Με τα χρόνια το πράγμα έκανε μετάσταση σε όλη την Ελλάδα, σχεδόν όλοι εξοικειωθήκαμε μαζί του και κάποια στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω τι γινόταν. Όλα κείνα τα χρυσοπληρωμένα κνώδαλα, εκείνα τα λαγνοβοώντα πορνοειδή, οι σοβαροφανείς τιποτολόγοι ήταν ένα απίθανο τσίρκο που πάσχιζε να διασκεδάσει και να αποπλανήσει την ανθρώπινη μάζα, πρωτίστως εκείνην που είχε συρρεύσει στο λεκανοπέδιο αλλά δυνητικά και τον σύνολο πληθυσμό. Το πρόγραμμα της ιδιωτικής τηλοψίας ήταν – και είναι – το ναρκωτικό της πρωτεύουσας χαβούζας και ταυτόχρονα το φίλτρο που μετατρέπει τους κανονικούς Έλληνες σε «Αθηναίους». Η πόλη της Αθήνας έχει αποσπαστεί από την υπόλοιπη χώρα, όπως συμβαίνει σε κάθε κοσμοπολίτικο κέντρο του κόσμου, και ζει τη δική της μεταλλαγμένη ζωή: απόλυτη ατομοκρατία, αεθνικό περιβάλλον, ξέφρενοι ρυθμοί, οργιώδης παρασιτισμός. Το απόλυτο συμπλήρωμα σε όλα τούτα είναι η καταθλιπτική κυριαρχία της εικονικής πραγματικότητας των ΜΜΕ, κυρίως δια των τηλεκαναλιών. Σπαταλώντας καθένας τη ζωή του μεταξύ δουλειάς και κατανάλωσης, και με δεδομένα τα θηριώδη μεγέθη της πόλης, δεν έχει τον χρόνο και την δυνατότητα να ζήσει ή να γνωρίσει ο,τιδήποτε αδιαμεσολάβητα: η γνώμη «του» για καθετί είναι το αποτέλεσμα της πλύσης των εγκεφαλικών του κυττάρων με τη λυματολάσπη που εκπέμπουν οι Μεγάλες Αντένες (ακόμα και το οδυνηρό βίωμα της τρέχουσας κρίσης φιλτράρεται δεόντως ώστε το διανοητικό και το συναισθηματικό του απόσταγμα να μην εκτραπεί από την επιβεβλημένη κοίτη).
Αλλά – πολύ σημαντικότερο – κι αυτό το ίδιο το «καθετί» είναι παράγωγο της ίδιας διαδικασίας χειραγώγησης. Είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθεί στο πρόγραμμα των ιδιωτικών διαύλων κάτι που να έχει σχέση με την αληθινή ζωή των πολιτών, με τον ελληνικό πολιτισμό του τόπου, με την βαθύτερη ουσία των πραγμάτων. Είναι όμως ένα πρόγραμμα υπερπλήρες από τις ανθυπολεπτομέρειες του κοινωνικού, πολιτικού και καταναλωτικού τίποτε, οι οποίες πλέον συγκροτούν ένα άλλο είδος πραγματικότητας, κυριολεκτικά προσβλητικής για το ανθρώπινο είδος, από την οποία ωστόσο δεν μπορείς και να αφίστασαι ολοκληρωτικά. Είναι πια το κέντρο συγκρότησης των κοινωνικών σχέσεων για την πλειονότητα του πληθυσμού, και η αγνόησή του συνεπάγεται περίπου μία κατάσταση αυτισμού. Πόσοι Έλληνες πολίτες αγνοούν τον Πρετεντέρη ή την