Ισίκ Αχμέτ, χήρα του βουλευτή Σαδίκ και επίτιμη πρόεδρος του DEB: Εγώ ζητάω εκείνο το κλεμμένο αυτοκίνητο το οποίο έχει το αίμα του συζύγου και της κόρης μου. Εκείνο είναι περιουσία μου. To κράτος αυτό που φορολογεί για να προστατεύει την ζωή και την περιουσία μου, έχει την υποχρέωση να το βρει”. Ο Αντιπεριφερειάρχης Μουσταφά Κατραντζί είπε: “Κανένας μας δεν διαφέρει από τον άλλο, ο αγώνας είναι κοινός. Προς το παρόν έχουμε φίλους στην ενεργό πολιτική που βρίσκονται σε διαφορετικά κόμματα αλλά οι καρδιές μας βρίσκονται εδώ”. Ο τουρκομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, είπε: “Εγώ παρομοιάζω τον Αλή Τσαβούς με τον αείμνηστο Ντεντκάς. Μακάρι να γίνει ο Ντενκτάς της Θράκης” .
Ο πρόεδρος Μουσταφά Αλή Τσαβούς ανέφερε πως το 2008 μαζί με φίλους είδαν ένα όνειρο (!!!) και αποφάσισαν να ζωντανέψουν ξανά το κόμμα DEB και έτσι έγινε. Και αναφερόμενος στο απωλεσθέν όχημα του Σαδίκ είπε: “Ζητάμε πίσω εκείνο το όχημα που έχει μεγάλη πνευματική αξία για εμάς! Όπως το πήρατε, παρακαλώ πολύ να το επιστρέψετε στην θέση του. Εάν εκείνο το αυτοκίνητο δεν επιστραφεί, τότε εγώ από εδώ δηλώνω χωρίς φόβο και δισταγμό πως δολοφόνος του Σαδίκ Αχμέτ είναι το ελληνικό κράτος“.
Τον περασμένο μήνα στείλαμε τα βάσανα μας στο ευρωκοινοβούλιο. Πλέον το DEB βρίσκεται στο ευρωκοινοβούλιο. Μέχρι το 2019 είμαι πάλι πρόεδρος. Το κόμμα DEB σε τρία χρόνια θα βρίσκεται στη βουλή (…) Είδα μια πολύ περίεργη εικόνα. Τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μας μαζί με τους αξιωματούχους των ΑΝΕΛ. Απευθύνομαι από εδώ στην Αθήνα. Η μειονότητα δεν έδωσε ψήφους στους ΑΝΕΛ. Δεν μπορεί κανείς έστω και πρόεδρος της Δημοκρατίας να πλάθει όπως θέλει την τουρκική μειονότητα της Δ. Θράκης!
(…) Τώρα είναι ο καιρός να σταθούμε όρθιοι. Είναι ο καιρός να πάρουμε στα χέρια μας την σημαία και να βγούμε στους δρόμους. Μπροστά μας βρίσκεται η 24/6, η επέτειος θανάτου του αείμνηστου ηγέτη μας. Η επέτειος και της Λωζάννης. Πλέον δεν σωπαίνουμε έναντι των πιέσεων. Εμείς ως κόμμα προτείνουμε το εξής: Να πάρουμε στα χέρια μας την σημαία. Να κάνουμε μια πορεία, τουλάχιστον από τα γραφεία μας μέχρι τα νεκροταφεία. Μια πορεία περηφάνιας, Να είναι μια πορεία με αίτημα την απόδοση των δικαιωμάτων μας. Ας είναι μια πορεία με την οποία θα ζητείται πίσω το αυτοκίνητο του αείμνηστου ηγέτη μας. Πλέον να μην στεκόμαστε. Πλέον να μην σωπαίνουμε. Ήρθε πια ο καιρός να βγούμε στις πλατείες. Δήθεν θα μας εκφόβιζαν. Εγώ απευθύνομαι στους Έλληνες αξιωματούχους. Εγώ είμαι έτοιμος να δώσω την ψυχή μου. Ο ηγέτης μας έγινε μάρτυρας. Εάν επιτρέψει ο Αλλάχ ας γίνουμε και εμείς μάρτυρες σε αυτό τον δρόμο¨.
Σιγά βρε Μουσταφά, μη σκίσετε κανένα καλσόν στο Turko Pride!!!

