού τόσο εὐαίσθητη δείχνει γιά τό θέμα) ὑπηρεσιακά κλιμάκια ἀνθρώπων της στά σύνορα Τουρκίας – Συρίας, ἐκεῖ ὅπου προσφεύγουν οἱ ἀνταρτόπληκτοι. Κι ἄν θέλουν νά τούς δεχθοῦν σέ κάποιες χῶρες τῆς ΕΕ, ἄς τό πράξουν ἀπό κεῖ, δέν εἶναι ἀνάγκη οἱ ἄνθρωποι νά περπατήσουν ὅλη τήν μικρασιατική γῆ, νά περάσουν στά ἑλληνικά νησιά καί νά διασχίσουν βάδην τήν μισή Εὐρώπη, ρισκάροντας τή ζωή τους καί ξοδεύοντας τό βιός τους! Ἐμεῖς μποροῦμε νά φανταστοῦμε πλῆθος παραλλαγῶν τῆς ἀνωτέρω διαδικασίας, πού ὅλες θά λύνουν τό πρόβλημα ἐν τῆ γενέσει καί θά ἀνακουφίζουν τή χώρα μας. Ἡ αὐριανή ἑλληνική Κυβέρνηση;

* Μόλις στίς 7/9/15 ὁ κ. Κουμουτσάκος τῆς ΝΔ θύμισε τίς ὑποχρεώσεις τῆς γείτονος πού ἀπορρέουν ἀπό τό Ε/Τ πρωτόκολλο ἐπανεισδοχῆς, τό Μνημόνιο Συνεννόησης Frontex – Τουρκίας καί τή συμφωνία ἐπανεισδοχῆς ΕΕ – Τουρκίας.

Έχουμε λίγο πολύ συνηθίσει την πρόστυχη λογοκρισία των ελλαδικών ΜΜΕ (και κυρίως των βοθροκάναλων) σε οποιαδήποτε είδηση που θα μπορούσε να βλάψει την εικόνα της Τουρκίας. Έτσι, εκόντες άκοντες, παρακολουθούμε από την φασιστογείτονα «ειδήσεις» σχετικά με την κακοκαιρία, για κανένα χαμένο γατάκι, άντε και για καμμιά νεοσουλτανική απαγόρευση του Διαδικτύου. Όλα τα άλλα μένουν στα αζήτητα: οι επιτυχείς επιθέσεις του ΡΚΚ, η κτηνώδης συμπεριφορά του αντρικού πληθυσμού σε βάρος των γυναικών, η χονδροειδής εκμετάλλευση της θρησκείας από το ερντογανικό καθεστώς… Μας έκανε όμως τρομερή εντύπωση η αποσιώπηση του κλίματος που δημιουργεί εσχάτως ο αφιονισμένος τουρκικός όχλος, με αφορμή τις νίκες του αντάρτικου στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Ευρισκόμενη η Τουρκία σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσει το ΡΚΚ, έχει από μέρες αναβιώσει σε μικροκλίμακα τα προ 60ετίας Σεπτεμβριανά. Όχι σε βάρος των Ρωμιών όπως τότε – δεν έχει άλλωστε μείνει παρά το μετείκασμά τους – αλλά σε βάρος των Κούρδων. Τα θύματα και πάλι είναι απολύτως αθώα, ζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από το μέτωπο των συγκρούσεων και στοχοποιούνται μόνο λόγω της καταγωγής τους. Ο ορισμός του (πραγματικού) ρατσισμού και του φασιστικού πογκρόμ, που ωστόσο κανέναν δεν βλέπουμε να πολυσκοτίζει.