Ανίτα Πάνια; Σίγουρα μιλάμε για ένα απειροελάχιστο κλάσμα όσων δεν ξέρουν τίποτε για τον Ελύτη ή για τον Μάνο Χατζιδάκι. Σ’ αυτήν την τηλεοπτική πραγματικότητα το παν περιορίζεται στην εικόνα του και μετατρέπεται σε ανώδυνο θέαμα προς κατανάλωση, μέσα στην μεταμοντέρνα αντίληψη του anything goes. Ένα σύμπαν όπου τίποτε δεν έχει σημασία, αυτό που άλλωστε αποδεικνύει και η κυρίαρχη θέση των διαφημίσεων.
Τα χρόνια πέρασαν, η ιδιωτική τηλοψία βαδίζει πια την τρίτη δεκαετία της ζωής της και οι τραγικές της επιπτώσεις στην πατρίδα μας, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχουν αποτιμηθεί επαρκώς. Όλοι μας μάθαμε να θεωρούμε «ειδήσεις» τα φλύαρα δελτία κουτσομπολιού των οκτώ, να ανεχόμαστε ἀπειρα μονοθεματικά (γύρω από το σεξ, φυσικά) σήριαλ, σε σημείο που και οι γελοίες τούρκικες σαπουνόπερες να φαντάζουν ενδιαφέρουσες, να παρακολουθούμε τους λούστρους της εξουσίας ως σχολιαστές της δήθεν επικαιρότητας… Και τι να πει κανείς για τα ασύλληπτης ανοησίας σώου, τηλεπαιχνίδια, ρηάλιτυ, πρωϊνάδικα… Έχουμε μάθει, θέλοντας και μη, το κάθε γυναικωτό σούργελο με το μικρό του όνομα και θεωρούμε περίπου αποδεκτά τα περιττώματα του μηντιακού του οίστρου. Ακόμα και το γεγονός ότι όλο αυτό το σύστημα προαγωγής της ευτέλειας ανήκει στους -κατά Καραμανλή- εθνικούς μας προαγωγούς, το παραβλέπουμε κι αυτό κρίνοντάς το ως αναμενόμενο, φυσιολογικό σα να λέμε.
Κι όμως, όλα τούτα δεν ήταν αυτονόητα πριν κάποια χρόνια. Καθένας σημερινός μεσήλικας μπορεί να θυμηθεί ποιο ήταν το τηλεοπτικό τοπίο το 1988 και πώς έγινε δύο μόλις χρόνια μετά. Άλλαξε πρώτα η εποχή ή την άλλαξε το μεγκαντένα; Μάλλον ήταν μία αλληλοτροφοδοτούμενη κατάσταση που μας έφερε πυξ λαξ στο τραγικό σήμερα και μας πηγαίνει ακόμη χαμηλότερα, με υποκριτικές δικαιολογίες του τύπου «αυτά θέλει ο κόσμος» – εννοώντας τον κόσμο που οι ίδιοι έτσι μεταμόρφωσαν. Μόλις πρόσφατα επιβεβαιώθηκε ότι το ραδιοτηλεοπτικό σκηνικό της χώρας παραμένει αρρύθμιστο (24 χρόνια μετά την εμφάνισή του!) και τα ίδια συμφέροντα συνεχίζουν να λυμαίνονται τις δημόσιες συχνότητες με «προσωρινές» άδειες. Η Ελλάδα λοιπόν καταρρέει μέσα σε συνθήκες εθνικής λεηλασίας και κοινωνικής ερήμωσης, και οι άρχοντες των βοθροκάναλων συνεχίζουν απρόσκοπτα το μεταλλακτικό τους έργο. Όσο παραμένουμε στην τηλεοπτική Αιαία, καμμία πιθανότητα συλλογικής ανάνηψης δεν υπάρχει.