Θα περιμέναμε η Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών να αντιτάξει πέρα από τα συνήθη μισθολογικά/εργασιακά/συνταξιοδοτικά αιτήματα(τα οποία είναι πολύ σημαντικά και επηρεάζουν την υπόσταση, την προσωπικότητα και την αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού) και αιτήματα για τον μορφωτικό και ηθοπλαστικό ρόλο του σχολείου. Ήταν στραβό το κλίμα, δηλαδή η ΟΛΜΕ ποτέ δεν έβαζε τέτοιες παραμέτρους στις διεκδικήσεις της, το έφαγε και …το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, αφού το συνέδριο εκείνες τις μέρες διεξήχθη.
Καμιά, λοιπόν, αντιπρόταση, κανένα όραμα από την αριστερή πλειοψηφία της ΟΛΜΕ (8 στους 11 του δ.σ της ανήκουν σε αριστερές παρατάξεις). Η ηγεσία του κλάδου βολεύεται με το ξήλωμα των προηγούμενων, όντως αντιδραστικών, μεταρρυθμίσεων και επικροτεί την «εκπαίδευση της αμάθειας» θεωρώντας αυτή την απογύμνωση, μέσα από το καθιερωμένο αριστερόμετρό της… προοδευτική. Κι όμως, αν δεν ζητάς το σχολείο να διαπλάθει φιλόπονους και υπεύθυνους χαρακτήρες, δεν καλλιεργείς πολιτική συνείδηση και αισθητική και κυρίως δεν σφυρηλατείς λογική, πραγματιστική σκέψη, απλώς αφήνεις εκτεθειμένα τα παιδιά του λαού (για τα οποία, υποτίθεται, κόπτεσαι), ως κοπάδι χειραγωγήσιμων καταναλωτών, βορά στην κρεατομηχανή του παγκόσμιου συστήματος και της κάθε λογής προπαγάνδας. Αν ακόμη υπερθεματίζεις στο πρόσφατο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια και ζητάς την απόδοσή της χωρίς όρους και περιορισμούς, τότε μιλάμε για συστημική Αριστερά που εκ του αποτελέσματος εξυπηρετεί τους ίδιους σκοπούς με τους πολέμιούς της, του οικονομικού και πολιτικού ιμπεριαλισμού.

Αυτό φαίνεται από το ύφος και το ήθος του συνεδρίου. Όταν η πλειοψηφία των συνέδρων ανήκουν στην κάθε απόχρωσης Αριστερά, περιμένεις ουσιαστικές τοποθετήσεις, σοβαρό ακροατήριο, στοχευμένες αποφάσεις. Τίποτα από όλα αυτά. Τουναντίον, παρωχημένα μαρξιστικά τσιτάτα, οχλαγωγία, άγονες αντιπαραθέσεις στο παλιό εμφυλιοπολεμικό δίπολο Αριστερά – Δεξιά, προσχηματικές εμμονές από τις πρώην κυβερνητικές παρατάξεις(ΔΑΚΕ) και αποφάσεις … μια από τα ίδια με το προηγούμενο συνέδριο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό που ήταν –τουλάχιστον για μας- αναμενόμενο, προσπαθήσαμε(όσοι μετέχουμε στο σχήμα της τοπικής ΑΕΣ, συνεργάτες και φίλοι του Αντιφωνητή) να συγκροτήσουμε έναν μικρό πόλο μέσα στην ΟΛΜΕ με κύριους άξονες δράσης την κοινή λογική και την αγάπη γι’ αυτό που υπηρετούμε, την εκπαίδευση και τη νέα γενιά της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Βρεθήκανε μαζί μας συνάδελφοι κανονικοί (εννοώ χωρίς κομματικές δεσμεύσεις, επαναστατικές φαντασιώσεις, συντεχνιακή νοοτροπία ή καθεστωτική εθελοδουλεία) από τη Λακωνία, την Αργολίδα, την Αιτωλοακαρνανία, τη Φθιώτιδα, τη Βοιωτία, τη Μαγνησία, την Πιερία, τις Σέρρες και προβάλλαμε αυτές τις θέσεις (καταδίκη κομματισμού, συνθετικός λόγος, μορφωτικά αιτήματα, έντιμο ήθος που εγγυάται αξιοκρατία, απουσία ιδεοληψιών). Φιλοδοξούμε, φυσικά, να είμαστε περισσότεροι στο επόμενο συνέδριο, για το συμφέρον της εκπαίδευσης και του κλάδου. Εντύπωση προκαλεί η απουσία τέτοιων συναδέλφων από Αθήνα και Θεσσαλονίκη (πόσο παρασιτικά έχουν καταντήσει τα χαοτικά αυτά αστικά κέντρα που δεν μπορούν να παραγάγουν τίποτα νέο ιδεολογικά!) και η απουσία συναδέλφων από την υπόλοιπη Θράκη (φαίνεται πως η Θράκη έχει λύσει τα γεωπολιτικά, μειονοτικά και κοινωνικά της προβλήματα και μπορεί να φαντασιώνεται ιθαγένεια για κάθε Αφγανόπουλο, με το που περνάει τον Έβρο ή πρωτοέρχεται στη Θράκη, και έχει την πολυτέλεια επίσης να στρατεύεται ακόμη σε κομματικά απολιθώματα συνώνυμα της καταστροφής μας ή ξεπερασμένα από την σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα γκρουπούσκουλα!).