Σταχυολογώ από τις ειδήσεις του τουρκικού πρακτορείου DHA (8/9/15): «Η ομάδα που αποτελούνταν από περίπου 1.500 άτομα, στα χέρια τους κρατούσαν τουρκικές σημαίες, φώναζαν συνθήματα όπως ¨Τι ευτυχία σε αυτόν που δηλώνει Τούρκος¨, ¨Κάθε Τούρκος γεννά στρατιώτη¨ και ¨Ντικιλί μην κοιμάσαι, στήριξε τον μάρτυρά σου¨ και γιουχάισαν την ώρα που περνούσαν μπροστά από τα γραφεία του ΑΚΡ. Τμήμα από την ομάδα αυτή έφυγε και τρέχοντας πήγαν στα γραφεία του HDP, στα οποία μπροστά υπήρχε αστυνομικό όχημα ΤΟΜΑ που τους έριξε πεπιεσμένο νερό, ενώ τα ΜΑΤ έκαναν χρήση χημικών. Παρά την επέμβαση της αστυνομίας, κάποιοι πέρασαν πίσω από το ΤΟΜΑ και έσπασαν με πέτρες τα γραφεία του HDP. Επίσης ένα άτομα που βγήκε στην στέγη κατέβασε την πινακίδα από τα γραφεία του κόμματος και κρέμασε μια τουρκική σημαία (…) Ομάδα ατόμων που διαδήλωσε στην περιοχή Γκαζίπασα της Αττάλειας, έκλεισε την κυκλοφορία στον δρόμο Αττάλειας – Μερσίνας. Η ομάδα δεν επέτρεπε να περάσουν τα λεωφορεία που πήγαιναν ανατολικά και ΝΑ, κρέμασε τουρκικές σημαίες στα λεωφορεία, ενώ έσπασαν και τα τζάμια σε δύο λεωφορεία (…) Η ομάδα αργότερα πήγε στις εγκαταστάσεις όπου κάνουν στάση τα λεωφορεία. Ο κόσμος που βρισκόταν εκεί (Κούρδοι) όταν είδε την ομάδα να έρχεται, κατέφυγε στο εστιατόριο. Η Στρατοχωροφυλακή απέκλεισε την είσοδο στο εστιατόριο και τότε η ομάδα που βρισκόταν έξω, έσπασε τα τζάμια του εστιατορίου. Περίμεναν για λίγη ώρα εκεί, έψαλαν τον εθνικό ύμνο και αποχώρησαν (…) Δύο χιλιάδες άτομα με σημαίες στα χέρια διαδήλωσαν στην Σακάρια. Τμήμα των διαδηλωτών πήγε στα γραφεία του HDP, κατέβασαν την πινακίδα; Των γραφείων, την έκαψαν και κρέμασαν μια τουρκική σημαία στα γραφεία.»). Και την επομένη: «Τις βραδινές ώρες συγκεντρώθηκε πλήθος με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, κατευθύνθηκαν σε σημαντικά τουριστικά κέντρα όπως το Σίντε, το Τσόλακλι και η Ίλιτζα και επιτέθηκαν σε επιχειρήσεις που φέρεται να ανήκουν σε πολίτες που κατάγονται από τα ανατολικά και δεν είχαν κρεμάσει την τουρκική σημαία. Πυρπόλησαν πολλές επιχειρήσεις. Τα γεγονότα άρχισαν σε ένα εστιατόριο που βρίσκεται στην παραλιακή οδό του Σίντε και σε απόσταση μόλις 100 μέτρων από την Στρατοχωροφυλακή. Το εστιατόριο βρίσκεται μεταξύ ξενοδοχείων και η Πυροσβεστική έσβησε μεν την πυρκαγιά που προκάλεσαν οι διαδηλωτές αλλά το εστιατόριο έγινε στάχτη. Κάποιοι τουρίστες παρατηρούσαν την πυρκαγιά από την παραλία, ενώ εντύπωση προκάλεσε πως, παρά το προχωρημένο της ώρας, κάποιοι ετοίμασαν τις βαλίτσες τους και έφυγαν από τα ξενοδοχεία. Μια άλλη πυρκαγιά προκλήθηκε σε ένα εστιατόριο στην είσοδο της αρχαίας Σίντε. Το εστιατόριο έγινε στάχτη, ενώ ζημιές υπέστη και παρακείμενο γραφείο επιχείρησης ενοικίασης οχημάτων που δεν το είχαν πειράξει επειδή είχε κρεμασμένη τουρκική σημαία. Κατά την πορεία που έγινε, πολλές επιχειρήσεις στην αγορά της αρχαίας Σίντε, υπέστησαν ζημιές. Το πλήθος με πέτρες και ξύλα έσπασε βιτρίνες, ενώ αργότερα τα καθάρισαν οι έμποροι και οι δημοτικοί υπάλληλοι (…)» (οι μεταφράσεις είναι από την ιστοσελίδα tourkikanea.gr).

