Δέν θά ἀρνηθῶ πώς καί τά ἀνωτέρω παίξαν κάποιον ρόλο. Ὅμως ἄν μείνεις μόνο σ’ αὐτά, καί ἀρνεῖσαι νά δεῖς ὅτι ἡ ἄς ποῦμε ἑλληνική Κυβέρνηση βασίζεται πρωτίστως στίς ξένες πλάτες, χάνεις τήν οὐσία τοῦ προβλήματος, πού εἶναι πρόβλημα συνολικά τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ. Πῶς ἔφταναν νά λένε οἱ ἀγωνιστές τοῦ ’21 – σάν τόν Μακρυγιάννη – “καλύτερα ἤμασταν μέ τούς Τούρκους”; Πῶς μεθοδεύτηκε ἡ σφαγή τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν Ἀθήνα; Πῶς ὑπέσκαψαν τόν Κυπριακό Ἀγώνα μέ τίς Ζυρίχες, φτάνοντας ὥς τό 1974 πού ἡ Μεγαλόνησος ἔπεφτε “μακρυά”; Ἀλλά καί πιό πρόσφατα, πόσα ἐθνικά ἐγκλήματα λ.χ. τοῦ Σημίτη (s-300, Μαδρίτη, Ἴμια, Ὀτζαλάν, Χρηματιστήριο, Goldman Sachs…) ξεχάσαμε κι ἀκόμα περιφέρεται ὄχι μόνο ἐλεύθερος ἀλλά καί φωτοστεφανωμένος; Γιά νά μήν θυμήσω καί τόν ἀκατανόμαστο πού μᾶς ἔβαλε στά Μνημόνια… Ὁ Σύριζα λοιπόν “ἁπλῶς” συνεχίζει τήν μακρά πομπή τῶν ὀργάνων τῆς Ξενοκρατίας, σέ ἕνα κοινωνικό περιβάλλον πού δυστυχῶς τούς ΑΝΕΧΕΤΑΙ. Τά ἀφεντικά μᾶς μελετοῦνε χρόνια, μᾶς φτιάχνουν ἔτσι (μέ τά ΜΜΕ καί τήν δῆθεν ἐκπαίδευση) καί ξέρουν ὅτι θά ἀνεχθοῦμε νά μένουμε θεατές στό τηλεπαιχνίδι “Δημοκρατία” – παρότι αὐτό τό τελευταῖο μοιάζει ὅλο καί περισσότερο μέ Φασιστοκρατία πού ξεθεμελιώνει τήν πατρίδα μας. Ναί, γιά τή Μακεδονία κάναμε μεγαλειώδη συλλαλητήρια ἀλλά …ὥς ἐκεῖ. Τό παιχνίδι παίζεται ἀλλοῦ, στά κουκιά τῆς Βουλῆς ὅπου ἐκ τῶν πραγμάτων καμμία λαϊκή πρωτοβουλία δέν ἐπιτρέπεται. Τέλος, ξέρουν ὅτι κανένας δέν θά ἀγγίξει τόν ἔνοχο, ὅτι ἀκόμη κι ἄν κάποιος τρελλαμένος τό κάνει θά βρεῖ ἀπέναντί του ὄχι μόνο τό μισελληνικά στελεχωμένο κράτος ἀλλά καί ὅλη τήν κοινωνία πού θά σπεύσει – ὄντας εὐνουχισμένη καί ἀποχαυνωμένη – νά καταδικάσει τή “βία” καί τήν “ἐκτροπή”…

Ἐλεεινά τά συριζοειδῆ ὑποπαράγωγα τῆς κοινοβουλευτικῆς ὀλιγαρχίας, συμφωνῶ, ἀλλά καί ὅποιος κρυφοελπίζει στούς ἀκραιφνεῖς ἐκπροσώπους τοῦ κοτζαμπασισμοῦ ἤ μυρηκάζει ἕναν παρωχημένο ἀντικομμουνισμό χάνει τήν εἰκόνα τοῦ τρομακτικοῦ δάσους πού θέλει ξύρισμα ἀπό τήν διακοσάχρονη ρίζα του.