Παναγιώτης Καρακολίδης

Φαντάζεστε συνέδριο της Χρυσής Αυγής για τη «σκλαβωμένη Μικρασία», με συμμετοχή Τούρκων «αριστερών» ομιλητών; Απίθανο, θα μου πείτε. Ε, αυτό που έτσι διατυπωμένο ακούγεται αδιανόητο, είναι απολύτως πραγματικό αν αντιστραφούν οι ρόλοι (και πολλαπλασιαστούν τα εισαγωγικά στη λέξη «αριστερών»)!

Στις 23-24 Οκτωβρίου στην Κωνσταντινούπολη διοργανώνεται  συνέδριο με τίτλο «Η Δυτική Θράκη από το χθες στο σήμερα». Πρόκειται για συνδιοργάνωση από το «Ινστιτούτο Αρχών και μεταρρυθμίσεων του Ατατούρκ» (του πανεπιστημίου της Πόλης) και από τις «Τουρκικές Εστίες», οι οποίες είναι πιο γνωστές στην Ελλάδα ως «Γκρίζοι Λύκοι». Στην οργανωτική επιτροπή λοιπόν βλέπουμε τον Τσεζμί Ερασλάν (καθηγητή πανεπιστημίου με θητεία στο Υπουργείο Εξωτερικών και σε άλλες κρατικές θέσεις), τον Τσεζμί Μπαϊράμ, πρόεδρο της οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων (Türk Ocakları) στην Κωνσταντινούπολη κ.ά.

Μεταξύ των ομιλητών περιλαμβάνονται ο καθηγητής Μουσταφά Μπουντάκ, διευθυντής των Κρατικών Αρχείων της Πρωθυπουργίας (!), κάποιος Σαβάς Ατσίκαγια από το προαναφερθέν Ινστιτούτο, που έκρινε σκόπιμο να γράψει στο βιογραφικό του ότι γεννήθηκε «τη μέρα της ειρηνευτικής επιχείρησης στην Κύπρο το 1974», η μόνιμη κατήγορος – συκοφάντρια της χώρας μας στα διεθνή φόρα Περβίν Χαϊρουλάχ, καθηγητές από τη Βουλγαρία κτλ. Παράλληλα οργανώνεται έκθεση με το ίδιο θέμα από τον παρακρατικό – αλυτρωτικό «Σύλλογο Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης».

Και ποια είναι η …ελληνική παρουσία μέσα σε όλο αυτό το φαιοκόκκινο συναπάντημα; Οι προοδευτικές επιστημόνισσες Θ. Δραγώνα και Α. Φραγκουδάκη! Μάλιστα, οι υπεύθυνες του χρυσοτόκου Προγράμματος Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων θα μεταδώσουν τα φώτα τους και στην Τουρκία. Βεβαίως κάποιος μπορεί να προτάξει το σκεπτικό «ας ακουστεί και η ελληνική θέση για τη Θράκη». Σωστά, ποιος θα περιέγραφε καλύτερα «το άσχημο και μπάσταρδο εθνικό μας πρόσωπο», όπως «ξέρασε» η μία από τις δύο θαμώνες του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Πασόκ; Φαντάζομαι τους δολοφόνους του Ισαάκ και του Σολωμού να μετανοούν συντετριμμένοι, μετά την ομιλία – καταπέλτη της Φραγκουδάκη…

 Αποτελέσματα Διεθνούς Συνεδρίου (Βόλος, 21-23/10/2004)

Οι εργασίες του διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου με θέμα “Αιγαιακός χώρος και Μαύρη Θάλασσα: από την αργοναυτική εκστρατεία στην παρευξείνια συνεργασία”, που οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Δήμου Βόλου και του Δημοτικού Κέντρου Ιστορίας και Τεκμηρίωσης Βόλου (ΔΗ.ΚΙ), και με την επιστημονική στήριξη της ΙΓ’ ΕΠΚΑ και του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας φτάνουν στο τέλος τους.