Κ.Κ.

     Τηλεοπτικών αποβλήτων συνέχεια σήμερα, αγαπητοί φίλοι, και…μη μου λέτε αντίο! Ε, να μην πούμε δηλαδή και λίγα λόγια για το βλακώδες Βίπερ Νόρα μιας καθ’ ολοκληρίαν ατάλαντης, όπερ και ανεσύρθη άφνω από την έως τώρα συνήθη του θέση (κάδος ανακύκλωσης χαρτιού), για να γίνει σήριαλ στα επιδέξια χέρια του τηλεοπτικού βάρδου της αγάπης;

     Έτσι ήταν λοιπόν που ο μέγας auteur των «Ψιθύρων», των «Αγγιγμάτων» και των πάσης φύσεως υπόλοιπων ιλουστρασιόν χαμουρεμάτων, επανέκαμψε στο προσκήνιο μ’ έναν ακόμη απαγορευμένο έρωτα! Μετά την τσιγγάνα, τον αρχιμανδρίτη και τον Αλβανό, ήγγικεν πλέον η ώρα και του εκ Θράκης μουσουλμάνου! Που – φευ – τα μπλέκει ο δύστηνος με τιμία, πλην κομμάτι σουρτουκοπαλούκα κόρη εξ Αθηνών, όθεν και εγένετο το «έλα να δεις» και το «γαία πυρί μιχθήτω»!

     Μα τι λύσσα κακιά έχει, μωρέ, αυτό το παληκάρι με τ’ απαγορευμένα; Ρε μπας κι έχει κάνα παιδικό τραύμα κι αυτός, όπως λέγαμε και τις προάλλες για τους «παραθυράδες» των 8.30; Ναι, αλλά τι τραύμα; Για τον Φώσκολο π.χ. εικάζουμε ότι παλιά διάβαζε «Μικρό Ήρωα» με ολίγη από Ζεράρ ντε Βιλιέ και «Σούπερ Κατερίνα»! Για τον Παπακαλιάτη πάλι, ότι μικρός έπαιζε με τις κούκλες και του ’μεινε! Για δαύτονε όμως; Το να μεγάλωσε σε κάνα ορφανοτροφείο, όντας ο καρπός κάποιου δακρύβρεκτου παράνομου έρωτα (τυφλή αγωνίστρια του ΕΑΜ με αρχαιοελληνιστή ταγματάρχη της Γκεστάπο, Ελληνοαμερικάνα νοσοκόμα στη Μπανγκόγκ με κωφάλαλο Ερυθρό Χμερ, κλπ.), ελαφρώς χλωμό το κόβω! Οπότε, μέγα το μυστήριο, μάγκες μου!

     Ό,τι κι αν συνέβη πάντως, το μάλλον βέβαιο είναι ότι μεγαλώνοντας ανέπτυξε έντονη ψύχωση με τα αλήστου μνήμης σπαραξικάρδια μελό του ’60! Ξέρετε τώρα, ε; Ξανθόπουλος, Βούρτση, Κακαβάς, Ερρίκος Μπριόλας, «δεν πρέπει να σ’ αγαπώ, γιατί δεν είμαι της τάξης σου», κλπ! Το ίδιο μοτίβο δεν έχουμε κι εδώ, απλώς σε πιο γκλαμουράτο περιτύλιγμα; Ε βέβαια! Ξεπατικωτούρα!

     Κι ως εδώ ασφαλώς άντε, το καταπίνεις, άλλωστε ούτε το πρώτο τηλεοπτικό ιλουστρασιόν σκουπίδι είναι, ούτε φυσικά και το τελευταίο – κλείνεις απλώς το κουμπί και τέλος! Το περαιτέρω όμως πρόβλημα είναι ότι το εν λόγω σκουπίδι είναι διπλά ενοχλητικό (για τους σκεπτόμενους, εννοείται, όχι για το σύνηθες και πολυπληθέστατον ανά την επικράτειαν κατιναριό):  όχι μόνο δηλαδή ως σκουπίδι καθ’ αυτό, αλλά και επειδή υπεισέρχεται με τρόπο ανόητο στις ιδιαιτερότητες ενός συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου, με τις οποίες οι δημιουργοί του έχουν αριδήλως τόση σχέση, όση κι ένας μπακάλης με την κβαντομηχανική! Κι ήταν που ήταν στραβό το κλήμα (με το Βίπερ Νόρα), τόφαγε κι ο γάιδαρος (ήτοι η χαζοχαρούμενη σαχλοπολυπολιτισμική μανουσάκειος ματιά) και δέσαμε! Και ούτως, κατά πώς λέει και το Ευαγγέλιο, ην η δευτέρα πλάνη χείρων της πρώτης…