Τρομακτικές οι αναλογίες με τα γεγονότα του 1955, έτσι; Σαν να μην πέρασε μια μέρα: η ίδια βαρβαρότητα, η ίδια αγεληδόν συμπεριφορά, με τους ίδιους στόχους, απλώς σε μικρότερη κλίμακα. Λίγο να ξύσεις τον «ανεπτυγμένο» Τούρκο του σήμερα και διακρίνεις το τομάρι του γκρίζου λύκου. Το πιο φοβερό: υπήρξε ενδεχομένως και η ίδια άνωθεν παρότρυνση για το ανθρωποφαγικό αμόκ. Πρώτη ένδειξη το δημοσίευμα της «Τζουμχουριέτ» που αναπαρήγαγε η «Ταράφ» στις 9/9/15: Ο δημοσιογράφος Μουσταφά Ουιγκούν, ανταποκριτής του κρατικού ειδησεογραφικού πρακτορείου Αναντολού έγραψε σε ανάρτησή του: «Το καθήκον μας έναντι του μάρτυρα δεν είναι μεταφέρουμε την σορό του, πρέπει να χύσουμε αίμα, αίμα, σε εκείνα τα βουνά πρέπει να χυθεί αίμα… Το τελευταίο μας καθήκον πρέπει να γίνει η ΣΦΑΓΗ… Νέους, γέρους, έγκυους, παιδιά, όλους αδιακρίτως»!!! Αλλά και ο επίσης ανταποκριτής του Α.Α. στην ίδια περιοχή, Μπουράκ Ακάι έγραψε: «Ορκίζομαι, ας μου δώσουν αρμοδιότητα και θα κάνω σφαγή… Έχω πολύ κακή ψυχολογία». Αλλά και ο ανταποκριτής του IHA στο Τσανάκκαλε, Γκιουρκάν Ντουζενλί, έκανε κοινοποίηση στην οποία έγραφε: «Η συμπόνια στον εχθρό είναι προδοσία της πατρίδας».

Λοιπόν; Τι έχουν να πουν οι ελληνέζοι καλοί συνάδελφοί τους;  

Κώστας Καραΐσκος, διευθυντής τοῦ “Α”

Ἡ οὐρά στά σύνορα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Κάπου τρεῖς ὧρες χρειάστηκαν γιά νά περάσουμε ἀπό τούς Κήπους στά Ὕψαλα, πρᾶγμα ἀσυνήθιστο – ὅπως μᾶς πληροφόρησαν οἱ τακτικοί πελάτες τῶν γειτόνων μας πού τυγχάνουν ὁμοεθνεῖς μας. Κυκλοφόρησε μιά εἴδηση πώς ἐπρόκειτο γιά ἀντίποινα (!), καθώς καθυστεροῦσε καί ἡ εἴσοδος τῶν Τούρκων τουριστῶν στήν Ἑλλάδα! Τέλος πάντων, ὁ καλός καιρός καί ἡ καλή παρέα δέν ἄφησαν τό κέφι μας νά πέσει: κάποια στιγμή περάσαμε στό τουρκικό ἔδαφος καί πιάσαμε τόν παλιό (καί ἄθλιο) δρόμο πρός Κεσάνη. Λίγο πρίν τήν πόλη στρίψαμε ἀριστερά καί πήραμε τόν νέο δρόμο πρός βορράν. Δυό λωρίδες πηγαίνουν καί δύο ἔρχονται, μέ διαχωριστικό αὐλάκι ἀνάμεσά τους. Καλός κι εὐθύς δρόμος, ἀπαραίτητος γιά τήν διακίνηση τόσου πληθυσμοῦ καί τόσων ἐμπορευμάτων, ἀλλά πάντως δέν φαίνεται νά τόν …συνήθισαν ὅλοι: μέσα σέ 100 χιλιόμετρα διαδρομή συναντήσαμε τρία αὐτοκίνητα νά κινοῦνται στό ρεῦμα μας …ἀνάποδα!