Μια προδοσία που αποθήκευσε το κορυφαίο αμυντικό μας όπλο στην …Κρήτη και άφησε την ελληνική Μεγαλόνησο στο έλεος των διεθνών νταβατζήδων. Στους μυστικούς διαλόγους Ελλαδιτών και Κυπραίων ιθυνόντων αποτυπώθηκε εναργώς ο ρόλος της τότε κυβέρνησης των Αθηνών, ρόλος μεταφοράς απειλών και εκβιασμών σε βάρος της πολύ πιο σοβαρής, αξιοπρεπούς και αποφασισμένης Λευκωσίας. Χαρακτηριστικά ήταν τα κωμικά επιχειρήματα του Σημίτη που διαλύθηκαν από την κυπριακή ηγεσία αλλά και η έκπληξη του λεγάμενου μπροστά στο απίθανο ενδεχόμενο πολέμου (το άτομο ήταν Πρωθυπουργός και αγνοούσε την παρουσία Ελλαδιτών στρατιωτικών στην Κύπρο, τι να περιμένεις!…). Τόσο άθλιοι, τόσο δειλοί, τόσο ανύπαρκτοι οι ψευτοεκσυγχρονιστές πασόκοι που ήδη είχαν προλάβει να υπονομεύσουν την κυριαρχία μας στο Αιγαίο (Ίμια, Μαδρίτη) και που σύντομα θα πουλούσαν και τον Κούρδο ηγέτη Α. Οτζαλάν στην Τουρκία.

Έλα όμως που οι Έλληνες ψηφοφόροι το 2000 επιδοκίμασαν το πρώτο εκείνο γεωπολιτικό Μνημόνιο, αφού το Χρηματιστήριο άκμαζε, η αεροανάπτυξη πετούσε και το ευρώ πλησίαζε! Πώς να μην ελπίζει και ο σημερινός Ιούδας ότι ίσως επιβιώσει στις επόμενες κάλπες; Άραγε έχουμε έκτοτε εμείς αλλάξει ή η επικέντρωσή μας σε συγκεκριμένο σημείο δικαιολογεί ακόμα τον σαββοπούλειο όρο των “κωλοελλήνων”;

Τό σήριαλ τῶν τελευταίων ἡμερῶν, μέ τίς τέσσερεις ἀποκαλυφθεῖσες κατ’ ἰδίαν συναντήσεις Ψυχάρη – Τσίπρα δέν ἐξέπληξε κανέναν. Ποιός πίστευε ὅτι ἕνας μέλλων πρωθυπουργός μπορεῖ νά ἀγνοεῖ τά παραδοσιακά Μέσα ἐνημέρωσης – διαπλοκῆς; Ὡστόσο δόθηκε μιά μεγάλη ἔκταση στό γεγονός, παράλληλα βέβαια μέ τήν δίωξη τοῦ ἐκδότη, μέ σκοπό νά ἀναδείξει τόν ριζοσπαστισμό τῆς Κυβέρνησης πού προχωράει σέ μετωπική σύγκρουση μέ τήν διαπλοκή καί ἄρα τήν διαφορά της ἀπό τούς ὑποταγμένους προκατόχους της.