     Κοιτάξτε λ.χ. μερικά πράγματα, που ήδη με το καλημέρα το νέο σήριαλ προσέφερε στον μέσο και άσχετο Νεοέλληνα τηλεθεατή! Κατ’ αρχάς, την ευκαιρία να ταξιδέψει σε «άγνωστους, μυστηριώδεις κόσμους», ως υποσχόταν το τρέιλερ του ΑΝΤ1 (τουτέστιν, «πέρσι, Λίτσα μου, πήγα Ουγκάντα, φέτος Κομοτηνή, του χρόνου λέω για Καλκούτα»). Aκολούθως, ένα μεταμοντέρνο ερμηνευτικό μοντέλο για τα αναγραφόμενα περί των καθ’ ημάς μειονοτήτων στη Συνθήκη της Λωζάνης («τι Μουσουλμάνοι κι αηδίες μωρέ, όλοι Τούρκοι είναι» – όθεν και γεγηθότες έστησαν σφόδρα οι απανταχού της Θράκης προξενοπρακτοράντζες, άσε δε που βρήκε πια μέχρι κι ο Πιπινέλης ανάπαυση μες στον τάφο του)! Προσέφερε όμως επίσης κι εξαιρετική ενημέρωση σε σχέση με τις πληθυσμιακές ισορροπίες που υπάρχουν στη Θράκη, έτσι; Η αίσθηση, ας πούμε, που απεκόμιζε κάποιος από το 1^ο επεισόδιο είναι ότι στη Ροδόπη μένει 1 (ολογράφως: ένας!) Έλλην χριστιανός! Στο 2^ο επεισόδιο βέβαια σημειώθηκε τεράστια πρόοδος, καθώς προστέθηκαν άλλοι 3! (Οπότε, εντάξει βρε, μην ανησυχείτε! Μέχρι να τελειώσει η σειρά, σίγουρα θα έχουμε γίνει καμιά εκατοστή! Κι ως το 2700 μ.Χ., που θα ’ρθει κι ο ελληνικός στρατός, μέχρι που απελευθερωνόμαστε κιόλας)!

     Τώρα βέβαια ο Μανούσος ξέρουμε τι θα έλεγε για όλα αυτά! «Εμένα δε με νοιάζει η πολιτική, εγώ απλά υμνώ τον έρωτα, που μάλιστα ίσα-ίσα υπερβαίνει τις φυλετικο-θρησκευτικές διαφορές»! Ναι, ρε μάστορα (και σ’ ευγνωμονούμε δηλαδή κιόλας που μας δείχνεις και τον δρόμο!), αλλά δεν θα τα διαλύσουμε και όλα για τον έρωτα (ακόμη κι αν δεχθούμε δηλαδή ότι είναι πράγματι έρωτας αυτό που αναδύουν όλες ανεξαιρέτως οι τηλεοπτικές δουλειές σου, που κατ’ εμέ είναι απλώς μία παιδαριώδους μικροαστικής κατινιάς κρυφοηδονοβλεπτική ατμόσφαιρα εκχαμουρωθείσας μαλακοκαυλίασης, αλλά τέλος πάντων!). Και εν πάση περιπτώσει, απ’ το λαιμό δεν σε πιάσαμε, κάνε ό,τι θες, είσαι υποχρεωμένος όμως να σεβαστείς και το background, έτσι; Αλλιώς να πάς στο χωριό σου, εκεί με τις κατσίκες, να τον υμνήσεις τον έρωτα! Ή μήπως νομίζεις πάλι ότι ήρθες μια βόλτα τουρίστας στην Κομοτηνή και τα κατάλαβες όλα; Ρε εδώ υπάρχουν τόσοι και τόσοι Κομοτηναίοι που ζουν μια ζωή εδωπέρα κι ΑΚΟΜΗ δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Κι ήρθες τώρα εσύ (ως κλασικός εκπρόσωπος του μείζονος Ελληνισμού των βορείων προαστείων, που στα εθνικά θέματα ου δύναται διακρίναι το τσουτσούνι απ’ το ρουθούνι) και τα κατάλαβες σε μία μέρα; Πλάκα μας κάνεις τώρα;