Σκοπός του Συνεδρίου ήταν να αποτελέσει άλλη μια ουσιαστική συμβολή στην έρευνα των επαφών της Ελλάδας με το χώρο της Μαύρης Θάλασσας, που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ιδιαίτερα εντατική έρευνα και μελέτη -ισοζυγίζοντας το επιστημονικό ενδιαφέρον που για πολλούς αιώνες μονοπωλούσε κυρίως η Δυτική λεκάνη της Μεσογείου-. Μας απασχόλησε, ειδικότερα, η επιστημονική τεκμηρίωση των διαχρονικών σχέσεων των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου, και πιο συγκεκριμένα του Ελλαδικού χώρου, με την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, από την προϊστορία έως τις ημέρες μας. Έτσι, ουσιαστικές ήταν οι συμβολές των συναδέλφων στην κατανόηση των θεσμών, των οικονομικών σχέσεων, της κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης και της πολιτιστικής ταυτότητας του χώρου, με κύριο άξονα τις σχέσεις με τον Ελλαδικό χώρο και τον πολιτισμό.

Κατά την πρώτη μέρα του Συνεδρίου, που ήταν αφιερωμένη στις σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την αρχαιότητα, μας απασχόλησαν κυρίως: α) ο χρόνος της διείσδυσης των κατοίκων του Αιγαιακού χώρου στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, καθώς και το ιστορικό υπόβαθρο της μυθολογικής διήγησης, με σημείο αναφοράς τα πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα και β) η εικόνα των ελληνικών εμπορίων και “αποικιών”, και οι σχέσεις τους (εμπόριο, πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί, λατρείες) με την ηπειρωτική Ελλάδα (Αθήνα) και το Αιγαίο κατά τους αρχαϊκούς, κλασσικούς αλλά και ελληνιστικούς χρόνους, αλλά και γ) η παραγωγή και διάδοσης της ελληνικής κεραμικής στο χώρο του Ευξείνου Πόντου.

Παίρνοντας την πρώτη περίπτωση, δηλαδή τις σχέσεις Αιγαίου-Μαύρης Θάλασσας κατά τους Προϊστορικούς χρόνους, υποστηρίχθηκε -από τον καθηγητή κ. Ντούμα- η πρωιμότητα αυτών των επαφών, οι οποίες θα πρέπει να αναζητηθούν στις αρχές της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, και ίσως και νωρίτερα στην 4η χιλιετία με βάση ενδιαφέροντα αρχαιολογικά δεδομένα για τα Spondylus Genderopus, και τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, την εισαγωγή της καλλιέργειας της αμπέλου και της “ροιάς” (ροδιά) από το χώρο της Μαύρης Θάλασσας. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και η ανακοίνωση της ομιλούσας, η οποία έθεσε ξανά στο προσκήνιο το πάντα επίκαιρο θέμα μιας υποθετικής διείσδυσης των Μυκηναίων στον Εύξεινο Πόντο κατά την ύστερη Εποχή του Χαλκού, προσεγγίζοντας τα ευρήματα που δείχνουν μεταλλουργική δραστηριότητα στη μυκηναϊκή πόλη της Ιωλκού και θέτοντας το ερώτημα μιας ενδεχόμενης αναζήτησης πρώτων υλών -κυρίως χρυσού- στην περιοχή της Κολχίδας. Το ιστορικό υπόβαθρο του μύθου της αργοναυτικής εκστρατείας τέθηκε πάλι στο κέντρο της προσοχής των συνέδρων, και όπως υποστηρίχθηκε ομόφωνα, αν και υπάρχουν κάποια ίχνη Αιγαιακής παρουσίας στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά την ΥΕΧ, και αν και υποψιαζόμαστε -παρά την έλλειψη οικισμών- κάποια εμπορική δραστηριότητα ωστόσο δεν θα πρέπει ο χρόνος της μυθικής διήγησης που αποτελεί προϊόν κυρίως λογοτεχνικής επεξεργασίας δε θα πρέπει να συγχέεται με το χρόνο διεξαγωγής των ιστορικών γεγονότων.