Τό ὅλο σκηνικό μοῦ θύμισε τήν πρό ἐτῶν ἀνάλογη συμπεριφορά τοῦ ἐκσυγχρονιστικοῦ ΠαΣοΚ ἔναντι τοῦ τέως βασιλιᾶ στό θέμα τῆς βασιλικῆς περιουσίας (1994-2002). Ὅσο πιό βαθειά χωνόταν στήν διαπλοκή ἡ κυβερνώσα παρέα, τόσο πιό ὀξεία γινόταν ἡ ἀντιβασιλική της ρητορεία. Τί νά κάνει, ἔπρεπε κάπως νά πιστοποιεῖ τά λαϊκά της χαρακτηριστικά, ἔστω κι ἄν τελικά ὁ λαός πλήρωσε τά σπασμένα (4,6 δισ. δρχ), κι ὁ πιό εὔκολος ἀντίπαλος ἦταν ἕνας παρηκμασμένος θεσμός μέ ὑψηλή ὅμως συμβολική ἀξία. Κάπως ἔτσι καί οἱ νῦν. Βεβαίως τό ΔΟΛιο συγκρότημα μπορεῖ νά ἀποδυναμώθηκε σημαντικά τά τελευταῖα χρόνια ἀλλά δέν ἔχει ξεδοντιαστεῖ σάν τόν τότε ἄνακτα. Τί νόημα ὅμως ἔχει μιά τέτοια σύγκρουση (πού κι ἐμεῖς τή ζητούσαμε) ἄν δέν σηματοδοτεῖ τή σύγκρουση μέ τίς πολιτικές πού μᾶς κατάντησαν ἐδῶ; Τό ζητούμενο γιά μᾶς ἦταν ἡ ρήξη προκειμένου νά γίνουν ἐφικτές πολιτικές ἀπελευθέρωσης τῆς πατρίδας καί τοῦ λαοῦ μας. Μετά τήν ἐξευτελιστική ὑποταγή σέ ὅλα τά ἔξωθεν κελεύσματα καί τήν πλήρη ἀπογοήτευση τοῦ λαοῦ, τί περιεχόμενο ἀπομένει ἄραγε στήν ἱστορία αὐτή;

Τό πόσο ἐκτιµοῦµε τούς πολιτικούς καί τά κόµµατά µας νοµίζω εἶναι σαφές σέ κάθε ἀναγνώστη. Ἔτσι ξέρετε πόσο χαιρόµαστε τίς πρωτοβουλίες τους πού παράγουν πολιτική καί οὐδέποτε ἁρπαχτές, δηµόσιες σχέσεις καί κοπανιστό ἀέρα.

Ἀφορµή µᾶς ἔδωσε τό «Ἰνστιτοῦτο Δηµοκρατίας Κωνσταντῖνος Καραµανλής» (ΙΔΚΚ) µέ τήν πρόσφατη ἔκθεσή του (24/7 -10/8) στό Ζάππειο µέ τίτλο «Τέχνη καί Δηµοκρατία – 35 σύγχρονοι Ἕλληνες δηµιουργοί» γιά τά 35 χρόνια ἀποκατάστασης τῆς δηµοκρατίας στήν Ἑλλάδα. Ἡ ἔκθεση, λένε κάποιοι ζηλόφθονες, µεταµορφώθηκε σέ φιέστα τῆς ΝΔ µετά τήν ὁµιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στά ἐγκαίνιά της, γιά ἄλλους συνέχισε τό ἔργο τῆς ἁγιοποίησης τοῦ Κ.Κ. Ὅσο γιά τό ΙΔΚΚ, διαβάζουµε πώς ἱδρύθηκε τό 1998 καί εἶναι ἐπιστηµονική µή κερδοσκοπική ἑταιρεία γιά τή µελέτη καί ἀνάλυση κοινωνικῶν, πολιτικῶν καί οἰκονοµικῶν θεµάτων. Τό «ποιός πλερώνει» µένει ἀσαφές στήν ἱστοσελίδα τοῦ ἰνστιτούτου, κάτι µᾶς λέει ὅµως ὅτι τό συντηροῦµε ὅλοι ἐµεῖς, µέ κονδύλια πού ὑποτίθεται ὅτι ἀφοροῦν τήν …ἔρευνα στή χώρα!