     Αυτά τα ολίγα ήθελα εγώ να επισημάνω κατ’ αρχάς. Και λέω «κατ’ αρχάς», γιατί επί του μανουσακείου εγχειρήματος, που αναμένεται να αποτελέσει λαμπρή πηγή ενημέρωσης περί των της Θράκης για όλους εμάς τους αδαείς, αλλά και λαμπρή πηγή επιχειρηματολογίας για τον (Τούρκο) ιστορικό του μέλλοντος, όλο και θα χρειαστεί, φαντάζομαι, κάποια στιγμή να επανέλθουμε…

     Όσον δε πάλι αφορά τον ίδιο τον Μανούσο και το μείζον ερώτημα για το ποιο θα είναι πλέον το επόμενο βήμα στην καριέρα του, οι απόψεις διΐστανται! Κάποιοι λένε ότι θα το γυρίσει στην πολιτική, με τη σειρά «Πόθοι στο περιστύλιο»! Κεντρικό θέμα; Ο μυστικός παράφορος έρως της Ντόρας Μπακογιάννη με τον Αντώνη Σαμαρά! Έρως όμως που θα αποκαλυφθεί, όταν τη Ντόρα την ερωτεύεται και ο Κακαουνάκης και τη ρουφιανεύει στον μπαμπά, ο οποίος φυσικά γίνεται…Τούρκος, αλλά και τι να πει που κι αυτός την έχει χεσμένη τη φωλιά του, μια που έχει φτιάξει δεσμό με την Παπαρήγα! Τελικά βεβαίως, μετά από μύριες περιπλοκές, οι πάντες ανανήπτουν:  η Ντόρα επιστρέφει στον Κούβελο, ο Σαμαράς στη γυναίκα του, ο Κακαουνάκης στη δημοσιογραφία (λέμε τώρα!), ενώ και η Παπαρήγα συναισθανόμενη το μέγα ιδεολογικό της ολίσθημα, στέλνει τον Μητσοτάκη πίσω στη Μαρίκα (και τελικά το σκάει με τον Κωνσταντόπουλο)…

    Επειδή όμως αυτά τα κουφά εγώ δεν τα πιστεύω, το βλέπω πολύ πιθανότερο για τον Μανούσο να το γυρίσει σε κάποια διεθνή παραγωγή! Είτε λ.χ. με το «Θα σε δω στη Γάζα» (ο γιος του Σαρόν με Παλαιστίνια-μέλος της Χαμάς), είτε με το «Η καρδιά μου χτυπάει στο Μπέλφαστ» (αγωνίστρια του IRA με πράκτορα της SAS), είτε τέλος με το «Μαύρες ορχιδέες στη Βασόρα» (αντιστασιακός Ιρακινός με Αμερικανίδα καταδρομέα ή – πιο προχωρημένο αυτό το σενάριο – με Άγγλο ταγματάρχη)!

     Εδώ βεβαίως που φτάσαμε, όλα είναι πλέον πιθανά, οπότε αναμείνατε! Περισσότερες πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.ANT1.tsokbuyuksevdalokavliorum-malakotv.gr…

                                                                   Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