Αντιστρόφως με την πρώτη προσέγγιση που μελετά την επίδραση του χώρου του Εύξεινου Πόντου στο Αιγαίο, η επόμενη ανακοίνωση αφορούσε την επίδραση του ελληνικού στοιχείου στο χώρο της Κολχίδας, πριν από τον κύριο αποικισμό των Ελλήνων, η οποία υποστηρίχθηκε από τον καθηγητή Vakhtang Licheli και το Δρ. Revaz Papuashvili, μετά από τη μελέτη μιας σειράς ταφικών συνόλων από Κολχικά νεκροταφεία που ξεκινούν από τη β΄ χιλιετία και φτάνουν μέχρι και τον 8ο αι. π.Χ., που τα οποία δείχνουν ότι μέρος της τοπικής παραγωγής κεραμικής είχε εμφανώς επηρεαστεί από Αιγαιακά πρότυπα.

Εξετάζοντας στη συνέχεια την εικόνα των ελληνικών οικισμών των ιστορικών χρόνων στη Μαύρη Θάλασσα, προτάθηκαν κατ’ αρχήν βασικοί λόγοι που υποκίνησαν την ίδρυση τους κατά τη διάρκεια των αρχαϊκών χρόνων. Ο Δρ. Alan Greaves, αν και ανέφερε το εμπόριο ως βασική αιτία μαζικού αποικισμού, ωστόσο τόνισε ιδιαίτερα τους δημογραφικούς λόγους που μαζί με έλλειψη γης και προϊόντων διατροφής οδήγησαν στην ανάγκη αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Επισημάνθηκε δε και ο ρόλος της θρησκείας, και ιδιαίτερα των μαντείων, στη διακίνηση των πληθυσμών και την κατανομή των “αποικιών”.

Ο χρόνος ίδρυσης των περισσότερων αποικιών τοποθετήθηκε στον 7ο και 6ο π.Χ. αιώνα, και εξετάστηκαν βασικές αλλαγές της πολιτισμικής τους ταυτότητας στο πέρασμα των αιώνων. Ειδικότερα, ο καθηγητής κ. G. Tsetskhladze εντόπισε σε βασικές ρυμοτομικές και αρχιτεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν στις ελληνικές αποικίες της Μαύρης Θάλασσας στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 5ου π.Χ. αι., και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών των ελληνικών πόλεως (αγορά, τέμενος, οχύρωση). Οι αλλαγές συνδέθηκαν ιστορικά με την έλευση των Αθηναίων στη Μαύρη Θάλασσα το 480/470 π.Χ.

Η εικόνα της πολύπλευρης διακίνησης προϊόντων, και κυρίως του κρασιού, μέσω οικισμών που βρίσκονται στο σταυροδρόμι των εμπορικών δρόμων μεταξύ Αιγαίου και Μαύρης Θάλασσας κατά την κλασική εποχή και το πορτραίτο μιας συγκεκριμένης αποικίας εικονογραφήθηκε παραστατικά από τον καθηγητή Jan Bouzek και τη Δρ. Domaradkza, με το παράδειγμα του Εμπορίου Πίστιρος που βρίσκεται στον ποταμό Έβρο, το οποίο αποτέλεσε βασικό σταθμό της διακίνησης των θασίτικων προϊόντων στο χώρο της Μ. Θάλασσας. Στη συνέχεια τα πλούσια ευρήματα του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα π.Χ. από τάφους μιας ελληνικής αποικίας, του Pichvnari, στην περιοχή της Κολχίδας παρουσιάστηκαν από τον καθηγητή Michael Vickers και το Δρ. Amiran Kakhidze. Ενδιαφέρουσα ήταν η συνύπαρξη κολχικής, αλλά και ελληνικής κεραμικής από τα μέσα του 5ου π.Χ. αι.