Κι ἀπό τήν ἄλλη πῶς νά µήν πανηγυρίσουµε ὡς ἔντυπο γιά τήν «ἰδιαίτερη ἐπιτυχία» µέ τήν ὁποία πραγµατοποιήθηκε καί φέτος τό (12ο) ἐτήσιο «Συµπόσιο τῆς Σύµης» στή …Σκιάθο (12-16 Ἰουλίου). Ἐκεῖ λοιπόν, ἀγαπητοί συνέλληνες, «ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Ἱδρύµατος Ἀνδρέα Παπανδρέου ἀκαδηµαϊκοί, ἐπιχειρηµατίες, πολιτικοί, θρησκευτικοί ἡγέτες, διπλωµάτες, ἐπιστήµονες καί ἀκτιβιστές συµµετεῖχαν στίς ἐργασίες, ὥστε νά προωθήσουν προοδευτικές πολιτικές λύσεις σέ παγκόσµιες προκλήσεις». Φέτος τό θέµα ἦταν «Πρῶτα οἱ Πολῖτες – Προοδευτική Διακυβέρνηση, Πράσινη Οἰκονοµία καί Δίκαιη Κοινωνία». Συµµετέχοντες: W. Cimoszewizc, πρώην πρωθυπουργός τῆς Πολωνίας, Mats Karlsson, ἀντιπρόεδρος τῆς Παγκόσµιας Τράπεζας, Gerd Leipold, πρόεδρος τῆς Greenpeace, Cem Ozdemir, πρόεδρος τῶν Γερµανῶν Πρασίνων, Segolene Royal, πρ. ὑποψήφια τῶν σοσιαλιστῶν Γαλλίας, Joseph Stiglitz, νοµπελίστας οἰκονοµολόγος κ.ἄ.

Τά κολοσσιαῖα ὀφέλη πού ἀποκόµισε ἡ ἑλληνική κοινωνία δέν εἶναι εὐδιάκριτα, καθώς ὁ ΓΑΠ δέν εἶναι ἀκόµη πρωθυπουργός. Ὅµως οὐδείς µπορεῖ νά τά ἀµφισβητήσει καθώς ὁ χρηµατοδότης τοῦ Συµποσίου – τό ἵδρυµα «Ἀνδρέας Παπανδρέου» – εἶναι ἕνα κοινωφελές ἵδρυµα µή κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα. Πού σηµαίνει ὅτι ὅλο (;) τό παραδάκι µέ τό ὁποῖο συµποσιάστηκαν οἱ ἀνωτέρω προσκεκληµένοι καί οἱ πασόκες οἰκοδεσπότες τους, ἦταν δικό µας, ὅπως καί κάθε χρόνο. Στείλαµε λοιπόν ἕνα ἐρώτηµα στήν διοίκησή του* γιά νά πληροφορηθοῦµε τό ποιός πληρώνει τό Συµπόσιο. Οὐδεµία ἀπάντηση µᾶς δόθηκε – καί ὁ νοῶν νοείτω.

Βάλτε τώρα δίπλα καί τό χτύπα ξῦλο «Ἵδρυµα Κ. Μητσοτάκης», πού ἱδρύθηκε ὁµοιοτρόπως τό 2001 ὡς κοινωφελής µή κερδοσκοπικός ὀργανισµός**, ἤ τό «Ἵδρυµα Κώστα Σηµίτη» πού δηµιουργήθηκε πέρυσι καί φέτος ἐντάχθηκε κι αὐτό στό καθεστώς φορολογικῆς ἀπαλλαγῆς πού ἰσχύει καί γιά τά προηγούµενα, γιά νά πάρετε µία ἰδέα ἑνός τρόπου ἐπιβίωσης τῶν κοτζαµπάσικων τζακιῶν τῆς κυβερνώσας ὀλιγαρχίας στή νέα τους ἐποχή…

* Τά 4 ἀπό τά 7 µέλη τοῦ Δ.Σ. εἶναι τῆς οἰκογενείας Παπανδρέου καί προεδρεύει ὁ Λαλιώτης ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποστασιοποιηθεῖ

** Μαντέψτε ποιά γερµανική ἑταιρεία τοῦ προµήθευσε τό 2004 ἠλεκτρονικό ἐξοπλισµό γιά 309.500 εὐρώ! Ναί, ἡ Siemens!