Πλησιάζοντας στόν προορισμό μας, κάπου δέν στρίψαμε ὅπως ἔπρεπε καί μπήκαμε κατά λάθος στήν πόλη Χάβσα. Μιλᾶμε γιά πολιτισμικό σόκ. Ὁ κεντρικός της δρόμος ἦταν σάν φρεσκοβομβαρδισμένος, τά γύρω καταστήματα σάν σκηνικό τοῦ Μπόλυγουντ καί τά ἑκατέρωθεν ἀνοίγματα (δέν μπορῶ νά μιλήσω γιά «δρόμους») ἁπλῶς ἀπερίγραπτα. Ὄχι, δέν περίμενα νά δῶ κάτι σάν τό Μονπελιέ ἤ τή Σιένα, ἀλλά ἐδῶ ἐπρόκειτο γιά εἰκόνα ἀπό ἄλλον αἰώνα, ἄλλη ἤπειρο. Ἁπλῶς ἀπίστευτο.
Συνεχίσαμε καί πλησιάσαμε στήν Ἀδριανούπολη. Δεξιά κι ἀριστερά μας γειτονιές ὁλόκληρες ἀπό ὁμοιόμορφες κατοικίες δείχνουν τόν δυναμισμό τῆς ἀναπτυσσόμενης οἰκονομίας. Στήν εἴσοδο τῆς πόλης τό ἐπιβλητικό Πανεπιστήμιο Θράκης, τό ὄργανο τῆς νεοοθωμανικῆς Τουρκίας γιά μορφωτική ἐπιβολή στά Βαλκάνια. Κτίρια τεράστια, καθαρά, πουθενά ἀφίσες ἤ συνθήματα τοίχου, καί τό νοσοκομεῖο ἐπιβλητικό. Τί πουλιά πιάνουν ἀπό ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς δέν ξέρω ἀλλά ὅταν ἔχεις σαφή πολιτική καί πολύ χρῆμα, δέν τίθεται θέμα ἀποτυχίας. Ἡ κεντρική ὁδική ἀρτηρία (Ταλάτ Πασᾶ!) συνεχίζει καί μετά τά νεόδμητα, ἀδιάφορα κτίρια μᾶς φέρνει στήν καρδιά τῆς πόλης, ὅπου βρίσκεται τό τοπόσημό της (τό τέμενος Σελιμιγέ) καί τό ἀληθινό της ὀθωμανικό χρῶμα.
Τό τέμενος εἶναι ἐντυπωσιακό, τόσο ἐξωτερικά ὅσο καί ἐσωτερικά. Αὐτός ὁ Σινάν ἦταν μέγας τεχνίτης, πράγματι, πουθενά ὅμως δέν εἴδαμε νά μνημονεύεται ἡ ἑλληνική του ρίζα (ἀλλαξοπίστησε στά 19 του), ἐννοῶ οὔτε στά τουριστικά ἀφιερώ-ματα τοῦ κατεστημένου ἑλληνικοῦ Τύπου. Τή στιγμή πάντως πού ἔμπαινα στό τζαμί τῆς θριαμβεύουσας Τουρκοκρατίας μιά σκέψη μοῦ ἦρθε στό μυαλό καί δέν μέ ἄφησε νά τό δῶ ὡς ἁπλό αἰσθητικό ἀποτέλεσμα: πόσο προγονικό μας αἷμα ἔρρευσε τά χρόνια ἐκεῖνα πρίν στηθεῖ στή θρακική γῆ τό τέμενος αὐτό καί μπασταρδέψουν μέχρις ἐξαλείψεως τό ἑλληνικό – χριστιανικό της χρῶμα;…