Σε γενικότερο πλαίσιο, η διάδοση της Ελληνικής κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας κατά τους Κλασσικούς και Ελληνιστικούς χρόνους απασχόλησε ιδιαίτερα τους ομιλητές αυτού του συνεδρίου. Ο Δρ. Δημήτρης Παλαιοθόδωρος μας παρουσίασε, μέσω μιας πλούσιας σειράς παραδειγμάτων, τη διάδοση της Αττικής ερυθρόμορφης κεραμικής στη Μ. Θάλασσα, εικονογραφώντας την προσπάθεια των Αθηναίων εικονογράφων να διεισδύσουν στις τοπικές αγορές, με θέματα αγαπητά στην Αττική. Με την εισαγωγή της αττικής κεραμικής στον 6ο και 5ο π.Χ. αι., που βρέθηκε ειδικότερα στη χερσόνησο Ταμάν της Νότιας Ρωσίας ασχολήθηκε η Δρ. Catherine Morgan, επισημαίνοντας ότι γύρω στο 480 π.Χ. (χρονιά που επίσης αναφέρθηκε με αφορμή τις αρχιτεκτονικές και ρυμοτομικές αλλαγές που παρατηρήθηκαν σε οικισμούς του Πόντου) παρατηρείται κορύφωση των εισαγωγών. Παρατηρήθηκε δε η αδυναμία του τοπικού πηλού να κατασκευάσει ωραία μελανόμορφα αγγεία. Συμπληρώνοντας τις μελέτες της διασποράς των ελληνικών αγγείων, ο καθηγητής Mikhail Treister παρουσίασε δείγματα από μια συγκεκριμένη ομάδα χάλκινων αγγείων του 4ου π.Χ. αιώνα που εντοπίστηκαν στη Βόρεια περιοχή του Πόντου.

Επεκτείνοντας τον ορίζοντα των ελληνικών επιδράσεων στο χώρο του Εύξεινου Πόντου, η λέκτορας Ιφιγένεια Λεβέντη παρουσίασε ένα ελευσινιακό ανάγλυφο από το Παντικάπαιον, που αποδεικνύει την εισαγωγή ελληνικών λατρευτικών στοιχείων στις αποικίες της περιοχής, υποστηρίζοντας ένα σημαντικό γεγονός που υποδεικνύει τη συγχώνευση των εισηγμένων στοιχείων: αποδέκτες αποτέλεσαν όχι μόνο οι Έλληνες κάτοικοι των ελληνικών αποικιών αλλά και η elite του ντόπιου πληθυσμού.

Τέλος, μια άλλη ομάδα αγγείων που κατασκευάζονταν από εργαστήρια του ελλαδικού χώρου, και πιο συγκεκριμένα αμφορείς για μεταφορά κρασιού και γάρου ψαριών, και η διακίνησή τους στο Αιγαίο και στη Μαύρη Θάλασσα, απασχόλησε τον καθηγητή Yvon Garlan, που παρουσίασε σύνολα που βρέθηκαν σε οικισμούς του Εύξεινου πόντου μέσα από μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογικά ανακοίνωση. Το θέμα αυτό, αλλά και η διακίνηση του οίνου -που φαίνεται να αποτελεί μια από σημαντικότερες αν όχι ίσως τη σημαντικότερη διαχρονική εμπορική ανταλλαγή- από τις Β. Σποράδες (Πεπάρηθο και Ίκο) προς τον Εύξεινο Πόντο παρουσίασε η Δρ. Αργυρούλα Ιντζεσίλογλου. Η συγγραφέας τόνισε για ακόμη μια φορά την επίδραση των κοινωνικό-πολιτικών δεδομένων της Αττικής (β΄ αθηναϊκή συμμαχία) στα ντόπια εργαστήρια παραγωγής, συνδυάζοντας σύγχρονα αρχαιολογικά ευρήματα και μαρτυρίες των αρχαίων γραπτών πηγών.

Θεωρούμε ότι οι εργασίες της πρώτης μέρας του συνεδρίου, που συνοψίστηκαν παραπάνω, κατάφεραν να θέσουν και να αναπτύξουν βασικά ερωτήματα που απασχολούν την έρευνα που ασχολείται με τις αλληλεπιδράσεις Αιγαιακού χώρου και Μαύρης Θάλασσας, όπως οι λόγοι που οδήγησαν στην ίδρυση συγκεκριμένων αποικιών, ο χαρακτήρας της παρουσίας πρώιμης εισηγμένης κεραμικής στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας και αν αυτός συνδέεται ή όχι με εγκατάσταση Ελλήνων, βασικές αλλαγές της οικονομικής και κοινωνικής ταυτότητας των αποικιών με βάση τα πολιτικά δρώμενα του ελλαδικού χώρου, η διακίνηση συγκεκριμένων προϊόντων (οίνος) και ιδεών (λατρείες), και οι σχέσεις ελληνικού και ντόπιου πληθυσμού.