Βγήκαμε ἀπό τό συγκρότημα τοῦ Σελιμιγέ καί γύρω ὁ τόπος ἔπαλλε ἀπό τή σύγχρονη ζωή. Οἰκογένειες καθισμένες στό γρασίδι, ἐλάχιστες μαντῆλες, μικροπωλητές ντυμένοι μέ ὀθωμανικές στολές, κόσμος πολύς, κακοφτιαγμένος καί κακοντυμένος μπαινόβγαινε στά μίζερα μαγαζάκια πού δέν τούς ἔριξα οὔτε μιά ματιά ἀπό περιέργεια. Στή διάσημη ἁλυσίδα Ὀσμάν ἡ παρέα μας ἔφαγε τήν σπεσιαλιτέ του: τηγανητά κεφτεδάκια καί συκωτάκια πού σέρβιρε ἕνα ἀγενές γκαρσόν, χωρίς λέξη ἀγγλικά, σέ συνθῆκες ὑγιεινῆς πού θύμιζαν ἰνδική ἐπαρχία. Τά ὀκτώ εὐρώ τό κεφάλι δέν τά λές καί φτηνά, ἄν ἀναλογιστεῖς ὅτι συνοδεύτηκαν μόνο μέ νερό καί ντοματοσαλάτα. Συνεχίσαμε τή βόλτα στό κέντρο πρός τόν πεζόδρομο τῆς Σαρατσλάρ. Ὑπῆρχαν σημεῖα πού τά ἔλεγες καί συμπαθητικά. Δέν προλαβαίναμε νά δοῦμε τό Μουσεῖο τῆς Ὑγείας ἤ τήν ἀναστηλωμένη Συναγωγή, οὔτε καί καιγόμασταν, εἶναι ἀλήθεια. Ὅμως ἡ γενική εἰκόνα ἕνα ἐρώτημα μοῦ γεννοῦσε: τί σκατά βρίσκει ὁ Ἕλληνας, εἰδικά, ἐπισκέπτης στήν πόλη αὐτή γιά νά ἔρχεται κάθε τρεῖς καί δύο;
Μιάν ἀπάντηση πῆρα στόν δρόμο μας γιά τήν ἔξοδο: τό ἀπέραντο παζάρι πού γίνεται κάθε Παρασκευή καί ὅπου μαθαίνουμε πώς προστρέχουν πολλοί Ἑβρίτες, λόγῳ φτήνειας. Δίπλα οἱ ἐλεεινοί γυφτομαχαλάδες σοῦ δίνουν τήν ἐντύπωση πώς ἄν χαλάσει τό αὐτοκίνητό σου ἐδῶ, δέν θά βροῦνε τίποτε ἀπό σένα (καλά, γιά γυναίκα μόνη της δέν τό συζητᾶμε). Βγήκαμε ἀπό τήν πόλη καί κατευθυνθήκαμε πρός τά ἑλληνικά σύνορα. Ἡ γέφυρα τοῦ Ἕβρου καί οἱ πράσινες ὄχθες τοῦ ποταμοῦ μέ τά ἑστιατόρια καί ζαχαροπλαστεῖα ἦταν τό πρῶτο σημεῖο πού θά τό ἔλεγες ἀνεπιφύλακτα ὡραῖο. Μετά τή στάση γιά τόν καφέ συνεχίσαμε γιά τό Κάραγατς, πού κραύγαζε ἀπό μακρυά τήν καταγωγική του ἑλληνικότητα: συμμαζεμένος οἰκισμός, παλιά μά ὄμορφα σπίτια, αἰσθητική φροντίδα κι ἕνας σιδηροδρομικός σταθμός μνημειώδης, πού στάθηκε ἀφορμή γιά τήν παραχώρηση τοῦ προαστίου στήν Τουρκία τό 1923.
Ἡ ἐπιστροφή στήν Ἑλλάδα καί ἡ εἴσοδος στήν Ἀλεξανδρούπολη μοῦ ἔφερε ἕνα αἴσθημα ἀνακούφισης. Ὅλα ἔδειχναν τόσο καλοβαλμένα, τακτοποιημένα, καθαρά, σύγχρονα… Τώρα κατάλαβα γιατί πάει ὁ Ἕλληνας στήν Ἀδριανούπολη: γιά νά νιώσει καλά μέ τόν τόπο πού ζεῖ, νά αἰσθανθεῖ τυχερός – ἀκόμα καί σήμερα! – πού δέν γεννήθηκε λίγα χιλιόμετρα ἀνατολικότερα.